సరదాగా కాసేపు

బెస్ట్ సెల్లర్ – 8
… “నమస్కారం మేడం సుశీలారాణిగారూ,” అన్నాడు.
అందుకున్న పేరు ప్రఖ్యాతుల వల్ల నీరసించిందో, లేకపోతే డయటింగ్ చేస్తోందో తెలీదుగానీ ఆమె చాలా చిక్కిపోయింది. అందమైన ముఖం కాస్తా పీక్కుపోయింది. తన అంచనా సరి అయితే నాగరాజుకి ఆమె చాలా వ్యధలో ఉన్నట్టు కనబడింది.
తనని చూడగానే ఆమె కళ్ళల్లో కొద్దిసేపు వెలుగు వచ్చినట్టు అనిపించినా, అపరిచితుల మాదిరిగా నిర్లిప్త వైఖరిని కొనసాగించాడు.
“గుడ్ ఆఫ్టర్నూన్, మిస్ సుశీలారాణిగారూ. నేను పుస్తకాభిలాషి పత్రిక నించి వచ్చానండీ. మా పాఠకుల కుతూహలం తీర్చేందుకు, మా ఎడిటర్ గారి అభిమతం మేరా తమరి కళాభిమానం గురించి, ఆదర్శాల గురించి, లక్ష్యాల గురించి విశదీకరించడానికి తమరు అంగీకరించినట్టు నా గ్రహింపండీ,” అని నాగరాజు చెప్పాడు.
సుశీలారాణి కింది పెదవి కొరుక్కుంది.
“కూచోండి దయచేసి మిస్టర్…?”
“నాగరాజు,” పేరు చెప్పాడతను.
“మిస్టర్ నాగరాజుగారూ, ముందు కూచోండి. సరే, మీకు కావాల్సిన సమాచారం ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా వున్నాను,” అని సుశీలారాణి చెప్పింది.
నాగరాజు కూచున్నాడు.
“సుశీలారాణిగారూ, మీకు కుక్కలంటే ఇష్టమా?” అడిగాడు.
“అవునండీ, అవంటే నాకు చాలా ఇష్టం,” సుశీలారాణి చెప్పింది.
“కాసేపాగి మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే మీరు కుక్కల్ని ముద్దు చేస్తున్న ఫొటో ఒకటి తీసుకుంటానండి. మీకు చెప్పనక్కర్లేదనుకుంటా, ఇలాంటి మానవీయ దృక్పథాన్ని మా పాఠకులు ఎంతో హర్షిస్తారు, ఆస్వాదిస్తారు కూడా,” అన్నాడు నాగరాజు.
“ఓ తప్పకుండా. కుక్కని తెప్పిస్తా. నాకు కుక్కలంటే ఎంతిష్టమో, పూలన్నా అంతే ఇష్టం,” చెప్పింది సుశీలారాణి.
“బహుశ మీకు పూలమొక్కల మధ్య ఉన్నప్పుడు చాలా సంతోషంగా వుండొచ్చు, అవునా?”
“మొత్తానికి అలానే అని చెప్పవచ్చు.”
“అమాయక దశలో చనిపోయిన చిన్నపిల్లల ఆత్మలే ఆ విరబూసిన పువ్వులు అని అప్పుడప్పుడు మీకు అనిపిస్తుందా?”
“తరచుగా.”
రాసుకుంటున్న పెన్నుని నోట్లో పెట్టుకుని తీసి, “సరే, మరిప్పుడు తమరి ఆదర్శాల గురించి కొంచెం చెప్పాలండీ. మీ ఆదర్శాలు ఎలాంటివి?”
సుశీలారాణి కొంచెం సందేహించింది.
“ఓ, చాలా గొప్పవి,” అని చెప్పింది.
“ఈ నవయుగంలో నవలా సాహిత్యం అనేది స్త్రీల అభ్యున్నతికి గొప్ప పనిముట్టు అని అందరూ అంటారు. దానిగురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?”
“ఆ, అవును.”
“అయితే నవలలు కోకొల్లలుగా వస్తున్నాయి.”
“ఆ, అవును.”
” విడిపోయిన దారులు తరవాత మరో నవల రాయడానికి పూనుకున్నారా?” “ఆ, అవును.”
“సుశీలారాణిగారూ, ఆ నవల ఎంతవరకు వచ్చిందని అడిగితే మీరేమీ అనుకోరుకదా?”
“ఓహ్, నాగరాజూ!” అంది సుశీలారాణి.
కొన్ని కొన్ని సందర్భాల్లో ఉచ్చరించిన పలుకుల ముందు మనం ఠీవి వేసవిలో మంచుముక్కలా కరిగిపోతుంది. కోపతాపాలుంటే పారిపోయి గాయపడిన హృదయంలోంచి కృపారసం ఆనకట్ట తెంచుకుని పారినట్టు పొంగి పరవళ్ళు తొక్కుతుంది. వాటిల్లో – “ఓహ్, నాగరాజూ!” అనేది ఒకటి. అందులోనూ ఆ పలుకులకి జలజలా కారే కన్నీళ్ళు తోడయితే మరింక చెప్పాల్సింది ఏముంది?
“ఓహ్, నాగరాజూ!” తోపాటు జలపాతంలా సుశీలారాణి కన్నీళ్ళు కార్చింది. సోఫా మీద పడి ఏడుపు ఆపుకోలేక పక్కనున్న కుషన్ని నోట్లో కుక్కుకుని నములుతోంది ఇప్పుడు. మాంసం ముక్కల్ని బరబరా మింగుతున్న పెంపుడు కుక్కలా దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుంటోంది. అప్పటిదాకా నాగరాజు ముభావంగా, కఠినంగా వున్నవాడు కాస్తా ఆ దృశ్యం చూసి చలించిపోయాడు. సోఫా మీదికి ఒక్క అంగలో దూకాడు. ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు. తల మీద చిన్నగా తట్టుతూ, వెండ్రుకలు సవరించాడు. నడుము దగ్గిర మెత్తగా వొత్తాడు. బుజం తట్టాడు. వీపు మీద మునివేళ్లతో మర్దించాడు.
“సుశీలా!”
“ఓహ్, నాగరాజూ!”
సంతోషంతో సుశీలారాణి పక్కనే కూచుని నాగరాజు ఊరడిస్తుంటే అతనికి స్ఫురించిన ఓకే ఒక చిక్కల్లా – ఈ సీనుని పూర్తిగా డైలాగ్సుతో సహా మొత్తం సరికొత్త నవలలో తప్పక బరికి గీకేస్తుందన్న భయం మాత్రమే ఆ సంతోషంలో కనిపించిన విషాదం. ఆ కారణం చేతనే కొంతవరకు తన వ్యాఖ్యల్ని స్వయంగా సెన్సార్ చేసుకున్నాడు.
అయినా ఉద్రేకంలో ఆ హెచ్చరికని సాంతం మరిచిపోయి అజాగ్రత్తతో వ్యవహరించాడు. ఆమె అతన్ని పట్టుకుని, “నాగరాజూ, నాగరాజూ!” అంటూ వాలిపోతే నాగరాజుకి జాలి వేసింది. దాంతో అతను మాట్లాడేది పూర్తయ్యేసరికి మేటరు రెండువందల పేజీలు దాటింది. బహుశ తంగిరాల అండ్ సుమాణం కంపెనీ వారికి తెలిస్తే ఎగిరి గంతులేస్తారేమో కూడా.
దానిగురించి ఇప్పుడతను పట్టించుకునే స్థితిలో లేడు. తను చెప్పవలసింది చెప్పాడు. దాన్నంతా ఇరికించి సుశీలారాణి నవల రాసిన తరవాత అది లక్ష కాపీలు అమ్ముడుపోతే – పోనీ, లక్ష కాపీలు అమ్ముడు కానియ్యి. సుశీలారాణిని గట్టిగా బాహువుల్లో బంధించి – తను ఇప్పటిదాకా చేసింది, అన్నదీ కాపీరైటు చేసి దేశంలో అన్ని భాషల్లోకి, ముఖ్యంగా గిరిజన భాషతో సహా, అనువాదాలు చేస్తే చేసుకోనీ, నాకెందుకు అనుకున్నాడు నాగరాజు.
“ఓహ్, నాగరాజూ!” అంది సుశీలారాణి.
“మై డార్లింగ్!”
“నాగరాజూ, నేను గట్టి చిక్కుల్లో ఇరుక్కున్నాను.”
“డార్లింగ్, ఏమిటా చిక్కులు?”
సుశీలారాణి లేచి కూచుని కళ్ళు తుడుచుకుంది.
“వాడే, ఆ కటకం వెంకట్రావు.”
నాగరాజు మొహం క్రూరంగా మారి, నుదురు ముడతలు పడింది. తను ముందే ఇది గ్రహించి వుండాల్సిందని అనుకున్నాడు. జల్సారాయుడిలా కనిపించే వెంకట్రావు ఒక అబలని అప్పుడో ఇప్పుడో అవమానించడం తప్పదు. దానికి లావుపాటి కళ్ళద్దాలు తోడైతే మరి వాడు మానవరూపంలో వున్న రాక్షసుడు కాకమానుతాడా అని తనలో తను అనుకున్నాడు.
“చంపేస్తా వాడ్ని,” అన్నాడు వెంటనే. “అసలాపని ఎప్పుడో నేను చేసుండాల్సింది. ఎందుకో మనం పోనీలే అని ఉపేక్షిస్తూ వాయిదా వేస్తుంటాం. ఏం చేశాడు వాడు? బలవంతంగా నిన్ను తనవైపుకి ఆకర్షించుకోవాలని చూశాడా? ఆ సోడాబుడ్డి కళ్ళజోడు వాడు ముద్దు పెట్టుకోవాలనో లేక మరింకేదన్నా చెయ్యడానికో ప్రయత్నించాడా?”
“నన్ను ఊపిరిసలపనంతగా బుక్ చేసి కూచున్నాడు.”
“ఏం చేసి కూచున్నాడంటావ్?”
“బుక్ చేసి కూచున్నాడు. రకరకాల మేగజీన్లలో. మూడు సీరియళ్లు కాక ఎన్ని కథలకి నన్ను ఒప్పుకున్నాడో నాకే తెలీదు.”
“నువ్వనేది నీతో కథలు రాయిస్తానని మాట ఇచ్చి వచ్చాడంటున్నావా?”
గుడ్లలో నీళ్ళు నింపుకుని అవునన్నట్టు సుశీలారాణి తల ఊపింది.
“ప్రతి మేగజీనుతోనూ ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నట్టు కనిపిస్తోంది నాకైతే. దిక్కు తోచకుండా వుంది. వాళ్ళేమో అడ్వాన్సుగా చెక్కులు పంపిస్తూనే వున్నారు – వందలూ వేలూను. ఏంచెయ్యాలి నేనిప్పుడు?”
“బ్యాంకులో వేసుకోవాలి,” సలహా ఇచ్చాడు నాగరాజు.
“కానీ ఆ తరవాత?”
“ఖర్చు పెట్టుకోవాలి.”
“మరి ఆ తరవాత?”
నాగరాజు ఆలోచించాడు కాసేపు.
“అదే కాస్త కష్టమైన పని అనుకో, న్యూసెన్స్. ఆ తరవాత మరింక కూచుని రాయాల్సిందే, తప్పదు.”
ఆత్మ ఘోషిస్తున్నట్టు సుశీలారాణి వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలెట్టింది.
“కానీ నేనిప్పుడు రాయలేను, నాగరాజూ! వారాల తరబడి కూచుని ప్రయత్నించాను. ఒక్క వాక్యం కూడా రాయలేకపోతున్నాను. కలం ముందుకు సాగడం లేదు. అసలు నేను ఎప్పటికీ రాయలేను కూడా. రాయాలని లేదు నాకు. పెన్ను ముట్టుకోడానికే అసహ్యం వేస్తోంది. దేనిగురించి రాయాలో కూడా తెలీడం లేదు. నాకైతే చచ్చిపోతే బావుండని అనిపిస్తోంది.”
ఆమె అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని వదల్లేదు.
“ఇవాళే అతన్నించి ఉత్తరం వచ్చింది. చూస్తే మళ్ళీ ఇంకో రెండు మేగజీన్లకి నాచేత రాయిస్తానని ఒప్పుకున్నాడట.”
నాగరాజు మృదువుగా ఆమెను ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. అసిస్టెంట్ ఎడిటర్ ఉద్యోగంలో చేరకముందు తను కూడా రాస్తుండేవాడు కనక పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్నాడు. సున్నితమైన మనస్తత్వంతో ఉండే కళాకారుడిని బాధించే విషయం – అడ్వాన్సుగా చెక్కులు రావడం కాదు – కూచుని రాసే శ్రమ.
“నేనిప్పుడు ఏం చెయ్యాలో?” సుశీలారాణి ఏడుస్తూ అరిచింది.
“అసలు ఇదంతా విరమించెయ్యి,” అన్నాడు నాగరాజు. “సుశీలా, నువ్వు కారు డ్రైవింగ్ నేర్చుకున్న రోజులు గుర్తున్నాయా నీకు? మొదట్లో ఏమనుకున్నావ్? చాలా కష్టం అనుకున్నావా లేదా? వదిలేద్దామని కూడా అనుకున్నావా? అయితే రోజూ ప్రాక్టిస్ చేసి చివరికి సాధించావా లేదా? రాయడం కూడా అంతే అనుకో. మొదట కాస్త భయం వేసినా తరవాత్తరవాత శ్రమ పడినందుకు ఫలితం దక్కుతుంది. కనక నువ్వు రాయదల్చుకుంటే కఠిన పరిశ్రమకి లోనవ్వాలి. ఏమిటి దాని ఉపయోగం? నామాట విని వదిలెయ్యి.”
“మరి డబ్బు వాపసు చెయ్యమంటావా?”
“వద్దు, ఆపని మాత్రం చెయ్యకు,” అన్నాడు స్థిరంగా. “నువ్వు చాలా దూరం వెడుతున్నావు. డబ్బుని జిడ్డులా పట్టుకో. రెండు చేతుల్లో ఇరికించుకో. వెనకపక్క తోటలో పాతిపెట్టి గుర్తుగా దానిమీద కర్రపుల్ల పాతి పెట్టుంచు.”
“మరి కథల మాటేమిటి? ఎవరు రాస్తారు అవన్నీ?”
“నేను!” అన్నాడతను. “ఈ ఉద్యోగంలో చేరకముందు నేను కూడా విడిపోయిన దారులు లాంటి చెత్తాచెదారం రాస్తుండేవాడిని. నిన్ను నేను పెళ్ళి చేసుకునేటప్పుడు త్రికరణశుద్ధిగా – నాకవంత బాగా తెలీవు కానీ బహుశా మనసా, వాచా, కర్మణా అంటారనుకుంటా – నా సర్వస్వం నీకు ధారపోస్తా. ఆ సర్వస్వంలో – ఏం పబ్లిషరూ ప్రచురించడానికి ముందుకురాని మూడు నవలలు, తిరుగుటపాలో తిరిగొచ్చిన ఇరవై రెండు కథలూ ఉంటాయి. వాటిని నీకు ఉచితంగా ఇచ్చేస్తాను. బహుశ ఇవాళ రాత్రికే నీకొక నవల ఉచితంగా ఇస్తా. తంగిరాల అండ్ సుమాణం కంపెనీ వాళ్ళు అయిదారు లక్షల కాపీలు అమ్ముతుంటే మనం కూచుని గమ్మత్తు చూద్దాం, సరేనా?”
“ఓహ్, నాగరాజూ!” అంది సుశీలారాణి.
“ఓహ్, సుశీలా!” అన్నాడు నాగరాజు.
శుభం