అమెరికా స్వర్ణయుగ (గిల్డెడ్ ఏజ్)సాహిత్య కీర్తిపతాక మార్క్ ట్వైన్ జీవిత చరిత్ర -4
XI
విద్యార్ధిజీవితం
హానిబాల్కు వచ్చినప్పటి నుండి క్లెమెన్స్ కుటుంబం ఒకటి రెండు సార్లు ఇల్లు మారింది, కానీ ఆ తాత్కాలిక నివాసాల వివరాలు, అలాగే వారు ఒక్కో చోట ఎంతకాలం నివసించారు అనే వివరాలు ఇప్పుడు నిర్ధారించలేకపోతున్నాము. మార్క్ ట్వైన్ ఒకసారి ఇలా అన్నారు:
“1843లో మా నాన్న నన్ను ఒక అబద్ధం చెబుతూ పట్టుకున్నారు. ఆ తేదీని నాకు అందించింది ఈ విషయం కాదు, మేము నివసించిన ఇల్లు. మేము అక్కడ కేవలం ఒక సంవత్సరం మాత్రమే ఉన్నాము.”
ఆ అబద్ధం యొక్క క్రియాశీల ఫలితమే ఆ ప్రదేశం గురించిన అతని జ్ఞాపకాలను స్థిరపరిచిందని మనం నమ్మవచ్చు, ఎందుకంటే అతని తండ్రి అతన్ని అరుదుగా శిక్షించేవారు. ఒకవేళ శిక్షించినా, అది సంపూర్ణంగా మరియు సంతృప్తికరంగా ఉండేది.
కొత్త ఇంట్లోకి మారిన కాలంలోనే (1844) టామ్ సాయర్ రోజులని—అంటే, శామ్యూల్ క్లెమెన్స్ బాల్యం—ప్రారంభమైందని చెప్పవచ్చు. అప్పటి వరకు అతను కేవలం లిటిల్ సామ్, ఒక పిల్లవాడు—అల్లరివాడు, చిలిపివాడు, తరచుగా విసుగు పుట్టించేవాడు, కానీ అప్పటికీ ఒక పిల్లాడు—చింతించాల్సిన, తల్లిలా గారాబం చేయాల్సిన, లేదా దెబ్బలు తిని పడుకోబెట్టాల్సిన ఒక సున్నితమైన చిన్న బాలుడు. ఇప్పుడు, తొమ్మిదేళ్ల వయసులో, అతడు ఆరోగ్యం సంపాదించాడు. తనను తాను చూసుకోగల దృఢమైన సామర్థ్యాన్ని కూడా పొందాడు. అలాంటి సమాజంలో, ముఖ్యంగా ఆదాయం కంటే కుటుంబమే పెద్దదిగా ఉండి, తల్లి రక్షణ కోరే చిన్నపిల్లవాడు ఇంకా ఉన్నచోట, అబ్బాయిలు అలాగే ఉంటారు. కాబట్టి, ఇప్పుడు వాళ్ళు అతన్ని “సామ్” అని పిలుస్తున్నారు, తొమ్మిదేళ్లకే “పెద్దవాడయ్యాడు”, మరియు తన వయసుకు మించిన జ్ఞానంతో నిండి ఉన్నాడు. అతను స్ఫూర్తిలో గానీ, ప్రవర్తనలో గానీ ముసలివాడని కాదు—చనిపోయే వరకు కూడా అతను ఎప్పుడూ అలా లేడు—కానీ అతను చాలా విషయాలు నేర్చుకున్నాడు, వాటిలో చాలా వరకు పాఠశాలలో నేర్చుకోని రకానికి చెందినవి.
అవి ఎప్పుడూ ఆహ్లాదకరమైనవి కావు; అవి ఒక అబ్బాయికి ఆశ్చర్యం కలిగించేవిగా, కొన్నిసార్లు భయపెట్టేవిగా కూడా ఉండేవి. ఒకసారి చిన్న సామ్—అప్పుడు అతను ఇంకా చిన్న సామ్—మధ్యాహ్నం పూట ప్రధాన వీధిలో ఒక ముసలాయనను తుపాకీతో కాల్చి చంపడం చూశాడు. వాళ్ళు అతన్ని ఇంటికి తీసుకువెళ్లి, మంచం మీద పడుకోబెట్టి, అతని ఛాతీపై ఒక బండరాయి అంత బరువుగా కనిపించే తెరిచిన కుటుంబ బైబిల్ను పరచడం చూశాడు. ఆ పెద్ద బరువును తను ఒక్కసారైనా లాగగలిగితే, పాపం చనిపోతున్న ఆ ముసలాయన అంత బరువుగా శ్వాస తీసుకోడని అతను అనుకున్నాడు. తాగుబోతు అయిన తన సహచరుడు ఒక యువ వలసదారుడిని బోవీ-కత్తితో పొడవడం అతను చూశాడు, మరియు ఆ తర్వాత చిమ్మిన రక్తాన్ని గమనించాడు; ఇద్దరు యువకులు తమ మామను చంపడానికి ప్రయత్నించడం అతను చూశాడు. వారిలో ఒకడు అతన్ని పట్టుకోగా, మరొకడు పదేపదే అలెన్ రివాల్వర్తో కాల్పులు జరిపాడు, కానీ అది పేలలేదు. ఆ తర్వాత, ఒక చీకటి, భయానకమైన రాత్రి “వెల్ష్మ్యాన్” ఇంటిపై దాడి చేయాలని ప్రతిపాదించిన తాగుబోతు రౌడీని కూడా అతను చూశాడు. అక్కడ ఒక వితంతువు, ఆమె ఒక్క కుమార్తె నివసిస్తున్నారు. ఆ దుండగుడు తన అసభ్యకరమైన సవాళ్లు, బూతులతో ఊరంతటినీ నిద్రలేపాడు. సామ్ క్లెమెన్స్, అతని ప్రాణ స్నేహితుడు జాన్ బ్రిగ్స్ చూడటానికి, వినడానికి అక్కడికి వెళ్లారు. ఆ వ్యక్తి గేటు వద్ద ఉన్నాడు, చీకటి వరండా నీడలో ఆ స్త్రీలు కనపడకుండా ఉన్నారు. తన వద్ద తూటాలు నింపిన తుపాకీ ఉందని, అతను అక్కడే ఉంటే చంపేస్తానని ఆ పెద్ద వయసు స్త్రీ ఆ వ్యక్తిని హెచ్చరించడం ఆ అబ్బాయిలకు వినిపించింది. దానికి అతను బూతులతో కూడిన తిట్లతో జవాబిచ్చాడు. ఆమె పది లెక్కపెడతానని, ఒక్క క్షణం ఎక్కువసేపు అక్కడే ఉన్నా కాల్చేస్తానని హెచ్చరించింది. అతను నవ్వుతూ, ఎగతాళి చేస్తుండగా ఆమె నెమ్మదిగా మొదలుపెట్టి ఐదు వరకు లెక్కించింది. ఆరు లెక్కపెట్టగానే అతను నిశ్శబ్దమయ్యాడు, కానీ వెళ్ళలేదు. ఆమె లెక్కపెట్టింది: ఏడు—ఎనిమిది—తొమ్మిది—చీకటి దారి పక్కన నుండి చూస్తున్న ఆ అబ్బాయిల గుండెలు ఆగిపోయినట్లు అనిపించాయి. చాలాసేపు నిశ్శబ్దం, ఆ తర్వాత చివరి లెక్కింపు, మరుక్షణమే మంటల ఎగజిమ్మింది. ఆ వ్యక్తి కుప్పకూలిపోయాడు, అతని ఛాతీ ఛిద్రమైపోయింది. అదే క్షణంలో, అప్పటివరకు పోగుపడిన ఉరుములతో కూడిన తుఫాను విరుచుకుపడింది. తప్పిపోయిన ఆత్మను తీసుకుపోవడానికి స్వయంగా సైతానే వచ్చాడని నమ్మి, ఆ అబ్బాయిలు ప్రాణభయంతో పారిపోయారు.
ఆ రోజుల్లో అలాంటి పట్టణంలో ఇలాంటి సంఘటనలు చాలా జరిగాయి. బానిసత్వానికి సంబంధించిన సంఘటనలు కూడా ఉండేవి. ఒక చిన్న తప్పు చేసినందుకు ఒక బానిసను దూది ముక్కతో కొట్టి చంపడం అతను చూశాడు. బానిసత్వ వ్యతిరేకిపై ఒక గుంపు దాడి చేయడం అతను చూశాడు; అతను పిచ్చివాడై ఉంటాడని ఒక మెథడిస్ట్ మతగురువు వాదించి సమర్థించకపోతే, వారు అతన్ని చంపేసేవారే. తరువాతి సంవత్సరాలలో, తాను ఎప్పుడైనా బానిసల వేలం చూసినట్లు అతనికి గుర్తులేదు, కానీ అతను ఇలా అన్నాడు: “బహుశా అది ఒక సర్వసాధారణ దృశ్యం కావడం వల్లనేమో, అసాధారణమైన లేదా ఆకట్టుకునేది కాకపోవడం వల్లనేమో అని నాకు అనుమానంగా ఉంది. దక్షిణ ప్రాంతంలోని బానిసల మార్కెట్కు రవాణా కోసం ఎదురుచూస్తూ, డజను మంది నల్లజాతి స్త్రీపురుషులు ఒకరికొకరు సంకెళ్లతో బంధించబడి ఫుట్పాత్పై గుంపుగా పడుకుని ఉండటం నాకు స్పష్టంగా గుర్తుంది. నేను చూసినవాటిలోకెల్లా వారి ముఖాలే అత్యంత విచారంగా ఉన్నాయి.” ఇలాంటి సంఘటనల మధ్య ఒక బాలుడు మానవ జ్ఞానాన్ని సంపాదించుకోవడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. అవి భయంకరమైన, కలవరపరిచే విషయాలు. అవి అతని కలల్లోకి చొరబడి, అర్ధరాత్రి నిద్రలేచినప్పుడు అతనికి భయాన్ని కలిగించేవి. అప్పుడు అతను వాటిని ఒక విద్యగా భావించలేదు. ఏదో అస్పష్టంగా, మెరుగైన జీవితంపై అతనికి ఒక అభిరుచిని కలిగించడానికి ఉద్దేశించిన హెచ్చరికలుగా లేదా శిక్షలుగా అతను వాటిని నమోదు చేసుకున్నాడు. ఈ విషయాలు తనను హింసించడానికి కారణం తన అంతరాత్మయే అని అతను భావించాడు. అది అతని తల్లి ఆలోచన, మరియు అతను ఆమె నైతిక అభిప్రాయాల పట్ల, అలాగే ఆమె ధైర్యం పట్ల గొప్ప గౌరవాన్ని కలిగి ఉన్నాడు. ఇతర విషయాలతో పాటు, ఒకరోజు అతను ఒక దుర్మార్గుడైన కార్సికన్ వ్యక్తిని ఆమె ధిక్కరించడం చూశాడు—ఆ పట్టణంలో వాడు ఒక సర్వసాధారణమైన భయానక వ్యక్తి—వాడు చేతిలో బరువైన తాడు పట్టుకుని, దాన్ని ఆమెపై వాడి అరిగిపోయేలా చేస్తానని చెబుతూ, తన పెరిగిన కుమార్తెను తరుముతున్నాడు. జాగ్రత్తపడే పౌరులు ఆమెకు దారి ఇచ్చారు, కానీ జేన్ క్లెమెన్స్ ఆ శరణార్థి కోసం తన తలుపును పూర్తిగా తెరిచి, ఆపై, లోపలికి పరుగెత్తి దాన్ని మూసివేయడానికి బదులుగా, తన చేతులను అడ్డంగా చాపి, దారికి అడ్డుగా పెట్టింది. ఆ వ్యక్తి శపించాడు
అందుకే, తొమ్మిదేళ్ల వయసులో అతను ఇకపై “చిన్న సామ్” కాకుండా, మనుషులు విషయాల గురించి విస్తృతమైన జ్ఞానం, అనేక నైపుణ్యాలు కలిగిన, పూర్తి పరిణితి, స్వయం సమృద్ధి గల సామ్ క్లెమెన్స్గా మారడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. అతను పొలంలో కొద్దిగా పొగతాగడం కూడా నేర్చుకున్నాడు, పొగాకు నమలడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అది విఫలమైంది. అతను తన కజిన్ పస్తో కలిసి అప్పుడప్పుడు కొద్దికాలం పాటు వెళ్లే పాఠశాలలో ఒక లావుపాటి అమ్మాయి వల్ల ఈ ప్రయత్నం చేయవలసి వచ్చింది.
“నువ్వు టెర్బాకర్ వాడతావా?” అని ఆ లావుపాటి అమ్మాయి అడిగింది, అంటే అతను దాన్ని నములుతాడా అని దాని అర్థం.
ఆ నిజాన్ని ఒప్పుకోవాల్సి వచ్చినందుకు సిగ్గుపడుతూ, “లేదు,” అని అతను చెప్పాడు.
“హా!” అని ఆమె తోటి విద్యార్థులతో కేక వేసింది; “ఇక్కడ టెర్బాకర్ నమలలేని అబ్బాయి ఉన్నాడు.”
అవమానానికి, సిగ్గుకు లోనై, అతను తన తప్పును సరిదిద్దుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అది అతనికి మరింత అనారోగ్యం కలిగించింది; దాంతో అతను మళ్లీ ప్రయత్నించలేదు.
అతను కొన్ని బలమైన, భావవ్యక్తీకరణ గల పదాలను కూడా ఉపయోగించడం నేర్చుకున్నాడు, అతని తల్లి సురక్షితంగా దూరంగా ఉన్నప్పుడు, అప్పుడప్పుడు వాటిని వాడేవాడు. తాను తిట్టడం ఆమె వింటే, తన చర్మాన్ని సజీవంగా ఒలిచేస్తుందేమోనని అతనికి అనిపించేది. అతని చదువులో కొన్ని లోపాలున్నా, అది అతనికి జ్ఞానాన్ని ఇచ్చింది.
అతను అంత ఆకర్షణీయమైన కుర్రాడేమీ కాదు. తన వయసుకు తగ్గట్టుగా పొడవుగా లేడు, అతని శరీరానికి అతని తల కొంచెం పెద్దదిగా ఉండేది. అతనికి లేత, ఇసుక రంగు జుట్టు దట్టంగా ఉండేది, అది ముడుచుకుపోకుండా దాన్ని అంటించేవాడు; పదునైన నీలి-బూడిద రంగు కళ్ళు, కాస్త పెద్ద ఆకారం ఉండేవి. అయినప్పటికీ, మురికితో గానీ, ఎండకు గానీ నల్లబడనప్పుడు, అతని చర్మం తెల్లగా, సున్నితంగా ఉండేది; సౌమ్యమైన, ఆకట్టుకునే ప్రవర్తన; అతని నెమ్మదైన, తూచి తూచి మాట్లాడే తీరుతో కలిసిన చిరునవ్వు, అతన్ని తన స్నేహితులకు ఇష్టమైన వ్యక్తిగా మార్చింది. అతను ఎక్కువగా మాట్లాడేవాడు కాదు, మరియు అతని మేధో సామర్థ్యాలను ఎవరూ అంతగా మెచ్చుకునేవారు కాదు; కానీ, ఎందుకో గానీ, అతను మాట్లాడినప్పుడల్లా, వినగలిగే దూరంలో ఉన్న ప్రతి స్నేహితుడు తాను చేస్తున్న పనిని ఆపి, శ్రద్ధగా వినేవాడు. బహుశా అది ఒక కొత్త ఆట లేదా సరదా కోసం వేసిన ప్రణాళిక కావచ్చు; బహుశా అది ఏదైనా హాస్యభరితమైన విషయం కావచ్చు; బహుశా అది అతని విలక్షణమైన ఉచ్ఛారణతో నవ్వు తెప్పించే ఒక మామూలు వ్యాఖ్య కావచ్చు. అది ఏదైనప్పటికీ, వారు దానిని విలువైనదిగా భావించారు. అతని తల్లి ఎప్పుడూ అతను నెమ్మదిగా మాట్లాడే విధానాన్ని “సామీ దీర్ఘ ప్రసంగం” అని పిలిచేది. ఆమె మాటతీరు ఇంకా నెమ్మదిగా, నిదానంగా ఉండేది, కానీ ఆమె దాన్ని గమనించినట్లు లేదు. హెన్రీ—చాలా అందమైన కుర్రాడు, ఎంతో భవిష్యత్తు ఉన్నవాడిగా పేరుపొందినవాడు—అలాంటి గుణం అతనికి లేదు. అతను ప్రేమించదగిన, విధేయుడైన చిన్న పిల్లాడు, అల్లరివాడైన సామ్ అతన్ని ఆటపట్టించడంలో ఆనందం పొందేవాడు. ఈ కారణం మరియు ఇతర కారణాల వల్ల, సామ్కు తరచుగా శిక్షలు పడేవి, బహుశా అవి ఎల్లప్పుడూ అర్హమైనవి కాకపోవచ్చు. కొన్నిసార్లు అతను తన తల్లి పక్షపాతం చూపిస్తోందని ఆరోపించేవాడు. అతను ఇలా అనేవాడు:
“అవును, విషయం ఏదైనా సరే, శిక్ష పడేది ఎప్పుడూ నాకే”; దానికి అతని తల్లి ఇలా జవాబిచ్చేది:
“సరే సామ్, దానికి నువ్వు అర్హుడు కాకపోయినా, ఇంకో దానికి అర్హుడివే.”
హెన్రీ క్లెమెన్స్, టామ్ సాయర్ కథలోని సిడ్గా మారాడు, అయితే హెన్రీ అన్ని విధాలా సిడ్ కంటే ఉత్తమమైన వ్యక్తిత్వం కలవాడు. అతని సోదరుడు సామ్ ఎప్పుడూ అతన్ని ప్రేమించేవాడు, అతనితో పోరాడటం కంటే అతని కోసమే ఎక్కువగా పోట్లాడేవాడు.
బెంజమిన్ క్లెమెన్స్ మరణంతో, హెన్రీ సామ్ సహజంగానే ఒకరికొకరు చాలా దగ్గరయ్యారు, అయినప్పటికీ హెన్రీని వేధించాలనే కోరికను సామ్ అరుదుగా మాత్రమే అదుపు చేసుకోగలిగేవాడు. అతని పాఠశాల స్నేహితుడైన జార్జ్ బట్లర్ (అతను జనరల్ బట్లర్ మేనల్లుడు మరియు తరువాత అంతర్యుద్ధంలో ధైర్యంగా పోరాడాడు) వద్ద, దానికి సరిపోయే తోలు బెల్టుతో కూడిన ఒక చిన్న నీలిరంగు సూట్ ఉండేది, అది చూసి అందరూ అసూయపడేవారు. చివరకు శ్రీమతి క్లెమెన్స్ సామ్ మరియు హెన్రీల కోసం నీలిరంగు కాటన్ వెల్వెట్ సూట్లు కుట్టించారు. ఆ తర్వాతి ఆదివారం, వివిధ ప్రార్థనలు ముగిసిన తరువాత, ఆ ఇద్దరూ కాసేపు తమ గొప్పతనాన్ని ప్రదర్శిస్తూ అటూ ఇటూ తిరిగారు, చివరకు అడవిలో షికారుకు వెళ్లారు. మొదట వారు సరిగ్గానే నడిచారు, కానీ కొంచెం ముందు సామ్కు అప్పుడే నరికిన చెట్టు మొద్దు కనిపించింది. ఒక రకమైన కేరింతతో దానిపై నుండి పరుగెత్తుకుంటూ దూకాడు. చెట్టు విరిగిపోయిన చోట ఆ మొద్దుకు చిన్న చిన్న ముక్కలు గుచ్చుకున్నాయి, కానీ అతను వాటిని చాకచక్యంగా దాటేశాడు. హెన్రీ కూడా అలాగే చేయాలనుకున్నాడు, కానీ ప్రయత్నించడానికి భయపడ్డాడు, కాబట్టి సామ్ అతనికి సవాలు విసిరాడు. హెన్రీ ఆ ప్రయత్నం చేసేంత వరకు అతను సవాలు విసురుతూనే ఉన్నాడు. అతను చెట్టు మొద్దును తొలగించాడు, కానీ పైనున్న గార ముక్కలు అతని చిన్న నీలిరంగు ప్యాంటుకు తగిలి, బట్ట చిరిగిపోయింది. అతనికి ఏమీ కాలేదు, కానీ ఆ విలువైన ప్యాంటు దాదాపుగా బాగుచేయలేనంతగా పాడైపోయింది. హెన్రీని చూడగానే, సామ్ ఒక పిల్లాడి నిర్దయతో నేలమీద దొర్లుతూ నవ్వాడు.
“కాటన్-టెయిల్ కుందేలు!” అని అతను అరిచాడు. “కాటన్-టెయిల్ కుందేలు!” అంటూ ఏడుస్తున్న హెన్రీ, ఎవరూ లేని ఒక చుట్టుదారిలో ఇంటికి బయలుదేరాడు. ఈ దుర్ఘటనకు ఏదైనా శిక్ష ఉంటే, అది సరైన ప్రదేశంలోనే పడాలని ఆశిద్దాం.
ఈ ఇద్దరు సోదరుల స్వభావాలు చాలా భిన్నమైనవి. హెన్రీ, చిన్నప్పటి నుంచే దృఢంగా, కష్టపడి పనిచేసేవాడిగా, నమ్మదగినవాడిగా ఉండేవాడు. సామ్ చంచల స్వభావం కలవాడు, పట్టు చిక్కనివాడు; అతని పనితీరు క్రమరహితంగా ఉండేది. ఒకసారి అతని తండ్రి కొంత ప్లాస్టర్ను తొలగించడానికి గొడ్డలితో అతనికి పని అప్పగించాడు. అతను కొంతసేపు దాన్ని బాగానే నరికాడు, ఆ తర్వాత గది నేల మీద పడుకుని, సులభంగా అందని ప్లాస్టర్ భాగాలపై తన గొడ్డలిని విసిరాడు. చివరి పొర కూడా తొలగించి, గదిని శుభ్రంగా ఊడ్చేంత వరకు హెన్రీ అలాంటి పనిని నిరంతరాయంగా చేసేవాడు.
‘టామ్ సాయర్’లోని ఇంటి సంఘటనలు, వాటిలో చాలా వరకు, నిజంగా జరిగాయి. సామ్ క్లెమెన్స్, ఈత కొట్టి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు తన చొక్కా కుట్టుకోవడానికి ఉపయోగించిన రంగు దారం విషయంలో హెన్రీ తనను ఇబ్బందుల్లోకి నెట్టినందుకు అతడిని కొట్టాడు; అతను చాలా మంది అబ్బాయిలను తనకు కంచెగా ఉపయోగపడేలా సున్నం వేయడానికి ఒప్పించాడు; అతను పీటర్ అనే పిల్లికి నొప్పి నివారణ మందు ఇచ్చాడు. ఆ సంవత్సరం కలరా భయం ఉండేది, నొప్పి నివారణ మందును ఒక నివారణగా భావించేవారు. సామ్కు దానిని విరివిగా తీసుకోమని ఆదేశాలు ఉండేవి, మరియు బహుశా పీటర్ను కూడా కాపాడాలని అతను భావించి ఉండవచ్చు. ఇక ఆ పుస్తకంలో వర్ణించిన విధంగా తన తప్పులకు శిక్ష నుండి తప్పించుకోవడం విషయానికొస్తే, ఇది అతనికి నిత్యం జరిగే విషయం, మరియు ఆయా పరిస్థితులకు అనుగుణంగా పద్ధతులు మారేవి. టామ్ సాయర్ పరిచయంలో మార్క్ ట్వైన్ ఆ చరిత్ర యొక్క సాధారణ సత్యాన్ని, మరియు దానిలోని పాత్రల వాస్తవికతను ఒప్పుకుంటాడు. “హక్ ఫిన్ను నిజ జీవితం నుండి తీసుకున్నాను,” అని అతను మనకు చెబుతాడు. “టామ్ సాయర్ను కూడా, కానీ ఒక వ్యక్తి నుండి కాదు—అతను నాకు తెలిసిన ముగ్గురు అబ్బాయిల లక్షణాల కలయిక.”
ఆ ముగ్గురు అబ్బాయిలు—ప్రధానంగా అతనే, ఇంకా కొంతవరకు జాన్ బ్రిగ్స్ విల్ బోవెన్. ఆ పుస్తకంలోని జో హార్పర్ పాత్రకు కూడా జాన్ బ్రిగ్సే మూలపురుషుడు. ఇక హక్ ఫిన్ విషయానికొస్తే, అతని అసలు రూపం టామ్ బ్లాంకెన్షిప్, దాని గురించి పెద్దగా వివరించలేదు లేదా వర్ణించలేదు.
బ్లాంకెన్షిప్ కుటుంబంలో చాలామంది ఉన్నారు: వారిలో ఒకరు తండ్రి, ముసలి బెన్; అతను “జనరల్” గెయిన్స్ తర్వాత ఊరి తాగుబోతుగా మారాడు; మరొకరు పెద్ద కొడుకు, యువ బెన్—కొన్ని మంచి లక్షణాలున్నప్పటికీ మొండివాడు; మరియు టామ్—అంటే హక్—టామ్ సాయర్లో వర్ణించినట్లే ఉండేవాడు: చింపిరి బట్టలతో తిరిగే ఒక పాడుబడిన మనిషి, ఒక నదీ తీరవాసి, బాధ్యతారహితమైన ఒక పనికిమాలిన మనిషి, దయగల హృదయం కలవాడు తన ప్రవర్తనకు ఏ ప్రాణికీ జవాబుదారీ కాననే అమూల్యమైన వరం ఉన్నవాడు. అతను తన ఇష్టం వచ్చినట్టు రావచ్చు, పోవచ్చు; అతను ఎప్పుడూ పని చేయనవసరం లేదు లేదా బడికి వెళ్లనవసరం లేదు; ఇతర అబ్బాయిలు చేయాలని ఆశపడి, చేయకూడదని నిషేధించబడిన మంచి చెడు పనులన్నీ అతను చేయగలడు. అతడు వారికి స్వేచ్ఛకు ప్రతిరూపంగా కనిపించాడు. చేపలు పట్టడం, వేటాడటం, ఉచ్చులతో జంతువులను పట్టుకోవడం, ఇంకా అన్ని రకాల సంకేతాలు, మంత్రాలు, మాయలు మరియు ఉచ్చారణల వంటి ముఖ్యమైన విషయాలపై అతనికి ఉన్న సాధారణ పరిజ్ఞానం, అతడిని ఒక సహచరుడిగా అత్యంత విలువైన వ్యక్తిగా చేసింది. అతని సాంగత్యం నిషిద్ధం కావడం దానికి మరింత ఆకర్షణను జోడించింది.
బ్లాంకెన్షిప్ కుటుంబం చేపలు పట్టడం, వేటాడటం ద్వారా అభద్రతతో కూడిన జీవనం సాగించింది. మొదట వారు ఒక చెట్టు కింద, బెరడుతో కట్టిన దీనమైన ఇంట్లో నివసించారు. కానీ తరువాత, హిల్ స్ట్రీట్లోని కొత్త క్లెమెన్స్ ఇంటి వెనుక ఉన్న ఒక ఆడంబరమైన భవనంలోకి మారారు. అది నిజానికి ఒక పాత కొట్టం లాంటిది—అప్పటికే దీనంగా, శిథిలావస్థలో ఉండేది; కానీ ఇప్పుడు, అరవై సంవత్సరాలకు పైగా గడిచినా, దానిలోని కొంత భాగం ఇప్పటికీ నిలబడి ఉంది. నిలబడి ఉన్న ఆ భాగం యొక్క గోడలకు నల్ల వాల్నట్ చెక్కను వేశారు. ఆనాటి సుదూర గతాంలో అది చాలా సమృద్ధిగా ఉండి ఉండాలి. బాధ్యతారాహిత్యం, అప్రధానతల మీద ఆధారపడిన తన కొడుకు టామ్ సాహిత్య ఖ్యాతి కారణంగా, తన ఇంటిలోని వస్తువులు పురావస్తు అవశేషాలుగా ఎత్తుకుపోతాయని ముసలి, తాగుబోతు అయిన బెన్ బ్లాంకెన్షిప్ కలలో కూడా ఊహించలేదు. ఆ సమయంలో మిషనరీ పనిలో నిమగ్నమై ఉన్న ఓరియన్ క్లెమెన్స్, బ్లాంకెన్షిప్ కుటుంబాన్ని ఆధ్యాత్మికంగా మెరుగుపరచడానికి పూనుకున్నాడు. సామ్ వారిని పూర్తిగా దత్తత తీసుకుని, తన హృదయానికి హత్తుకున్నాడు. అతను పగలు ఏ సమయంలోనైనా అక్కడ ఉండే అవకాశం ఉంది, మరియు రాత్రిపూట అతనికి, టామ్కు కొన్ని కేకలు వేసే సంకేతాలు ఉండేవి. ఆ సంకేతాలు అతన్ని వెనుక ఉన్న ఒకే అంతస్తు పైకప్పు మీదకు, అక్కడి నుండి ఒక చిన్న పందిరి, మెట్ల మీదుగా కిందకు దిగి, తమ ప్రాణ స్నేహితుల బృందం వద్దకు రప్పించేవి. ఆ బృందంలో టామ్తో పాటు జాన్ బ్రిగ్స్, బోవెన్ సోదరులు, విల్ పిట్స్, ఇంకా ఒకరిద్దరు మంచి మనసున్న స్నేహితులు ఉండేవారు. వాళ్ళు దుష్ట స్వభావం గల పిల్లలు కాదు; వాళ్ళు నిజంగా చెడ్డవాళ్ళు కాదు; వాళ్ళు కేవలం అల్లరి చేసే, సరదాగా గడిపే పిల్లలు—ఇతరుల సౌకర్యాలను, హక్కులను పట్టించుకోని, ఆలోచనారహితమైన వాళ్ళు.
XII
టామ్ సావర్ బృందం
వారు ఉత్తరాన ఉన్న హాలిడే కొండ నుండి దక్షిణాన ఉన్న గుహ వరకు, పొలాల మీదుగా, చుట్టుపక్కల ఉన్న అడవులన్నిటి గుండా సంచరించారు. వారు టర్టిల్ ద్వీపం నుండి గ్లాస్కాక్ ద్వీపం (ప్రస్తుతం పెర్ల్, లేదా టామ్ సావర్ ద్వీపం) వరకు నదిలో ప్రయాణించి, చాలా దిగువకు వెళ్లారు; వారు ఇల్లినాయిస్ తీరంలోని అరణ్యంలోకి చొచ్చుకుపోయారు. వారు అడవి టర్కీ కోళ్ళలా పరుగెత్తగలరు, బాతులలా ఈదగలరు; వారు పడవలోనే పుట్టిన వారిలా దాన్ని నడపగలిగేవారు. ఏ పండ్ల తోట గానీ, పుచ్చకాయల తోట గానీ వారి నుండి పూర్తిగా సురక్షితంగా ఉండేది కాదు; ఎంత అప్రమత్తంగా ఉండే కుక్కల గస్తీ గానీ, బానిసల గస్తీ గానీ ఎప్పుడో ఒకప్పుడు వారి నుండి తప్పించుకునేవి కావు. పడవల యజమానులు లేనప్పుడు వారు వాటిని అరువు తీసుకునేవారు. ఒకసారి ఇది చాలా శ్రమతో కూడుకున్న పని అనిపించడంతో, వారు సొంతంగా ఒక పడవను సొంతం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఒక ఆదివారం, అరువు తీసుకున్న ఒక పడవకు (గతంలో అది ఆకుపచ్చ రంగులో ఉండేది) ఎర్ర రంగు పూసి, బేర్ క్రీక్లో కొంతకాలం పాటు దాన్ని ఏకాంతంగా ఉంచారు. వారు రంగును, కుంచెను కూడా అరువు తీసుకున్నారు, కానీ రంగు వేసినవాడు సోమవారం ఉదయానికి వాటిని తిరిగి తీసుకునేలా, అదే రోజు సాయంత్రం చీకటి పడే సమయానికి వాటిని జాగ్రత్తగా తిరిగి ఇచ్చేశారు. టామ్ బ్లాంకెన్షిప్ ఆ కొత్త పడవకు ఒక తెరచాపను అమర్చాడు, మరియు సామ్ క్లెమెన్స్ దానికి సిసిలియా అని పేరు పెట్టాడు. ఆ తర్వాత వారు పడవలను అరువు తీసుకోవలసిన అవసరం రాలేదు, కానీ దాని యజమాని మాత్రం తీసుకునేవాడు; మరియు అతను అప్పుడప్పుడు అది వెళ్తుండగా చూస్తూ, ఒకవేళ అది ఎరుపు కాకుండా వేరే ఏ రంగులో ఉన్నా, అది తనదేనని ప్రమాణం చేసేవాడినని అనేవాడు.
వారి కొన్ని యాత్రలు చాలా నిరపాయమైనవి. అవి తరచుగా హానిబాల్కు సుమారు రెండు మైళ్ల ఎగువన ఉన్న టర్టిల్ ఐలాండ్కు ఈదుకుంటూ వెళ్లి, రోజంతా విందు చేసుకుంటూ గడిపేవి. అక్కడ తాబేళ్లను, వాటి గుడ్లను ఒక కారు నిండా నింపవచ్చు, ఇంకా అక్కడ పుష్కలంగా మస్సెల్స్ మరియు చేపలు కూడా ఉండేవి. సాహసాల కోసం సాధారణంగా తిరగడంతో పాటు, చేపలు పట్టడం, ఈత కొట్టడం వారి ప్రధాన కాలక్షేపాలు. మిస్సోరి వైపు ఇప్పుడు రైలు వంతెన ముగిసే చోట వారికి ఇష్టమైన ఈత కొలను ఉండేది—అది మరియు బేర్ క్రీక్ వెంబడి ఉన్న ప్రదేశం, దానికదే ప్రత్యేక ఆకర్షణలున్న ఒక ఏకాంతమైన, స్వచ్ఛమైన నీటి ప్రదేశం. కొన్నిసార్లు సాయంత్రం వేళల్లో వారు గ్లాస్కాక్ ద్వీపానికి ఈదుకుంటూ వెళ్ళేవారు—అది టామ్ సాయర్ యొక్క “బ్లాక్ అవెంజర్స్” సమావేశ స్థలం మరియు హక్, నిగ్గర్ జిమ్ దాక్కునే చోటు; ఆ తర్వాత, ద్వీపం తలభాగంలోని ఇసుక దిబ్బపై గంట లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సేపు ఆడుకున్నాక, సంధ్యా సమయంలో అలసట లేదా భయం లేకుండా, బలమైన, స్థిరమైన మిస్సిస్సిప్పి ప్రవాహాన్ని ఎదుర్కొంటూ, అర మైలు దూరం ఈదుకుంటూ తిరిగి వచ్చేవారు. ఆ అందవిహీనమైన చిలిపి కుర్రాళ్ళు రోజంతా ఈదగలరు, బహుశా. ఒకసారి—అయితే ఇది చాలా కాలం తర్వాత, అతనికి పదహారేళ్ల వయసులో—సామ్ క్లెమెన్స్ ఇల్లినాయిస్ వైపుకు ఈదుకుంటూ వెళ్లి, ఆ తర్వాత వెనక్కి తిరిగి, ఒడ్డుకు చేరకుండా కనీసం రెండు మైళ్ల దూరం ఈదుకుంటూ వచ్చాడు.
ఆదివారం నాడు వాళ్ళ కాలక్షేపాలలో ఒకటి, చర్చికి వాహనాల్లో వెళ్లే ప్రజలను భయపెట్టడానికి హాలిడే కొండ ఎక్కి, పెద్ద రాళ్లను దొర్లించడం. రోడ్డుకు పైన ఉన్న హాలిడే కొండ చాలా నిటారుగా ఉండేది; ఒకసారి రాయిని దొర్లించడం మొదలుపెడితే, అది పన్నెండు అంగుళాల షెల్ ప్రాణాంతక వేగంతో దూసుకువస్తూ, గెంతుతూ రోడ్డుకు అడ్డంగా దూసుకుపోతుంది. ఆ కుర్రాళ్ళు ఒక రాయిని సిద్ధం చేసి, ఒక బృందం రావడం చూసే వరకు వేచి ఉండి, దూరాన్ని అంచనా వేసి, దాన్ని దొర్లించడం మొదలుపెట్టేవారు. పొదల చాటున దాక్కుని, ఆ పెద్ద క్షిపణి తమకు కొన్ని గజాల ముందు రోడ్డుకు అడ్డంగా దూసుకుపోతుండగా, చర్చికి వెళ్లేవారిపై అది చూపే నాటకీయ ప్రభావాన్ని చూసేవారు. ఇది ఒక అద్భుతమైన ఆట, కానీ వాళ్ళు దాన్ని మరీ ఎక్కువ చేశారు. ఆదివారాల్లో ఇన్నిసార్లు దొర్లుతూ, మిగతా రోజుల్లో చాలా అరుదుగా ఉండే ఈ రాళ్ల అలవాటు అనుమానాన్ని రేకెత్తించింది, దాంతో “ప్యాటెరోలర్స్” (నదీ గస్తీ దళం—ఆ రోజుల్లో ఒకరకమైన పోలీసులు)ను పహారాకు పెట్టారు. దాంతో ప్యాటెరోలర్స్ ఇక చూడనంత వరకు ఆ కుర్రాళ్ళు ఇతర కాలక్షేపాలను కనుగొన్నారు; అప్పుడు వారు, రాళ్లు దొర్లించే పనిలో ఇంతకు ముందు ఎన్నడూ ప్రయత్నించని ఒక గొప్ప సాహసానికి పథకం వేశారు.
అక్కడ ఒక బస్సు అంత పరిమాణంలో ఉన్న బండరాయి ఒకటి పడి ఉంది. ఒక్కసారి దొర్లించడం మొదలుపెడితే, అది కొండ కిందికి దొర్లడానికి అనువుగా ఉంది. ఏమీ అనుమానించని, ప్రశాంత మనస్తత్వం గల చర్చికి వెళ్లే వ్యక్తికి సుమారు వంద గజాల ముందు ఆ పెద్ద బండరాయి పగిలిపోతూ కిందకు దొర్లడం చూడటం ఒక అద్భుతమైన దృశ్యంగా ఉంటుందని వారు నిర్ణయించుకున్నారు. క్వారీ కార్మికులు దగ్గర్లోనే రాళ్లను బయటకు తీస్తూ, ఆదివారాల్లో తమ పికాక్స్లు, పారలను అక్కడే వదిలి వెళ్లేవారు. ఆ కుర్రాళ్లు వాటిని అరువుగా తీసుకుని, ఆ పెద్ద రాయి కింద ఉన్న భాగాన్ని తవ్వడానికి పనిలో పడ్డారు. అది వారు ఊహించిన దానికంటే చాలా కష్టమైన పనే, కానీ వారు ప్రతి ఆదివారం నమ్మకంగా పనిచేశారు. వారి తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు అలా పనిచేయాలని కోరుకుంటే, వారు తమను చంపేస్తున్నారని అనుకునేవారు.
చివరికి ఒక ఆదివారం, వారు తవ్వుతుండగా, అది అకస్మాత్తుగా వదులై కిందకు దొర్లడం మొదలుపెట్టింది. వారు దానికి పూర్తిగా సిద్ధంగా లేరు. బండిలో వస్తున్న ఒక ముసలి నల్లజాతి వ్యక్తి తప్ప మరెవరూ రావడం లేదు, కాబట్టి ఆ పని వృధా అవుతుందని వారు భావించారు. అయితే, అది పూర్తిగా వృధా కాలేదు. వారు ఒక ఉత్కంఠభరితమైన ఫలితం కోసం ప్రణాళిక వేసుకున్నారు; అది కొనసాగినంత సేపు తగినంత ఉత్కంఠ కూడా ఉంది. మొదటగా, రాయి కదలడం ప్రారంభించినప్పుడు అది దాదాపు విల్ బోవెన్ను తాకింది. సరిగ్గా అదే క్షణంలో జాన్ బ్రిగ్స్ తవ్వడం ఆపి, ఆ పికాక్స్ను విల్కు అందించాడు. విల్ ఆ గుంతలోకి అడుగు పెట్టబోతుండగా, అప్పటికే అక్కడ ఉన్న సామ్ క్లెమెన్స్, “జాగ్రత్త అబ్బాయిలూ, అది వస్తోంది!” అని అరుస్తూ బయటకు దూకాడు.
అది వచ్చింది. ఆ భారీ రాయి మొదట నేల మీదే ఉండి, ఆ తర్వాత విపరీతమైన వేగాన్ని పుంజుకుని గాలిలోకి ఎగిరింది. కొండ సగం దూరం దిగగానే, అది కొన్ని అంగుళాల మేర ఒక చెట్టును ఢీకొట్టి, దాన్ని పూర్తిగా తెగ్గొట్టింది. దీంతో దాని మార్గం కొద్దిగా మారింది. ఆ శబ్దం విన్న బండిలోని నల్లజాతీయుడు, అది తన వైపు దూసుకురావడం చూసి, తన గుర్రాన్ని కొరడాతో కొట్టడానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నించాడు. అది రోడ్డుకు అవతల ఉన్న ఒక కుమ్మరి కొట్టు వైపు కూడా వెళ్తోంది. ఆ అబ్బాయిలు దాన్ని మరింత ఆసక్తిగా చూస్తున్నారు. అది ప్రతి దూకులోనూ దూరాన్ని పెంచుకుంటూ వెళ్తోంది, మరియు అది ముక్కలను తాకినప్పుడల్లా దుమ్ము లేస్తోంది. అది ఆ నల్లజాతీయుడిని పడగొట్టి, కుమ్మరి కొట్టును నాశనం చేస్తుందని వారు నిశ్చయించుకున్నారు. ఆదివారం కావడంతో ఆ కొట్టు ఖాళీగా ఉంది, కానీ జరగబోయే మిగిలిన విపత్తును నిశితంగా పరిశీలిస్తే, ఫలితాలు తేలుతాయి. వారు పారిపోవాలనుకున్నారు, కానీ ఆ రాయి నేలను తాకడం చూసే వరకు కదలలేకపోయారు. అది ఇప్పుడు పెద్ద పెద్ద గంతులు వేస్తోంది, భయపడిన ఆ నల్లవాడు సరిగ్గా దాని దారిలోకి వెళ్ళగలిగాడు. వాళ్ళు ఊపిరి బిగబట్టుకుని, నోళ్ళు తెరిచి నిలబడ్డారు. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా వాళ్ళు తమ కళ్ళను తామే నమ్మలేకపోయారు; ఆ బండరాయి రోడ్డుకు కొంత ఎత్తులో ఉన్న ఒక ఉబ్బెత్తు భాగాన్ని ఢీకొట్టింది, మరియు ఒక పెద్ద గంతుతో ఆ నల్లవాడి, అతని కంచర గాడిద మీదుగా ఎగిరి అవతలి మెత్తటి మట్టిలో పడింది-దానిలో ఒక చిన్న ముక్క మాత్రమే దుకాణానికి తగిలింది, దాన్ని పాడుచేసింది కానీ పూర్తిగా నాశనం చేయలేదు. సగం భూమిలో కూరుకుపోయి, ఆ బండరాయి దాదాపు నలభై సంవత్సరాల పాటు అక్కడే పడి ఉంది; ఆ తర్వాత దాన్ని మిల్లింగ్ ప్రయోజనాల కోసం పేల్చివేశారు. ఆ పిల్లలు దొర్లించిన చివరి రాయి అదే. ఆ ఆట పూర్తిగా సురక్షితం కాదని వాళ్ళు అనుమానించడం మొదలుపెట్టారు.
కొన్నిసార్లు ఆ పిల్లలకు డబ్బు అవసరమయ్యేది, ఆ రోజుల్లో డబ్బు సంపాదించడం అంత సులభం కాదు. అలాంటి ఒక సందర్భంలో, టామ్ బ్లాంకెన్షిప్ తాను పట్టుకున్న ఒక రాకూన్ చర్మాన్ని కలిగి ఉన్నాడు, అదే ఆ గుంపులో ఉన్న ఏకైక పెట్టుబడి. వైల్డ్ క్యాట్ కార్నర్లోని సెల్మ్స్ దుకాణంలో ఆ రాకూన్ చర్మానికి పది సెంట్లు వస్తాయి, కానీ అది సరిపోలేదు. దానికంటే చాలా ఎక్కువ వచ్చేలా వాళ్ళు ఒక పథకాన్ని రూపొందించారు. వేసవి కాలం కావడంతో సెల్మ్స్కు సమయం అనుకూలంగా ఉంది, పైగా అతని వద్ద ఉన్న బొచ్చు కుప్ప కూడా బాగా ఉపయోగపడింది. హక్—అంటే టామ్—ముందు ద్వారం గుండా లోపలికి వెళ్లి, ఆ చర్మాన్ని పది సెంట్లకు సెల్మ్స్కు అమ్మేశాడు. సెల్మ్స్ దాన్ని తిరిగి ఆ కుప్ప మీదకు విసిరేశాడు. టామ్ ఆ డబ్బుతో తిరిగి వచ్చి, కొంత సేపటి తర్వాత తెరిచి ఉన్న కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి, లోపలికి పాకి, ఆ రాకూన్ చర్మాన్ని తీసుకుని, మళ్లీ సెల్మ్స్కే అమ్మేశాడు. ఆ మధ్యాహ్నం అతను ఇలా చాలాసార్లు చేశాడు; అప్పుడు సెల్మ్స్ గుమాస్తా అయిన జాన్ పియర్స్ ఇలా అన్నాడు:
“చూడు సెల్మ్స్, ఇందులో ఏదో తేడా ఉంది. ఆ కుర్రాడు మధ్యాహ్నమంతా మనకు రాకూన్ చర్మాలను అమ్ముతూనే ఉన్నాడు.”
సెల్మ్స్ తన చర్మాల కుప్ప దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అక్కడ చాలా గొర్రెల చర్మాలు, కొన్ని ఆవు చర్మాలు ఉన్నాయి, కానీ ఒక్క రాకూన్ చర్మం మాత్రమే ఉంది—అది అతను ఆ క్షణంలో కొన్నది. సెల్మ్స్ స్వయంగా ఈ కథను ఒక గొప్ప హాస్యంగా చెప్పేవాడు.
ఆ సమయంలో పన్నెండేళ్ల కంటే చాలా తక్కువ వయసున్న, చాలా చిన్న బాలుడైన సామ్ క్లెమెన్స్ ఈ అపవిత్ర ముఠాకు నాయకుడని చెప్పడం మార్క్ ట్వైన్ కీర్తిని పెంచకపోవచ్చు; అయినప్పటికీ, దీనికి భిన్నమైన ఏ రికార్డు అయినా చారిత్రాత్మకం కంటే తక్కువే అవుతుంది. ఆ ముఠాకు నాయకుడు ఉన్నాడంటే అది అతనే. వారు అతని మాట వినడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండేవారు—దానికోసం చేపలు పట్టడం కూడా మానేసేవారు—మరియు అతను చేపట్టిన పనులను అనుసరించడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉండేవారు. ఆ పని నిజమైనదైనా, కల్పితమైనదైనా, ఆలోచనలు మరియు వ్యవస్థీకరణ కోసం వారు అతని వైపే చూసేవారు. వారు “బందిపోటు”, “సముద్రపు దొంగ” లేదా “ఇండియన్” ఆటలు ఆడినప్పుడు, సామ్ క్లెమెన్స్ ఎల్లప్పుడూ నాయకుడిగా ఉండేవాడు; వారు నిజమైన దాడులు చేసేవారిగా మారినప్పుడు కూడా అతని ప్రాముఖ్యత ఏమాత్రం తగ్గలేదని రికార్డులలో ఉంది. టామ్ సాయర్ లాగే, అతను నాయకత్వపు ఆడంబరాన్ని, వైభవాన్ని ఇష్టపడేవాడు. క్రిస్టియన్ సన్స్ ఆఫ్ టెంపరెన్స్ వారు రాజ లాంఛనాలతో, హోదాను మరియు రహస్య పదాలను సృష్టించే అధికారాన్ని ఇచ్చే ఎర్రటి నడుము పట్టీతో వచ్చినప్పుడు, వాటి ఆడంబరం అతని కళ్ళకు ఇంకింది. దాంతో అతను ధూమపానం (అది కూడా చాలా జాగ్రత్తగా చేసేవాడు), తిట్టడం (అది కూడా తీవ్రమైన ఉద్రేకం కలిగినప్పుడు మాత్రమే చేసేవాడు), అలాగే మద్యం (అది అతను అప్పటివరకు రుచి చూడకపోయినా) మానేశాడు. కొత్తగా శుద్ధి చేయబడి, స్వచ్ఛమైన హృదయం గల వారితో కలిసి ఒక పూర్తి నెలపాటు నడిచాడు—అది అద్భుతమైన నాయకత్వం మరియు సేవతో నిండిన నెల. అప్పుడు ఆ ఎర్రటి నడుము పట్టీ కూడా అతన్ని బానిసత్వంలో ఉంచలేకపోయింది. అతను టామ్ బ్లాంకెన్షిప్ వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు: “ఏయ్, టామ్, నాకు దీనితో విపరీతంగా విసుగు వచ్చింది! పద ఎక్కడికైనా వెళ్లి సిగరెట్ తాగుదాం!” అది ఖచ్చితంగా ఒక పెద్ద త్యాగమే అయి ఉండాలి, ఎందుకంటే ఆ యూనిఫాం అతనికి చాలా విలువైనది.
ప్రచార వెలుగులు మరియు రంగస్థలం మధ్యలో ఉండటం శామ్ క్లెమెన్స్ బాల్యంలోని ఒక అభిరుచి, అద్భుతాల పట్ల అతనికున్న ప్రేమ ఎప్పటికీ పూర్తిగా చనిపోలేదు. ఆ సుదూర పాత రోజుల్లో, చెప్పులు లేకుండా తిరిగే రోజుల్లో, ప్రపంచం తన పాదాల చెంత ఉన్నప్పుడు, గౌరవనీయమైన ఆక్స్ఫర్డ్ విశ్వవిద్యాలయం అతనికి ఎర్రటి గౌను తొడిగే సమయం కోసం అతను ముందుచూపుతో ఆలోచించలేకపోయాడనేది దాదాపు విచారకరంగా అనిపిస్తుంది.
ఆ గొప్ప గౌరవం గురించి అతను ఏమాత్రం కలలో కూడా ఊహించి ఉండడు. అతని ఆశయాలు మేధోపరమైన విజయాల దిశగా లేవు. ఇది నిజమే, అప్పుడప్పుడు, పాఠశాలలో శుక్రవారాల్లో, అతను ఒక వ్యాసాన్ని చదివేవాడు; వాటిలో ఒకటి—కొంతమంది సీనియర్ అబ్బాయిలపై రాసిన వ్యక్తిగత వ్యంగ్యం—దాదాపుగా శారీరక హాని కలిగించేంత వరకు వచ్చింది. కానీ ఆ రోజుల్లో అతనికి ఏవైనా సాహిత్యపరమైన ఆశయాలు ఉండి ఉంటే, అవి క్షణికమైనవి. అతని శాశ్వతమైన కల ఒక సముద్రపు దొంగగానో, నావికుడిగానో, బందిపోటుగానో, లేదా వేటగాడు-వేటగాడిగానో అవ్వాలన్నది; ఏదైనా అద్భుతమైన, చురుకైన పనిలో, అతని మాటే—చివరికి అతని తల ఊపు కూడా—శాసనంగా నిలిచేది. ఆ నది అతని నావికుడి కావాలనే ఆశను ఎప్పుడూ తాజాగా ఉంచింది, మరియు ఆ గుహ మిగతా విషయాలకు ఒక నేపథ్యాన్ని అందించింది.
ఆ గుహ ఒక శాశ్వతమైన మరియు వాస్తవమైన ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. అది నిజమైన గుహ, కేవలం ఒక రంధ్రం కాదు; లోతైన మార్గాలు, వంపు తిరిగిన గదులతో కూడిన ఒక భూగర్భ అద్భుతం. అది కొండచరియల మీదుగా, భూమి యొక్క గాఢమైన నిశ్శబ్దంలోకి, నది అడుగుకు కూడా దారితీస్తుందని కొందరు అనేవారు. సామ్ క్లెమెన్స్కు ఆ గుహపై ఉన్న ఆకర్షణ ఎప్పటికీ తగ్గలేదు. ఇతర ప్రదేశాలు, కాలక్షేపాలు విసుగు పుట్టించినా, గుహ ప్రస్తావన రాగానే, దాని రహస్య ద్వారం వద్దకు చేర్చే మూడు మైళ్ల నడకకు లేదా లాగడానికి అతను ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా, సిద్ధంగా ఉండేవాడు. దాని పొడవైన కారిడార్లు, స్టాలక్టైట్లతో వేలాడుతున్న దాని రాజ గదులు, దాని ఏకాంత రహస్య స్థలాలు, ఒక పరాక్రమవంతులైన బందిపోటు ముఠాకు నిలయంగా మారే అవకాశాలు… ఒక రొమాంటిక్ యువకుడు ప్రేమించగల లేదా ఆశించగల ప్రతిదీ అందులో ఉంది. టామ్ సాయర్ నవలలో ఇండియన్ జో ఆ గుహలో చనిపోతాడు. నిజ జీవితంలో అతను అక్కడ చనిపోలేదు, కానీ ఒకసారి అక్కడ తప్పిపోయి, వాళ్ళు కనుగొన్నప్పుడు గబ్బిలాలను తింటూ బ్రతుకుతున్నాడు. అతను ఒక దుర్మార్గుడు, దుర్మార్గుడు. ఒక రాత్రి అతను చనిపోయినప్పుడు, భయంకరమైన ఉరుములతో కూడిన తుఫాను వచ్చింది. దాంతో ఇంట్లో మంచం మీద ఉన్న సామ్ క్లెమెన్స్, ఆ సగం జాతి వాడి దుష్ట ఆత్మ కోసం సైతానే స్వయంగా వచ్చాడని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ దుష్టశక్తి తనను కూడా తనతో పాటు తీసుకువెళ్లి, మరో ప్రయాణాన్ని ఆదా చేసుకోవాలని అనుకుంటుందేమోనన్న భయంతో, అతను తన తలని కప్పుకుని శ్రద్ధగా ప్రార్థనలు చేసుకున్నాడు.
పుస్తకంలోని నిధి తవ్వకం సాహసానికి వాస్తవంలో ఒక ఆధారం ఉంది. చాలా కాలం క్రితం, హానిబాల్కు రెండు మైళ్ల పైన, “బే” అని పిలవబడే ప్రదేశంలో కొంతమంది ఫ్రెంచ్ వేటగాళ్లు ఒక వ్యాపార కేంద్రాన్ని స్థాపించారనే ఒక సంప్రదాయం ఉంది. ఈ వేటగాళ్లలో ఒకడు వేటకు వెళ్లినప్పుడు, ఇండియన్లు ఆ స్థావరంపై దాడి చేసి మిగతావారిని ఊచకోత కోశారని చెబుతారు. తిరిగి వచ్చేసరికి ఆ వేటగాడు తన సహచరులు చంపబడి, వారి తల చర్మాలు ఒలిచివేయబడటం చూశాడు, కానీ ఒక పెట్టెలో పాతిపెట్టిన నిధిని కనుగొనడంలో ఇండియన్లు విఫలమయ్యారు. అతను దానిని అక్కడే వదిలి, ఇల్లినాయిస్కు ఈది వెళ్లి, సెయింట్ లూయిస్కు చేరుకున్నాడు. అక్కడ అతను ఆ మారణకాండ గురించి మరియు బంగారు పెట్టెను పాతిపెట్టడం గురించి చెప్పాడు. ఆ తర్వాత దానిని తిరిగి తీసుకురావడానికి ఒక బృందాన్ని ఏర్పాటు చేయడం ప్రారంభించాడు, కానీ అనారోగ్యానికి గురై మరణించాడు. కొంతకాలం తర్వాత, సెయింట్ లూయిస్ నుండి కొంతమంది వ్యక్తులు ఆ పెట్టె కోసం వెతుకుతూ వచ్చారు. వారికి అది దొరకలేదు, కానీ వారు జరిగిన పరిస్థితులను వివరించారు. ఆ తర్వాత చాలా మంది ఆ బంగారాన్ని కనుగొనడానికి ప్రయత్నించారు.
ఒక ఉదయం టామ్ బ్లాంకెన్షిప్, సామ్ క్లెమెన్స్ మరియు జాన్ బ్రిగ్స్ వద్దకు వచ్చి, తాను ఆ నిధిని తవ్వబోతున్నానని చెప్పాడు. అది ఎక్కడ ఉందో తనకు కలలో కనిపించిందని, వారు తనతో పాటు వచ్చి తవ్వితే, ఆ డబ్బును పంచుకుంటానని చెప్పాడు. ఆ అబ్బాయిలకు కలల మీద, ముఖ్యంగా టామ్ కలల మీద గొప్ప నమ్మకం ఉండేది. టామ్కు ఉన్న అపరిమితమైన స్వేచ్ఛ వారి దృష్టిలో అతనికి గొప్ప ప్రాముఖ్యతను ఇచ్చింది. అలాంటి అబ్బాయి కలలకు కచ్చితంగా ఏదో ఒక అర్థం ఉంటుందని వారు నమ్మారు. వారు కొన్ని పారలు, ఒక పికాక్స్తో టామ్ను అనుసరించి ఆ ప్రదేశానికి వెళ్లారు, మరియు అతను వారికి ఆ నిధిని చూపించాడు.
ఆ సమయంలో పన్నెళ్ల కంటే చాలా తక్కువ వయసున్న, చాలా చిన్న బాలుడైన సామ్ క్లెమెన్స్ ఈ అపవిత్ర ముఠాకు నాయకుడని చెప్పడం మార్క్ ట్వైన్ కీర్తిని పెంచకపోవచ్చు; అయినప్పటికీ, దీనికి భిన్నమైన ఏ రికార్డు అయినా చరిత్రాత్మకం కంటే తక్కువ అవుతుంది. ఆ ముఠాకు నాయకుడు ఉన్నాడంటే అది అతనే. వారు అతని మాట వినడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండేవారు—దానికోసం చేపలు పట్టడం కూడా మానేసేవారు—మరియు అతను చేసే పనులను అనుసరించడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉండేవారు. ఆ పని నిజమైనదైనా, కల్పితమైనదైనా, ఆలోచనలు మరియు వ్యవస్థీకరణ కోసం వారు అతని వైపే చూసేవారు. వారు “బందిపోటు”, “సముద్రపు దొంగ” లేదా “ఇండియన్” ఆటలు ఆడినప్పుడు, సామ్ క్లెమెన్స్ ఎల్లప్పుడూ నాయకుడిగా ఉండేవాడు; వారు నిజమైన దాడులు చేసేవారిగా మారినప్పుడు కూడా అతని ప్రాముఖ్యత ఏమాత్రం తగ్గలేదని రికార్డులలో ఉంది. టామ్ సాయర్ లాగే, అతను నాయకత్వపు ఆడంబరాన్ని, వైభవాన్ని ఇష్టపడేవాడు. క్రిస్టియన్ సన్స్ ఆఫ్ టెంపరెన్స్ రాజ లాంఛనాలతో, హోదాను మరియు రహస్య పదాలను వారు సృష్టించే అధికారాన్ని ఇచ్చే ఎర్రటి నడుము పట్టీతో వచ్చినప్పుడు, వాటి ఆడంబరం అతని కళ్ళకు వచ్చింది. దాంతో అతను ధూమపానం (అది కూడా చాలా జాగ్రత్తగా చేసేవాడు), తిట్టడం (అది కూడా తీవ్రమైన ఉద్రేకం కలిగినప్పుడు మాత్రమే చేసేవాడు), అలాగే మద్యం (అది అప్పటివరకు రుచి చూడకపోయినా) మానేశాడు. కొత్తగా శుద్ధి చేయబడి, స్వచ్ఛమైన హృదయం గల వారితో కలిసి ఒక పూర్తి నెలపాటు నడిచాడు—అది అద్భుతమైన నాయకత్వం మరియు సేవతో నిండిన నెల. అప్పుడు ఆ ఎర్రటి నడుము పట్టీ కూడా అతన్ని బానిసత్వంలో ఉంచలేకపోయింది. అతను టామ్ బ్లాంకెన్షిప్ వైపు చూసి ఇలా అన్నాడు: “ఏయ్, టామ్, నాకు దీనితో విపరీతంగా విసుగు వచ్చింది! పద ఎక్కడికైనా వెళ్లి సిగరెట్ తాగుదాం!” అది ఖచ్చితంగా ఒక పెద్ద త్యాగమే అయి ఉండాలి, ఎందుకంటే ఆ యూనిఫాం అతనికి చాలా విలువైనది.
ప్రచార వెలుగులు మరియు రంగస్థలం మధ్యలో ఉండటం వల్ల శామ్ క్లెమెన్స్ బాల్యంలోని ఒక అభిరుచి, అద్భుతాల పట్ల అతనికున్న ప్రేమ ఎప్పటికీ పూర్తిగా చనిపోలేదు. ఆ సుదూర పాత రోజుల్లో, చెప్పులు లేకుండా తిరిగే రోజుల్లో, ప్రపంచం తన పాదాల చెంత ఉన్నప్పుడు, గౌరవనీయమైన ఆక్స్ఫర్డ్ విశ్వవిద్యాలయం అతనికి ఎర్రటి గౌను తొడిగే సమయం కోసం అతను ముందుచూపుతో ఆలోచించలేకపోయాడనేది చాలా విచారకరంగా అనిపిస్తుంది.
ఆ గొప్ప గౌరవం గురించి అతను ఏ కలలో కూడా ఊహించి ఉండడు. అతని ఆశయాలు మేధోపరమైన విజయాల దిశగా లేవు. ఇది నిజమే, అప్పుడప్పుడు, పాఠశాలలో శుక్రవారాల్లో, అతను ఒక వ్యాసాన్ని చదివేవాడు; వాటిలో ఒకటి—కొంతమంది సీనియర్ అబ్బాయిలపై రాసిన వ్యక్తిగత వ్యంగ్యం—దాదాపుగా శారీరక హాని కలిగించేంత వరకు వచ్చింది. కానీ ఆ రోజుల్లో అతనికి సాహిత్యపరమైన ఆశయాలు ఉండి ఉంటే, అవి క్షణికమైనవి. అతని శాశ్వతమైన కల ఒక సముద్రపు దొంగగానో, నావికుడిగానో, బందిపోటుగానో, లేదా వేటగాడు-వేటగాడిగానో అవ్వాలన్నది; ఏదైనా అద్భుతమైన, చురుకైన పనిలో, అతని మాటే—చివరికి అతని తల ఊపు కూడా—శాసనంగా నిలిచేది. ఆ నది అతని నావికుడి కావాలనే ఆశను ఎప్పుడూ తాజాగా ఉంచింది, మరియు ఆ గుహ మిగిలిన విషయాలకు ఒక నేపథ్యాన్ని అందించింది.
ఆ గుహ ఒక శాశ్వతమైన మరియు వాస్తవమైన ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. అది నిజమైన గుహ, కేవలం ఒక రంధ్రం కాదు; లోతైన మార్గాలు, వంపు తిరిగిన గదులతో కూడిన ఒక భూగర్భ అద్భుతం. అది కొండచరియల మీదుగా, భూమి యొక్క గాఢమైన నిశ్శబ్దంలోకి, నది అడుగుకు కూడా దారితీస్తుందని కొందరు అనేవారు. సామ్ క్లెమెన్స్కు ఆ గుహపై ఉన్న ఆకర్షణ ఎప్పటికీ తగ్గలేదు. ఇతర ప్రదేశాలు, కాలక్షేపాలు విసుగు పుట్టించినా, గుహ ప్రస్తావన రాగానే, దాని రహస్య ద్వారం వద్దకు చేర్చే మూడు మైళ్ల నడకకు లేదా లాగడానికి అతను ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా, సిద్ధంగా ఉండేవాడు. దాని పొడవైన కారిడార్లు, స్టాలక్టైట్లతో వేలాడుతున్న దాని రాజ గదులు, దాని ఏకాంత రహస్య స్థలాలు, ఒక పరాక్రమవంతులైన బండిపోటు ముఠాకు నిలయంగా మారే అవకాశాలు… ఒక రొమాంటిక్ యువకుడు ప్రేమించగల లేదా ఆశించగల ప్రతి వస్తువులో ఉంది. టామ్ సాయర్ నవలలో ఇండియన్ జో ఆ గుహలో చనిపోతాడు. నిజ జీవితంలో అతను అక్కడ చనిపోలేదు, కానీ ఒకసారి అక్కడ తప్పిపోయి, వాళ్ళు కనుగొన్నప్పుడు గబ్బిలాలను తింటూ బ్రతుకుతున్నాడు. అతను ఒక దుర్మార్గుడు, దుర్మార్గుడు. ఒక రాత్రి అతను చనిపోయినప్పుడు, భయంకరమైన ఉరుములతో కూడిన తుఫాను వచ్చింది. దాంతో ఇంట్లో మంచం మీద ఉన్న సామ్ క్లెమెన్స్, ఆ సగం జాతి వాడి దుష్ట ఆత్మ కోసం సైతానే స్వయంగా వచ్చాడని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ దుష్టశక్తి తనను కూడా తనతో పాటు తీసుకువెళ్లి, మరో ప్రయాణాన్ని ఆదా చేసుకోవాలని అనుకుంటుందేమోనన్న భయంతో, అతను తన తలని కప్పుకుని శ్రద్ధగా ప్రార్థనలు చేసుకున్నాడు.
పుస్తకంలోని నిధి తవ్వకం సాహసానికి వాస్తవంలో ఒక ఆధారం ఉంది. చాలా కాలం క్రితం, హానిబాల్కు రెండు మైళ్ల పైన, “బే” అని పిలవబడే ప్రదేశంలో కొంతమంది ఫ్రెంచ్ వేటగాళ్లు ఒక వ్యాపార కేంద్రాన్ని స్థాపించారు. ఈ వేటగాళ్లలో ఒకడు వేటకు వెళ్లినప్పుడు, ఇండియన్లు ఆ స్థావరంపై దాడి చేసి మిగిలినవారిని ఊచకోత కోశారని చెబుతారు. తిరిగి వచ్చేసరికి ఆ వేటగాడు తన సహచరులు చంపబడి, వారి తల చర్మాలు ఒలిచివేయబడటం చూశాడు, కానీ ఒక పెట్టెలో పాతిపెట్టిన నిధిని కనుగొనడంలో ఇండియన్లు విఫలమయ్యారు. అతను దానిని అక్కడే వదిలి, ఇల్లినాయిస్కు ఈది వెళ్లి, సెయింట్ లూయిస్కు చేరుకున్నాడు. అక్కడ అతను ఆ మరణకాండ గురించి మరియు బంగారు పెట్టెను పాతిపెట్టడం గురించి చెప్పాడు. ఆ తర్వాత దానిని తిరిగి తీసుకురావడానికి ఒక బృందాన్ని ఏర్పాటు చేయడం ప్రారంభించాడు, కానీ అనారోగ్యానికి గురై మరణించాడు. తర్వాత, సెయింట్ లూయిస్ నుండి కొంతమంది వ్యక్తులు ఆ పెట్టె కోసం వెతుకుతూ వచ్చారు. వారికి అది దొరికింది, కానీ వారు జరిగిన పరిస్థితులను వివరించారు. ఆ తర్వాత చాలా మంది ఆ బంగారాన్ని కనుగొనడానికి ప్రయత్నించారు.
ఒక ఉదయం టామ్ బ్లాంకెన్షిప్, సామ్ క్లేమెన్స్ మరియు జాన్ బ్రిగ్స్ వద్దకు వచ్చి, తాను నిధిని తవ్వబోతున్నానని చెప్పాడు. అది ఎక్కడ ఉందో తనకు
నీటి నుండి కొంత దూరం బయటకు వచ్చాడు. అతను కాళ్ళు ముందుకి పెట్టి కిందికి దిగాడు, మరియు వదులైన తెప్ప అతన్ని వదిలేసింది. ఆ అబ్బాయిలు పరిశీలించడానికి ఆగలేదు. అతను తమను వెంబడిస్తున్నాడని వారు భావించి, మానవ నివాసాలు చేరే వరకు ఆగకుండా తీవ్ర భయంతో పారిపోయారు.
ఆ తొలి రోజుల్లో ఎన్ని భయంకరమైన అనుభవాలు జరిగి ఉంటాయో కదా! ‘ది ఇన్నోసెంట్స్ అబ్రాడ్’లో మార్క్ ట్వైన్, ఒక రాత్రి తన తండ్రి కార్యాలయంలో తాను చూసిన హత్యకు గురైన వ్యక్తి గురించి చెబుతాడు. ఆ వ్యక్తి పేరు మెక్ఫార్లేన్. పాత హడ్సన్-మెక్ఫార్లేన్ వైరం కారణంగా ఆ రోజే అతను కత్తితో పొడవబడి, చనిపోవడానికి అక్కడికి తీసుకురాబడ్డాడు. సామ్ క్లెమెన్స్ మరియు జాన్ బ్రిగ్స్ పాఠశాల నుండి పారిపోయి, ఆ రోజంతా ఆకాశంలో విహరిస్తూ గడిపారు, మరియు ఈ విషయం గురించి వారికి ఏమీ తెలియదు. బహుశా మేల్కొని ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్న తన తల్లిని ఎదుర్కోవడం కంటే, తన తండ్రి కార్యాలయం తనకు సురక్షితమని సామ్ నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను సోఫాలో ఎలా పడుకున్నాడో, మరియు నేలపై ఉన్న ఒక ఆకారం క్రమంగా ఒక మనిషి రూపురేఖలుగా ఎలా రూపుదిద్దుకుందో అతను మనకు చెబుతాడు; కిటికీలోంచి వచ్చిన వెన్నెల కిరణం దానిని సమీపించి, క్రమంగా ఆ నిర్జీవమైన ముఖాన్ని, భయంకరంగా పొడిచిన ఛాతీని ఎలా బయటపెట్టిందో.
“నేను అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చేశాను,” అంటాడు అతను. “నేను ఏ విధమైన తొందరపాటుతో వెళ్ళిపోయానని చెప్పను, కానీ నేను కేవలం వెళ్ళిపోయాను; అది చాలు. నేను కిటికీలోంచి బయటకు వచ్చేశాను, నాతో పాటు ఆ కిటికీ చట్రాన్ని కూడా తీసుకువెళ్ళాను. నాకు ఆ చట్రం అవసరం లేదు, కానీ దానిని వదిలేయడం కంటే తీసుకెళ్లడమే సౌకర్యంగా అనిపించింది, అందుకే తీసుకున్నాను. నాకు భయం వేయలేదు, కానీ నేను చాలా ఆందోళనకు గురయ్యాను.”
అతనికి ఇంకా పన్నెండేళ్ళు నిండలేదు, ఎందుకంటే ఆ అబ్బాయికి ఆ వయసు వచ్చేసరికి అతని తండ్రి బ్రతికి లేడు. నిస్సందేహంగా ఇవి కలవరపరిచే, వెంటాడే విషయాలే. ఆ తర్వాత, ఆ అబ్బాయిలు దయతో ఆహారం, పొగాకు తీసుకువెళ్ళి ఇచ్చే ఒక తాగుబోతు బిచ్చగాడి కథ ఉంది. సామ్ క్లెమెన్స్ తన విలువైన డబ్బులో కొంత ఖర్చుపెట్టి ఆ బిచ్చగాడికి ఒక అగ్గిపెట్టె కొనిచ్చాడు—అవి అప్పట్లో సరికొత్త ఆవిష్కరణ, చాలా అరుదైనవి, ఖరీదైనవి. ఆ పనికిమాలినవాడు అగ్గిపెట్టెతో నిప్పు రాజేసి, తను అందులోనే ఉండగా సొరకాయల బండిని తగలబెట్టాడు. తాను ఆ వ్యక్తికి అగ్గిపెట్టెలు ఇవ్వకపోయి ఉంటే ఈ విషాదం జరిగి ఉండేది కాదనే ఆలోచనతో ఆ బాలుడు వారాల తరబడి మెలకువలోనూ, కలల్లోనూ వేదనకు గురయ్యాడు. పశ్చాత్తాపమే శామ్యూల్ క్లెమెన్స్కు ఎల్లప్పుడూ ఖచ్చితమైన శిక్ష. భూమిపై తన చివరి రోజుల వరకు అతను దాని బాధల నుండి బయటపడలేకపోయాడు.
కొద్ది సంవత్సరాల స్వల్ప కాలంలో ఎన్ని విషయాలు ఇమిడిపోయాయో! సామ్ క్లెమెన్స్ మరియు అతని అల్లరి స్నేహితుల ఈ బాల్య సాహసాలను సంక్షిప్తంగా చెప్పడం అంత సులభం కాదు, కానీ వారి వెర్రి చేష్టల గురించి అనంతంగా చెప్పుకుంటూ పోవచ్చు. వారు భవిష్యత్తుపై ఆశలు లేని గుంపు. మంత్రులు మరియు ఇతర వివేకవంతులైన పౌరులు వారికి ఆకస్మికంగా, హింసాత్మకంగా ముగింపు వస్తుందని స్వేచ్ఛగా ప్రవచించారు, మరియు వారి కోసం ప్రార్థించడం కూడా అనవసరమని భావించారు. వారు ఆ ప్రవక్తలకు నిరాశాజనకంగానే మిగిలిపోయి ఉండాలి. బోవెన్ సోదరులు గొప్ప నదీ నావికులుగా మారారు; విల్ పిట్స్ తగిన సమయంలో ప్రముఖ వ్యాపారిగా మరియు బ్యాంకు డైరెక్టర్గా ఎదిగాడు; జాన్ బ్రిగ్స్ బాగా సంపన్నుడైన మరియు అత్యంత గౌరవనీయమైన రైతుగా ఎదిగాడు; చివరికి హక్ ఫిన్—అంటే, టామ్ బ్లాంకెన్షిప్—ఒక పశ్చిమ పట్టణంలో గౌరవనీయ పౌరుడిగా మరియు శాంతి న్యాయాధికారిగా స్థానం పొందాడని ప్రతీతి. కానీ ఆ రోజుల్లో వారు క్రమశిక్షణ పట్ల, శాసనాల పట్ల అంతకన్నా తక్కువ గౌరవం ఉన్న అల్లరి, వినోదప్రియుల గుంపు.
సశేషం
మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –12-8-26-ఉయ్యూరు
Posted on 
భారతదేశపు నాట్యకత్తెలలో అందరికన్నా చిన్నదైన కుమారి శాంత, వారందరిలోకెల్లా అత్యంత బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి అయిన కళాకారిణి. ఆమెకు కేవలం పదహారేళ్లే, కానీ అప్పుడే ప్రతిభావంతురాలైన చిత్రకారిణి, గాయని మరియు నర్తకి. పద్నాలుగేళ్ల వయసులోనే, ఆమె ఎవరి సహాయం లేకుండానే మనోహరమైన, సున్నితమైన ఆకృతులను గీయడం, వాటికి మృదువైన, సున్నితమైన రంగులు వేయడం ప్రారంభించింది; పదిహేనేళ్ల వయసులో, ఎవరి శిక్షణ లేకుండానే మంచి శాస్త్రీయ శైలిలో తుమ్రీలు మరియు ఖ్యాల్లు పాడటం నేర్చుకుంది. ఒక పక్షి రెక్కలు విప్పుకుని ఎగిరినట్లుగా, ఆమె ఈ కళలను అలవరచుకుంది. ఆమె ఒక కళాకారిణిగా పుట్టింది.
సరసభారతి ఉయ్యూరు 