సరసభారతి ఉయ్యూరు

జోళదరాశి కె.దొడ్డణ్ణ గారి అనుభవాలు జ్ఞాపకాలు.4వభాగం.23.9.26

జోళదరాశి కె.దొడ్డణ్ణ గారి అనుభవాలు జ్ఞాపకాలు.4వభాగం.23.9.26

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.37 వ భాగం.23.9.26.

మహాకవి కాళిదాసు నాటకం విక్రమో ర్వ శీ యం.13 వ భాగం.23.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.vedavyaasa వ్యాఖ్యానం.9 వ భాగం.23.9.26.

ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి.షెల్లీ  జీవిత చరిత్ర -1

అధ్యాయం I.

బైషే రాకను హ్యారియట్ గుర్తించింది, కానీ అతని స్థానంలో మరొకరు వచ్చారని స్పష్టంగా తెలిసిపోయింది; ఎలిజా ఒకటి రెండు సార్లు అతని ఉనికిని కొద్దిగా గ్రహించినట్లు నటించింది, తన జీవిత దీపం దాని సాకెట్‌లో మసకగా వెలుగుతున్నట్లుగా, అదృష్టవశాత్తు అలా జరగలేదు; ఆమె తన సోదరి భర్తను గమనించింది అంతే. అందువల్ల, అతని మార్గం స్పష్టంగా ఉంది; అతని శాంతికి భరోసా లభించి ఉండవచ్చు; అతని ఆనందం ఎప్పుడైనా గొప్పగా ఉండేదా అనేది సందేహాస్పదమే. “ఎలిజా అయినా వెళ్ళాలి, లేక నేనైనా వెళ్ళాలి” అని నిశ్చయంగా ప్రకటించి, ఆ ప్రకటన ప్రకారం తక్షణమే వ్యవహరించడం అత్యవసరం.

ఈ అత్యంత అవసరమైన మార్గాన్ని ఆ పేదవాడు అనుసరించలేదు; మరియు ఆ దివ్య కవి అలా చేయగలడని నిశ్చయంగా చెప్పవచ్చు.

సంపుటి II. ‘ బి

2 జీవితం

మేము దానిని తీసుకోలేకపోయాము, ఎందుకంటే, మానవాతీతమైన బలంతో,

మానవాతీతమైన బలహీనత వింతగా కలిసిపోయింది;

అందువల్ల, ఆ పవిత్రమైన రాకడ రోజుల నుండి,

మా తలరాతలు పూర్తిగా మారిపోయాయి. ఇల్లు

ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, నిషేధానికి గురైంది; మాకు అలవాటైన పనులన్నీ

నిలిపివేయబడ్డాయి; చదువు

నిషిద్ధం; చదవడం హానికరం — బిగ్గరగా చదవడం

ప్రాణాంతకం కావచ్చు; బయటకు వెళ్లడం మరణం,

ఇంట్లో ఉండటం సమాధి! బైషే శూన్యమైపోయాడు;

నేను, సహజంగానే, శూన్యం కంటే చాలా తక్కువ —

ఒక అత్యంత ఉన్నతమైన సంఖ్య యొక్క రుణాత్మక పరిమాణంగా మారిపోయాను.

హ్యారియట్ ఇంకా ఉనికిలో ఉంది, అది నిజమే; కానీ ఆమె ఉనికి భవిష్యత్తులో ఒక దేవదూత జీవితంగా, ఒక దివ్య దర్శనంగా ఉండబోతోంది, అది కేవలం ఎలిజా యొక్క అనంతమైన పరిపూర్ణతలను శ్రద్ధగా

ధ్యానం చేయడంలోనే గడిచిపోతుంది.

ఇదంతా అది చాలా మంచి ఉద్దేశంతో, నిస్వార్థంగా, దయతో, పరోపకారంతో, సోదరభావంతో కూడుకున్నది; దానిని కాదనడం, లేదా కనీసం సందేహించడం కూడా అన్యాయం అవుతుంది; కానీ ఆ కారణంగా అది మరింత హానికరం.

ఆ దేవదూత సందర్శనకు ముందు, మేము హ్యారియట్ నరాల గురించి ఎన్నడూ వినలేదు, అలాంటి అవయవాలు ఉన్నాయని మేము ఒక్కసారి కూడా అనుమానించలేదు; ఇప్పుడు మేము దాని గురించి పెద్దగా ఏమీ వినలేదు.

“ప్రియమైన హ్యారియట్, నువ్వు అది చేయకూడదు; నీ నరాల గురించి ఆలోచించు; ప్రియమైనా, నీ నరాల పరిస్థితిని ఒక్కసారి ఆలోచించు; ప్రియమైన హ్యారియట్, నువ్వు ఇది తినకూడదు; నువ్వు అది తాగబోవడం లేదు కదా; పాపం నీ నరాల గతి ఏమవుతుంది? ఓ దేవుడా! మిస్ వార్న్ ఏమంటారు?”

పెక్సీ బైషే షెల్లీ. 3

మిస్ వార్న్ అత్యున్నతమైన ఆమోదకర్త; ఆమె పేరు తరచుగా ప్రస్తావించబడేది, మరియు ఆమె తీర్పు కోసం విజ్ఞప్తి చేయబడేది.

“మిస్ వార్న్ ఏమంటారు?” ఒకే ఒక్క,

సాధారణమైన, కానీ అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న మిగతా అన్ని ప్రశ్నలకూ ముగింపు పలకింది.

మిస్ వార్న్ ఎవరు? అని ఇప్పుడు ఆందోళనగా ఉన్న హ్యారియట్‌ను నేను అడిగాను. లండన్‌లోని ఏదో ఒక కాఫీ-హౌస్ లేదా హోటల్‌లో అందమైన ఎలిజాకు ఉన్న సంబంధమే తనకూ ఉందని ఆమె నాకు చెప్పింది; ఆమె ఆ ఇంటి కూతురే; పరిణితి చెందిన కన్య కూడా, చాలా పక్వానికి వచ్చినది, బహుశా కాస్త మరీ పరిణతి చెందినది; నిజానికి ఒక పాతకాలపు ముసలి కన్య, ఒక ముసలి అనాకారి అని ఆమె చెప్పింది; ఆమెలో ఏ విధంగానూ ప్రత్యేకత ఏమీ లేదు; కానీ ఎలిజాకు మిస్ వార్న్ అంటే చాలా మంచి అభిప్రాయం; ఆమె చాలా కాలంగా తన ప్రాణ స్నేహితురాలు!

ఎలిజా అప్రమత్తంగా, తన నరాలను జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఉండేది; అయినా ఆమె తరచుగా విధులకు దూరంగా ఉండేది; ఆమె సమయం చాలావరకు తన పడకగదిలోనే గడిచేది. ఆ ప్రియమైన ఎలిజా తన పడకగదిలో ఒంటరిగా ఏం చేస్తుంది? ఆమె చదువుతుందా? లేదు. — ఆమె పని చేస్తుందా? ఎప్పుడూ లేదు. — ఆమె రాస్తుందా? లేదు. — మరి ఆమె ఏం చేస్తుంది?

హ్యారియట్ నా దగ్గరికి వచ్చి, బహుశా తన చెల్లెలు వింటుందేమోనని, ఏదో లోతైన, బరువైన రహస్యం చెబుతున్నట్టుగా గంభీరమైన స్వరంతో గుసగుసగా జవాబిచ్చింది, “ఆమె జుట్టు దువ్వుకుంటుంది!” ఆ గరుకైన నల్లని జుట్టు నిస్సందేహంగా నిగనిగలాడుతూ ఉంది; కానీ ఇరవై నాలుగు గంటలలో రోజూ దానికి పదహారు గంటలు కేటాయించడం అంటే, కచ్చితంగా చాలా సమయాన్ని కేటాయించడమే.

అసహ్యకరమైన బానిసత్వపు కాడి (yoke) భారంతో అలసిపోతున్న బానిస నవ్వినట్లుగా…

పాత ఇంగ్లీష్ నగరమైన యార్క్‌లోని ఇరుకైన వీధుల్లో నడుస్తున్నప్పుడు, హ్యారియట్ అందం అందరి దృష్టినీ ఆకర్షించేది; ఆమె బుగ్గలలో కనిపించే సిగ్గు ఆమెను మరింత ఆకర్షణీయంగా, ప్రకాశవంతంగా మరియు తేజోవంతంగా మార్చేది; అప్పుడు ఆ మంచి అమ్మాయి సిగ్గుతో తన ముసుగును కిందకు దించుకునేది. ఉత్తరాది మహానగరంలో ఆమె అందం అంతగా ఆకర్షణీయంగా అనిపించలేదు: అక్కడ నేను ఆమెతో తరచుగా బయటకు వెళ్ళేవాడిని, కానీ ఎవరూ ఆమెను గమనించలేదు; ఆమె పొట్టిగా, సున్నితమైన శరీర ఆకృతిని కలిగి ఉండేది; స్కాటిష్ ప్రమాణాలకు (అక్కడి ప్రజల దృఢమైన శారీరక ఆకృతికి) సరిపోయేంత దృఢమైన శరీరాకృతి ఆమెకు లేదు.

నేను షెల్లీని మొదట కలిసినప్పుడు, కళాఖండాల పట్ల అతనికి ఏమాత్రం ఆసక్తి ఉండేది కాదు. ఆ తర్వాత అతను శిల్పాలను, ఆపై చిత్రలేఖనాలను (పెయింటింగ్స్) మెచ్చుకోవడం నేర్చుకున్నాడు; కానీ వాస్తుశిల్ప అద్భుతాల పట్ల అతనికి ఎప్పుడూ ఎలాంటి అనుభూతి కలగలేదు; మా అద్భుతమైన భారీ చర్చిలను (క్యాథడ్రల్స్) కూడా అతను ఉదాసీనంగా చూసేవాడు. నేను అతన్ని చాలాసార్లు ‘యార్క్ మిన్‌స్టర్’ (York Minster) కు తీసుకెళ్లాను, కానీ ప్రయోజనం లేకపోయింది; ఆ అనుభవం అతనిపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు. భావోద్వేగాలకు అంతగా స్పందించని హ్యారియట్ కూడా దాని అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నట్లు అనిపించింది, అయితే ఆ అద్భుతమైన కట్టడం పట్ల ఆమెకున్న ఆరాధనను పై అధికారులు నిషేధించే వరకు మాత్రమే అది సాగింది.

ఒక రోజు, మేము కలిసి మిన్‌స్టర్‌కు వెళ్తుండగా, ఎలిజా మధ్యలో జోక్యం చేసుకుంది. మా నడకను అడ్డుకునే బదులు, ఆశ్చర్యకరంగా ఆమె కూడా మాతో వస్తానని చెప్పింది, తద్వారా ఆమె అసహ్యకరమైన సాంగత్యం మాకు తప్పలేదు. ఉత్తర భాగపు చివరన ఉన్న ప్రసిద్ధ కిటికీ గురించి ఆమె విన్నది; దానికి “ది ఫైవ్ సిస్టర్స్” (ఐదుగురు సోదరీమణులు) అని పేరు, ఎందుకంటే ఐదుగురు మహిళలు దానిని చర్చికి బహుమతిగా ఇచ్చారు: ఆ ఐదు విభాగాలలో (bays) ఉన్న రంగుల అద్దాల నమూనాలు, ఆ ఐదుగురు సోదరీమణులలో ఒకరు కుట్టిన ఎంబ్రాయిడరీ నమూనా ఆధారంగా రూపొందించబడ్డాయి. మిన్‌స్టర్‌లోకి ప్రవేశించగానే, ఆమె వెంటనే “ది ఫైవ్ సిస్టర్స్” ఎక్కడ ఉందో అడిగింది; అప్పుడు ఆ కిటికీని ఆమెకు చూపించారు. “అయ్యో! ఎంత బిగుతుగా, వికారంగా, పాతకాలపు పద్ధతిలో, కృత్రిమంగా ఉన్న నమూనాలు ఇవి! దేవుడా! మిస్ వార్న్ ఏమనుకుంటారు? హ్యారియెట్!” ఈ తీవ్రమైన విమర్శ మరియు తిరస్కారం తర్వాత—ఆ టేప్‌స్ట్రీ (అల్లిక పని) టీ-పాత్ర కింద పరిచే రగ్గుకు ఏమాత్రం సరిపోదని ఆ ఇద్దరు కచ్చితమైన అభిప్రాయం గలవారు భావించారు కాబట్టి—విధేయురాలైన హ్యారియెట్ ఆ అద్భుతమైన కళాఖండాన్ని మెచ్చుకోకుండా తనను తాను నియంత్రించుకుంది.

“ఆత్మహత్య గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? మీరు ఎప్పుడైనా మిమ్మల్ని మీరు అంతం చేసుకోవాలని అనుకున్నారా?” నిజంగానే అది ఒక అయోమయానికి గురిచేసే ప్రశ్న, ఎందుకంటే అటువంటి ఆలోచన నా మెదడులోకి ఎప్పుడూ రాలేదు.

“తల్లిని చంపడం (మాతృహత్య), దేశద్రోహం, గడ్డివాములకు నిప్పు పెట్టడం—వీటి గురించి మీరేమనుకుంటారు? మీరు ఎప్పుడైనా ఎవరినైనా చంపాలని, మీ తల్లిని హత్య చేయాలని లేదా గడ్డివాములకు నిప్పు పెట్టాలని అనుకున్నారా?” ఈ నేరాలలో దేనినైనా చేయాలనే ఆలోచన కూడా నేను ఎప్పుడూ చేయలేదు. మా పరిచయం ప్రారంభమైన కొత్తలో, మంచి మనసున్న హ్యారియెట్ నన్ను “ఆత్మహత్య గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?” అని అడిగినప్పుడు నేను ఎంత ఆశ్చర్యపోయానో, ఆ నేరాల పట్ల నా వైఖరి లేదా ఆసక్తి గురించి ఎవరైనా అడిగినా అంతకంటే ఎక్కువ ఆశ్చర్యపోయేదాన్ని కాను.

ఆమె తరచుగా ఏదో ఒక రోజు తనను తాను చంపుకోవాలనే తన ఉద్దేశం గురించి ప్రశాంతమైన, దృఢమైన ధోరణిలో సుదీర్ఘంగా మాట్లాడేది. పాఠశాలలో తాను చాలా బాధపడేదాన్నని ఆమె నాకు చెప్పేది (అక్కడ ఆమెతో చాలా దయగా వ్యవహరించేవారు మరియు అద్భుతమైన విద్యను అందించేవారు కాబట్టి, ఆమె ఎందుకు అంత బాధపడేదో నాకు ఎప్పుడూ అర్థం కాలేదు), అక్కడ ఉన్నప్పుడే తనను తాను అంతం చేసుకోవడానికి రకరకాల ప్రయత్నాలు మరియు ప్రణాళికలు ఆలోచించానని చెప్పేది. బహుశా ఆమె సోదరి ఆమెతో “నువ్వు చాలా బాధలో ఉన్నావు” అని నమ్మించి ఉండవచ్చు, మరియు ఆ విషయాన్ని మిస్ వార్న్ యొక్క తిరుగులేని అభిప్రాయంతో సమర్థించి ఉండవచ్చు; దాంతో హ్యారియెట్ తన దుస్థితి గురించి దృఢంగా నమ్మేలా తయారైంది. ఆమె రాత్రిపూట నిద్రలేచి—కొన్నిసార్లు తన ప్రాణాలను తానే తీసుకుందామనే దృఢ సంకల్పంతో (అది ఏ పద్ధతిలోనో ఆమె బయటపెట్టలేదు)—ఈ లోకానికి వీడ్కోలు పలికేది; కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ప్రకాశవంతమైన చంద్రుడికి, ఈ భూలోకంలోని సమస్త వస్తువులకు సెలవు తీసుకునేది. ఆ తర్వాత, తిరిగి పడకలోకి చేరి ప్రశాంతంగా నిద్రపోయేది. మరుసటి రోజు ఉదయం లేచి, క్లాప్‌హామ్‌లోని పాఠశాల గదిలో తన స్లేటుపై ఇడోమెనియస్ మరియు నుమా పాంపిలియస్ యొక్క గొప్ప నియమాలను ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా రాసేది.

ఆమె అపరిచితుల ముందు కూడా ఆత్మహత్య గురించి చాలా ప్రశాంతంగా మాట్లాడేది; ఒక విందు సమావేశంలో, ఆత్మహత్యకు సంబంధించిన తన భావాలు, అభిప్రాయాలు మరియు ఉద్దేశాలను ఆమె ఎంతో ఆసక్తితో, వివరంగా చెప్పడం నేను విన్నాను. అప్పుడు ఆమె ఎంతో ప్రశాంతంగా, నిశ్చలంగా, ఉల్లాసంగా మరియు అందంగా కనిపించడంతో, అక్కడి అతిథులు ఆశ్చర్యంతో చిరునవ్వు చిందించారు.

అక్కడ హెల్వెల్లిన్ (Helvellyn) పర్వతం ఉంది; డెర్వెంట్‌వాటర్ సరస్సు (Derwentwater Lake) ఎప్పుడూ అక్కడే ఉండేది; వారికి ఇంకా ఏమి కావాలి? పైగా, తాము ఎంతో అద్భుతంగా కీర్తించిన గాడిదల మాదిరిగానే, సౌతీ (Southey) మరియు వర్డ్స్‌వర్త్ (Wordsworth) కూడా ఏడాది పొడవునా అక్కడే ఉండేవారు; మరి మనం ఎందుకు ఉండకూడదు? పగలు తక్కువగా ఉన్నా లేదా ఎక్కువగా ఉన్నా, ఏ కాలమైనా సరే—బహుశా ఆ ప్రాంతపు అధికారి (parish beadle) విషయంలో తప్ప—ఎవరికీ, ఏ కాలానికీ భయపడకుండా, అనేక కవితలకు ఇతివృత్తమైన హ్యారీ గిల్ (Harry Gill) అనే పేదవాడు, ఏకాంతమైన పర్వత లోయలో తన గడ్డపారతో రాళ్లను పగలగొడుతూ ప్రతిధ్వనులు పుట్టిస్తుంటాడు; మనం అలాంటి ఎంతోమంది పేదల కంటే గొప్పవారమే కదా! వెంటనే కెస్‌విక్ (Keswick)కు వెళ్లడం, తక్షణమే అక్కడికి చేరుకుని “శాశ్వతంగా” అక్కడే ఉండిపోవడం ఆచరణ సాధ్యమైన మరియు అవసరమైన పని. “యోర్క్ (York) వంటి కవిత్వం లేని, స్ఫూర్తినివ్వని ప్రదేశంలో ఎక్కువ కాలం గడపడంలో ఉన్న అర్థరహితతను, అవివేకాన్ని మీరు త్వరలోనే గ్రహిస్తారు; మీరు త్వరగా కెస్‌విక్‌లోని మీ స్నేహితులతో కలుస్తారు మరియు వారితో కలిసి ‘శాశ్వతంగా’ అక్కడే ఉండిపోతారు.”

వారు బయలుదేరడానికి ఒక రోజు నిర్ణయించబడింది; వారి సామాను సర్దుకున్నారు; వారు తమ సామానులో కొంత భాగాన్ని మాత్రమే తీసుకువెళ్తున్నారు, మిగిలినది నేను వారి తర్వాత వచ్చినప్పుడు తీసుకురావడానికి వదిలిపెట్టారు: నేను త్వరలోనే వారిని అనుసరిస్తానని ఎటువంటి హామీ ఇవ్వలేదు, కానీ నాకంటే వారికే ఆ విషయం బాగా తెలుసు; నేను ఎక్కువ కాలం ఆలస్యం చేయనని వారికి నమ్మకం ఉంది. అంతేకాకుండా, స్వచ్ఛమైన పర్వత గాలి హ్యారియెట్ (Harriet) ఆరోగ్యాన్ని మరియు ఉత్సాహాన్ని మెరుగుపరుస్తుందని భావించారు; రాజకోశం దాదాపు ఖాళీగా ఉండేది,

అయినప్పటికీ, ఒక ఖరీదైన ప్రయాణానికి అవసరమైన నిధులను ఎలిజా సమకూర్చింది. ఆమె తన ఆందోళనను వ్యక్తం చేసే తీరు హాస్యాస్పదంగా ఉన్నప్పటికీ, తన సోదరి శ్రేయస్సు పట్ల, ముఖ్యంగా ఆమె నాడీ వ్యవస్థ ఆరోగ్యం పట్ల ఆమెకు నిజమైన ఆసక్తి ఉండేది. పైకి దృఢమైన ఆరోగ్యంతో కనిపిస్తున్నప్పటికీ, ఆ నాడీ వ్యవస్థలో ఏదో విచిత్రమైన సమస్య ఉండవచ్చని ఆమె భావించేది.

ఎల్లప్పుడూ తొందరపాటుతో ఉండటమే బిష్ (Bysshe) యొక్క ప్రవర్తనలో ప్రధానమైన మరియు మొదటి సూత్రం; ఆచరణాత్మక వివేకానికి సంబంధించి అతని రెండవ సూత్రం – దీనిని అతను మొదటి దానికంటే ఏమాత్రం తక్కువ ప్రాముఖ్యత లేనిదిగా భావించేవాడు – ప్రతి విషయాన్ని ఒక రహస్యంగా ఉంచడం; అందరికీ స్పష్టంగా తెలిసిన, బహిరంగమైన విషయాలను కూడా అత్యంత గోప్యమైనవిగా పరిగణించడం. లేని సమస్యలను ఊహించుకోవడం మరియు లేని అడ్డంకులను సృష్టించుకోవడం వంటి చురుకైన కల్పనా శక్తియే, అతనికి మరియు అతనితో సంబంధం ఉన్న వారందరికీ ఇబ్బందికరమైన మరియు హానికరమైన ఆ ప్రవర్తనా విధానానికి అసలు కారణం.

“మీలాంటి గొప్ప కవులు ఎంతమందిని ఈ ప్రపంచం ఒకే సమయంలో భరించగలదు – పూర్తిగా నాశనం కాకుండా? మీలో ఎంతమంది – ఒక ముగ్గురో నలుగురో – ఈ విశ్వంలో ఏకకాలంలో ఉంటూ కూడా, సమస్త సృష్టి యొక్క శీఘ్ర మరియు సంపూర్ణ వినాశనానికి కారణం కాకుండా ఉండగలరు?” అని నేను అతన్ని అడిగాను.

ప్రయాణానికి ఒక ఉదయం ఖరారు చేయబడింది; దానికి ముందు రోజు మధ్యాహ్నం, నేను భోజనానికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆ కవితా ఆరాధకుల తొందరపాటు ఎంతలా ఉందంటే, వారు అప్పటికే అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయారు; ఒక చిన్న… 13

పెన్సిల్‌తో ఒక కాగితం ముక్కపై గీసిన, చదవడానికి వీలులేని మరియు అర్థం కాని ఆ చిత్తు రాత నాకు ఒక విషయాన్ని తెలియజేసింది: నేను ‘ఛాంబర్స్’ (పని ప్రదేశం)లో ఉన్న సమయంలో వారికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది—వెంటనే బయలుదేరి రిచ్‌మండ్‌కు వెళ్లడం మంచిదని, అక్కడ రాత్రి గడపాలని వారు నిర్ణయించుకున్నారు. ఒకవేళ నేను వారిని అనుసరించాలనుకుంటే, అక్కడ వారిని కలుసుకోవచ్చునని, ఆ తర్వాత మరుసటి రోజు ఉదయం మేమంతా కలిసి మా గమ్యస్థానమైన ‘కెస్‌విక్’ వైపు ప్రయాణించవచ్చని అందులో ఉంది.

ఈ ప్రతిపాదనను తిరస్కరించడం నా బాధ్యత మరియు నా ఇష్టం కూడా; పరిస్థితులు మళ్లీ మమ్మల్ని కలిపినప్పుడు, నా సాటిలేని స్నేహితుడి సాంగత్యాన్ని నేను మరోసారి ఆస్వాదించగలను. ఒకవేళ వారు వేసవి కాలం వరకు ‘డెర్వెంట్‌వాటర్’ సరస్సు తీరంలోనే నివసిస్తూ ఉంటే, వారిని సందర్శించడం సులభం మరియు ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది.

కెస్‌విక్‌లో నా స్నేహితులు గడిపిన కాలానికి సంబంధించిన ఒక సమగ్రమైన కథనాన్ని రూపొందించడానికి నా దగ్గర ఉన్న సమాచారం చాలా తక్కువ. వారు అనుకున్నట్లుగా కాకుండా, కేవలం కొన్ని వారాలు లేదా నెలలు మాత్రమే అక్కడ గడిపారు. నా దగ్గర ఎనిమిది లేఖలు ఉన్నాయి, కానీ వాటిలో దేనిపైనా తేదీ లేదు—రాసినవారు గానీ, పోస్ట్-మార్క్ (తపాలా ముద్ర) గానీ తేదీని నమోదు చేయలేదు. ఆ రోజుల్లో, ఒక లేఖ లండన్ మీదుగా ‘జనరల్ పోస్ట్ ఆఫీస్’కు చేరితే తప్ప, దానిపై తేదీ ముద్ర పడేది కాదు; కేవలం పోస్ట్ పట్టణం పేరు మాత్రమే ఉండేది. ఆ లేఖలు వారి బాహ్య ప్రపంచం గురించి లేదా వారి భౌతిక సౌకర్యాలు, అసౌకర్యాల గురించి చాలా తక్కువ సమాచారాన్ని మాత్రమే ఇస్తాయి; ఇక వారి అంతర్గత జీవితం విషయానికొస్తే, అది నిజంగానే చాలా బాధాకరంగా ఉండి ఉండాలి.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –23-9-26-ఉయ్యూరు .

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-6

Chapter 22

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ . ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే

1940 నాటికి, 1920ల నాటి పారిస్ సాహిత్య ప్రపంచానికి ఒకప్పుడు ప్రతీకగా నిలిచిన స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మరియు ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వేల మధ్య స్నేహం గణనీయంగా క్షీణించింది.

1936లో వారి చివరి సంభాషణ చాలా చల్లగా సాగింది, హెమింగ్‌వే తన రచన “ది స్నోస్ ఆఫ్ కిలిమంజారో”లో ఒక అవమానకరమైన వ్యాఖ్య చేశారు.

డిసెంబర్ 1940లో ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మరణం తరువాత, హెమింగ్‌వే “ది లాస్ట్ టైకూన్” యొక్క అసంపూర్తి రాతప్రతిని తిరస్కరించారు,

అయినప్పటికీ అతను “టెండర్ ఈజ్ ది నైట్”ను ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ యొక్క ఉత్తమ రచనగా గుర్తించారు.

ప్రపంచ వ్యవహారాలు మరియు వార్తా సేకరణ

1941 ప్రారంభంలో, కొనసాగుతున్న చైనా-జపాన్ యుద్ధాన్ని చాలా మంది అమెరికన్లు తక్షణ ఆందోళన కన్నా ఒక చారిత్రక సంఘటనగా చూశారు. ఇంతలో, హెమింగ్‌వే సహచరి అయిన మార్తా గెల్‌హార్న్ చైనా సైన్యం గురించి నివేదించడానికి ఆసక్తి చూపగా, హెమింగ్‌వే మాత్రం ఐరోపాలోని ఫాసిజంపైనే ఎక్కువ దృష్టి పెట్టారు.

ఆ దంపతులు చైనాకు ప్రయాణించి, తాము ఎదుర్కొన్న సవాలుతో కూడిన పరిస్థితులు ఉన్నప్పటికీ, హాస్యం మరియు కష్టాల నడుమ అక్కడి పరిస్థితిని నమోదు చేశారు.

క్యూబాలో గూఢచర్య కార్యకలాపాలు

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తీవ్రమవుతున్న కొద్దీ, కరేబియన్‌లో నాజీల ప్రభావంపై ఉన్న భయం కారణంగా హెమింగ్‌వే గూఢచర్య కార్యకలాపాలపై ఆసక్తి పెంచుకున్నారు. ఆయన “క్రూక్ ఫ్యాక్టరీ” అని పిలువబడే నాజీలకు వ్యతిరేకంగా ప్రభుత్వం ఆమోదించిన ప్రచారంలో పాల్గొన్నారు, ఆ తర్వాత జర్మన్ యు-బోట్లను వేటాడటానికి తన పడవ, పిలార్‌ను ఉపయోగించి ఒక ఆపరేషన్‌ను ప్రతిపాదించారు. ఆ ఆపరేషన్‌లోని అసంబద్ధతలు మరియు సవాళ్లు ఉన్నప్పటికీ, ఆ ప్రయత్నం పట్ల హెమింగ్‌వే ఉత్సాహం కొనసాగింది.

మార్తా గెల్హార్న్ దృక్కోణం

మార్తా యుద్ధ ప్రయత్నాలకు మద్దతు ఇచ్చినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే స్వయంగా నిర్వహించుకుంటున్న యు-బోట్ గస్తీల పట్ల ఆమెకు రోజురోజుకు అసహనం పెరిగింది.

వాటిని ప్రభావహీనమైనవిగా భావించిన ఆమె, యుద్ధానికి మరింత వాస్తవమైన సహాయం అందించడంపై దృష్టి పెట్టమని అతడిని కోరింది.

ద్వంద్వ గూఢచార ప్రమేయం

1941 ప్రారంభంలో ఎన్‌కెవిడి (NKVD) ఏజెంట్లు అతడిని సంప్రదించడంతో, హెమింగ్‌వే సోవియట్ గూఢచార సంస్థతో కూడా సంబంధాలు కలిగి ఉన్నాడని వెల్లడి కావడంతో, అతని యుద్ధకాల కార్యకలాపాలు మరింత సంక్లిష్టంగా మారాయి.

నిరంకుశత్వం పట్ల ఏవగింపు ఉన్నప్పటికీ, అతను సోవియట్‌లతో సంప్రదింపులు జరిపాడు. ఇది అతని సంక్లిష్టమైన, కొన్నిసార్లు పరస్పర విరుద్ధమైన రాజకీయ నేపథ్యాన్ని తెలియజేస్తుంది.

రాజకీయ స్పష్టతపై కొన్ని ఆలోచనలు

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధ సమయంలో హెమింగ్‌వే రాజకీయ స్పష్టతను కలిగి ఉండేవారు, కానీ రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం మొదలయ్యాక, రాజకీయాల్లో ఆయన పాత్ర అస్పష్టంగా మారింది. అమెరికా మరియు సోవియట్ ప్రయోజనాల కోసం గూఢచారి కార్యకలాపాలను నిర్వహించడానికి ఆయన చేసిన ప్రయత్నాలు, ఆయన వ్యక్తిగత విశ్వాసాలకు మరియు ఆ కాలపు అస్తవ్యస్తమైన రాజకీయ వాస్తవికతలకు మధ్య ఉన్న సంఘర్షణను స్పష్టం చేశాయి.

Chapter 23

కల్పనా సాహిత్యం నుండి సుదీర్ఘ విరామం

జూలై 1940లో *ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్* ప్రచురణ తర్వాత ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే కల్పనా సాహిత్యం రాయడం నుండి ఒక ముఖ్యమైన విరామం తీసుకున్నారు.

చైనా మరియు రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంపై వ్యాసాలతో సహా, ఆయన పాత్రికేయ రంగంలో పనిచేసినప్పటికీ, 1950 వరకు కల్పనా సాహిత్యంలో స్తబ్దుగా ఉండిపోయారు.

వ్యక్తిగతంగా, తన చివరి నవల యొక్క ఒత్తిళ్ల తర్వాత ఆయన అలసిపోయినట్లు భావించారు, ఇది ఆయనలో మానసిక నిస్పృహకు మరియు విశ్రాంతి అవసరానికి దారితీసింది.

మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో వైవాహిక జీవితంలో ఒడిదుడుకులు

1940ల ప్రారంభంలో మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో హెమింగ్వే వివాహం క్షీణించింది. మార్తా యొక్క రచనా వృత్తి వల్ల తాను వెనకబడిపోయానని భావించడంతో, ఆయన వ్యక్తిగత మరియు మానసిక శ్రేయస్సు కోసం పడిన ఇబ్బందుల వల్ల వారి మధ్య ఉద్రిక్తతలు తలెత్తాయి.

ఎర్నెస్ట్‌కు పెరుగుతున్న మద్యపానం మరియు కొనసాగుతున్న యుద్ధంలో పాలుపంచుకోవడానికి నిరాకరించడం మధ్య వారి సంబంధం దెబ్బతింది. ఈ కాలంలోని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు వారి సంబంధం యొక్క తొలి రోజుల పట్ల ఒక తీపి-చేదు అనుభూతిని, మరియు వారి మధ్య పెరుగుతున్న దూరాన్ని గురించిన అవగాహనను ప్రతిబింబించాయి.

మద్యపానం  ఏకాంతం

ఈ సమయంలో హెమింగ్‌వే మద్యపానం తీవ్రమైంది, ఇది అతనికి ఒంటరితనాన్ని మరియు మార్తాతో అతని నిర్లక్ష్యం, ఉద్రిక్తతలతో కూడిన అస్తవ్యస్తమైన గృహ జీవితాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. అతను తన సమయాన్ని జలాంతర్గాముల వేట మరియు హవానాలో స్నేహితులతో గడపడం మధ్య గడిపేవాడు, తరచుగా చిందరవందరగా ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవాడు, ఇది మార్తాతో అతని విభేదాలను మరింత పెంచింది.

యుద్ధంలో పాల్గొనడానికి నిరంతర అభ్యర్థనలు

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తీవ్రంగా సాగుతున్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే యుద్ధ విలేఖరిగా పనిచేయడానికి అవకాశాల కోసం వెతికాడు. అతను అయిష్టతను వ్యక్తం చేసినప్పటికీ, మార్తా యుద్ధ ప్రయత్నాలలో అతని ప్రవేశాన్ని సులభతరం చేయడానికి ప్రయత్నించింది, ఇందులో అతనికి ఒక స్థానాన్ని సంపాదించడానికి తనకున్న పరిచయాలను ఉపయోగించుకోవడం కూడా ఉంది. అయినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే సంకోచాలు కొనసాగాయి, ఇది అతని గుర్తింపుతో వ్యక్తిగత సంఘర్షణలను మరియు కలత చెందిన మనస్సును నొక్కి చెప్పింది.

లండన్ మరియు డి-డే దండయాత్ర

లండన్‌కు చేరుకున్న తర్వాత, హెమింగ్‌వే యుద్ధాన్ని కవర్ చేయడానికి సిద్ధమయ్యాడు, కానీ ఉద్రిక్తత మరియు నిరీక్షణతో నిండిన జీవితానికి అలవాటుపడటంలో సవాళ్లను ఎదుర్కొన్నాడు. అతను డి-డే దండయాత్రకు సమీపంలో ఉన్నప్పటికీ, యుద్ధ విలేఖరుల విషయంలో సైనిక అధికారులు తీసుకున్న నిర్ణయాల వల్ల అతను పరిమితమయ్యాడు. జూన్ 6, 1944న అతని అనుభవాలు, ప్రత్యక్షంగా పోరాటంలో పాల్గొనకుండా, దూరం నుండి ఆ గందరగోళాన్ని చూడటానికే పరిమితమయ్యాయి.

పారిస్ విముక్తి

1944 ఆగస్టులో జరిగిన పారిస్ విముక్తిలో హెమింగ్‌వే పాల్గొనడం, పాత్రికేయత్వానికి మరియు కార్యాచరణకు మధ్య ఉన్న హద్దులను చెరిపివేసింది.

అతను ప్రతిఘటన యోధుల చిన్న బృందానికి నాయకత్వం వహించి,

నగరంలోని గందరగోళంలో చిక్కుకున్నాడు. రిట్జ్ హోటల్‌ను “విముక్తి” చేయడం మరియు వేడుకలలో పాల్గొనడం గురించిన అతని కథనాలు,

కల్పన మరియు వాస్తవికత అంశాలను మిళితం చేసి, హెమింగ్‌వే యొక్క పెరుగుతున్న కీర్తిని ప్రదర్శించాయి.

గాయం , మద్యపానం యొక్క ప్రభావం

లండన్‌లో జరిగిన కారు ప్రమాదంలో తగిలిన తీవ్రమైన తల గాయం,

హెమింగ్‌వే యొక్క శారీరక మరియు మానసిక స్థితిని గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది. అతను నిరంతర ఆరోగ్య సమస్యలతో, ముఖ్యంగా

తలనొప్పులు మరియు గందరగోళంతో బాధపడ్డాడు; మద్యపానం వల్ల ఇవి మరింత తీవ్రమయ్యాయి.

స్పష్టతను కాపాడుకునే మరియు అర్థవంతమైన రచనలు చేసే అతని సామర్థ్యంపై హెమింగ్‌వే వ్యక్తిగత సవాళ్లు తీవ్ర ప్రభావం చూపడంతో, అతని అనుభవాల చుట్టూ అల్లిన కథనాలు క్రమంగా మరింత అలంకారభరితంగా మారాయి. ముగింపు

ఈ అధ్యాయం ముగిసేసరికి, హెమింగ్‌వే యొక్క వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన పోరాటాలు మరింత సంక్లిష్టంగా మారాయి. అతని ప్రఖ్యాత వ్యక్తిత్వం అభివృద్ధి చెందింది, కానీ తరచుగా అతని వాస్తవ అనుభవాలు మరియు సంబంధాలను పణంగా పెట్టి, అతని జీవితంలో మరియు పనిలో మరింత గందరగోళానికి రంగం సిద్ధం చేసింది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య విషయం: కళాత్మక ఉత్పాదకతపై వ్యక్తిగత సంబంధాల ప్రభావం.

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో హెమింగ్‌వే యొక్క గందరగోళభరితమైన వివాహం 1940ల ప్రారంభంలో అతని సృజనాత్మకతను గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది, ఇది కల్పనా రచన నుండి విరామానికి దారితీసింది. వ్యక్తిగత సమస్యలు కళాత్మక వ్యక్తీకరణకు ఆటంకం కలిగిస్తాయని వాదించవచ్చు, కానీ ఇతర రచయితలు, ఇలాంటి పోరాటాలు ఉన్నప్పటికీ, చెప్పుకోదగిన రచనలను కొనసాగించారని పరిగణించడం కూడా చాలా ముఖ్యం.

ఉదాహరణకు, సిల్వియా ప్లాత్ యొక్క *ది బెల్ జార్* తీవ్రమైన వ్యక్తిగత సంఘర్షణ సమయంలో వ్రాయబడింది, ఇది వ్యక్తిగత గందరగోళానికి మరియు సృజనాత్మకతకు మధ్య ఉన్న సంబంధం సంక్లిష్టమైనది మరియు ఆత్మాశ్రయమైనదని సూచిస్తుంది. వ్యక్తిగత ఆనందం కళాత్మక విజయంతో తప్పనిసరిగా ముడిపడి ఉంటుందనే అతి సరళీకృత కథనం పట్ల పాఠకులు సందేహాస్పదంగా ఉండాలి.

Chapter 24

హెమింగ్‌వే యుద్ధ కథల అవలోకనం

– రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం మరియు ఆ కాలంలోని ప్రవర్తనల గురించి ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే రాసిన కథనాలు ఒక రకమైన అస్థిరతను ప్రదర్శిస్తాయి, ఇది చారిత్రక ఖచ్చితత్వాన్ని క్లిష్టతరం చేస్తుంది.

– వాస్తవ కథనాల కంటే మౌఖిక సాక్ష్యాలపై ఆధారపడటం వక్రీకరణలకు దారితీస్తుంది, ఇందులో హెమింగ్‌వే గురించే అపోహలు కూడా ఉన్నాయి.

హెమింగ్‌వే రచనలో “సత్యం” పాత్ర

– ఖచ్చితమైన కథనాలను తెలియజేయగల తన సామర్థ్యాలు క్షీణించినప్పటికీ, యుద్ధానంతరం “సత్యం” మరియు “సత్యత్వంలా అనిపించడం” అనే భావనల పట్ల హెమింగ్‌వేకున్న వ్యామోహం పెరుగుతుంది.

– 1944లో మెదడుకు తీవ్రమైన గాయం అయిన తర్వాత, వాస్తవాలు మరియు కథలు చెప్పడంతో అతని సంబంధం మరింత క్లిష్టంగా మారుతుంది.

వ్యక్తిగత పోరాటాలు మరియు సంబంధాలు

– ఈ సమయంలో, విడాకులు, ప్రేమ వ్యవహారాలు మరియు క్షీణిస్తున్న శారీరక ఆరోగ్యంతో హెమింగ్‌వే వ్యక్తిగత జీవితం అస్తవ్యస్తంగా మారుతుంది.

– మద్యంపై అతని ఆధారపడటం పెరగడం మరియు అతని మాజీ భార్య మార్తా, కొత్త భాగస్వామి మేరీ వెల్ష్‌లతో సంబంధాలు దెబ్బతినడం అతని మానసిక స్థితిని క్లిష్టతరం చేస్తాయి.

మారుతున్న వ్యక్తిత్వం

– హెమింగ్‌వే శారీరక రూపం మారడం మొదలవుతుంది, ఇది అతని క్షీణిస్తున్న యవ్వనాన్ని మరియు మారుతున్న ఆకర్షణను ప్రతిబింబిస్తుంది. అతని ప్రవర్తన మరింత అస్తవ్యస్తంగా మారుతుంది, ఇది తరచుగా అతని మానసిక మరియు శారీరక ఆరోగ్య సమస్యల ఫలితంగా ఉంటుంది.

– మేరీ వెల్ష్‌తో అతని సంబంధంలో ఉద్రిక్తత ఉంటుంది, ఇది అతని హింసాత్మక ప్రవృత్తులను బయటపెట్టే తీవ్రమైన వాదనలతో నిండి ఉంటుంది, బహుశా అతని మెదడు గాయం వల్ల ఇది మరింత తీవ్రమై ఉండవచ్చు.

వైవాహిక సంబంధాలలో సంఘర్షణ  ఉద్రిక్తత

– హెమింగ్‌వే మార్తా నుండి నాటకీయమైన విడాకులను ఎదుర్కొంటూనే, మేరీతో జీవితాన్ని కొనసాగించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.

– మేరీతో అతని సంభాషణలు సున్నితత్వం మరియు దూకుడుల సంక్లిష్టమైన మిశ్రమాన్ని వెల్లడిస్తాయి, ఇది లోతైన మానసిక సమస్యలను సూచిస్తుంది.

Chapter 25

క్యూబాకు తిరిగి రావడం  రచనా ఆశయాలు

1945 మార్చి నెల ప్రారంభంలో, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత క్యూబాకు తిరిగి వచ్చారు. “ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్” తర్వాత ఆయన ఏ ముఖ్యమైన రచననూ ప్రచురించలేదు. తన రచనపై తీవ్రంగా కృషి చేస్తున్నానని చెప్పుకున్నప్పటికీ, ఐదేళ్ల రచనా విరామాన్ని అధిగమించడానికి ఆయన చాలా కష్టపడ్డారు. సముద్రం, గాలి, మరియు భూమిని కలుపుకొని, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధానికి సంబంధించిన అంశాలతో ఒక నవల రాయాలని ఆయన ఉద్దేశించారు. కానీ ఈ ప్రణాళిక సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ మారుతూ, చివరికి “సీ బుక్” పై దృష్టి సారించింది. అదే “ఐలాండ్స్ ఇన్ ది స్ట్రీమ్”గా మారింది.

కుటుంబ సంబంధాలు  కుమారుల విశేషాలు

ఎర్నెస్ట్‌కు తన కుమారులైన జాక్, పాట్రిక్, మరియు గ్రెగొరీలతో ఉన్న సంబంధం సంక్లిష్టంగా ఉండేది. జాక్ యుద్ధంలో గాయపడ్డాడు, కానీ తాను బ్రతికి బయటపడినందుకు గర్వపడుతూ, ఆ తర్వాత తిరిగి పాఠశాలకు వెళ్ళానని గొప్పలు చెప్పుకునేవాడు. మరోవైపు, పాట్రిక్ తన తండ్రి విమర్శల మధ్య జీవిస్తుండగా, గ్రెగొరీ ప్రవర్తనలు ఎర్నెస్ట్‌కు ఆందోళన కలిగించడం ప్రారంభించాయి. గ్రెగొరీకి స్త్రీల దుస్తులంటే ఉన్న ఇష్టం

బయటపడటంతో, వారి తండ్రీకొడుకుల సంబంధంలో సంఘర్షణ ఏర్పడింది.

గ్రెగొరీ గుర్తింపును, వారిద్దరిలో ఉన్న ఉమ్మడి “చీకటి కోణాన్ని” అర్థం చేసుకోవడానికి ఎర్నెస్ట్ తీవ్రంగా ప్రయత్నించాడు.

రచనలో అన్వేషణ మరియు లింగ గుర్తింపు

“ఐలాండ్స్ ఇన్ ది స్ట్రీమ్” రాస్తున్నప్పుడు, హెమింగ్వే

ఏకకాలంలో “ది గార్డెన్ ఆఫ్ ఈడెన్” అనే నవలపై పని ప్రారంభించాడు. ఈ నవల లింగ ప్రవాహశీలత మరియు గుర్తింపు అనే ఇతివృత్తాలను అన్వేషిస్తుంది.

ఈ వైరుధ్యం, తాను నిర్మించిన కల్పిత ప్రపంచాలలో ప్రతిఫలించిన లైంగిక గుర్తింపుకు సంబంధించిన ఎర్నెస్ట్ సొంత సంఘర్షణలను ప్రతిబింబించింది.

ఆ పుస్తకంలోకి లోతుగా వెళ్తున్న కొద్దీ, ఈ వ్యక్తిగత భూతాలను ఎదుర్కోవడంలో అతను మరింతగా బలహీనపడ్డాడు.

మేరీ వెల్ష్‌తో కొత్త వివాహం

1945 మేలో ఫింకాకు మేరీ వెల్ష్ రాక హెమింగ్వే జీవితంలో

ఒక ముఖ్యమైన మార్పును సూచించింది. అతను ఆమె రాక కోసం సిద్ధమయ్యాడు, సామరస్యపూర్వక వాతావరణాన్ని సృష్టించడానికి ప్రయత్నించాడు.

కొత్తగా జీవితాన్ని ప్రారంభించాలని ఆత్రుతగా ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్‌తో జీవితానికి అలవాటుపడటంలో, మార్తాతో అతని గత వివాహపు జ్ఞాపకాలతో పోరాడటంలో, మరియు వారి సంబంధంలోని సంక్లిష్టతలను అధిగమించడంలో మేరీ సవాళ్లను ఎదుర్కొంది.

యుద్ధానంతర సామాజిక జీవితం మరియు స్నేహాలు

యుద్ధానంతరం, హెమింగ్‌వే దెబ్బతిన్న సంబంధాలను చక్కదిద్దే ప్రయత్నంలో, ఆర్చీ మెక్‌లీష్ మరియు జాన్ డోస్ పాసోస్‌తో సహా పలువురు స్నేహితులతో సయోధ్యకు ప్రయత్నించాడు. యుద్ధ సమయంలో ఎజ్రా పౌండ్ చేసిన వివాదాస్పద వ్యాఖ్యలు ఉన్నప్పటికీ, ఆయనతో హెమింగ్‌వే స్నేహం చెక్కుచెదరలేదు. వ్యక్తిగత మరియు రాజకీయ సంక్షోభాల నేపథ్యంలో స్నేహం, విశ్వసనీయతలలో వచ్చిన మార్పుల గురించి హెమింగ్‌వే లోతుగా ఆలోచించారు.

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌పై ప్రతిబింబాలు

ఈ మారుతున్న సామాజిక వాతావరణం మధ్య, హెమింగ్‌వే

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ జీవితం మరియు వారసత్వంలోని సంక్లిష్టతలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటూ, అతనితో తన స్నేహం గురించి ఒక సవివరమైన వృత్తాంతాన్ని రాయాలని ఆలోచించాడు.

ఈ ఆత్మపరిశీలన,

వారి క్లిష్టమైన చరిత్రలు మరియు పరస్పర అనుభవాలకు సూచికగా, తన పాత స్నేహితుడి యొక్క మరింత సుసంపన్నమైన చిత్రాన్ని తీసుకురావాలనే హెమింగ్‌వే కోరికను వెల్లడించింది.

ఈ పెనవేసుకున్న అంశాల ద్వారా, 25వ అధ్యాయం

యుద్ధం తర్వాత మరియు అతని ముఖ్యమైన జీవిత పరివర్తనల ద్వారా, సృజనాత్మక ఆశయం, కుటుంబ సంబంధాలు, లింగ గుర్తింపు, సామాజిక గతిశీలత మరియు వ్యక్తిగత ఆవిష్కరణతో హెమింగ్‌వే పడిన సంఘర్షణలను ప్రముఖంగా చూపిస్తుంది.

Chapter 26

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే వ్యక్తిత్వంలోని ఔదార్యం  సంక్లిష్టత

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే తన సంక్లిష్టమైన ఔదార్యానికి ప్రసిద్ధి చెందారు. ఆయన హృదయపూర్వకంగా ఇచ్చేవారైనప్పటికీ, తరచుగా కొన్ని షరతులతో కూడి ఉండేవారు.

కుటుంబ సభ్యులు మరియు స్నేహితులతో ఆయన సంబంధాలు దయ, స్వార్థం, మరియు గౌరవం పొందాలనే కోరికల మిశ్రమాన్ని వెల్లడి చేశాయి.

ఆయన మద్దతు తన తల్లులు, తోబుట్టువులు, మరియు పిల్లల వరకు విస్తరించింది, అయితే అది వ్యక్తిగత పరిస్థితుల ఆధారంగా ఎంపిక చేసుకునే విధంగా ఉండేది.

కుటుంబ సంబంధాలు మరియు పితృత్వం

ఎల్లప్పుడూ ఉత్తమ తండ్రి కానప్పటికీ, హెమింగ్‌వేకు తన పిల్లలను పోషించాలనే నిజమైన కోరిక ఉండేది మరియు వారి వ్యాపారాలలో ఆర్థికంగా పాలుపంచుకునేవారు.

ఒక కుమార్తె కావాలనే ఆయన ఆకాంక్ష, ఆయన సంభాషణలు మరియు వ్యక్తపరిచిన కోరికల ద్వారా,

ముఖ్యంగా తన రెండవ భార్య మేరీతో, స్పష్టంగా కనిపించేది.

మేరీ ప్రాణాంతకమైన ఎక్టోపిక్ ప్రెగ్నెన్సీకి దాదాపు గురైనప్పుడు, ఆమె ప్రాణాలను కాపాడటంలో హెమింగ్‌వే చూపిన చాకచక్యం, కుటుంబ సంక్షోభాల మధ్య ఆయన అంకితభావాన్ని చాటిచెప్పింది. 1947లో ఎదుర్కొన్న సవాళ్లు

1947 సంవత్సరం ప్రత్యేకంగా సవాలుతో కూడుకున్నది, ఒక ప్రమాదం తర్వాత పాట్రిక్ మానసికంగా ఆందోళనకరంగా క్షీణించడం దీనికి ముఖ్య కారణం.

పౌలెట్‌తో కలిసి తన కొడుకును చూసుకోవడంలో హెమింగ్‌వే చూపిన దృఢమైన నిబద్ధత, అతని కర్తవ్య భావాన్ని తెలియజేసింది.

సంస్థాగత సంరక్షణ పాట్రిక్ శ్రేయస్సుకు హానికరం అని నమ్మి, వారు దానిని నివారించడానికి ప్రయత్నించారు.

సాహిత్య సంబంధాలు , నష్టం

తన దీర్ఘకాల సంపాదకుడైన మాక్స్ పెర్కిన్స్ మరణంతో హెమింగ్‌వే తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని అనుభవించాడు. పెర్కిన్స్ హెమింగ్‌వే జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన భావోద్వేగ ఆసరాగా నిలిచాడు, అతని రచనా జీవితమంతా కీలకమైన మద్దతు మరియు మార్గదర్శకత్వం అందించాడు.

ఈ నష్టం తర్వాత, హెమింగ్‌వే తన గుర్తింపు మరియు తన రచనల దిశ విషయంలో సతమతమయ్యాడు.

ప్రత్యామ్నాయ సంబంధాల ఆవిర్భావం

ఈ నష్టం తర్వాత, హెమింగ్‌వే యువ రచయితలతో సంబంధాలు పెట్టుకోవడం ప్రారంభించాడు, వారికి ఒక గురువు లాంటి పాత్రను పోషించాడు.

ఈ మార్పు,అతనికి సాంగత్యం మరియు ప్రశంసల అవసరాన్ని స్పష్టం చేసింది,

వ్యక్తిగత అనుబంధం కోసం అతను నిరంతరం చేస్తున్న అన్వేషణను ఇది ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఒక కొత్త ప్రేమ ఆసక్తి

ఇటలీ పర్యటనలో ఉన్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే వెనిస్ నగరానికి చెందిన యువతి, అడ్రియానా ఇవాన్సిచ్ పట్ల ఆకర్షితుడయ్యాడు.

ఆమె కుటుంబం మరియు వారి సామాజిక పరిస్థితులు అడ్డంకులుగా ఉన్నప్పటికీ,

ఆ సంబంధం హెమింగ్‌వే యొక్క నిరంతర శృంగార సాహసాల అన్వేషణను నొక్కి చెప్పింది; ఈ సాహసాలు తరచుగా అతని సాహిత్య ప్రేరణలు మరియు వ్యక్తిగత కల్పనలతో పెనవేసుకున్నాయి. క్యూబాలో తిరిగి స్థిరపడటం

క్యూబాకు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, హెమింగ్‌వే యొక్క గృహ జీవితం అతని ఆస్తిపై ఒక కొత్త టవర్ నిర్మాణంతో పునర్నిర్మించబడింది, ఇది చివరికి స్ఫూర్తి కంటే విచ్ఛిన్నానికి చిహ్నంగా మారింది. మేరీతో అతని సంబంధం, ఆమె పట్ల అతని ప్రవర్తన చుట్టూ ఉన్న ఉద్రిక్తత మరియు సంక్లిష్టత యొక్క అంతర్లీన భావాలతో ఉన్నప్పటికీ, అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంది.

వ్యక్తిగత గందరగోళం మధ్య సృజనాత్మక ప్రయత్నాలు

కుటుంబ సవాళ్లు ఉన్నప్పటికీ, హెమింగ్‌వే తన అనుభవాలను తన రచనలలో నింపాడు. అతని నవల “అక్రాస్ ది రివర్ అండ్ ఇంటు ది ట్రీస్,” అతని స్వంత జీవితం మరియు సంబంధాల ఆధారంగా వ్రాయబడింది, ప్రేమ, నష్టం మరియు మరణం చుట్టూ ఉన్న ఇతివృత్తాలకు ప్రతిబింబంగా నిలిచింది, అయినప్పటికీ ఇది అతని బలహీనమైన రచనలలో ఒకటిగా గుర్తించబడింది.

మొత్తంమీద, 26వ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క సంబంధాలు, పోరాటాలు  సృజనాత్మక ప్రయత్నాల యొక్క గొప్ప వైవిధ్యాన్ని సంగ్రహిస్తుంది, పురాణ రచయిత వ్యక్తిత్వం వెనుక ఉన్న వ్యక్తి గురించి అంతర్దృష్టిని అంది

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –23-9-26-ఉయ్యూరు .–

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -5

Chapter 17

క్యూబా మరియు వ్యక్తిగత సంబంధాలు

1933 ఏప్రిల్ మధ్య నాటికి, హెమింగ్‌వే తన స్నేహితుడు జో రస్సెల్‌తో కలిసి ‘అనిటా’ అనే పడవలో క్యూబా తీరంలో మార్లిన్ చేపలను పట్టడంలో పూర్తిగా నిమగ్నమయ్యాడు. అతను హవానాలో సమయం గడిపాడు, పడవలో రాత్రులు గడుపుతూనే హోటల్ అంబోస్ ముండోస్‌లో సామాజిక కార్యక్రమాలకు హాజరయ్యేవాడు.

జేన్ మేసన్ తన వ్యక్తిగత జీవితంలో గందరగోళాన్ని ఎదుర్కొన్నందున, ఆమెతో అతని స్నేహం సంక్లిష్టంగా మారింది. తీవ్రమైన గాయాలకు దారితీసిన ఒక కారు ప్రమాదం కూడా ఇందులో ఉంది. హెమింగ్‌వే తన భార్య పౌలిన్‌పై తనకున్న ప్రేమ భావాలను అర్థం చేసుకుంటూనే, ఆమె క్షేమం పట్ల ఆందోళన వ్యక్తం చేశాడు. జుట్టుకు రంగు వేసుకోవడంపై ఇద్దరికీ ఉన్న ఉమ్మడి ఆసక్తితో కూడిన ఈ సమయం, ఒకరకమైన రెండవ హనీమూన్‌ను పోలి ఉంది.

రచన మరియు వృత్తిపరమైన ప్రయత్నాలు

హెమింగ్‌వే ‘ఎస్క్వైర్’ పత్రికకు క్రమం తప్పకుండా వ్యాసాలు రాయడం ప్రారంభించాడు. ఆ పత్రిక పెరుగుతున్న విజయానికి తగినట్లుగా అతను మంచి జీతం అందుకున్నాడు. అతని మొదటి వ్యాసం, “మార్లిన్ ఆఫ్ ది మోర్రో,” అతన్ని విస్తృత పాఠకులకు పరిచయం చేసే వ్యాసాల పరంపరకు నాంది పలికింది. అతని చేపల వేట ప్రయత్నాలు కొనసాగుతున్న కొద్దీ, అతను మరింత పోటీతత్వంతో తయారయ్యాడు, తన రచనా బాధ్యతల నుండి దూరం అవుతున్నందుకు అపరాధ భావనకు కూడా లోనయ్యాడు.

ఆఫ్రికన్ సఫారీ

1933 జూలైలో, హెమింగ్‌వే తన స్నేహితులు  భార్యతో కలిసి ఒక సుదీర్ఘమైన ఆఫ్రికన్ సఫారీని ప్రారంభించాడు. అతను సింహాలు  జింకలతో సహా పెద్ద జంతువులను వేటాడుతూ, విరేచనాలతో పోరాడటం వంటి వ్యక్తిగత సవాళ్లను అధిగమించి, తీవ్రమైన సాహసాలను ఎదుర్కొన్నాడు. తోటి వేటగాడు చార్లెస్ థాంప్సన్‌తో పోటీతత్వం ఉన్నప్పటికీ, ఆఫ్రికాలోని హెమింగ్‌వే అనుభవాలు తన విజయాలపై హాస్యభరితంగా మరియు ఆత్మవిమర్శతో ఆలోచించేలా చేశాయి.

సాహిత్య కృషి మరియు విమర్శలు

ఆఫ్రికా ప్రకృతి దృశ్యాలను ఆస్వాదిస్తున్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే *గ్రీన్ హిల్స్ ఆఫ్ ఆఫ్రికా* రచనను ప్రారంభించారు, ఇది ఒక యాత్రా కథనం కంటే ఎక్కువగా ఒక కల్పనాత్మక కథనంగా రూపొందించబడింది. మాక్స్ పెర్కిన్స్ వంటి సాహిత్యవేత్తలతో అతనికున్న సంబంధం, కల్పన మరియు వాస్తవాలను కలపడంలో అతని విధానాన్ని తీర్చిదిద్దింది. ఈ పుస్తకంపై విమర్శకుల నుండి మిశ్రమ అంచనాలు వ్యక్తమైనప్పటికీ, ఇది హెమింగ్‌వే యొక్క ప్రత్యేకమైన స్వరాన్ని ప్రదర్శించే ఒక ముఖ్యమైన రచనగా నిలిచింది.

బిమిని , సాంస్కృతిక పరిశీలనలు

హెమింగ్‌వే బిమినిలోని జీవితానికి అలవాటు పడుతున్నప్పుడు, అతను ధనవంతులైన జాలర్లతో స్నేహాలు పెంచుకుని, ఒక కొత్త సామాజిక వర్గాన్ని అన్వేషించారు. ఈ వేసవికాలం చేపల వేట సాహసాలతో నిండిపోయింది, ఇందులో సొరచేపలతో జరిగిన నాటకీయమైన ఎదురుపడటాలు కూడా ఉన్నాయి. అయితే, అతని అనుభవాలు *న్యూ మాసెస్* వంటి రాజకీయ పత్రికల కోసం అతను రాసిన రచనలతో ఏకకాలంలో జరిగాయి, ఇది అనేక ప్రాణాలను బలిగొన్న ఒక వినాశకరమైన తుఫాను తర్వాత జరిగిన విషాదం వంటి తీవ్రమైన సామాజిక సమస్యలతో మమేకమయ్యే అతని సామర్థ్యాన్ని హైలైట్ చేసింది.

ముగింపు

వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సవాళ్ల మధ్య, హెమింగ్‌వే యొక్క చేపల వేటలోని ప్రస్థానం, అతని సంక్లిష్టమైన సంబంధాలు, మరియు అతని సాహిత్య ఆశయాలు, తన రచనలోనూ మరియు అనుభవాలలోనూ అర్థాన్ని, సాహసాన్ని అన్వేషిస్తూ, బహుముఖ జీవితాన్ని గడుపుతున్న ఒక వ్యక్తి యొక్క సజీవ చిత్రాన్ని ఆవిష్కరించాయి.

Chapter 18

స్నేహం యొక్క అవలోకనం

హెమింగ్‌వే మరియు స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌ల మధ్య ఉన్న సంబంధం వారిద్దరి జీవితాలను మరియు వృత్తులను నిర్వచించింది, ఇది 1920లలో పారిస్‌లో ఉన్న ఉజ్వలమైన సాహిత్య వాతావరణాన్ని తెలియజేస్తుంది. హెమింగ్‌వే యొక్క తొలి రచనలను తీర్చిదిద్దడంలో మరియు అతనికి స్క్రైబ్నర్స్‌ను పరిచయం చేయడంలో ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ కీలక పాత్ర పోషించాడు.

స్నేహం క్షీణించడం

1933 నాటికి, వ్యక్తిగత సమస్యలు మరియు మద్యపాన వ్యసనంతో పోరాడుతున్న ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ నుండి హెమింగ్‌వే దూరం కావడానికి ప్రయత్నించాడు. వారి తరువాతి సమావేశాలలోని సంఘటనలు మరియు ఉదంతాలు—ఉదాహరణకు, హెమింగ్‌వే ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ పురుషాంగాన్ని పరిశీలించాడని ఆరోపించబడిన ఒక హాస్యభరితమైన మరియు బహుశా కల్పితమైన సంఘటన—వారి సంబంధంలోని ఇబ్బందికరమైన మరియు అంతర్లీన ఉద్రిక్తతలను స్పష్టం చేస్తాయి.

ప్రచురణలు మరియు సాహిత్యపరమైన పోటీ

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ యొక్క “టెండర్ ఈజ్ ది నైట్” ప్రచురణ హెమింగ్‌వే నుండి మిశ్రమ ప్రతిస్పందనలను రేకెత్తించింది. హెమింగ్‌వే విమర్శ

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ ప్రతిభను గుర్తించడం మరియు

రచన మరియు మద్యపాన వ్యసనంతో అతని పోరాటాలను తక్కువ చేసి చూడటం మధ్య ఊగిసలాడింది. ఇది తన స్నేహితుని విజయాలు మరియు వైఫల్యాల పట్ల హెమింగ్‌వే యొక్క అస్పష్ట వైఖరిని ప్రతిబింబిస్తుంది.

హెమింగ్‌వే రచన మరియు వ్యక్తిగత సంఘర్షణ

1930ల మధ్యలో, హెమింగ్‌వే వివిధ రచన ప్రాజెక్టులలో నిమగ్నమై ఉన్నారు, వాటిలో “ది స్నోస్ ఆఫ్ కిలిమంజారో” కూడా ఉంది. ఇది కళాత్మక వైఫల్యం మరియు వ్యక్తిగత పశ్చాత్తాపం వంటి ఇతివృత్తాలతో పోరాడే ఒక ఆత్మపరిశీలనాత్మక చిన్న కథ. ఈ కాలం హెమింగ్‌వే స్వీయ-అవగాహనలో మరియు ఇతరుల అనుభవాలపై అతని ఆధారపడటంలో ఒక మలుపుగా నిలిచింది.

రాజకీయ చైతన్యం

హెమింగ్‌వే స్పానిష్ అంతర్యుద్ధానికి సంబంధించిన రాజకీయ చైతన్యాన్ని పెంపొందించుకోవడం ప్రారంభించారు. స్పెయిన్ పట్ల తనకున్న ప్రేమ మరియు స్పానిష్ ప్రజల పట్ల ఉన్న సానుభూతితో ప్రేరేపించబడి, ఆ సంఘర్షణపై నివేదించాల్సిన అవసరం ఉందని అతను భావించాడు. ఈ రాజకీయ చైతన్యం దీనికి విరుద్ధంగా ఉంది.

Chapter 19

మార్తా గెల్హార్న్ పరిచయం

మార్తా గెల్హార్న్, నవంబర్ 8, 1908న సెయింట్ లూయిస్‌లో జన్మించారు.

హెమింగ్‌వే యొక్క మునుపటి భాగస్వాముల వలెనే, ఆమె ఒక అసాధారణ ప్రతిభావంతురాలు.

ఆమె ప్రగతిశీల తండ్రి మరియు మహిళా ఓటు హక్కు ఉద్యమంలో పాల్గొన్న తల్లి ప్రభావంతో బలమైన నేపథ్యాన్ని కలిగి ఉన్నారు.

ప్రారంభ జీవితం మరియు వృత్తి

మార్తా బ్రిన్ మావర్‌లో చదివారు కానీ పట్టభద్రురాలు కాలేదు.

ఆమె ఒక కబ్ రిపోర్టర్‌గా పనిచేశారు మరియు తరువాత యూరప్‌కు వెళ్లారు,

రాయడం ద్వారా తనను తాను పోషించుకున్నారు.

పారిస్‌లో, ఆమె ఒక నవలను ప్రారంభించారు మరియు ఫ్రెంచ్ పాత్రికేయుడు బెర్ట్రాండ్ డి జువెనెల్‌తో ఒక ముఖ్యమైన సంబంధాన్ని కలిగి ఉన్నారు.

ముఖ్య సంఘటన – హెమింగ్‌వేను కలవడం

డిసెంబర్ 1936లో, కీ వెస్ట్‌కు కుటుంబ పర్యటన సందర్భంగా, మార్తా

స్లాపీ జోస్ బార్‌లో ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వేను కలిశారు. హెమింగ్‌వే అప్పటి భార్య పౌలిన్ ఉన్నప్పటికీ, వారి మధ్య వెంటనే కెమిస్ట్రీ కుదిరి, అది ఒక గాఢమైన బంధానికి దారితీసింది.

ప్రేమ సంబంధపు గతిశీలత

హెమింగ్‌వే రచనల పట్ల మార్తాకు ఉన్న అభిమానం ఒక

ప్రేమ వ్యవహారంగా పరిణామం చెందింది, దానివల్ల ఆమె మొదట అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువ కాలం కీ వెస్ట్‌లో ఉండిపోయింది. వారి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు మొదలయ్యాయి, అవి వారి మధ్య ఉన్న పరస్పర ఆప్యాయతను వెల్లడించాయి, అయినప్పటికీ మార్తా తన

స్వాతంత్ర్యాన్ని మరియు వివాహితులైన పురుషులతో సంబంధాలు పెట్టుకోవడానికి నిరాకరించడాన్ని కొనసాగించింది.

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం & దాని ప్రభావం

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం జరుగుతున్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే మరియు మార్తా

రాజకీయ జర్నలిజంలో చిక్కుకున్నారు. ఒంటరితనంతో కూడిన భావన గల ఎర్నెస్ట్, యుద్ధ సమయంలో తన

అనుభవాలను తెలియజేశాడు, అక్కడ వారు కలిసి పనిచేయడం ప్రారంభించారు, ఒకరి జీవితాలను ఒకరు పంచుకుంటూ మరియు యుద్ధంతో దెబ్బతిన్న వాతావరణంలో వారి ప్రేమ సంబంధాన్ని మరింతగా అభివృద్ధి చేసుకున్నారు.

వివాదాస్పద సంబంధాలు మరియు విధేయత

వారిస్పానిష్ అంతర్యుద్ధం సాగుతున్న సమయంలో, హెమింగ్‌వే మరియు మార్థా రాజకీయ సంబంధిత పాత్రికేయ రంగంలో నిమగ్నమయ్యారు. ఒంటరితనం అనే భావనతో కూడిన వ్యక్తిత్వం కలిగిన ఎర్నెస్ట్, ఆ యుద్ధ సమయంలోని తన అనుభవాలను తెలియజేశారు; ఆ కాలంలోనే వారు కలిసి పనిచేస్తూ, తమ జీవితాలను పంచుకుంటూ, యుద్ధం వల్ల అతలాకుతలమైన ఆ పరిస్థితులలో తమ ప్రేమ బంధాన్ని మరింతగా బలపరుచుకున్నారు.

వివాదాస్పద సంబంధాలు మరియు విధేయత

వారి సంబంధం పరిశీలనను మరియు సంక్లిష్టతను ఎదుర్కొంది, ముఖ్యంగా

హెమింగ్‌వే స్నేహితుడు జాన్ డోస్ పాసోస్ యుద్ధానికి సంబంధించిన రాజకీయ వివాదాలలో చిక్కుకున్న తర్వాత.

డోస్ పాసోస్ ఒక ఉమ్మడి స్నేహితుని మరణంతో బాధపడినప్పుడు ఉద్రిక్తతలు పెరిగాయి, ఇది వారి మధ్య చీలికకు దారితీసింది, ఎందుకంటే హెమింగ్‌వే అస్థిరమైన రాజకీయ భావజాలాల మధ్య విధేయతపై భిన్నమైన అభిప్రాయాలను చూపించాడు.

మాడ్రిడ్‌లో జీవితం

మాడ్రిడ్‌లో, యుద్ధం యొక్క నేపథ్యంలో వారి సంబంధం వికసించింది. గెల్‌హార్న్ సంఘర్షణలపై నివేదించగా,

హెమింగ్‌వే యుద్ధం గురించిన ఒక సినిమా ప్రాజెక్ట్‌కు సహకరించాడు.

వైమానిక దాడుల సమయంలో వారు తమ గదుల నుండి బలవంతంగా బయటకు పంపబడినప్పుడు వంటి ప్రమాదకరమైన క్షణాలలో వారి శృంగార సంబంధం తీవ్రమైంది.

వారి పునఃకలయిక అనంతరం

చివరికి, హెమింగ్‌వే వివిధ బాధ్యతల నిమిత్తం యు.ఎస్.కు తిరిగి వచ్చాడు, అయితే అతని మునుపటి వివాహం యొక్క సంక్లిష్టతలను ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ, మార్తాతో అతని సంబంధం అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంది. యుద్ధం మరియు కళాత్మక వ్యక్తీకరణ యొక్క పరిణామాలను ప్రతిబింబిస్తూ, హెమింగ్‌వే యొక్క సాహిత్య మరియు రాజకీయ కార్యకలాపాలు పెరిగాయి.

ముగింపు

చారిత్రక గందరగోళం నేపథ్యంలో, మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో హెమింగ్‌వే సంబంధం యొక్క పరిణామాన్ని 19వ అధ్యాయం వివరిస్తుంది. వారి భాగస్వామ్యం ప్రేమ, పాత్రికేయత్వం మరియు రాజకీయ క్రియాశీలతను ముడిపెడుతూ, వారి వ్యక్తిగత జీవితాలను మరియు వృత్తిపరమైన గమనాలను గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది.

Chapter 20

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం యొక్క నేపథ్యం

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధంలో లాయలిస్టులు ఎదుర్కొన్న తొలి ఓటమి గురించి హెమింగ్‌వే ఆలోచించారు. ఆయన ఒక విలేకరిగా రాకముందే, కీలకమైన యుద్ధాలు వారి తలరాతను నిర్ణయించాయి.

విపత్కర పరిస్థితులు ఉన్నప్పటికీ, తన రిపోర్టింగ్ సమయంలో ఆయన ఆశాభావ దృక్పథాన్ని కొనసాగించారు. ఈ కాలమే ఆయన తర్వాతి నవల, *ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్*కు పునాది వేసింది. ఈ నవల కల్పిత పాత్రల ద్వారా సంఘర్షణను చిత్రిస్తూ, విధేయత, నైతికత మరియు సైనిక వ్యూహాలలోని సంక్లిష్టతలను వివరిస్తుంది.

ది ఫిఫ్త్ కాలమ్ రచన

స్పెయిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే *ది ఫిఫ్త్ కాలమ్* అనే నాటకాన్ని రాశారు. ఇది యుద్ధకాలపు స్పెయిన్‌పై ఆయనకున్న అనుభవాలను, అవగాహనను ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఈ కథనం యుద్ధ విలేఖరులు మరియు విప్లవకారులు ఎదుర్కొన్న మానసిక మరియు నైతిక సందిగ్ధతలను ప్రదర్శిస్తుంది. యుద్ధ సమయంలో వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సవాళ్లను ఎదుర్కొంటున్నప్పుడు, మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో ఆయనకున్న అస్తవ్యస్తమైన సంబంధం, నాటకంలోని ఆయన పాత్రల చిత్రణను మరియు ఇతివృత్తాలను ప్రభావితం చేసింది.

వ్యక్తిగత కల్లోలం మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

పౌలిన్‌తో హెమింగ్‌వే యొక్క అస్తవ్యస్తమైన సంబంధం మరియు గెల్‌హార్న్‌తో అతని వ్యవహారం, కుటుంబ బాధ్యతలు మరియు ప్రేమ వ్యవహారాలను సమన్వయం చేసుకునే క్రమంలో అతని జీవితాన్ని క్లిష్టతరం చేశాయి. ఈ నిరంతర ఉద్రిక్తత, అతని అస్తవ్యస్త ప్రవర్తనకు మరియు భావోద్వేగ అస్థిరతకు దోహదపడింది, ఎందుకంటే అతను తన వివాహం మరియు గెల్‌హార్న్‌తో పెరుగుతున్న సంబంధం రెండింటి నుండి ఎదురయ్యే అంచనాలతో సతమతమయ్యాడు.

యుద్ధ ఫలితంపై ప్రతిబింబాలు

యుద్ధం కొనసాగుతున్న కొద్దీ, హెమింగ్‌వే మరియు గెల్‌హార్న్ రిపబ్లికన్ ఉద్యమం యొక్క విచ్ఛిన్నాన్ని అనుభవించారు. కీలక భూభాగాల పతనం సంఘర్షణ యొక్క వ్యర్థతను మరియు వినాశనాన్ని స్పష్టం చేసింది. వ్యక్తులపై యుద్ధం యొక్క ప్రభావాలను చూసిన కొద్దీ హెమింగ్‌వే యొక్క నిరాశ పెరిగింది, ఇది విశ్వాసం మరియు ద్రోహం యొక్క సంక్లిష్టతలపై చేదు అవగాహనకు దారితీసింది.

ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్ అభివృద్ధి

యుద్ధం ముగిసిన నేపథ్యంలో, హెమింగ్‌వే స్పానిష్ సంఘర్షణపై తన అనుభవాలు మరియు ఆలోచనలతో నిండిన కథనాన్ని నిర్మిస్తూ, *ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్* రచనను ప్రారంభించాడు. ఈ నవల ప్రేమ, త్యాగం మరియు యుద్ధం యొక్క కఠోర వాస్తవాల వంటి ఇతివృత్తాలను ఎదుర్కొంటుంది, అదే సమయంలో హెమింగ్‌వే యొక్క వికసిస్తున్న సాహిత్య శైలిని మరియు ప్రాతినిధ్యంలో ప్రామాణికత కోసం అతని పోరాటాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది.

ప్రజా స్పందన మరియు విమర్శనాత్మక ప్రతిబింబం

అతని రచనలకు మొదట్లో ప్రశంసలు లభించినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే విమర్శలను ఎదుర్కొన్నాడు, ముఖ్యంగా *టు హావ్ అండ్ హావ్ నాట్* మరియు అతని తదుపరి రచనలలో ఉన్న నైతిక సందిగ్ధతల విషయంలో. అతని వ్యక్తిగత జీవితం మరియు సంబంధాలపై ఉన్న దృక్కోణాలు అతని సాహిత్య రచనలపై విమర్శలలోకి చొచ్చుకుపోయాయి, ఇది హెమింగ్‌వే తన వ్యక్తిగత సంక్షోభాల మధ్య ఒక ముఖ్యమైన సాహిత్యవేత్తగా తన హోదాను నిలబెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు అతనికి ఒక క్లిష్టమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించింది.

మొత్తం మీద, ఈ అధ్యాయం హెమింగ్‌వేను ఒక రచయితగా మరియు యుద్ధం, ప్రేమ, మరియు కుటుంబ బాధ్యతలలోని తన అనుభవాల భారంతో పోరాడుతున్న ఒక వ్యక్తిగా సజీవంగా చిత్రిస్తుంది. వ్యక్తిగత ఆత్మపరిశీలన మరియు చారిత్రక సందర్భం యొక్క కలయిక అతని వ్యక్తిత్వంలోని సంక్లిష్టతలను మరియు అతను సృష్టించాలని కోరుకున్న కథనాలను నొక్కి చెబుతుంది.

Chapter 21

ఫింకా విగియా ఆవిష్కరణ

మార్తా గెల్హార్న్ హవానాకు వెలుపల ఉన్న ఫింకా విగియా అనే ఆస్తిని కనుగొన్నారు,

అది ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే జీవితంలో చాలా కాలం పాటు అతని నివాసంగా మారింది.

మొదట్లో, హెమింగ్‌వే ఆ శిథిలావస్థలో ఉన్న ఇంటిని తిరస్కరించారు, కానీ దాని ఉత్సాహభరితమైన రాత్రి జీవితం, విలాసవంతమైన జీవనశైలి మరియు ఏకాంతమైన ఆకర్షణకు ముగ్ధుడయ్యాడు.

హోటల్ జీవితం నుండి బయటపడాలనే ఆత్రుతతో ఉన్న గెల్హార్న్, అతని అనుమతి లేకుండా నామమాత్రపు రుసుము చెల్లించి ఆ ఫింకాను అద్దెకు తీసుకుని, విస్తృతమైన పునరుద్ధరణ పనులను ప్రారంభించారు.

పునరుద్ధరణ మరియు తొలి అభిప్రాయాలు

తన స్వాతంత్ర్యంపై ఉన్న ఆందోళనల కారణంగా మార్తా తన నిర్ణయం గురించి మొదట్లో కొన్ని సందేహాలను ఎదుర్కొన్నారు, కానీ చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిలో అందాన్ని కనుగొన్నారు.

చేపల వేటకు వెళ్లి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, రూపాంతరం చెందిన ఇంటిని చూసి హెమింగ్‌వే ఆనందంగా ఆశ్చర్యపోయారు, దాని విశాలతను మరియు తన పడవ అయిన ‘పిలార్’కు సమీపంలో ఉండటాన్ని మెచ్చుకున్నారు.

పౌలిన్‌తో పోరాటాలు

ఫింకాలో స్థిరపడినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే రెండవ భార్య అయిన పౌలిన్‌తో ఉద్రిక్తతలు కొనసాగాయి. వారి వివాహం పిల్లలు మరియు ఆర్థిక సమస్యల విషయంలో విభేదాలతో నిండిపోయింది, మరియు హెమింగ్‌వే గెల్‌హార్న్‌తో ఒక కొత్త అధ్యాయాన్ని ప్రారంభించినప్పుడు, అతను తన గతం గురించి అపరాధభావంతో మరియు సంఘర్షణతో బాధపడ్డాడు. వారి పిల్లలు మరియు దానితో ముడిపడి ఉన్న భావోద్వేగ పెట్టుబడి కారణంగా పౌలిన్‌తో అతని వివాహ విచ్ఛేదం మరింత సంక్లిష్టంగా మారింది.

గెల్‌హార్న్‌తో వివాహం మరియు సవాళ్లు

హెమింగ్‌వే మరియు గెల్‌హార్న్ దగ్గరైన కొద్దీ, ఆమె అతని కుమారులను ఆప్యాయంగా చూస్తూ వారితో ఒక బంధాన్ని ఏర్పరచుకుంది. అయితే, ఇద్దరూ కలిసి వారి కొత్త జీవితానికి సర్దుబాటు చేసుకోవడానికి ఇబ్బంది పడ్డారు. గెల్‌హార్న్ సవతి తల్లిగా తన పాత్రను మెచ్చుకుంది, కానీ హెమింగ్‌వే యొక్క అస్తవ్యస్తమైన అలవాట్లు మరియు మద్యపానం విభేదాలకు దారితీశాయి. వారు బహిరంగంగా ఒక ఆకర్షణీయమైన ప్రతిబింబాన్ని ప్రదర్శించినప్పటికీ, వారి వివాహంలో రోజువారీ సవాళ్లను ఎదుర్కొన్నారు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –22-9-26-ఉయ్యూరు .–

అమెరికా జాతీయకవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర -5(చివరిభాగం )

Talking Back to Whitman

విట్మన్‌కు తిరిగి సమాధానం ఇవ్వడం

“రాబోయే కవులు”లో విట్మన్ ఇలా పేర్కొన్నాడు: “నేను పూర్తిగా ఆగకుండా నెమ్మదిగా నడుస్తూ, మీ వైపు మామూలుగా ఒక చూపు విసిరి, ఆపై ముఖం తిప్పుకునే వ్యక్తిని, / దానిని నిరూపించి, నిర్వచించే బాధ్యతను మీకే వదిలివేస్తూ, / మీ నుండి ప్రధానమైన విషయాలను ఆశిస్తాను.” లెక్కలేనంత మంది రచయితలు విట్మన్ యొక్క ఈ ప్రాజెక్టును పూర్తి చేయడానికి, తద్వారా తమను తాము మరింత బాగా తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ఆ మామూలు చూపు ఒక విచిత్రమైన ప్రభావాన్ని చూపింది. వచ్చిన స్పందనలు విమర్శల నుండి ప్రశంసల వరకు విభిన్నంగా ఉన్నాయి. విట్మన్‌కు వచ్చిన కవితాత్మక స్పందనలు కొన్నిసార్లు అతని లయలను అనుసరిస్తాయి, మరికొన్నిసార్లు అతని శైలిని అనుకరిస్తాయి, కానీ విలియం కార్లోస్ విలియమ్స్‌తో పాటు చాలా మంది కవులు, విట్మన్‌లా రాయాలంటే విట్మన్‌కు భిన్నంగా రాయడమే ఏకైక మార్గమని అర్థం చేసుకున్నారు.

అయితే, అసాధారణ రీతిలో, అతని వారసత్వం అతను కీర్తి గడించిన ప్రక్రియకే పరిమితం కాలేదు. కవిత్వానికి అతీతంగా, విట్మన్ కాల్పనిక సాహిత్యం, సినిమా, వాస్తుశిల్పం, సంగీతం, చిత్రలేఖనం, నృత్యం మరియు ఇతర కళలపై విస్తృతమైన మరియు అనూహ్యమైన ప్రభావాన్ని చూపాడు.

విట్మన్ గొప్ప అంతర్జాతీయ ఖ్యాతిని పొందాడు. బహుశా విలియం ఫాక్నర్ దక్షిణ అమెరికాపై విట్మన్ ప్రభావాన్ని సరిపోల్చగలడు, కానీ ఫాక్నర్‌తో సహా ఏ అమెరికన్ రచయిత కూడా ప్రపంచంలోని ఇన్ని ప్రాంతాలలో పోల్చదగిన ప్రభావాన్ని చూపలేదు. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ స్పెయిన్, ఫ్రాన్స్, జర్మనీ, ఇటలీ, చైనా మరియు జపాన్‌లలో పూర్తి ప్రతులుగా అనువదించబడింది, మరియు అరబిక్ మినహా అన్ని ప్రధాన భాషలలో పాక్షిక అనువాదాలు వెలువడ్డాయి. విట్మన్ ప్రాముఖ్యత అతని సాహిత్య లక్షణాల నుండి మాత్రమే కాకుండా స్వేచ్ఛ మరియు విప్లవ ప్రవక్తగా అతనికున్న స్థానం నుండి కూడా వచ్చింది: అతను సోషలిస్టులు మరియు కమ్యూనిస్టులకు ఒక ప్రధాన చిహ్నంగా నిలిచాడు. మరోవైపు, జర్మనీలోని నేషనల్ సోషలిస్టులతో సహా తీవ్ర కుడిపక్ష రచయితలు మరియు రాజకీయ నాయకులు కూడా అప్పుడప్పుడు అతనిని ప్రస్తావించారు. సాధారణంగా, ప్రజాస్వామ్యం యొక్క సౌందర్యాన్ని, శక్తిని, మరియు ఎల్లప్పుడూ పూర్తిగా నెరవేరని వాగ్దానాన్ని వ్యక్తీకరించిన రచయితగా, విట్మన్ ప్రభావం అంతర్జాతీయంగా ఉదారవాద వర్గాలలో ఎక్కువగా కనిపించింది.

“నా పుస్తకం మరియు యుద్ధం ఒక్కటే,” అని విట్మన్ ఒకసారి అన్నారు. బహుశా ఆయన తన పుస్తకం మరియు అమెరికా ఒక్కటే అని కూడా చెప్పి ఉండవచ్చు. జాతీయ గుర్తింపును నిర్వచించడానికి మరియు సమ్మిళిత సమాజాన్ని ఊహించడానికి ఎంతో పట్టుదలతో కృషి చేసిన ఒక రచయిత యొక్క రచనలను విస్తరిస్తూ, మెరుగుపరుస్తూ, తిరిగి రాస్తూ, పోరాడుతూ, ఆమోదిస్తూ, మరియు కొన్నిసార్లు తిరస్కరిస్తూ, ఆయనతో వాదించిన అల్పసంఖ్యాక వర్గ రచయితలకు విట్మన్ అత్యంత కీలకమైన వ్యక్తిగా నిలిచారు. ఇటీవలి విమర్శకులు కొన్నిసార్లు విట్మన్ యొక్క లోపాలను మరియు తన సొంత ఉన్నత ఆదర్శాలకు అనుగుణంగా జీవించడంలో అప్పుడప్పుడు విఫలమవడాన్ని ఖండిస్తారు. కానీ లాంగ్‌స్టన్ హ్యూస్ నుండి జూన్ జోర్డాన్ మరియు యూసఫ్ కొమున్యకా వరకు ఉన్న అల్పసంఖ్యాక వర్గ రచయితలు, కొన్ని అరుదైన మినహాయింపులతో, దాని సానుభూతి, ఉదారత మరియు విశాల దృక్పథానికి అసాధారణమైన ఆయన వైఖరిని ఆదరించారు. సమాజంలోని అన్ని వర్గాల ప్రజలు విట్మన్‌ను ఆదరించడం, “ఒక కవి తన దేశాన్ని ఎంత ఆప్యాయంగా ఆదరించాడో, దేశం కూడా అతన్ని అంతే ఆదరించడమే అతని గొప్పతనానికి నిదర్శనం” అని 1855లో అతను చేసిన సాహసోపేతమైన వాదనను సమర్థిస్తుంది. అతను మరణించిన వంద సంవత్సరాల తర్వాత కూడా, విట్మన్ అమెరికన్ సాంస్కృతిక స్మృతిలో ఒక కీలకమైన వ్యక్తిగా నిలిచిపోయాడు. టెలివిజన్ కార్యక్రమాలలో అతన్ని చిత్రీకరిస్తారు. సంగీతకారులు అతని గురించి పరోక్షంగా ప్రస్తావిస్తారు. పాఠశాలలకు, వంతెనలకు అతని పేరు పెట్టారు. ట్రక్ స్టాప్‌లు, అపార్ట్‌మెంట్ సముదాయాలు, పార్కులు, థింక్ ట్యాంకులు, వేసవి శిబిరాలు, కార్పొరేట్ కేంద్రాలు మరియు షాపింగ్ మాల్స్ ఆయన పేరును కలిగి ఉన్నాయి. వాటి కోసం చూడండి.

నీటి తొట్టెలు, వేసవి శిబిరాలు, కార్పొరేట్ కేంద్రాలు మరియు షాపింగ్ మాల్స్ ఆయన పేరును కలిగి ఉన్నాయి. ఆయన చెప్పినట్లుగానే, మీ బూట్ల అడుగుభాగంలో ఆయన కోసం వెతకండి.

సంపూర్ణం

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –22-9-26-ఉయ్యూరు .

–నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-4

Chapter 11

11వ అధ్యాయం సారాంశం

ఎర్నెస్ట్ యొక్క ద్వంద్వ సంబంధాలు

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే, ష్రన్స్‌లో హ్యాడ్లీ మరియు వారి కుమారుడు బంబీతో తిరిగి కలిసే సమయానికి, హ్యాడ్లీ మరియు పౌలిన్ ఇద్దరి పట్ల తనకున్న భావాలను సమన్వయం చేసుకోవడం వల్ల మానసికంగా అలసిపోయాడు. స్నేహితులు డాస్ పాసోస్  మర్ఫీలతో కలిసి స్కీయింగ్ చేయడానికి కొన్ని ప్రయత్నాలు చేసినప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ తన విభజిత విధేయతల ఉద్రిక్తతతో సతమతమయ్యాడు. చివరకు, పౌలిన్‌తో అతని సంబంధం గురించి హ్యాడ్లీకి తెలిసినప్పుడు, అతను అనివార్యమైన ఘర్షణను ఎదుర్కొన్నాడు.

బహిర్గతాలు  ఘర్షణలు

లోయిర్ వ్యాలీకి వెళ్ళిన ఒక యాత్రలో హ్యాడ్లీ, ఎర్నెస్ట్ యొక్క అవిశ్వాసాన్ని కనుగొంది. ఏదో తేడా ఉందని ఆమె అనుమానించినప్పటికీ, అతను  పౌలిన్ సన్నిహితంగా ఉన్నారని సూచనలు అందిన తర్వాత ఆమె ఎర్నెస్ట్‌ను నిలదీసింది. ఎర్నెస్ట్ స్పందన ఆత్మరక్షణతో కూడుకున్నది, ఇది తన వివాహంలోని గందరగోళానికి బాధ్యతను అంగీకరించకుండా, నిందను ఇతరులపైకి మళ్ళించే అతని పద్ధతిని ప్రతిబింబించింది.

హ్యాడ్లీ యొక్క సందిగ్ధత

ఎర్నెస్ట్ వ్యవహారం సాగుతున్న కొద్దీ, హ్యాడ్లీకి తాను చిక్కుకుపోయాననే భావన పెరిగింది. వారి వివాహం మొదట్లో సంతోషంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆ బంధం నిలవదని ఆమెకు క్రమంగా బోధపడసాగింది.

తన నిస్సహాయతా భావాలను ఎదుర్కోవడానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వడంతో, వైవాహిక బాధ్యతలను నిర్వర్తించడం ద్వితీయ స్థానానికి వెళ్లిపోయింది.

ఎర్నెస్ట్ రచనా ప్రస్థానం

ఈ గందరగోళ సమయంలో, హెమింగ్‌వే రచనలో పూర్తిగా నిమగ్నమై, తన కొన్ని ముఖ్యమైన చిన్న కథలను రచించాడు, అయితే “టుడే ఈజ్ ఫ్రైడే” కథకు మిశ్రమ సమీక్షలు వచ్చాయి.

అతని నవల “ది టొరెంట్స్ ఆఫ్ స్ప్రింగ్” ప్రచురణపై అంచనాలు నెలకొన్నాయి, కానీ అది చివరికి విమర్శలు  ప్రశంసలు రెండింటినీ అందుకుంది.

స్నేహితులు  మార్గదర్శకుల పాత్ర

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ “ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” పై విమర్శనాత్మక అభిప్రాయాన్ని అందించాడు, ఇది ఆ రాతప్రతిని మరింత ప్రభావవంతమైన కథనంగా తీర్చిదిద్దడంలో సహాయపడింది. ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మార్గదర్శకత్వం పట్ల ఎర్నెస్ట్‌కు అసంతృప్తి ఉన్నప్పటికీ, అది చివరికి అతని రచనకు ప్రయోజనం చేకూర్చింది. ఎర్నెస్ట్ మరియు అతని స్నేహితుల మధ్య ఉన్న సంబంధాలు, ఈ కాలంలో వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సంబంధాలు పెనవేసుకుపోవడాన్ని ప్రతిబింబించాయి.

విడిపోవడం మరియు పునరాలోచన

హ్యాడ్లీతో తన వివాహేతర సంబంధం  ఆమె నుండి విడిపోవడం వల్ల కలిగే పరిణామాలతో ఎర్నెస్ట్ సతమతమవుతున్నప్పుడు, అతను పౌలిన్‌తో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు జరపడం ప్రారంభించాడు. ఇది వారి మధ్య ఉన్న ఆకర్షణ యొక్క లోతును  వారు ఎదుర్కొన్న సంక్లిష్టతలను వెల్లడించింది. వారి నిబద్ధత చెక్కుచెదరనిదిగా కనిపించినప్పటికీ, వారి పరిస్థితి యొక్క భావోద్వేగ ఒత్తిడి వారి జీవితాలపై ప్రభావం చూపుతూనే ఉంది.

రాబోయే మార్పులు  నిర్ణయాలు

1926 వేసవి కాలంలో ఎర్నెస్ట్, హ్యాడ్లీ మరియు పౌలిన్‌ల మధ్య ప్రేమ త్రిభుజం ఎలా పరిణామం చెంది, చివరికి విడిపోవడానికి ఒక ఒప్పందంతో ముగిసిందో ఈ కథనం వివరిస్తుంది. హ్యాడ్లీ  పౌలిన్ ఇద్దరూ ప్రేమ, విశ్వాసం  ఆశయం యొక్క సంక్లిష్టతల మధ్య తమ అనిశ్చిత భవిష్యత్తును వెతుక్కోవాల్సి వచ్చింది.

ప్రేరణ

ముఖ్య విషయం: భావోద్వేగ నిజాయితీ మరియు బాధ్యత

జీవిత స్ఫూర్తి: సంబంధాలలోని కల్లోలభరితమైన జలాల్లో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, 11వ అధ్యాయంలో హెమింగ్‌వే అనుభవం నుండి ఒక ముఖ్యమైన విషయం ప్రత్యేకంగా నిలుస్తుంది: భావోద్వేగ నిజాయితీ యొక్క ప్రాముఖ్యత మరియు ఒకరి చర్యలకు బాధ్యత వహించడం. మీరు దీని గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, హేమింగ్‌వే యొక్క హ్యాడ్లీ మరియు పౌలిన్‌ల మధ్య సంఘర్షణ వలె, మనం కూడా పరస్పర విరుద్ధమైన విధేయతలు లేదా కోరికల మధ్య ఎంత తరచుగా చిక్కుకుపోతామో పరిగణించండి. మన భావాల గురించిన సత్యాన్ని మరియు మన ఎంపికల పర్యవసానాలను ఎదుర్కోవడం వ్యక్తిగత సమగ్రతకు మరియు మన సంబంధాల ఆరోగ్యానికి కీలకమని ఈ అధ్యాయం హృద్యంగా గుర్తుచేస్తుంది. అసౌకర్యంగా ఉన్నప్పటికీ, నిజాయితీని స్వీకరించడం ద్వారా, మీరు మీ పరస్పర చర్యలను మార్చుకోవచ్చు మరియు మీ యొక్క మరింత ప్రామాణికమైన రూపంలోకి ఎదగవచ్చు, ఇది చివరికి లోతైన బంధాలకు మరియు మరింత సంతృప్తికరమైన జీవితానికి దారితీస్తుంది.

Chapter 12

ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” విజయం

అక్టోబర్ 1926లో ప్రచురించబడిన “ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” గణనీయమైన ప్రశంసలను పొందింది  ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే దృష్టిని అతని వైవాహిక సమస్యల నుండి మళ్లించింది. విమర్శకులు ఈ నవలను దాని ఉత్కంఠభరితమైన కథనం  అద్భుతమైన సంభాషణల కోసం ప్రశంసించారు, అయితే కొన్ని ప్రతికూల సమీక్షలు దాని పాత్రలను నీచమైనవిగా  అనైతికమైనవిగా విమర్శించాయి. హెమింగ్‌వే, ఈ విమర్శల గురించి తెలుసుకున్నప్పటికీ, ఆరోగ్యకరమైన సందేహాన్ని కొనసాగించాడు  అభిప్రాయ భేదాల పట్ల ఆసక్తిని కనబరిచాడు, ఈ వివాదమే అమ్మకాలను పెంచుతుందని సూచించాడు.

నవలపై హెమింగ్‌వే యొక్క ప్రతిబింబాలు

మిశ్రమ సమీక్షలు ఉన్నప్పటికీ, హెమింగ్‌వే “ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” లోని లోతైన ఇతివృత్తాలపై ప్రతిబింబించాడు. పాఠకులు తరచుగా పుస్తకంలోని విషాద అంశాలను ఉపరితలమైనవిగా పొరబడ్డారని, జీవితంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న ఆడంబరాన్ని తెలియజేయాలనే కోరికను వ్యక్తం చేశారని అతను వాదించాడు. అతను ఆ నవలలోని సూక్తుల పట్ల ప్రత్యేకంగా ఆసక్తి కనబరిచాడు, దాని ప్రధాన ఇతివృత్తం తన తరం విలువలపై విమర్శ కాదని, భూమి యొక్క శాశ్వత స్వభావమేనని గమనించాడు.

సాంస్కృతిక ప్రభావం మరియు వారసత్వం

ఈ నవల ‘లాస్ట్ జనరేషన్’ (Lost Generation)కు ఒక కీలక మలుపుగా నిలిచింది; మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత ఆ తరానికి చెందిన పాత్రలు ఎదుర్కొన్న అస్తిత్వపరమైన సంఘర్షణలను ఇది కళ్లకు కట్టినట్లు చూపింది. కథనంలోని కఠినమైన వాస్తవికత మరియు పాత్రలను ఆదర్శీకరించడానికి నిరాకరించడం వంటి అంశాలు సంప్రదాయ కథన శైలికి భిన్నంగా ఉంటూ, 20వ శతాబ్దపు అమెరికన్ సాహిత్యానికి ఒక కొత్త దిశను నిర్దేశించాయి.

Chapter 13

ఎర్నెస్ట్ నవల మరియు రచనా పోరాటాలు

1928లో ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే మరియు అతని భార్య పౌలిన్ స్విట్జర్లాండ్‌కు చేరుకునే సమయానికి, అతను జిమ్మీ క్రేన్ అనే యువ కథానాయకుడితో కూడిన ఒక కొత్త నవలలో గణనీయమైన భాగాన్ని రాశాడు.

మూడవ వ్యక్తి దృక్కోణాన్ని ఉపయోగించడంలో మొదట్లో కలిగిన ఉత్సాహాన్ని అతను ఆస్వాదించినప్పటికీ, పాత్రల చిత్రణ మరియు కథనం అతన్ని ఆకట్టుకోలేకపోయాయి, దీనివల్ల వారు గ్స్టాడ్ నుండి బయలుదేరడానికి ముందే ఆ నవలను వదిలివేయవలసి వచ్చింది.

గాయం మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

ఒక స్కీయింగ్ యాత్రలో, జరిగిన ప్రమాదం కారణంగా హెమింగ్‌వే కంటికి తీవ్రమైన గాయం అయింది, దీని ఫలితంగా కోలుకోవడానికి చాలా కాలం పట్టింది.

ఈలోగా, పౌలిన్ గర్భవతిగా ఉండి, బిడ్డను అమెరికాలో కనాలని తన కోరికను వ్యక్తం చేసింది. ఎర్నెస్ట్ అదనపు ఆరోగ్య సమస్యలను ఎదుర్కొన్నాడు, వాటిలో బాత్రూంలో జరిగిన ఒక ప్రమాదానికి కుట్లు వేయవలసి రావడం, దాని ఫలితంగా అతని నుదుటిపై శాశ్వతమైన మచ్చ ఏర్పడటం కూడా ఉన్నాయి. కుటుంబ సంబంధాలు బలంగానే ఉన్నాయి, పౌలిన్ అర్కాన్సాస్‌లోని తన బంధువులను కలవడానికి ఎంతో ఆసక్తిగా ఉంది.

సంబంధాలు మరియు సామాజిక జీవితం

ఎర్నెస్ట్‌కు మహిళల పట్ల, ముఖ్యంగా లెస్బియన్‌లుగా తమను తాము గుర్తించుకునే వారి పట్ల ఉన్న ఆకర్షణ, అతని సామాజిక నెట్‌వర్క్‌ను మరియు లింగ పాత్రలపై అతని అభిప్రాయాలను ప్రభావితం చేసింది. ఈ మహిళల పట్ల అతనికున్న అభిమానం అతని సంభాషణలలో స్పష్టంగా కనిపించేది, ఎందుకంటే వారి జీవితాల గురించిన లోతైన విషయాలు తెలుసుకోవడం అతనికి ఆసక్తికరంగా అనిపించేది. హెమింగ్‌వేలు చివరకు అమెరికాకు తిరిగి వెళ్ళడానికి సిద్ధమయ్యారు, కీ వెస్ట్‌లో తమ రాబోయే పర్యటన గురించి ఉత్సాహంగా ఉన్నారు.

కీ వెస్ట్‌లో జీవితం మరియు ‘ఎ ఫేర్‌వెల్ టు ఆర్మ్స్’ రచన

కీ వెస్ట్‌కు చేరుకున్న వెంటనే, హెమింగ్‌వే ఆ ద్వీప జీవనశైలికి త్వరగా అలవాటుపడ్డారు, లోతైన సముద్రంలో చేపలు పట్టడంపై మరియు తన నవల, *ఎ ఫేర్‌వెల్ టు ఆర్మ్స్* రాయడంపై దృష్టి పెట్టారు. అతను మధ్యలోనే ఆపేసిన తన ప్రాజెక్ట్ నుండి ఈ కొత్త రచనకు మారడానికి, ఆ ద్వీపం యొక్క ఉత్సాహభరితమైన సంస్కృతిలో లీనమవడం మరియు స్థానిక జాలర్లతో స్నేహాలు దోహదపడ్డాయి. అతనితో కలిసి చేపలు పట్టడానికి ఇష్టపడే స్నేహితుల సందర్శనలు కూడా ఈ కాలక్షేపాలలో కొన్ని.

ఆర్థిక ఆందోళనలు మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

భర్తగా  తండ్రిగా ఎర్నెస్ట్ ఆర్థిక బాధ్యతలతో సతమతమయ్యాడు. కుటుంబాన్ని పోషించవలసి రావడం పట్ల అతను విసుగు చెందినా, సాహిత్య మార్గాల ద్వారా స్థిరమైన ఆదాయాన్ని సంపాదించడానికి చురుకుగా ప్రయత్నించాడు. పెరుగుతున్న తన బాధ్యతల కారణంగా, రాబోయే తన పుస్తకం కోసం ఉదారమైన ముందస్తు చెల్లింపు కోసం చర్చలు జరిపాడు, అలాగే మెరుగైన మార్కెటింగ్ ప్రయత్నాల కోసం తన ఎడిటర్‌కు ఆవశ్యకతను తెలియజేశాడు.

పిగ్గాట్‌కు తిరుగు ప్రయాణం

వివిధ రాష్ట్రాల మధ్య సుడిగాలి పర్యటన తర్వాత, హెమింగ్‌వే కుటుంబం పిగ్గాట్‌లో స్థిరపడటానికి ముందు పౌలిన్ కుటుంబం వద్దకు తిరిగి వచ్చింది. ఎర్నెస్ట్ తమ మొదటి బిడ్డ రాక కోసం సిద్ధపడటానికి ముందు తన రాతప్రతిని పూర్తి చేయడానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు, అదే సమయంలో కుటుంబ బాధ్యతలు మరియు రచనా కార్యకలాపాలను సమతుల్యం చేసుకున్నాడు.

పాట్రిక్ జననం  మరణంపై ఆలోచనలు

పౌలిన్‌కు సిజేరియన్ ఆపరేషన్ జరిగింది, దాని ఫలితంగా వారి కుమారుడు పాట్రిక్ జన్మించాడు. వారు తల్లిదండ్రులుగా తమ కొత్త పాత్రలలో స్థిరపడినప్పుడు, తన తండ్రి మానసిక ఆరోగ్యంపై హెమింగ్‌వే ఆందోళనలు కుటుంబ లేఖలు మరియు సంభాషణలలో వ్యక్తమయ్యాయి.

విషాదకరంగా, ఈ కాలం తర్వాత కొద్దికాలానికే ఎడ్ హెమింగ్‌వే ఆత్మహత్య చేసుకోవడంతో, కుటుంబంలో పునరాలోచనలు మరియు ఉద్రిక్తతలు నెలకొన్నాయి.

అంతిమ పరస్పర సంబంధాలు మరియు నియంత్రణ, బాధ్యతలకు సంబంధించిన అంశాలు

ఎడ్ హెమింగ్‌వే మరణం తర్వాత, ఎర్నెస్ట్ కుటుంబ పెద్దగా బాధ్యతలు స్వీకరించి, తన తల్లి మరియు తోబుట్టువుల ఆర్థిక భారాన్ని తనపై వేసుకున్నాడు. కుటుంబ సభ్యులతో అతని వ్యవహారశైలి వారి గతాన్ని, ఆప్తులను కోల్పోవడం వల్ల ఏర్పడిన పరిస్థితులను మరియు కుటుంబంలో అతను నాయకత్వ పాత్రను చేపట్టడాన్ని ప్రతిబింబించే లోతైన ఉద్రిక్తతలను వెల్లడించింది. అపరాధ భావన మరియు కుటుంబ బంధాల మధ్య ఎర్నెస్ట్ సంఘర్షణకు గురయ్యాడు; ఇది విషాద పరిస్థితుల్లోని మానవ సంబంధాల సంక్లిష్టతను తెలియజేస్తుంది.

Chapter 14

కీ వెస్ట్‌లో ఎర్నెస్ట్ జీవితం యొక్క అవలోకనం

కీ వెస్ట్‌లోని ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే ఇల్లు ఒక సందడిగా ఉండే వాతావరణం. అక్కడ అతను *ఎ ఫేర్‌వెల్ టు ఆర్మ్స్* నవలను సవరించడంపై పనిచేశాడు.

మాన్యుస్క్రిప్ట్‌ను టైప్ చేయడంలో తన సోదరి సన్నీ మరియు పౌలిన్‌ల సహాయం తీసుకున్నాడు.

కుటుంబ సంబంధాలలో ఆప్యాయత, ఉద్రిక్తతలు ప్రతిబింబించేవి.

ముఖ్యంగా, తన తండ్రి మరణం తర్వాత, తల్లితో ఎర్నెస్ట్ సంబంధం సంక్లిష్టంగా మారింది.

స్నేహితులు మరియు ఎడిటర్‌లతో ఎర్నెస్ట్ సంబంధాలు

ఎర్నెస్ట్ ఎడిటర్, మాక్స్ పెర్కిన్స్, కీ వెస్ట్‌లో అతన్ని సందర్శించాడు.

వారు కలిసి చేపల వేటకు వెళ్లిన యాత్రలకు అతను ఎంతగానో ముగ్ధుడయ్యాడు.

అతను ఆ నవలను ఎంతగానో మెచ్చుకుని, తన అభిమానాన్ని వ్యక్తం చేశాడు.

అయితే, ఎర్నెస్ట్ తండ్రి మరణం తర్వాత ఆర్థిక ఇబ్బందులు తలెత్తాయి. దీంతో అతను తన తల్లికి, తోబుట్టువులకు ఆర్థికంగా సహాయం చేయవలసి వచ్చింది.

కుటుంబ పోరాటాలు మరియు వ్యక్తిగత నష్టం

ఎర్నెస్ట్ తన తల్లికి ఆర్థికంగా అండగా నిలిచాడు, కుటుంబ అప్పుల బాధ్యతను స్వీకరించాడు, అదే సమయంలో తన తండ్రి ఆత్మహత్య తర్వాత కలిగిన భావోద్వేగ గందరగోళాన్ని కూడా ఎదుర్కొన్నాడు. అతనికి తన తండ్రి తుపాకీతో సహా కుటుంబ వారసత్వ వస్తువులు లభించాయి, ఇది వారి సంబంధాన్ని మరింత క్లిష్టతరం చేసింది.

మత్స్యకారుడి తత్వం మరియు సోదరభావం

హెమింగ్‌వే  జాన్ డోస్ పాసోస్, వాల్డో పియర్స్ వంటి తోటి రచయితల మధ్య ఉన్న స్నేహభావం, చేపలు పట్టడం మరియు మద్యం సేవించడం చుట్టూ కేంద్రీకృతమైన సోదరభావాన్ని పెంపొందించి, వారి కళాత్మక సంబంధాలను బలపరిచింది. ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌తో ఉద్రిక్తతలు బయటపడటం ప్రారంభమైనప్పటికీ, డోస్ పాసోస్‌తో హెమింగ్‌వే స్నేహం వర్ధిల్లింది.

ఫ్రాన్స్‌కు తిరిగి రావడం  ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌తో పెరుగుతున్న ఉద్రిక్తతలు

బంబీని హ్యాడ్లీకి తిరిగి తీసుకురావడంతో సహా, తమ బాధ్యతలను నెరవేర్చడానికి హెమింగ్‌వే కుటుంబం ఐరోపాకు తిరిగి వచ్చింది.

ఎర్నెస్ట్  ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ స్నేహం అనుభవించింది

సాంస్కృతిక మార్పులు మరియు హెమింగ్‌వే కళాత్మక సంఘర్షణలు

స్టాక్ మార్కెట్ పతనం తర్వాత మారుతున్న సాంస్కృతిక పరిసరాల నేపథ్యంలో, ఈ పుస్తకం యొక్క సమయం మరియు ఇతివృత్తాలపై విమర్శకులు తీవ్రంగా చర్చించారు.

హెమింగ్‌వే రచనలు సమకాలీన నిరాశ దృష్టితో చూడబడ్డాయి, ఇది యుద్ధానికి ఇచ్చే సాంప్రదాయ ప్రాధాన్యత నుండి ఒక విచలనాన్ని సూచిస్తుంది.

వ్యక్తిగత సంఘర్షణలు మరియు అపార్థాలు

ఎర్నెస్ట్, ముఖ్యంగా ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్  ఇతర సమకాలీనులతో, రోజురోజుకు మరింత చికాకు పుట్టించే సంబంధాలను ఎదుర్కొన్నాడు.

ఒకరి ప్రతిష్టలు, విమర్శల పట్ల తలెత్తిన అపార్థాల వల్ల ఉద్రిక్తతలు తలెత్తి, ఒకప్పుడు వారి మధ్య ఉన్న గాఢమైన స్నేహం క్షీణించడానికి దారితీశాయి.

ఒక స్నేహం యొక్క ముగింపు  వారసత్వం

ఈ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క సంక్లిష్టమైన వ్యక్తిగత సంబంధాల గతిశీలతను, కళాత్మక పోరాటాలను, మరియు సృజనాత్మక సమాజంలోని స్నేహాలలో వచ్చిన మార్పులను చిత్రీకరిస్తుంది. ఇది హెమింగ్‌వే యొక్క వ్యక్తిగత మరియు సాహిత్య జీవితంలో ముఖ్యమైన మార్పులకు వేదికను సిద్ధం చేస్తుంది. అమెరికన్ సాహిత్యంలో ఒక ప్రముఖ వ్యక్తిగా హెమింగ్‌వే ప్రయాణంలోని ఒక కీలకమైన ఘట్టాన్ని ఈ అధ్యాయం సంగ్రహిస్తుంది.

Chapter 15

న్యూయార్క్ నగరంలోని ముఖ్య సంఘటనలు (జనవరి 1930)

హెమింగ్‌వే కుటుంబం యూరప్‌లో తొమ్మిది నెలలు గడిపిన తర్వాత కీ వెస్ట్‌కు తిరిగి వచ్చింది, మార్గమధ్యంలో న్యూయార్క్ నగరంలో రెండు రోజులు ఆగింది. వారు స్నేహితులను కలుసుకుని, ఎర్నెస్ట్ తల్లి గ్రేస్ మరియు అతని తమ్ముళ్లు, చెల్లెళ్ల కోసం ఆర్థిక ఏర్పాట్లపై చర్చలు జరిపారు. కుటుంబ సభ్యుల విరాళాలతో ఒక ట్రస్ట్ ఫండ్ ఏర్పాటు చేయబడింది, కానీ వారి మధ్య సంబంధాలు దెబ్బతినడం మరియు ఆర్థిక సహాయం గురించి చర్చలు జరగడం ఎర్నెస్ట్, గ్రేస్‌ల మధ్య విభేదాలకు దారితీశాయి.

గ్రేస్ హెమింగ్‌వేతో విభేదం

ఎర్నెస్ట్ తన చదువు కోసం కుటుంబం నుండి ఎటువంటి నిధులు అందలేదని నొక్కి చెబుతూ, తన ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించాడు. గ్రేస్ యొక్క దృఢ సంకల్పం ఎర్నెస్ట్ అధికారంతో విభేదించి, వారి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలలో తీవ్రమైన వాగ్వాదాలకు దారితీసింది. వారు ఆర్థిక విషయాలు మరియు భావోద్వేగ ఉద్రిక్తతల గురించి చర్చించుకున్నారు, ఇది వారి మధ్య ఉన్న సంక్లిష్టమైన సంబంధాన్ని వెల్లడించింది.

సంక్లిష్టమైన సంబంధాల సరlలి

చేపలు పట్టడం మరియు కీ వెస్ట్‌లో సామాజిక జీవనం

1930 ప్రారంభంలో, ఎర్నెస్ట్ చేపలు పట్టడంలో గణనీయమైన సమయం గడిపాడు, కీ వెస్ట్‌లో స్నేహితుల బృందాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు. అతను సాధారణ జీవనశైలిని కొనసాగించాడు, తరచుగా అనధికారిక దుస్తులు ధరించి స్థానికులతో సులభంగా కలిసిపోయేవాడు. రచయిత హెమింగ్‌వేను ఒక గౌరవనీయమైన వ్యక్తిగా మరియు కఠినమైన సహచరుడిగా చిత్రీకరించాడు, అతని స్నేహితులలో మారుతున్న వైఖరులను వెల్లడించాడు, వారు అతనిలో రోజురోజుకూ పెరుగుతున్న చిరాకు స్వభావాన్ని గమనించడం ప్రారంభించారు.

గాయాలు మరియు కోలుకోవడం

ఒక కారు ప్రమాదంలో చేయి తీవ్రంగా విరగడంతో ఎర్నెస్ట్ వేట యాత్ర విషాదకరంగా ముగిసింది, ఇది అతను చాలా కాలం కోలుకోవలసి వచ్చింది. ఆసుపత్రిలో అతని బస సోమరితనంతో పోరాటంగా మారింది, బోర్బన్‌కు బానిస కావడం వల్ల ఇది మరింత తీవ్రమైంది. పౌలిన్‌తో అతని సంబంధం సహాయకరంగానే ఉంది, ఇది కష్ట సమయాల్లో వారి వివాహంలోని గతిశీలతను ప్రతిబింబిస్తుంది.

యూరోపియన్ తిరుగు ప్రయాణం మరియు బుల్‌ఫైటింగ్ కోసం సన్నాహాలు

గాయాలు మరియు కోలుకోవడం

ఎర్నెస్ట్ వేట యాత్ర ఒక కారు ప్రమాదంతో విషాదకరంగా ముగిసింది. ఆ ప్రమాదంలో అతని చేయి తీవ్రంగా విరగడంతో, అతను చాలా కాలం పాటు కోలుకోవలసి వచ్చింది. ఆసుపత్రిలో అతని బస సోమరితనంతో పోరాటంగా మారింది, బోర్బన్‌కు బానిస కావడం వల్ల అది మరింత తీవ్రమైం

Chapter 16

జననం మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

గ్రెగొరీ హ్యాన్‌కాక్ హెమింగ్‌వే నవంబర్ 12,

1931న, సిజేరియన్ ఆపరేషన్ ద్వారా కష్టమైన ప్రసవం తర్వాత జన్మించాడు. ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే ఒక కుమార్తె కోసం ఆశించాడు, కానీ

గ్రెగొరీ జననంతో అతనికి మరియు పౌలిన్‌కు ఇకపై పిల్లలు పుట్టకూడదనే ఆలోచన ఆగిపోయింది.

ఆ కుటుంబం త్వరలోనే కీ వెస్ట్‌కు తిరిగి వచ్చి, పాక్షికంగా పునరుద్ధరించబడిన ఇంట్లోకి మారింది, ఎర్నెస్ట్ తన రచనలను కొనసాగించాడు.

ఆ గందరగోళ వాతావరణం ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ మరియు పౌలిన్ తమ కొత్త గృహ జీవితంలో ఆనందాన్ని పొందారు.

స్నేహాలు మరియు సందర్శకులతో సంబంధాలు

1932 శీతాకాలంలో స్నేహితుల సందర్శనలు ఎక్కువగా ఉండేవి, ఇవి తరచుగా ఎర్నెస్ట్‌కు మరియు అతని అతిథులకు మధ్య ఉద్రిక్తతను సృష్టించాయి.

ముఖ్యంగా, అపార్థాల వల్ల విభేదాలు తలెత్తాయి, దీనికి ఉదాహరణగా ఆర్చీ మాక్‌లీష్‌తో జరిగిన ఒక వాడివేడి చేపల వేట యాత్రను చెప్పవచ్చు. ఆ సంఘటన ఇద్దరినీ కలవరపరిచినప్పటికీ, చివరికి వారి స్నేహాన్ని మరింత బలపరిచింది.

ఈ సంబంధాలలో తన లోపాలను ఎర్నీ గుర్తించాడు, ఇది అతన్ని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాల ద్వారా సయోధ్య కోరుకునేలా చేసింది.

క్యూబా సంబంధాలు

హెమింగ్‌వే కుటుంబం క్యూబా నివాసితులతో, ముఖ్యంగా గ్రాంట్ మరియు జేన్ మేసన్‌లతో స్నేహాలు పెంచుకుంది, ఇది క్యూబా పర్యటనలకు మరియు లోతైన సముద్రంలో చేపలు పట్టడంపై పెరుగుతున్న అభిరుచికి దారితీసింది.

జేన్‌తో ఎలాంటి ప్రేమ సంబంధం లేనప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ యొక్క పోటీతత్వం వికసించింది. వారు ఒకరినొకరు మెచ్చుకుంటూ, తరచుగా ఒకరి సాంగత్యాన్ని మరొకరు ఆస్వాదిస్తూ, ఒక సన్నిహిత బంధాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు.

వయోమింగ్‌లో వేసవి

కుటుంబం యొక్క వయోమింగ్ వేసవి పర్యటనల మధ్యలో అనారోగ్యం మరియు ప్రయాణ సవాళ్లు ఎదురయ్యాయి, ఇది జీవితాన్ని మరియు పిల్లలను నిర్వహించడంలో ఉన్న ఒత్తిళ్లను స్పష్టం చేసింది. అనారోగ్యం మరియు ఆస్తులను నాశనం చేసిన కొట్టం అగ్నిప్రమాదం వంటి ఎదురుదెబ్బలు ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ ఈ కాలంలో అనేక ముఖ్యమైన చిన్న కథలను రచించాడు.

రచనల విమర్శనాత్మక స్పందన

“డెత్ ఇన్ ది ఆఫ్టర్‌నూన్”కు లభించిన స్పందన, మారుతున్న సాహిత్య ప్రపంచాన్ని స్పష్టం చేసింది. దీనిపై వచ్చిన సమీక్షలు ఆలోచనాత్మకమైన ప్రశంసల నుండి కఠినమైన విమర్శల వరకు ఉన్నాయి, ఇది సాహిత్య విమర్శకులపై ఎర్నెస్ట్ యొక్క నిరాశను మరింత పెంచింది. స్నేహితులతో అతని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు అతనిలోని చేదును, కొన్ని విమర్శలలోని వ్యక్తిగత స్వభావాన్ని బయటపెట్టాయి. ముఖ్యంగా, అతని పౌరుషాన్ని, కళాత్మక సమగ్రతను ప్రశ్నించిన విమర్శలు అతడిని మరింత ఆత్మపరిశీలనకు పురికొల్పాయి.

కుటుంబ సంబంధాలలో ఉద్రిక్తతలు: తన సోదరి కారోల్, జాన్ ఫెంట్రెస్ గార్డనర్‌ను వివాహం చేసుకోబోతోందని ఎర్నెస్ట్‌కు తెలిసినప్పుడు వారి మధ్య ఉద్రిక్తతలు తలెత్తాయి. ఇది అతనిలోని రక్షణాత్మక ప్రవృత్తులను, తండ్రి పాత్రను మేల్కొల్పింది. వారి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు తీవ్రమయ్యాయి. ఆమె ధిక్కారం పట్ల ఎర్నెస్ట్‌కు కలిగిన ఆగ్రహం కుటుంబ బంధాలను అధిగమించడంతో, వారి మధ్య శాశ్వతమైన చీలిక ఏర్పడింది.

గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్‌తో సంఘర్షణ

గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్ రాసిన ఆత్మకథ, వారి గత స్నేహాన్ని చిత్రిస్తూ, అతని వ్యక్తిత్వంపై విమర్శనాత్మక పరిశీలనలను పరిచయం చేయడంతో ఎర్నెస్ట్ అసంతృప్తి మరింత పెరిగింది.

ఆమె వ్యాఖ్యలు ఎర్నెస్ట్‌లో ద్వేషాన్ని రగిలించాయి, వారి ఒకప్పటి సన్నిహిత సంబంధం యొక్క పెళుసైన పునాదులను ఎత్తిచూపుతూ,

ప్రజల అభిప్రాయం పట్ల అతని సున్నితత్వాన్ని తీవ్రతరం చేశాయి.

ముగింపు

16వ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క వ్యక్తిగత సంబంధాలు, సాహిత్య ప్రస్థానం మరియు కుటుంబ అంచనాలలోని సంక్లిష్టతలను విశ్లేషిస్తుంది. సృజనాత్మక విజయాలు మరియు తీవ్రమైన విమర్శలు రెండింటితో నిండిన కాలంలో, బహిరంగ వ్యక్తిత్వానికి మరియు వ్యక్తిగత పోరాటాలకు మధ్య అతను పడిన సంఘర్షణను ఇది వివరిస్తుంది

సశేషం

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –21-9-26-ఉయ్యూరు .

అమెరికా జాతీయకవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర-4

The Good Gray Poet

మంచి బూడిదరంగు కవి

విట్మన్ తన ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో సురక్షితంగా ఉన్నానని భావిస్తున్న తరుణంలో, పరిస్థితి అదుపు తప్పింది. 1865 మే నెలలో, అయోవాకు చెందిన జేమ్స్ హార్లాన్ కొత్త అంతర్గత వ్యవహారాల కార్యదర్శిగా ప్రమాణ స్వీకారం చేసి, వెంటనే తన విభాగాన్ని ప్రక్షాళన చేసేందుకు పూనుకున్నారు. అనవసరమైన పదవులను రద్దు చేయాలని, అలాగే “నైతిక ప్రవర్తన” సందేహాస్పదంగా ఉన్న ఏ ఉద్యోగినైనా తొలగించాలని ఆయన ఆదేశాలు జారీ చేశారు. హార్లాన్ ఒక శక్తివంతమైన వ్యక్తి—మాజీ యు.ఎస్. సెనేటర్, మెథడిస్ట్ మతగురువు,  అయోవా వెస్లియన్ కళాశాల అధ్యక్షుడు—ఆయన విట్మన్ వద్ద ఉన్న 1860 నాటి ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ వర్కింగ్ కాపీని (కార్యాలయంలో పని తక్కువగా ఉన్నప్పుడు తన కవితలను సవరించుకోవడానికి కవి దానిని తన డెస్క్‌లో ఉంచుకునేవారు) చూసి దిగ్భ్రాంతి చెందారు. జూన్ 20న, విట్మన్‌కు (అంతర్గత వ్యవహారాల శాఖలోని పలువురు ఇతర ఉద్యోగులతో పాటు) తొలగింపు నోటీసు అందింది. విట్మన్ వెంటనే తన ఉద్రేకపూరిత స్నేహితుడైన ఓ‘కానర్‌ను ఆశ్రయించారు, ఆయన ఆ సమయంలో ట్రెజరీ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో పనిచేస్తున్నారు. ఓ‘కానర్, తన వృత్తికి కొంత ప్రమాదం ఉన్నప్పటికీ, తక్షణ చర్య తీసుకున్నాడు: అతను అసిస్టెంట్ అటార్నీ జనరల్, జె. హబ్లీ ఆష్టన్‌ను సంప్రదించాడు. ఆష్టన్, హార్లన్‌తో మాట్లాడగా, హార్లన్ తొలగింపు ఉత్తర్వును రద్దు చేయడానికి తీవ్రంగా వ్యతిరేకించడమే కాకుండా, విట్‌మన్‌కు మరే ఇతర ప్రభుత్వ సంస్థలోనూ ఉద్యోగం రాకుండా అడ్డుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడని తెలిసింది. అంతర్గత వ్యవహారాల శాఖ వెలుపల విట్‌మన్ నియామకంలో జోక్యం చేసుకోకుండా ఆష్టన్ హార్లన్‌ను ఒప్పించాడు, ఆ తర్వాత అటార్నీ జనరల్ జేమ్స్ స్పీడ్‌ను తన కార్యాలయంలో విట్‌మన్‌ను నియమించుకునేలా ఒప్పించాడు. విట్‌మన్ మరుసటి రోజే అటార్నీ జనరల్ కార్యాలయంలో క్లర్క్‌గా చేరాడు, ఆ పనిని బాగా ఇష్టపడ్డాడు (అతను కాన్ఫెడరేట్‌ల నుండి క్షమాభిక్ష అభ్యర్థనల తయారీలో సహాయం చేశాడు మరియు తరువాత అధ్యక్షుడు మరియు క్యాబినెట్ సభ్యులకు అందించడానికి పత్రాలను కాపీ చేశాడు), మరియు 1874లో అనారోగ్యం కారణంగా ఆ ఉద్యోగాన్ని వదులుకునే వరకు కొనసాగించాడు.

విట్మన్‌ను ఉద్యోగం నుండి తొలగించడం గురించిన గొడవ అంతా ఒక్క రోజులోనే ముగిసినట్లు అనిపించింది, కానీ ప్రభుత్వ ఉద్యోగితో పాటు అత్యంత గౌరవనీయమైన సంపాదకుడు, నవలా రచయిత మరియు పాత్రికేయుడు అయిన ఓ‘కానర్, హార్లన్‌పై తన ఆగ్రహాన్ని అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు. నైతికవాది అయిన ఆ అంతర్గత వ్యవహారాల కార్యదర్శికి వ్యతిరేకంగా,  అతని “ఘోరమైన చర్య”కు వ్యతిరేకంగా ఒక తీవ్రమైన విమర్శనాస్త్రం రాయడం ప్రారంభించాడు. ఆ చర్య ఏమిటంటే, “విశ్వ మానవుడు—…పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు అడామస్—ఒక వ్యక్తి కాదు, మానవాళి” అయిన వాల్ట్ విట్మన్‌ను అగౌరవంగా తొలగించడం. ఓ‘కానర్ దాదాపు యాభై పేజీల పాటు హార్లన్‌ను తీవ్రంగా విమర్శిస్తూ, విట్మన్‌ను కీర్తిస్తూ, ఆ కవి యొక్క రచనలను, జీవితాన్ని గట్టిగా సమర్థిస్తూ, అతని ఆసుపత్రి సేవలను, దేశభక్తిని నొక్కిచెబుతూ, ఏదైనా అసభ్యత ఉంటే అది కవిత్వంలో కాదని, హార్లన్ యొక్క “భయంకరమైన సంకుచితత్వపు అర్థరహితంలో” ఉందని పేర్కొన్నాడు. విట్మన్ ఆ రచనపై ఓ‘కానర్‌కు సలహాలు, సూచనలు ఇచ్చాడు. ఓ‘కానర్ దానికి “ది గుడ్ గ్రే పోయెట్” అని పేరు పెట్టాడు, ఆ బిరుదు అప్పటి నుండి విట్మన్‌కు అతుక్కుపోయింది. 1866 సంవత్సరం ప్రారంభంలో ప్రచురించబడిన ఈ కరపత్రం, విట్మన్ పట్ల మారుతున్న ప్రజల దృక్పథంపై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపింది: శరీరం గురించి విట్మన్ యొక్క నిష్కపటతను ఓ‘కానర్ తక్కువ చేసి చూపనప్పటికీ, అతని చేతుల్లో ఆ పరివర్తన ప్రారంభమైంది. అది, లైంగిక విషయాల గురించి రాసే ఒక అనాగరిక, అనైతిక, విచక్షణారహిత, మరియు తీవ్రవాద కవి నుండి, బలమైన అమెరికన్ విలువలు కలిగిన ఒక సాధువులాంటి, పేద, వృద్ధ కవిగా మారింది.

ఈ సమయంలో, విట్మన్ మౌంట్ వెర్నన్‌లోని జార్జ్ వాషింగ్టన్ ఇంటిని సందర్శించాడు. బహుశా, అదుపు తప్పిపోతున్నట్లు అనిపిస్తున్న జాతీయ చరిత్రలో ఏదైనా స్థిరమైన ఆధారం కోసం వెతుకుతూ ఉండవచ్చు. ప్రతిచోటా, అమెరికా పునర్నిర్వచించబడుతోంది, మరియు విట్మన్ ఇప్పుడు అమెరికా భవిష్యత్తు గురించి సూచనలు, సమాధానాలు, సలహాల కోసం వెతుకుతున్నాడు. అతను పునర్నిర్మాణంపై జరిగిన కొన్ని తీవ్రమైన కాంగ్రెస్ చర్చలకు హాజరయ్యాడు, కానీ కొత్తగా విముక్తి పొందిన బానిసలకు పౌరసత్వం  ఓటు హక్కు వంటి తీవ్రమైన ప్రశ్నలపై తన వైఖరుల గురించి దాటవేస్తూనే ఉన్నాడు; యుద్ధానికి ముందు బానిసత్వం విస్తరణను వ్యతిరేకించిన అతను, యుద్ధం తర్వాత పునర్నిర్మించబడిన అమెరికాలో విముక్తి పొందిన బానిసల పాత్ర గురించి ఇప్పుడు గందరగోళానికి గురయ్యాడు. అతను బేస్బాల్ ఆటలకు హాజరయ్యాడు; అంతర్యుద్ధం నుండి తిరిగి వచ్చిన సైనికులు, సైనిక శిబిరాలలో ఈ ఆటను నేర్చుకుని, దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలలో జట్లను ఏర్పాటు చేయడం ప్రారంభించడంతో, ఈ కొత్త క్రీడ వేగంగా జాతీయ క్రీడగా మారుతోంది. విట్మన్ దీనిని “అమెరికా ఆట” అని పిలిచిన మొదటి వ్యక్తి అవుతాడు, “అమెరికన్ వాతావరణం యొక్క చురుకుదనం, వేగం, ఉత్సాహం”తో. బహుశా ఈ ఐక్యతా క్రీడ దేశానికి మళ్ళీ ఒకే గుర్తింపును ఇవ్వడానికి సహాయపడగలదు: మన చట్టాలు మరియు రాజ్యాంగం వలె “మన చారిత్రక జీవితం యొక్క మొత్తానికి” ఈ ఆట కూడా అంతే ముఖ్యమైనదని అతను చెప్పాడు. మరియు అతను లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రేపై పనిచేశాడు.

మన చట్టాలు మరియు రాజ్యాంగం వలె “చారిత్రక జీవితం” అని ఆయన భావించారు. మరియు ఆయన ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ పై పనిచేశారు, తన 1860 ఎడిషన్‌ను నిరంతరం సవరించారు (హార్లాన్ తన డెస్క్‌లో కనుగొన్న, గుర్తులు పెట్టిన కాపీ ఇంకా ఆయన వద్దే ఉంది), తన పుస్తకం అమెరికన్ గుర్తింపుకు ఒక సంఘటిత శక్తిగా ఎలా అభివృద్ధి చెందగలదో అనే మార్గం కోసం వెతికారు.

‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ పునర్నిర్మాణం

1866 ఆగస్టు మరియు సెప్టెంబరు నెలల్లో, ‘లీవ్స్‘ యొక్క కొత్త ఎడిషన్ ముద్రణకు ఏర్పాట్లు చేయడానికి ఆయన తన ఉద్యోగానికి సెలవు తీసుకుని న్యూయార్క్ వెళ్లారు. అక్కడ ఉన్నప్పుడు, ఆయన వేగంగా మారుతున్న  విపరీతంగా విస్తరిస్తున్న న్యూయార్క్ నగరాన్ని అనుభవించారు—ఆయన సెంట్రల్ పార్క్‌లో తిరిగారు, పడవ ప్రయాణాలు చేశారు,  తన స్టేజ్-డ్రైవర్  ఫెర్రీ-బోట్-వర్కర్ స్నేహితులతో స్నేహాన్ని పునరుద్ధరించుకున్నారు,  ఆయన ‘లీవ్స్‘ యొక్క టైప్‌సెట్టింగ్‌ను పర్యవేక్షించారు, ఇది చివరకు సంవత్సరం చివరిలో వెలువడింది, అయినప్పటికీ టైటిల్ పేజీపై పుస్తకం 1867 అని తేదీ వేయబడింది.

1867 ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ అన్ని ఎడిషన్‌లలోకెల్లా అత్యంత అజాగ్రత్తగా ముద్రించబడింది  అత్యంత గందరగోళంగా ఉంది. విట్‌మన్‌కు టైప్‌సెట్టర్‌లతో సమస్యలు ఉండేవి, వారి ఆ రచన దోషాలతో నిండిపోయింది. అతను ఆ పుస్తకాన్ని ఐదు విభిన్న రూపాల్లో బైండింగ్ చేశాడు: కొన్నింటిలో కేవలం ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ కొత్త ఎడిషన్ మాత్రమే ఉండగా, కొన్నింటిలో ‘లీవ్స్‘ తో పాటు ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ కూడా ఉన్నాయి; కొన్నింటిలో ‘లీవ్స్‘, ‘డ్రమ్-టాప్స్‘, మరియు ‘సీక్వెల్‘ ఉన్నాయి; కొన్నింటిలో వీటన్నింటితో పాటు ‘సాంగ్స్ బిఫోర్ పార్టింగ్‘ అనే మరో కొత్త సంకలనం ఉంది; మరికొన్నింటిలో కేవలం ‘లీవ్స్‘ మరియు ‘సాంగ్స్ బిఫోర్ పార్టింగ్‘ మాత్రమే ఉన్నాయి. తన పుస్తకం ఏ రూపంలో ఉండాలనే దానిపై అతను స్పష్టంగా గందరగోళానికి గురయ్యాడు. ‘లీవ్స్‘ చరిత్ర తన చరిత్రకు సమాంతరంగా ఉందని, ఆ రెండు చరిత్రలూ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు అమెరికా చరిత్రను ప్రతిబింబిస్తాయని అతను ఎల్లప్పుడూ నమ్మేవాడు. అందువల్ల, అంతర్యుద్ధాన్ని తన పుస్తకంలోకి చేర్చుకోవడానికి విట్మన్ చేసిన మొదటి తాత్కాలిక ప్రయత్నంగా మనం 1867 ఎడిషన్‌ను చదవవచ్చు. కొన్ని సంచికల వెనుక భాగంలో ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ మరియు ‘సీక్వెల్‘ ముద్రిత పేజీలను అక్షరాలా కుట్టడం ద్వారా, అతను ఒక వికారమైన పాఠ్య ప్రభావాన్ని సృష్టించాడు. అతను తన యుద్ధం మరియు విభజన కవితలను, ఏకీకరణ మరియు వివక్షరాహిత్యం గురించిన తన కవితలకు జోడిస్తున్నప్పుడు, పేజీల అమరిక , ఫాంట్ విచ్ఛిన్నమవుతాయి. యూనియన్ పరిరక్షించబడింది, కానీ ఈ తొలగించబడిన  అలంకరణ లేని రూపం… కవి చిత్రపటం లేని ‘లీవ్స్‘ ఏకైక సంచిక అయిన ఈ సంపుటి, ఒక రకమైన బలవంతపు సయోధ్యాన్ని, అంటే ఇప్పుడు ప్రతిదీ పునర్వ్యవస్థీకరించుకోవలసిందేనన్న గుర్తింపును వ్యక్తపరుస్తుంది. దేశం వలెనే, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ కూడా ఇప్పుడు ఒక సుదీర్ఘ కాలంలోకి ప్రవేశిస్తోంది. పునర్నిర్మాణం.

1867 సంచికలో స్పష్టంగా కనిపించే నిర్మాణపరమైన సమస్యలను పరిష్కరించే ప్రయత్నంలో, విట్మన్ ‘లీవ్స్‘ను నిరంతరం పునర్వ్యవస్థీకరిస్తూ, కత్తిరిస్తూ, మరియు జోడిస్తూ ఉండేవాడు. 1870 నాటికి, ఐదవ సంచిక వెలువడినప్పుడు ‘లీవ్స్‘ పూర్తిగా కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకుంది (శీర్షిక పేజీపై వేర్వేరు తేదీల కారణంగా దీనిని 1871-72 సంచికగా పిలుస్తారు, కానీ వాస్తవానికి ఇది మొదట 1870లోనే ముద్రించబడింది). 1867 సంచిక వలెనే, అనేక రూపాలలో వెలువడిన ఈ సంక్లిష్టమైన సంచిక, అంతర్యుద్ధాన్ని మరియు దాని పర్యవసానాలను తన పుస్తకంలో పూర్తిగా ఇముడ్చుకోవడానికి విట్మన్ చేసిన ప్రయత్నాన్ని వెల్లడిస్తుంది. ఎందుకంటే, ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ కవితలకు వాటి స్వంత “సమూహం” కేటాయించబడినప్పటికీ, అవి ‘లీవ్స్‘లోని ఇతర భాగాలలో కూడా చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. అలాగే, కొన్నిసార్లు సూక్ష్మమైన చిన్న చేర్పులు మరియు మార్పుల రూపంలో యుద్ధ అనుభవం మిగిలిన కవితలలోకి కూడా వ్యాపించింది. ఈ సంచికలో కొన్ని కీలకమైన కవితా సమూహాలు ఉన్నాయి, అవి ఇక్కడ కనిపించి, ఆ తర్వాత బాగా ప్రసిద్ధి చెందిన 1881 కూర్పులో అదృశ్యమవుతాయి; 1871-72 సంచికలో, “యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత కవాతులు” మరియు “తిరుగుబాటు గీతాలు” అనే రెండు కవితా సమూహాలు, ఈ సంచిక స్పందించే పునర్నిర్మాణ కాలపు ఉద్వేగభరితమైన చారిత్రక క్షణాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.

1867 నాటి ‘లీవ్స్‘ నుండి మరింత సమగ్రంగా రూపొందించబడిన 1871-1872 నాటి ‘లీవ్స్‘గా అభివృద్ధి చెందే క్రమంలో, విట్మన్ రచనల మొదటి బ్రిటిష్ సంచిక అయిన ‘పోయమ్స్ బై వాల్ట్ విట్మన్‘ (1868)కు సంపాదకత్వం వహించిన ఆంగ్ల రచయిత విలియం మైఖేల్ రోసెట్టి మధ్యంతర కృషి విట్మన్‌కు సహాయపడింది. రోసెట్టి కవితలను అమర్చిన విధానం, విట్మన్ తన రచనలో కొత్త అవకాశాలను చూడటానికి సహాయపడింది, ప్రత్యేకంగా ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ను ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ అనే బృహత్కార్యంలో ఎలా ఏకీకృతం చేయవచ్చో ఆయన గ్రహించారు. అయితే, బ్రిటిష్ పాఠకుల సున్నితత్వానికి అనుగుణంగా విట్మన్ రచనలను శుద్ధి చేయాలని రోసెట్టి విశ్వసించాడు. ఆంగ్ల సంచిక వెలువడుతున్న కొద్దీ, సెన్సార్ చేయాలన్న రోసెట్టి సూచనలపై విట్మన్ పలు వైఖరులు తీసుకున్నాడు. ఒకసారి (తన స్నేహితుడైన మాన్‌క్యూర్ కాన్వే ద్వారా) “ఫాదర్-స్టఫ్” మరియు “ఒనానిస్ట్” అనే పదాలకు బదులుగా వేరే పదాలను చేర్చడానికి అనుమతి ఇచ్చినట్లు కనిపించినా, ఆ తర్వాత రోసెట్టితో, “నా రచనల యొక్క శుద్ధి చేయబడిన సంచికను నా స్వంత ఇష్టంతో నేను అంగీకరించలేను, అంగీకరించను” అని చెప్పాడు. విట్మన్ కవితలలో ఒక్క పదాన్ని కూడా మార్చకపోవడమే రోసెట్టి యొక్క దౌత్యపరమైన విధానం (అయితే అతను తరచుగా శీర్షికలను మార్చేవాడు). దానికి బదులుగా, ఒక కవితలో చాలా మంది పాఠకులను నొప్పించవచ్చని లేదా సెన్సార్లను రెచ్చగొట్టవచ్చని, అతను దానిని పూర్తిగా విడిచిపెట్టాడు. రోసెట్టి విట్మన్‌ను ఆంగ్ల భాషలోని గొప్ప కవులలో ఒకరిగా భావించాడు మరియు ఈ కవితల సంకలనం ఇంగ్లాండ్‌లో పూర్తి ముద్రణకు నాంది పలుకుతుందని ఆశించాడు. 1867 నాటి ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘లోని సుమారు సగభాగాన్ని పునర్ముద్రించిన ‘వాల్ట్ విట్మన్ కవితలు‘ విట్మన్‌కు చాలా కీలకమైనది, ఎందుకంటే ఇది అతనికి ఆంగ్ల స్నేహితులను సంపాదించిపెట్టింది, వారు తరువాత అతనికి ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకోవడానికి సహాయపడ్డారు మరియు అట్లాంటిక్‌కు ఇరువైపులా అతని కీర్తిని పెంచారు.

డెమోక్రటిక్ విస్టాస్ , ఇతర కొత్త ప్రాజెక్టులు

1870లో విట్మన్ ‘డెమోక్రటిక్ విస్టాస్‘ , ‘పాసేజ్ టు ఇండియా‘లను ప్రచురించాడు (ఈ రెండు రచనల శీర్షిక పేజీలలో 1871 తేదీ ఉంది). ‘పాసేజ్ టు ఇండియా‘, డెబ్బై ఐదు కవితల సంపుటి, వాటిలో మూడింట ఒక వంతు…

విట్మన్ పక్షవాతం మరియు కామ్డెన్‌కు తరలింపు

వాషింగ్టన్ క్లర్క్‌గా తన ఉద్యోగంతో పాటు, కొనసాగుతున్న తన సాహిత్య ప్రాజెక్టులను సమన్వయం చేసుకుంటూ సాగే విట్మన్ యొక్క స్థిరమైన జీవన విధానం, వరుస ఎదురుదెబ్బల కారణంగా పూర్తిగా మారిపోయింది. 1873 సంవత్సరం అతని జీవితంలోనే అత్యంత క్లిష్టమైన సంవత్సరాలలో ఒకటిగా నిలిచింది. జనవరి 23న, అతనికి పక్షవాతం వచ్చింది; ఫిబ్రవరిలో అతని సోదరుడు జెఫ్ భార్య అయిన అతని వదిన మ్యాటీ క్యాన్సర్‌తో మరణించింది; మేలో అతని ప్రియమైన తల్లి ఆరోగ్యం క్షీణించడం ప్రారంభమైంది. పాక్షికంగా పక్షవాతానికి గురై, ఎడమ కాలు మరియు చేయి బలహీనంగా ఉన్నప్పటికీ, విట్మన్ ఎలాగోలా న్యూజెర్సీలోని కామ్డెన్‌కు ప్రయాణించి, తన తల్లి మరణానికి మూడు రోజుల ముందు అక్కడికి చేరుకున్నాడు. జూన్ నెల ప్రారంభంలో, తన ఉద్యోగాన్ని తిరిగి ప్రారంభించాలనే ఆశతో అతను వాషింగ్టన్‌కు తిరిగి వచ్చాడు. కానీ అదే నెల మధ్య నాటికి, అతను తన సోదరుడు జార్జ్ (పైప్ ఇన్‌స్పెక్టర్)  అతని భార్య లౌతో కలిసి ఒక కార్మిక వర్గ నివాస ప్రాంతంలో స్థిరపడటానికి కామ్డెన్‌కు తిరిగి వచ్చేశాడు.

“ప్రేయర్ ఆఫ్ కొలంబస్” (హార్పర్స్ మ్యాగజైన్, మార్చి 1874)లో విట్మన్ యొక్క భావోద్వేగ స్థితిని గమనించవచ్చు. ఇది కొలంబస్‌ను—విట్మన్ యొక్క స్వరూపమే ఒక ముసుగు—తన కాలంలోనే అపార్థం చేసుకోబడిన, దెబ్బతిన్న, నాశనమైన, పక్షవాతానికి గురైన వృద్ధుడిగా చిత్రిస్తుంది. అయితే, క్రమంగా, కవి క్యామ్‌డెన్‌తో మమేకమై, కష్టాల్లో ఉన్న ఆ పట్టణాన్ని ఒక సహాయక సామాజిక వాతావరణంగా మార్చడానికి మార్గాలను కనుగొనడంతో అతని మనోస్థైర్యం మెరుగుపడింది. క్యామ్‌డెన్ యొక్క ప్రయోజనాల్లో ఒకటి, వర్ధమాన మేధో మరియు కళాత్మక సమాజం ఉన్న నగరమైన ఫిలడెల్ఫియాకు అది సమీపంలో ఉండటం. పెన్సిల్వేనియా అకాడమీ ఆఫ్ ది ఫైన్ ఆర్ట్స్‌లోని తన కార్యాలయం నుండి థామస్ ఈకిన్స్, విట్మన్‌ను ఒక చిరస్మరణీయమైన చిత్రపటానికి మరియు అనేక ఛాయాచిత్రాలకు వస్తువుగా చేసుకున్నాడు, మరియు విట్మన్ దృష్టితో ప్రేరణ పొందిన ‘స్విమ్మింగ్‘తో సహా ఇతర రచనలను కూడా రూపొందించాడు. దేశంలోనే అత్యంత పురాతన ఫోటోగ్రాఫిక్ సొసైటీకి నిలయమైన మరియు ‘ఫిలడెల్ఫియా ఫోటోగ్రాఫర్‘ పత్రికకు ఆతిథ్యమిచ్చే నగరమైన ఫిలడెల్ఫియాలో, ఫోటోగ్రఫీపై విట్మన్ ఆసక్తికి సహాయక వాతావరణం లభించింది. అంతేకాకుండా, 1884లో సినిమాటిక్ ఫోటోగ్రఫీలో ఎడ్వర్డ్ ముయ్‌బ్రిడ్జ్ తన మొదటి విజయవంతమైన ప్రయోగాలు చేసిన కొద్దికాలానికే, పెన్సిల్వేనియా విశ్వవిద్యాలయం అతని చలన అధ్యయనాలను కొనసాగించడానికి అతన్ని వెంటనే ఆహ్వానించింది. విట్మన్ ఈ ఉత్సాహ వాతావరణాన్ని గ్రహించాడు, అదే సమయంలో అతను తన ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ కొత్త సంచికలలో తన ఫోటోలను చేర్చడం ద్వారా, ఫోటోగ్రఫీని నేరుగా తన సాహిత్య ప్రాజెక్టులో పొందుపరిచే తన సొంత ప్రయోగాన్ని కూడా విస్తరిస్తున్నాడు.

జ్ఞాపకశక్తులు

కామ్డెన్‌లో ఉన్న సంవత్సరాలన్నింటిలో, అతని శారీరక క్షీణత ఉన్నప్పటికీ, ఆ కవి నిలకడగా రచనలు ప్రచురించాడు. ఉదాహరణకు, పక్షవాతం వచ్చిన కొద్దికాలానికే, అతను తన పాత్రికేయ రచనలను మరియు నోట్‌బుక్‌లోని నమోదులను విస్తరించి, పునఃపరిశీలించి ‘మెమోరాండా డ్యూరింగ్ ది వార్‘ (1875-1876) అనే గ్రంథాన్ని రచించాడు. పునర్నిర్మాణ కాలం ముగింపులో ఈ పుస్తకం ప్రచురించబడింది. ఆ సమయంలో వలసలు పెరగడం, జాతిపరమైన ఘర్షణలు దేశ సమైక్యతను దెబ్బతీస్తున్నాయి. విట్‌మన్ దృష్టిలో, మనుషుల మధ్య ఉండే ఆప్యాయ బంధాలే అమెరికన్ ప్రజాస్వామ్యానికి కీలకమైన మూలమనే తన వాదనకు ఇది మరింత ప్రాధాన్యతను ఇచ్చింది. ఈ సంపుటిలోని వచనం బిగువుగా, సంక్షిప్తంగా, వివరంగా మరియు నిస్సంకోచంగా ఉంటుంది. అంతకుముందు జరిగిన ఏ యుద్ధం కన్నా అంతర్యుద్ధానికే పత్రికలలో ఎక్కువ ప్రచారం లభించినప్పటికీ, దాని నిజమైన ప్రాముఖ్యత మరుగున పడిపోతుందేమోనని, తాను “అసలైన యుద్ధం” అని పిలిచినది ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోదేమోనని విట్‌మన్ ఆందోళన చెందాడు. సాధారణ సైనికుల పట్ల, అలాగే ఆసుపత్రులలో సైనికులను తాను అనేకసార్లు సందర్శించినప్పుడు చూసిన వారి ధైర్యసాహసాలు మరియు ప్రేమ పట్ల తగినంత శ్రద్ధ చూపకపోవడం పట్ల అతను విచారం వ్యక్తం చేశాడు.

‘మెమోరాండా‘ మరియు ఇతర శతాబ్ది ప్రచురణలు, విట్‌మన్ అత్యంత నిరుత్సాహానికి గురైన స్థితి నుండి అతను అద్భుతంగా కోలుకోవడాన్ని సూచిస్తాయి. శతాబ్ది ఉత్సవాల కమిషన్ తనను జాతీయ గీతం రాయమని అడుగుతుందని విట్మన్ ఆశించాడు (బేయార్డ్ టేలర్ అంగీకరించడానికి ముందు మరో ఐదుగురిని అడిగారు), కానీ దేశ శతాబ్ది ఉత్సవాలు అతనికి పెద్దగా గుర్తింపు లేకుండానే గడిచిపోయాయి. కామ్డెన్‌కు నదికి అవతల ఉన్న ఫిలడెల్ఫియాలో జరిగిన శతాబ్ది ఉత్సవాలలో అతను ఎక్కువ సమయం గడపలేదు. కానీ విట్మన్, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ యొక్క “రచయిత ఎడిషన్” లేదా “శతాబ్ది ఎడిషన్” అని రకరకాలుగా పేరు పెట్టబడిన సంచికను వెలువరించి శతాబ్ది ఉత్సవాలను జరుపుకున్నాడు. (1876 ‘సంచిక‘ అనేది సాంకేతికంగా 1871-1872 నాటి ‘లీవ్స్‘ సంచిక యొక్క పునర్ముద్రణ, దీనిలో కొన్ని చేర్పులు ఉన్నాయి; అతను పేజీలలోని ఖాళీ విభాగాలలో నాలుగు కొత్త కవితలను అతికించాడు, మరియు రెండు ‘చిత్రపటాలను‘ చేర్చాడు: ఒకటి, అతను తన 1855 ముఖచిత్రంగా ఉపయోగించిన పాత హాలియర్ చెక్కడాలు, మరియు మరొకటి, ఇటీవల తీసిన ఒక ఛాయాచిత్రానికి విలియం లింటన్ వేసిన కొత్త చెక్కడాలు.) ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ యొక్క ఈ సంచికకు తోడుగా వచ్చిన ‘టూ రివులెట్స్‘ (1876) అనే సంపుటి, అతని పునర్నిర్మాణ కాలపు రచనలను సేకరించి, వాటిని అత్యంత ప్రయోగాత్మక పద్ధతిలో అందిస్తుంది: ఒక విభాగంలో అతను పేజీల పై మరియు కింది సగభాగాలలో కవిత్వం మరియు గద్యాన్ని ముద్రించాడు. విట్మన్ యొక్క మూడు ప్రచురణలు—’మెమోరాండా‘, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘, మరియు ‘టూ రివులెట్స్‘—శతాబ్దపు పురాతన దేశంపై పదునైన వ్యాఖ్యానాన్ని అందించే ఒక సంక్లిష్టమైన, బహుముఖ శతాబ్ది కానుకగా నిలిచాయి; ఇది విమర్శలను, ప్రశంసలను మిళితం చేస్తూ, వైఫల్యాల పట్ల నిరాశను భవిష్యత్తుపై ఆశతో సమతుల్యం చేసింది.

అంతర్జాతీయ చర్చ

విట్మన్ శత వార్షికోత్సవ ప్రచురణలు, అతని మునుపటి రచనల కంటే ఆర్థికంగా ఎక్కువ విజయం సాధించాయి. దీనికి ఒక కారణం, అట్లాంటిక్ ఆవలి వైపు జరిగిన ఒక చర్చ, అది అతని ప్రాచుర్యాన్ని నాటకీయంగా పెంచింది. 1876లో వెస్ట్ జెర్సీ ప్రెస్‌కు తృతీయ పురుషంలో రాసిన “వాల్ట్ విట్మన్స్ యాక్చువల్ అమెరికన్ పొజిషన్” అనే వ్యాసంతో విట్మన్ ఈ వివాదాన్ని రాజేయడంలో సహాయపడ్డాడు. ఆ వ్యాసంలో, తనను నిర్లక్ష్యం చేయడం గురించి అతిశయోక్తితో కూడిన వివరణ ఇచ్చాడు. అంతేకాకుండా, అమెరికన్ పత్రికల నుండి తనను క్రమపద్ధతిలో మినహాయించారని, అలాగే ప్రముఖ కవులు కవితా సంకలనాలు కూర్చేటప్పుడు తనను చిన్నచూపు చూశారని కూడా వాదించాడు.

తన సాహిత్య మిత్రులతో పాటు, విట్మన్ శ్రామిక వర్గానికి చెందిన పురుషులతో, తరచుగా తనకంటే చాలా చిన్నవయసున్న వారితో ముఖ్యమైన భావోద్వేగ సంబంధాలను కొనసాగించాడు. వారిద్దరూ ఒకరినొకరు తక్కువగా కలుసుకోవడంతో, డోయల్‌తో విట్మన్ సంబంధం క్రమంగా క్షీణించింది. హ్యారీ స్టాఫోర్డ్, డోయల్ స్థానాన్ని భర్తీ చేసి, అతనికి “ముద్దుల కొడుకు”గా మారాడు. 1876లో విట్మన్ మొదటిసారి కలిసినప్పుడు, పద్దెనిమిదేళ్ల వయసున్న, భావోద్వేగపరంగా అస్థిరంగా ఉన్న యువకుడైన స్టాఫోర్డ్, క్యామ్‌డెన్ న్యూ రిపబ్లిక్‌లో చిన్నా చితకా పనులు చేసుకునేవాడు. స్టాఫోర్డ్ కుటుంబం విట్మన్‌ను ఒక రకమైన మార్గదర్శకుడిగా భావించింది మరియు ఆ యువకుడిపై కవి చూపిన ఆసక్తికి సంతోషించింది. క్యామ్‌డెన్‌కు సుమారు పది మైళ్ల దూరంలో, టింబర్ క్రీక్ సమీపంలో ఉన్న స్టాఫోర్డ్స్ పొలంలోని ప్రకృతి సౌందర్యం యొక్క పునరుజ్జీవన శక్తుల ద్వారా విట్మన్ పక్షవాతం నుండి కోలుకుని ఆరోగ్యం కుదుటపరుచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, స్టాఫోర్డ్ తల్లి ప్రత్యేకంగా అతని పట్ల శ్రద్ధ చూపింది. స్టాఫోర్డ్‌తో విట్మన్ సంబంధం యొక్క స్వభావం ఇప్పటికీ రహస్యంగానే ఉంది. కవి మరియు హ్యారీ కలిసి కుస్తీ పట్టేవారని మనకు తెలుసు (వారు “ఇద్దరు పిల్లల్లా అల్లరి చేసే” తీరు చూసి జాన్ బర్రోస్ నిరాశ చెందాడు); వారి సంబంధం అభివృద్ధి చెందుతున్న కొద్దీ, విట్మన్ స్టాఫోర్డ్‌కు ఇచ్చిన స్నేహపు ఉంగరం (బాధాకరమైన మాటలతో) అనేకసార్లు అటూ ఇటూ తిరిగింది; మరియు వారు ప్రయాణించేటప్పుడు ఒకే గదిలో ఉండేవారు. విట్మన్ మరియు స్టాఫోర్డ్ అందమైన స్త్రీల గురించి కూడా చర్చించుకునేవారు (కవి పీటర్ డోయల్‌తో చర్చించినట్లే). 1884లో స్టాఫోర్డ్ వివాహం చేసుకున్న తర్వాత, ఆ ఇద్దరు పురుషులు స్నేహపూర్వక సంబంధాన్ని కొనసాగించారు.

ఆంగ్ల అభిమానులు

రచయితలు, మేధావులు, దుకాణదారులు  కార్మికులతో కూడిన ఒక ఆంగ్ల పురుషుల బృందం కూడా విట్మన్‌ను అత్యంత కీలకమైన వ్యక్తిగా పరిగణించింది. స్వలింగ ప్రేమను (అప్పటికే “స్వలింగ సంపర్కం” అని పిలవబడుతున్నది) రోగగ్రస్తమైనదిగా మరియు నేరపూరితమైనదిగా వర్గీకరించే సంస్కృతిలో, ఈ పురుషులు దాని ఆధారంగా ఒక సానుకూల గుర్తింపును స్థాపించడానికి పోరాడుతున్నారు. ఇంగ్లాండ్‌లో విట్‌మన్‌ రచనలను ప్రధానంగా వ్యాఖ్యానించిన ఎడ్వర్డ్ కార్పెంటర్, 1877లో విట్‌మన్‌ను కలవడానికి మొదటిసారిగా కామ్‌డెన్‌కు వచ్చి, 1884లో మళ్ళీ తిరిగి వచ్చారు. కార్పెంటర్ తన జీవిత ఉదాహరణ ద్వారా (కార్మిక వర్గానికి చెందిన జార్జ్ మెరిల్‌తో దశాబ్దాల పాటు సాగిన అతని సంబంధం ముఖ్యంగా చెప్పుకోదగినది),  తన రచనల ద్వారా వివిధ కళాకారులు, మేధావులు,  లైంగిక విప్లవవాదులను ప్రభావితం చేశారు. ఈ రచనలలో విట్‌మన్‌ స్ఫూర్తితో రాసిన ‘టువర్డ్స్ డెమోక్రసీ‘ (1883-1902) అనే కవిత్వం, అతని అనేక వ్యాసాలు, మరియు తరువాత విట్‌మన్‌తో తన అనుబంధాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, అతని రచనలు  ప్రభావాన్ని విశ్లేషించిన ‘డేస్ విత్ వాల్ట్ విట్‌మన్‌‘ (1906) అనే గ్రంథం ఉన్నాయి. ఇంగ్లాండ్‌లోని కార్మిక ఉద్యమానికి విట్‌మన్‌ గురించి తెలియజేయడానికి కార్పెంటర్ సహాయపడ్డారు. అక్కడ మరింత సమానత్వ సమాజాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్లాలని ఆకాంక్షించిన ఆంగ్ల అనుచరులు, కవి యొక్క సహచరభావ భాషను ఉపయోగించుకున్నారు. ఈ సంవత్సరాలలో ఆస్కార్ వైల్డ్ అత్యంత ప్రసిద్ధులలో ఒకరిగా, అనేక ఇతర వ్యక్తులు కూడా కామ్‌డెన్‌కు యాత్రలు చేశారు. 1882లో వైల్డ్ ఆ కవితో కలిసి ఎల్డర్‌బెర్రీ వైన్ తాగి, అతని గ్రీకు గుణాలకు ముగ్ధుడై, “ఈ విశాల అమెరికా ప్రపంచంలో నేను ఇంతగా ప్రేమించే, గౌరవించే వ్యక్తి మరొకరు లేరు” అని ప్రకటించాడు.

1881-1882 సంచిక

ఇంగ్లీష్ పాఠకులు మరియు ఇతర యూరోపియన్ అభిమానులు, ముఖ్యంగా ఫ్రాన్స్  జర్మనీలలో, పదేపదే ఆమోదించిన విట్మన్ రచనకు, 1881లో బోస్టన్‌కు చెందిన ఒక ప్రముఖ ప్రచురణకర్త, జేమ్స్ ఆర్. ఓస్‌గూడ్ & కో., ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ను తమ ముద్రణ కింద ప్రచురించాలని నిర్ణయించడంతో మరింత ప్రోత్సాహం లభించింది. ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం థాయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్ అతనికి బోస్టన్‌లో గౌరవప్రదమైన ప్రచురణను అందించినప్పుడు జరిగినట్లే, విట్మన్ ఇప్పుడు అధిక ప్రాచుర్యం, మంచి పంపిణీ మరియు సంస్థాగత ధ్రువీకరణ వంటి ప్రయోజనాలను ఆశించగలిగాడు (ఒక తిరుగుబాటు కవికి ఇది విరుద్ధమైన ఆలోచన, వాస్తవానికి). అయితే, మరోసారి, పరిస్థితులు త్వరలోనే తారుమారయ్యాయి. బోస్టన్ జిల్లా అటార్నీ అయిన ఆలివర్ స్టీవెన్స్, 1882 మార్చి 1న ఓస్‌గూడ్‌కు ఇలా రాశారు: “ఈ పుస్తకం అశ్లీల సాహిత్యానికి సంబంధించిన ప్రజా శాసనాల నిబంధనల పరిధిలోకి వస్తుందని మేము భావిస్తున్నాము. అందువల్ల దీనిని చలామణి నుండి ఉపసంహరించుకోవడం  దాని ముద్రణలను నిలిపివేయడం సముచితమని సూచిస్తున్నాము.” దురాచారాల అణచివేత కోసం పనిచేసే న్యూ ఇంగ్లాండ్ సొసైటీ ఈ చర్యను ప్రోత్సహించింది, కానీ అనేక సమీక్షలు కూడా ఈ పుస్తకానికి ఇబ్బందులు ఎదురవుతాయని అంచనా వేశాయి. ఓస్‌గూడ్ ఒక రాజీకి రావడానికి ప్రయత్నించగా, విట్‌మన్ కూడా ఆ మార్పులు కేవలం పది పంక్తులు, అరడజను పదాలు లేదా పదబంధాలకు మాత్రమే పరిమితం కావచ్చని భావించి, నిషేధాన్ని తప్పించుకోవడానికి ఒక మార్గాన్ని కనుగొనడానికి కృషి చేశాడు. కానీ ఆ మార్పులు ఎంత విస్తృతంగా ఉండాల్సి వస్తుందో గ్రహించిన తర్వాత విట్‌మన్ వైఖరి మరింత దృఢపడింది. అభ్యంతరకరమైన భాగాలు “సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్,” “ఫ్రమ్ పెంట్-అప్ ఏకింగ్ రివర్స్,” “ఐ సింగ్ ది బాడీ ఎలక్ట్రిక్,” “ఎ వుమన్ వెయిట్స్ ఫర్ మీ,” “స్పాంటేనియస్ మీ,” “నేటివ్ మూమెంట్స్,” “ది డాలియన్స్ ఆఫ్ ది ఈగిల్స్,” “బై బ్లూ ఒంటారియోస్ షోర్,” “టు ఎ కామన్ ప్రాస్టిట్యూట్,” “అన్‌ఫోల్డెడ్ అవుట్ ఆఫ్ ది ఫోల్డ్స్,” “ది స్లీపర్స్,” మరియు “ఫేసెస్” అనే కవితలలో కనిపించాయి. చాలా కవితలలో, కొన్ని నిర్దిష్ట భాగాలు లేదా పదాలు అభ్యంతరకరంగా ఉన్నప్పటికీ, “ఎ వుమన్ వెయిట్స్ ఫర్ మీ” మరియు “టు ఎ కామన్ ప్రాస్టిట్యూట్” కవితలను పూర్తిగా తొలగించాల్సిందేనని జిల్లా అటార్నీ పట్టుబట్టారు. ఆసక్తికరంగా, “కాలమస్” విభాగం మరియు పురుషుల మధ్య ప్రేమను వర్ణించే ఇతర కవితలు ఎటువంటి ఆందోళనను రేకెత్తించలేదు, బహుశా పురుషుల మధ్య కవితలు అరుదుగా చేతులు పట్టుకోవడం మరియు కౌగిలించుకోవడం దాటి వెళ్ళడం వల్ల కావచ్చు, అయితే స్త్రీపురుషుల కవితలు సంభోగం గురించి నిర్మొహమాటంగా ఉంటాయి. విట్మన్ ఓస్‌గూడ్‌కు ఇలా రాశాడు: “ఈ జాబితా మొత్తాన్ని మరియు దానిలోని ప్రతి అంశాన్ని నేను తిరస్కరిస్తున్నాను, మరియు ఏ విధంగానూ దాని గురించి ఆలోచించను.”

జీవిత గాథలు

‘స్పెసిమెన్ డేస్‘ అనేది 1881-1882 నాటి ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘కు గద్యరూప ప్రతిరూపంగా ప్రచురించబడింది. విట్మన్ దీనిని “ఇప్పటివరకు ముద్రించిన పుస్తకాలన్నింటిలోకీ అత్యంత అస్తవ్యస్తమైన, సహజసిద్ధమైన, ఖండితమైన పుస్తకం” అని వర్ణించారు, మరియు ఒక ఆత్మకథగా ఈ పుస్తకం అసాధారణమైనది. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ మొదటి కూర్పు అభివృద్ధి ఎలా జరిగిందనే ప్రధాన రహస్యంపై విట్మన్ పెద్దగా వెలుగునివ్వలేదు. కుటుంబ నేపథ్యంపై ఒక చిన్న విభాగం తర్వాత, విట్మన్ తన “సుదీర్ఘమైన ముందుమాట”ను వేగంగా దాటి, యుద్ధంపై దృష్టి సారించారు (దీనికోసం ‘మెమోరాండా‘లో ఉపయోగించిన విషయాలపై ఎక్కువగా ఆధారపడ్డారు). యుద్ధంతో తనకున్న ప్రత్యక్ష మరియు విస్తృతమైన సంబంధానికి ఏ ఇతర ప్రముఖ రచయితా సరిపోలలేరని గ్రహించిన ఆయన, అమెరికన్ అనుభవానికి యుద్ధం ఎలా నిర్వచనాత్మకమైనదో, అలాగే ఆ యుద్ధానికి ఆసుపత్రులు కూడా కేంద్రంగా ఉన్నాయని వాదించడం కొనసాగించారు. ఈ విభాగాన్ని అనుసరించి, విట్మన్ టింబర్ క్రీక్‌లోని స్టాఫోర్డ్ వ్యవసాయ క్షేత్రం నుండి ప్రేరణ పొందిన ప్రకృతి ప్రతిబింబాల వైపు మళ్లుతాడు. అక్కడ పక్షవాతం వల్ల దెబ్బతిన్న తన శరీరాన్ని పునరుద్ధరించుకోవడానికి విట్మన్, స్వయంగా విధించుకున్న ఒక విలక్షణమైన, కానీ ప్రభావవంతమైన శారీరక చికిత్సా విధానాన్ని (చిన్న మొక్కలతో కుస్తీ పట్టడం, బురద స్నానాలు చేయడం వంటివి) అనుసరించాడు. కాన్సాస్ స్థావరం యొక్క పావు శతాబ్ది ఉత్సవాలకు హాజరవడానికి మరియు సెయింట్ లూయిస్‌లో ఉన్న తన సోదరుడు జెఫ్‌ను కలవడానికి 1879లో తాను చేసిన యాత్రను కూడా అతను వివరిస్తాడు. విట్మన్ డెన్వర్ మరియు రాకీ పర్వతాల వరకు ప్రయాణించాడు. ఆ ప్రకృతి దృశ్యంలో, దాని గురించి తాను గతంలో ఊహించుకున్న దానికి సరిపోయే ఒక వైభవాన్ని,  అమెరికన్ కవిత్వం పట్ల తన దృక్పథాన్ని సమర్థించే ఒక కఠినత్వాన్ని అతను కనుగొన్నాడు. ‘స్పెసిమెన్ డేస్‘ అంతటా, విట్మన్ జాతీయ కవుల సమూహంలో తన స్థానాన్ని స్థిరంగా దృష్టిలో ఉంచుకున్నాడు. “నలుగురు కవులకు నా నివాళి” వంటి విభాగాలలో మరియు ఎమర్సన్, లాంగ్‌ఫెలో, కార్లైల్‌ల మరణాల వృత్తాంతాలలో, విట్మన్ తన ముఖ్య పూర్వగాములతో పోలిస్తే ఒక కొత్త ఉదారమైన స్థానాన్ని స్థాపించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. ఇంతకుముందు తన విమర్శలో అరుదుగా కనబరిచిన ఉదారతను ప్రదర్శిస్తూ, ఒకప్పుడు “చిల్లర కవులు, ఏడుపుగొట్టు వాళ్ళు, పనికిమాలిన వాళ్ళు” అని తాను ఎగతాళి చేసిన తోటి కవులను ఆయన ఇప్పుడు ప్రశంసిస్తున్నారు. ‘స్పెక్సిమెన్ డేస్‘ ఇటీవలే విమర్శకుల దృష్టిని ఎక్కువగా ఆకర్షించడం ప్రారంభించింది, మరియు ఇప్పుడు దీనిని ఒక విలక్షణమైన, ప్రయోగాత్మక రచనగా, విట్మన్ యొక్క విప్లవాత్మక నూతన కవిత్వానికి గద్య రూపంగా పరిగణిస్తున్నారు. కెనడాకు చెందిన రిచర్డ్ మారిస్ బక్, కవి యొక్క మొట్టమొదటి పూర్తిస్థాయి జీవిత చరిత్రను రచించడానికి ప్రణాళిక రచించడం ప్రారంభించినప్పుడు, విట్మన్ తన జీవిత కథను రూపొందించుకోవడానికి మరో అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకున్నాడు. అది చివరికి 1883లో ‘వాల్ట్ విట్మన్‘ పేరుతో ప్రచురించబడింది. బక్ మొదటిసారిగా 1867లో విట్మన్ రచనలను చదివి, వెంటనే మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. అయినప్పటికీ, విట్మన్ తన లేఖలకు సమాధానం ఇవ్వకపోవడంతో, కవి పట్ల అతని ప్రారంభ ప్రయత్నాలు ఫలించలేదు. అయితే, 1870ల చివరలో వారిద్దరూ కలుసుకున్న తర్వాత, వారి మధ్య ఒక ముఖ్యమైన స్నేహం మరియు సాహిత్య సంబంధం ఏర్పడింది. బక్ యొక్క స్వంత జీవితం విజ్ఞానశాస్త్రం మరియు ఆధ్యాత్మికతల కలయిక: అతను ఉత్తర అమెరికాలోని అతిపెద్ద మానసిక ఆసుపత్రికి సూపరింటెండెంట్‌గా మరియు ‘మ్యాన్స్ మోరల్ నేచర్ అండ్ కాస్మిక్ కాన్షియస్‌నెస్‘ గ్రంథ రచయితగా ఉన్నాడు. బక్ దృష్టిలో, విట్మన్ సాధించిన జ్ఞానోదయం అతన్ని బుద్ధుడు, మోసెస్, సోక్రటీస్, ఏసు మరియు వర్డ్స్‌వర్త్‌లతో కూడిన ఒక ఉన్నత వర్గానికి చెందినవారి సరసన నిలబెట్టింది. విట్మన్ 1880 వేసవిలో నాలుగు నెలల పాటు అంటారియోలోని బక్‌ను సందర్శించి, ఆ జీవిత చరిత్ర కోసం సమాచారాన్ని అందించాడు. అయినప్పటికీ—విట్మన్ ఈ అధ్యయనంలోని కొన్ని భాగాలను రచించి, బక్ రాసిన చాలా భాగాన్ని సవరించిన తర్వాత కూడా—ఆ పుస్తకం ఒక యథార్థమైన చిత్రాన్ని అందించలేదని అతను భావించాడు. ఆసక్తికరంగా, బక్ యొక్క కొన్ని ఉత్తమమైన అంతర్దృష్టులను తొలగించడం ద్వారా అతను వక్రీకరణలకు దోహదపడ్డాడు. ఉదాహరణకు, విట్మన్ యొక్క మాతృత్వ స్వభావాన్ని అతను గుర్తించడం మరియు బక్‌తో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు కవి ఒక కెనడియన్ సైనికుడితో ఏర్పరచుకున్న సన్నిహిత స్నేహం గురించిన అతని పరిశీలనలు.

విట్మన్ జీవిత కథ కూడా, అతనికి సాధ్యమైనంత వరకు, లింకన్‌తో ముడిపడి ఉంది. 1870ల చివరలో ప్రారంభమై సుమారు ఒక దశాబ్దం పాటు, విట్మన్ క్రమం తప్పకుండా లింకన్‌పై ఉపన్యాసాలు ఇచ్చాడు. అతని ప్రసిద్ధ శోకగీతాలైన “వెన్ లిలాక్స్ లాస్ట్ ఇన్ ది డోర్‌యార్డ్ బ్లూమ్డ్” మరియు “ఓ కెప్టెన్! మై కెప్టెన్!” లకు అనుబంధంగా ఉన్న ఈ ఉపన్యాసాలు, విట్మన్‌కు ఎంతో అవసరమైన ఆదాయాన్ని తెచ్చిపెట్టాయి. అదే సమయంలో, యుద్ధంతో  అమరవీరుడైన అధ్యక్షుడితో అతనికున్న సంబంధాన్ని మరోసారి నొక్కిచెప్పాయి. సంచార ఉపన్యాసకుడిగా ఉండాలనే తన చిన్ననాటి కలను నెరవేర్చుకోవడానికి విట్మన్ అత్యంత దగ్గరగా వచ్చిన సందర్భం ఈ లింకన్ ఉపన్యాసాలే. అతను సాధారణంగా “ఓ కెప్టెన్!” అంటూ తన ఉపన్యాసాన్ని ముగించేవాడు. ఆ కవిత యొక్క సాంప్రదాయబద్ధత పట్ల తనకు వ్యక్తిగత అభ్యంతరాలు ఉన్నప్పటికీ, ప్రజాదరణ పొందిన శోకగీత రచయిత పాత్రను పోషించడానికి తన సుముఖతను సూచిస్తున్నాడు. 328 మికిల్ స్ట్రీట్

1880వ దశకంలో, విట్మన్ తన రచనల ప్రామాణిక ప్రతులను సంకలనం చేస్తూ, తన జీవితానికి సంబంధించిన వివిధ వృత్తాంతాలను పర్యవేక్షిస్తున్నప్పుడు, అతను తన గృహ ఏర్పాట్లను కూడా చక్కదిద్దుకుంటున్నాడు. అతను తన సోదరుడు జార్జ్ కుటుంబంతో కలిసి నివసిస్తున్నాడు, కానీ జార్జ్ పదవీ విరమణ చేసి కుటుంబాన్ని పట్టణం వెలుపల ఉన్న ఒక వ్యవసాయ క్షేత్రానికి తరలించినప్పుడు, వాల్ట్ క్యామ్‌డెన్‌ను విడిచి వెళ్ళడానికి నిరాకరించాడు. ‘లీవ్స్‘ యొక్క 1881-1882 సంచిక రాయల్టీల నుండి ఆదా చేసిన డబ్బుకు, ప్రచురణకర్త జార్జ్ డబ్ల్యూ. చైల్డ్స్ నుండి తీసుకున్న రుణాన్ని కలిపి, ఆ కవి “నా స్వంతంగా ఒక చిన్న పాత గుడిసెను” కొనుగోలు చేశాడు. మార్చి 1884లో, అతను తన జీవితంలో సొంతం చేసుకున్న ఏకైక ఇంటిలోకి మారాడు. ఫర్నేస్ లేకపోయినా, మరమ్మతులు అవసరమైనా, 328 మికిల్ స్ట్రీట్‌లోని ఆ రెండు అంతస్తుల చెక్క ఇల్లు తనకు బాగా సరిపోయిందని అతను చెప్పాడు. అతని వ్యక్తిగత గది త్వరగా ఒక ప్రత్యేకమైన వాతావరణాన్ని సంతరించుకుంది: ఆ కవి చిందరవందరగా ఉన్న కాగితాల సముద్రంలో నివసిస్తున్నట్లు చాలా మంది సందర్శకులు గమనించారు.

విట్మన్ ప్రయాణాలు తగ్గిపోతుండటంతో, ఫిలడెల్ఫియాకు చెందిన థామస్ డోనాల్డ్‌సన్ అనే న్యాయవాది అతని ఇంటికి వచ్చి, అతని నివాసాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు.

j అమెరికన్ శిష్యులకు ఇంగ్లాండ్‌లో కూడా సమానమైన వారు ఉన్నారు. ఇంగ్లాండ్‌లోని లాంకషైర్‌లో, విట్‌మన్‌ను తీవ్రంగా ఆరాధించే జె. డబ్ల్యూ. వాలెస్, సోషలిస్టుల బృందానికి (కొన్నిసార్లు “బోల్టన్ కాలేజ్” అని పిలుస్తారు) అవిశ్రాంతంగా నాయకత్వం వహించారు. సోషలిజం అనే కొత్త మతానికి “ప్రవక్త” అయిన విట్‌మన్‌ను చూడటానికి వాలెస్ 1891 శరదృతువులో కామ్‌డెన్‌కు వచ్చారు. చరిత్రలో తమ స్థానం గురించి వాలెస్ బృందం చాలా నమ్మకంగా ఉంది: “ప్రపంచ ప్రజాస్వామ్యానికి దైవికంగా ప్రేరేపించబడిన ప్రవక్త అయిన వాల్ట్ విట్‌మన్‌తో మాకు అత్యంత సన్నిహిత సంబంధం ఉంది.” ఆ బృందంలోని ఇతర ప్రముఖ సభ్యులలో పత్తి వ్యర్థాల వ్యాపారి అయిన ఫ్రెడ్ వైల్డ్ మరియు సాధారణ వైద్యుడైన డాక్టర్ జాన్ జాన్‌స్టన్ ఉన్నారు. జాన్‌స్టన్ ఆ కవితో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు జరిపారు, ఆయన ఫోటోలు తీశారు, మరియు వాలెస్‌తో కలిసి, “విజిట్స్ టు వాల్ట్ విట్‌మన్ ఇన్ 1890-1891 బై టూ లాంకషైర్ ఫ్రెండ్స్” అనే పుస్తకంలో ఆయన గురించి రాశారు.

విట్‌మన్ తన అత్యంత ఉత్సాహభరితమైన ప్రేక్షకులు యు.ఎస్. నుండి వస్తారని ఆశించారు, అయినప్పటికీ ఆంగ్ల పాఠకుల నుండి తనకు లభించిన ఊహించని మరియు నిరంతర మద్దతును ఆయన స్వాగతించారు. అయినప్పటికీ, కొన్నిసార్లు అతను కొన్ని మద్దతులు అవివేకమైనవిగా  శ్రమతో కూడుకున్నవిగా భావించాడు. కవి, లైంగికత అధ్యయనకారుడు  ప్రాచీన పండితుడైన జాన్ అడింగ్టన్ సైమండ్స్, 1870లలో “కలమస్” పద్య సమూహం యొక్క అర్థం గురించి విట్మన్‌ను దశాబ్దాల పాటు ప్రశ్నించడం ప్రారంభించాడు. అది పురుషుల మధ్య శారీరక సంబంధాలను ఆమోదిస్తుందా? ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘లో చిత్రీకరించబడిన బలమైన స్వలింగ అనుబంధానికి ముగ్ధుడైన సైమండ్స్, విట్మన్ నుండి హామీ లేకుండా ఆ పద్యాలను వివరించడానికి సంకోచించాడు, కానీ ఆ కవి ఆ హామీని ఇవ్వడానికి నిరాకరించాడు. (సిమండ్స్ యొక్క సంకోచానికి కారణం, హారో ప్రధానోపాధ్యాయుడైన డాక్టర్ చార్లెస్ వాఘన్, తన స్నేహితుడైన ఆల్ఫ్రెడ్ ప్రెటోర్ అనే విద్యార్థినితో వివాహేతర సంబంధం పెట్టుకున్నాడని, గతంలో అతను ఆ విషయాన్ని ఘోరంగా బయటపెట్టడమేనని చెప్పవచ్చు.) సిమండ్స్ చివరికి విట్మన్‌ను ఎంతగా ఒత్తిడి చేశాడంటే, 1890లో ఆ కవి ఒక బృహత్తరమైన అబద్ధాన్ని అల్లాడు: “నేను ఎప్పుడూ పెళ్లి చేసుకోకపోయినా నాకు ఆరుగురు పిల్లలు ఉన్నారు—ఇద్దరు చనిపోయారు—దక్షిణాన ఒక మనవడు బతికే ఉన్నాడు, వాడు మంచి అబ్బాయి, అప్పుడప్పుడు నాకు ఉత్తరాలు రాస్తుంటాడు. వారి మేలు, అదృష్టానికి సంబంధించిన పరిస్థితుల వల్ల నేను నా సన్నిహిత బంధువులకు దూరమయ్యాను.” విట్మన్ వాదనలోని తీవ్రమైన అతిశయోక్తి—అతని కథలోని ఆడంబరం—కేవలం నిరాకరించడం కన్నా భిన్నమైన, మరింత సంక్లిష్టమైన విషయాన్ని సూచించింది. ట్రాబెల్‌తో కూడా విట్మన్ అదే విధంగా సంకోచంగా ప్రవర్తించాడు; తాను వెల్లడించాల్సిన ఒక గొప్ప రహస్యం ఉందని పదేపదే సూచిస్తూ, దాన్ని చెప్పడాన్ని పదేపదే వాయిదా వేస్తూ వచ్చాడు. విట్మన్ స్పష్టత కంటే లైంగిక రహస్యాన్ని పెంపొందించడంపై ఎక్కువ ఆసక్తి చూపాడు, మరియు అతను తన జీవితాన్ని లేదా ఆలోచనను సంకుచితమైన, వక్రీకరించే ముద్రలకు లేదా సమాధానాలకు, ముఖ్యంగా ఇతరుల షరతులకు కుదించబోలేదు.

విట్మన్ చివరి క్షణం వరకు “వాచాలంగా” రాయడం కొనసాగించాడు, కానీ తన సాపేక్ష దీర్ఘాయువు కారణంగా, “అసహ్యకరమైన విచారాలు, నొప్పులు, నిస్తేజం, మలబద్ధకం, మూలుగుతున్న విసుగు, / నా రోజువారీ పాటలలోకి చొచ్చుకుపోవచ్చు” అని అతను ఆందోళన చెందాడు. సాంకేతికంగా 1881-1882 నాటి ‘లీవ్స్‘కు అనుబంధ విషయాలతో కూడిన పునర్ముద్రణ అయిన ‘డెత్‌బెడ్ ఎడిషన్‘, విట్మన్ జీవితపు చివరి సంవత్సరంలో వెలువడింది. ఈ సంపుటిలో, కవి అధికారికంగా ఆమోదించినట్లుగా ‘లీవ్స్‘ తన తుది రూపాన్ని సంతరించుకుంది. కవి మరణానికి ముందే అది ఆయనకు చేరేలా చూసుకోవడానికి మొదటి ముద్రణ పేపర్‌బ్యాక్ కాపీగా జరిగింది. అతను “ఎ బ్యాక్‌వర్డ్ గ్లాన్స్ ఓవర్ ట్రావెల్డ్ రోడ్స్” యొక్క విస్తరించిన రూపంతో పుస్తకాన్ని ముగించాడు. ఈ వ్యాసం అంతకుముందు “ది క్రిటిక్” మరియు “ది న్యూయార్క్ స్టార్” పత్రికలలో భాగాలుగా ప్రచురించబడింది.

తుది అనారోగ్యం  మరణం

విట్మన్ తన చివరి నెలలను కేవలం సంకల్ప బలంతోనే తట్టుకున్నట్లు కనిపించాడు. వాస్తవానికి అతను అనేక రకాల అనారోగ్యాలతో బాధపడుతూ చాలా అనారోగ్యంతో ఉన్నాడు. కొంతకాలంగా, అతను తన అంతిమ క్షణాల కోసం ఏర్పాట్లు చేసుకుంటున్నాడు. కామ్డెన్‌లోని హార్లీ స్మశానవాటిక ప్రారంభమైన కొద్దికాలానికే, 1885లో అతనికి కేటాయించిన స్థలంలో ఒక పెద్ద సమాధి మందిరాన్ని నిర్మించుకున్నాడు. ఈ పెద్ద సమాధికి అయిన ఖర్చులో కొంత భాగాన్ని విట్మన్ స్వయంగా చెల్లించాడు. గ్రామీణ ప్రాంతంలో ఇల్లు కొనుక్కోవడానికి అతనికి విరాళంగా వచ్చిన డబ్బును వాడుకోగా, మరికొంత భాగాన్ని అతని సాహిత్య వారసులలో ఒకరైన థామస్ హార్నెడ్ చెల్లించాడు. (చివరికి, హన్నా, జార్జ్, లూయిసా, ఎడ్వర్డ్ మరియు అతని తల్లిదండ్రులతో సహా పలువురు కుటుంబ సభ్యులను అదే సమాధిలో తిరిగి ఖననం చేశారు, దానిపై కేవలం “వాల్ట్ విట్మన్” అని చెక్కబడి ఉంది.) 1891 డిసెంబర్ 24న, ఆ కవి తన చివరి వీలునామాను రచించాడు. 1873 నాటి ఒక పాత వీలునామాలో అతను తన వెండి గడియారాన్ని పీటర్ డోయిల్‌కు బహుకరించాడు, కానీ ఇప్పుడు, డోయిల్ అతని జీవితంలో చాలా వరకు లేకపోవడంతో, అతను మార్పులు చేసి, తన బంగారు గడియారాన్ని ట్రాబెల్‌కు మరియు ఒక వెండి గడియారాన్ని హ్యారీ స్టాఫోర్డ్‌కు ఇచ్చాడు.

విట్మన్ తన చివరి అనారోగ్యంలో, మాజీ నావికుడైన ఫ్రెడరిక్ వారెన్ ఫ్రిట్జింగర్ (“వారీ”) చేత సేవ చేయబడ్డాడు. పురుషోచిత బలం మరియు స్త్రీ సున్నితత్వం కలగలిసిన వారీ స్పర్శ విట్మన్‌కు నచ్చింది. మంచంలో తనను కదపమని కోరుతూ, “కదలండి, వారీ” అని కవి పలికిన చివరి మాటలు ఫ్రిట్జింగర్‌ను ఉద్దేశించి పలికాడు. 1892 మార్చి 26న, ట్రాబెల్ చేతిలో తన చేయి ఉంచి ఉండగా కవి మరణించాడు. మరణానికి కారణం మిలియరీ క్షయవ్యాధి, దీనికి ఇతర దోహదకారి అంశాలు కూడా ఉన్నాయి. శవపరీక్షలో ఒక ఊపిరితిత్తి పూర్తిగా కుప్పకూలిపోయిందని, మరొకటి కేవలం ఎనిమిదింట ఒక వంతు సామర్థ్యంతో మాత్రమే పనిచేస్తోందని వెల్లడైంది; అతని గుండె “అనేక చిన్న చీముగడ్డలతో మరియు సుమారు రెండున్నర క్వార్ట్‌ల నీటితో చుట్టుముట్టబడి ఉంది.” విట్మన్ చివరి సంవత్సరంలో అతని వైద్యుడైన డేనియల్ లాంగేకర్, శవపరీక్షలో విట్మన్‌కు మద్యపానం లేదా సిఫిలిస్ లేదని తేలిందని పేర్కొన్నాడు. “వివిధ రకాల దురాచారాలు మరియు మితిమీరిన చర్యల వలన మరణం సంభవించిందనే నిందాపూర్వక ఆరోపణలను” అతను గట్టిగా ఖండించాడు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –21-9-26-ఉయ్యూరు .—

శ్రీ జోల ద రాశి కె. దొ డ్డ న్న గౌడ అనుభవాలు- జ్ఞాపకాలు.1 వ భాగం.20.9.26.

శ్రీ జోల ద రాశి కె. దొ డ్డ న్న గౌడ అనుభవాలు- జ్ఞాపకాలు.1 వ భాగం.20.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం. విశ్వనాథ వేయిపడగలు.34 వ భాగం.20.9.26।

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం. విశ్వనాథ వేయిపడగలు.34 వ భాగం.20.9.26।

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-3

Chapter 6

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే యొక్క పారిస్ ప్రస్థానం

ప్రారంభాలు

కల్పనలు మరియు తొలి అభిప్రాయాలు

లియోపోల్డినా నౌకలో పారిస్‌కు ప్రయాణిస్తున్నప్పుడే ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే తన గురించి ఒక ఆదర్శవంతమైన ప్రతిబింబాన్ని రూపొందించుకుంటున్నాడు.

అతను తన వాదనలలో వ్యత్యాసాలు ఉన్నప్పటికీ, స్వచ్ఛంద సేవా కార్యక్రమం కోసం జరిగిన ఒక బాక్సింగ్ పోటీతో సహా, తన వివిధ సాహసాలను వివరించాడు.

అక్కడికి చేరుకున్నాక, అతను మరియు అతని భార్య హ్యాడ్లీ అక్కడి సాహిత్య వాతావరణంలో స్థిరపడ్డారు.

అతను

మరియు అతని భార్య హ్యాడ్లీ లెఫ్ట్ బ్యాంక్ యొక్క సాహిత్య వాతావరణంలో స్థిరపడి, ప్రభావవంతమైన రచయితలు

మరియు కళాకారులతో పరిచయాలు పెంచుకున్నారు.

పారిస్‌లో జీవితం

వారు 5వ అరాండిస్‌మెంట్‌లో ఒక అపార్ట్‌మెంట్ కనుగొని,

పారిస్‌లోని జీవితానికి త్వరగా అలవాటుపడ్డారు. హెమింగ్‌వే దంపతులు స్విట్జర్లాండ్‌లోని చాంబీలో శీతాకాలపు క్రీడలను అభ్యసించారు, ఇది వారి యూరోపియన్ అనుభూతి పట్ల వారి ఆనందాన్ని మరింతగా పెంచింది. పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చాక,

హెమింగ్‌వే టొరంటో స్టార్ కోసం రాశారు, కానీ నగర జీవితంలోని ఆటంకాల మధ్య తన సృజనాత్మక రచనతో ఇబ్బంది పడ్డారు.

సాహిత్య సంబంధాలు

హెమింగ్‌వే ఎజ్రా పౌండ్ మరియు గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్ వంటి సాహిత్య ప్రముఖులను కలుసుకున్నారు, వీరిద్దరూ ఒక రచయితగా అతని ఎదుగుదలపై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపారు. పౌండ్ స్పష్టత మరియు సూటితనానికి ప్రాధాన్యతనిస్తూ, అతని రచనా శైలిని మెరుగుపరచడంలో సహాయపడగా, స్టెయిన్ ఆచరణాత్మక సలహాలు మరియు కళాత్మక ప్రేరణ రెండింటినీ కలిగి ఉన్న మార్గదర్శకత్వాన్ని అందించారు.

సామాజిక వలయం

అధ్యాయం 7 సారాంశం

హ్యాడ్లీ నష్టం మరియు దాని ప్రభావం

ఈ అధ్యాయం హ్యాడ్లీ యొక్క హృదయవిదారక కథతో ప్రారంభమవుతుంది.

హెమింగ్‌వే, ఎర్నెస్ట్ యొక్క చేతివ్రాత ప్రతులను పోగొట్టుకోవడం, ఇద్దరికీ శాశ్వత దుఃఖాన్ని కలిగించింది.

హ్యాడ్లీ ఎర్నెస్ట్‌ను ప్రేమించి, అతనికి అండగా నిలిచినప్పటికీ, ఈ సంఘటన వారి సంబంధాన్ని దెబ్బతీసింది, ఎందుకంటే ఎర్నెస్ట్ తరచుగా ఆమెకు ఆ నష్టాన్ని గుర్తుచేస్తూ ఉండేవాడు.

స్విస్ సాహసం , రచన

డిసెంబర్ 1922లో, హెమింగ్‌వే దంపతులు స్నేహితులతో కలిసి స్కీయింగ్ కోసం చాంబీకి ప్రయాణించారు.

ఈ సమయంలో, ఎర్నెస్ట్ “పారిస్ 1922” అనే శీర్షిక గల రచనలతో పాటు, “క్యాట్ ఇన్ ది రెయిన్” మరియు “క్రాస్-కంట్రీ స్నో” వంటి కథలతో ముఖ్యమైన సాహిత్య రచనలు చేశాడు.

ఈ కథలు ఆకాంక్ష మరియు పశ్చాత్తాపం వంటి ఇతివృత్తాలను అన్వేషిస్తాయి.

లింగ పాత్రల అన్వేషణ

ఈ అధ్యాయం, ముఖ్యంగా కేశాలంకరణ కోణం నుండి, లింగ పాత్రల పట్ల హెమింగ్‌వేకు ఉన్న ఆసక్తిని లోతుగా పరిశీలిస్తుంది.

ఈ అధ్యాయం హెమింగ్‌వేకు లింగ పాత్రల పట్ల ఉన్న ఆసక్తిని లోతుగా పరిశీలిస్తుంది, ముఖ్యంగా కేశాలంకరణ ద్వారా అతని లోతైన లైంగిక ఆసక్తులను ఇది సూచిస్తుంది. ఈ ఇతివృత్తం హెమింగ్‌వే సంబంధాల ద్వారా అన్వేషించబడింది మరియు భవిష్యత్ సాహిత్య రచనలలో ప్రతిధ్వనిస్తుంది.

గర్భం మరియు పరివర్తన

రాపల్లోలో ఉన్నప్పుడు, హ్యాడ్లీ తన గర్భం గురించి వెల్లడిస్తుంది, ఇది మొదట ఎర్నెస్ట్‌కు షాక్‌గా అనిపిస్తుంది. అతను మొదట అయిష్టంగా ఉన్నప్పటికీ, మద్దతు ఇస్తాడు, అదే సమయంలో హ్యాడ్లీ ఆ వార్తతో ఉత్తేజితమవుతుంది. వారు తోటి రచయితలతో సంభాషించడం వల్ల వారి సామాజిక వలయం విస్తరిస్తుంది, మరియు ఎర్నెస్ట్ తన రచనా వృత్తిని అభివృద్ధి చేసుకోవడం కొనసాగిస్తాడు.

వృత్తిపరమైన పరిణామాలు

ఈ కాలంలో, హెమింగ్‌వే తన వృత్తిని పెంచే ముఖ్యమైన సంబంధాలను ఏర్పరుచుకుంటాడు. అతను ప్రభావవంతమైన సంపాదకుడైన ఎడ్వర్డ్ ఓ’బ్రియన్‌ను కలుస్తాడు, అతను ఎర్నెస్ట్ కథలను ప్రచురించడానికి ఆసక్తిని వ్యక్తం చేస్తాడు. ఈ సమావేశాల ద్వారా, హెమింగ్‌వే ఒక మంచి భవిష్యత్తు ఉన్న రచయితగా తన ఖ్యాతిని పటిష్టం చేసుకుంటాడు.

సామాజిక గతిశీలత మరియు ఉద్రిక్తతలు

హెమింగ్‌వే  అతని సహచరుల మధ్య,

ముఖ్యంగా బాబ్ మెక్‌ఆల్మన్‌తో ఉన్న సంబంధాలు,

ఆర్థిక ఆధారపడటం మరియు వ్యక్తిగత ఆకర్షణ వలన తలెత్తిన ఉద్రిక్తతలను వెల్లడిస్తాయి. ఈ ఉద్రిక్తతలు

అతని సామాజిక మరియు సాహిత్య వర్గాలలో హెమింగ్‌వే సంబంధాలలోని సంక్లిష్టతలను నొక్కిచెబుతాయి.

బుల్‌ఫైటింగ్‌ను కనుగొనడం

హెమింగ్‌వే బుల్‌ఫైటింగ్‌ను కనుగొంటాడు, ఇది అతని రచనా జీవితంలో ఒక కీలకమైన అనుభవంగా మారుతుంది,

జీవితం మరియు మరణంపై అతని అవగాహనలో ఒక మలుపుగా నిలుస్తుంది. ఆ దృశ్యం పట్ల అతనికున్న ఆకర్షణ అతని రచనలలో ఒక పునరావృతమయ్యే ఇతివృత్తంగా మారుతుంది, అతను బుల్‌ఫైటింగ్ యొక్క కళను మరియు విషాదాన్ని తన రచనలలో అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తాడు.

తండ్రిగా మారడానికి సన్నాహాలు

హాడ్లీ వారి కుమారుడు జాన్ హాడ్లీ నికానోర్‌కు జన్మనివ్వడంతో,

హెమింగ్‌వే ఆనందంతో పాటు ఒక రచయితగా మరియు తండ్రిగా తన భవిష్యత్తుపై ఆందోళన కూడా మొదలవుతుంది. ఈ సంక్లిష్టతలను గురించి ఆలోచిస్తూ, ఆ దంపతులు తమ కొత్త పాత్రలను ఎర్నెస్ట్ ఆశయాలతో సమతుల్యం చేసుకుంటూ, పారిస్‌కు తిరిగి వెళ్లడానికి ప్రణాళికలు వేయడం ప్రారంభిస్తారు.

ముగింపు: ఒక కొత్త అధ్యాయం

హెమింగ్‌వే తన వార్తాపత్రిక ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేయడంతో మరియు వారు టొరంటోను విడిచి వెళ్ళడానికి సిద్ధమవడంతో ఈ అధ్యాయం ముగుస్తుంది. ఈ మార్పు ఒక కొత్త ఆరంభానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది, ఎందుకంటే ఆ కుటుంబం తమ జీవితాలను పునర్నిర్వచించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఆశలు మరియు సవాళ్ల మిశ్రమంతో ఫ్రాన్స్‌కు తిరిగి ప్రయాణాన్ని ప్రారంభిస్తుంది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య విషయం: హెమింగ్‌వే జీవితంలో మరియు రచనలలో నష్టం మరియు సాహిత్యాభిలాష మధ్య ఉన్న సంఘర్షణ సంక్లిష్టమైన మానవ భావోద్వేగాలకు ఒక ఉదాహరణ.

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: ఎర్నెస్ట్ వ్రాతప్రతులను హ్యాడ్లీ కోల్పోవడం వారి సంబంధాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేసిందో మరియు అతని సాహిత్య ఎదుగుదలకు ఎలా దోహదపడిందో ఈ అధ్యాయం స్పష్టం చేస్తుంది.

అయితే, డియర్‌బార్న్ దీనిని ఒక మలుపుగా చిత్రీకరించినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే అటువంటి భావోద్వేగ గందరగోళంపై ఆధారపడటం అతని సృజనాత్మక ప్రక్రియలోని ఇతర అంశాలను కప్పివేసిందని వాదించవచ్చు. ‘హెమింగ్‌వే: ది రైటర్ యాజ్ ఆర్టిస్ట్’లో కార్లోస్ బేకర్ వంటి విమర్శకులు,

వ్యక్తిగత నష్టం కళాత్మక వ్యక్తీకరణకు ఆజ్యం పోయగలిగినప్పటికీ, అది ఒక కళాకారుడి సకల సృష్టికి నిర్వచనాత్మకమైనది కాదని సూచిస్తున్నారు.

అందువల్ల, వ్యక్తిగత అనుభవాలు మరియు వృత్తిపరమైన అభివృద్ధిల మధ్య పరస్పర చర్య అనేది ప్రభావాన్ని వివరించే ఒక సూటి కథనం కాకపోవచ్చని పరిగణించడం అత్యవసరం. అధ్యాయం 8 సారాంశం : 8

మేరీ వి. డియర్‌బార్న్ రచించిన “ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే”లోని 8వ అధ్యాయం సారాంశం

ఫ్రాన్స్‌కు రాక

హెమింగ్‌వే కుటుంబం పారిస్‌లోని 113, రూ నోట్రే-డామ్-డెస్-చాంప్స్‌లో ఉన్న ఒక ఆహ్లాదకరమైన అపార్ట్‌మెంట్‌కు మారారు, అక్కడ ఎర్నెస్ట్

చుట్టూ ఉన్న రంపపు మిల్లు నుండి వచ్చే శబ్దం ఉన్నప్పటికీ అక్కడి వాతావరణాన్ని ఆస్వాదించారు.

వారు తమ కొత్త జీవితానికి త్వరగా అలవాటుపడ్డారు, లాటిన్ క్వార్టర్‌లోని వారి ఇంటికి వచ్చిన గై హిక్కాక్ వంటి స్నేహితులను సాదరంగా ఆహ్వానించారు.

గృహ జీవితం మరియు రచనా దినచర్య

ఎర్నెస్ట్, హ్యాడ్లీ మరియు వారి బిడ్డ బంబీతో పాటు గృహ కార్యకలాపాలలో నిమగ్నమై ఉండేవారు, అదే సమయంలో ఒక చిన్న గదిలో లేదా సమీపంలోని కేఫ్‌లలో రాసేవారు. హ్యాడ్లీ పారిస్‌లో బాగా రాణించింది, బంబీతో అనుబంధం పెంచుకుంది,

మరియు ఇతరులతో సంభాషించడాన్ని ఆస్వాదించింది.

శిశువు సంరక్షణ హడావిడిగా ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ తన రచనలో విజయం సాధించారు,

ఈ కాలంలో తన అనేక ముఖ్యమైన చిన్న కథలను రచించి,

ఒక ప్రసిద్ధ ప్రచురణకర్త కోసం ప్రయత్నించారు. రచన పట్ల నిబద్ధత

ఎర్నెస్ట్ తన వృత్తి పట్ల అంకితభావాన్ని ప్రదర్శించారు, కఠినమైన రచనా సూత్రాలను పాటిస్తూనే చేపలు పట్టడం, బాక్సింగ్ వంటి వివిధ వ్యాపకాలను ఆస్వాదించారు. ఆయన నిష్కపటమైన మరియు సూటియైన గద్యాన్ని విశ్వసించారు, నిజమైన భావవ్యక్తీకరణ కోసం సాహిత్య అలంకారాలను విడిచిపెట్టారు.

సాహిత్య వర్గాలలో పరిచయాలు

ఎర్నెస్ట్ సాహిత్య ప్రపంచంలో తన ఉనికిని చాటుకోవడానికి చురుకుగా ప్రయత్నించారు, మొదట్లో ప్రముఖ పత్రికల నుండి తిరస్కరణకు గురైనప్పటికీ, చివరికి ఎడ్విన్ బాల్మర్ వంటి పరిచయస్తుల నుండి సహాయం పొందారు. గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్ మరియు ఎఫ్. స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ వంటి ప్రముఖ సాహిత్యవేత్తలతో జరిగిన సమావేశాలు ఆయన పరిచయ ప్రయత్నాలకు మరింత బలాన్ని చేకూర్చాయి.

ట్రాన్స్‌అట్లాంటిక్ రివ్యూ సంపాదకత్వం

ఎర్నెస్ట్, ఫోర్డ్ మాడాక్స్ ఫోర్డ్ యొక్క ట్రాన్స్‌అట్లాంటిక్ రివ్యూలో ఉప-సంపాదకుడిగా చేరారు,

ఇది పారిస్‌లోని సాహిత్య రంగాన్ని తీర్చిదిద్దేందుకు అతనికి అవకాశం కల్పించింది. అతను వివిధ రచనలను అందించారు మరియు తన స్నేహితుల రచనలను పత్రికలో ప్రదర్శించడం ద్వారా వారికి మద్దతు ఇచ్చారు.

సృజనాత్మక కృషి మరియు అభివృద్ధి

ఈ కాలంలో, ఎర్నెస్ట్ వ్యక్తిగత అనుభవాల నుండి ప్రేరణ పొంది, నష్టం మరియు పురుషత్వం వంటి లోతైన భావోద్వేగ అంశాలను తరచుగా ప్రతిబింబించే “ఇండియన్ క్యాంప్” మరియు “బిగ్ టూ-హార్టెడ్ రివర్” వంటి అనేక ముఖ్యమైన కథలను రచించారు. అతని రచనా శైలి సరళతపై మరియు పాత్రల యొక్క అంతర్లీన సంక్లిష్టతలపై దృష్టి సారించింది.

వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సవాళ్లను అధిగమించడం

కొంత గుర్తింపు సాధించినప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ ఆర్థిక అస్థిరత, తన రచనల కంటెంట్ కారణంగా కుటుంబంలో తలెత్తిన ఉద్రిక్తతలు, మరియు సాహిత్య రంగంలో పోటీ వంటి వాటితో పోరాడారు. అయినప్పటికీ, అతను తన నైపుణ్యాన్ని మెరుగుపరుచుకోవడానికి మరియు ఒక రచయితగా తన ఖ్యాతిని స్థాపించుకోవడానికి కట్టుబడి ఉన్నారు.

సాహిత్య వికాసం మరియు ప్రభావాలు

జాన్ డోస్ పాసోస్ , హెరాల్డ్ లోబ్ వంటి సమకాలీకులతో ఎర్నెస్ట్‌కు ఉన్న సంబంధాలు, భావాల చైతన్యవంతమైన వినిమయాన్ని పెంపొందిస్తూనే, అతని సాహిత్య వికాసానికి దోహదపడ్డాయి.

ప్రవాస సమాజంలో భాగమనే భావన అతని సృజనాత్మకతను మరియు

ఆశయాలను మరింతగా ముందుకు నడిపించింది.

అధ్యాయం 9 సారాంశం : 9

సృజనాత్మక కృషి మరియు వ్యక్తిగత సంఘర్షణలు

ఈ కాలంలో, హెమింగ్‌వే ఉన్మాద ప్రవృత్తులను ప్రదర్శించారు,

అధిక శక్తిని  చిరాకును కనబరిచారు, అయితే అతని

నిరాశాపూరిత దశలు తక్కువ తరచుగా మరియు తక్కువ తీవ్రతతో ఉండేవి.

మానసిక స్థితిలో ఈ హెచ్చుతగ్గులు ఉన్నప్పటికీ, అతను గణనీయమైన రచనలు చేశారు,

అందులో తక్కువ వ్యవధిలో ఎనిమిది ముఖ్యమైన చిన్న కథలు, అలాగే అతని మొదటి రెండు నవలలు ఉన్నాయి, ఇవి అతని

సృజనాత్మక శక్తి యొక్క ఉప్పెనను హైలైట్ చేస్తాయి.

ఆస్ట్రియాలో క్రిస్మస్

1924 క్రిస్మస్ నాటికి, హెమింగ్‌వే తన కుటుంబంతో కలిసి ఆస్ట్రియాలో స్కీయింగ్ చేస్తున్నాడు.

విశాలమైన పాఠకుల కోసం తన రచనలను కూర్పు చేసే ప్రయత్నంలో,

అతను తన సమకాలీన సాహిత్యవేత్తలతో సంభాషణలు మరియు ప్రచురణకర్తలతో రహస్య భాగస్వామ్యాలను కుదుర్చుకున్నాడు.

సంబంధాలు మరియు ప్రచురణ ఒప్పందాలు

తోటి ప్రవాస రచయితలతో హెమింగ్‌వేకు ఉన్న సంబంధాలు మరియు

ముఖ్యంగా తన స్నేహితులతో ఉన్న అతని సంక్లిష్టమైన సంబంధాలు ఈ సమయంలో ప్రముఖంగా కనిపించాయి.

అతని రచనలలో ప్రధాన పరిణామాలు

పూర్తిగా అన్‌లాక్ చేయడానికి బుకీ యాప్‌ను ఇన్‌స్టాల్ చేయండి

ఎద్దుల పోరాటాలు మరియు రచనలో పురోగతి

పాంప్లోనాను సందర్శించిన తరువాత, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే  అతని భార్య

హ్యాడ్లీ ఎద్దుల పోరాటాలను చూడటానికి మాడ్రిడ్ మరియు వాలెన్సియాకు ప్రయాణించారు.

ఈ సమయంలో, హెమింగ్‌వే తన నవల “ఫియస్టా”పై శ్రద్ధగా పనిచేశాడు, ప్రతిరోజూ సుమారు 1,200 పదాలు రాశాడు. ఆగస్టు 7 నాటికి, అతను

తన జీవితంలోని నిజమైన పాత్రలను ఉపయోగించి ఎనిమిది అధ్యాయాలను పూర్తి చేశాడు. హ్యాడ్లీ అతని ముసాయిదాలను చదివింది, వాటిలో ముఖ్యంగా తన గురించిన ఎటువంటి ప్రస్తావన లేదు.

ఉద్రిక్త సంబంధాలు మరియు పెరుగుతున్న ఉద్రిక్తతలు

హ్యాడ్లీ వారి కుమారుడు బంబీని చూడటానికి పారిస్‌కు తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు,

హెమింగ్‌వే హెండయేలోనే ఉండి, తన రచనపై దృష్టి పెట్టాడు. పాంప్లోనా పర్యటన తరువాత వారి సామాజిక వలయంలో మార్పులు వచ్చాయి, స్నేహాలు పరిణామం చెందాయి. హెరాల్డ్ లోబ్‌తో హెమింగ్‌వే సంబంధం ఉద్రిక్తంగా మారింది, మరియు అతను తన రచనలో లోబ్‌ను ప్రతినాయకుడిగా ఉపయోగించుకుంటానని సూచించాడు. హెమింగ్‌వే కిట్టీ కానెల్‌తో స్నేహం చేయడం ప్రారంభించినప్పుడు, వారికి తెలిసిన ప్రతి ఒక్కరినీ తన నవలలో చేర్చుకుంటానని సూచించాడు, తద్వారా తన సాహిత్యంలో ఆ స్నేహితులకు తాను చేయబోయే ద్రోహాలకు సంకేతం ఇచ్చాడు.

‘ఇన్ అవర్ టైమ్’ ఆవిర్భావం

పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, “ఇన్ అవర్ టైమ్” ప్రచురణతో హెమింగ్‌వే జీవితం గణనీయంగా మారిపోయింది. విమర్శకులు మొదట్లో పెద్దగా పట్టించుకోలేదు, కానీ చివరికి వచ్చిన సమీక్షలు ఆ సంకలనం యొక్క ప్రత్యేకతను ఎత్తి చూపాయి. అది యుద్ధ ఘట్టాలను పాత్రల అధ్యయనాలతో మేళవించి, పాఠకులను ఆకట్టుకున్న ఒక సంపూర్ణ రూపాన్ని సృష్టించింది.

విమర్శకుల ప్రభావం మరియు కుటుంబ స్పందన

“ఇన్ అవర్ టైమ్” పట్ల తొలి స్పందనలు విభిన్నంగా ఉన్నాయి, హెమింగ్‌వే కుటుంబం అతని రచనపై మిశ్రమ భావాలను కలిగి ఉంది. ముఖ్యంగా, ఎడ్ హెమింగ్‌వే ఆ సంకలనంలోని క్రూరత్వాన్ని విమర్శిస్తూ, మరింత స్ఫూర్తిదాయకమైన ఇతివృత్తాలపై దృష్టి పెట్టాలని కోరాడు. కొత్త సంబంధాలు ఏర్పడ్డాయి, ముఖ్యంగా పౌలిన్ ఫైఫర్‌తో. ఆమె హెమింగ్‌వే పట్ల శ్రద్ధ చూపుతూనే, హ్యాడ్లీతో కూడా సంబంధం కలిగి ఉంది.

పౌలిన్ ఫైఫర్ పాత్ర మరియు హెమింగ్‌వే భావోద్వేగ మార్పు

పౌలిన్ రాక హెమింగ్‌వే జీవితంలో ఒక మలుపుగా నిలిచింది. ఆకర్షణీయమైన మరియు పరిణితి చెందిన వ్యక్తిగా వర్ణించబడిన ఆమె, సెలవుల సమయంలో త్వరగా హెమింగ్‌వే కుటుంబంలో కలిసిపోయింది, దీనితో హెమింగ్‌వే ఆమెపై ప్రేమను పెంచుకున్నాడు.

హ్యాడ్లీతో తన వివాహంలో మారుతున్న పరిస్థితులను ఎదుర్కోలేక హెమింగ్‌వే సతమతమవడంతో, ఈ పెరుగుతున్న సంబంధం సంఘర్షణలకు కారణమైంది.

వృత్తి మరియు వ్యక్తిగత పరివర్తనలు

హెమింగ్‌వే తన సాహిత్య వృత్తిలో మార్పుల కోసం అన్వేషిస్తున్నప్పుడు,

బోనీ మరియు లివర్‌రైట్‌తో ఉన్న తన ఒప్పందం నుండి విముక్తి పొందాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాడు. అందుకోసం అతను “ది టొరెంట్స్ ఆఫ్ స్ప్రింగ్” అనే వ్యంగ్య రచనను రాశాడు, కానీ అది చివరికి తిరస్కరణకు గురైంది.

ఆ ప్రచురణకర్త నుండి అతను చివరికి రాజీనామా చేయడంతో,

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మద్దతుతో ఎంతగానో ప్రభావితుడై, స్క్రైబ్నర్స్‌తో ఒప్పందం కుదుర్చుకోగలిగాడు.

ప్రేమ, ద్రోహం, మరియు కళాత్మక గుర్తింపు

హెమింగ్‌వే తన ప్రచురణ ఒప్పందాన్ని ఖరారు చేసుకున్న న్యూయార్క్ నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, అపరాధభావం మరియు పశ్చాత్తాపం అతన్ని ముంచెత్తాయి.

హాడ్లీకి భర్తగా తన బాధ్యతల నడుమ, పౌలిన్‌తో తనకున్న భావోద్వేగ బంధంతో అతను సతమతమయ్యాడు.

వృత్తిపరమైన ఎదుగుదలతో ముడిపడిన ప్రేమ కథనం అతని జీవితంలో ఒక సంక్లిష్టమైన దశను సూచించింది. ఈ దశలో అతను తన భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దే కొత్త స్నేహాలు, ఆశయాలు, మరియు ప్రేమ సంబంధమైన చిక్కులను ఎదుర్కొన్నాడు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –20-9-26-ఉయ్యూరు .

అమెరికా జాతీయ కవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర-3

The Beginning of the Civil War

అంతర్యుద్ధం యొక్క ఆరంభం

కానీ 1860 ప్రారంభంలో విట్మన్ అదృష్టం ఎంత ఆకస్మికంగా బాగుపడిందో, ఇప్పుడు అంతే ఆకస్మికంగా చెడుగా మారింది. క్షీణిస్తున్న జాతీయ పరిస్థితి ఏ వ్యాపార పెట్టుబడినైనా ప్రమాదకరంగా మార్చింది,  థేయర్, ఎల్డ్రిడ్జ్ అనేక తప్పుడు వ్యాపార నిర్ణయాలు తీసుకుని సమస్యను మరింత తీవ్రతరం చేశారు. 1861 ప్రారంభంలో, వారు దివాలా తీసినట్లు ప్రకటించి, ‘లీవ్స్‘ యొక్క ప్లేట్లను బోస్టన్ ప్రచురణకర్త రిచర్డ్ వర్తింగ్టన్‌కు అమ్మారు. అతను దశాబ్దాల పాటు ఈ ఎడిషన్ యొక్క పైరసీ కాపీలను ప్రచురిస్తూనే ఉన్నాడు, దీనివల్ల విట్మన్ కొత్త ఎడిషన్‌ను మార్కెట్ చేయడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ అతనికి నిజమైన సమస్యలు ఎదురయ్యాయి. థేయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్ మొదట్లో ముద్రించిన పెద్ద సంఖ్యలో కాపీలు, దానికి తోడు వర్తింగ్టన్ కొనసాగిస్తున్న పైరసీ కారణంగా, 1860 ఎడిషన్ తరువాతి ఇరవై సంవత్సరాల పాటు ‘లీవ్స్‘ యొక్క అత్యంత సాధారణంగా లభించే వెర్షన్‌గా మారింది మరియు విట్మన్ యొక్క కొత్త ఎడిషన్‌ల ప్రభావాన్ని తగ్గించింది (అలాగే వాటి అమ్మకాలను కూడా కుంగదీసింది).

విట్మన్ తన 1860 లీవ్స్ పుస్తకం యొక్క శీర్షిక పేజీపై “1860-61″ అని తేదీ వేశాడు. బహుశా, అమెరికా చరిత్రలోని ఆ క్షణం యొక్క సంధిస్థితిని—అంటే, ఒక శాంతి సంవత్సరానికి, ఒక యుద్ధ సంవత్సరానికి మధ్య ఉన్న ఆ పెళుసైన క్షణాన్ని—అతను ముందుగానే ఊహించి ఉండవచ్చు. 1861 ఫిబ్రవరిలో, అబ్రహం లింకన్ తన ప్రమాణ స్వీకారానికి వెళ్తూ న్యూయార్క్ గుండా వెళ్ళడాన్ని అతను చూశాడు. ఏప్రిల్‌లో, ఒక ఒపెరా ప్రదర్శన ముగించుకుని ఇంటికి నడుచుకుంటూ వస్తుండగా, అతను ఒక వార్తాపత్రిక కొని, ఫోర్ట్ సమ్టర్‌పై దక్షిణ ప్రాంత దళాలు కాల్పులు జరుపుతున్నాయనే ముఖ్యాంశాలను చదివాడు. ఆ రాత్రి న్యూయార్క్ వీధుల్లో ఒక గుంపు గుమిగూడగా, వార్తాపత్రికలు ఉన్నవారు ఆ వార్తను గుంపులోని ఇతరులకు బిగ్గరగా చదివి వినిపించడం అతనికి ఇప్పటికీ గుర్తుంది. రాబోయే దాని పూర్తి తీవ్రత గురించి ఎవరికీ తెలియకపోయినప్పటికీ—విట్మన్, చాలా మందిలాగే, ఈ పోరాటం అరవై రోజుల్లో ముగుస్తుందని భావించాడు—వాస్తవానికి దేశం తన చరిత్రలో ఎన్నడూ చూడని అత్యంత రక్తపాత పోరాటంలోకి నాలుగేళ్లలోకి జారుకుంటోంది. ఫోర్ట్ సమ్టర్‌పై కాల్పులు జరిగిన కొన్ని రోజుల తర్వాత, విట్మన్ తన డైరీలో ఈ క్రింది తన సంకల్పాన్ని నమోదు చేసుకున్నాడు: “నీరు మరియు స్వచ్ఛమైన పాలు తప్ప మిగతా పానీయాలన్నింటినీ, రాత్రి భోజనంలో కొవ్వు పదార్థాలను విడిచిపెట్టడం ద్వారా నా కోసం ఒక స్వచ్ఛమైన, పరిపూర్ణమైన, మధురమైన, స్వచ్ఛమైన రక్తం గల దృఢమైన శరీరాన్ని స్థాపించుకోవాలి—ఒక గొప్ప శరీరం—శుద్ధి చేయబడిన, పవిత్రమైన, ఆధ్యాత్మికంగా ఉత్తేజితమైన శరీరం.” తన కొత్తగా అలవడిన ఆత్మసంతృప్తి నుండి బయటపడాలని, తన ఫాఫ్స్ బీరుహాల్ అలవాట్లను, స్వేచ్ఛా జీవన విధానాలను మానుకోవాలని, మరియు ఇప్పుడు విభజిత దేశం ఎదుర్కొంటున్న సవాళ్లకు తనను తాను సిద్ధం చేసుకోవాలని అతను ఏదో ఒక స్థాయిలో గ్రహించినట్లుగా అనిపించింది. కానీ తన యుద్ధ త్యాగం ఏ రూపం తీసుకుంటుందో గ్రహించడానికి విట్మన్‌కు కొంత సమయం పట్టింది.

విట్మన్ సోదరుడు జార్జ్ వెంటనే యూనియన్ సైన్యంలో చేరి, యుద్ధం ముగిసే వరకు అనేక ప్రధాన యుద్ధాలలో పోరాడాడు; చివరికి అతను వర్జీనియాలోని డాన్‌విల్‌లో యుద్ధ ఖైదీగా బంధించబడ్డాడు. జార్జ్ ఒక సైనికుడిగా విశిష్టమైన వృత్తిని కొనసాగించి, లెఫ్టినెంట్ కల్నల్‌గా సేవ నుండి నిష్క్రమించాడు; అతని యుద్ధ అనుభవాల వర్ణనలు, యుద్ధ స్వభావం  సైనికుల భావాల గురించి వాల్ట్‌కు అనేక అంతర్దృష్టులను అందించాయి. విట్మన్ యొక్క దీర్ఘకాలిక అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న సోదరుడు ఆండ్రూ కూడా సైన్యంలో చేరాడు, కానీ 1862లో కేవలం మూడు నెలలు మాత్రమే సేవ చేసి, 1863లో బహుశా క్షయవ్యాధితో మరణించాడు. వాల్ట్ యొక్క ఇతర సోదరులు—కోపిష్టి గల జెస్సీ (అతను తన తల్లిపై శారీరకంగా దాడి చేసిన తర్వాత 1864లో విట్మన్ అతన్ని ఒక పిచ్చాసుపత్రిలో చేర్పించవలసి వచ్చింది), అప్పుడే పెళ్లి చేసుకున్న జెఫ్ (తన సొంత పసిబిడ్డతో సహా విస్తృత కుటుంబాన్ని పోషించే భారం అతనిపై పడింది),  మానసికంగా బలహీనమైన ఎడ్డీ—సైన్యంలో చేరలేదు. యుద్ధం ప్రారంభమయ్యే నాటికి అప్పటికే నలభై ఏళ్ల ప్రారంభంలో ఉన్న వాల్ట్ కూడా చేరలేదు.

నిజానికి, విట్మన్ జీవితంలో అత్యంత అస్పష్టమైన కాలాల్లో ఒకటి యుద్ధం యొక్క మొదటి సంవత్సరంన్నర. అతను న్యూయార్క్ మరియు బ్రూక్లిన్‌లోనే ఉండి, బ్రూక్లిన్ డైలీ స్టాండర్డ్ కోసం బ్రూక్లిన్ చరిత్ర గురించి కొన్ని విస్తృతమైన వార్తాపత్రిక కథనాలను రాశాడు; “బ్రూక్లినియానా” అని పిలువబడే ఈ రచనలు, ఇరవై ఐదు సుదీర్ఘ విభాగాలుగా విభజించబడి, విట్మన్‌కు బాగా తెలిసిన, కానీ ఇప్పుడు విడిచి వెళ్ళబోతున్న నగరం యొక్క ఒక పుస్తక పరిమాణంలోని సంఘటనలతో కూడిన చరిత్రను తెలియజేస్తాయి—అతను కేవలం అప్పుడప్పుడు సంక్షిప్త పర్యటనల కోసం మాత్రమే తిరిగి వచ్చేవారు. ఎవరూ ఊహించిన దానికంటే చాలా కాలం పాటు కొనసాగుతున్న యుద్ధంలో ప్రాణాలు కోల్పోయిన వారిని విట్మన్ మొదటిసారిగా ఈ కాలంలోనే చూశారు. న్యూయార్క్ ఆసుపత్రులకు తరలించబడిన గాయపడిన సైనికులను అతను పరామర్శించడం ప్రారంభించాడు, మరియు 1862లో న్యూయార్క్ లీడర్‌లో తాను ప్రచురించిన “సిటీ ఫోటోగ్రాఫ్స్” అనే శీర్షికతో వారి గురించి ఒక వ్యాసంలో రాశాడు. వాస్తవానికి విట్మన్ చాలా సంవత్సరాలుగా బ్రాడ్‌వే ఆసుపత్రిని సందర్శిస్తూ, గాయపడిన స్టేజ్ డ్రైవర్లను మరియు ఫెర్రీబోట్ కార్మికులను ఓదార్చేవాడు (ఆ సమయంలో న్యూయార్క్‌లోని గందరగోళ రవాణా పరిశ్రమలో తీవ్రమైన గాయాలు సర్వసాధారణం). సాహిత్యవేత్తలను స్నేహితులుగా చేసుకోవాలనే ఆలోచన అతనికి ఎంతగానో నచ్చినప్పటికీ, విట్మన్ సహచరుల విషయంలో నిజమైన ప్రాధాన్యత ఎల్లప్పుడూ శ్రామిక వర్గ పురుషులకే ఉండేది మరియు భవిష్యత్తులో కూడా అలాగే కొనసాగింది. ముఖ్యంగా ఓమ్నిబస్‌లు మరియు ఫెర్రీలపై పనిచేసేవారు (“నా ఫెర్రీ స్నేహితులందరూ,” అని అతను వారిని పిలిచేవాడు), అక్కడ అతను మంచి సహచరులతో కలిసి అంతులేని కదలికల లయలను, విశాలమైన రహదారిని, అటూ ఇటూ ప్రయాణాలను ఆస్వాదించేవాడు. అతను గమ్యస్థానాల గురించి చింతించకుండా ప్రయాణంలోని శక్తిని, ఆనందాన్ని ఆస్వాదించేవాడు: “నేను కేవలం ఆనందం కోసమే దాటాను, తిరిగి దాటాను,” అని అతను తన ఫెర్రీ ప్రయాణాల గురించి రాశాడు. అతను ఆ “అపారమైన నాణ్యతను” ప్రేమగా గుర్తుచేసుకున్నాడు. నిజానికి విట్మన్ చాలా సంవత్సరాలుగా బ్రాడ్‌వే ఆసుపత్రిని సందర్శిస్తూ, గాయపడిన స్టేజ్ డ్రైవర్లను మరియు ఫెర్రీబోట్ కార్మికులను ఓదార్చేవాడు (ఆ సమయంలో న్యూయార్క్‌లోని గందరగోళ రవాణా పరిశ్రమలో తీవ్రమైన గాయాలు సర్వసాధారణం). సాహిత్యవేత్తలను స్నేహితులుగా చేసుకోవాలనే ఆలోచన అతనికి ఎంతగానో నచ్చినప్పటికీ, విట్మన్ తన సహచరుల విషయంలో నిజమైన ప్రాధాన్యత ఎల్లప్పుడూ శ్రామిక వర్గ పురుషులకే ఉండేది, మరియు భవిష్యత్తులో కూడా అలాగే కొనసాగింది. ముఖ్యంగా ఓమ్నిబస్సులు మరియు ఫెర్రీలపై పనిచేసే వారికే అతను ప్రాధాన్యత ఇచ్చేవాడు (“నా ఫెర్రీ స్నేహితులందరూ,” అని అతను వారిని పిలిచేవాడు). అక్కడ అతను మంచి సహచరులతో కలిసి, అంతులేని కదలికల లయలను, విశాలమైన రహదారిని, అటూ ఇటూ ప్రయాణాలను ఆస్వాదించేవాడు. అతను గమ్యస్థానాల గురించి చింతించకుండా, ప్రయాణంలోని శక్తిని, ఆనందాన్ని ఆస్వాదించేవాడు: “నేను కేవలం ఆనందం కోసమే దాటాను, తిరిగి దాటాను,” అని అతను తన ఫెర్రీ ప్రయాణాల గురించి రాశాడు. రంగురంగుల దుస్తులు ధరించే బస్సు డ్రైవర్ల యొక్క “అపారమైన, ఎక్కువగా జంతు సంబంధమైన గుణాలను” అతను ఆప్యాయంగా గుర్తుచేసుకున్నాడు. అతను “బ్రాడ్‌వే పొడవునా” ప్రయాణిస్తూ, డ్రైవర్  కండక్టర్ చెప్పే కథలను వింటూ, లేదా తనకు ఇష్టమైన షేక్స్‌పియర్ నాటకాలలోని ఏదైనా “ఉద్వేగభరితమైన భాగాన్ని గంభీరంగా పఠిస్తూ”, వారితో “స్నేహం కోసం, కొన్నిసార్లు ఆప్యాయత కోసం” గడిపేవాడినని చెప్పాడు.

అందువల్ల, గాయపడిన రవాణా కార్మికుల పట్ల ఒకరకమైన స్నేహభావంతో అతని ఆసుపత్రి సందర్శనలు ప్రారంభమయ్యాయి. అంతర్యుద్ధం తీవ్ర నష్టాన్ని కలిగించడం మొదలుపెట్టాక, విట్మన్ తరచుగా చేసే పర్యటనలలో గాయపడిన సైనికులు కూడా రవాణా కార్మికులతో కలిశారు. ఈ సైనికులు దేశం నలుమూలల నుండి వచ్చేవారు, మరియు వారి స్వదేశ జ్ఞాపకాలు, ఎదుగుతున్న దేశం యొక్క విస్తృతి మరియు వైవిధ్యం గురించి విట్మన్‌కు తెలియజేశాయి. అతను రోగులు చెప్పిన కథలను రాసుకోవడం, వారికి చిన్న బహుమతులు ఇవ్వడం, వారి కోసం ఉత్తరాలు రాయడం, వారిని హత్తుకోవడం, ఓదార్చడం మరియు ముద్దుపెట్టుకోవడం వంటి ఒక ప్రత్యేకమైన, అనధికారిక వ్యక్తిగత సంరక్షణ శైలిని అలవరచుకున్నాడు. తన ఉద్దేశ్యం, “వారి అనారోగ్యం మరియు నిర్బంధం వల్ల కలిగే ఏకరీతిని కొద్దిగా మార్చి, వారిలో ఉత్సాహాన్ని నింపడమే” అని ఆయన రాశారు. అయినప్పటికీ, వారిపై తన ప్రభావం ఎంత సంతృప్తినిచ్చిందో, వారి ప్రభావం కూడా తనపై అంతే సంతృప్తినిచ్చిందని ఆయన కనుగొన్నారు. ఎందుకంటే, గాయపడిన మరియు అంగవైకల్యం పొందిన ఆ యువకులు ఆయనలో “స్నేహపూర్వక ఆసక్తిని  సానుభూతిని” రేకెత్తించారు. తన “జీవితంలోని అత్యంత ఆహ్లాదకరమైన సాయంత్రాలలో” కొన్ని ఆసుపత్రులలోనే గడిచాయని ఆయన అన్నారు. 1861 నాటికి, న్యూయార్క్‌లోని ఆసుపత్రులలో ఆయన చేసిన పర్యటనలు, వాషింగ్టన్, డి.సి.కి వెళ్ళినప్పుడు ఎదుర్కోబోయే అలసటను పోగొట్టే పరీక్షకు ఆయనను సిద్ధం చేశాయి. అక్కడ తాత్కాలిక ఆసుపత్రులలో వేలాది మంది గాయపడిన సైనికులకు ఆయన నర్సింగ్ సేవలు అందించారు. తాను రచయిత కాకపోయి ఉంటే, వైద్యుడు అయ్యేవాడినని విట్మన్ ఒకసారి అన్నారు. బ్రాడ్‌వే ఆసుపత్రిలో ఆయన చాలా మంది వైద్యులతో సన్నిహిత స్నేహాలు పెంచుకున్నారు, అప్పుడప్పుడు వారికి శస్త్రచికిత్సలలో సహాయం కూడా చేసేవారు. ఆయన కవిత్వంలో స్పష్టంగా కనిపించే శరీరం పట్ల ఆయనకున్న ఆసక్తి, వైద్యం మరియు ఆసుపత్రుల పట్ల ఆయనకున్న ఆకర్షణతో విడదీయరాని విధంగా ముడిపడి ఉంది. అక్కడ ఆయన శారీరక వైకల్యాలను ఎదుర్కోవడం నేర్చుకున్నారు మరియు గాయాలు, అనారోగ్యాలను దాటి, ఆ బాధ మరియు అవమానాల మధ్య నిలిచివున్న మానవ వ్యక్తిత్వాలను చూసే సామర్థ్యాన్ని పొందారు. రాబోయే మూడేళ్లలో ఆయన మరో వృత్తిని ప్రారంభించినప్పుడు, ఈ నైపుణ్యం ఆయనకు పుష్కలంగా అవసరమైంది.

యుద్ధభూమికి

దేశం ఇప్పుడు సుదీర్ఘ యుద్ధంలో చిక్కుకోవడంతో, విట్మన్  ప్రగాఢమైన ఆందోళనలు  నమ్మకాలన్నీ దాడికి గురయ్యాయి. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ ఐక్యత, సమగ్రత, ఒక వ్యక్తి  ఒక దేశం వైరుధ్యాలను సహించుకుని, వైవిధ్యాన్ని స్వీకరించగల సామర్థ్యంపై ఉన్న విశ్వాసంపై నిర్మించబడింది; ఇప్పుడు యునైటెడ్ స్టేట్స్ విచ్ఛిన్నమైంది,  దక్షిణ రాష్ట్రాలు దేశాన్ని రెండుగా విభజించడానికి ప్రయత్నించడంతో విట్మన్ యొక్క అసలు ప్రయత్నమే కాలం చెల్లినదిగా మారే ప్రమాదంలో పడింది. విభజన మరియు పోటీని అధిగమించడానికి ఆప్యాయతకు ఉన్న శక్తిపై ఉన్న నమ్మకంపై కూడా ‘లీవ్స్‘ నిర్మించబడింది; అతని కాలమస్ దృష్టి “సహచరుల జీవితకాల ప్రేమ”తో కలిసిన “విడదీయరాని నగరాలతో” కూడిన “విడదీయరాని ఖండం” గురించినది. కానీ ఇప్పుడు అమెరికా యువకులు రక్తసిక్తమైన యుద్ధాలలో ఒకరినొకరు చంపుకుంటున్నారు; తండ్రులు కొడుకులను, కొడుకులు తండ్రులను, సోదరులు సోదరులను చంపుకుంటున్నారు. ఒక దేశాన్ని ఏకం చేసి, ఆప్యాయతతో కూడిన ప్రజాస్వామ్యాన్ని నిర్మించి, పౌరులను వారి ఏకీకృత వైవిధ్యాన్ని జరుపుకునేలా మార్గనిర్దేశం చేసే తన “నూతన బైబిల్” గురించిన విట్మన్ యొక్క ఆశలు, అమెరికాను చుట్టుముట్టిన సోదరహత్యల సంఘర్షణలో ఛిన్నాభిన్నమయ్యాయి. చాలా మంది అమెరికన్లలాగే, విట్మన్ మరియు అతని కుటుంబం ప్రతిరోజూ వార్తాపత్రికలలోని గాయపడిన వారి జాబితాలను చూసేవారు. 1862 డిసెంబరులో ఒక రోజు, ఫ్రెడరిక్స్‌బర్గ్‌లోని మృతుల జాబితాలో “జి. డబ్ల్యూ. విట్‌మోర్” అనే పేరు కనిపించడంతో ఆ కుటుంబం ఉలిక్కిపడింది. ఆ పేరు జార్జ్ వాషింగ్టన్ విట్మన్ అసలు పేరును వక్రీకరించి రాసిందేమోనని భయపడి, వాల్ట్ వెంటనే తన సోదరుడిని వెతకడానికి వర్జీనియాకు బయలుదేరాడు. ఫిలడెల్ఫియాలో రైలు మారుతుండగా, రద్దీగా ఉన్న ప్లాట్‌ఫారమ్‌పై విట్మన్ జేబు దొంగిలించబడింది. డబ్బులేకుండా, అతను వాషింగ్టన్‌కు తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాడు. అక్కడ, అదృష్టవశాత్తూ, బోస్టన్‌లో తాను కలిసిన రచయిత మరియు బానిసత్వ వ్యతిరేకి అయిన విలియం డగ్లస్ ఓ‘కానర్ అతనికి తారసపడ్డాడు, అతను డబ్బు అప్పుగా ఇచ్చాడు. వాషింగ్టన్‌లోని దాదాపు నలభై ఆసుపత్రులలో జార్జ్ కోసం వ్యర్థంగా వెతికిన తరువాత, జార్జ్ ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడో లేదో చూడటానికి, అతను చివరకు ప్రభుత్వ పడవలో మరియు సైన్యం నియంత్రణలో ఉన్న రైలులో ఫ్రెడరిక్స్‌బర్గ్‌లోని యుద్ధభూమికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. జార్జ్ యొక్క యూనిట్‌ను కనుగొని, తన సోదరుడికి ముఖంపై కేవలం పైపైన గాయం మాత్రమే అయిందని తెలుసుకున్న తర్వాత, విట్మన్‌కు కలిగిన ఉపశమనం భయానకంగా మారింది, ఎందుకంటే అతను ఎప్పటికీ మరచిపోలేని ఒక దృశ్యాన్ని చూశాడు: తాత్కాలిక ఆసుపత్రిగా మార్చబడిన ఒక భవంతి బయట, అతనికి “ఒక గుర్రపు బండికి సరిపోయేంతగా, నరికివేయబడిన పాదాలు, కాళ్లు, చేతులు, అరచేతులు మొదలైన వాటి కుప్ప” కనిపించింది. అతను తన డైరీలో ఇలా రాసుకున్నాడు, “అవి కోయబడిన, రక్తసిక్తమైన, నల్లగా, నీలి రంగులోకి మారి, ఉబ్బిపోయి, వికారంగా ఉన్న మానవ శకలాలు.” సమీపంలో “అనేక శవాలు… ప్రతి ఒక్కటీ దాని గోధుమ రంగు ఉన్ని దుప్పటితో కప్పబడి ఉన్నాయి.” భౌతిక శరీరాన్ని ఎంతో ఆత్మవిశ్వాసంతో కీర్తించిన, ఆత్మ శరీరంలో మాత్రమే ఉంటుందని, చేతులు కాళ్ళు ఆత్మ యొక్క విస్తరణలని, కాళ్ళు ఆత్మను ప్రపంచంలో నడిపిస్తాయని, చేతులు ఆత్మ తనను తాను వ్యక్తపరచుకోవడానికి వీలు కల్పిస్తాయని వాదించిన ఈ కవిని ఆ దృశ్యం వెంటాడుతూనే ఉంది. ఇప్పుడు, అతను ప్రజాస్వామ్య భవిష్యత్తును పణంగా పెట్టిన అమెరికన్ యువకుల తరం, అక్షరాలా నిరాయుధులుగా చేయబడుతున్నారు, అంగవిచ్ఛేదం చేయబడుతున్నారు, చంపబడుతున్నారు. ఈ అంగవిచ్ఛేదం, ఈ ఐక్యత విచ్ఛిన్నం—అక్షరార్థంగా  అలంకారికంగా—గురించి విట్మన్ రాబోయే కొన్ని సంవత్సరాల పాటు ప్రస్తావించాడు, అంతర్యుద్ధ ఆసుపత్రులలో గాయపడిన మరియు అంగవైకల్యం పొందిన సైనికులకు చేతులు, కాళ్ళుగా మారడానికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు. వారి పనులు చేసిపెట్టడం, వారికి ఉత్తరాలు రాయడం, వారిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని హత్తుకోవడం ద్వారా, విట్మన్ తన శాయశక్తులా వారిని మళ్ళీ మామూలు మనుషులుగా చేయడానికి ప్రయత్నించాడు.

గాలి సరిగా ప్రసరించని వార్డులలో లెక్కలేనన్ని రాత్రులు గడపడం వల్ల విట్మన్ ఆరోగ్యంపై తీవ్రమైన ప్రభావం చూపిన ఈ అసాధారణమైన ఆసుపత్రి సేవ, జార్జ్ వద్దకు వెళ్ళిన సమయంలో ఆకస్మికంగా ప్రారంభమైంది. జార్జ్ క్షేమంగా ఉన్నాడని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత తాను న్యూయార్క్‌కు తిరిగి వెళ్తానని అతను పూర్తిగా ఊహించాడు, కానీ, జార్జ్‌ను కనుగొన్నానని తన తల్లికి  మిగిలిన కుటుంబ సభ్యులకు టెలిగ్రాఫ్ చేసిన తర్వాత, అతను తన సోదరుడితో కొన్ని రోజులు ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఈ సమయంలో అతను యూనియన్ మరియు కాన్ఫెడరేట్ దళాలకు చెందిన యువ సైనికులతో పరిచయం పెంచుకున్నాడు (అతను చాలా మంది దక్షిణ ప్రాంత యుద్ధ ఖైదీలతో మాట్లాడాడు). డిసెంబర్ 13న 18,000 మంది ఉత్తర, దక్షిణ ప్రాంత సైనికులు మరణించిన లేదా గాయపడిన ఆ రక్తసిక్తమైన యుద్ధభూమిలో ఇంకా పడి ఉన్న మృతదేహాల ఖననంలో అతను సహాయం చేశాడు (మరియు మరుసటి రోజు, ఆ మారణకాండతో విస్తుపోయిన రాబర్ట్ ఇ. లీ, జనరల్ ఆంబ్రోస్ బర్న్‌సైడ్ యొక్క యూనియన్ దళాలు బలహీనమైన స్థితిలో ఉన్నప్పటికీ, వారిపై దాడి చేయడానికి నిరాకరించాడు).

విట్మన్ తన అంతర్యుద్ధ పుస్తకమైన ‘డ్రమ్-టాప్స్‘లో చివరికి ప్రచురించబోయే కొన్ని కవితలను అప్పటికే రాసినప్పటికీ (ముఖ్యంగా, యుద్ధానికి సన్నద్ధమవుతున్న నగరాల భయానకమైన ఇంకా ఉత్తేజకరమైన శక్తిని రేకెత్తించే “బీట్! బీట్! డ్రమ్స్!” లేదా “ఫస్ట్ ఓ సాంగ్స్ ఫర్ ప్రిల్యూడ్” వంటి “సైనిక నియామక” కవితలు), ఒక నిజమైన యుద్ధం యొక్క భయంకరమైన పరిణామాలను ఎదుర్కొన్నప్పుడే శక్తివంతమైన అంతర్యుద్ధ కవితలు వెలువడటం ప్రారంభించాయి. జార్జ్ శిబిరంలో ఉన్నప్పుడు అతను రాసుకున్న డైరీలో, విట్మన్ ఇలా రాసుకున్నాడు: “తెల్లవారుజామున ఒక దృశ్యం—ఆసుపత్రి గుడారం ముందు ఒక శిబిరంలో, ఒక స్ట్రెచర్‌పై (ముగ్గురు శవాలు పడి ఉన్నారు,) ప్రతి ఒక్కరిపై ఒక దుప్పటి కప్పి ఉంది—నేను ఒకరిని పైకి లేపి ఆ యువకుడి ముఖం వైపు చూశాను, ప్రశాంతంగా, పసుపు పచ్చగా ఉంది,—ఇది వింతగా ఉంది! (యువకుడు: నీ ఈ ముఖం నా మరణించిన క్రీస్తు ముఖం అని నేను అనుకుంటున్నాను!)” అనేక కవితల విషయంలో జరిగినట్లే,

వాషింగ్టన్, డి.సి.కి.

విట్మన్ వాషింగ్టన్, డి.సి.లో స్థిరపడాలని ఎప్పుడు నిర్ణయించుకున్నాడో మనం ఖచ్చితంగా చెప్పలేము. అతని జీవితంలోని దాదాపు అన్ని ఆకస్మిక మార్పుల లాగే, ఇది కూడా ఎలాంటి ప్రణాళిక, ముందస్తు సమాచారం, లేదా సన్నాహం లేకుండా జరిగింది. అతను న్యూ ఓర్లీన్స్‌కు కూడా ఇలాంటి ఆకస్మిక నిర్ణయంతోనే వెళ్ళాడు; అలాగే అతను హఠాత్తుగా బోధనను విడిచిపెట్టాడు; అలాగే తన సామాను సర్దుకుని బోస్టన్‌కు వెళ్ళాడు; మరియు సంవత్సరాల తర్వాత రాత్రికి రాత్రే న్యూజెర్సీలోని కామ్‌డెన్‌లో స్థిరపడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను తీవ్రంగా స్థిరత్వం లేని వ్యక్తి; అతను పెద్దగా పశ్చాత్తాపం లేకుండా ఆశించిన బాధ్యతలను, సంబంధాలను కూడా వదిలించుకోగలడని అనిపించేవాడు: అతను చెప్పినట్లుగా, అతను ఒక రకమైన “బహిరంగ మార్గం”లో జీవించాడు: నా ముందున్న పొడవైన గోధుమ వర్ణపు మార్గం నేను ఎంచుకున్న చోటికి నన్ను నడిపిస్తుంది. . . . నేను వెళ్ళేటప్పుడు స్త్రీపురుషుల మధ్య నన్ను నేను విస్తరించుకుంటాను:

వెళ్ళండి! మనం ఇక్కడ ఆగకూడదు,

ఈ నిల్వలు ఎంత మధురమైనవైనా, ఈ నివాసం ఎంత సౌకర్యవంతమైనదైనా మనం ఇక్కడ ఉండలేము,

ఈ ఓడరేవు ఎంత సురక్షితమైనదైనా, ఈ జలాలు ఎంత ప్రశాంతమైనా మనం ఇక్కడ లంగరు వేయకూడదు,

మన చుట్టూ ఉన్న ఆతిథ్యం ఎంత స్వాగతనీయమైనదైనా, దాన్ని మనం కొద్దికాలం మాత్రమే స్వీకరించగలం.

“సాంగ్ ఆఫ్ ది ఓపెన్ రోడ్”)

ఒక రోజు విట్మన్ తన సోదరుడిని వెతకడానికి బ్రూక్లిన్, న్యూయార్క్ మరియు తన కుటుంబ ఇంటిని విడిచిపెట్టి వెళ్ళిపోయాడు, మరియు అతను నిజంగా ఎప్పుడూ తిరిగి రాలేదు.

బహుశా అతను ఫీల్డ్ హాస్పిటల్‌లో గాయపడిన వారికి సేవ చేస్తూ, ఆ యువ మిసిసిపీ సైనికుడితో తన సంబంధాన్ని పెంచుకుంటున్నప్పుడు ఈ నిర్ణయం తీసుకుని ఉండవచ్చు; అప్పుడే అతను తన తల్లికి ఉత్తరం రాసి, తాను వాషింగ్టన్‌లో కొంతకాలం ఉద్యోగం వెతుక్కోవచ్చని చెప్పాడు,  అప్పుడే అతను ఎమర్సన్‌కు లేఖ రాసి, విదేశాంగ కార్యదర్శి  ఆర్థిక కార్యదర్శికి సిఫార్సు లేఖలు పంపమని కోరాడు, వారిద్దరూ ఎమర్సన్‌కు పరిచయస్తులే. కానీ బహుశా అతని నిర్ణయం 1863 నూతన సంవత్సర దినోత్సవం తర్వాత ఫ్రెడరిక్స్‌బర్గ్ నుండి వాషింగ్టన్‌కు తిరిగి వస్తున్న ప్రయాణంలో ఖరారైంది. యుద్ధభూమిలోని వైద్యుల నమ్మకాన్ని, గౌరవాన్ని త్వరగా సంపాదించుకున్న విట్మన్‌కు, రాజధానిలోని ఆసుపత్రులకు తరలించాల్సిన క్షతగాత్రులతో నిండిన ఒక రైలుకు బాధ్యత అప్పగించారు. గాయపడిన వారిని పోటోమాక్ నది మీదుగా ప్రయాణం కోసం రైలు నుండి స్టీమ్‌బోట్‌లోకి తరలిస్తున్నప్పుడు, విట్మన్ వారి మధ్య తిరుగుతూ, వారి కుటుంబాలకు పంపాల్సిన సందేశాలను రాసుకుంటూ, వాటిని పంపుతానని వాగ్దానం చేస్తూ, తన ప్రశాంతత  శ్రద్ధతో సైనికులను ఓదార్చాడు. బ్రూక్లిన్‌కు చెందిన గాయపడిన సైనికులను పరామర్శించడానికి కొన్ని రోజులు ఉండాలనే సంకల్పంతో అతను వాషింగ్టన్‌కు చేరుకునేనాటికి, యుద్ధం ముగిసేంత వరకు తాను అక్కడే ఉండవలసి వస్తుందని అతనికి అప్పటికే కొంతవరకు తెలిసిపోయి ఉండవచ్చు.

అతని బోస్టన్ పరిచయాలు ఇప్పుడు అతనికి బాగా ఉపయోగపడుతున్నాయి; ఎమర్సన్ నుండి పరిచయ లేఖలు పొందడమే కాకుండా, విలియం డగ్లస్ ఓ‘కానర్ యొక్క బోర్డింగ్ హౌస్‌లో అతనికి ఒక గది లభించింది. అంతేకాకుండా, 1860 లీవ్స్ ప్రచురణకర్త  అప్పటికి ఆర్మీ పేమాస్టర్‌కు సహాయకుడిగా ఉన్న చార్లెస్ ఎల్డ్రిడ్జ్ చేసిన ప్రయత్నాల వల్ల, పేమాస్టర్ కార్యాలయంలో కాపీయిస్ట్‌గా అతనికి పార్ట్‌టైమ్ ఉద్యోగం కూడా లభించింది. ఓ‘కానర్ మరియు అతని భార్య నెల్లీ విట్‌మన్‌కు భోజనం సమకూర్చేవారు, మరియు ఆసుపత్రులలో అతను చేస్తున్న సేవ గురించి విన్న అతని సోదరుడు జెఫ్ మరియు బ్రూక్లిన్‌లోని ఇతరుల నుండి ఆ కవికి విరాళాలు అందడం ప్రారంభమైంది. విట్‌మన్ తన వద్ద ఉన్న నిధులతో గాయపడిన సైనికుల కోసం చిన్న చిన్న బహుమతులు—మిఠాయిలు, పొగాకు, ఫ్లేవర్డ్ సిరప్ మరియు పుస్తకాలు—కొన్నాడు, మరియు త్వరలోనే అతను ఆసుపత్రులలో అందరికీ సుపరిచితమైన వ్యక్తిగా మారాడు. నలభై మూడు సంవత్సరాల వయసుకు మించి పది, ఇరవై ఏళ్లు పెద్దవాడిలా, చిన్న వయసులోనే నెరిసిన జుట్టుతో ఉన్న విట్మన్, అప్పటికింకా కౌమారదశలో ఉన్న సైనికులకు, తినుబండారాలు పంచుతూ, ఉత్సాహాన్ని నింపుతున్న ఒక చిరిగిన బట్టల సెయింట్ నిక్ లాగా కనిపించి ఉంటాడు. చాలామంది విట్మన్‌ను “ముసలాయన” అని పిలిచేవారు, మరియు అతని ఉనికి కొంతమంది యువకులకు మామలా, మరికొందరికి తండ్రిలా, మరియు దాదాపు అందరికీ ఒక మాయాజాలంలా ఉండేది. ఆసుపత్రులలో సహాయం చేయడానికి స్వచ్ఛంద సేవకులను నియమించేందుకు అనేక చర్చిలు ఏర్పాటు చేసిన ‘క్రిస్టియన్ కమిషన్‘ అనే సంస్థను అతను మెచ్చుకున్నప్పటికీ, విట్మన్ స్వతంత్రంగా వ్యవహరించాడు. సైనికులకు నర్సింగ్ చేసి, వారు తిరిగి యుద్ధానికి వెళ్ళేలా వారిని బాగుచేసే బాధ్యత కలిగిన ప్రభుత్వ సంస్థ అయిన ‘యునైటెడ్ స్టేట్స్ శానిటరీ కమిషన్‘ పట్ల అతనికి ఏవగింపు తప్ప మరేమీ లేదు: విట్మన్ దృష్టిలో, ఈ ఏజెంట్లు సైనికులకు దూరంగా ఉంటూ, ప్రధానంగా జీతం కోసమే పనిచేసేవారు. విట్మన్ లక్ష్యం భిన్నమైనది, అతని కవిత్వం వలెనే విచిత్రమైనది: గాయపడిన వారికి నర్సింగ్ చేసే క్రమంలో, అతను ఒక కొత్త రకమైన ఆప్యాయతను, ఒక ప్రజాస్వామ్య సౌభ్రాతృత్వాన్ని నిర్వచించి, ప్రదర్శించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. సైనికులు తన నుండి పొందిన దానికంటే తాను వారి నుండి ఎక్కువ పొందానని ఆయన ఎల్లప్పుడూ నొక్కి చెప్పేవారు; ఆసుపత్రిలో గడిపిన ఆ సంవత్సరాల సేవను ఆయన “గొప్ప విశేషాధికారం మరియు సంతృప్తి… మరియు, నిస్సందేహంగా, నా జీవితంలో అత్యంత లోతైన పాఠం”గా భావించారు. వాషింగ్టన్ సంవత్సరాలు

తన ఆసుపత్రి పనికి మరింత మద్దతుగా, విట్మన్ ఎక్కువ జీతం వచ్చే ఉద్యోగం కోసం వెతకడం ప్రారంభించాడు  ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించడానికి తనకున్న ప్రతి పరిచయాన్ని ఉపయోగించుకోవాలనే ప్రయత్నంలో వాషింగ్టన్‌లో వీధుల్లో తిరిగాడు. 1863లో దేశ రాజధాని ఒక గందరగోళమైన—ఒకరకంగా చెప్పాలంటే అవాస్తవికమైన—స్థితిలో ఉంది. కంకర వేయని, బురదమయమైన వీధులు మరియు క్యాపిటల్ భవనంతో సహా అనేక ప్రభుత్వ భవనాలు సగంలోనే నిర్మించబడ్డాయి. నగరంపైకి దాని విశాలమైన కొత్త గోపురం లేస్తున్నప్పటికీ, ఆ భవనం ఇంకా అస్థిపంజరం రూపంలోనే ఉంది. రాజధాని భవనాల నిర్మాణం పూర్తి వేగంతో కొనసాగాలని అధ్యక్షుడు లింకన్ పట్టుబట్టారు, కాబట్టి, దేశం ఒక

జార్జ్ విట్మన్ ఫిబ్రవరిలో డాన్విల్ జైలు నుండి విడుదలై, మార్చిలో బ్రూక్లిన్‌లోని తన విట్మన్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. జార్జ్‌ను చూడటానికి వీలుగా విట్మన్ ఇండియన్ బ్యూరో నుండి సెలవు తీసుకున్నాడు, మరియు బ్రూక్లిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, అతను ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ ప్రచురణ కోసం న్యూయార్క్‌లోని ఒక ప్రింటర్‌తో ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాడు. అతను ఏప్రిల్ 1న ఒక ఒప్పందంపై సంతకం చేశాడు, ఆ తర్వాత ఎనిమిది రోజులకే, అతను ఇంకా బ్రూక్లిన్‌లోనే ఉన్నప్పుడు, అప్పోమాటాక్స్‌లో జనరల్ లీ లొంగిపోవడంతో అంతర్యుద్ధం ముగిసింది; ఆ తర్వాత ఐదు రోజులకే, వాషింగ్టన్‌లోని ఫోర్డ్ థియేటర్‌లో అధ్యక్షుడు లింకన్ హత్యకు గురయ్యారు. యుద్ధం యొక్క చివరి రెండు సంవత్సరాలలో ఎక్కువ భాగం రాజధానిలోనే గడిపిన విట్మన్, దాని అత్యంత బాధాకరమైన మరియు చిరస్మరణీయమైన సంఘటనల సమయంలో అక్కడ లేకపోవడం ఒక విచిత్రం: వాషింగ్టన్‌పై కాన్ఫెడరేట్ దళాలు ప్రధాన దాడి చేసినప్పుడు అతను న్యూయార్క్‌లోనే ఉన్నాడు, మరియు రాజధాని యుద్ధం ముగిసినందుకు సంబరాలు చేసుకుని, ఆ తర్వాత అధ్యక్షుడి మరణానికి సంతాపం తెలిపినప్పుడు కూడా అతను న్యూయార్క్‌లోనే ఉన్నాడు.

కానీ విట్మన్ బ్రూక్లిన్‌లోని తన తల్లి ఇంట్లో ఉండటమే అతని గొప్ప కవితలలో ఒకదానికి దారితీసింది, ఎందుకంటే ఆ ఏప్రిల్ ఉదయం తన తల్లి ఇంటి ఆవరణలో లిలాక్ పొదలు పూస్తున్నప్పుడు అతను లింకన్ గురించిన వార్త విన్నాడు. తనను తాను ఓదార్చుకోవడానికి అతను అక్కడికి వెళ్ళాడు, అక్కడ అతను లిలాక్‌ల సువాసనను పీల్చాడు, అది అతనికి లింకన్ మరణం యొక్క జ్ఞాపకంతో అంతర్గతంగా ముడిపడిపోయింది. ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ అప్పటికే ప్రింటర్‌కు పంపబడిన తర్వాత, అతను లింకన్‌కు అంకితమైన తన శక్తివంతమైన శోకగీతం, “వెన్ లిలాక్స్ లాస్ట్ ఇన్ ది డోర్‌యార్డ్ బ్లూమ్డ్” రాయడం ప్రారంభించాడు. పుస్తకం ముద్రణకు సిద్ధమయ్యేలోపే, అతను లింకన్ మరణం గురించిన ఒక చిన్న కవిత, “హష్డ్ బీ ది క్యాంప్స్ టుడే” ను ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ కు త్వరగా జోడించగలిగాడు, కానీ అతని “లిలాక్స్” శోకగీతం మరియు లింకన్ కోసం అతను అసాధారణంగా ప్రాస మరియు ఛందస్సుతో రాసిన శోకగీతం, “ఓ కెప్టెన్! మై కెప్టెన్!”, పుస్తకం ముద్రణకు వెళ్ళిన తర్వాత రాశాడు. అందువల్ల విట్మన్ ‘డ్రమ్-ట్యాప్స్‘కు కొనసాగింపును సంకలనం చేసి, వాషింగ్టన్‌కు తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు దానిని ముద్రించాడు. అక్టోబర్‌లో అతను ‘డ్రమ్-ట్యాప్స్‘తో కొనసాగింపును కూర్పు చేయడం మరియు బైండింగ్ చేయడాన్ని పర్యవేక్షించడానికి బ్రూక్లిన్‌కు తిరిగి వచ్చాడు. అతను సీక్వెల్‌కు “వెన్ లిలాక్స్ లాస్ట్ ఇన్ ది డోర్‌యార్డ్ బ్లూమ్డ్ అండ్ అదర్ పీసెస్” అని ఉపశీర్షిక పెట్టాడు. ఆ శీర్షికే అతని కవిత్వాన్ని, అతని దేశాన్ని ఆవరించిన విచ్ఛిన్నతను, అంటే పూర్తిగా ముక్కలై, ముక్కలైపోయిన స్థితిని నమోదు చేసింది (“లిలాక్స్”లో, అతను యుద్ధంలో మరణించిన వారి “శిధిలాలను, చెత్తను” మరియు దేశం యొక్క ప్రస్తుత పరిస్థితిని వర్ణించాడు). అతను సీక్వెల్‌కు 1865-66 అని తేదీ వేసి, మరో ముఖ్యమైన విరామ చిహ్నాన్ని అందించాడు. అతని 1860-61 నాటి ‘లీవ్స్‘ శాంతియుత దేశానికి, యుద్ధంతో చీలిపోయిన దేశానికి మధ్య ఉన్న విభజనను సూచించినట్లే, ఇప్పుడు ఈ సీక్వెల్ పునరేకీకరణను సూచించింది; ఒక దేశం యుద్ధ సంవత్సరం నుండి తన పునరేకీకరించబడిన శాంతి యొక్క కష్టతరమైన మొదటి సంవత్సరంలోకి, విచ్ఛిన్నం యొక్క భయంకరత నుండి పునర్నిర్మాణ సవాలు వైపు పయనిస్తున్న తీరును ఇది ప్రతిబింబించింది.

డ్రమ్-టాప్స్ మరియు సీక్వెల్‌లను కలపడం ద్వారా, విట్మన్ ఒక పుస్తకాన్ని సృష్టించాడు, దాని భౌతిక రూపం, పునర్నిర్మాణపు కల్లోల కాలంలోకి ప్రవేశిస్తున్న యుద్ధానంతర దేశం ఎదుర్కొంటున్న సవాళ్లను ప్రతిబింబించింది. విట్మన్ కూడా, అంతర్యుద్ధం యొక్క వ్యక్తిగత మరియు జాతీయ గాయాన్ని లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‌లో ఇముడ్చుకోవడానికి మార్గాలను అన్వేషిస్తూ, ఒక కవితాత్మక పునర్నిర్మాణ కాలంలోకి ప్రవేశిస్తున్నాడు. యుద్ధం ముగిసిన వెంటనే, దేశం యొక్క ఆశలు మరియు చరిత్రను తిరిగి ఏకం చేయాలని, మరియు అమెరికాకు ఒక ఆశాజనకమైన ప్రజాస్వామ్య భవిష్యత్తును ప్రదర్శించాలనే తన లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్ యొక్క అసలు లక్ష్యాలను విడిచిపెట్టకూడదని, బదులుగా వాటిని అంతర్యుద్ధం యొక్క గాయంతో ఏకీకృతం చేయాలని విట్మన్ గ్రహించడం ప్రారంభించాడు. దేశం యొక్క సోదరహత్య యుద్ధపు భయానకతను తన పెరుగుతున్న పుస్తకంలోకి ఇముడ్చుకోవడానికి ఒక మార్గాన్ని కనుగొనడానికి, లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‌ను తిరిగి తెరవాలనే కష్టమైన పనిని అతను ఇప్పుడు ఎదుర్కొన్నాడు.

పీటర్ డోయల్

యుద్ధం ముగిసిన తరువాత వారాలు మరియు నెలల్లో విట్మన్ జీవితం అనేక మార్పులకు లోనవుతోంది. ఒక ప్రధాన సంఘటన అనుకోకుండా జరిగింది: ఒక తుఫాను రాత్రి, జాన్ మరియు ఉర్సులా బర్రోస్ అపార్ట్‌మెంట్‌లో భోజనం చేసిన తర్వాత ట్రామ్‌కార్‌లో ఇంటికి వెళ్తుండగా, విట్మన్ కండక్టర్‌తో మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు. ఆ కండక్టర్ పేరు పీటర్ డోయల్, ఇరవై ఒక్క ఏళ్ల ఐరిష్ వలసదారుడు మరియు మాజీ కాన్ఫెడరేట్ సైనికుడు. విట్మన్ ఒక్కడే ప్రయాణికుడని, “మేము వెంటనే పరిచయం అయ్యాము—నేను అతని మోకాలిపై చేయి వేశాను—మేము ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకున్నాము” అని డోయల్ తరువాత గుర్తుచేసుకున్నాడు. “అప్పటి నుండి,” డోయల్ గుర్తుచేసుకున్నాడు, “మేము గొప్ప స్నేహితులమయ్యాము.” అది విట్మన్ జీవితాంతం కొనసాగే స్నేహం, మరియు ఆ కవికి లభించిన అత్యంత గాఢమైన, శృంగారభరితమైన స్నేహం కూడా అదే. విట్మన్ లాగే, డోయల్ కూడా ఒక పెద్ద కుటుంబం నుండి వచ్చాడు, మరియు వాల్ట్, డోయల్ వితంతువు అయిన తల్లిని, అతని తోబుట్టువులను బాగా తెలుసుకున్నాడు; వారు అతనికి రెండవ కుటుంబంలా అయ్యారు. యుద్ధం తరువాత మొదటి సంవత్సరాలలో, ఆసుపత్రుల సంఖ్య క్రమంగా తగ్గి, అత్యంత క్లిష్టమైన కేసులు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నప్పటికీ, విట్మన్ వాషింగ్టన్ ఆసుపత్రులలోని సైనికులను సందర్శించడం కొనసాగించాడు, కానీ ఇప్పుడు అతను తన దృష్టిని ఎక్కువగా దక్షిణాదికి చెందిన ఈ ఒక్క యువ మాజీ ఫిరంగి దళ సైనికుడిపై కేంద్రీకరించాడు. విట్మన్ యొక్క అత్యంత సన్నిహిత మిత్రులలో చాలా మందిలాగే, డోయల్ కూడా ప్రాథమిక విద్య మాత్రమే అభ్యసించి, కార్మిక వర్గానికి చెందినవాడు. ఈ యువకులు విట్మన్ యొక్క యవ్వనపు స్వరూపానికి ప్రతిబింబాలుగా ఉండేవారు. తన కవిత్వం వారి తరఫున మాట్లాడుతుందని, వారు చెప్పలేనిదాన్ని మాటల్లోకి అనువదిస్తుందని, ఉన్నత వర్గపు ఆర్భాటాలు, ఉన్నత విద్య, సాంప్రదాయపు అలసట కలిగించే లాంఛనాలు లేని సామాన్యుడి గొంతుకగా మారుతుందని అతను భావించాడు. అందుకే విట్మన్ దృష్టిలో, డోయల్ అమెరికా భవిష్యత్తుకు ప్రతీక: ఆరోగ్యంగా, చమత్కారంగా, అందంగా, మంచి స్వభావంతో, కష్టపడి పనిచేసేవాడిగా, మంచి సమయాలను ఇష్టపడేవాడిగా, నిరాశాజనకంగా ఉన్న ఆ సమయంలో అతను విట్మన్ జీవితానికి కొంత శక్తిని, ఆశను ఇచ్చాడు. వారు కలిసి ట్రామ్‌లలో ప్రయాణించారు, యూనియన్ హోటల్ బార్‌లో మద్యం సేవించారు, నగరం వెలుపల సుదీర్ఘ నడకలు సాగించారు, ఒకరికొకరు కవిత్వాన్ని ఉటంకించుకున్నారు (విట్మన్ షేక్స్‌పియర్ కవిత్వాన్ని, డోయల్ లిమెరిక్‌లను వల్లెవేశారు). 1860ల చివరలో, 1870ల ప్రారంభంలో విట్మన్ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తూ ఉండగా, ఆ యువ మాజీ సైనికుడు, వృద్ధాప్యంలో ఉన్న మాజీ నర్సుకు సపర్యలు చేస్తూ, వాల్ట్ ఎంతోమంది అనారోగ్య సైనికులకు చేసినట్లే కవికి సాంత్వన చేకూర్చాడు. సైనికులు చెప్పిన కథల నుండి విట్మన్ తన అనేక కవితలకు బీజాలు తీసుకున్నట్లే, జాన్ విల్క్స్ బూత్ అధ్యక్షుడిని కాల్చి చంపిన రాత్రి ఫోర్డ్ థియేటర్‌లో ఉన్న డోయల్ నుండి, లింకన్ హత్య కథనాన్ని గ్రహించాడు. తన తరువాతి కాలంలో అతను క్రమం తప్పకుండా ఇచ్చే లింకన్ ఉపన్యాసాల కోసం ఈ కథనాన్నే ఉపయోగించుకున్నాడు.

1870లో మాత్రమే డోయల్-విట్మన్ సంబంధంలో తీవ్రమైన సమస్యలు తలెత్తాయి. విట్మన్ నోట్‌బుక్‌లన్నింటిలో అత్యంత ఆసక్తికరమైన మరియు తరచుగా చర్చించబడే కొన్ని నమోదులలో, ఆ కవి ఒక గూఢమైన తీర్మానాన్ని నమోదు చేశాడు: “ఈ గడియ నుండి, 16.4 యొక్క ఈ ఉద్రేకపూరితమైన, అస్థిరమైన, నిష్ప్రయోజనమైన, అగౌరవకరమైన అన్వేషణను పూర్తిగా మరియు శాశ్వతంగా వదిలివేయాలి—చాలా కాలం, (చాలా చాలా కాలం) పట్టుదలతో కొనసాగించాను,—ఇది చాలా అవమానకరం.” విమర్శకులు చివరికి విట్మన్ యొక్క సంఖ్యా/అక్షర సంకేతాన్ని (16 = P; 4 = D) ఛేదించి, విట్మన్ డోయల్‌తో తన సంబంధం గురించి రాస్తున్నాడని గ్రహించారు. విట్మన్ తనను తాను ఇలా ఉద్బోధించుకుంటాడు: “ఈ అంటుకునే స్వభావాన్ని అణచివేయి/ అది మితిమీరింది—జీవితాన్ని ఒక హింసగా మారుస్తోంది/ ఆహా ఈ రోగగ్రస్తమైన, జ్వరం వంటి అసమానమైన అంటుకునేతనం/ ఫ్రెడ్ వాన్‌ను గుర్తుంచుకో.” బహుశా విట్మన్ యొక్క ‘కలామస్‘ కవితలకు స్ఫూర్తినిచ్చిన సన్నిహిత మిత్రుడైన వాన్, డోయల్‌తో అనేక లక్షణాలను పంచుకున్నాడు. విట్మన్ ఆశించినంత తీవ్రతతో వారు తన ప్రేమను తిరిగి ఇవ్వనప్పుడు, అతను ఆ ఇద్దరిపై అసూయపడ్డాడు. విట్మన్ డోయల్‌ను కలిసిన కొద్దికాలానికే, అతను తన ‘కలామస్‘ కవితా పరంపరను సవరించి, విడిచిపెట్టబడ్డాననే నిరాశను వ్యక్తపరిచే విషాదభరితమైన కవితలను తొలగించాడు. కానీ 1870లో, అవే విషాదభరితమైన భావోద్వేగాలు మళ్లీ తలెత్తాయి, అయినప్పటికీ ఈసారి విట్మన్ మరియు అతని భాగస్వామి ఎలాగోలా ఆ సమస్య నుండి బయటపడగలిగారు. వాల్ట్ అలా కలలు కన్నప్పటికీ, వారు ఎప్పుడూ కలిసి జీవించలేదు. వారి సంబంధం 1860ల మధ్యకాలంలో ఉన్నంత తీవ్రతను ఎప్పటికీ తిరిగి పొందలేనప్పటికీ, డోయల్ మరియు విట్మన్ ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు కొనసాగించారు. ఆ కవి న్యూజెర్సీలోని కామ్‌డెన్‌కు వెళ్ళిన తర్వాత, తరువాతి రెండు దశాబ్దాల పాటు డోయల్ క్రమం తప్పకుండా విట్మన్‌ను సందర్శించాడు.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –20-9-26-ఉయ్యూరు .

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.10 వ చివరి భాగం.19.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.33 వ భాగం.19.9.26.

–నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-2

Band of Brothers

బ్యాండ్ ఆఫ్ బ్రదర్స్

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే మగ స్నేహితుల మధ్య ఉండే స్నేహాన్ని అమితంగా ఇష్టపడేవారు. చేపలు పట్టడం, వేటాడటం,

మరియు ముఖ్యంగా, యుద్ధం వంటి కార్యకలాపాల ద్వారా వారు బంధాలను ఏర్పరచుకునేవారు.

సంఘర్షణ పట్ల అవగాహన. తన జీవితాంతం, అతను సహవాసం కోసం అన్వేషించాడు, అయినప్పటికీ వ్యక్తివాదానికి కూడా విలువనిచ్చాడు. రెడ్ క్రాస్‌లో అతని అనుభవాలు కొత్త స్నేహాలకు ద్వారాలు తెరిచాయి, వారు యుద్ధానికి వెళ్ళడానికి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు ఆ స్నేహాలు మరింత బలపడ్డాయి.

ఇటలీకి రాక మరియు మొదటి మిషన్

ఇటలీలో సేవ చేయమని రెడ్ క్రాస్ నుండి టెలిగ్రామ్ అందుకున్న వెంటనే, హెమింగ్‌వే ఉత్సాహంతో మరియు గుర్తింపు కోరికతో వేగంగా బయలుదేరాడు. సైనిక జీవితంలోని చిక్కులను అర్థం చేసుకుంటూ, అతను హోదా  వందనం అనే భావన పట్ల ఆకర్షితుడయ్యాడు, ఇది అతని యవ్వన ఉత్సాహాన్ని ప్రదర్శించింది. న్యూయార్క్ నగరంలో అతని కొత్త అనుభవాలలో తోటి వాలంటీర్లను కలవడం మరియు నటి మే మార్ష్‌తో ఒక చిన్న పరిచయం ఉన్నాయి.

ఆకర్షణ యొక్క భావన

“ఆకర్షణ” అనే పదం, గ్రీకు భాష నుండి ఉద్భవించింది, దీని అర్థం “దైవకృప యొక్క వరం”.

ఇది నాయకత్వం మరియు ఆకర్షణతో ముడిపడి ఉన్న ఒక సహజసిద్ధమైన గుణాన్ని వివరిస్తుంది, ఇది ఉన్న వ్యక్తులను ఇతరుల నుండి వేరు చేస్తుంది. సామాజిక శాస్త్రవేత్త మాక్స్ వెబర్ మానవ సంబంధాలను వివరించడానికి దీనిని ఉపయోగించినప్పటికీ, ఆధునిక అవగాహన చాలా కాలం తర్వాత ఉద్భవించింది. ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే ఈ ఆకర్షణను మూర్తీభవించారు, దీనిపై ఆయన తల్లి గ్రేస్ హెమింగ్వే ఎక్కువగా ప్రభావం చూపారు.

గ్రేస్ హెమింగ్వే ప్రభావం

గ్రేస్ హెమింగ్వే ఒక ఆధిపత్య మరియు దృఢమైన మహిళ, ఆమె బలమైన వ్యక్తిత్వం ఆమెను కలిసిన ప్రతి ఒక్కరిపై చెరగని ముద్ర వేసింది. శారీరకంగా ఆకట్టుకునేలా ఉండటమే కాకుండా, ఆమె ఉత్సాహభరితంగా ఉండేది మరియు సంగీతం, కళలతో సహా వివిధ కార్యకలాపాలలో నిమగ్నమై ఉండేది, ఇది ఆమె అంతులేని శక్తిని ప్రదర్శించింది. జీవితం పట్ల ఈ ఉత్సాహం ఆమె ఎర్నెస్ట్‌కు అందించిన లక్షణం, అతను అనుభవాల పట్ల ఆమెకున్న ఆసక్తిని వారసత్వంగా పొందాడు.

యుద్ధానంతరం ఎర్నెస్ట్ పరివర్తన

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో సేవ చేసి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, హెమింగ్వే తన దృక్పథంలో  స్వభావంలో మార్పును గమనించాడు. మొదట్లో ఒక యుద్ధ వీరుడిగా కీర్తించబడిన అతను, తన హోదాను స్వీకరించి, తన అనుభవాల గురించి కథలు చెప్పడాన్ని ఆస్వాదించాడు. యుద్ధం వల్ల కలిగిన మానసిక ఆఘాతంతో సంబంధం ఉన్న నిద్రలేమి  భావోద్వేగ క్షోభ వంటి వ్యక్తిగత సమస్యలతో పోరాడుతున్నప్పటికీ, అతను తాను మెచ్చుకునే వర్గాలలో స్నేహాలను పెంచుకున్నాడు.

కీర్తి , తొలి రచనా ప్రస్థానాలు

తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, హెమింగ్‌వే తన యుద్ధ కథలను ఒక రకమైన స్థానిక కీర్తిగా మార్చుకున్నాడు, తన అనుభవాల నాటకీయ కథనాలతో ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకున్నాడు. అతను రచనలో పూర్తిగా నిమగ్నమవ్వడం ప్రారంభించాడు, కథలను పంపిస్తూ, అభిప్రాయాలను సేకరిస్తూనే, అధికారిక విద్యను అభ్యసించాలనే ఆలోచనతో సతమతమయ్యాడు; కుటుంబ నిర్లక్ష్యం కారణంగా జీవితాంతం చేదు అనుభూతికి మూలకారణంగా నిలిచిన ఆ ఆలోచనతో సతమతమయ్యాడు.

సాహిత్య వృత్తి అభివృద్ధి

చివరికి, హెమింగ్‌వే టొరంటో స్టార్ పత్రికలో జర్నలిజంలోకి మారారు, అక్కడ అతను తన రచనా నైపుణ్యాన్ని మెరుగుపరుచుకుని,

తరువాత తన కల్పనా రచనలలో నిండిపోయే ఒక వ్యంగ్య ధోరణిని అభివృద్ధి చేసుకున్నారు.

ఈ కాలం ఆయన ఒక గంభీరమైన రచయితగా ఎదగడంలో కీలక ఘట్టంగా నిలిచింది; తన రచనా శైలిలో అన్వేషణ మరియు ప్రయోగాలు చేయడం దీని ప్రత్యేకత, అయితే అదే సమయంలో జర్నలిజం పరిమితుల పట్ల ఆయనకు అసహనం పెరుగుతూ వచ్చింది.

ఒక విశిష్ట రచయితగా హెమింగ్‌వే భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దిన వ్యక్తిగత, కుటుంబ మరియు సామాజిక ప్రభావాల నేపథ్యంలో, ఆయన ప్రారంభ జీవితంలోని సంక్లిష్టతలను ఈ అధ్యాయం వివరిస్తుంది.

తొలి తిరుగుబాటు మరియు కుటుంబ కలహాలు

ఇరవై ఏళ్ల వయసులో, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే స్వాతంత్ర్యం కోసం పరితపించి,

తన కుటుంబం యొక్క మధ్యతరగతి విలువలకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశాడు. అతను తన తల్లిదండ్రుల మత విశ్వాసాలను మరియు నైతిక కఠినత్వాన్ని తిరస్కరించాడు,

ముఖ్యంగా తన తల్లి ఆసక్తులను ఆడంబరమైనవిగా లక్ష్యంగా చేసుకున్నాడు.

1920 వేసవిలో ఉద్రిక్తతలు తారాస్థాయికి చేరుకున్నాయి, ఎందుకంటే ఎర్నెస్ట్ విండ్‌మెర్‌లో కుటుంబ పనులలో సహాయం చేయడానికి బదులుగా,

సమీపంలోని హార్టన్ బేలో తీరికగా చేపలు పట్టడానికి మొగ్గు చూపాడు. అతని తల్లి గ్రేస్ మరియు తండ్రి ఎడ్ నుండి వచ్చిన వ్యతిరేకత ఒక ముఖ్యమైన వివాదానికి దారితీసింది.

విండెమెర్‌లో కుటుంబ పనులలో సహాయం చేయడానికి బదులుగా, ఎర్నెస్ట్ సమీపంలోని హార్టన్ బేలో తీరికగా చేపలు పట్టడానికి వెళ్ళాడు. అతని తల్లి గ్రేస్, తండ్రి ఎడ్ దీనిని వ్యతిరేకించడంతో, వారి మధ్య ఒక పెద్ద కుటుంబ కలహాలు చెలరేగాయి. ఎందుకంటే వారు అతని ప్రవర్తనను బాధ్యతారహితంగా,

అభిరుచి లేకపోవడానికి సూచికగా భావించారు.

ప్రేమ వ్యవహారాలు మరియు తిరస్కరణ

ఈ కాలంలో, ఎర్నెస్ట్ తన ఉన్నత పాఠశాల అనుభవాల గురించి మరియు ఆగ్నెస్ తనను తిరస్కరించినందుకు పశ్చాత్తాపపడుతూ, తనకంటే చిన్నవారైన స్థానిక అమ్మాయిలతో సరసాలాడాడు. గ్రేస్ హెమింగ్వే ఈ ప్రవర్తనల పట్ల ముఖ్యంగా కలత చెందింది,

వాటిని బాధ్యతారహితమైనవిగా మరియు వారి కుటుంబ పరువుకు హానికరమైనవిగా భావించింది.

బహిష్కరణ క్షణం

ఎర్నెస్ట్ మరియు అతని ఇద్దరు చెల్లెళ్లతో జరిగిన ఒక అర్ధరాత్రి పిక్నిక్ సంఘటన తర్వాత పరిస్థితి మరింత తీవ్రమైంది. గ్రేస్ యొక్క పెరుగుతున్న అసహనం ఒక నాటకీయ లేఖకు దారితీసింది, అందులో ఆమె తన నిరాశను వ్యక్తం చేస్తూ, చివరికి అతన్ని ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళమని ఆదేశించింది. ఎర్నెస్ట్ యొక్క చెడు ప్రభావంగా వారు భావించిన దాని మధ్య, తమ చిన్న పిల్లల క్షేమం గురించి భయపడి, ఎడ్ హెమింగ్‌వే ఈ చర్యకు మద్దతు ఇచ్చారు.

స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాటాలు

బహిష్కరణకు గురైన తర్వాత, ఎర్నెస్ట్ తన లక్ష్యం లేని యుద్ధానంతర జీవితంతో సతమతమయ్యాడు. చికాగోలో వివిధ ఉద్యోగ అవకాశాలను పరిశీలించినప్పటికీ, అతను పెద్దగా ప్రేరణ పొందలేకపోయాడు. చివరికి, ఒక సహకార పత్రికలో పనిచేస్తూ తాత్కాలిక స్థిరత్వాన్ని పొందాడు. ఆ పత్రిక నైతికంగా సందేహాస్పదమైనప్పటికీ, అతను చేరాలనుకున్న రచనా ప్రపంచం యొక్క రుచిని అందించింది. ఈ సమయంలో, అతను ఇతర వర్ధమాన రచయితలతో కలిసిపోయి, తన సాహిత్య జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దడంలో సహాయపడే సంబంధాలను పెంచుకున్నాడు.

హాడ్లీ రిచర్డ్‌సన్‌తో పరిచయం

ఈ నేపథ్యంలో, ఎర్నెస్ట్ సిగ్గుపడే స్వభావం గల హాడ్లీ రిచర్డ్‌సన్‌ను కలిశాడు. ఆమె అతని జీవితంలో కీలక పాత్ర పోషించింది. వారి మధ్య ఏర్పడిన తక్షణ అనుబంధం, పంచుకున్న అనుభవాలు ఒక గాఢమైన సంబంధానికి నాంది పలికాయి. హాడ్లీ ఎర్నెస్ట్ ఆశయాలను అంగీకరించి, అతనికి ప్రోత్సాహాన్ని అందించింది. వారి తొలి ప్రేమాయణంలో ఒకరికొకరు అండగా నిలుస్తూ ఆత్మీయ క్షణాలను పంచుకున్నారు.

నిబద్ధత వైపు ఒక అడుగు

వారి సంబంధం బలపడటంతో, వారు భవిష్యత్ ప్రణాళికల గురించి చర్చించుకున్నారు.

మరియు వివాహం చేసుకోవాలనే తమ కోరికను వ్యక్తం చేశారు, ఇది వారి వారి గతాల పట్ల పరస్పర తిరుగుబాటు స్ఫూర్తిని ప్రతిబింబిస్తుంది. హ్యాడ్లీ యొక్క స్వాతంత్ర్యం, ఒక సాధారణ ఆర్థిక నేపథ్యంతో బలపడి, తన నియంత్రణలో ఉన్న కుటుంబ పరిస్థితులు లేనప్పుడు ఆమెకు కొత్త ఆత్మవిశ్వాసాన్ని అందించింది.

ముగింపు

సెప్టెంబర్ 1921లో, వారిద్దరి జీవితాలలో ఒక ముఖ్యమైన మార్పును సూచించిన ఒక వేడుకలో వారు వివాహం చేసుకున్నారు. ఎర్నెస్ట్ సామర్థ్యంపై హ్యాడ్లీకి ఉన్న అచంచలమైన నమ్మకం, అతని అభివృద్ధి చెందుతున్న రచనా వృత్తికి పునాది వేసింది, వారు పారిస్‌కు ఒక ప్రయాణానికి సిద్ధమైనప్పుడు—ఈ అవకాశం వారిద్దరి జీవితాలను మరియు ఎర్నెస్ట్ యొక్క సాహిత్య మార్గాన్ని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసింది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

కీలక అంశం: కుటుంబ అంచనాలను తిరస్కరించడం

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: ఈ అధ్యాయం కుటుంబ విలువలకు, ముఖ్యంగా తన తల్లి నమ్మకాలకు వ్యతిరేకంగా హెమింగ్‌వే యొక్క ప్రారంభ ధిక్కారాన్ని హైలైట్ చేస్తుంది, స్వాతంత్ర్యం కోరుకోవడంలో తరచుగా సామాజిక మరియు కుటుంబ ఒత్తిళ్లను తిరస్కరించడం ఉంటుందని సూచిస్తుంది. ఈ దృక్కోణం హెమింగ్‌వే ప్రేరణలపై వెలుగునిచ్చినప్పటికీ, ఇది వ్యక్తిగత ఎంపికలను ప్రభావితం చేసే సంక్లిష్టమైన కుటుంబ సంబంధాలను మరియు భావోద్వేగ బంధాలను సరళీకరించవచ్చు. ‘హెమింగ్‌వే: ఎ లైఫ్ స్టోరీ’లో ఎ. స్కాట్ ఎస్. వంటి విమర్శకులు వాదించేదేమిటంటే, హెమింగ్‌వే తిరుగుబాటు అతని కుటుంబ ప్రభావాన్ని రద్దు చేయకపోవచ్చు, కానీ ఆమోదం కోసం ఆరాటం మరియు స్వయంప్రతిపత్తి కోసం తపనల మధ్య ఉన్న క్లిష్టమైన సమతుల్యతను నొక్కి చెబుతుంది.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్-19—9-26-ఉయ్యూరు 

అమెరికా జాతీయకవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర -2

The First Edition of Leaves of Grass

గడ్డిపరకలు మొదటి సంపుటి

విట్మన్ తన పుస్తకం యొక్క మొదటి ముద్రణ కోసం తన సొంత డబ్బుతో ఖర్చుపెట్టాడు  కేవలం 795 ప్రతులను మాత్రమే ముద్రించాడు. తన ఆర్థిక స్తోమతను బట్టి వివిధ సమయాల్లో వాటికి బైండింగ్ చేయించాడు. విమర్శకులు  జీవితచరిత్రకారులు ఈ పుస్తకం జూలై నాలుగో తేదీన వెలువడిందని, తద్వారా అమెరికా సాహిత్య స్వాతంత్ర్యానికి ఇది ఒక సరైన చిహ్నంగా నిలుస్తుందని తరచుగా ఊహించినప్పటికీ, బ్రూక్లిన్ డైలీ ఈగిల్‌లోని ప్రకటనలు ‘లీవ్స్’ పుస్తకం వాస్తవానికి జూన్ చివరిలో విడుదలైందని స్పష్టం చేస్తున్నాయి. ‘లీవ్స్’ వెలువడిన కొన్ని వారాలకే తన తండ్రి మరణంతో, ఆ పుస్తకం ప్రచురితమైనందుకు అతని ఆనందం త్వరగా ఆవిరైపోయింది. వాల్టర్ సీనియర్ చాలా సంవత్సరాలుగా అనారోగ్యంతో ఉన్నారు, మరియు అతనికి, వాల్ట్‌కు మధ్య ఎప్పుడూ అంత సాన్నిహిత్యం లేనప్పటికీ, వాల్ట్ పుట్టిన పాత విట్మన్ నివాసమైన లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని వెస్ట్ హిల్స్‌కు వారు ఇటీవలే కలిసి ప్రయాణించారు. ఇప్పుడు తన తండ్రి మరణం, వ్యాపార నౌకాదళంలో పనిచేస్తున్న తన అన్న జెస్సీ లేకపోవడం (ఆ తర్వాత జెస్సీలో పెరుగుతున్న హింసాత్మక ప్రవర్తన మరియు మానసిక అస్థిరత) వల్ల, వాల్ట్ ఆ కుటుంబానికి తండ్రి స్థానాన్ని భర్తీ చేసే వ్యక్తిగా మారాడు; సహాయం  మార్గదర్శనం కోసం అతని తల్లి  తోబుట్టువులు ఆశ్రయించే వ్యక్తిగా నిలిచాడు. వాల్టర్ సీనియర్ బ్రతికి ఉన్నప్పుడే ఆ పాత్రను పోషించడంలో అతనికి కొంత అనుభవం ఉంది; బహుశా వాల్టర్ సీనియర్ యొక్క తాగుడు అలవాట్లు  పెరుగుతున్న సాధారణ నిరాశ కారణంగా, యువ వాల్ట్ అనేక పెద్దల బాధ్యతలను స్వీకరించాడు—ఉదాహరణకు, తన సోదరులకు బూట్లు కొనడం,  1847 నాటికే కుటుంబ ఇంటిపై హక్కును పొందడం వంటివి. అయితే, ఇప్పుడు అతను తన తల్లి  తోబుట్టువులు ఆశ్రయించగల ఏకైక వ్యక్తి అయ్యాడు.

కానీ పెరుగుతున్న ఈ కుటుంబ భారాలు ఉన్నప్పటికీ, అతను తన కొత్త పుస్తకంపై దృష్టి పెట్టగలిగాడు,  దాని రచన మరియు ముద్రణకు సంబంధించిన అన్ని వివరాలను ఎలాగైతే పర్యవేక్షించాడో, అలాగే ఇప్పుడు దాని పంపిణీని పర్యవేక్షించి, దాని ఆదరణను నియంత్రించడానికి ప్రయత్నించాడు. మొదటి ఎడిషన్ మొత్తం అమ్ముడైపోయిందని విట్మన్ చెప్పినప్పటికీ, వాస్తవానికి ఆ పుస్తకం అమ్మకాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి. అతను అనేక మంది ప్రసిద్ధ రచయితలకు (వారిలో జాన్ గ్రీన్‌లీఫ్ విటియర్ కూడా ఉన్నారు, అతను తన కాపీని నిప్పులో పడేశాడని ఒక కథనం ఉంది) ప్రతులను పంపాడు, కానీ ఒక్కరు మాత్రమే స్పందించారు,  అది, సముచితంగా, ఎమర్సన్. అతను విట్మన్ రచనలో తాను కోరుకున్న స్ఫూర్తి, స్వరూపం  శైలిని గుర్తించాడు. “ఒక గొప్ప వృత్తి జీవితం ప్రారంభంలో మీకు శుభాకాంక్షలు,” అని ఎమర్సన్ విట్మన్‌కు రాసిన తన వ్యక్తిగత లేఖలో పేర్కొన్నారు. “అతిగా శ్రమించడం వల్లనో, లేదా స్వభావంలోని అధిక కొవ్వు వల్లనో మన పాశ్చాత్య మేధస్సు మందకొడిగా, నీచంగా తయారవుతోందన్నట్లుగా కనిపించే నిస్సారమైన, పిసినారి స్వభావంపై నేను ఎప్పుడూ చేసే అంచనాకు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ న్యాయం చేస్తుంది,” అని కూడా ఆయన అన్నారు. విట్మన్ కవిత్వం దేశాన్ని అక్షరాలా చక్కదిద్దుతుందని, దానికి ఒక రూపాన్ని ఇస్తుందని,  దానిలోని అదనపు ఉన్నత వర్గపు కొవ్వును కరిగించడంలో సహాయపడుతుందని ఎమర్సన్ విశ్వసించారు. విట్మన్ పుస్తకం ఒక అసాధారణమైన విజయం: నూతన దేశాన్ని సవాలు చేస్తున్న విద్య, మద్యపాన నిషేధం, బానిసత్వం, వేశ్యావృత్తి, వలసలు, ప్రజాస్వామ్య ప్రాతినిధ్యం వంటి సామాజిక సమస్యలను పాత్రికేయం  కల్పనల ద్వారా ఒక దశాబ్దానికి పైగా పరిష్కరించడానికి ప్రయత్నించిన తరువాత, విట్మన్ ఇప్పుడు అపూర్వమైన రూపాన్ని ఆశ్రయించాడు. అది ఒక రకమైన ప్రయోగాత్మక పద్యరూపం. గుర్తించదగిన ఛందస్సు లేకుండా, ప్రాసలేని పొడవైన పంక్తులలో కూర్చబడిన ఈ పద్యంలోని స్వరం, ఉపన్యాస ధోరణి, పాత్రికేయం బైబిల్ యొక్క విచిత్రమైన కలయిక—ఉద్వేగభరితంగా, సాధారణంగా  ప్రవచనాత్మకంగా—ఇవన్నీ ఒక కొత్త అమెరికన్ ప్రజాస్వామ్య వైఖరిని, అంటే దేశంలోని వైవిధ్యాన్ని నమోదు చేసి, వాటన్నిటినీ ఒకే విశాలమైన, ఏకీకృత గుర్తింపులో ఇముడ్చుకోగల ఒక శోషక  అంగీకార స్వరాన్ని గుర్తించే సేవలో ఉన్నాయి. “నేను నన్ను నేనే వ్యతిరేకించుకుంటున్నానా?” అని విట్మన్, తాను “సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్” అని పిలవబోయే ఆ సుదీర్ఘ పద్యం చివరలో ఆత్మవిశ్వాసంతో అడిగాడు: “సరే అయితే . . . . నేను నన్ను నేనే వ్యతిరేకించుకుంటున్నాను; / నేను విశాలమైనవాడిని . . . . నాలో అనేకులు ఇమిడి ఉన్నారు.” సంస్కృతిలో అపారమైన విభజన, ఉద్రిక్తతలు నెలకొని ఉన్న తరుణంలో, ఈ నూతన స్వరం ఐక్యత గురించి ఆత్మవిశ్వాసంతో పలికింది. ఎంత హీనమైనదైనా ప్రతిదాన్నీ తనలో ఒక భాగంగా భావించి ఆనందించగల వ్యక్తి యొక్క నిశ్చయతతో అది మాట్లాడింది: “అన్నిటికన్నా సామాన్యమైనది, చౌకైనది, సమీపమైనది, సులభమైనది నేనే.” అతని రచనలు అమెరికన్ పట్టణ కార్మికవర్గం యొక్క యాసలో ప్రతిధ్వనించాయి. అవి దేశపు కల్లోలభరితమైన రాజకీయాలు, విభిన్న సంగీతం, నూతన సాంకేతికతలు, విజ్ఞానశాస్త్రం పట్ల దానికున్న ఆసక్తి,  బ్రిటిష్ ఇంగ్లీషుకు భిన్నమైన భాషగా రూపుదిద్దుకుంటున్న అమెరికన్ భాష పట్ల దానిలో వికసిస్తున్న గర్వంతో ప్రతిధ్వనిస్తూ, అల్లకల్లోలంగా ఉన్న పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు సంస్కృతిలోని వివిధ మూలల్లోకి లోతుగా చొచ్చుకుపోయాయి. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ రచయిత ఎవరో రహస్యమేమీ కానప్పటికీ, విట్మన్ తన పేరును శీర్షిక పేజీపై పెట్టకపోవడం ఒక అసాధారణమైన  సూచనాత్మకమైన చర్య (నిజానికి, 1876లో వచ్చిన ఆ పుస్తకం యొక్క “రచయిత ఎడిషన్” వరకు ‘లీవ్స్’ యొక్క ఏ శీర్షిక పేజీపైనా అతని పేరు కనిపించలేదు, అదీ కూడా ప్రతి పుస్తకం అమ్ముడైనప్పుడు విట్మన్ శీర్షిక పేజీపై తన పేరుతో సంతకం చేసినప్పుడు మాత్రమే). పేరు లేకపోవడం బహుశా, ఈ పుస్తక రచయిత తాను తన కోసం కాకుండా అమెరికా కోసం మాట్లాడుతున్నానని నమ్మాడని సూచించింది. కానీ శీర్షిక పేజీకి ఎదురుగా విట్మన్ యొక్క ఒక చిత్రపటం ఉంది. అది 1854 వేసవిలో ఫోటోగ్రాఫర్ గాబ్రియేల్ హారిసన్ తీసిన ఒక డాగెరోటైప్ నుండి చెక్కబడినది. ఇది సాహిత్య చరిత్రలో అత్యంత ప్రసిద్ధమైన ముఖచిత్రంగా మారింది. ఇందులో వాల్ట్ కార్మికుడి దుస్తులలో, చొక్కా విప్పి, టోపీ పెట్టుకుని పక్కకు వంచి, నిర్లక్ష్యంగా నిలబడి ఉంటాడు.

1856 లీవ్స్

తన లీవ్స్ మొదటి ఎడిషన్‌ను రూపొందించిన కొన్ని నెలల్లోనే, విట్మన్ రెండవ ఎడిషన్‌పై తీవ్రంగా పనిచేయడం ప్రారంభించాడు. మొదటి ఎడిషన్‌లో, అతను పుస్తకాన్ని పెద్ద కాగితంపై ముద్రించడం ద్వారా తన పొడవైన పంక్తులకు పేజీ అంతటా విస్తరించడానికి స్థలాన్ని కల్పించాడు. అయితే, రెండవ ఎడిషన్‌లో అతను ఆ విశాలమైన పేజీలను త్యాగం చేసి, తాను తర్వాత “చంకీ ఫ్యాట్ బుక్” అని పిలిచిన దానిని రూపొందించాడు. “పుస్తకాన్ని మీ జేబులో పెట్టుకుని సముద్ర తీరానికి లేదా అడవికి వెళ్లడం” అనే “ఆదర్శ ఆనందాన్ని” పాఠకుడికి అందించే జేబు పరిమాణ ఎడిషన్‌ను సృష్టించడానికి ఇది అతని తొలి ప్రయత్నం. ఫౌలర్ అండ్ వెల్స్ సంస్థ ప్రచురించి, పంపిణీ చేసిన ఈ సంచిక ముఖచిత్రంపై (అయితే, “రచయిత ఇప్పటికీ తన ప్రచురణకర్తే” అని ప్రకటించడం ద్వారా ఆ సంస్థ ఈ పుస్తకం నుండి తమను తాము జాగ్రత్తగా దూరం చేసుకుంది), విట్మన్ అమెరికన్ ప్రచురణ చరిత్రలోనే మొట్టమొదటి “బ్లర్బ్స్” (పుస్తక పరిచయ వాక్యాలు)లో ఒకదాన్ని ప్రస్ఫుటంగా ముద్రించాడు: ఎమర్సన్ అనుమతి అడగకుండానే, అతనికి ఎమర్సన్ రాసిన లేఖలోని మొదటి మాటలను పుస్తకం వెనుక అట్టపై బంగారు అక్షరాలతో ముద్రించాడు: “ఒక గొప్ప వృత్తి జీవితం ప్రారంభంలో మీకు శుభాకాంక్షలు,” దాని తర్వాత ఎమర్సన్ పేరు. ఇంకా, ఆ సంపుటికి ప్రచారం కల్పించడానికి, అతను మొదటి సంచికపై వచ్చిన సమీక్షల సమూహాన్ని—అందులో అతను స్వయంగా రాసిన మూడు సమీక్షలు, కొన్ని ప్రతికూల సమీక్షలతో సహా—జతపరిచి, ఆ సంకలనానికి ‘లీవ్స్-డ్రాపింగ్స్’ అని పేరు పెట్టాడు. “ఏ ప్రచారమూ లేకపోవడం కంటే ఏదో ఒక ప్రచారం ఉండటం మేలు” అనే వ్యూహానికి విట్మన్ మార్గదర్శకుడు. పుస్తకం వెనుక భాగంలో, అతను ఎమర్సన్ పూర్తి లేఖను (మళ్ళీ, అనుమతి లేకుండానే) ముద్రించి, తన కవిత్వాన్ని సమర్థించుకునే విధంగా “మాస్టర్”ను ఉద్దేశించి ఒక సుదీర్ఘ బహిరంగ లేఖను తిరిగి రాశాడు. తన రచనలపై ఎమర్సన్ ప్రభావాన్ని అతను తర్వాత తక్కువ చేసి చూపినప్పటికీ, ఆ సమయంలో తన మదిలో ఎమర్సన్ ఆలోచనలే ఉండేవని అతను తర్వాత గుర్తుచేసుకున్నాడు.

మొదటి ఎడిషన్ కంటే నాలుగు రెట్లు ఎక్కువ పేజీలతో, 1856 లీవ్స్, 1855 ఎడిషన్‌లోని అసలు పన్నెండు కవితలకు అదనంగా ఇరవై కొత్త కవితలను (తర్వాత “క్రాసింగ్ బ్రూక్లిన్ ఫెర్రీ” అని పిలువబడిన శక్తివంతమైన “సన్-డౌన్ పోయెమ్”తో సహా) జోడించింది. 1855లో ఆ అసలు పన్నెండు కవితలకు శీర్షికలు లేవు, కానీ విట్మన్ కొత్త ఎడిషన్‌ను విభిన్నంగా కనిపించేలా చేయడానికి తన శాయశక్తులా ప్రయత్నించాడు: పెద్ద పేజీలకు బదులుగా చిన్న పేజీలు, సన్నని పుస్తకానికి బదులుగా లావుపాటి పుస్తకం, మరియు తన కవితలకు అసలు శీర్షికలు లేకపోవడానికి బదులుగా పొడవైన శీర్షికలు పెట్టాడు. కాబట్టి, మొదటి ఎడిషన్‌లో శీర్షిక లేని పరిచయ కవితకు, చివరికి “సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్” అని పేరు పెట్టబడింది, దానిని 1856లో “పోయం ఆఫ్ వాల్ట్ విట్మన్, యాన్ అమెరికన్” అని పిలిచారు, మరియు “దిస్ కంపోస్ట్”గా మారబోయే కవిత ఇక్కడ “పోయం ఆఫ్ వండర్ ఎట్ ది రెసరెక్షన్ ఆఫ్ ది వీట్”గా కనిపించింది. కొన్ని శీర్షికలు కవితల మాదిరిగానే నిరంతర జాబితాలను చేర్చడం ద్వారా శీర్షికల యొక్క సరిహద్దులనే సవాలు చేసినట్లు అనిపించాయి: “టు ఎ ఫాయిల్డ్ యూరోపియన్ రెవల్యూషనైర్” అనే కవిత “లిబర్టీ పోయం ఫర్ ఏషియా, ఆఫ్రికా, యూరప్, అమెరికా, ఆస్ట్రేలియా, క్యూబా, అండ్ ది ఆర్కిపెలాగోస్ ఆఫ్ ది సీ”గా కనిపించింది. అతను అసలు కవిత్వం రాయడం లేదనే తొలి విమర్శలను తిప్పికొట్టడానికే అన్నట్లుగా—ఉదాహరణకు, ‘లైఫ్ ఇలస్ట్రేటెడ్’ పత్రికలోని సమీక్ష విట్మన్ రచనలను “లయబద్ధమైన గద్య పంక్తులు, లేదా ఉచ్చారణల పరంపర (వాటిని ఇంకేమని పిలవాలో మాకు తెలియదు)” అని అభివర్ణించింది—విట్మన్ 1856 నాటి ‘లీవ్స్’లోని తన ముప్పై రెండు రచనలన్నింటి శీర్షికలలోనూ “కవిత” అనే పదాన్ని చేర్చాడు. అవి నచ్చినా నచ్చకపోయినా, అవన్నీ కవితలేనని, ఇంకా మరిన్ని రాబోతున్నాయని విట్మన్ చెప్పదలచుకున్నట్లు అనిపించింది. కానీ, తన పుస్తకాన్ని పునర్నిర్మించడానికి అతను చేసిన ప్రయత్నాలు ఫలించలేదు, ఫలితాలు నిరుత్సాహపరిచే విధంగా అవే ఉన్నాయి: ముద్రించిన వెయ్యి ప్రతుల అమ్మకాలు మొదటి ఎడిషన్ కంటే కూడా దారుణంగా ఉన్నాయి.

బోహేమియన్ సంవత్సరాలు

ఈ సంవత్సరాలలో, విట్మన్ సాహిత్య సంబంధాలను ఏర్పరచుకోవడం ద్వారా నిజానికి ఒక కవిగా మారడానికి తీవ్రంగా కృషి చేశాడు: అతను ఒక కాల్పనిక రచయితగా లేదా పాత్రికేయుడిగా ఎన్నడూ చేయని విధంగా సాహిత్య ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించాడు, దేశంలోని అత్యంత ప్రసిద్ధ రచయితలలో కొందరిని కలుసుకున్నాడు, సాహిత్య మరియు కళా వర్గాలతో సాంఘిక సంబంధాలు పెంచుకోవడం ప్రారంభించాడు, మరియు ఒక కళాకారుడిగా తన ప్రతిబింబాన్ని పెంపొందించుకున్నాడు. 1855 చివరిలో ఎమర్సన్ విట్మన్‌ను కలవడానికి వచ్చారు (వారు సొగసైన ఆస్టర్ హోటల్‌లోని ఎమర్సన్ గదికి తిరిగి వెళ్లారు, అక్కడ తన ముఖచిత్రంలో ఉన్నంత అనధికారికంగా దుస్తులు ధరించిన విట్మన్‌కు ప్రవేశం నిరాకరించబడింది); రాబోయే ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలలో వారిద్దరూ జరుపుకోబోయే అనేక సమావేశాలలో ఇది మొదటిది. వారి సంబంధం ఒకరిపై ఒకరికి అయిష్టమైన గౌరవం, పరస్పర అనుమానం కలగలిసిన బంధంగా మారింది. మరుసటి సంవత్సరం, హెన్రీ డేవిడ్ థోరో మరియు బ్రాన్సన్ ఆల్కాట్ విట్మన్ ఇంటిని సందర్శించారు (ఆల్కాట్, థోరో మరియు విట్మన్‌లను “ఒకరినొకరు ఆసక్తిగా పరిశీలించుకుంటున్న ఇద్దరు మృగాల వలె, మరొకరు ఏమి చేస్తారో అని ఆలోచిస్తున్నట్లు” వర్ణించారు). విట్మన్, శిల్పి హెన్రీ కిర్క్ బ్రౌన్, చిత్రకారుడు ఎలిహు వెడ్డర్ మరియు ఫోటోగ్రాఫర్ గాబ్రియేల్ హారిసన్ వంటి అనేక మంది దృశ్య కళాకారులతో కూడా స్నేహం చేశాడు. మరియు అతను అనేక మంది మహిళా హక్కుల కార్యకర్తలు మరియు రచయితలను తెలుసుకున్నాడు, వారిలో కొందరు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ పుస్తకానికి ఉత్సాహభరితమైన పాఠకులుగా మరియు మద్దతుదారులుగా మారారు. అతను అబ్బీ ప్రైస్, పౌలినా రైట్ డేవిస్, సారా టైండేల్ మరియు సారా పేసన్ విల్లిస్‌లకు ముఖ్యంగా సన్నిహితుడయ్యాడు (ఈమె ఫ్యానీ ఫెర్న్ అనే మారుపేరుతో ఒక ప్రసిద్ధ వార్తాపత్రిక శీర్షికను మరియు ఫెర్న్ లీవ్స్ ఫ్రమ్ ఫ్యానీస్ పోర్ట్‌ఫోలియో [1853]తో సహా అనేక ప్రసిద్ధ పుస్తకాలను రాసింది; దీని ముఖచిత్రాన్ని విట్మన్ తన లీవ్స్ మొదటి సంచిక కోసం అనుకరించాడు). లైంగిక సమానత్వం గురించిన ఈ మహిళల విప్లవాత్మక ఆలోచనలు విట్మన్ కవిత్వంపై పెరుగుతున్న ప్రభావాన్ని చూపాయి. అతనికి ఒక

ఫాఫ్స్‌లోనే, విట్మన్ “ఫ్రెడ్ గ్రే అసోసియేషన్”లో కూడా చేరాడు. అది పురుషుల మధ్య ఆప్యాయతలో కొత్త అవకాశాలను అన్వేషించడానికి ఆసక్తిగా ఉన్నట్లు కనిపించిన యువకుల యొక్క ఒక వదులైన సమాఖ్య. బహుశా ఫాఫ్స్‌లోనే విట్మన్, తన జీవిత చరిత్రలో ఒక ఆసక్తికరమైన, రహస్యమయమైన వ్యక్తి అయిన ఫ్రెడ్ వాన్‌ను కలుసుకుని ఉండవచ్చు. ఆ సమయంలో విట్మన్ మరియు వాన్, ఒక యువ ఐరిష్ స్టేజ్ డ్రైవర్, మధ్య స్పష్టంగా ఒక గాఢమైన సంబంధం ఉండేది. బహుశా ఇదే, విట్మన్ “లైవ్ ఓక్, విత్ మాస్” అని పిలిచిన స్వలింగ సంపర్క ప్రేమ కవితల పరంపరకు ప్రేరణనిచ్చి ఉండవచ్చు. ఈ కవితలే, 1860లో ప్రచురించబడిన ‘లీవ్స్’ సంచికలోని అతని ‘కాలమస్’ కవితా సంకలనానికి ప్రధానాంశంగా మారాయి. ఈ కవితలు ఆ సంబంధం విఫలమైనందుకు కలిగిన నిరాశను తెలియజేస్తాయి. త్వరలోనే వివాహం చేసుకుని, నలుగురు పిల్లలను కన్న, మరియు విట్మన్‌తో అప్పుడప్పుడు మాత్రమే సంప్రదింపులు జరిపిన వాన్‌తో విట్మన్‌కు ఉన్న బంధం తెగిపోవడం, ఆ కవికి స్పష్టంగా తీవ్రమైన దుఃఖానికి మూలకారణమైంది.

లీవ్స్  1860 సంచిక

1860లో వెలువడిన లీవ్స్ యొక్క కొత్త సంచిక ముఖచిత్రంపై విట్మన్ తనను తాను పునర్నిర్మించుకున్న తీరు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. విట్మన్ తన కళాకారుడైన స్నేహితుడు చార్లెస్ హైన్ గీసిన ఒక పెయింటింగ్ ఆధారంగా చెక్కిన ఈ చిత్రపటాన్ని ఉపయోగించడం అదే చివరిసారి. విట్మన్ స్నేహితులు దీనిని “బైరోనిక్ పోర్ట్రెయిట్” అని పిలిచేవారు, మరియు అంతకు ముందు లేదా ఆ తర్వాత ఎన్నడూ లేనంతగా, విట్మన్ దువ్విన జుట్టు, మెడపట్టీతో ఒక కవి యొక్క సాంప్రదాయక రూపానికి దగ్గరగా కనిపిస్తాడు. ఇది తన రూపానికి గణనీయమైన సమయాన్ని కేటాయించిన ఒక కళాకారుడి చిత్రపటం, మరియు ఫాఫ్స్‌లోని కళాభిమానుల మధ్య తన పెరుగుతున్న కీర్తిని కూడా అతను స్పష్టంగా ఆస్వాదించాడు.

1856 సంచిక వెలువడినప్పటి నుండి, విట్మన్ ఉధృతంగా కవితలు రాస్తూనే ఉన్నాడు; 1856 సంచిక వెలువడిన ఒక సంవత్సరంలోపే, అతను దాదాపు డెబ్బై కొత్త కవితలు రాశాడు. ఏ వాణిజ్య ప్రచురణకర్త కూడా తన పుస్తకంపై ఆసక్తి చూపనందున, వాటిని తానే స్వయంగా ప్రచురించాల్సి వస్తుందని భావించినట్లుగా, అతను రోమ్ సోదరులు మరియు ఇతర ముద్రణ మిత్రులచే వాటిని టైప్‌రైటింగ్ చేయించడం కొనసాగించాడు. కానీ విట్మన్ తన కవితలను టైప్‌రైటింగ్ చేయించడానికి మరో కారణం కూడా ఉంది: అతను తన కవితలను చేతిరాతప్రతి రూపంలో కాకుండా ముద్రిత రూపంలోనే చూడటానికి ఎల్లప్పుడూ ఇష్టపడేవాడు. అతను తరచుగా తన కవిత్వం యొక్క ముద్రిత ప్రతులపైనే నేరుగా సవరణలు చేసేవాడు; అతని దృష్టిలో, కవిత్వం అనేది చాలా వరకు ఒక బహిరంగ చర్య, మరియు కవిత ముద్రణలోకి వచ్చే వరకు అతను దానిని నిజంగా ఒక కవితగా పరిగణించలేదు. విట్మన్‌కు కవితా రాతప్రతులు ఎన్నడూ పవిత్రమైన వస్తువులు కావు, అతను తరచుగా వాటిని పారవేసేవాడు; కవిత తన సాంస్కృతిక కార్యాన్ని ప్రారంభించడానికి, దానిని అక్షర రూపంలోకి తీసుకురావడమే అత్యంత ముఖ్యమైన దశ.

1860లో, దేశం బానిసత్వ రాష్ట్రాలు  స్వేచ్ఛా రాష్ట్రాల మధ్య ఒక పెద్ద సంక్షోభం వైపు అనివార్యంగా పయనిస్తున్నట్లు అనిపిస్తున్న సమయంలో, విట్మన్ కవితా రంగంలో అదృష్టం ఒక సానుకూల మలుపు తీసుకుంది. ఫిబ్రవరిలో, బానిసత్వ వ్యతిరేక సాహిత్యంలో ప్రత్యేకత కలిగిన, దూకుడుగా పనిచేసే కొత్త ప్రచురణ సంస్థ అయిన బోస్టన్ ప్రచురణకర్తలు విలియం థాయర్ మరియు చార్లెస్ ఎల్డ్రిడ్జ్ నుండి అతనికి ఒక లేఖ అందింది; వారు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ యొక్క కొత్త సంచికకు ప్రచురణకర్తలుగా మారాలనుకున్నారు. తనకు అసలైన రాయల్టీలు ఇవ్వజూపడంతో, తాను ఒక ప్రామాణిక కవిగా గుర్తింపు పొందినట్లు భావించిన విట్మన్, వెంటనే అంగీకరించాడు. థేయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్, విట్మన్ యొక్క విలక్షణమైన పుస్తకం కోసం స్టీరియోటైప్ ప్లేట్లపై భారీగా పెట్టుబడి పెట్టారు. 450 పేజీలకు పైగా విభిన్న అక్షర శైలులు, విచిత్రమైన అలంకరణలతో కూడిన ఆ దృశ్యపరంగా గందరగోళమైన పుస్తకాన్ని, ముద్రణను పర్యవేక్షించడానికి బోస్టన్‌కు ప్రయాణించిన విట్మన్ స్వయంగా జాగ్రత్తగా చూసుకున్నాడు.

ఇది విట్మన్ బోస్టన్‌కు చేసిన మొదటి పర్యటన. అప్పట్లో ఆ నగరాన్ని దేశ సాహిత్య రాజధానిగా పరిగణించేవారు. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం రెండవ భాగంలో అమెరికా సాహిత్య కేంద్రం బోస్టన్ నుండి న్యూయార్క్‌కు మారడానికి విట్మన్ ఒక ప్రధాన కారణం. కానీ 1860లో బోస్టన్ యొక్క ఆధిపత్య శక్తి దాని ప్రభావవంతమైన ప్రచురణ సంస్థలు, ముఖ్యమైన పత్రికలు (కొత్త అట్లాంటిక్ మంత్లీతో సహా), మరియు గౌరవనీయమైన రచయితల (నగరంలో ఉన్నప్పుడు విట్మన్ క్లుప్తంగా కలిసిన హెన్రీ వాడ్స్‌వర్త్ లాంగ్‌ఫెలోతో సహా) రూపంలో ఇంకా స్పష్టంగా కనిపించింది. మరియు, వాస్తవానికి, బోస్టన్ ఎమర్సన్ నగరం. అతను మార్చిలో నగరానికి వచ్చిన కొద్దికాలానికే విట్మన్‌ను చూడటానికి వచ్చాడు. ప్రముఖ అమెరికన్ రచయితల అత్యంత ప్రసిద్ధ సమావేశాలలో ఒకదానిలో, బోస్టన్ బ్రాహ్మణుడు మరియు యాంకీ రౌడీ బోస్టన్ కామన్‌లో కలిసి విహరిస్తుండగా, ఎమర్సన్ తన బోస్టన్ ఎడిషన్ నుండి కొత్త ‘ఎన్‌ఫాన్స్ డి’ఆడమ్’ కవితల సమూహాన్ని తొలగించమని విట్‌మన్‌ను ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించాడు (1860 తర్వాత, విట్‌మన్ ఆ పేరు యొక్క ఫ్రెంచ్ రూపాన్ని వదిలివేసి, ఆ సమూహాన్ని ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ అని పిలిచాడు). ఈ రచనలు మునుపటి ఏ అమెరికన్ కవితల కన్నా మానవ శరీరాన్ని మరింత స్పష్టంగా మరియు ప్రత్యక్ష లైంగిక పదజాలంలో చిత్రీకరించాయి. విట్‌మన్ తర్వాత కాలంలో ఇలా గుర్తుచేసుకున్నారు: “లైంగిక వాంఛ అనేది సహజమైనది మరియు వికృతమైనది కానిది అయినంత వరకు, అది అంతర్గతంగా సమంజసమైనది మరియు గౌరవప్రదమైనది; కవికి అది ఏమాత్రం అనుచితమైన ఇతివృత్తం కాదు.” “బోస్టన్ కామన్ (Boston Common) లోని పాత ఎల్మ్ చెట్ల కింద ఎమర్సన్ చేసిన తీవ్రమైన వాదనలకు నేను కేవలం మౌనంతోనే సమాధానం ఇచ్చినప్పుడు, నా అంతరాత్మలోనూ, హృదయంలోనూ నేను భావించింది అదే,” అని విట్‌మన్ నొక్కి చెప్పారు. ఎమర్సన్ హెచ్చరికలు ఉన్నప్పటికీ, శరీరం—అంటే సంపూర్ణ శరీరం—విట్‌మన్ ఇతివృత్తంగా మారింది; అమెరికన్ జాతిని రూపొందించే వైవిధ్యభరితమైన ప్రజల విషయంలో ఏమాత్రం వివక్ష చూపని లేదా వారిని తక్కువ చేసి చూడని విధంగానే, ఆయన తన కవిత్వంలో శరీరంలోని ఏ భాగాన్ని చూసి కూడా వెనుకాడలేదు, ఏ భాగానికీ తక్కువ లేదా ఎక్కువ అనే అంతస్తులను ఆపాదించలేదు.

కాబట్టి అతను ఎమర్సన్ సలహాను విస్మరించి, 1860 సంచికలో తన ‘కాలమస్’ కవితా సమూహంతో పాటు ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ కవితలను ప్రచురించాడు; మొదటి సమూహం స్త్రీ-పురుష లైంగిక సంబంధాలను కీర్తించగా, రెండవది పురుషుల మధ్య ప్రేమను కీర్తించింది. శరీరం విట్మన్ రచనలకు ప్రధాన ఇతివృత్తంగానే ఉన్నప్పటికీ, అది ఎన్నడూ రచన యొక్క మూల రూపం నుండి వేరుగా లేదు. అతను కేవలం ఇంద్రియపరమైన ఆలింగనం గురించి రాయడానికే కాకుండా, కవి మరియు పాఠకుల మధ్య ఉండే భౌతిక ఆలింగనాన్ని చిత్రించడానికి కూడా ఎల్లప్పుడూ ప్రయత్నించాడు. విట్మన్ లైంగిక రాజకీయాలలో ఆరితేరిపోయాడు, కానీ అతని లైంగిక రాజకీయాలు ఎల్లప్పుడూ అతని రచనా రాజకీయాలతో పెనవేసుకుపోయి ఉండేవి. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ అనేది పాఠకులను దిగ్భ్రాంతికి గురిచేయడానికి ఉద్దేశించిన పుస్తకం కాదు, కానీ పాఠకులతో మమేకమై, వారు నివసించే శరీరం గురించి వారికి మరింత అవగాహన కల్పించి, శరీరం మరియు ఆత్మ కలిసిపోయి విడదీయరానివని మనకు నమ్మకం కలిగించడానికి ఉద్దేశించినది. సరిగ్గా విట్మన్ ఆలోచనలు, పాఠకులు తమ చేతుల్లో భౌతికంగా పట్టుకున్న సిరా మరియు కాగితం అనే పదాలలో ఎలా మూర్తీభవించాయో అలాగే. విట్మన్ కవితలు నొక్కిచెప్పేదేమిటంటే, ఆలోచనలు ఒకరి నుండి మరొకరికి ఏదో అభౌతిక ప్రక్రియ ద్వారా కాకుండా, గ్రంథాల ద్వారా, నాలుకలు, చేతులు, కళ్ళ యొక్క కండర క్రియల ద్వారా, పుస్తకాలనే భౌతిక వస్తువుల ద్వారా ప్రసరిస్తాయి.

ప్రజాస్వామ్య అనురాగం అంటే ఏమిటో స్పష్టంగా నిర్వచించే తన విప్లవాత్మక కార్యక్రమాన్ని విట్మన్ అప్పటికే బాగా ముందుకు తీసుకువెళ్లాడు. అతను తన ‘కలామస్’ కవితలను తన అత్యంత రాజకీయ రచనగా పేర్కొన్నాడు—”కలామస్ కవితా సమూహం యొక్క ప్రత్యేక అర్థం, ప్రధానంగా దాని రాజకీయ ప్రాముఖ్యతలోనే ఉంది” అని విట్మన్ రాశాడు—ఎందుకంటే, అభివృద్ధి చెందుతున్న ప్రజాస్వామ్య సమాజంలో  ఆవిర్భవిస్తున్న పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థలో తీవ్రమైన పోటీతత్వం వైపు ప్రోత్సహించబడుతున్న పురుషుల మధ్య ఒక కొత్త రకమైన తీవ్రమైన అనురాగాన్ని అతను ఆ కవితలలో వ్యక్తీకరించాడు. విట్మన్ ఈ ధోరణిని పురుషుల మధ్య ప్రేమ, ఆలింగనం మరియు అనురాగం కోసం పిలుపునివ్వడం ద్వారా ఎదుర్కొన్నాడు. ఈ కొత్త స్నేహానికి స్వరం ఇవ్వడంలో, విట్మన్ స్వలింగ సంపర్కానికి సంబంధించిన ఒక భాషను కూడా సృష్టించాడు, మరియు ‘కలామస్’ కవితలు గే సాహిత్యం అభివృద్ధిలో చాలా ప్రభావవంతమైన కవితలుగా మారాయి. అయితే, పంతొమ్మిదవ శతాబ్దంలో, కాలమస్ కవితలు ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ అంత సంచలనం సృష్టించలేదు. ఎందుకంటే, అవి స్వలింగ ప్రేమను చిత్రీకరించినప్పటికీ, కేవలం చేతులు పట్టుకోవడం, కౌగిలించుకోవడం, ముద్దు పెట్టుకోవడం వంటి వాటిని మాత్రమే స్ఫురింపజేస్తూ, మితంగా శృంగారభరితంగా ఉన్నాయి. మరోవైపు, ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ కవితలు మరింత స్పష్టమైన జననేంద్రియ లైంగికతను ప్రేరేపించాయి. ఎమర్సన్ మరియు ఇతరులు కాలమస్ పట్ల చలించకుండా, తమ అసమ్మతిని ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ పైనే కేంద్రీకరించినట్లు స్పష్టమవుతోంది. ఆ శతాబ్దం చివర్లో, వైద్య మరియు మానసిక శాస్త్ర వర్గాలలో స్వలింగ సంపర్కాన్ని ఒక విపరీతమైన వ్యక్తిత్వ రకంగా రూపొందించడం ప్రారంభమైనప్పుడు మాత్రమే, కాలమస్ కవితలను కొందరు ప్రమాదకరమైనవిగా మరియు “అసాధారణమైనవిగా” చదవగా, మరికొందరు వాటిని గే గుర్తింపు యొక్క ధైర్యమైన తొలి వ్యక్తీకరణలుగా పరిగణించడం మొదలుపెట్టారు.

‘లీవ్స్’ యొక్క 1860 సంచికతో, విట్మన్ తన కవితలను వివిధ సమూహాలుగా  వర్గాలుగా నిరంతరం పునర్వ్యవస్థీకరించడం ప్రారంభించాడు. విట్మన్ తన రచనలను వ్యవస్థీకరించడానికి అత్యంత ప్రభావవంతమైన మార్గంగా కవితల సమూహాల అమరికను ఎంచుకున్నాడు, కానీ అతను తన కవితలను చేర్చడం, తొలగించడం  పునఃవ్యవస్థీకరించడం వంటివి చేసిన కొద్దీ, వాటి అర్థాన్ని తరచుగా మార్చే  వాటి ప్రాముఖ్యతను పునఃసందర్భీకరించే పద్ధతులలో, నిర్దిష్ట సమూహాల గురించిన అతని భావన ప్రతీ సంచికకు మారుతూ వచ్చింది. ఈ సంచికలో ‘కాలమస్’ మరియు ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’తో పాటు, ‘చాంట్స్ డెమోక్రటిక్ అండ్ నేటివ్ అమెరికన్’, ‘మెసెంజర్ లీవ్స్’ మరియు పుస్తకం పేరుతోనే ఉన్న ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ అనే సమూహాలు కూడా ఉన్నాయి. ఈ సంచికలో ‘స్టార్టింగ్ ఫ్రమ్ పామనోక్’ (ఇక్కడ ‘ప్రోటో-లీఫ్’ అని పిలవబడింది) మరియు ‘అవుట్ ఆఫ్ ది క్రేడిల్ ఎండ్లెస్లీ రాకింగ్’ (ఇక్కడ ‘ఎ వర్డ్ అవుట్ ఆఫ్ ది సీ’ అని పిలవబడింది) యొక్క మొదటి పుస్తక ముద్రణలతో పాటు, 120కి పైగా ఇతర కొత్త కవితలు కూడా ఉన్నాయి. అతను ‘సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్’ (ఇక్కడ కేవలం ‘వాల్ట్ విట్మన్’ అని పిలవబడింది)తో సహా తన అనేక ఇతర కవితలను కూడా సవరించాడు మరియు పుస్తకం అంతటా తన పద్య పంక్తులకు సంఖ్యలను వేసి, ఒక బైబిల్ ప్రభావాన్ని సృష్టించాడు. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు, ఎందుకంటే విట్మన్ ఇప్పుడు తన ప్రాజెక్టును, అమెరికాను నిజమైన ప్రజాస్వామ్యంగా మార్చే ఒక కొత్త ఒడంబడికగా, తాను “నూతన బైబిల్” అని పిలిచే దాని నిర్మాణంగా భావించాడు.

1860 ఎడిషన్ బాగానే అమ్ముడైంది. మొదటి ముద్రణలోని వెయ్యి కాపీలు త్వరగా అమ్ముడైపోవడంతో, థేయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్ వెంటనే అదనపు ముద్రణకు (మొత్తం కనీసం వెయ్యి, బహుశా మూడు నాలుగు వేల అదనపు కాపీలు) ఆర్డర్ ఇచ్చారు. 1860 ఎడిషన్‌కు అనేక సమీక్షలు వచ్చాయి, వాటిలో చాలా వరకు సానుకూలంగా ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా మహిళా పాఠకుల నుండి వచ్చిన సమీక్షలు. విట్మన్ లైంగికత మరియు శరీరం గురించి నిర్మొహమాటంగా వర్ణించిన తీరుకు వారు మనస్తాపం చెందడం కంటే ఎక్కువగా ఉత్సాహపడ్డారు. స్త్రీపురుష సమానత్వం గురించిన అతని భాషను, “స్త్రీని పురుషుడితో సమానంగా” కీర్తించాలనే అతని ప్రయత్నాలను వారు స్వాగతించారు.

విట్మన్ బోస్టన్‌లో గడిపిన సమయం—

పన్నెండు సంవత్సరాల క్రితం న్యూ ఓర్లీన్స్ పర్యటన తర్వాత న్యూయార్క్‌కు దూరంగా అతను గడిపిన మొదటి సుదీర్ఘ కాలం—అతని జీవితాన్ని మార్చే అనుభవంగా నిలిచింది. న్యూయార్క్‌లో ఉన్నదానికంటే ఆఫ్రికన్ అమెరికన్లను చాలా న్యాయంగా, సమానంగా చూసే విధానం చూసి అతను ఆశ్చర్యపోయాడు; భోజనశాలల్లో శ్వేతజాతీయులతో కలిసి భోజనం చేయడం, ముద్రణాలయాల్లో శ్వేతజాతీయుల పక్కన పనిచేయడం, మరియు జ్యూరీలలో సేవ చేయడం వంటివి చేసేవారు. అతను విలియం డగ్లస్ ఓ’కానర్ మరియు జాన్ టౌన్‌సెండ్ ట్రోబ్రిడ్జ్‌తో సహా అనేక మంది బానిసత్వ వ్యతిరేక రచయితలను కూడా కలిశాడు, వారు త్వరలోనే అతనికి సన్నిహిత మిత్రులుగా మరియు మద్దతుదారులుగా మారారు.

సశేషం

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –19-9-26-ఉయ్యూరు.

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.9 వ భాగం.18.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.32 వ భాగం.18.9.26.

అమెరికా జాతీయకవి  వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర -1

Ed Folsom and Kenneth M. Price

కుటుంబ మూలాలు

అమెరికా  అత్యంత ప్రభావవంతమైన  వినూత్న కవిగా పరిగణించబడే వాల్ట్ విట్మన్, కొత్తగా ఏర్పడిన యునైటెడ్ స్టేట్స్  మొదటి అధ్యక్షుడిగా జార్జ్ వాషింగ్టన్ ప్రమాణ స్వీకారం చేసిన ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత, 1819 మే 31న, లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని వెస్ట్ హిల్స్‌లో ఒక కార్మిక కుటుంబంలో జన్మించారు. విట్మన్ పుట్టినప్పుడు 34 ఏళ్ల వయస్సున్న తన తండ్రి, ఒక వడ్రంగి  రైతు పేరు మీదుగా వాల్ట్ విట్మన్‌కు ఆ పేరు పెట్టారు. వాల్టర్ విట్మన్, సీనియర్, అమెరికన్ విప్లవం ముగిసిన వెంటనే జన్మించారు; ఎల్లప్పుడూ ఉదారవాద ఆలోచనాపరుడైన ఆయనకు థామస్ పైన్ తెలుసు  ఆయనను ఆరాధించేవారు. వడ్రంగిగా శిక్షణ పొందినప్పటికీ పని దొరక్క ఇబ్బంది పడుతున్న ఆయన, వాల్ట్ పుట్టేనాటికి వ్యవసాయం చేపట్టారు, కానీ వాల్ట్‌కు దాదాపు నాలుగేళ్లు నిండబోతున్నప్పుడు, వాల్టర్ సీనియర్ కుటుంబాన్ని న్యూయార్క్ నగరానికి ఎదురుగా ఉన్న, అభివృద్ధి చెందుతున్న బ్రూక్లిన్ నగరానికి తరలించారు. దేశంలోనే ఒక ప్రధాన పట్టణ కేంద్రంగా ఆవిర్భవిస్తున్న ఆ నగరం గురించి విట్మన్ తన ప్రశంసాత్మక రచనలలో దానిని “మన్నహట్టా” అని పిలిచేవారు. వాల్ట్ తన చిన్ననాటి గురించి చెప్పే ఇష్టమైన కథలలో ఒకటి, ఒకసారి జనరల్ లాఫాయెట్ న్యూయార్క్‌ను సందర్శించి, జనసమూహం నుండి ఆరేళ్ల వాల్ట్‌ను ఎంచుకుని, అతన్ని పైకి ఎత్తుకుని తీసుకువెళ్లడం. ఆ తర్వాత విట్మన్ ఈ సంఘటనను ఒకరకమైన హస్తప్రసాదంగా భావించారు; వలసదారులతో నిండిన ఆ చైతన్యవంతమైన నగరంలో, రోజురోజుకీ కొత్త దేశం రూపుదిద్దుకుంటుండగా, అమెరికా విప్లవపు ఫ్రెంచ్ వీరుడు, ప్రజాస్వామ్యపు భవిష్యత్ కవికి అభిషేకం చేసినట్లుగా ఆయన భావించారు.

ఈ విధంగా వాల్ట్ విట్మన్, కొత్తగా ఏర్పడిన యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో జన్మించి, ఆ కొత్త దేశం యొక్క స్థిరమైన ఉనికిని అంగీకరిస్తూ పెరిగిన మొదటి తరం అమెరికన్లలో ఒకరు. కొత్తగా ఆవిర్భవిస్తున్న దేశం పట్ల గర్వం వెల్లివిరిసింది. వాల్టర్ సీనియర్ తన మొదటి కుమారుడు జెస్సీకి (1818-1870) తన తండ్రి పేరు, రెండవ కుమారుడికి తన పేరు, కుమార్తె మేరీకి (1822-1899) వాల్ట్ తల్లి తరఫు ముత్తవ్వల పేరు,  కుమార్తె హన్నాకు (1823-1908) తన తల్లి పేరు పెట్టిన తర్వాత, తన మిగిలిన ముగ్గురు కుమారులైన ఆండ్రూ జాక్సన్ విట్మన్ (1827-1863), జార్జ్ వాషింగ్టన్ విట్మన్ (1829-1901),  థామస్ జెఫర్సన్ విట్మన్ (1833-1890) పేర్ల కోసం విప్లవ  1812 యుద్ధ వీరుల వైపు మొగ్గు చూపారు. మానసికంగా  శారీరకంగా వికలాంగుడైన చిన్న కుమారుడు ఎడ్వర్డ్ (1835-1892) మాత్రమే, కుటుంబ చరిత్రతో గానీ, దేశ చరిత్రతో గానీ సంబంధం లేని పేరును కలిగి ఉన్నాడు.

వాల్టర్ విట్మన్ సీనియర్ ఆంగ్ల సంతతికి చెందినవారు. డచ్ మరియు వెల్ష్ సంతతికి చెందిన లూయిసా వాన్ వెల్సర్‌తో 1816లో ఆయన వివాహం, విట్మన్ పిల్లలలో ఒకరకమైన నిగూఢమైన, ఆలోచనాత్మకమైన ప్యూరిటన్ స్వభావానికి, మరొకరకమైన ఉల్లాసభరితమైన, బహిర్ముఖ డచ్ స్వభావానికి మధ్య ఒక సారవంతమైన ఉద్రిక్తతకు దారితీసిందని వాల్ట్ ఎప్పుడూ భావించేవారు. విట్మన్ తండ్రి కఠినమైన, కొన్నిసార్లు కోపిష్టి అయిన వ్యక్తి, బహుశా తాగుబోతు కూడా. విట్మన్ ఆయనను గౌరవించినప్పటికీ, ఆయనపై ఎప్పుడూ పెద్దగా ఆప్యాయతను పెంచుకోలేదు. మరోవైపు, ఆయన తల్లి జీవితాంతం ఆయనకు భావోద్వేగాల పరంగా ఒక ఆసరాగా నిలిచింది. విట్మన్‌కు, అతని తల్లికి మధ్య ఒక ప్రత్యేకమైన ఆప్యాయతా బంధం ఉండేది. సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ కుటుంబంలో పెరిగిన సంక్షోభాలను ఎదుర్కోవడంలో వారిద్దరి మధ్య ఉన్న ఒక రకమైన భాగస్వామ్యాన్ని వారి మధ్య జరిగిన సుదీర్ఘ ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు నమోదు చేస్తాయి. ఆ సంక్షోభాలు ఏవంటే: జెస్సీ మానసికంగా అస్థిరంగా, హింసాత్మకంగా మారి చివరికి ఒక సంస్థలో చేర్చబడవలసి వచ్చింది; హన్నా హింసించే భర్తతో వినాశకరమైన వివాహంలోకి ప్రవేశించింది; ఆండ్రూ తాగుబోతుగా మారి, ఒక వేశ్యను వివాహం చేసుకుని, తన 30వ ఏట అనారోగ్యంతో మరణించాడు; మరియు ఎడ్వర్డ్‌కు మరింత అంకితమైన సంరక్షణ అవసరమైంది.

బ్రూక్లిన్ బాల్యం మరియు లాంగ్ ఐలాండ్ విరామాలు

వాల్ట్ బాల్యంలో, విట్మన్ కుటుంబం బ్రూక్లిన్‌లో చాలా ప్రదేశాలకు మారుతూ ఉండేది. వాల్టర్ సీనియర్, నగరం యొక్క వేగవంతమైన అభివృద్ధిని సొమ్ము చేసుకోవడానికి రియల్ ఎస్టేట్‌లో ఊహాజనిత పెట్టుబడులు పెట్టడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ చాలావరకు విఫలమయ్యారు. ఆయన ఒక ఖాళీ స్థలాన్ని కొని, ఇల్లు కట్టి, తన కుటుంబాన్ని అందులోకి మార్చి, ఆ తర్వాత దానిని లాభానికి అమ్మి, మళ్ళీ ఈ ప్రక్రియను పునరావృతం చేయడానికి ప్రయత్నించేవారు. వాల్ట్ ఈస్ట్ రివర్‌కు దగ్గరగా నివసించడాన్ని ఇష్టపడేవారు. చిన్నతనంలో ఆయన న్యూయార్క్ నగరానికి పడవలలో అటూ ఇటూ ప్రయాణించేవారు. ఆ అనుభవం ఆయన జీవితాంతం ఆయనకు ఎంతో ముఖ్యమైనదిగా మిగిలిపోయింది: ఆయనకు పడవలు మరియు వాటిలో పనిచేసే ప్రజలంటే ఎంతో ఇష్టం. ఆయన 1856లో రాసిన “క్రాసింగ్ బ్రూక్లిన్ ఫెర్రీ” అనే కవిత ఆ అనుభవం యొక్క పూర్తి ప్రతిధ్వనిని అన్వేషించింది. ఆ పడవను దాటడం విట్మన్ జీవితంలో అత్యంత భావోద్వేగభరితమైన సంఘటనలలో ఒకటిగా మారింది—అది ఒకేసారి ఆచరణాత్మకమైనది, ఆనందదాయకమైనది  ఆధ్యాత్మికమైనది. ఆ రోజువారీ ప్రయాణం జీవితం నుండి మరణానికి, మళ్ళీ జీవితానికి సాగే ప్రయాణాన్ని సూచించింది. అంతేకాకుండా, కవిత అనే వాహనం ద్వారా కవి నుండి పాఠకుడికి, తిరిగి కవికి సాగే ప్రయాణాన్ని కూడా సూచించింది. బ్రూక్లిన్ ఫెర్రీని దాటడం ద్వారా, విట్మన్ తాను తన కవిత్వంలో చివరికి సాధించబోయే అద్భుతమైన మార్పులను మొదటిసారిగా కనుగొన్నాడు.

బ్రూక్లిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, విట్మన్ కొత్తగా స్థాపించబడిన బ్రూక్లిన్ పబ్లిక్ పాఠశాలల్లో ఆరు సంవత్సరాలు చదివాడు. అక్కడ అతను వివిధ వయసులు, నేపథ్యాలకు చెందిన విద్యార్థులతో కలిసి తరగతులు పంచుకున్నాడు. అయితే, ధనిక కుటుంబాల పిల్లలు ప్రైవేట్ పాఠశాలలకు వెళ్లడం వల్ల, వారిలో చాలామంది పేదవారే. విట్మన్ పాఠశాలలో, ఆఫ్రికన్ అమెరికన్లు మినహా, విద్యార్థులందరూ ఒకే గదిలో ఉండేవారు; ఆఫ్రికన్ అమెరికన్లు మాత్రం పై అంతస్తులో ఒక ప్రత్యేక తరగతికి హాజరు కావాల్సి వచ్చేది. తన ప్రాథమిక విద్యాభ్యాసం గురించి విట్మన్ పెద్దగా ఏమీ చెప్పలేదు, కానీ పాఠశాలల్లో సర్వసాధారణమైన శారీరక శిక్షను తాను ద్వేషించేవాడినని మాత్రం తెలిపాడు. ఆ శిక్షను అతను తన తరువాతి కాలంలో జర్నలిజంలోనూ, ఇతర రచనలలోనూ తీవ్రంగా విమర్శించాడు.

. కానీ విట్మన్‌కు అర్థవంతమైన విద్యలో ఎక్కువ భాగం పాఠశాల వెలుపలే లభించింది. అతను మ్యూజియంలను సందర్శించడం, గ్రంథాలయాలకు వెళ్లడం, ఉపన్యాసాలకు హాజరవడం వంటివి చేసేవాడు. తనకు పదేళ్ల వయసులో, తన తండ్రికి పరిచయస్తుడు, విట్మన్ తాత జెస్సీకి సన్నిహిత మిత్రుడైన రాడికల్ క్వేకర్ నాయకుడు ఎలియాస్ హిక్స్ ఇచ్చిన మొదటి గొప్ప ఉపన్యాసాన్ని అతను ఎప్పుడూ గుర్తుచేసుకునేవాడు. విట్మన్ తల్లిదండ్రులు ఏ మత విభాగానికి చెందినవారు కానప్పటికీ, విట్మన్ జీవితంలో క్వేకర్ భావజాలం ఎల్లప్పుడూ ఒక ప్రధాన పాత్ర పోషించింది. దీనికి ఒక కారణం హిక్స్ యొక్క ప్రారంభ ప్రభావం కాగా, మరో కారణం అతని తల్లి లూయిసా కుటుంబానికి, ముఖ్యంగా విట్మన్ అమ్మమ్మ అమీ విలియమ్స్ వాన్ వెల్సర్‌కు క్వేకర్ నేపథ్యం ఉండటం. విట్మన్ మొదటిసారి హిక్స్ గురించి విన్న అదే సంవత్సరంలో ఆమె మరణించడం యువ వాల్ట్‌ను తీవ్రంగా కుంగదీసింది, ఎందుకంటే అతను తన అమ్మమ్మ మరియు విలక్షణమైన తాత, మేజర్ కార్నెలియస్ వాన్ వెల్సర్ యొక్క వ్యవసాయ క్షేత్రంలో ఎన్నో సంతోషకరమైన రోజులు గడిపాడు.

లాంగ్ ఐలాండ్‌లో ఉన్న తన తాతయ్య, బామ్మలను సందర్శించడం విట్మన్‌కు తన బాల్యంలో అత్యంత ఇష్టమైన కార్యకలాపాలలో ఒకటి. ఆ సందర్శనల సమయంలోనే, నీరు భూమిని కలిసే, ద్రవం ఘనపదార్థంతో మేళవించే ఆ ప్రదేశంలోని రహస్యాన్ని గ్రహిస్తూ, లాంగ్ ఐలాండ్ తీరంపై అతనికి జీవితాంతం నిలిచిపోయే ప్రేమ ఏర్పడింది. విట్మన్ యొక్క గొప్ప కవితలలో ఒకటైన “Out of the Cradle Endlessly Rocking,” ఒక విధంగా లాంగ్ ఐలాండ్ తీరంలో గడిపిన అతని బాల్యానికి,  ఆ ప్రకృతి దృశ్యంలోనే కవి కావాలనే అతని కోరిక ఎలా పుట్టిందో తెలిపే ఒక స్మృతి చిహ్నం. ప్రశాంతమైన లాంగ్ ఐలాండ్ గ్రామీణ ప్రాంతం, వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న బ్రూక్లిన్-న్యూయార్క్ నగర కేంద్రంలోని రద్దీ శక్తికి పూర్తి విరుద్ధంగా ఉండేది. యువకుడిగా విట్మన్ అనుభవాలు నగరం మరియు లాంగ్ ఐలాండ్ గ్రామీణ ప్రాంతాల మధ్య మారుతూ ఉండేవి, మరియు అతను ఈ రెండు జీవన విధానాలకూ ఆకర్షితుడయ్యాడు. ఈ ద్వంద్వ అనుబంధాన్ని అతని కవిత్వంలో గమనించవచ్చు, ఇది తరచుగా గ్రామీణ మరియు పట్టణ వాతావరణాల మధ్య మార్పులతో నిండి ఉంటుంది.

స్వయం విద్య మరియు తొలి వృత్తి

పదకొండేళ్ల వయసు వచ్చేసరికి, విట్మన్ తన లాంఛనప్రాయ విద్యను పూర్తి చేశాడు (అప్పటికే అతను తన తల్లిదండ్రులిద్దరి కంటే చాలా ఎక్కువ చదువుకున్నాడు),  ఒక కూలీగా తన జీవితాన్ని ప్రారంభించాడు. మొదట బ్రూక్లిన్‌కు చెందిన కొందరు ప్రముఖ న్యాయవాదుల వద్ద ఆఫీస్ బాయ్‌గా పనిచేశాడు. వారు అతనికి ఒక సర్క్యులేటింగ్ లైబ్రరీలో చందా ఇప్పించారు, అక్కడే అతని స్వయం విద్య మొదలైంది. ఎల్లప్పుడూ స్వయంకృషితో నేర్చుకునే వ్యక్తి అయిన విట్మన్, మ్యూజియంల సందర్శన, నిరంతర పఠనం, మరియు తాను కలిసిన ప్రతి ఒక్కరితో సంభాషణలు, చర్చలలో పాల్గొనే తన అభిరుచి ద్వారా విభిన్నమైన కానీ విస్తృతమైన విద్యను గ్రహించాడు. అతని కాలంలోని ఇతర ప్రముఖ రచయితలు చాలామంది ప్రైవేట్ సంస్థలలో అత్యంత క్రమబద్ధమైన, సాంప్రదాయిక విద్యను అభ్యసించగా, విట్మన్ మాత్రం అమెరికాలో అత్యంత వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న నగరంలోని ప్రజా వనరుల నుండి సాహిత్యం, నాటకం, చరిత్ర, భూగోళశాస్త్రం, సంగీతం మరియు పురావస్తు శాస్త్రాలతో కూడిన తన సొంత, సరళమైన మరియు అసంప్రదాయ పాఠ్యప్రణాళికను రూపొందించుకున్నాడు.

1831లో, విట్మన్ ఉదారవాద, కార్మిక వర్గ వార్తాపత్రిక అయిన ‘లాంగ్ ఐలాండ్ పేట్రియాట్’లో అప్రెంటిస్‌గా చేరాడు. అక్కడ అతను ముద్రణ వృత్తిని నేర్చుకున్నాడు  ఆలోచనలను, సంఘటనలను ఎంత త్వరగా భాషగా మార్చి వేలాది మంది పాఠకులకు తక్షణమే చేరవేయవచ్చో గమనిస్తూ, పదాలను అచ్చులో పెట్టడంలో ఉండే ఉత్సాహాన్ని మొదటిసారిగా చవిచూశాడు. పన్నెండేళ్ల వయసులోనే, యువ వాల్ట్ ఆ వార్తాపత్రికకు రచనలు అందిస్తూ, తన సొంత మాటలు ప్రచురితమవ్వడంలో ఉండే ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు. 1834లో ప్రతిష్టాత్మక ‘న్యూయార్క్ మిర్రర్’ పత్రికలో ప్రచురితమైన విట్మన్ యొక్క మొదటి సంతకం చేసిన వ్యాసంలో, “ప్రస్తుత గొప్ప మహానగరం, దాని ప్రారంభం నుండి ఉన్నట్లే, ఒక చిన్న పల్లెటూరుగా లేదా గ్రామంగా” ఉన్నప్పుడు గుర్తుంచుకోగల ప్రజలు ఇప్పటికీ జీవించి ఉండటం పట్ల ఆయన తన ఆశ్చర్యాన్ని వ్యక్తం చేశారు. అలాగే, 1758లో 120 ఏళ్ల వయసులో మరణించిన “నీగ్రో హ్యారీ” అనే ఒక బానిస గురించి ఆయన రాశారు. “న్యూయార్క్‌లో కేవలం మూడు ఇళ్లు మాత్రమే ఉన్నప్పటి” రోజులు అతనికి గుర్తున్నాయని కూడా పేర్కొన్నారు. తన జీవిత చరమాంకంలో కూడా, తన మొదటి వ్యాసం అచ్చులో చూడటంలోని ఉత్సాహాన్ని ఆయన గుర్తుచేసుకోగలిగారు: “అందమైన తెల్ల కాగితంపై, చక్కని అక్షరాలతో నా రచనను చూడగానే నా గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుందో.” తన జీవితాంతం, ముద్రిత వస్తువుల భౌతికత పట్ల, తన స్వరం  గుర్తింపు అక్షరాలు మరియు కాగితంలో ఎలా మూర్తీభవించగలవనే దాని పట్ల ఆయన ఈ ఆకర్షణను కొనసాగించారు. ఇంటికి దూరంగా జీవిస్తూ—1833లో అతని కుటుంబంలోని మిగతా వారంతా వెస్ట్ హిల్స్ ప్రాంతానికి తిరిగి వెళ్లిపోవడంతో, పద్నాలుగేళ్ల వాల్ట్ నగరంలో ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు—పేట్రియాట్ పత్రిక ఫోర్‌మాన్ ప్రింటర్ విలియం హార్ట్‌షోర్న్ వద్ద టైప్‌సెట్టింగ్ నేర్చుకుంటూ, విట్‌మన్ నైపుణ్యాలను సంపాదించాడు  తన కెరీర్ మొత్తాన్ని ప్రభావితం చేసే స్వాతంత్ర్యాన్ని అనుభవించాడు: ఒక పేజీలో తన పదాలు ఎలా కనిపిస్తాయి, వాటికి ఏ ఫాంట్ వాడారు, వివిధ ప్రాదేశిక అమరికలు ఎలాంటి ప్రభావాలను చూపుతాయి అనే విషయాలపై అతను ఎల్లప్పుడూ ఒక టైప్‌సెట్టర్‌కు ఉండే శ్రద్ధను కలిగి ఉండేవాడు. అంతేకాక, అతను తన మొండి స్వాతంత్ర్యాన్ని కూడా నిలుపుకున్నాడు; ఎన్నడూ వివాహం చేసుకోకుండా, తన జీవితంలో చాలా కాలం ఒంటరిగానే జీవించాడు. బ్రూక్లిన్  న్యూయార్క్‌లలో అతను ఒంటరిగా గడిపిన ఈ తొలి సంవత్సరాలు అతని రచనలపై ఒక కీలకమైన ప్రభావాన్ని చూపాయి, ఎందుకంటే ఈ సమయంలోనే అతను నిరంతరం మారుతున్న నగర దృశ్యాలను నిశితంగా పరిశీలించే అలవాటును పెంచుకున్నాడు. అతని జర్నలిజం, కవిత్వం మరియు గద్య రచనలలో అధిక భాగం న్యూయార్క్ నగరం, బ్రూక్లిన్ మరియు లాంగ్ ఐలాండ్‌ల పట్టణ జీవిత చరిత్ర మరియు వాటి వివరాల మీద దృష్టి సారించాయి.

వాల్ట్ సోదరుడు థామస్ జెఫర్సన్, కుటుంబంలో అందరికీ “జెఫ్”గా సుపరిచితుడు, 1833 వేసవిలో జన్మించాడు. అతని కుటుంబం ఒక వ్యవసాయ క్షేత్రంలో తిరిగి స్థిరపడిన కొద్దికాలానికే,  కొత్తగా తిరిగి ఎన్నికైన అధ్యక్షుడు ఆండ్రూ జాక్సన్‌కు బ్రూక్లిన్‌లో ఘనస్వాగతం పలికిన జనసమూహంలో వాల్ట్ చేరిన కొన్ని వారాలకే ఇది జరిగింది. వాల్ట్ కంటే పద్నాలుగేళ్లు చిన్నవాడైన సోదరుడు జెఫ్, అతనికి అత్యంత సన్నిహితుడైన సోదరుడిగా మారాడు. 1848లో వారు కలిసి న్యూ ఓర్లీన్స్‌కు ప్రయాణించినప్పుడు వారి బంధం ఏర్పడింది; అప్పుడు జెఫ్ పుట్టినప్పుడు వాల్ట్‌కు ఉన్న వయస్సులోనే జెఫ్ కూడా ఉన్నాడు. కానీ జెఫ్ చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు, విట్మన్ అతనితో చాలా తక్కువ సమయం గడిపాడు. వాల్ట్ తన కుటుంబానికి దూరంగా ఉంటూ, వివిధ వనరుల నుండి భాష యొక్క శక్తిని గ్రహించడం ద్వారా తన విద్యను కొనసాగించాడు: వివిధ సంచార గ్రంథాలయాలు (అక్కడ అతను సర్ వాల్టర్ స్కాట్, జేమ్స్ ఫెనిమోర్ కూపర్ మరియు ఇతర శృంగార నవలా రచయితల రచనలను చదివాడు), నాటకశాలలు (అక్కడ అతను షేక్స్‌పియర్ నాటకాలతో ప్రేమలో పడ్డాడు మరియు విట్‌మన్‌కు ఎల్లప్పుడూ ఇష్టమైన నాటకమైన రిచర్డ్ IIIలో జాన్ విల్క్స్ బూత్ తండ్రి అయిన జూనియస్ బూత్ ప్రధాన పాత్ర పోషించడాన్ని చూశాడు),  ఉపన్యాసాలు (అక్కడ అతను స్కాటిష్ తీవ్రవాద విముక్తివాది మరియు మహిళా హక్కుల సమర్థకురాలైన ఫ్రాన్సెస్ రైట్‌తో పాటు ఇతరుల ప్రసంగాలను విన్నాడు). అతనికి పదహారేళ్లు వచ్చేసరికి, వాల్ట్ న్యూయార్క్ నగరంలో ఒక ప్రయాణీక ప్రింటర్ మరియు కంపోజిటర్‌గా ఉన్నాడు. అతని భవిష్యత్ వృత్తి వార్తాపత్రిక మరియు ముద్రణ రంగాలలోనే ఉంటుందని అనిపించింది, కానీ ఆ తర్వాత న్యూయార్క్‌లో సంభవించిన రెండు అత్యంత ఘోరమైన అగ్నిప్రమాదాలు నగరంలోని ప్రధాన ముద్రణ మరియు వ్యాపార కేంద్రాలను నాశనం చేశాయి. నిరాశాజనకమైన ఆర్థిక పరిస్థితుల మధ్య, విట్మన్ గ్రామీణ లాంగ్ ఐలాండ్‌కు వెనుదిరిగి, 1836లో హెంప్‌స్టెడ్‌లోని తన కుటుంబంతో కలిశాడు. అతనికి 17 ఏళ్లు వచ్చేసరికి, ముద్రణ రంగంలో ఐదేళ్ల అనుభవం ఉన్న అతను అప్పటికే తన వృత్తిని మార్చుకునే అంచున ఉన్నాడు.

పాఠశాల ఉపాధ్యాయ వృత్తి

అతని తదుపరి ఊహించని వృత్తి ఉపాధ్యాయ వృత్తి. నేటి ప్రమాణాల ప్రకారం అతని అధికారిక విద్య చాలా తక్కువ అయినప్పటికీ, అతను ఒక వార్తాపత్రిక అప్రెంటిస్‌గా చదవడం మరియు వ్రాయడం వంటి నైపుణ్యాలను అభివృద్ధి చేసుకున్నాడు. రాబోయే కొన్నేళ్లలో అతను చేయబోయే బోధనకు ఆ నైపుణ్యాలు సరిపోతాయి. తాను రైతుగా మారడం ఇష్టం లేదని అతనికి తెలుసు, మరియు కొత్తగా ఏర్పాటు చేసిన కుటుంబ వ్యవసాయ క్షేత్రంలో పని చేయమని తన తండ్రి చేసిన ప్రయత్నాలను అతను వ్యతిరేకించాడు. అందువల్ల బోధన అతనికి ఒక పలాయన మార్గంగా ఉండేది, కానీ అదే సమయంలో ఆర్థిక మాంద్యం కారణంగా అతను ఆ ఉద్యోగాన్ని చేయవలసి వచ్చిందని కూడా స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అతని జీవితంలో అత్యంత దుఃఖకరమైన సమయాలలో కొన్ని ఈ ఐదు సంవత్సరాలే. ఈ సమయంలో అతను లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని కనీసం పది వేర్వేరు పట్టణాలలో తన విద్యార్థుల ఇళ్లలోనే ఉంటూ, మూడు నెలల కాలానికి పెద్ద, విభిన్న తరగతులకు (కొన్ని తరగతులలో ఐదు నుండి పదిహేను సంవత్సరాల వయస్సు గల ఎనభై మందికి పైగా విద్యార్థులు రోజుకు తొమ్మిది గంటల వరకు ఉండేవారు) బోధిస్తూ, చాలా తక్కువ జీతం పొందుతూ, చాలా అజ్ఞానులైన కొంతమంది వ్యక్తులను భరించవలసి వచ్చింది. బ్రూక్లిన్  న్యూయార్క్ లలో గడిపిన ఉత్సాహం తరువాత, లాంగ్ ఐలాండ్ లోని ఈ ఏకాంత పట్టణాలు విట్మన్ ను నిరాశపరిచాయి. గ్రామీణ ప్రజల పట్ల తనకున్న అసహ్యాన్ని, అబ్రహం లీచ్ అనే తన స్నేహితునికి రాసిన లేఖల పరంపరలో (1980ల వరకు కనుగొనబడలేదు) ఆయన నమోదు చేశారు: “మానవ స్వభావం యొక్క సౌందర్యం మరియు పరిపూర్ణత గురించి ఇంత తక్కువ అభిప్రాయాన్ని నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ కలిగి ఉండలేదు, ఇక్కడ ఉన్నంత హీనమైన రూపంలో మానవత్వాన్ని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు,” అని ఆయన 1840లో వుడ్‌బరీ నుండి రాశారు: “అజ్ఞానం, అనాగరికత, మొరటుతనం, అహంకారం మరియు మందబుద్ధి అనేవి నిరాశతో నిండిన ఈ నీచమైన అగాధానికి రాజ్యమేలుతున్న దేవుళ్ళు.”

ఆయన బోధన గురించి మనకు లభించిన కొద్దిపాటి ఆధారాలు (ఎక్కువగా కొందరు మాజీ విద్యార్థుల సంక్షిప్త జ్ఞాపకాల నుండి) విట్మన్ అప్పట్లో ప్రగతిశీలమైనవిగా భావించిన పద్ధతులను ఉపయోగించారని సూచిస్తున్నాయి.

. వాటిలో కొన్ని: విద్యార్థులను కేవలం వల్లె వేయకుండా, గట్టిగా ఆలోచించేలా ప్రోత్సహించడం; బెత్తంతో కొట్టి శిక్షించడానికి నిరాకరించడం; తన విద్యార్థులను విద్యాపరమైన ఆటలలో పాలుపంచుకునేలా చేయడం;  వారితో కలిసి బేస్బాల్, పేకాట ఆటలలో పాల్గొనడం. అప్పటికే అతను తరచుగా రాస్తున్న తన సొంత కవితలను—అవి ప్రాసతో కూడిన, సంప్రదాయ పద్యాలే అయినా, భవిష్యత్తులో రాబోయే వినూత్న కవిత్వానికి ఏమాత్రం సూచన కావు—తన తరగతి గదిలో పాఠ్యాంశాలుగా ఉపయోగించడానికి అతను ఏమాత్రం సంకోచించలేదు. అతను విద్యా సంబంధిత విషయాల గురించి తరచుగా రాయడం కొనసాగించినప్పటికీ, జ్ఞానాన్ని ఎలా సంపాదిస్తారనే దానిపై ఎల్లప్పుడూ తీవ్రమైన ఆసక్తిని కలిగి ఉన్నప్పటికీ, అతను గ్రామీణ ఉపాధ్యాయుడిగా ఉండటానికి ఏమాత్రం సరిపోడని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అతని ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ మొదటి సంచికలోని కవితలలో ఒకటైన, చివరికి ‘దేర్ వాస్ ఎ చైల్డ్ వెంట్ ఫోర్త్’ అని పిలువబడిన కవితను, విట్మన్ విద్యా తత్వానికి ఒక ప్రకటనగా చదవవచ్చు. ఇది అనియంత్రిత పాఠ్యేతర అభ్యాసాన్ని, వైవిధ్యం మరియు భిన్నత్వాన్ని అంతులేకుండా గ్రహించడానికి వీలు కల్పించే అనుభవాలు మరియు ఆలోచనల పట్ల బహిరంగతను కీర్తిస్తుంది: ఇది విట్మన్ తనకు తానుగా అందించిన మరియు విలువనిచ్చిన విద్య. అతను తరగతి గదుల పట్ల ఎల్లప్పుడూ అనుమానంతో ఉండేవాడు, మరియు అతని గొప్ప కవిత ‘సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్’ ఒక పిల్లవాడి ఆశ్చర్యకరమైన ప్రశ్న నుండి పుట్టింది, “గడ్డి అంటే ఏమిటి?”. పైకి సరళంగా కనిపించే దానిలో సంక్లిష్టతను, తనలోనే విశ్వాన్ని కనుగొంటూ, విట్మన్ ఆ కవిత మిగిలిన భాగమంతా ఈ ప్రశ్న గురించే మననం చేసుకుంటాడు—మనం “మత విశ్వాసాలను మరియు పాఠశాలలను పక్కన పెట్టినప్పుడు” మాత్రమే ఈ వైఖరి సాధ్యమవుతుందని అతను అంటాడు. చర్చా వేదికలలో మరియు రాజకీయ ప్రచారాలలో చురుకుగా పాల్గొనడం ద్వారా అతను తన మేధో సామర్థ్యాన్ని సజీవంగా ఉంచుకున్నాడు: 1836 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్‌కు మద్దతు ఇవ్వడానికి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు వచ్చిన స్కాటిష్ సంస్కరణవాది ఫ్రాన్సెస్ రైట్ నుండి ప్రేరణ పొంది, విట్మన్ డెమోక్రటిక్ పార్టీకి శ్రద్ధగల కార్యకర్తగా మారాడు, మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ విజయవంతమైన అభ్యర్థిత్వం కోసం తీవ్రంగా ప్రచారం చేశాడు.

1841 నాటికి, విట్మన్ రెండవ వృత్తి ముగిసింది. హంటింగ్టన్ చుట్టుపక్కల పట్టణాల వార్తలను అందించడానికి అంకితమైన ‘ది లాంగ్ ఐలాండర్’ అనే తన సొంత వార్తాపత్రికను ప్రారంభించే ప్రయత్నంలో అతను 1838లో తన బోధనను మధ్యలో ఆపేశాడు. అతను ఒక ముద్రణాలయం, టైపు కొని, తన తమ్ముడు జార్జ్‌ను సహాయకుడిగా నియమించుకున్నాడు. కానీ, ఆ కొత్త పత్రికను సంపాదకత్వం వహించడానికి, ప్రచురించడానికి, దానికోసం రాయడానికి, పంపిణీ చేయడానికి అతను ఎంతో ఉత్సాహంగా ప్రయత్నించినప్పటికీ, అది ఒక సంవత్సరంలోపే మూతపడింది. దాంతో అతను అయిష్టంగానే తరగతి గదికి తిరిగి వచ్చాడు. వార్తాపత్రిక పని అతనికి సంతోషాన్నిచ్చింది కానీ, బోధన ఇవ్వలేదు. రెండు సంవత్సరాల తరువాత, అతను సంచార పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడిగా తన ఉద్యోగాన్ని హఠాత్తుగా వదిలేశాడు. అతని ఈ నిర్ణయానికి గల కారణాలు జీవితచరిత్రకారులకు ఇప్పటికీ ఆసక్తిని కలిగిస్తున్నాయి. సౌత్‌హోల్డ్‌లో బోధిస్తున్నప్పుడు విట్మన్ తన విద్యార్థులలో ఒకరితో స్వలింగ సంపర్కానికి పాల్పడ్డాడని నిరంతరం ప్రచారంలో ఉన్న, కానీ నిరాధారమైన ఒక పుకారు ఉంది. అయితే, విట్మన్ నిజంగా అక్కడ బోధించాడని నిరూపించడం సాధ్యం కాదు. ఆ పుకారు ప్రకారం, అతన్ని అవమానకరంగా ఊరి నుండి వెళ్లగొట్టారని, అతను మళ్లీ తిరిగి రాలేదని, త్వరలోనే బోధనను పూర్తిగా వదిలేశాడని తెలుస్తుంది. కానీ వాస్తవానికి విట్మన్ మళ్లీ సౌత్‌హోల్డ్‌కు ప్రయాణించి, 1840ల చివరలో మరియు 1860ల ప్రారంభంలో ఆ ప్రదేశం గురించి కొన్ని అద్భుతమైన, నిబ్బరమైన పాత్రికేయ వ్యాసాలు రాశాడు. విట్మన్ తన స్వభావరీత్యా పాఠశాల ఉపాధ్యాయ వృత్తికి సరిపోడని గ్రహించడం వల్లే ఆ వృత్తిని వదిలేశాడనేది చాలా ఎక్కువ సంభావ్య కారణంగా కనిపిస్తుంది. అంతేకాకుండా, అతనికి ఒక కొత్త వృత్తి అవకాశం కూడా లభించింది: అతను ఇప్పుడు కల్పనా రచయిత కావాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా, ఆ వృత్తిని పెంపొందించుకోవడానికి, అతను న్యూయార్క్ నగరానికి తిరిగి వెళ్లి, పాత్రికేయ ప్రపంచంలో తన స్థానాన్ని తిరిగి సుస్థిరం చేసుకోవలసి వచ్చింది.

కల్పనా రచయితగా విట్మన్

ఒక కథా రచయితగా విట్మన్ ఎంతటి ఆశయాలు కలవాడు? అతను కేవలం సరదాగా రాసేవాడు కాదని, కథలను రచించడంలో ఎంతో ఉత్సాహంగా నిమగ్నమయ్యాడని ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. అయినప్పటికీ, అతను తరువాత ప్రయోగాత్మక కవిత్వానికి ఇచ్చినటువంటి జీవితాన్ని మార్చేంతటి నిబద్ధతను కల్పనా సాహిత్యంపై చూపలేదు. అతను ఒక గౌరవనీయమైన పాత్రికేయుడిగా ఉండటాన్ని దాటి, తన సాహిత్య ప్రతిభను, ఆశయాలను అభివృద్ధి చేసుకుంటూ తన విజయాలను పెంచుకుంటూ ఉన్నాడు. సుమారు ఇరవై వేర్వేరు వార్తాపత్రికలు, పత్రికలు విట్మన్ కల్పనా సాహిత్యాన్ని, తొలినాటి కవిత్వాన్ని ప్రచురించాయి. కల్పనా సాహిత్యం విషయంలో అతని ఉత్తమ సంవత్సరాలు 1840 నుండి 1845 మధ్యకాలం. ఆ సమయంలో అతను తన కథలను అమెరికన్ రివ్యూ (తరువాత దీనిని అమెరికన్ విగ్ రివ్యూ అని పిలిచారు) మరియు దేశంలోని అత్యంత ప్రతిష్టాత్మక సాహిత్య పత్రికలలో ఒకటైన డెమోక్రటిక్ రివ్యూతో సహా పలు పత్రికలలో ప్రచురించాడు. ఒక కల్పనా రచయితగా, అతనిలో నూతన ఆవిష్కరణల పట్ల ప్రేరణ, స్వీయ శిక్షణ పట్ల నిబద్ధత లోపించాయి. అవే లక్షణాలు తరువాత అతన్ని ప్రయోగాత్మక పద్యాల వైపు నడిపించాయి. అయినప్పటికీ, అతని కల్పనా సాహిత్యంలోనే ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’లో వికసించిన కొన్ని ఇతివృత్తాలను మనం గుర్తించవచ్చు.

అతని తొలి కథలు చాలా వరకు ఆకట్టుకోవడానికి కారణం, అవి ముఖ్యమైన వృత్తిపరమైన  మానసిక విషయాలను పరోక్షంగా (మోటుగా అని చెప్పనవసరం లేదు) ప్రస్తావించడమే. ప్రచురితమైన అతని మొదటి కథ, “పాఠశాల గదిలో మరణం,” అతని బోధనా అనుభవం నుండి పుట్టింది మరియు ప్రత్యక్ష సంపాదకీయ వ్యాఖ్యానాన్ని జోడించింది: “పిల్లలను హింసించే అనేక చాకచక్యమైన పద్ధతులు [త్వరలోనే] ఒక అజ్ఞాన, క్రూరమైన మరియు పతనమైన సిద్ధాంతానికి సంబంధించిన నిందార్హమైన జ్ఞాపికగా చూడబడతాయని” కథకుడు ఆశిస్తాడు. ఈ కథకు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన ముగింపు ఉంది: నిద్రపోతున్నాడని భావించిన ఒక విద్యార్థిని ఉపాధ్యాయుడు కొరడాతో కొట్టగా, తాను కొడుతున్నది ఒక శవమని తెలుసుకుని భయంకరమైన విషయాన్ని కనుగొంటాడు. “ఒక యువకుడి ఆత్మ యొక్క నీడ మరియు వెలుగు” అనే మరో కథ, విట్మన్ యొక్క సొంత పరిస్థితులు  వైఖరులను దాదాపు కల్పితం చేసి వివరించింది: ఆ కథలోని కథానాయకుడు, ఆర్చిబాల్డ్ డీన్, ఒక పెద్ద అగ్నిప్రమాదం కారణంగా న్యూయార్క్ నగరాన్ని విడిచిపెట్టి, ఒక చిన్న జిల్లా పాఠశాల బాధ్యతలు స్వీకరించడానికి వెళ్తాడు. ఈ చర్య అతనికి “ఆశ మరియు ఆనందంతో తనను పైకి లేపుతున్న చివరి తేలియాడే పలక మునిగిపోతున్నట్లు, దానితో పాటు తను కూడా మునిగిపోతున్నట్లు” అనిపించేలా చేసింది. ఇతర కథలు వయసులో పెద్దవారైన పురుషులకు మరియు చిన్నవారైన పురుషులకు మధ్య ఉన్న స్నేహబంధాల గురించి వివరిస్తాయి (ముఖ్యంగా బలహీనంగా ఉన్న లేదా అపార్థం చేసుకోబడటం వల్ల మరియు అధికార వ్యక్తులతో విభేదించడం వల్ల రక్షణ అవసరమైన చిన్నవారైన పురుషుల గురించి). 1842లో డెమోక్రటిక్ రివ్యూలో విట్మన్ వరుసగా కథలు ప్రచురించడం—జనవరి నుండి సెప్టెంబర్ మధ్య అతను ఐదు కథలు ప్రచురించాడు—బహుశా న్యూ వరల్డ్ సంపాదకుడైన పార్క్ బెంజమిన్‌ను, అప్పటికి ఉధృతంగా సాగుతున్న మద్యపాన వ్యతిరేక ఉద్యమానికి అనుగుణంగా ఒక నవల రాయడానికి విట్మన్ సరైన అభ్యర్థి అని నిర్ధారించుకునేలా చేసి ఉంటుంది. విట్మన్ అంతకుముందు బెంజమిన్ వద్ద ప్రింటర్‌గా పనిచేశాడు, మరియు వారిద్దరి మధ్య గొడవ జరిగింది. ఆ గొడవ ఫలితంగా, సాధారణంగా ఆంగ్ల రచయితల నవలల ముందస్తు ప్రతులను వేగంగా ముద్రించే తన కోపిష్టి సంపాదకుడిపై దాడి చేస్తూ విట్మన్ “బాంబూజిల్ అండ్ బెంజమిన్” అనే వ్యాసం రాశాడు. ఈ సంపాదకుడి పద్ధతి, స్థానిక రచయితల అభివృద్ధికి మరియు అమెరికా ప్రచురణ సంస్థల మనుగడకు ముప్పుగా పరిణమించింది. కానీ ఇప్పుడు ఆ ఇద్దరూ ఒక మంచి ఆర్థిక అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకోవడానికి తమ గత విభేదాలను పక్కన పెట్టడానికి సిద్ధపడ్డారు.

1842 నవంబర్‌లో ఒక అదనపు సంచికలో, బెంజమిన్ యొక్క న్యూ వరల్డ్ పత్రిక విట్మన్ రాసిన ‘ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్; ఆర్ ది ఇనెబ్రియేట్’ను ప్రచురించింది. ఈ నవల ఒక పల్లెటూరి యువకుడి చుట్టూ తిరుగుతుంది, అతను పెద్ద నగరంలో మద్యపానానికి బానిసైన తర్వాత, చివరికి ముగ్గురు మహిళల మరణానికి కారణమవుతాడు. సాంప్రదాయిక నైతిక పద్ధతిలో ముగిసే ఈ కథాంశం, నైతిక ముసుగులో సాహిత్యంలోకి సంచలనాత్మకతను అనుమతించడంలో సంయమన సాహిత్యానికి విలక్షణమైనది. అయితే, ఇక్కడ శృంగారం మరియు ఆవేశం పట్ల విట్మన్ యొక్క చిత్రణ ఒప్పించలేకపోయింది మరియు “అనుభవం లేదా పరిశీలన” ద్వారా తనకు స్త్రీల గురించి ఏమీ తెలియదని రెండు సంవత్సరాల క్రితం అతను చేసిన వ్యాఖ్యను ధృవీకరించినట్లుగా కనిపిస్తుంది. అయినప్పటికీ, ఈ నవల అమెరికన్ సాహిత్యంలో మిశ్రమ వివాహాల ఇతివృత్తంపై జరిగిన తొలి అన్వేషణలలో ఒకటిగా నిలుస్తుంది, మరియు మద్యపానానికి బందీగా ఉన్న బానిస (శ్వేత) శరీరం పట్ల దాని చిత్రణ ప్రతిధ్వనిస్తుంది, అలాగే “ఫేటల్ ప్లెజర్” పట్ల నవలకున్న ఆకర్షణ కూడా ప్రతిధ్వనిస్తుంది; మద్యపానం లేదా శృంగారం వంటి పాపపు అనుభవాల పట్ల చాలా మంది పురుషులు అనుభూతి చెందే బలమైన ఆకర్షణకు ఇవాన్స్ పెట్టిన పేరు ఇది.

ఆసక్తికరంగా, విట్మన్ తన జీవితకాలంలో ప్రచురించిన మరే ఇతర రచన కన్నా ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్ ఎక్కువ ప్రతులు (సుమారు 20,000) అమ్ముడయ్యాయి. కొత్త రచనలు మరియు గతంలో రచించిన కథలను కలిపి కుట్టిన ఒక మిశ్రమం అయినప్పటికీ, ఈ రచన విజయం సాధించింది. తాను ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్‌ను మూడు రోజుల్లో పూర్తి చేశానని, మరియు టామ్మనీ హాల్‌లోని రీడింగ్ రూమ్‌లో జిన్ కాక్‌టెయిల్స్ స్ఫూర్తితో ఈ నవలలోని కొన్ని భాగాలను రచించానని విట్మన్ చెప్పుకున్నాడు (మరోసారి ఒక పోర్ట్ వైన్ సీసా తనను ఉత్తేజపరిచిందని కూడా అతను పేర్కొన్నాడు). చివరికి అతను ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్‌ను “శపించబడిన కుళ్ళు—అత్యంత నీచమైన కుళ్ళు” అని వర్ణించాడు. ఈ వృద్ధాప్యపు వ్యాఖ్యలు చేసినప్పటికీ, విట్మన్ యొక్క అసలు ఉద్దేశ్యం గంభీరమైనదే, ఎందుకంటే అతను 1840లలో మద్యపాన సంయమనాన్ని స్థిరంగా సమర్థించాడు. అధికంగా మద్యం సేవించడం వల్ల కలిగే పరిణామాలపై ఆధారపడిన “వైల్డ్ ఫ్రాంక్స్ రిటర్న్” మరియు “ది చైల్డ్స్ ఛాంపియన్” అనే రెండు కథలలో కూడా అతను దీనిని వ్యక్తపరిచాడు. అంతేకాకుండా, ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్‌ను పూర్తి చేసిన కొన్ని నెలల్లోనే విట్మన్ మరో సంయమన నవలను (ది మ్యాడ్‌మ్యాన్) ప్రారంభించాడు, కానీ త్వరలోనే ఆ ప్రాజెక్ట్‌ను విరమించుకున్నాడు. మద్యపాన నిగ్రహం సమస్యపై అతని ఆందోళనకు అతని తండ్రి త్రాగుడు అలవాట్లు లేదా అతను ఒక అసంతృప్త పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడిగా ఉన్నప్పుడు విట్మన్‌కు ఉన్న త్రాగుడు ధోరణులు కారణమై ఉండవచ్చు. కారణం ఏదైనప్పటికీ, ఈ సమస్యపై విట్మన్ ఆందోళన అతని వృత్తి జీవితమంతా కొనసాగింది. అతని కవిత్వం, మద్యపాన దుర్వినియోగం వల్ల కలిగే వృధాను, “తాగుబోతుల పాలిపోయిన ముఖాలను”, “ఎన్నో తరాల ఆ తాగుబోతులు మరియు తిండిపోతులను”, “తాగుబోతు శ్వాసను”, “తాగుబోతు తూలుడును”, “ఇంటికి తూలుతూ వెళ్లే ముసలి తాగుబోతును” సృష్టించే భయంకరమైన “తాగుబోతుల నియమాన్ని” పదే పదే నమోదు చేస్తుంది.

సంచార పాత్రికేయుడు

అతను మద్యపాన నిగ్రహంపై కల్పనలు రాస్తున్న సమయంలో, విట్మన్ సాధారణంగా విజయవంతమైన పాత్రికేయుడిగా కొనసాగాడు. అతను ఫ్యాషనబుల్ రూపాన్ని అలవరచుకున్నాడు: న్యూయార్క్ అరోరాలో ప్రధాన సంపాదకుడిగా అతనికి తెలిసిన ఒక అప్రెంటిస్ విలియం కాల్డ్‌వెల్, విట్మన్ “సాధారణంగా ఫ్రాక్ కోట్ మరియు పొడవాటి టోపీ ధరించి, ఒక చిన్న చేతికర్రను పట్టుకుని ఉండేవాడని, మరియు అతని కోటు లాపెల్ దాదాపు ఎల్లప్పుడూ ఒక బౌటోనియర్‌తో అలంకరించబడి ఉండేదని” చెప్పాడు. 1842 మరియు 1843లో అతను (ఆ రోజుల్లో పాత్రికేయులలో సర్వసాధారణంగా ఉన్నట్లుగా) అరోరాతో పాటు న్యూయార్క్ ఈవినింగ్ టాట్లర్, న్యూయార్క్ స్టేట్స్‌మన్ మరియు న్యూయార్క్ సండే టైమ్స్‌తో సహా పలు వార్తాపత్రికలలో సులభంగా పదవులను మార్చుకుంటూ వచ్చారు. పోలీసులు వేశ్యలను ఎలా పట్టుకుంటున్నారో విమర్శించడం నుండి, పారిష్ పాఠశాలలకు మద్దతు ఇవ్వడానికి ప్రజా నిధులను ఉపయోగించాలనే ప్రయత్నం చేసినందుకు బిషప్ జాన్ హ్యూగ్స్‌ను ఖండించడం వరకు అనేక విషయాలపై ఆయన రాశారు.

బహుశా తన హెచ్చుతగ్గుల ఆదాయం వల్ల ఏర్పడిన ఆర్థిక అనిశ్చితి కారణంగా విట్మన్ 1845లో న్యూయార్క్ విడిచిపెట్టారు. ఆయన బ్రూక్లిన్‌కు తిరిగి వచ్చి, కొంత తక్కువ పోటీ ఉన్న పాత్రికేయ వాతావరణంలో స్థిరమైన పనిని చేపట్టారు. తరచుగా న్యూయార్క్ నగర రచయితగా పరిగణించబడినప్పటికీ, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ మొదటిసారిగా వెలువడటానికి సరిగ్గా ఒక దశాబ్దం ముందే నగరంలో ఆయన నివాసం మరియు వృత్తి జీవితం వాస్తవానికి ముగిసింది. అయితే, బ్రూక్లిన్‌కు మారిన తర్వాత కూడా, ఆయన న్యూయార్క్‌తో సంబంధాన్ని కొనసాగించారు: ఆయన ఫుల్టన్ ఫెర్రీ ద్వారా అటూ ఇటూ ప్రయాణించేవారు, మరియు తన రచనలకు ఇతివృత్తంగా నగరం యొక్క గొప్ప మరియు వైవిధ్యభరితమైన వైభవాన్ని సృజనాత్మకంగా ఉపయోగించుకున్నారు.

ఒపెరా ప్రేమికుడు

విట్మన్ తరచుగా న్యూయార్క్‌కు తిరిగి రావడానికి ప్రోత్సహించిన అనేక ఆకర్షణలలో ఒపెరా ఒకటి. 1846లో విట్మన్ ప్రదర్శనలకు హాజరు కావడం ప్రారంభించాడు (తరచుగా తన సోదరుడు జెఫ్‌తో కలిసి). అంతర్యుద్ధం ప్రారంభం కావడం వల్ల మాత్రమే ఈ అలవాటుకు అంతరాయం కలిగింది (యుద్ధ సమయంలో కూడా, అతను న్యూయార్క్‌కు తిరిగి వచ్చినప్పుడల్లా ఒపెరాలకు హాజరయ్యేవాడు). మానవ శరీరాన్ని ఒక సంగీత వాయిద్యంగా భావించడం విట్మన్‌కు చాలా ఇష్టం. స్వరంపై అతనికున్న ఈ మక్కువ, తరువాత ఒక వక్త కావాలనే అతని కోరికలోనూ, తన కవిత్వంలో వక్తృత్వ అంశాలను తరచుగా చేర్చడంలోనూ వ్యక్తమైంది. విట్మన్‌కు, ఒపెరా వినడం అనేది ఒక “ప్రేమ పట్టు” లాంటి తీవ్రతను కలిగి ఉండేది. ముఖ్యంగా, గొప్ప కలరటూరా సోప్రానో అయిన మరియెట్టా అల్బోని అతన్ని పరవశంలో ముంచెత్తేది: అతని జీవితాంతం గొప్ప ఒపెరా ప్రదర్శనకు ఆమెనే ప్రమాణంగా నిలిచింది, మరియు అతని “టు ఎ సర్టెన్ కాంటాట్రిస్” అనే కవితలో ఆమెను ఏ వీరుడికైనా సమానంగా సంబోధించాడు. ఒకసారి ఒపెరాకు హాజరైన తర్వాత విట్మన్ ఇలా అన్నాడు, ఆ అనుభవం ఒక వ్యక్తి అభివృద్ధిలో ఒక కొత్త శకాన్ని ప్రారంభించేంత శక్తివంతమైనది. అతను తరువాత తన వృత్తి పట్ల మెల్లమెల్లగా పెరుగుతున్న అవగాహనను వివరిస్తూ (“Out of the Cradle Endlessly Rocking”) ఒక కవితను రచించినప్పుడు, ఒపెరా దానికి ఒక నిర్మాణాన్ని, అలాగే అర్థాన్నిచ్చే సందర్భోచితమైన ఆధారాలను అందించింది.

పరిణతి చెందిన పాత్రికేయుడు

1840ల మధ్య నాటికి, విట్మన్‌కు న్యూయార్క్ నగర సాంస్కృతిక వనరులపై ప్రగాఢమైన అవగాహన ఉండేది మరియు బ్రూక్లిన్‌లోని మరెవరికన్నా బహుశా న్యూయార్క్ జర్నలిజం గురించి అతనికి అంతర్గత పరిజ్ఞానం ఎక్కువగా ఉండేది. పాత్రికేయుడిగా అతని విలువను ‘ది లాంగ్ ఐలాండ్ స్టార్’ గుర్తించింది. అతను బ్రూక్లిన్‌లో తిరిగి స్థిరపడిన వెంటనే, 1845 సెప్టెంబర్ నుండి 1846 మార్చి వరకు, వారానికి రెండు లేదా మూడు చొప్పున సంపాదకీయాల శ్రేణిని రచించేలా వెంటనే ఏర్పాట్లు చేసింది. ‘బ్రూక్లిన్ ఈగిల్’ సంపాదకుడైన విలియం మార్ష్ మరణంతో, విట్మన్ ఆ పత్రికకు ప్రధాన సంపాదకుడయ్యాడు (అతను 1846 మార్చి 5 నుండి 1848 జనవరి 18 వరకు ఆ పదవిలో పనిచేశాడు). ఈ సంవత్సరాలలో అతను పాత్రికేయత్వానికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు మరియు తన సొంత కవిత్వం, కల్పనలను పెద్దగా ప్రచురించలేదు. అయినప్పటికీ, అతను ‘ఈగిల్’ పత్రికకు సాహిత్య సమీక్షలను పరిచయం చేశాడు. తరువాతి దశాబ్దంలో ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రే’ పై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపిన కార్లైల్ మరియు ఎమర్సన్ వంటి రచయితలపై, తరచుగా పైపైన వ్యాఖ్యానించాడు.

న్యూ ఓర్లీన్స్‌తో అతని వ్యక్తిగత అనుబంధాల స్వభావం ఏదైనప్పటికీ, అతను ఖచ్చితంగా రంగులమయమైన, ఉత్సాహభరితమైన నగరాన్ని చూశాడు. అతను ఫ్రెంచ్ క్వార్టర్ మరియు పాత ఫ్రెంచ్ మార్కెట్‌లో తిరిగాడు; “తమ సరుకులతో ఉన్న ఇండియన్ మరియు నీగ్రో వ్యాపారులు”, మరియు అతను తన జీవితంలోనే అత్యుత్తమ కాఫీని అమ్మిన “గొప్ప క్రియోల్ ములాటో మహిళ” అతన్ని ఆకర్షించారు. మెక్సికోతో జరిగిన యుద్ధం నుండి ఇటీవలే తిరిగి వచ్చిన సైనికులతో కిక్కిరిసి ఉన్న “అద్భుతమైన మరియు విశాలమైన బార్లను” (“అద్భుతమైన వైన్‌లు, మరియు పరిపూర్ణమైన, తేలికపాటి ఫ్రెంచ్ బ్రాందీతో”) అతను ఆస్వాదించాడు. యుద్ధంలో పాల్గొన్న యువకులతో, వారిలో చాలామంది యుద్ధ గాయాల నుండి కోలుకుంటున్నవారితో, అతని మొదటి పరిచయాలు న్యూ ఓర్లీన్స్‌లోనే జరిగాయి; ఇది అతని అంతర్యుద్ధ అనుభవాలకు నాంది పలికింది. ఆ విశ్వనగరంలో ఫ్రెంచ్, స్పానిష్ మరియు ఇంగ్లీష్ వంటి భాషల మైమరపించే మిశ్రమానికి అతను మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. జాతులు మరియు నేపథ్యాల కలయిక నుండి ఒక విలక్షణమైన అమెరికన్ సంస్కృతి ఆవిర్భవించే అవకాశాలను అతను చూడటం ప్రారంభించాడు (ఫ్రెంచ్ పదాలను ఉపయోగించడం పట్ల అతనికున్న ఇష్టం బహుశా న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో గడిపిన సమయం నుండే వచ్చి ఉండవచ్చు). కానీ ఆ దక్షిణ నగరపు విలక్షణమైన స్వభావంలో భయానకమైన విషయాలు లేకపోలేదు: విట్మన్ సోదరులు లాఫాయెట్ స్క్వేర్‌కు దగ్గరలో ఉన్న ట్రెమాంట్ హౌస్‌లో బస చేస్తున్న ప్రదేశానికి సమీపంలోనే బానిసలను వేలం వేసేవారు. మనుషులను వేలం వేదికపై చూసిన అనుభవాన్ని విట్మన్ ఎన్నడూ మరచిపోలేదు, మరియు యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో ఇటువంటి అమానవీయ సంఘటనలు తరచుగా జరుగుతాయని గుర్తుచేసుకోవడానికి, అతను చాలా సంవత్సరాల పాటు తన గదిలో ఒక బానిస వేలం పోస్టర్‌ను వేలాడదీసి ఉంచాడు. ఆ బానిస వేలం అనుభవాన్ని అతను తరువాత తన “ఐ సింగ్ ది బాడీ ఎలక్ట్రిక్” అనే కవితలో పొందుపరిచాడు.

వాల్ట్ న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో అద్భుతంగా ఆరోగ్యంగా ఉన్నట్లు భావించాడు, న్యూయార్క్ కంటే అది తనకు బాగా సరిపోయిందని నిర్ధారించుకున్నాడు, కానీ జెఫ్ తరచుగా రక్తవిరేచనాలతో బాధపడేవాడు, మరియు అతని అనారోగ్యం, ఇంటిపై బెంగ వారి తిరిగి వెళ్ళాలనే కోరికను మరింత పెంచాయి. అయితే, తుది నిర్ణయం ఆ సోదరుల చేతుల్లో లేదు, ఎందుకంటే క్రెసెంట్ యజమానులు తమ కొత్త ఎడిటర్ పట్ల విట్మన్ చెప్పినట్లుగా “ఒక రకమైన నిర్లిప్తత”ను ప్రదర్శించారు. బహుశా ఈ ఉత్తర ప్రాంతపు ఎడిటర్ తన అసాంప్రదాయ ఆలోచనల వల్ల, ముఖ్యంగా బానిసత్వం గురించిన తన అభిప్రాయాల వల్ల, తమను ఇబ్బంది పెడతాడని వారు భయపడి ఉండవచ్చు. విట్మన్ న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో కేవలం మూడు నెలలు మాత్రమే ఉన్నారు. వర్ధమాన కవి

అతని దక్షిణ యాత్ర న్యూ ఓర్లీన్స్ జీవితానికి సంబంధించిన కొన్ని ఉత్సాహభరితమైన చిత్రణలకు మరియు “సెయిలింగ్ ది మిసిసిపీ ఎట్ మిడ్‌నైట్” అనే కనీసం ఒక కవితకు దారితీసింది, ఇందులో స్టీమ్‌బోట్ ప్రయాణం జీవిత ప్రయాణానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది:

విశాలమైన, నక్షత్రాలు లేని, ఆకాశపు తెర

క్రింద వేలాడుతున్న తెరను తాకుతోంది;

మరియు ముందుకు, ముందుకు, గంభీరమైన చీకటిలో,

మనం దారి తప్పిన వారి సముద్రంలోకి వెళుతున్నట్లుగా.

1840వ దశాబ్దంలో చాలా కాలం పాటు విట్మన్, బ్రయంట్‌ను తరచుగా, అప్పుడప్పుడు షెల్లీ మరియు కీట్స్‌ను అనుకరిస్తూ, ఇలాంటి సంప్రదాయ కవితలనే రాశాడు. బ్రయంట్—మరియు ఆంగ్ల కవిత్వంలోని ‘గ్రేవ్‌యార్డ్ స్కూల్’—బహుశా అతని సున్నితత్వంపై అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రభావాన్ని చూపాయి. ఇది అతని ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’కు ముందు రాసిన “అవర్ ఫ్యూచర్ లాట్,” “యాంబిషన్,” “ది వైండింగ్-అప్,” “ది లవ్ దట్ ఈజ్ హియర్‌ఆఫ్టర్,” మరియు “డెత్ ఆఫ్ ది నేచర్-లవర్” వంటి కవితలలో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఈ సంవత్సరాల నాటి కవిత్వం పదజాలంలో కృత్రిమంగా, ఉద్దేశ్యంలో బోధనాత్మకంగా ఉంటుంది; విట్మన్ అరుదుగా స్ఫూర్తి పొందినట్లుగా లేదా వినూత్నంగా కనిపిస్తాడు. దానికి బదులుగా, అలసట కలిగించే భాష సాధారణంగా కవితలను నిస్తేజంగా మార్చేస్తుంది. అయితే, ఆ దశాబ్దం చివరి నాటికి, విట్మన్ కవిత్వ కళలో తీవ్రమైన స్వీయ-విద్యను అభ్యసించడం ప్రారంభించాడు. దీనిని అతను తనదైన అసాధారణ పద్ధతిలో నిర్వహించాడు—అతను ప్రముఖ బ్రిటిష్ మరియు అమెరికన్ రచయితల గురించిన వ్యాసాలు మరియు సమీక్షలను కత్తిరించి, వాటిని అధ్యయనం చేస్తున్నప్పుడు మరింత చురుకైన పాఠకుడిగా మరియు మరింత ప్రతిఘటించే ప్రతిస్పందకుడిగా మారడం ప్రారంభించాడు. ఈ వ్యాసాలపై అతని వ్యాఖ్యానాలు, అతను తన పూర్వీకుల పద్ధతిలో కాకుండా వారికి వ్యతిరేకంగా రాయడం నేర్చుకుంటున్నాడని తెలియజేస్తాయి.

1840ల చివరలో విట్మన్ గురించిన రహస్యం ఏమిటంటే, అతను ఒక మౌలికత లేని  సంప్రదాయ కవి నుండి, సంప్రదాయ ప్రాస మరియు ఛందస్సును హఠాత్తుగా విడిచిపెట్టి, ఆ సమయంలో ప్రారంభించిన చిత్తుప్రతులలో, సామాన్యమైన వాటిలో సౌందర్యాన్ని కనుగొంటూ, దానిని అసాధారణ రీతిలో వ్యక్తపరుస్తూ, సాదాసీదా రూపకాలలోని విచిత్రమైన సౌందర్యాన్ని ఉపయోగించుకున్న కవిగా ఎంత వేగంగా మారిపోయాడనేది. విట్మన్ యొక్క తొలి నోట్‌బుక్‌గా పిలువబడేది (‘నోట్‌బుక్స్ అండ్ అన్‌పబ్లిష్డ్ ప్రోజ్ మాన్యుస్క్రిప్ట్స్’లో “ఆల్బోట్ విల్సన్” అని పిలువబడింది) 1847 నాటికే వ్రాసి ఉండవచ్చు, అయినప్పటికీ అందులోని చాలా రచనలు బహుశా 1850ల ప్రారంభం నాటివి. ఈ అసాధారణ పత్రంలో విట్మన్ యొక్క అత్యంత ఆకర్షణీయమైన కొన్ని ఆలోచనల తొలి వ్యక్తీకరణలు ఉన్నాయి. “విస్తరణ,” “నిజమైన ఉన్నతమైన విస్తరిస్తున్న అమెరికన్ స్వభావం,” మరియు “ఆత్మను ఆవరించే గోళాలు” వంటి ప్రసిద్ధ వాక్యభాగాలు, విట్మన్ కనుగొంటున్న నూతనంగా విస్తరిస్తున్న ఆత్మజ్ఞానాన్ని వ్యక్తపరిచే స్మరణీయమైన గద్య ప్రకటనలు. మరియు ఇక్కడే అతను ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ రచనకు వీలు కల్పించే పరిస్థితులను సృష్టించడం—అంటే, దాని స్వరూపాన్ని నిర్దేశించడం మరియు ఆలోచనలను స్పష్టంగా వ్యక్తీకరించడం—మనం గమనిస్తాము. 1849 జూలై 16న, ప్రచురణకర్త, ఆరోగ్య గురువు మరియు సంఘ సంస్కర్త అయిన లొరెంజో ఫౌలర్, కవి తల యొక్క ఫ్రినాలజీ విశ్లేషణ చేసి, విట్మన్ స్వభావాన్ని పొగడ్తలతో కూడినదిగా మరియు కొన్ని విధాలుగా చాలా కచ్చితమైనదిగా వర్ణించడం ద్వారా, విట్మన్‌లో పెరుగుతున్న వ్యక్తిగత సామర్థ్య భావనను ధృవీకరించారు. విట్మన్ ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచడంతో పాటు, అతని పుర్రెపై ఉన్న “గడ్డలను” విశ్లేషించడం ద్వారా, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ కోసం అతనికి కొన్ని కీలక పదజాలం (స్త్రీపురుషుల మధ్య అనురాగాలను వివరించే ఫ్రినాలజీ పదాలైన “అమాటివ్‌నెస్” మరియు “అడెసివ్‌నెస్” వంటివి) లభించాయి. లొరెంజో ఫౌలర్ మరియు అతని సోదరుడు ఓర్సన్‌తో విట్మన్‌కు ఉన్న అనుబంధం 1850వ దశకం వరకు నిరంతర ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంది. ఫౌలర్ సోదరులు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ మొదటి ఎడిషన్‌ను పంపిణీ చేశారు, రెండవ ఎడిషన్‌ను అనామకంగా ప్రచురించారు మరియు విట్మన్ స్వీయ-సమీక్షలలో ఒకదానికి తమ సంస్థ పత్రికలో వేదికను అందించారు.

జాతి రాజకీయాలు  లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్ యొక్క మూలాలు

ఈ కవితా పరివర్తన సమయంలో విట్మన్‌లో ఒక కీలకమైన  శక్తివంతమైన మార్పు వచ్చింది. అతని రాజకీయాలు—మరియు ముఖ్యంగా అతని జాతి వైఖరులు—లోతైన మార్పుకు లోనయ్యాయి. మనం గమనించినట్లుగా, పాత్రికేయుడైన విట్మన్, నల్లజాతి వారి దుస్థితి గురించి కొన్నిసార్లు పట్టించుకోనట్లు కనిపిస్తూ, శ్వేతజాతి కార్మికుల ప్రయోజనాలను ముందుకు తెచ్చినప్పుడు, ఆనాటి ప్రయోజనాల గురించి మరియు ఒక నిర్దిష్ట వర్గ దృక్కోణం నుండి మాట్లాడాడు. బహుశా న్యూ ఓర్లీన్స్ అనుభవం అతని వైఖరిలో మార్పును ప్రేరేపించి ఉండవచ్చు. విప్లవాత్మక ఆలోచనాపరులు మరియు రచయితలతో స్నేహాలు పెరగడం వల్ల ఈ మార్పు మరింత తీవ్రమైంది. ఇది జాతి సమస్య పట్ల తన వైఖరులను పునరాలోచించుకునేలా విట్మన్‌ను ప్రేరేపించింది. కారణం ఏదైనప్పటికీ, విట్మన్ యొక్క భవిష్యత్-ఆధారిత కవిత్వంలో నల్లజాతి వారు అతని కొత్త సాహిత్య ప్రాజెక్టుకు మరియు ప్రజాస్వామ్యంపై అతని అవగాహనకు కేంద్రబిందువుగా మారారు. నోట్‌బుక్‌లోని కొన్ని భాగాల ప్రకారం, కవికి “అన్ని భాషల దైవిక వ్యాకరణం ఉంది, మరియు అతను అధ్యక్షుడి మంత్రివర్గం మధ్యలో “మిత్రమా, ఎలా ఉన్నారు?” అని నిర్లిప్తంగా అడుగుతాడు, అలాగే చెరకు పొలంలో పారలతో పనిచేస్తున్న సాంబోతో “శుభోదయం నా సోదరా” అని కూడా అంటాడు.

బానిసత్వ సంక్షోభం పట్ల డెమోక్రటిక్ పార్టీ యొక్క రాజీ ధోరణులపై విట్మన్‌కు పెరిగిన నిరాశ, అతడిని తన రాజకీయ ప్రయత్నాలను మరింత సూక్ష్మమైన, పరోక్ష మార్గాలైన ప్రయోగాత్మక కవిత్వం ద్వారా కొనసాగించేలా చేసిందని తెలుస్తోంది. ఆ కవిత్వాన్ని సామాన్య అమెరికన్ ప్రజలు చదివి, వారి ఆలోచనా విధానాన్ని మారుస్తుందని అతను ఆశించాడు. ఏదేమైనా, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ శైలిలో ఉన్న అతని మొదటి నోట్‌బుక్ పంక్తులు, యునైటెడ్ స్టేట్స్‌ను విభజిస్తున్న ప్రాథమిక సమస్యపై నేరుగా దృష్టి సారిస్తాయి. విరుద్ధ వర్గాలను ఏకం చేయడానికి, నలుపు-తెలుపులను అనుసంధానించడానికి, యజమాని-బానిసలను కలపడానికి ప్రయత్నించే పంక్తులలో అతని నోట్‌బుక్ మొదటిసారిగా స్వేచ్ఛా పద్యంలోకి ప్రవేశిస్తుంది:

నేను దేహానికి కవిని

మరియు నేను ఆత్మకు కవిని

నేను భూమిపై ఉన్న యజమానులతో సమానంగా బానిసలతో వెళ్తాను

మరియు నేను యజమానులకు, బానిసలకు మధ్య నిలబడతాను,

ఇద్దరిలోకి ప్రవేశించి, ఇద్దరూ నన్ను సమానంగా అర్థం చేసుకునేలా చేస్తాను.

ఆ చివరి పంక్తిలోని సాహసం ఇప్పటికీ ఆకట్టుకుంటుంది. చాలా మంది ఒక పక్షం లేదా మరొక పక్షం వైపు నిలబడుతుండగా, విట్మన్ తనను తాను యజమానికి, బానిసకు మధ్య ఉన్న ఆ ప్రదేశంలో—కొన్నిసార్లు హింసాత్మకంగా, కొన్నిసార్లు శృంగారభరితంగా, ఎల్లప్పుడూ అస్థిరంగా—నిలబెట్టుకున్నాడు. అతని తీవ్రమైన రాజకీయ నిరాశ, 1850లలోని అవినీతిమయమైన అమెరికన్ రాజకీయాలను తాను “చెత్త” అని పిలిచిన దాని స్థానంలో తన సొంత వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిష్ఠించుకునేలా చేసింది—అదే ఒక మాంత్రికుడు, సంస్కృతిని బాగుచేసేవాడు, సర్వవ్యాపకమైన “నేను”.

అమెరికన్ “నేను”

ఆ “నేను” 1850ల ప్రారంభ సంవత్సరాలలో అతను రాసిన, పేరులేని పన్నెండు కవితల సంచలనాత్మక పుస్తకమైన ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’కు ప్రధాన పాత్రగా మారింది. ఆ పుస్తకానికి అతనే కొంత అక్షరాలను అమర్చాడు, ముఖచిత్రాన్ని రూపొందించాడు,  అన్ని వివరాలను జాగ్రత్తగా పర్యవేక్షించాడు. విట్మన్ “నేను, ఇప్పుడు ముప్పై ఆరు సంవత్సరాల వయస్సులో, సంపూర్ణ ఆరోగ్యంతో, ప్రారంభిస్తున్నాను” అని రాసినప్పుడు, అతను తనకంటూ ఒక కొత్త గుర్తింపును ప్రకటించుకున్నాడు, మరియు అతని తొలి కవిత్వ ప్రస్థానం ఒక కవిగా చాలా ఆలస్యమైన వయస్సులో వచ్చింది. ఆ వయస్సు నాటికి కీట్స్ మరణించి పది సంవత్సరాలు అయింది; బైరన్ సరిగ్గా అదే వయస్సులో మరణించాడు; వర్డ్స్‌వర్త్ మరియు కోల్రిడ్జ్ ఇద్దరూ తమ ఇరవైలలో ఉన్నప్పుడు ‘లిరికల్ బల్లాడ్స్’ రచించారు; బ్రయంట్ తన అత్యంత ప్రసిద్ధ కవిత అయిన “థానాటాప్సిస్”ను పదహారేళ్ల వయస్సులో రాశాడు; మరియు విట్మన్ మెచ్చుకున్న ఇతర గొప్ప రొమాంటిక్ కవులలో చాలామంది తమ అత్యంత స్మరణీయమైన రచనలను వారి యవ్వన జీవితపు తొలిదశలోనే చేశారు. దీనికి విరుద్ధంగా, విట్మన్ తన ముప్పైల మధ్య వయస్సుకు చేరుకునేసరికి, ఒకవేళ అతను ఏ రంగంలోనైనా కీర్తిని సాధించాలనుకుంటే, అది ఒక పాత్రికేయుడిగానో లేదా బహుశా కాల్పనిక రచయితగానో ఖాయం అనిపించింది. కానీ, సంచలనాత్మక కాల్పనిక రచనలు, భావోద్వేగ పద్యాలు రాసే ఈ మధ్యవయస్కుడైన రచయిత, చివరికి చాలామంది అతన్ని అమెరికా యొక్క గొప్ప మరియు అత్యంత విప్లవాత్మక కవిగా పరిగణించేలా చేసే రచనలను అకస్మాత్తుగా సృష్టించడం ప్రారంభిస్తాడని ఎవరూ ఊహించి ఉండరు.

సంవత్సరాలుగా జీవితచరిత్రకారులను, విమర్శకులను ఆసక్తిగా ఆలోచింపజేసిన రహస్యం ఏమిటంటే, ఈ పరివర్తనకు కారణమేమిటి: విట్మన్‌కు ఏదైనా ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానోదయం కలిగి, ఒక విప్లవాత్మకమైన కొత్త తరహా కవిత్వానికి మార్గం సుగమం అయిందా, లేక రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్ తన “ది పోయెట్” అనే వ్యాసంలో పిలుపునిచ్చినట్లుగా, పాత్రికేయత్వం, వాక్చాతుర్యం, జానపద సంగీతం మరియు ఇతర సాంస్కృతిక శక్తులను ఒక వినూత్నమైన అమెరికన్ స్వరంగా మేళవించడానికి రూపొందించిన ఒక అసలైన మరియు జాగ్రత్తగా లెక్కించిన వ్యూహం ఫలితమే ఈ కవిత్వమా? “మన కలప దొర్లింపు, మన మొద్దులు మరియు వాటి రాజకీయాలు, మన మత్స్య సంపద, మన నీగ్రోలు మరియు ఇండియన్లు, మన గొప్పలు మరియు మన తిరస్కరణలు, దుర్మార్గుల ఆగ్రహం మరియు నిజాయితీపరుల పిరికితనం, ఉత్తర వాణిజ్యం, దక్షిణ వ్యవసాయం, పశ్చిమ ప్రాంత అడవులను నరికివేయడం, ఒరెగాన్ మరియు టెక్సాస్, ఇవన్నీ ఇంకా కీర్తించబడలేదు,” అని ఎమర్సన్ రాశారు; “అయినప్పటికీ, మన దృష్టిలో అమెరికా ఒక కవిత; దాని విశాలమైన భౌగోళిక స్వరూపం ఊహలను అబ్బురపరుస్తుంది, మరియు అది ఛందస్సుల కోసం ఎక్కువ కాలం వేచి ఉండదు.” ఎమర్సన్ కోరిన ప్రతి ఒక్క విషయాన్ని, అస్తవ్యస్తంగా ఇంకా క్రమపద్ధతిలో నమోదు చేస్తున్నట్లు కనిపించే కవిత్వాన్ని విట్మన్ రాయడం ప్రారంభించాడు, మరియు అతను 1855 నాటి ‘లీవ్స్’ పుస్తకానికి రాసిన ముందుమాటను ఎమర్సన్ మాటలను తన మాటల్లోకి మార్చి ఇలా ప్రారంభించాడు: “అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలే సారాంశంలో గొప్ప కవిత.” విట్మన్ గురించిన ఒక రొమాంటిక్ దృక్పథం ఏమిటంటే, అమెరికన్ కవిత్వాన్ని రూపాంతరం చెందించిన కవితలను ఆవేశంగా రాయడానికి అతనికి అకస్మాత్తుగా స్ఫూర్తి లభించిందట; మరింత ఆచరణాత్మక దృక్పథం ప్రకారం, ‘లీవ్స్’ మొదటి ప్రచురణకు ముందు ఐదేళ్లపాటు విట్మన్ క్రమబద్ధమైన ప్రయోగాల పరంపరకు తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు. ఆ ప్రయోగాలే అతని విశిష్ట శైలిని క్రమంగా, క్లిష్టంగా తీర్చిదిద్దడానికి దారితీశాయి. అతను ఎమర్సన్ ఊహించిన మత్తులో ఉన్న కవిగా నిజంగా ఉన్నాడా, లేక ఎమర్సన్ వర్ణనను చాకచక్యంగా అనుకరించిన ఒక కవితా వ్యక్తిత్వానికి రూపశిల్పియా?

ఈ రెండు సిద్ధాంతాలనూ సమర్థించడానికి ఆధారాలు ఉన్నాయి. 1850ల ప్రారంభంలో విట్మన్ జీవిత వివరాల గురించి మనకు చాలా తక్కువగా తెలుసు; అతను స్ఫూర్తిని పొందడానికి బహిరంగ ప్రపంచం నుండి వైదొలిగినట్లుగా అనిపిస్తుంది, మరియు ‘లీవ్స్’ మొదటి ఎడిషన్‌లోని కవితల వ్రాతప్రతులు చాలా తక్కువగా మిగిలి ఉన్నాయి, దీనివల్ల అవి స్ఫూర్తి ఉప్పెనలో వెలువడ్డాయని చాలామంది నమ్ముతారు. మరోవైపు, మిగిలి ఉన్న వ్రాతప్రతులు విట్మన్ తన కవితల భాగాలను ఎంతో శ్రద్ధగా సవరించాడని, కవితల మొత్తం ముసాయిదాలను తీవ్రంగా మార్చాడని సూచిస్తున్నాయి. అంతేకాకుండా, తన పుస్తకాన్ని అచ్చు వేస్తున్న ముద్రకులైన రోమ్ సోదరులకు అతను సవివరమైన సూచనలు ఇచ్చి, దాని ఉత్పత్తిలోని ప్రతి అంశాన్ని జాగ్రత్తగా పర్యవేక్షించాడని కూడా తెలుస్తోంది.

అందువల్ల, విట్మన్ ఒకేసారి స్ఫూర్తి పొందిన కవిగా మరియు నైపుణ్యం గల శిల్పిగా, తాను కొత్తగా కనుగొన్న మరియు మైమరపించే స్ఫూర్తి మాయలో ఉన్నట్లుగా కనిపిస్తాడు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –18-9-26-ఉయ్యూరు 

మహాకవి కాళిదాసు నాటకం విక్రమో ర్వ శీ యం.9 వ భాగం.18.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.5.18.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.5.18.9.26.

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -1

రచన-మేరి వి ,డియర్బన్

హెమింగ్‌వే

వారసత్వం  కుటుంబ నేపథ్యం

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే  అమ్మమ్మ అయిన అడిలైడ్ ఎడ్మండ్స్ హెమింగ్‌వే, అబ్రహం లింకన్‌తో కరచాలనం చేయడం ద్వారా చారిత్రక సంబంధాలను కలిగి ఉన్నారు. అదే సమయంలో, అతని తల్లి తరఫు తాతగారికి క్వీన్ విక్టోరియా వంటి ప్రముఖులతో ఉన్న అనుభవాలు ఆ కుటుంబ ప్రాముఖ్యతను తెలియజేస్తాయి. ఈ వంశపారంపర్యమే హెమింగ్‌వే యొక్క సాహిత్య ఆధునికవాదానికి ప్రేరణనిచ్చింది. ఆయన గౌరవప్రదమైన మిడ్‌వెస్టర్న్ విలువలు  కళాత్మక ఆశయాలనే ద్వంద్వ వారసత్వంతో సతమతమయ్యారు.

విభిన్న కుటుంబ సంబంధాలు

హెమింగ్‌వే కుటుంబం—కష్టపడి పనిచేసే, భక్తిగల మధ్యతరగతి నేపథ్యాలతో సహా—గౌరవప్రదమైన ముసుగును కల్పించింది. అయితే, మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో ఎదురైన తిరస్కారం వల్ల కలిగిన మానసిక గాయాలు  సమస్యాత్మకమైన కుటుంబ సంబంధాలు అతన్ని వెంటాడాయి. ఇవి అతని తాతయ్య, అమ్మమ్మలు తీర్చిదిద్దిన కఠినమైన, మతపరమైన పెంపకంతో ముడిపడి ఉన్నాయి.

తల్లిదండ్రుల ప్రభావం

హెమింగ్‌వే తల్లి తరఫు తాత అయిన ఎర్నెస్ట్ హాల్, అతనిలో సాంప్రదాయ విలువలను పాదుకొల్పారు. బలమైన మతపరమైన పెంపకం పొందిన ఆన్సన్ హెమింగ్‌వేతో సహా అతని తండ్రి తరపు వంశం, సృజనాత్మకత  సంప్రదాయవాదం యొక్క సమ్మేళనాన్ని చూపిస్తుంది.

హెమింగ్‌వే తల్లి గ్రేస్ హాల్, ఒకవైపు పోషణనిచ్చే స్వభావం, మరోవైపు ఆధిపత్యం చెలాయించే గుణం కలిగి, వైరుధ్యాలకు ప్రతిరూపంగా కనిపించింది. ఇది హెమింగ్‌వే భవిష్యత్ సంబంధాలపై ప్రభావం చూపిన సంక్లిష్టమైన కుటుంబ సంబంధాలను వెల్లడించింది.

బాల్యం , విద్య

చిన్నతనం నుండే, హెమింగ్‌వే తన తండ్రి క్లారెన్స్ నేర్పిన ప్రకృతి  బహిరంగ కార్యకలాపాల నైపుణ్యాలలో పూర్తిగా లీనమయ్యాడు.

కుటుంబంతో కలిసి చేసిన బహిరంగ కార్యకలాపాల జ్ఞాపకాలు, అలాగే అతని తల్లి నుండి వచ్చిన సంగీత ప్రభావాలు, అతని వ్యక్తిత్వాన్ని తీర్చిదిద్దడంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించాయి.

కుటుంబంతో కలిసి వాలూన్ సరస్సును సందర్శించడం  షూటింగ్‌లో పాఠాలు నేర్చుకోవడం వంటివి చిన్న వయసులోనే స్వాతంత్ర్యాన్ని మరియు ప్రకృతి ప్రపంచం పట్ల ప్రశంసను కలిగించాయి.

గృహ జీవితం మరియు పెంపకం

తన పిల్లల పెంపకంలో గ్రేస్ హెమింగ్‌వే ప్రమేయం బహుముఖంగా ఉండేది, ఇది ఆమె ఆడంబరమైన భావప్రకటనలతో కూడి ఉండేది.

ప్రేమ మరియు ఇంటి పనుల పట్ల నిర్లక్ష్యం. ఈ ధోరణి ఆమె పిల్లలపై, ముఖ్యంగా ఎర్నెస్ట్‌పై, బలమైన ప్రభావాన్ని చూపింది.

ఇంటి పనులు తరచుగా పక్కన పెట్టబడినప్పటికీ, విద్య మరియు కళాత్మక ప్రయత్నాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.

తోబుట్టువుల సంబంధాలు

ఎర్నెస్ట్  అతని సోదరి మార్సెలిన్ మధ్య ఉన్న సంక్లిష్టమైన సంబంధం, తోబుట్టువుల మధ్య పోటీని  స్నేహభావాన్ని స్పష్టం చేసింది. వారి తల్లి వారి మధ్య సన్నిహిత బంధాన్ని ప్రోత్సహించింది, తరచుగా వారిని కవలలుగా చూసేది. ఇది వారి తర్వాతి జీవితాలను  వారి మధ్య సంబంధాలను ప్రభావితం చేసింది. హెమింగ్‌వే సాహిత్య రచనలన్నింటిలో ప్రతిధ్వనించే భావోద్వేగ సంక్లిష్టతలను ఇది సృష్టించింది.

సాంస్కృతిక ఆకాంక్షలు మరియు సంఘర్షణలు

ఎర్నెస్ట్  అతని తోబుట్టువులు తమ పెంపకం నుండి అనేక రకాల సాంస్కృతిక వనరులకు పరిచయమయ్యారు. ఇది అభివృద్ధి చెందుతున్న అమెరికన్ ఉన్నత మధ్యతరగతి వర్గం యొక్క ఆకాంక్షలను ప్రతిబింబిస్తుంది. వారి తల్లిదండ్రులు కఠినమైన సామాజిక నియమాలు మరియు కుటుంబ అంచనాల సవాళ్లను ఎదుర్కొంటూ, విద్యా మరియు సాంస్కృతిక పరిపుష్టిని వాస్తవిక శివారు జీవనశైలితో సమతుల్యం చేయాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నారు.

విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబంపై ఆలోచనలు

ఎర్నెస్ట్ తన బాల్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, కుటుంబ సామరస్యం విచ్ఛిన్నం కావడాన్ని కొన్ని కీలక సంఘటనలతో ముడిపెట్టాడు,

ప్రేమ  ఇంటి పనుల పట్ల నిర్లక్ష్యం. ఈ ధోరణి ఆమె పిల్లలపై, ముఖ్యంగా ఎర్నెస్ట్‌పై, బలమైన ప్రభావం చూపింది.

ఇంటి పనులు తరచుగా పక్కన పెట్టబడినప్పటికీ, విద్య మరియు కళాత్మక ప్రయత్నాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.

సాంస్కృతిక ఆకాంక్షలు మరియు సంఘర్షణలు

ఎర్నెస్ట్ మరియు అతని తోబుట్టువులు తమ పెంపకం నుండి అనేక రకాల సాంస్కృతిక వనరులకు పరిచయమయ్యారు. ఇది అభివృద్ధి చెందుతున్న అమెరికన్ ఉన్నత మధ్యతరగతి వర్గం యొక్క ఆకాంక్షలను ప్రతిబింబిస్తుంది. వారి తల్లిదండ్రులు కఠినమైన సామాజిక నియమాలు మరియు కుటుంబ అంచనాల సవాళ్లను ఎదుర్కొంటూ, విద్యా మరియు సాంస్కృతిక పరిపుష్టిని వాస్తవిక శివారు జీవనశైలితో సరిదిద్దడానికి నిర్ణయించుకున్నారు.

విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబంపై ఆలోచనలు

ఎర్నెస్ట్ తన బాల్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, కుటుంబ సమస్య విచ్ఛిన్నం కావడాన్ని కొన్ని కీలక సంఘటనలతో ముడిపెట్టాడు,

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య అంశం: తల్లిదండ్రుల సంబంధాల సంక్లిష్ట ప్రభావాలు

విమర్శనాత్మక విశ్లేషణ: హెమింగ్‌వే పెంపకం, తల్లిదండ్రుల మధ్య ఉన్న వైరుధ్యభరితమైన పాత్రలు అతని వ్యక్తిత్వాన్ని, సాహిత్య ఇతివృత్తాలను ఎంతగానో తీర్చిదిద్దాయో వివరిస్తుంది. అతని తల్లి నుండి వచ్చిన పోషణ, ఆధిపత్య ధోరణుల మధ్య పరస్పర చర్య, వయోజన దశలో తీవ్రమైన భావోద్వేగ సంఘర్షణలకు దారితీసి ఉండవచ్చు—ఈ ప్రభావాలను కేవలం ప్రతికూలమైనవిగా రచయిత చూసే దృక్కోణానికి అతీతంగా దీనిని లోతుగా పరిశీలించాల్సిన అవసరం ఉంది.

‘హెమింగ్‌వే: ది రైటర్ యాజ్ ఆర్టిస్ట్’లో ఆండ్రూ టి. ఎం. డి. డ్రిస్కాల్ వంటి సాహిత్య విమర్శకులు, ఈ గతిశీలతలు హెమింగ్‌వే ఇతివృత్త అన్వేషణలకు ఎలా దోహదపడ్డాయో విశ్లేషిస్తారు. కుటుంబంలోని సంక్లిష్టతలు కీలక పాత్ర పోషించినప్పటికీ, అవి అతని సృజనాత్మక ప్రతిభకు కూడా ఆజ్యం పోశాయని వారు సూచిస్తున్నారు.

స్ఫూర్తి

జీవిత స్ఫూర్తి: మీ కుటుంబ సంబంధాలు అరుదుగా సూటిగా ఉంటాయని గుర్తించడం, మీ సొంత సంబంధాలను మరింత సానుభూతితో నిర్వహించుకోవడానికి మీకు స్ఫూర్తినిస్తుంది.

హెమింగ్‌వే తన తల్లిదండ్రుల ప్రభావంతో  అంచనాల భారాలతో ఎలా పోరాడాడో, అలాగే మీరు కూడా మిమ్మల్ని తీర్చిదిద్దే ప్రేమ, పోటీ మరియు మద్దతు యొక్క సంక్లిష్టమైన పొరలను గుర్తించవచ్చు. ఈ అవగాహన, మీ కుటుంబంలోని అసంపూర్ణతలను మరియు సంక్లిష్టతలను స్వీకరించడానికి మిమ్మల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది, తద్వారా మీరు వ్యక్తిగత మరియు సృజనాత్మక ఆశయాలను కొనసాగించేటప్పుడు దృఢత్వాన్ని పెంపొందిస్తుంది.

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే జీవిత చరిత్రలోని రెండవ అధ్యాయం: ప్రారంభ జీవితం మరియు పాత్రికేయ వృత్తి – సారాంశం

కౌమారదశ నేపథ్యం  ప్రభావాలు

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే కౌమారదశ ఒక సాధారణ మిడ్‌వెస్టర్న్ యువకుడిలాగే పాఠశాల, పని, మరియు కుటుంబ సెలవులతో గడిచింది, కానీ అతను కాన్సాస్ సిటీలో ఒక కబ్ రిపోర్టర్‌గా మారడానికి కళాశాల నుండి తప్పుకున్నప్పుడు అది ఒక అసాధారణ మలుపు తీసుకుంది. తల్లిదండ్రుల అంచనాలతో అతనికున్న ఘర్షణ, అతనిలో దాగి ఉన్న ఒక ఆశయాన్ని సూచించింది. మిచిగాన్‌లోని విండ్‌మెర్‌లో గడిపిన వేసవి సెలవులు ప్రకృతిపై అతని ప్రేమను పెంపొందించాయి మరియు అతని తిరుగుబాటు స్వభావాన్ని తీర్చిదిద్దిన ఒక వేట సంఘటన తర్వాత చట్టంతో జరిగిన ఒక ముఖ్యమైన సంఘటనతో సహా, prägnantమైన అనుభవాలకు దారితీశాయి.

హైస్కూల్ ఆవిష్కరణలు

ఓక్ పార్క్ మరియు రివర్ ఫారెస్ట్ హైస్కూల్‌లో, హెమింగ్‌వే ఇంగ్లీష్ మరియు సృజనాత్మక రచన తరగతులలో చేరడంతో, డాక్టర్ కావాలనే అతని ప్రారంభ ఆశయాలు మారాయి. పలువురు ముఖ్య ఉపాధ్యాయులు, ముఖ్యంగా మార్గరెట్ డిక్సన్ మరియు ఫ్యానీ బిగ్స్, రచనపై, ప్రత్యేకించి చిన్న కథల ప్రక్రియపై అతని ఆసక్తిని పెంపొందించారు.

హెమింగ్‌వే యొక్క హాస్యభరిత, వ్యంగ్యాస్త్ర శైలి అతని ఉన్నత పాఠశాల వార్తాపత్రిక ‘ట్రాపెజ్’ ద్వారా ఆవిర్భవించింది, అక్కడ అతను ఒక విలక్షణమైన స్వరాన్ని అభివృద్ధి చేసుకున్నాడు, అది తదనంతరం అతని సాహిత్య జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసింది.

రచయితగా ప్రారంభ పిలుపు

హెమింగ్‌వే యొక్క తొలి రచనలు హాస్యం మరియు క్రీడా జర్నలిజం యొక్క మిశ్రమాన్ని ప్రదర్శించాయి, ఇది అతని అభివృద్ధి చెందుతున్న ప్రతిభను ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకునే సామర్థ్యాన్ని వెల్లడించింది. ఆచరణాత్మక జోకులు మరియు చమత్కారమైన భాష పట్ల అతనికున్న మక్కువ, హాస్యం ద్వారా సామాజిక అనుబంధం మరియు నియంత్రణ కోసం అతనికున్న అవసరాన్ని వెల్లడించాయి, అదే సమయంలో అతని తర్వాతి సాహిత్య ప్రయత్నాలకు పునాది వేశాయి.

జర్నలిజంలో తొలి అనుభవం

హైస్కూల్ తర్వాత, ‘ది కాన్సాస్ సిటీ స్టార్’లో హెమింగ్‌వే గడిపిన ఆరు నెలలు ఇంటి నుండి దూరంగా అతని జీవితంలో ఒక కీలకమైన మార్పును సూచించాయి. ఇక్కడ, అతను అనుభవజ్ఞులైన సంపాదకుల కఠినమైన మార్గదర్శకత్వంలో తన జర్నలిజం నైపుణ్యాలను మెరుగుపరుచుకున్నాడు. వేగవంతమైన వాతావరణం, నగరంలోని వివిధ అంతర్గత వ్యవహారాలకు గురికావడం, మరియు తోటి రిపోర్టర్లతో స్నేహభావం అతని రచనా విధానాన్ని మరియు శైలిని గణనీయంగా తీర్చిదిద్దాయి.

వ్యక్తిగత ఎదుగుదల  ప్రేమ సంబంధమైన ఆకాంక్షలు

ఈ సమయంలో, హెమింగ్‌వే నటి మే మార్ష్‌పై మనసు పడ్డాడు, ఇది స్త్రీల పట్ల అతనిలో మొగ్గతొడుగుతున్న ప్రేమ ఆసక్తులను సూచిస్తుంది.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో చేరాలనే అతని ఆత్రుత ఉత్సాహం  విచారం కలగలిసిన భావాలను రేకెత్తించి, ఒక రకమైన ఆత్రుతను సృష్టించింది.

ఇది అతని రచనతో సహా, అతని జీవితంలోని అనేక అంశాలను ప్రభావితం చేసింది.

ముగింపు: ఒక రచయిత నిర్మాణం

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం ఉత్సాహం మరియు విచారం కలగలిసిన భావాలను రేకెత్తించి, ఒక రకమైన ఆత్రుతను సృష్టించింది. అది అతని రచనతో సహా జీవితంలోని అనేక అంశాలను ప్రభావితం చేసింది.

ముగింపు: ఒక రచయిత నిర్మాణం

కాన్సాస్ సిటీలోని అనుభవాలు హెమింగ్‌వే రచనా శైలికి పునాదిగా మాత్రమే కాకుండా, వ్యక్తిగత పరిపక్వతకు ఒక కీలకమైన కాలంగా కూడా ఉపయోగపడ్డాయి. జీవితం, మరణం,  జర్నలిజం యొక్క ఒత్తిళ్లతో అతని అనుభవాలు కథ చెప్పడంపై అతని అవగాహనను సుసంపన్నం చేశాయి, ఇది అతని తరువాతి రచనలకు ప్రత్యేకతను అందించిన ధైర్యమైన, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన స్వరానికి దారితీసింది.

ప్రేరణ

జీవిత స్ఫూర్తి: సాంప్రదాయ అంచనాలకు భిన్నంగా, కళాశాలకు బదులుగా జర్నలిజాన్ని ఎంచుకోవాలనే హెమింగ్‌వే నిర్ణయం, జీవితంలో మీ స్వంత ప్రత్యేక మార్గాన్ని స్వీకరించడం యొక్క ప్రాముఖ్యతకు నిదర్శనం. ఈ ధైర్యమైన ఎంపిక, సమాజం యొక్క ఒత్తిళ్లు ఉన్నప్పటికీ, మీ సహజాతాలను మరియు అభిరుచులను అనుసరించాల్సిన ఆవశ్యకతను ప్రతిబింబిస్తుంది. మీ వ్యక్తిగత ప్రయాణానికి మరియు ఆకాంక్షలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం ద్వారా, హెమింగ్‌వే చేసినట్లే, మీ నిజ స్వరూపానికి అనుగుణంగా ఉండే సంతృప్తికరమైన జీవితాన్ని మీరు రూపొందించుకోవచ్చు. ఈ అధ్యాయం మిమ్మల్ని మీ అంతరాత్మ వాణిని వినడానికి, మీలో ఉత్సాహాన్ని రగిలించే దానిని అనుసరించడానికి, మరియు అసాధారణ మార్గాలను అనుసరించడానికి భయపడకుండా ఉండటానికి ప్రేరేపిస్తుంది,

ఎందుకంటే తరచుగా ఈ వైరుధ్యమే వ్యక్తిగత ఎదుగుదలకు మరియు నిజమైన విజయానికి దారితీస్తుంది.

అధ్యాయం 3 సారాంశం : 3

విభాగ సారాంశం

బ్యాండ్ ఆఫ్ బ్రదర్స్: హెమింగ్‌వే చేపలు పట్టడం, వేటాడటం మరియు యుద్ధం వంటి కార్యకలాపాల ద్వారా ఏర్పడిన పురుషుల స్నేహాలకు విలువనిచ్చాడు, సంఘర్షణను ఒక క్రీడగా చూశాడు. రెడ్ క్రాస్‌లో అతని సమయం కొత్త స్నేహాలను పెంపొందించడమే కాకుండా అతనిని కూడా హైలైట్ చేసింది.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –18-9-26-ఉయ్యూరు .

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.8 వ భాగం.17.9.26.

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.8 వ భాగం.17.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.31 వ భాగం.17.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.31 వ భాగం.17.9.26.

వేద వ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.4 వ భాగం.17.9.26.

వేద వ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.4 వ భాగం.17.9.26.

సర్ తేజ్ బహదూర్ సప్రు (త్రివేణి)

రచన: ఆర్. ఎల్. రావు-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

అందంగా అలంకరించిన గది; సౌకర్యవంతమైన పెద్ద కుర్చీలు (ఆర్మ్‌చైర్లు); ఆకర్షణీయమైన పల్లపు దివాన్లు; మృదువైన, లేత ఎరుపు రంగు కాంతినిచ్చే దీపం; తాజాగా తయారుచేసిన పాన్ వాసన; అత్యుత్తమ టర్కిష్ సిగరెట్ల సువాసన; టెలిఫోన్ గంట నిరంతర మోత; శబ్దం లేకుండా అటు ఇటు తిరిగే కార్యదర్శుల బృందం; తూర్పు దేశాల విశ్రాంత జీవనశైలి  పాశ్చాత్య దేశాల చురుకుదనం కలగలిసిన ఈ వాతావరణం మధ్య, ఒక కుర్చీలో హాయిగా కూర్చుని ఉన్న ఆకర్షణీయమైన వ్యక్తిత్వం కలిగిన మనిషి—అప్పుడప్పుడు అతిథులతోనూ, కార్యదర్శులతోనూ మాట్లాడుతూ, అదే సమయంలో తన ఒడిలో కూర్చున్న చిన్నారి బిడ్డతో ఆడుకుంటూ కనిపించే దృశ్యం.

ఒక సాయంత్రం వేళ సర్ తేజ్ బహదూర్ సప్రూతో రాజకీయాలు, సాహిత్యం, సంగీతం వంటి అనేక విషయాల గురించి చర్చిస్తూ గడిపిన ఆ క్షణాలు నాకు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాయి. అక్కడ మరో ఇద్దరు వ్యక్తులు కూడా ఉన్నారు—వారు శ్రీ జయకర్  సర్ తేజ్ వద్ద జూనియర్ న్యాయవాదిగా పనిచేస్తున్న అందమైన యువతి కుమారి శ్యామ్ కుమారి నెహ్రూ.

మేము స్ట్రాలతో ఐస్డ్ షర్బత్ తాగుతూ అనేక విషయాల గురించి చర్చించుకోవడం నాకు గుర్తుంది. భారతదేశపు అసాధారణ వ్యక్తులలో ఇద్దరితో కలిసి ఆ గంట సమయాన్ని గడిపే అదృష్టం నాకు కలిగి చాలా నెలలేమీ కాలేదు. అప్పటి నుండి ఎంతో ప్రాముఖ్యత కలిగిన సంఘటనలు జరిగాయి; ఆల్బర్ట్ రోడ్‌లోని 19వ నంబర్ ఇల్లు దాదాపుగా ’10, డౌనింగ్ స్ట్రీట్’ (బ్రిటిష్ ప్రధాని నివాసం) స్థాయికి చేరింది. దాని ఆతిథ్యశీలత కలిగిన, ఉల్లాసభరితమైన యజమాని నేడు భారతదేశంలోని అనేకమంది రాజకీయ నాయకులు లేదా రాజనీతిజ్ఞులు అసూయపడే స్థాయికి చేరుకున్నారు.

అయినప్పటికీ, సర్ తేజ్ బహదూర్ సప్రూ మాత్రం ఇప్పటికీ అదే పాత ‘సప్రూ’గానే ఉన్నారు. బయట ప్రజలు ఆయన రాజకీయాలు, నిర్ణయాలు లేదా అభిప్రాయాల గురించి ఏమనుకున్నా, సర్ తేజ్ ఒక మంచి మనిషి అనే విషయంలో అందరూ ఏకీభవిస్తారు. పాత కాలపు హుందాతనం, ఎదుటివారిని విమర్శించే ముందు వారి దృక్పథాన్ని అర్థం చేసుకోవాలనే తపన ఆయనలో ఇంకా అలాగే ఉన్నాయి.

ఆ సాయంత్రం మేము సంభాషణను ఎక్కడ మొదలుపెట్టామో నాకు సరిగ్గా గుర్తులేదు. ఆ రోజుల్లో శాంతి చర్చలు జరుగుతూ ఉండేవి  మహాత్మా గాంధీ ఆనంద్ భవన్‌లో బస చేసేవారు. భోపాల్ నవాబు ఆ రోజు ఉదయాన్నే విచ్చేశారు. దాంతో మాలో చాలామంది హడావిడిగా తిరుగుతూ, ఇంటర్వ్యూలు చేస్తూ, ‘కాపీల’ కోసం వెతుకుతూ చాలా ఇబ్బంది పడ్డాము. ఆనంద్ భవన్‌లో మహాత్మాజీ ఆ గంటసేపు పత్రికా సిబ్బంది, రాజకీయాల నుండి విరమించుకున్న ప్రార్థన సమయం, అప్పటికే తీవ్ర ఒత్తిడికి గురైన మా పత్రికా విలేకరులకు ఎంతో ఉపశమనాన్నిచ్చింది. అంతటి విశ్రాంతి లభించినా అది మాకు స్వాగతమే.

ఒక యువకుడికి ఉండే కొంటెతనంతో, ఒకరికొకరు ఎదురుగా కూర్చున్న సప్రూ, జయకర్ అనే ఆ ఇద్దరినీ పోల్చడం మొదలుపెట్టాను. వారిలో మొదటి వ్యక్తి సౌమ్యంగా, హుందాగా, మర్యాదగా, వాచాలంగా ఉన్నాడు. అయితే రెండవ వ్యక్తి, తన ఉచ్చారణ పట్ల శ్రద్ధ వహిస్తూ, పెదవులను అంగుళంలో కొంత భాగం కన్నా ఎక్కువగా తెరవడానికి ఇష్టపడకుండా, గడ్డం వరకు గుండీలు పెట్టుకున్న తన మతగురువులాంటి నల్ల కోటుతో, చేతులకుర్చీలో బిగుసుకుని, అప్రమత్తంగా కూర్చుని, ఆక్స్‌ఫర్డ్ విద్యార్థి హావభావాలతో, నాగరికంగా, నాగరికంగా ఉన్నాడు. ఇంకొకడు, మెత్తటి, వదులైన మస్లిన్ వస్త్రం ధరించి, పాన్ నములుతూ, తన చేతులను చురుకుగా కదిలిస్తూ, ప్రతి పదాన్ని లేదా వ్యాఖ్యను ఒక హావభావంతో లేదా చర్యతో నొక్కి చెబుతున్నాడు.

ఈ ఇద్దరు ప్రముఖ న్యాయవాదులను ఏ విచిత్రమైన పరిస్థితులు కలిపాయో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. భారతదేశంలోని రెండు వేర్వేరు ప్రాంతాలకు చెందిన ఈ ఇద్దరు వ్యక్తులు కలుసుకుని, భారత రాజకీయాల వెలుగులోకి రావాలని ఏ వింత విధి నిర్దేశించిందో?

ఏది ఏమైనప్పటికీ, అదంతా ఒక చక్కని చిత్రాన్ని ఆవిష్కరించింది. ఆ ఇద్దరి సాంగత్యంలో నేను అక్కడ గడిపిన ఆ సాయంత్రపు జ్ఞాపకం తరచుగా నా మదిలో మెదులుతూ ఉంటుంది. మా పద్ధతులు భిన్నమైనవి. ఎందుకంటే, గొప్ప కార్యాలు చేయడం, వాటిని సాధించడం వారి పద్ధతి అయితే, వారు ఏమి చేసారో, ఆ మహనీయులు ఏమి సాధించడానికి ప్రయత్నించారో ఆకలితో ఉన్న ప్రజలకు వివరించడమే నా పద్ధతి. ఒక వ్యక్తి జీవితం, వృత్తి లేదా రాజకీయాలకు సంబంధించిన అన్ని వివరాలు ప్రజలకు తెలిసినా, ఆ వ్యక్తి మాత్రం ఎప్పటికీ తెలియకపోవడం అనే ఒక విచిత్రమైన దృగ్విషయాన్ని మనం తరచుగా చూస్తుంటాము. అందువల్ల, కమ్యూనల్ అవార్డు గురించి గానీ లేదా మరేదైనా విషయం గురించి గానీ సప్రూ, జయకర్ లేదా ఒక ముదలియార్ ఏమనుకుంటున్నారో మనందరికీ తెలుసు, కానీ సప్రూ, జయకర్ లేదా ఒక ముదలియార్ ఎలాంటి వ్యక్తి అనేది మాత్రం ఎవరికీ తెలియకపోవచ్చు.

ఆ సాయంత్రం నా ఆలోచనలు ఈ దిశగా సాగాయి. సప్రూ లాంటి వ్యక్తి చాలా చాలా మానవత్వం కలవాడని తెలుసుకోవడం ఒక అరుదైన అనుభూతి, ఆనందం. అతను ‘ఔధ్ అఖ్బార్’లోని ఒక కథకు మనస్ఫూర్తిగా నవ్వగలడు; ఒక చమత్కారమైన కథకు కనుసైగ చేయగలడు; అంతగా మర్యాదగా లేదా ఫ్యాషన్‌గా లేని ఒక ఉర్దూ పద్యాన్ని చదవగలడు; చిన్న చిన్న గుర్తింపులకు, ప్రశంసలకు సంతోషించగలడు; లక్నోలోని యువకుల విలాసవంతమైన జీవితం మరియు వారి అనేక అల్లరి పనుల గురించి ఆయన మాట్లాడగలరు; ఆ సరదా సంభాషణల మధ్యలోనే అకస్మాత్తుగా మిమ్మల్ని ‘ఆనంద్ భవన్’కు తీసుకువెళ్లి, ప్రముఖ పండిట్ మోతీలాల్ అలహాబాద్‌ను ఏలిన మరియు ఢిల్లీ, సిమ్లా అసెంబ్లీలలో స్వరాజ్యవాద పార్టీ భవిష్యత్తును నిర్దేశించిన ఆ వైభవయుతమైన రోజుల గురించి వివరించగలరు; లేదా మిమ్మల్ని మహాత్మా గాంధీ రాజకీయాల వైపు, ఆయన ఆచరణ సాధ్యం కాని రాజకీయ ఆదర్శాల వైపు మళ్లించగలరు.

ఆ సాయంత్రం సప్రూ గారు అలా మాట్లాడుతూ మమ్మల్ని అలరించారు. ఆ గొప్ప వ్యక్తిని, ఆయన గడిపిన జీవిత విశేషాలను వినడం ఒక అద్భుతమైన అనుభవం. ఆ అద్భుతమైన సంభాషణ మధ్యలో, అప్పుడప్పుడు శ్రీ జయకర్ గారు మధురమైన సంస్కృత శ్లోకాలను లేదా పంక్తులను ఉదహరిస్తూ ఆ ప్రవాహానికి ఆహ్లాదకరమైన విరామాన్ని ఇచ్చేవారు.

ఆల్బర్ట్ రోడ్‌లోని 19వ నంబర్ ఇంట్లో నేను గడిపింది కేవలం ఒక గంట మాత్రమే. కానీ ఆ గంట ఎంత గొప్పది! ఆ గంట నా మనసులో ఎంతటి బలమైన ముద్ర వేసిందో కదా!

నేను ఆనంద్ భవన్‌కు తిరిగి వెళ్లేసరికి రాత్రి అయ్యింది; ఎందుకంటే సాయంత్రం ప్రార్థన తర్వాత మహాత్మాజీ నిర్వహించే ప్రశ్న-జవాబుల సమావేశం అప్పటికే మొదలైపోయింది. ఆ చిన్న సమూహంలో చాలా మంది ఉన్నారు—వారి ముఖాలు ఇప్పుడు నాకు కేవలం జ్ఞాపకాలు మాత్రమే, మరియు దురదృష్టవశాత్తు, వారంతా ఇప్పుడు భారతదేశంలోని వివిధ జైళ్లలో ఉన్నారు. వారందరికీ మధ్యలో మహాత్మా గాంధీ కూర్చుని, ఓపికగా అన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానాలు ఇస్తున్నారు. ఆ కార్యక్రమం ముగింపులో—నాకు అది ఒక వేడుకలా అనిపించింది—ఒక చిన్న పాప పాట పాడింది. లక్నో ప్రత్యేక ఎంబ్రాయిడరీ పనితనం కలిగిన నీలం రంగు స్కర్ట్ ధరించిన ఆ అందమైన పాప, సప్రూ గారి మనుమరాలని నాకు తెలిసింది. మహాత్మా గాంధీ ఆ పాపను ఎత్తుకున్నారు; ఆ గొప్ప వ్యక్తి ఒడిలో ఆమె ఎంతో హుందాగా కూర్చుంది. ఆయన ఒక మహాత్ముడని, తాను సర్ తేజ్ బహదూర్ సప్రూ మనుమరాలినని, ఆ సాయంత్రం భారతదేశంలోని ప్రముఖ నాయకులందరూ తన చిన్నారు గొంతుకను విన్నారని ఆమెకు ఏమాత్రం తెలియదు.

మరుసటి రోజు సప్రూ గారు విజయం సాధించారు. తన చర్చల గురించి వినేలా ఆయన మహాత్మా గాంధీని ఒప్పించారు. దీనికి ఎవరు కారణమో నాకు తెలియదు. సర్ తేజ్ బహదూర్ సప్రూ గారి అందమైన మనుమరాలా లేక స్వయంగా ఆ గొప్ప సప్రూ గారేనా అనేది నేను కచ్చితంగా చెప్పలేను.

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.7. వ భాగం.16.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.30 వ భాగం.16.9.26.

మహాకవి కాళిదాసు రఘువంశ మహా కావ్యం.30 వ చివరి భాగం.16.9.26.

వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా. ఎక్కిరాల వేద వ్యాస వ్యాఖ్యానం.3 వ భాగం.26.9.26.

సాహిత్య నోబెల్ పొందిన కళాత్మక సృజనాత్మక అమెరికన్ నవలాకారుడు ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -6(చివరిభాగం )

                       _A Matter of Measurements_

చాలా కాలం తర్వాత, జెల్డాకు అప్పట్లో ‘నెర్వస్ బ్రేక్‌డౌన్’ (తీవ్ర మానసిక కుంగుబాటు) అని పిలిచే పరిస్థితి ఎదురైన సమయం అది; మేము అప్పుడు పారిస్‌లో ఉన్నాము. స్కాట్ నన్ను ‘రూ జాకబ్’ (rue Jacob) మరియు ‘రూ డె సెయింట్స్-పెర్స్’ (rue des Saints-Pères) కూడలిలో ఉన్న ‘మిచౌడ్స్’ (Michaud’s) రెస్టారెంట్‌లో భోజనానికి రమ్మని అడిగాడు. తనకు ప్రపంచంలోనే అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం గురించి అడగాలని, దానికి నేను ఖచ్చితమైన నిజం చెప్పాలని అతను అన్నాడు. నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తానని చెప్పాను. ఏదైనా విషయాన్ని ఖచ్చితమైన నిజంతో చెప్పమని అతను అడిగినప్పుడు (అలా చేయడం చాలా కష్టం), నేను ప్రయత్నించేదాన్ని; కానీ నేను చెప్పే మాటలు అతనికి కోపం తెప్పించేవి. ఆ మాటలు అన్న వెంటనే కాకుండా, తరచుగా ఆ తర్వాత, లేదా కొన్నిసార్లు చాలా కాలం తర్వాత వాటి గురించి ఆలోచించినప్పుడు అతనికి కోపం వచ్చేది. నా మాటలు నాశనం చేయాల్సినవిగా మారిపోయేవి, కొన్నిసార్లు వీలైతే నన్ను కూడా వాటితో పాటే నాశనం చేయాలనుకునేవాడు.

భోజనం సమయంలో అతను వైన్ తాగాడు కానీ అది అతనిపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు, అలాగే భోజనానికి ముందు కూడా అతను ఏమీ తాగలేదు. మేము మా పనుల గురించి, వ్యక్తుల గురించి మాట్లాడుకున్నాము; ఈ మధ్య కాలంలో మేము కలవని వ్యక్తుల గురించి అతను నన్ను అడిగాడు. అతను ఏదో మంచి రచన చేస్తున్నాడని, అనేక కారణాల వల్ల దానికి సంబంధించి చాలా ఇబ్బందులు పడుతున్నాడని నాకు తెలుసు, కానీ అతను దాని గురించి మాట్లాడాలనుకోలేదు. నేను ఏ విషయం గురించి అయితే ఖచ్చితమైన నిజం చెప్పాల్సి ఉందో, ఆ విషయం ఎప్పుడు వస్తుందా అని ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నాను; కానీ ఏదో వ్యాపార సంబంధిత భోజన సమావేశంలాగా, భోజనం పూర్తయ్యే వరకు అతను ఆ విషయాన్ని ప్రస్తావించలేదు.

చివరికి మేము ‘చెర్రీ టార్ట్’ తింటూ, చివరి వైన్ పాత్రను ఖాళీ చేస్తున్నప్పుడు అతను ఇలా అన్నాడు, “జెల్డా తప్ప నేను ఎవరితోనూ శారీరకంగా కలవలేదని నీకు తెలుసా?”

“లేదు, నాకు తెలియదు.”

“నేను నీకు చెప్పానని అనుకున్నాను.”

“లేదు. నువ్వు నాకు చాలా విషయాలు చెప్పావు కానీ అది చెప్పలేదు.”

“అదే విషయం గురించి నేను నిన్ను అడగాలి.”

“సరే. చెప్పు.”

“నా శారీరక నిర్మాణం వల్ల నేను ఏ స్త్రీనీ సంతోషపెట్టలేనని జెల్డా అనేది, మొదట్లో ఆమెను కలవరపెట్టిన విషయం అదే. అది కొలతలకు సంబంధించిన విషయమని ఆమె చెప్పింది. ఆమె అలా అన్నప్పటి నుండి నాకు ఎప్పుడూ అలాగే అనిపిస్తోంది, అందుకే నేను నిజం తెలుసుకోవాలి.”

“ఆఫీస్‌కు రా,” అని నేను అన్నాను. “ఆఫీసు ఎక్కడ ఉంది?”

“_Le water_ (అక్కడ),” అని అన్నాను.

మేము తిరిగి గదిలోకి వచ్చి బల్ల దగ్గర కూర్చున్నాము.

“నీకేమీ సమస్య లేదు,” అని అన్నాను. “నువ్వు పూర్తిగా ఆరోగ్యంగానే ఉన్నావు. నీలో ఎలాంటి లోపం లేదు. పైనుంచి చూసినప్పుడు నీ శరీరం కుంచించుకుపోయినట్లు కనిపిస్తుంది. లూవ్రే (Louvre) మ్యూజియానికి వెళ్లి అక్కడి విగ్రహాలను చూడు, ఆ తర్వాత ఇంటికి వెళ్లి అద్దంలో పక్క కోణం (profile) నుండి నిన్ను నువ్వు చూసుకో.”

“ఆ విగ్రహాలు కచ్చితంగా ఉండకపోవచ్చు కదా.”

“అవి చాలా బాగుంటాయి. చాలామంది వాటినే ప్రామాణికంగా తీసుకుంటారు.”

“కానీ ఆమె అలా ఎందుకు అంది?”

“నిన్ను పనికిరాకుండా చేయడానికి. మనుషులను పనికిరాకుండా చేయడానికి ప్రపంచంలో ఉన్న అత్యంత పాత పద్ధతి అది. స్కాట్, నువ్వు నన్ను నిజం చెప్పమని అడిగావు; నేను ఇంకా చాలా విషయాలు చెప్పగలను కానీ ఇదే పరమ సత్యం, నీకు కావాల్సింది కూడా ఇదే. నువ్వు డాక్టర్‌ని కూడా కలిసి ఉండవచ్చు కదా.”

“నాకు అది ఇష్టం లేదు. నువ్వే నాకు నిజం చెప్పాలని అనుకున్నాను.”

“ఇప్పుడైనా నన్ను నమ్ముతున్నావా?”

“తెలియదు,” అన్నాడు అతను.

“లూవ్రేకి వెళ్దాం పద,” అని అన్నాను. “అది ఈ వీధి చివర, నది అవతలి వైపున ఉంది.”

మేము లూవ్రేకి వెళ్లాము, అతను విగ్రహాలను చూశాడు కానీ అప్పటికీ తన విషయంలో అతనికి సందేహం అలాగే ఉంది.

“అసలు విషయం విశ్రాంతిగా ఉన్నప్పుడు ఉండే పరిమాణం గురించి కాదు,” అని అన్నాను. “అది ఉత్తేజితమైనప్పుడు మారే పరిమాణం ముఖ్యం. అలాగే ఏ కోణంలో చూస్తున్నామన్నది కూడా ముఖ్యమే.” దిండును ఎలా ఉపయోగించాలో, ఇంకా అతనికి ఉపయోగపడే కొన్ని ఇతర విషయాల గురించి నేను వివరించాను.

“ఒక అమ్మాయి ఉంది,” అన్నాడు అతను, “ఆమె నాతో చాలా బాగా ఉంటుంది. కానీ జెల్డా అన్న మాటల తర్వాత…”

“జెల్డా అన్న మాటలను మర్చిపో,” అని చెప్పాను. “జెల్డా పిచ్చిది. నీలో ఎలాంటి లోపం లేదు. కాస్త ఆత్మవిశ్వాసం కలిగి ఉండు, ఆ అమ్మాయి కోరుకున్నట్లు చెయ్యి. జెల్డా నిన్ను నాశనం చేయాలనుకుంటోంది అంతే.”

“నీకు జెల్డా గురించి ఏమీ తెలియదు.”

“సరే,” అన్నాను. “ఆ విషయాన్ని అక్కడితో వదిలేద్దాం. కానీ నువ్వు నన్ను ఒక ప్రశ్న అడగడానికే కదా భోజనానికి వచ్చావు, నేను నీకు నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పడానికి ప్రయత్నించాను.”

కానీ అతనిలో సందేహం అలాగే ఉండిపోయింది. “మనం వెళ్లి కొన్ని చిత్రపటాలను చూద్దామా?” అని నేను అడిగాను. “ఇక్కడ మోనాలిసా తప్ప మరేదైనా చూశారా?”

“చిత్రపటాలను చూసే మూడ్‌లో నేను లేను,” అని అతను అన్నాడు. “రిట్జ్ బార్‌లో కొంతమందిని కలుస్తానని మాట ఇచ్చాను.”

చాలా ఏళ్ల తర్వాత, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ముగిసిన చాలా కాలం తర్వాత, రిట్జ్ బార్‌లో—అప్పుడు బార్ చీఫ్‌గా ఉన్న జార్జెస్ (స్కట్ పారిస్‌లో ఉన్నప్పుడు ఇతను ‘షాసర్’ లేదా సహాయకుడిగా ఉండేవాడు)—నన్ను ఇలా అడిగాడు: “పాపా, అందరూ నన్ను అడిగే ఆ ‘మాన్సియర్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్’ ఎవరు?”

“మీకు అతను తెలియదా?”

“తెలియదు. ఆ కాలంలో వచ్చిన వాళ్ళందరూ నాకు గుర్తున్నారు. కానీ ఇప్పుడు వాళ్ళు నన్ను కేవలం అతని గురించే అడుగుతున్నారు.”

“వాళ్ళకి ఏం చెబుతారు?”

“వాళ్ళు వినాలని కోరుకునే ఆసక్తికరమైన విషయాలు ఏదో ఒకటి చెబుతాను. వాళ్ళకి సంతోషం కలిగించేవి. కానీ చెప్పండి, అసలు అతను ఎవరు?”

“అతను 1920ల ప్రారంభంలోనూ, ఆ తర్వాత కాలంలోనూ పారిస్‌లోనూ, విదేశాల్లోనూ కొంతకాలం నివసించిన ఒక అమెరికన్ రచయిత.”

“కానీ అతను నాకు ఎందుకు గుర్తులేడు? అతను మంచి రచయితా?”

“అతను రెండు చాలా మంచి పుస్తకాలు రాశాడు, అలాగే పూర్తి చేయని మరొక పుస్తకం కూడా రాశాడు—అతని రచనల గురించి బాగా తెలిసిన వారు అది కూడా చాలా గొప్పగా ఉండేదని అంటారు. అతను కొన్ని మంచి చిన్న కథలు కూడా రాశాడు.”

“అతను తరచుగా ఈ బార్‌కి వచ్చేవారా?”

“అలాగే అనిపిస్తుంది.”

“కానీ మీరు 1920ల ప్రారంభంలో ఈ బార్‌కి రాలేదు కదా. అప్పుడు మీరు పేదరికంలో ఉండేవారని, వేరే ప్రాంతంలో నివసించేవారని నాకు తెలుసు.”

“నా దగ్గర డబ్బు ఉన్నప్పుడు నేను ‘క్రిలియన్’కి వెళ్ళేవాడిని.”

“అది కూడా నాకు తెలుసు. మనం మొదటిసారి కలుసుకున్న సందర్భం నాకు బాగా గుర్తుంది.”

“నాకూ గుర్తుంది.”

“అతని గురించి నాకు ఏమీ గుర్తులేకపోవడం విచిత్రంగా ఉంది,” జార్జ్…

“నాకు అలా చేయాలని లేదు. నువ్వు నాకు నిజం చెప్పాలని నేను కోరుకున్నాను.”

“ఇప్పుడైనా నన్ను నమ్ముతున్నావా?”

“నాకు తెలియదు,” అన్నాడు అతను.

“లూవర్‌కు (Louvre) రా,” అన్నాను నేను. “అది ఈ వీధి చివర, నదికి అవతలి వైపున ఉంది.”

అయినా అతనిలో ఇంకా సందేహం అలాగే ఉంది.

“మనం వెళ్లి కొన్ని చిత్రపటాలు (paintings) చూద్దామా?” అని అడిగాను. “మోనాలిసా తప్ప ఇక్కడ నువ్వు ఎప్పుడైనా వేరే ఏమైనా చూశావా?”

చాలా ఏళ్ల తర్వాత, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ముగిసిన ఎంతో కాలానికి, రిట్జ్ బార్‌లో జార్జెస్ (Georges) నన్ను అడిగాడు. స్కాట్ పారిస్‌లో ఉన్నప్పుడు ‘షస్సర్’ (chasseur – సహాయక సిబ్బంది)గా పనిచేసిన జార్జెస్, ఇప్పుడు ఆ బార్‌కు అధిపతిగా ఉన్నాడు. అతను నన్ను ఇలా అడిగాడు: “పాపా (Papa), అందరూ నన్ను అడిగే ఆ ‘మాన్సియర్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్’ (Monsieur Fitzgerald) ఎవరు?”

“నీకు అతను తెలియదా?”

“తెలియదు. ఆ కాలంలో వచ్చిన వాళ్లందరూ నాకు గుర్తున్నారు. కానీ ఇప్పుడు వాళ్లు నన్ను కేవలం అతని గురించే అడుగుతున్నారు.”

“వాళ్లకు ఏం చెబుతావు?”

“వాళ్లు వినాలని కోరుకునే ఆసక్తికరమైన విషయాలు చెబుతాను. వాళ్లకు సంతోషాన్నిచ్చేవి చెబుతాను. కానీ చెప్పు, అసలు అతను ఎవరు?” “అతను 1920ల ప్రారంభంలోనూ, ఆ తర్వాతా పారిస్‌లోనూ, ఇతర విదేశీ ప్రాంతాల్లోనూ నివసించిన ఒక అమెరికన్ రచయిత.”

“

“వారందరూ చనిపోయారు.”

“అయినా సరే, మనుషులు చనిపోయినంత మాత్రాన వారిని ఎవరూ మర్చిపోరు కదా; పైగా జనం నన్ను అతని గురించి అడుగుతూనే ఉంటారు. నా స్మృతుల పుస్తకం (memoirs) కోసం మీరు అతని గురించి నాకు ఏదైనా చెప్పాలి.”

“చెప్తాను.”

“ఒక రాత్రి మీరు, బారన్ వాన్ బ్లిక్సెన్ కలిసి రావడం నాకు గుర్తుంది—ఏ సంవత్సరంలో అది?” అతను నవ్వాడు.

“అతను కూడా చనిపోయాడు.”

“అవును. కానీ అతన్ని ఎవరూ మర్చిపోరు. నా ఉద్దేశం మీకు అర్థమవుతోంది కదా?”

“అతని మొదటి భార్య చాలా అద్భుతంగా రాసేవారు,” అని నేను అన్నాను. “ఆఫ్రికా గురించి నేను చదివిన పుస్తకాలలో బహుశా అత్యుత్తమమైన పుస్తకం ఆమె రాసిందే. అబిసీనియాలోని నైలు నదీ ఉపనదుల గురించి సర్ శామ్యూల్ బేకర్ రాసిన పుస్తకం మినహా. మీ స్మృతుల పుస్తకంలో ఆ విషయాన్ని చేర్చండి. ఎందుకంటే ఇప్పుడు మీకు రచయితల పట్ల ఆసక్తి ఉంది కదా.”

“మంచిది,” అని జార్జెస్ అన్నాడు. “బారన్ మర్చిపోలేని వ్యక్తి. ఆ పుస్తకం పేరు?”

“‘అవుట్ ఆఫ్ ఆఫ్రికా’ (Out of Africa),” అని నేను చెప్పాను. “బ్లిక్కీకి తన మొదటి భార్య రచనలంటే ఎప్పుడూ చాలా గర్వం ఉండేది. కానీ ఆమె ఆ పుస్తకం రాయడానికి చాలా కాలం ముందే మాకు ఒకరికొకరు తెలుసు.”

“మరి జనం నన్ను అడుగుతుండే ఆ మిస్టర్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ సంగతి?”

“అతను ఫ్రాంక్ కాలం నాటివాడు.”

“అవును. కానీ అప్పుడు నేను ‘షాసర్’ (chasseur)గా ఉండేవాడిని. ‘షాసర్’ అంటే ఏమిటో మీకు తెలుసు కదా.” “పారిస్‌లో గడిపిన తొలి రోజుల గురించి నేను రాయబోయే పుస్తకంలో అతని గురించి కూడా ఏదో ఒకటి రాస్తాను. అలా రాస్తానని నాకు నేనే మాటిచ్చుకున్నాను.”

“మంచిది,” అన్నాడు జార్జెస్.

“అతన్ని మొదటిసారి కలిసినప్పుడు నాకింకా గుర్తున్నట్లుగానే, ఆ రూపంలోనే అతన్ని అందులో చిత్రీకరిస్తాను.”

“మంచిది,” అన్నాడు జార్జెస్. “అప్పుడు, ఒకవేళ అతను ఇక్కడికి వస్తే, నేను అతన్ని గుర్తుపట్టగలుగుతాను. ఏదేమైనా, మనుషులను ఎవరూ అంత త్వరగా మర్చిపోరు కదా.”

“పర్యాటకులనైతే?”

సహజంగానే. కానీ అతను ఇక్కడికి చాలా తరచుగా వచ్చాడని మీరు అంటున్నారు కదా?

“అది అతనికి చాలా ముఖ్యమైనది.”

“మీకు గుర్తున్నట్లుగా అతని గురించి రాయండి, ఆ తర్వాత అతను ఇక్కడికి వస్తే నేను అతన్ని గుర్తుపడతాను.”

“చూద్దాం,” అన్నాను నేను.

_పారిస్‌కు అంతం లేదు_

మేము ఇద్దరం కాకుండా ముగ్గురం ఉన్నప్పుడు, చలికాలంలో చివరకు మమ్మల్ని పారిస్ నుండి వెళ్ళగొట్టింది ఆ చలి  వాతావరణమే.

ఒంటరిగా ఉండటంలో, దానికి అలవాటుపడితే ఏ సమస్యా లేదు. నేను ఎప్పుడైనా రాయడానికి ఒక కేఫ్‌కు వెళ్ళగలను మరియు వెయిటర్లు కేఫ్‌ను శుభ్రం చేసి ఊడుస్తుండగా, అది క్రమంగా వెచ్చగా మారే వరకు, ఒక _కేఫ్ క్రీమ్_ తాగుతూ ఉదయమంతా పని చేయగలను. నా భార్య చల్లని ప్రదేశంలో పియానో వాయించడానికి వెళ్ళగలదు మరియు తగినన్ని స్వెటర్లతో వెచ్చగా ఉంటూ ఇంటికి వచ్చి బంబీకి పాలు పట్టగలదు. అయితే చలికాలంలో ఒక పసిబిడ్డను కేఫ్‌కు తీసుకెళ్లడం తప్పు; అస్సలు ఏడవని పసివాడు కూడా

జరిగే ప్రతీదాన్ని చూస్తూ, ఎప్పుడూ విసుగు చెందకుండా ఉండేవాడు. అప్పుడు బేబీ-సిట్టర్లు

లేరు, బంబీ తన పెద్ద, ప్రేమగల పిల్లి ఎఫ్. పస్‌తో

తన ఎత్తైన పంజరం పడకలో సంతోషంగా ఉండేవాడు. పసివాడితో పిల్లిని వదిలి వెళ్లడం

ప్రమాదకరం అని చెప్పేవారు కొందరు ఉండేవారు. అత్యంత అజ్ఞానులు,

పక్షపాత ధోరణి గలవారు, పిల్లి పసివాడి శ్వాసను పీల్చివేసి చంపేస్తుందని అనేవారు.

ఇతరులు, పిల్లి పసివాడి మీద పడుకుంటే దాని బరువుతో ఊపిరాడక చనిపోతాడని అనేవారు. ఎఫ్. పస్ ఆ ఎత్తైన పంజరం పడకలో బంబీ పక్కన పడుకుని తన పెద్ద పసుపు కళ్ళతో తలుపు వైపు చూస్తూ ఉండేది, మేము బయటకు వెళ్ళినప్పుడు, ఇంటి నిర్వాహకురాలైన మేరీ దూరంగా ఉండాల్సి వచ్చినప్పుడు

ఎవరినీ తన దగ్గరకు రానిచ్చేది కాదు. బేబీ-సిట్టర్ల అవసరమే లేదు. ఎఫ్. పస్సే బేబీ-సిట్టర్.

కానీ మీరు పేదవారుగా ఉన్నప్పుడు, మరియు మేము కెనడా నుండి తిరిగి వచ్చినప్పుడు నేను జర్నలిజం పూర్తిగా వదిలేసి, ఒక్క కథ కూడా అమ్ముకోలేనప్పుడు మేము నిజంగా చాలా పేదవాళ్ళం, శీతాకాలంలో పారిస్‌లో ఒక పసిబిడ్డతో ఉండటం చాలా కష్టంగా ఉండేది. మూడు నెలల వయసులో మిస్టర్ బంబీ, జనవరిలో న్యూయార్క్ నుండి హాలిఫాక్స్ మీదుగా ప్రయాణించిన పన్నెండు రోజుల చిన్న క్యూనార్డర్ నౌకలో ఉత్తర అట్లాంటిక్‌ను దాటారు. ప్రయాణంలో అతను ఎప్పుడూ ఏడవలేదు.

వాతావరణం బాగోలేనప్పుడు, అతను కింద పడిపోకుండా ఉండేందుకు ఒక పడకలో బంధించబడినప్పుడు సంతోషంగా నవ్వేవాడు. కానీ మా పారిస్ అతనికి చాలా చల్లగా అనిపించింది.

మేము ఆస్ట్రియాలోని వోరార్ల్‌బర్గ్‌లో ఉన్న ష్రున్స్‌కు వెళ్ళాము. స్విట్జర్లాండ్ గుండా ప్రయాణించిన తర్వాత, ఫెల్డ్‌కిర్చ్ వద్ద ఆస్ట్రియా సరిహద్దుకు చేరుకున్నారు. ఆ రైలు లీచెన్‌స్టైన్ గుండా వెళ్లి బ్లూడెంజ్ వద్ద ఆగింది. అక్కడ ఒక చిన్న బ్రాంచ్ లైన్ ఉండేది. అది గులకరాళ్లతో నిండిన ట్రౌట్ నది వెంబడి, పొలాలు మరియు అడవులతో నిండిన లోయ గుండా ష్రున్స్‌కు వెళ్ళేది. ష్రున్స్ ఒక ఎండగా ఉండే మార్కెట్ పట్టణం. అక్కడ రంపపు మిల్లులు, దుకాణాలు, సత్రాలు మరియు మేము బస చేసిన టౌబే అనే మంచి, ఏడాది పొడవునా నడిచే హోటల్ ఉండేవి.

టౌబేలోని గదులు పెద్దవిగా, సౌకర్యవంతంగా ఉండేవి. వాటిలో పెద్ద స్టవ్‌లు, పెద్ద కిటికీలు, మంచి దుప్పట్లు మరియు ఈకల కవర్‌లెట్‌లతో కూడిన పెద్ద పడకలు ఉండేవి. భోజనాలు సాదాసీదాగా, అద్భుతంగా ఉండేవి. భోజనశాల మరియు చెక్క పలకలతో ఉన్న పబ్లిక్ బార్ చక్కగా వెచ్చగా, స్నేహపూర్వకంగా ఉండేవి. ఆ లోయ విశాలంగా, బహిరంగంగా ఉండటంతో మంచి ఎండ వచ్చేది. మా ముగ్గురికీ రోజుకు సుమారు రెండు డాలర్ల పింఛను వచ్చేది, మరియు ద్రవ్యోల్బణంతో ఆస్ట్రియన్ షిల్లింగ్ విలువ పడిపోవడంతో, మా గది మరియు ఆహారం ఖర్చులు ఎప్పుడూ తగ్గుతూనే ఉండేవి. జర్మనీలో ఉన్నట్లుగా ఇక్కడ తీవ్రమైన ద్రవ్యోల్బణం మరియు పేదరికం లేవు. షిల్లింగ్ విలువ హెచ్చుతగ్గులకు లోనయ్యేది, కానీ దాని దీర్ఘకాలిక పతనం మాత్రం తగ్గుముఖమే.

ష్రున్స్ నుండి స్కీ లిఫ్టులు గానీ, ఫ్యూనిక్యులర్లు గానీ లేవు, కానీ వివిధ పర్వత లోయల గుండా ఎత్తైన పర్వత ప్రాంతాలకు దారితీసే కలప రవాణా మార్గాలు మరియు పశువుల మార్గాలు ఉండేవి. మీరు స్కీల అడుగు భాగాలకు తగిలించుకున్న సీల్ చర్మాలపై ఎక్కేవారు. పర్వత లోయల శిఖరాలపై వేసవిలో పర్వతారోహకుల కోసం పెద్ద ఆల్పైన్ క్లబ్ గుడిసెలు ఉండేవి, అక్కడ మీరు నిద్రపోవచ్చు మరియు మీరు ఉపయోగించిన కలపకు డబ్బు చెల్లించవచ్చు. కొన్ని చోట్ల మీరు మీ కలపను మీరే ప్యాక్ చేసుకోవాలి, లేదా మీరు ఎత్తైన పర్వతాలు మరియు హిమానీనదాలలో సుదీర్ఘ పర్యటనకు వెళుతుంటే, మీతో పాటు కలప మరియు సామాగ్రిని ప్యాక్ చేయడానికి ఒకరిని నియమించుకుని, ఒక స్థావరాన్ని ఏర్పాటు చేసుకోవాలి. ఈ ఎత్తైన పునాదులు గల గుడిసెల్లో అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందినవి లిండౌర్-హట్టే, మాడ్లెనర్-హౌస్ మరియు వీస్‌బాడెనర్-హట్టే.

టౌబే వెనుక ఒక రకమైన సాధన వాలు ఉండేది, అక్కడ మీరు పండ్ల తోటలు మరియు పొలాల గుండా పరుగెత్తవచ్చు. మరియు లోయకు అవతల చాగ్గన్స్ వెనుక మరొక మంచి వాలు ఉండేది, అక్కడ ఒక అందమైన సత్రం ఉండేది, దాని పానశాల గోడలపై చామోయిస్ కొమ్ముల అద్భుతమైన సేకరణ ఉండేది.

లోయకు చాలా చివరన ఉన్న చాగ్గన్స్ అనే కలప గ్రామం వెనుక నుండి, మీరు చివరికి పర్వతాలను దాటి సిల్వ్రెట్టా మీదుగా క్లోస్టర్స్ ప్రాంతంలోకి వెళ్ళే వరకు మంచి స్కీయింగ్ మార్గం ఉండేది.

బంబీకి ష్రున్స్ ఒక ఆరోగ్యకరమైన ప్రదేశం, అక్కడ అతన్ని తన స్లెడ్‌లో ఎండలోకి తీసుకువెళ్ళి, చూసుకునేందుకు ఒక నల్ల జుట్టు గల అందమైన అమ్మాయి ఉండేది. మరియు హ్యాడ్లీకి, నాకు నేర్చుకోవడానికి కొత్త ప్రదేశం, కొత్త గ్రామాలు ఉండేవి. మరియు ఆ పట్టణ ప్రజలు చాలా స్నేహపూర్వకంగా ఉండేవారు. హెర్ వాల్థర్ లెంట్,

ఒక మార్గదర్శకమైన ఎత్తైన పర్వత స్కీయింగ్ క్రీడాకారుడు మరియు ఒకప్పుడు గొప్ప ఆర్ల్‌బర్గ్ స్కీయర్ అయిన హన్నెస్ ష్నైడర్‌తో భాగస్వామిగా ఉంటూ, పర్వతారోహణకు మరియు అన్ని రకాల మంచు పరిస్థితులకు స్కీ మైనాలను తయారుచేసేవారు. ఆయన ఆల్పైన్ స్కీయింగ్ కోసం ఒక పాఠశాలను ప్రారంభిస్తుండగా, మేమిద్దరం అందులో చేరాము. వాల్థర్ లెంట్ యొక్క పద్ధతి ఏమిటంటే, తన విద్యార్థులను వీలైనంత త్వరగా సాధన చేసే వాలుల నుండి బయటకు తీసుకువచ్చి, ఎత్తైన పర్వతాలకు యాత్రలకు తీసుకెళ్లడం. అప్పట్లో స్కీయింగ్ ఇప్పుడున్నట్లుగా లేదు, స్పైరల్ ఫ్రాక్చర్ (వెన్నెముక విరగడం) సర్వసాధారణం కాలేదు.

స్విట్జర్లాండ్‌లో, ఆ తర్వాత బంబీ పుట్టబోతున్నప్పుడు డోలమైట్స్‌లోని కార్టినా డి’అంపెజ్జోలో మేమిద్దరం కలిసి మొదటిసారి స్కీయింగ్ ప్రయత్నించినప్పటి నుండి, హ్యాడ్లీకి, నాకు స్కీయింగ్ అంటే చాలా ఇష్టం. నేను ఆమె కింద పడదని మాట ఇస్తే, మిలన్‌లోని డాక్టర్ ఆమె స్కీయింగ్ కొనసాగించడానికి అనుమతి ఇచ్చారు. దీనికోసం భూభాగాన్ని, రన్‌లను చాలా జాగ్రత్తగా ఎంచుకోవాలి, అలాగే పూర్తిగా నియంత్రణతో పరుగెత్తాలి. కానీ ఆమెకు అందమైన, అద్భుతంగా బలమైన కాళ్లు, తన స్కీలపై చక్కటి నియంత్రణ ఉండటంతో, ఆమె కింద పడలేదు. మా అందరికీ వివిధ రకాల మంచు పరిస్థితుల గురించి తెలుసు, అలాగే లోతైన పౌడర్ మంచులో ఎలా పరుగెత్తాలో కూడా అందరికీ తెలుసు.

మాకు వోరార్ల్‌బర్గ్ అంటే చాలా ఇష్టం, అలాగే ష్రన్స్ అంటే కూడా చాలా ఇష్టం. మేము థాంక్స్ గివింగ్ సమయంలో అక్కడికి వెళ్లి, దాదాపు ఈస్టర్ వరకు అక్కడే ఉండేవాళ్ళం. భారీగా మంచు కురిసే శీతాకాలంలో తప్ప, ష్రన్స్ ఒక స్కీ రిసార్ట్‌కు సరిపడా ఎత్తులో లేనప్పటికీ, అక్కడ ఎప్పుడూ స్కీయింగ్ ఉండేది. కానీ పర్వతారోహణ సరదాగా ఉండేది, ఆ రోజుల్లో ఎవరూ దాన్ని పట్టించుకోలేదు. మీరు ఎక్కగల వేగం కంటే చాలా తక్కువ వేగంతో నడిచారు, అది సులభంగా అనిపించింది, మీ గుండెకు హాయిగా అనిపించింది, మరియు మీ వీపుసంచి బరువు గురించి మీరు గర్వపడ్డారు. మాడ్లెనర్-హౌస్ వరకు ఎక్కే మార్గంలో కొంత భాగం నిటారుగా మరియు చాలా కఠినంగా ఉంది. కానీ మీరు రెండవసారి ఆ ఎక్కడాన్ని చేసినప్పుడు అది సులభంగా అనిపించింది, మరియు చివరకు మీరు మొదట మోసిన దానికి రెట్టింపు బరువుతో సులభంగా చేరుకున్నారు.

మాకు ఎప్పుడూ ఆకలిగా ఉండేది మరియు ప్రతి భోజన సమయం ఒక గొప్ప వేడుకలా ఉండేది. మేము లైట్ లేదా డార్క్ బీర్, కొత్త వైన్లు, మరియు కొన్నిసార్లు సంవత్సరం పాత వైన్లు తాగేవాళ్ళం. వైట్ వైన్లు చాలా బాగుండేవి. ఇతర పానీయాల కోసం, లోయలో తయారు చేసిన కిర్ష్ మరియు పర్వత జెంటియన్ నుండి స్వేదనం చేసిన ఎంజియాన్ స్నాప్స్ ఉండేవి. కొన్నిసార్లు రాత్రి భోజనానికి, చిక్కటి రెడ్ వైన్ సాస్‌తో కుండలో ఉడికించిన కుందేలు మాంసం, మరికొన్నిసార్లు చెస్ట్నట్ సాస్‌తో జింక మాంసం ఉండేది. వైట్ వైన్ కంటే రెడ్ వైన్ ఖరీదైనప్పటికీ, మేము వీటితో రెడ్ వైన్ తాగేవాళ్ళం, మరియు అత్యుత్తమమైనది లీటరుకు ఇరవై సెంట్లు మాత్రమే ఖర్చయ్యేది. సాధారణ రెడ్ వైన్ చాలా చౌకగా ఉండేది,

మేము దానిని పీపాల నిండా నింపుకుని మ్యాడ్లెనర్-హౌస్‌కు తీసుకువెళ్లాము.

శీతాకాలం కోసం సిల్వియా బీచ్ మాకు తీసుకెళ్లడానికి అనుమతించిన పుస్తకాల నిధి మా వద్ద ఉండేది,

 హోటల్ యొక్క వేసవి తోటలోకి దారితీసే సందులో మేము పట్టణ ప్రజలతో కలిసి బౌలింగ్ ఆడేవాళ్ళం. వారానికి ఒకటి లేదా రెండుసార్లు హోటల్ డైనింగ్ రూమ్‌లో పోకర్ ఆట జరిగేది; అప్పుడు కిటికీలన్నింటికీ షట్టర్లు వేసి, తలుపుకు తాళం వేసేవారు. ఆ రోజుల్లో ఆస్ట్రియాలో జూదం నిషేధించబడింది. నేను హోటల్ యజమాని హెర్ నెల్స్, ఆల్పైన్ స్కీ స్కూల్‌కు చెందిన హెర్ లెంట్, పట్టణంలోని ఒక బ్యాంకర్, పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ మరియు జెండార్మెరీ (పోలీసు దళం) కెప్టెన్‌తో కలిసి ఆడేవాడిని. అది చాలా గట్టి పోటీతో కూడిన ఆట; వారందరూ మంచి పోకర్ ఆటగాళ్లు, కానీ హెర్ లెంట్ మాత్రం చాలా అజాగ్రత్తగా ఆడేవారు, ఎందుకంటే ఆయన స్కీ స్కూల్ అప్పుడు ఏమీ లాభాలు గడించడం లేదు. పెట్రోలింగ్ చేస్తున్న జెండార్మ్స్ (పోలీసులు) జంట తలుపు బయట ఆగడం వినిపించినప్పుడు, కెప్టెన్ తన వేలిని చెవి దగ్గరకు తీసుకువెళ్లేవారు; అప్పుడు వారు అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయే వరకు మేము నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాళ్ళం.

తెల్లవారుజామున వెలుతురు రాగానే, పనిమనిషి గదిలోకి వచ్చి కిటికీలు మూసి, పెద్ద పింగాణీ స్టవ్‌లో మంట వేసేది. అప్పుడు గది వెచ్చగా మారేది; అల్పాహారంలో తాజా రొట్టె లేదా టోస్ట్, రుచికరమైన పండ్ల జామ్, పెద్ద గిన్నెల నిండా కాఫీ, తాజా గుడ్లు మరియు కావాలంటే మంచి హామ్ (పంది మాంసం) ఉండేవి. ‘ష్నౌట్జ్’ అనే కుక్క మంచం చివర పడుకునేది; దానికి స్కీయింగ్ యాత్రలకు వెళ్లడం, నేను కొండ దిగువకు పరిగెత్తేటప్పుడు నా వీపు లేదా భుజంపై ఎక్కి ప్రయాణించడం చాలా ఇష్టం ఉండేది. అది మిస్టర్ బంబీకి కూడా స్నేహితుడు; చిన్న స్లెడ్ (మంచు బండి) పక్కన నడుస్తూ బంబీ మరియు అతని నర్స్‌తో కలిసి నడకకు వెళ్ళేది.

పని చేయడానికి ‘ష్క్రన్స్’ (Schruns) ఒక మంచి ప్రదేశం. ఎందుకంటే, 1925-26 శీతాకాలంలో నేను అత్యంత కష్టమైన ‘తిరిగి రాయడం’ (rewriting) అనే పనిని అక్కడే చేశాను; ఆ సమయంలో నేను ఆరు వారాల పాటు ఏకధాటిగా రాసిన *The Sun Also Rises* నవల యొక్క మొదటి ముసాయిదాను (draft) పూర్తి స్థాయి నవలగా మలచాల్సి వచ్చింది. అక్కడ నేను ఏ కథలు రాశానో నాకు సరిగ్గా గుర్తులేదు, కానీ బాగా వచ్చిన కథలు మాత్రం కొన్ని ఉన్నాయి.

చలికాలంలో రాత్రిపూట స్కీలు మరియు స్కీ పోల్స్‌ను భుజాలపై వేసుకుని ఇంటికి నడుస్తున్నప్పుడు, గ్రామానికి వెళ్లే దారిలో మంచు కీచుమనే శబ్దం నాకు గుర్తుంది. అప్పుడు దూరంగా ఉన్న దీపాలను చూస్తూ, చివరకు భవనాలను గమనిస్తూ, దారిలో ఎదురైన వారందరూ “Grüss Gott” (దేవుడు మిమ్మల్ని ఆశీర్వదించుగాక) అని పలకరించడం నాకు ఇంకా గుర్తుంది. వైన్‌స్టూబ్‌లో ఎప్పుడూ మేకులు కొట్టిన బూట్లు, పర్వత దుస్తులు ధరించిన పల్లెటూరి వాళ్ళు ఉండేవారు. గాలి పొగతో నిండి ఉండేది, చెక్క నేలలు మేకుల వల్ల గీతలతో ఉండేవి. చాలా మంది యువకులు ఆస్ట్రియన్ ఆల్పైన్ రెజిమెంట్లలో పనిచేశారు. రంపపు మిల్లులో పనిచేసే హాన్స్ అనే ఒకడు ప్రసిద్ధ వేటగాడు. మేము మంచి స్నేహితులం, ఎందుకంటే ఇటలీలోని ఒకే పర్వత ప్రాంతంలో మేమిద్దరం ఉన్నాము. మేము కలిసి త్రాగాము, అందరం పర్వత గీతాలు పాడాము.

గ్రామానికి పైన ఉన్న కొండప్రాంత పొలాలలోని పండ్ల తోటలు, పొలాల గుండా వెళ్ళే దారులు, వాటి పెద్ద పొయ్యిలతో వెచ్చగా ఉండే వ్యవసాయ గృహాలు, మంచులో ఉన్న భారీ కట్టెల కుప్పలు నాకు గుర్తున్నాయి. స్త్రీలు వంటగదులలో ఉన్నిని ఏరుతూ, వడికి బూడిద మరియు నలుపు రంగు దారంగా మార్చేవారు. నూలు వడికే రాళ్ళు కాలి తొక్కి పనిచేసేవి, ఆ దారానికి రంగు వేయబడలేదు. ఆ నల్ల దారం నల్ల గొర్రెల ఉన్ని నుండి వచ్చింది. ఆ ఉన్ని సహజమైనది మరియు

దానిలోని కొవ్వును తీసివేయలేదు,

అందుకే హాడ్లీ దానితో అల్లిన టోపీలు, స్వెటర్లు మరియు పొడవాటి స్కార్ఫ్‌లు

మంచులో ఎప్పుడూ తడవలేదు.

ఒక క్రిస్మస్ రోజున, పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడు

దర్శకత్వం వహించిన హాన్స్ సాక్స్ రాసిన ఒక నాటకం ప్రదర్శించబడింది. అది ఒక మంచి నాటకం, నేను దానిపై ఒక సమీక్ష రాశాను.

గాలి సృష్టించగల రకరకాల మంచు, మరియు మీరు స్కీయింగ్ చేస్తున్నప్పుడు అవి చేసే వివిధ రకాల ప్రమాదాలు నాకు గుర్తున్నాయి. ఆ తర్వాత, మీరు ఎత్తైన ఆల్పైన్ గుడిసెలో ఉన్నప్పుడు వచ్చే మంచు తుఫానులు, మరియు అవి సృష్టించే వింత ప్రపంచం ఉండేవి. అక్కడ మేము ఆ దేశాన్ని మునుపెన్నడూ చూడనట్టుగా మా మార్గాన్ని చాలా జాగ్రత్తగా ఎంచుకోవలసి వచ్చేది. మేము కూడా చూడలేదు, ఎందుకంటే అదంతా మాకు కొత్త. చివరకు వసంతకాలం సమీపిస్తున్న కొద్దీ, ఆ గొప్ప హిమానీనద మార్గం కనిపించేది. నునుపుగా, నిటారుగా, మా కాళ్లు తట్టుకోగలిగితే అది ఎప్పటికీ నిటారుగానే ఉండేది. మా చీలమండలు బిగుసుకుపోయి ఉండేవి. మేము చాలా కిందకు వంగి, వేగానికి అనుగుణంగా ఒరిగిపోతూ, ఆ కరకరలాడే మంచు పొడి యొక్క నిశ్శబ్దమైన సవ్వడిలో ఎప్పటికీ, ఎప్పటికీ కిందకు జారిపోతూ ఉండేవాళ్ళం. అది ఎగరడం కన్నా, లేదా మరే ఇతర అనుభవం కన్నా ఉత్తమమైనది. బరువైన బ్యాగులు మోస్తూ చేసే సుదీర్ఘమైన ఎత్తుపల్లాల అధిరోహణల ద్వారా మేము దానిని చేయగల సామర్థ్యాన్ని, దానిని పొందగల నైపుణ్యాన్ని పెంపొందించుకున్నాము. మేము పైకి వెళ్లే ప్రయాణాన్ని డబ్బుతో కొనలేకపోయాము, శిఖరానికి వెళ్లడానికి టిక్కెట్టు కూడా తీసుకోలేకపోయాము. శీతాకాలమంతా మేము శ్రమించిన ఫలితం అది, మరియు ఆ శీతాకాలమంతా దానిని సాధ్యం చేయడానికే నిర్మించబడింది.

పర్వతాలలో మా చివరి సంవత్సరంలో, కొత్త వ్యక్తులు మా జీవితాల్లోకి లోతుగా ప్రవేశించారు, ఆ తర్వాత ఏదీ మునుపటిలా లేదు. హిమసంపాతాల శీతాకాలం, మరుసటి శీతాకాలంతో పోలిస్తే చిన్ననాటి సంతోషకరమైన, అమాయకమైన శీతాకాలంలా అనిపించింది. ఆ మరుసటి శీతాకాలం, గొప్ప వినోదం ముసుగులో ఉన్న ఒక పీడకలలాంటిది, దాని తర్వాత రాబోయే హంతక వేసవి. ఆ సంవత్సరమే ధనవంతులు ప్రత్యక్షమయ్యారు.

ధనవంతులకు ఒక రకమైన మార్గదర్శి చేప ఉంటుంది, అది వారి కంటే ముందు వెళుతుంది. కొన్నిసార్లు కొంచెం చెవిటిదిగా, కొన్నిసార్లు కొంచెం గుడ్డిదిగా ఉన్నా, ఎల్లప్పుడూ స్నేహపూర్వకంగా, సంకోచంగా వాసన వేస్తూ వారి కంటే ముందు వెళుతుంది. ఆ మార్గదర్శి చేప ఇలా మాట్లాడుతుంది: “అయితే నాకు తెలియదు. లేదు, నిజంగా తెలియదు. కానీ వాళ్ళు నాకు ఇష్టం. వాళ్ళిద్దరూ నాకు ఇష్టం. అవును, దేవుడి మీద ఒట్టు, హేమ్; వాళ్ళు నాకు నిజంగా ఇష్టం. నీ ఉద్దేశం నాకు అర్థమైంది, కానీ వాళ్ళు నాకు నిజంగా ఇష్టం, ఇంకా ఆమెలో ఏదో అద్భుతమైన విషయం ఉంది.” (అతను ఆమె పేరు చెప్పి

ప్రేమగా ఉచ్ఛరిస్తాడు.) “లేదు, హేమ్, పిచ్చిగా ప్రవర్తించకు, అంత కష్టంగా కూడా ఉండకు. వాళ్లిద్దరూ నాకు నిజంగా ఇష్టం. ఇద్దరూ, ఒట్టు. అతను నీకు పరిచయం అయ్యాక (అతని ముద్దుపేరు వాడుతూ) ఇష్టం అవుతాడు. వాళ్లిద్దరూ నాకు నిజంగా ఇష్టం.”

ఇక ధనవంతుల విషయానికొస్తే, ఏదీ మునుపటిలా ఉండదు. ఆ పైలట్ ఫిష్ వెళ్ళిపోతుంది. అది ఎప్పుడూ ఎక్కడికో వెళ్తూ ఉంటుంది, లేదా ఎక్కడినుంచో వస్తూ ఉంటుంది, మరియు అది ఎప్పుడూ ఎక్కువ కాలం ఉండదు. తన తొలినాళ్లలో దేశాల్లోకి, ప్రజల జీవితాల్లోకి ఎలా ప్రవేశించి నిష్క్రమిస్తుందో, అలాగే రాజకీయాల్లోకి లేదా నాటకరంగంలోకి ప్రవేశించి నిష్క్రమిస్తుంది. అది ఎప్పటికీ పట్టుబడదు, ధనవంతుల చేతికి కూడా చిక్కదు. ఏదీ దానిని ఎప్పటికీ పట్టుకోలేదు, కేవలం దానిని నమ్మినవారే పట్టుబడి చంపబడతారు. దానికి ఒక అక్రమ సంతానానికి ఉండే భర్తీ చేయలేని తొలి శిక్షణ, మరియు డబ్బుపై దాగివున్న, దీర్ఘకాలంగా నిరాకరించబడిన ప్రేమ ఉంటాయి. తాను సంపాదించిన ప్రతి డాలర్‌తో ఒక డాలర్ వెడల్పు కుడివైపుకు కదిలి, చివరికి తానే ధనవంతుడిగా మిగిలిపోతాడు.

ఈ ధనవంతులు దానిని ప్రేమించారు  నమ్మారు, ఎందుకంటే అది సిగ్గరి, హాస్యభరితం, అంతుచిక్కనిది, అప్పటికే ఉత్పత్తిలో ఉంది, మరియు అది తప్పు చేయని పైలట్ ఫిష్ కాబట్టి.

ఒకరినొకరు ప్రేమించుకునే, సంతోషంగా, ఉల్లాసంగా ఉండే ఇద్దరు వ్యక్తులు ఉన్నప్పుడు, వారిలో ఒకరు లేదా ఇద్దరూ నిజంగా మంచి పని చేస్తుంటే, రాత్రిపూట వలస పక్షులు ఒక శక్తివంతమైన దీపస్తంభం వైపు ఆకర్షించబడినట్లే, ప్రజలు వారి వైపు ఖచ్చితంగా ఆకర్షితులవుతారు. ఆ ఇద్దరు వ్యక్తులు కూడా ఆ దీపస్తంభం వలె దృఢంగా నిర్మించబడి ఉంటే, పక్షులకు తప్ప మరెవరికీ పెద్దగా నష్టం జరగదు. తమ సంతోషం మరియు పనితీరుతో ప్రజలను ఆకర్షించేవారు సాధారణంగా అనుభవం లేనివారు. ఎలా చుట్టుముట్టబడకుండా ఉండాలో, ఎలా దూరంగా వెళ్ళాలో వారికి తెలియదు. చెడు లక్షణాలు లేని, ప్రతిరోజూ పండుగలా మార్చే, మంచి, ఆకర్షణీయమైన, మనోహరమైన, త్వరగా ప్రియతమించే, ఉదారమైన, అర్థం చేసుకునే ధనవంతుల గురించి వారు ఎల్లప్పుడూ తెలుసుకోరు. అలాంటి ధనవంతులు, తమకు అవసరమైన పోషణను తీసుకుని వెళ్ళిపోయిన తర్వాత, అటిల్లా గుర్రాల డెక్కలు నలిపిన గడ్డి వేళ్ళ కంటే కూడా ప్రతిదాన్నీ నిర్జీవంగా వదిలి వెళ్తారు.

ధనవంతులు పైలట్ ఫిష్ మార్గదర్శకత్వంలో వచ్చారు. ఒక సంవత్సరం క్రితం అయితే వారు ఎప్పటికీ వచ్చి ఉండేవారు కాదు. అప్పుడు ఏ నిశ్చయతా లేదు. పని అంతే బాగుంది మరియు ఆనందం అంతకంటే గొప్పది, కానీ ఏ నవలా వ్రాయబడలేదు, కాబట్టి వారు నిశ్చయించుకోలేకపోయారు. వారు నిశ్చయం లేని దానిపై తమ సమయాన్ని గానీ, తమ ఆకర్షణను గానీ ఎప్పుడూ వృధా చేయలేదు. వారెందుకు చేయాలి? పికాసో నిశ్చయతతో ఉన్నాడు మరియు వాస్తవానికి వారు చిత్రకళ గురించి వినకముందే అతను నిశ్చయతతో ఉన్నాడు. వారు మరొక చిత్రకారుడి గురించి చాలా నమ్మకంగా ఉన్నారు. ఇంకా చాలా మంది గురించి కూడా. కానీ ఈ సంవత్సరం వారు చాలా నమ్మకంగా ఉన్నారు, పైగా పైలట్ ఫిష్ కూడా వచ్చింది, దానివల్ల వారు బయటివారని మాకు అనిపించకూడదని, నేను ఇబ్బంది పెట్టే వ్యక్తిని కాకూడదని కూడా వారికి సమాచారం అందింది. ఆ పైలట్ ఫిష్ నిజానికి మా స్నేహితుడే.

ఆ రోజుల్లో, నేను మధ్యధరా సముద్రం కోసం సవరించిన హైడ్రోగ్రాఫిక్ ఆఫీస్ నావికా మార్గదర్శకాలను లేదా _బ్రౌన్స్ నాటికల్ అల్మానాక్_ లోని పట్టికలను నమ్మినట్టుగా ఆ పైలట్ ఫిష్‌ను నమ్మేవాడిని. ఈ గొప్ప మాటల మాయలో, తుపాకీ ఉన్న ఏ మనిషితోనైనా బయటకు వెళ్లాలనుకునే వేట కుక్కలాగా, లేదా తనను తానుగా ప్రేమించి, మెచ్చుకునే వ్యక్తి చివరకు దొరికిన సర్కస్‌లోని శిక్షణ పొందిన పందిలాగా నేను నమ్మకస్తుడిగా, తెలివితక్కువవాడిగా ఉండేవాడిని. ప్రతిరోజూ ఒక పండుగలా ఉండాలనే విషయం నాకు ఒక అద్భుతమైన ఆవిష్కరణగా అనిపించింది. నేను తిరిగి రాసిన నవలలోని భాగాన్ని కూడా గట్టిగా చదివి వినిపించాను, అది ఒక రచయిత దిగజారగల అత్యంత నీచమైన స్థితి, మరియు శీతాకాలపు మంచు పగుళ్లపై పూర్తిగా పేరుకుపోకముందే తాడు లేకుండా హిమానీనదంపై స్కీయింగ్ చేయడం కంటే ఒక రచయితగా అతనికి చాలా ప్రమాదకరమైనది.

వారు, “ఇది అద్భుతం, ఎర్నెస్ట్. నిజంగా అద్భుతం. దానిలోని గొప్పతనాన్ని నువ్వు తెలుసుకోలేవు,” అని అన్నప్పుడు, నేను…

అప్పుడు, వాళ్లిద్దరూ  వారి బిడ్డకు బదులుగా, వాళ్లు ముగ్గురు అవుతారు.

మొదట అది ఉత్తేజకరంగా, సరదాగా ఉంటుంది మరియు కొంతకాలం పాటు అలాగే కొనసాగుతుంది.

నిజంగా దుష్టమైనవన్నీ అమాయకత్వం నుండే మొదలవుతాయి. కాబట్టి మీరు రోజు గడుపుతూ, మీకున్నదాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, చింతించకుండా ఉంటారు. మీరు అబద్ధాలు చెబుతారు, దాన్ని ద్వేషిస్తారు,

అది మిమ్మల్ని నాశనం చేస్తుంది మరియు ప్రతి రోజూ మరింత ప్రమాదకరంగా ఉంటుంది, కానీ మీరు ఒక యుద్ధంలో ఉన్నట్లుగా రోజు గడుపుతూ ఉంటారు.

నేను ష్రన్స్‌ను విడిచిపెట్టి, ప్రచురణకర్తలను పునర్‌వ్యవస్థీకరించడానికి న్యూయార్క్ వెళ్లడం అవసరమైంది.

నేను న్యూయార్క్‌లో నా వ్యాపారం పూర్తిచేశాను  పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, గేర్ డి ఎస్ట్ నుండి నన్ను ఆస్ట్రియాకు తీసుకువెళ్లే మొదటి రైలును నేను పట్టుకోవలసి ఉండేది. కానీ నేను ప్రేమించిన అమ్మాయి అప్పుడు పారిస్‌లో ఉంది,

అందుకే నేను మొదటి రైలు, లేదా రెండవది, లేదా మూడవది కూడా ఎక్కలేదు.

స్టేషన్‌లో పేర్చిన దుంగల మధ్య నుండి రైలు వస్తుండగా, పట్టాల పక్కన నిలబడి ఉన్న నా భార్యను మళ్ళీ చూసినప్పుడు, ఆమె తప్ప మరెవరినీ ప్రేమించకముందే నేను చనిపోయి ఉంటే బాగుండేదని కోరుకున్నాను. ఆమె నవ్వుతోంది, మంచు మరియు ఎండకు నల్లబడిన ఆమె అందమైన ముఖంపై సూర్యకిరణాలు పడుతున్నాయి, ఆమె చక్కటి శరీర సౌష్టవంతో ఉంది, శీతాకాలమంతా వికారంగా మరియు అందంగా పెరిగిన ఆమె జుట్టు ఎండలో ఎర్ర బంగారు రంగులో మెరుస్తోంది, మరియు మిస్టర్ బంబీ ఆమెతో నిలబడి ఉన్నాడు, బంగారు రంగు జుట్టుతో, బొద్దుగా, శీతాకాలపు బుగ్గలతో ఒక మంచి వోరార్ల్‌బర్గ్ అబ్బాయిలా కనిపిస్తున్నాడు.

నేను ఆమెను నా చేతుల్లో పట్టుకున్నప్పుడు, ఆమె అంది, “ఓ టాటీ, నువ్వు తిరిగి వచ్చావు, మరియు నువ్వు చాలా చక్కని విజయవంతమైన యాత్ర చేశావు. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను మరియు మేము నిన్ను చాలా మిస్ అయ్యాము.”

నేను ఆమెను ప్రేమించాను మరియు నేను మరెవరినీ ప్రేమించలేదు, మరియు మేము ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఒక అద్భుతమైన, మాయాజాల సమయాన్ని గడిపాము. నేను బాగా పనిచేశాను మరియు మేము గొప్ప యాత్రలు చేశాము, మరియు మేము మళ్ళీ అజేయులమని నేను అనుకున్నాను,  వసంతకాలం చివరలో మేము పర్వతాల నుండి బయటకు వచ్చి, పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చిన తర్వాతే ఆ మరో విషయం మళ్ళీ మొదలైంది.

అది పారిస్‌లోని మొదటి భాగం ముగింపు. పారిస్ మళ్ళీ ఎప్పటికీ మునుపటిలా ఉండదు, అయినప్పటికీ అది ఎల్లప్పుడూ పారిస్ మరియు అది మారినప్పుడు నువ్వు కూడా మారావు.

మేము వోరార్ల్‌బర్గ్‌కు ఎప్పుడూ తిరిగి వెళ్ళలేదు, ధనవంతులు కూడా వెళ్ళలేదు.

పారిస్‌కు ఎప్పుడూ అంతం ఉండదు; అక్కడ నివసించిన ప్రతి ఒక్కరి జ్ఞాపకాలు ఒకరితో ఒకరు భిన్నంగా ఉంటాయి. మనం ఎవరైనా సరే, నగరం ఎలా మారినా సరే, లేదా అక్కడికి చేరుకోవడం కష్టమైనా లేదా సులభమైనా సరే – మనం ఎప్పుడూ అక్కడికి తిరిగి వెళ్లేవాళ్ళం. పారిస్ ఎప్పుడూ ఆ అనుభవానికి తగిన విలువను ఇచ్చేది; మనం అక్కడికి ఏమి తీసుకువెళ్ళినా, దానికి తగిన ప్రతిఫలాన్ని పొందేవాళ్ళం. కానీ, మేము చాలా పేదరికంలో ఉన్నప్పటికీ ఎంతో సంతోషంగా గడిపిన ఆ తొలి రోజుల్లో పారిస్ ఇలా ఉండేది.

ఎ మూవాబుల్  ఫీస్ట్ పూర్తి  

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -16-9-26-ఉయ్యూరు .

సాహిత్య నోబెల్ పొందిన కళాత్మక సృజనాత్మక అమెరికన్ నవలా కారుడు ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -5

                      _Evan Shipman at the Lilas_

ఇవాన్ షిప్‌మన్ ఎట్ ది లిలాస్_

సిల్వియా బీచ్ గ్రంథాలయాన్ని నేను కనుగొన్న రోజు నుండి, తుర్జెనెవ్ రచనలన్నీ, గోగోల్ రచనలలో ఆంగ్లంలో ప్రచురితమైన వాటిని, టాల్‌స్టాయ్ యొక్క కాన్‌స్టాన్స్ గార్నెట్ అనువాదాలను, మరియు చెకోవ్ యొక్క ఆంగ్ల అనువాదాలను చదివాను.

మేము పారిస్‌కు రాకముందే, టొరంటోలో, కేథరీన్ మాన్స్‌ఫీల్డ్ ఒక మంచి కథా రచయిత్రి అని, గొప్ప కథా రచయిత్రి అని కూడా నాకు చెప్పారు.

కానీ చెకోవ్ తర్వాత ఆమె రచనలను చదవడం, ఒక మంచి మరియు సరళమైన రచయిత అయిన, స్పష్టంగా మరియు క్షుణ్ణంగా మాట్లాడే ఒక వైద్యుని కథలతో పోలిస్తే, ఒక యువ అవివాహిత యొక్క జాగ్రత్తగా కృత్రిమంగా అల్లిన కథలను విన్నట్లుగా ఉండేది.

మాన్స్‌ఫీల్డ్ దాదాపు బీరు లాంటిది. నీళ్ళు తాగడమే మేలు. కానీ చెకోవ్ స్పష్టత తప్ప నీళ్ళలాంటి వాడు కాదు. అందులో కొన్ని కథలు కేవలం పాత్రికేయ రచనల్లా అనిపించేవి. కానీ అద్భుతమైనవి కూడా ఉన్నాయి.

దోస్తోయెవ్‌స్కీ రచనలలో నమ్మదగినవి, నమ్మలేనివి ఉండేవి, కానీ కొన్ని మాత్రం ఎంత నిజమంటే, వాటిని చదువుతున్నప్పుడు మీలో మార్పు తెచ్చేవి; బలహీనత మరియు పిచ్చి,

దుష్టత్వం మరియు పుణ్యత్వం, మరియు జూదం యొక్క ఉన్మాదం అక్కడ ఉన్నాయి,

టర్జెనెవ్‌లో మీకు ప్రకృతి దృశ్యం  రహదారులు తెలిసినట్లుగా,  టాల్‌స్టాయ్‌లో సైన్యాల కదలిక, భూభాగం, అధికారులు, సైనికులు

పోరాటం తెలిసినట్లుగా.

టాల్‌స్టాయ్ రచన, అంతర్యుద్ధంపై స్టీఫెన్ క్రేన్ రాసిన రచనను,

యుద్ధాన్ని ఎన్నడూ చూడని, కేవలం యుద్ధాల గురించి, చరిత్రల గురించి చదివి, మా తాతయ్యల ఇంట్లో నేను చదివి, చూసిన బ్రాడీ ఛాయాచిత్రాలను మాత్రమే చూసిన ఒక అనారోగ్య బాలుడి అద్భుతమైన ఊహలా అనిపించేలా చేసింది.

స్టెండల్ రాసిన _చార్ట్రూస్ డి పార్మే_ చదివే వరకు, టాల్‌స్టాయ్ రచనలలో తప్ప యుద్ధం ఎలా ఉండేదో నేను ఎప్పుడూ చదవలేదు,  స్టెండల్ రాసిన అద్భుతమైన వాటర్లూ వృత్తాంతం, ఎంతో నిస్తేజంగా ఉన్న ఒక పుస్తకంలో యాదృచ్ఛికంగా దొరికిన భాగం. రచన అనే ఈ సరికొత్త ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టి, పారిస్ లాంటి నగరంలో చదవడానికి సమయం దొరకడం,

అక్కడ మీరు ఎంత పేదవారైనా సరే, చక్కగా జీవించడానికి, పని చేయడానికి ఒక మార్గం ఉండటం, మీకు ఒక గొప్ప నిధిని ఇచ్చినట్లుగా అనిపించింది. మీరు ప్రయాణం చేసేటప్పుడు కూడా మీ నిధిని మీతో తీసుకెళ్లవచ్చు, మరియు మేము స్విట్జర్లాండ్ మరియు ఇటలీలో నివసించిన పర్వతాలలో, ఆస్ట్రియాలోని వోరార్ల్‌బర్గ్‌లోని ఎత్తైన లోయలో ష్రున్స్‌ను కనుగొనే వరకు, ఎల్లప్పుడూ పుస్తకాలు ఉండేవి, కాబట్టి మీరు కనుగొన్న కొత్త ప్రపంచంలో జీవించేవారు – మంచు, అడవులు, హిమానీనదాలు, వాటి శీతాకాలపు సమస్యలు, మరియు పగటిపూట గ్రామంలోని హోటల్ టౌబేలో మీ ఎత్తైన ఆశ్రయం, మరియు రాత్రిపూట రష్యన్ రచయితలు మీకు అందిస్తున్న మరో అద్భుతమైన ప్రపంచంలో మీరు జీవించవచ్చు. మొదట రష్యన్లు ఉండేవారు; ఆ తర్వాత మిగతావారందరూ వచ్చారు. కానీ చాలా కాలం పాటు రష్యన్లు మాత్రమే ఉన్నారు.

ఒకసారి మేము బౌలేవార్డ్ అరాగోలో టెన్నిస్ ఆడి ఇంటికి నడుచుకుంటూ వస్తున్నప్పుడు, ఎజ్రా నన్ను తన స్టూడియోకి ఒక డ్రింక్ కోసం పిలిచాడు. అప్పుడు నేను అతన్ని దోస్తోయెవ్‌స్కీ గురించి నిజంగా ఏమనుకుంటున్నావని అడిగాను.

“నిజం చెప్పాలంటే, హేమ్,” ఎజ్రా అన్నాడు, “నేను రష్యన్లను ఎప్పుడూ చదవలేదు.”

అది సూటిగా చెప్పిన సమాధానమే, ఎజ్రా మాటలతో నాకు అంతకు ముందు ఎప్పుడూ వేరే రకంగా సమాధానం ఇవ్వలేదు. కానీ నాకు చాలా బాధగా అనిపించింది, ఎందుకంటే అప్పట్లో ఒక విమర్శకుడిగా నేను అత్యంతగా ఇష్టపడి, నమ్మిన వ్యక్తి ఇతనే; ఉపయోగించాల్సిన ఏకైక సరైన పదం ‘సరైన పదం’ అని నమ్మిన వ్యక్తి; కొన్ని పరిస్థితులలో కొంతమంది వ్యక్తులను నమ్మకూడదని నేను తర్వాత నేర్చుకున్నట్లే, విశేషణాలను నమ్మకూడదని నాకు నేర్పిన వ్యక్తి ఇతనే; మరియు దాదాపు ఎప్పుడూ ‘సరైన పదం’ ఉపయోగించని, అయినా కూడా తన పాత్రలకు మరెవరూ చేయనంతగా జీవం పోసిన వ్యక్తి గురించి అతని అభిప్రాయం నాకు కావాలి.

“ఫ్రెంచ్ భాషనే ఉపయోగించు,” అన్నాడు ఎజ్రా. “అక్కడ నువ్వు నేర్చుకోవాల్సింది చాలా ఉంది.”

“నాకు తెలుసు,” అన్నాను నేను. “నేను అన్నిచోట్లా నేర్చుకోవాల్సింది చాలా ఉంది.”

తరువాత ఎజ్రా స్టూడియో నుండి బయలుదేరి, రంపపు మిల్లు వైపు వీధి వెంట నడుస్తూ, ఎత్తైన గోడలున్న ఆ వీధి చివరన ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశం వైపు చూశాను. అక్కడ ఆకులు రాలిన చెట్లు, వాటి వెనుక బౌలేవార్డ్ సెయింట్-మిచెల్ వెడల్పుకు అడ్డంగా ఉన్న బాల్ బుల్లియర్ యొక్క సుదూర ముఖభాగం కనిపించాయి.

నేను గేటు తెరిచి, అప్పుడే కోసిన కలపను దాటుకుంటూ లోపలికి వెళ్లి, పెవిలియన్ పై అంతస్తుకు దారితీసే మెట్ల పక్కన ఉన్న నా రాకెట్‌ను దాని ప్రెస్‌లోనే వదిలేశాను. నేను మెట్ల పైనుంచి పిలిచాను కానీ ఇంట్లో ఎవరూ లేరు.

“మేడమ్ బయటకు వెళ్లారు, _బోన్_ మరియు పాప కూడా,” అని రంపపు మిల్లు యజమాని భార్య నాకు చెప్పింది. ఆమె ఒక గట్టి మనిషి, బాగా బొద్దుగా, రాగి రంగు జుట్టుతో ఉంది, నేను ఆమెకు ధన్యవాదాలు చెప్పాను.

“మిమ్మల్ని కలవడానికి ఒక యువకుడు వచ్చాడు,” అని ఆమె, ‘మాన్సియర్’కు బదులుగా ‘జూన్ హోమ్’ అనే పదాన్ని ఉపయోగిస్తూ చెప్పింది. “అతను లిలాస్‌లో ఉంటానని చెప్పాడు.”

“చాలా ధన్యవాదాలు,” నేను అన్నాను. “మేడమ్ లోపలికి వస్తే, నేను లిలాస్‌లో ఉన్నానని దయచేసి ఆమెకు చెప్పండి.”

“ఆమె స్నేహితులతో బయటకు వెళ్లింది,” అని ఆ భార్య చెప్పి, తన ఊదా రంగు డ్రెస్సింగ్ గౌనును సర్దుకుని, తలుపు మూయకుండానే హైహీల్స్‌తో తన సొంత _డొమైన్_ గుమ్మంలోకి వెళ్లిపోయింది.

నేను ఎత్తైన, మరకలు పడి, చారలున్న తెల్లని ఇళ్ల మధ్య వీధిలో నడిచి, తెరిచి ఉన్న, ఎండగా ఉన్న చివర కుడివైపుకు తిరిగి, లిలాస్‌లోని సూర్యకిరణాలతో చారలున్న సంధ్యా సమయంలోకి ప్రవేశించాను.

అక్కడ నాకు తెలిసిన వాళ్ళు ఎవరూ లేరు, నేను బయట డాబా మీదకు వెళ్ళాను, అక్కడ ఇవాన్ షిప్‌మన్ ఎదురుచూస్తూ కనిపించాడు. అతను ఒక గొప్ప కవి, అతనికి గుర్రాల గురించి, రచన గురించి, చిత్రలేఖనం గురించి బాగా తెలుసు, వాటిపై అతనికి శ్రద్ధ కూడా ఉంది. అతను లేచి నిలబడ్డాడు, నేను అతన్ని చూశాను. అతను పొడవుగా, పాలిపోయినట్లుగా, సన్నగా ఉన్నాడు. అతని తెల్ల చొక్కా కాలర్ దగ్గర మురికిగా, చిరిగిపోయి ఉంది. అతని టై జాగ్రత్తగా ముడి వేసి ఉంది. అతను పాతబడి, ముడతలు పడిన బూడిద రంగు సూట్ ధరించాడు. అతని వేళ్ళకు అంటిన మరకలు జుట్టు కన్నా ముదురుగా ఉన్నాయి. అతని గోళ్ళు మురికిగా ఉన్నాయి. అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ ఉండే ఆ ప్రేమతో కూడిన, చిన్నచూపుతో నిండిన చిరునవ్వు…

_ “ఇప్పుడు శరదృతువు కదా,” అన్నాను నేను. “నువ్వు తగినంత వెచ్చని దుస్తులు వేసుకుంటున్నట్లు అనిపించడం లేదు.”

“సాయంత్రం పూట మాత్రమే కొంచెం చల్లగా ఉంటుంది,” అన్నాడు ఎవాన్. “నా కోటు వేసుకుంటానులే.”

“అది ఎక్కడుందో నీకు తెలుసా?”

“తెలియదు. కానీ అది సురక్షితమైన చోటే ఉంది.”

“నీకెలా తెలుసు?”

“ఎందుకంటే నేను ఆ కవితను దాని జేబులోనే ఉంచాను కదా.” పెదవులతో పళ్లను గట్టిగా కప్పి ఉంచుతూ అతను మనస్ఫూర్తిగా నవ్వాడు. “నాతో కలిసి ఒక విస్కీ తాగు, ప్లీజ్, హెమ్.”

“సరే.”

“జీన్,” ఎవాన్ లేచి వెయిటర్‌ను పిలిచాడు. “రెండు విస్కీలు తీసుకురా.”

జీన్ బాటిల్, గ్లాసులు, రెండు పది-ఫ్రాంకుల సాసర్లు (చిన్న పళ్ళేలు) మరియు సోడా సిఫన్‌ను తెచ్చాడు. అతను కొలత గ్లాసును వాడకుండా, గ్లాసులు ముప్పావు వంతు కంటే ఎక్కువ నిండేలా విస్కీని పోశాడు. జీన్ ఎవాన్‌ను చాలా ఇష్టపడేవాడు; జీన్‌కు సెలవు దొరికినప్పుడు ఎవాన్ తరచుగా బయటకు వెళ్లి, ‘పోర్ట్ డి ఓర్లియన్స్’ అవతల ఉన్న మాంట్‌రూజ్‌లోని జీన్ తోటలో అతనితో కలిసి పనిచేసేవాడు.

“అతిగా చెప్పకూడదు,” అని ఆ పొడవైన వృద్ధ వెయిటర్‌తో అన్నాడు ఎవాన్.

“అవి రెండు విస్కీలే కదా?” అని అడిగాడు వెయిటర్.

మేము నీళ్లు కలుపుకున్నాం, అప్పుడు ఎవాన్ ఇలా అన్నాడు, “మొదటి గుక్క చాలా జాగ్రత్తగా తాగు, హెమ్. సరిగ్గా తాగితే, అవి మనల్ని కొంతసేపు ఉత్సాహంగా ఉంచుతాయి.”

“నువ్వు నీ ఆరోగ్యం పట్ల శ్రద్ధ తీసుకుంటున్నావా?” అని అడిగాను నేను.

“అవును, నిజంగానే, హెమ్. మనం వేరే విషయం గురించి మాట్లాడుకుందామా?”

టెర్రస్ మీద ఎవరూ లేరు. శరదృతువుకు తగినట్లుగా నేను లోపల స్వెట్‌షర్ట్, దాని పైన ఒక షర్ట్, ఆ పైన నీలం రంగు ఉన్నితో చేసిన ఫ్రెంచ్ నావికుల స్వెటర్ వేసుకుని ఉన్నాను కాబట్టి ఎవాన్ కంటే నాకే ఎక్కువ వెచ్చగా అనిపిస్తోంది; అయినా ఆ విస్కీ మా ఇద్దరికీ వెచ్చదనాన్ని ఇచ్చింది.

“నాకు దోస్తోవ్‌స్కీ గురించి ఆలోచన వస్తోంది,” అన్నాను నేను. “ఒక మనిషి అంత అధ్వాన్నంగా, నమ్మశక్యం కాని రీతిలో అంత చెత్తగా రాస్తూనే, పాఠకుడిలో అంత లోతైన భావనను ఎలా కలిగించగలడు?”

“అది అనువాదం వల్ల అయితే కాదు,” అన్నాడు ఎవాన్. “ఆమె అనువాదంలోనే కదా టాల్‌స్టాయ్ రచనలు కూడా అద్భుతంగా అనిపిస్తాయి.”

“నాకు తెలుసు. ‘వార్ అండ్ పీస్’ (War and Peace) పుస్తకాన్ని కాన్‌స్టాన్స్ గార్నెట్ అనువాదం దొరికే వరకు ఎన్నిసార్లు చదవడానికి ప్రయత్నించానో నాకు గుర్తుంది.”

“ఆ అనువాదాన్ని ఇంకా మెరుగుపరచవచ్చని అంటుంటారు,” అన్నాడు ఎవాన్. “అది సాధ్యమేనని నాకు తెలుసు, నాకు రష్యన్ రాకపోయినా సరే. మన ఇద్దరికీ అనువాదాల గురించి తెలుసు కదా. కానీ అది ఒక అద్భుతమైన నవలగా రూపుదిద్దుకుంది—బహుశా అత్యుత్తమమైనది అని నా అభిప్రాయం—దాన్ని ఎన్నిసార్లయినా చదవొచ్చు.”

“నాకూ తెలుసు,” అన్నాను నేను. “కానీ దస్తోయెవ్‌స్కీని పదే పదే చదవలేం. ఒకసారి ష్రన్స్ (Schruns) దగ్గర ప్రయాణంలో ఉన్నప్పుడు మా దగ్గర ఉన్న పుస్తకాలన్నీ అయిపోయాక నేను ‘క్రైమ్ అండ్ పనిష్‌మెంట్’ (Crime and Punishment) చదివాను; కానీ ఆ తర్వాత చదవడానికి ఏమీ లేనప్పుడు కూడా దాన్ని మళ్ళీ చదవలేకపోయాను. టౌచ్‌నిట్జ్ (Tauchnitz) ఎడిషన్‌లో ట్రోలోప్ (Trollope) పుస్తకాలు దొరికేంత వరకు నేను ఆస్ట్రియన్ వార్తాపత్రికలు చదువుతూ, జర్మన్ భాష నేర్చుకుంటూ గడిపాను.”

“టౌచ్‌నిట్జ్‌కు దేవుడి ఆశీస్సులు ఉండాలి,” అన్నాడు ఇవాన్. ఆ విస్కీలో మంట పుట్టించే గుణం పోయి, నీళ్లు కలిపిన తర్వాత మరీ ఘాటుగా తయారైంది.

“దస్తోయెవ్‌స్కీ ఒక చెత్త మనిషి, హెమ్,” అని కొనసాగించాడు ఇవాన్. “అతను నీచమైన వాళ్ళ గురించి, అలాగే సాధువుల గురించి రాయడంలో దిట్ట. అతను అద్భుతమైన సాధువుల పాత్రలను సృష్టిస్తాడు. అతన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ చదవలేకపోవడం నిజంగా బాధాకరం.”

“నేను ‘ది బ్రదర్స్’ (The Brothers) పుస్తకాన్ని మళ్ళీ చదవడానికి ప్రయత్నిస్తాను. బహుశా అప్పుడు దాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోకపోవడం నా తప్పేమో.”

“దాన్ని కొంతవరకు, లేదా చాలా వరకు మళ్ళీ చదవొచ్చు. కానీ అది ఎంత గొప్పదైనప్పటికీ, ఒక దశలో అది నీకు కోపం తెప్పిస్తుంది.”

“సరే, మొదటిసారి దాన్ని చదివే అవకాశం దొరకడం మన అదృష్టం; బహుశా భవిష్యత్తులో ఇంకా మంచి అనువాదం రావచ్చు.”

“కానీ దానికి లొంగిపోకు, హెమ్.”

“నేను లొంగిపోను. నేను దాన్ని ఎలా చదవాలంటే, అది నాకు తెలియకుండానే నాలో కలిసిపోవాలి; అప్పుడు ఎంత ఎక్కువ చదివితే, అంత ఎక్కువ లోతుగా అర్థమవుతుంది.”

“సరే, జీన్ విస్కీ విషయంలో నేను నీకు మద్దతుగా ఉంటాను,” అన్నాడు ఇవాన్.

“అలా చేస్తే అతను చిక్కుల్లో పడతాడు,” అన్నాను నేను.

“అతను ఇప్పటికే చిక్కుల్లో ఉన్నాడు,” అన్నాడు ఇవాన్.

“ఎలా?”

“యాజమాన్యం మారుతోంది,” అన్నాడు ఇవాన్. “కొత్త యజమానులు డబ్బు ఖర్చు చేసే రకమైన కస్టమర్లను ఆకర్షించాలనుకుంటున్నారు, అందుకే అక్కడ ఒక అమెరికన్ తరహా బార్‌ను ఏర్పాటు చేయబోతున్నారు. వెయిటర్లు తెల్లటి జాకెట్లు వేసుకోవాలి, హెమ్; అంతేకాదు, వాళ్ళు తమ మీసాలను తీసేయడానికి సిద్ధంగా ఉండాలని ఆదేశాలు జారీ చేశారు.”

“ఆండ్రీ మరియు జీన్‌ల విషయంలో వాళ్ళు అలా చేయలేరు.” “వాళ్లు అలా చేయలేకపోవాలి, కానీ చేస్తారు.”

“జీన్ జీవితమంతా మీసం పెంచుతూనే ఉన్నాడు. అది డ్రాగూన్ (గుర్రపు దళ సైనికుడి) మీసం. అతను అశ్వదళంలో పనిచేశాడు.”

“అతను దాన్ని కత్తిరించుకోవాల్సిందే.”

నేను మిగిలిన విస్కీని తాగేశాను.

“మరో విస్కీనా, మోన్సియర్?” జీన్ అడిగాడు. “ఒక విస్కీనా, మోన్సియర్ షిప్‌మాన్?” అతని సన్నని, దయగల ముఖంలో ఆ పెద్ద, కిందకు వాలిన మీసం ఒక భాగంగా ఉండేది; అతని తల పైభాగం బట్టతలగా ఉన్నా, దానిపై అటు ఇటు దువ్విన జుట్టు కింద అది మెరుస్తూ ఉండేది.

“అలా చేయకు, జీన్,” అన్నాను నేను. “అపాయం కొనితెచ్చుకోకు.”

“అందులో ఎలాంటి రిస్క్ లేదు,” అతను మా వైపు చూస్తూ మెల్లగా అన్నాడు. “అక్కడ చాలా గందరగోళం ఉంది. చాలామంది వెళ్లిపోతున్నారు. _Entendu_ (అర్థమైంది కదా), మోన్సియర్స్,” అని అతను గట్టిగా అన్నాడు. అతను కేఫ్‌లోకి వెళ్లి, విస్కీ బాటిల్, రెండు పెద్ద గ్లాసులు, బంగారు అంచు ఉన్న రెండు పది-ఫ్రాంక్ సాసర్లు (చిన్న పళ్ళేలు) మరియు ఒక సెల్ట్జర్ బాటిల్ తీసుకుని బయటకు వచ్చాడు.

“వద్దు, జీన్,” అన్నాను నేను.

అతను సాసర్ల మీద గ్లాసులను ఉంచి, వాటిని దాదాపు అంచుల వరకు విస్కీతో నింపి, బాటిల్‌లో మిగిలిన దాన్ని తిరిగి కేఫ్‌లోకి తీసుకెళ్లాడు. ఇవాన్ మరియు నేను గ్లాసుల్లో కొంచెం సెల్ట్జర్ కలుపుకున్నాం.

“దోస్తోయెవ్‌స్కీకి జీన్ పరిచయం లేకపోవడం మంచిదైంది,” అన్నాడు ఇవాన్. “ఒకవేళ పరిచయం ఉండి ఉంటే, అతను అతిగా మద్యం సేవించి చనిపోయేవాడేమో.”

“వీటితో మనం ఏం చేయాలి?”

“తాగేయాలి,” అన్నాడు ఇవాన్. “ఇదొక నిరసన. ఇది ప్రత్యక్ష కార్యాచరణ.”

తర్వాతి సోమవారం ఉదయం నేను పని కోసం ‘లిలాస్’ (Lilas)కు వెళ్ళినప్పుడు, ఆండ్రీ నాకు ‘బోవ్రిల్’ (bovril) ఇచ్చాడు; ఇది బీఫ్ సారం (మాంసం రసం) మరియు నీటి మిశ్రమం. అతను పొట్టిగా, బంగారు రంగు జుట్టుతో ఉండేవాడు; ఒకప్పుడు అతని చిన్న మీసం ఉన్న చోట, ఇప్పుడు అతని పెదవి మతగురువు పెదవిలాగా పూర్తిగా మీసం లేకుండా ఉంది. అతను అమెరికన్ బార్‌టెండర్ ధరించే తెల్లని కోటు వేసుకుని ఉన్నాడు.

“మరి జీన్?”

“అతను రేపు వచ్చే వరకు రాడు.”

“అతను ఎలా ఉన్నాడు?”

“వాస్తవాన్ని అంగీకరించడానికి అతనికి ఎక్కువ సమయం పట్టింది. అతను చాలా…”

దుష్టశక్తికి ఒక ప్రతినిధి_

రాపల్లో (Rapallo)కు వెళ్ళడానికి ‘రూ నోత్ర-దామ్-దే-షామ్ప్స్’ (rue Notre-Dame-des-Champs) వీధిని విడిచిపెట్టే ముందు ఎజ్రా నాతో ఇలా అన్నాడు: “హెమ్, ఈ అఫిము (opium) జాడీని నీ దగ్గరే ఉంచుకో, డన్నింగ్‌కు అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే అతనికి ఇవ్వు.”

అది ఒక పెద్ద కోల్డ్-క్రీమ్ జాడీ; దాని మూత తీసి చూసినప్పుడు, లోపల ఉన్న పదార్థం నల్లగా, జిగటగా ఉండి, ముడి అఫిము వాసనను వెదజల్లుతోంది. ‘బులేవార్డ్ దే ఇటాలియన్స్’ (Boulevard des Italiens) దగ్గరలోని ‘అవెన్యూ దే లొపెరా’ (avenue de l’Opéra)లో ఒక ఇండియన్ నాయకుడి (Indian chief) దగ్గర దీన్ని కొన్నానని, దీనికి చాలా ఎక్కువ ఖర్చయిందని ఎజ్రా చెప్పాడు. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధ సమయంలోనూ, ఆ తర్వాతా సైన్యం నుండి పారిపోయిన వారికి మరియు మాదకద్రవ్యాల వ్యాపారులకు అడ్డాగా ఉన్న ‘హోల్ ఇన్ ది వాల్’ (Hole in the Wall) బార్ నుండే ఇది వచ్చి ఉంటుందని నేను అనుకున్నాను. ‘హోల్ ఇన్ ది వాల్’ అనేది ‘రూ దే ఇటాలియన్స్’ వీధిలో ఉండే చాలా ఇరుకైన బార్; ఎర్ర రంగు వేసిన ముఖద్వారం కలిగిన ఆ ప్రదేశం ఒక సందులా ఉండేది. ఒకప్పుడు దాని వెనుక వైపు నుండి పారిస్ మురుగునీటి కాలువల్లోకి వెళ్ళే దారి ఉండేది, దాని ద్వారా భూగర్భ సమాధుల (catacombs) వరకు చేరుకోవచ్చని చెప్పుకునేవారు. డన్నింగ్ అంటే రాల్ఫ్ చీవర్ డన్నింగ్; అతను అఫిము సేవిస్తూ, తినడం కూడా మర్చిపోయే కవి. అతను ఎక్కువగా అఫిము పీల్చినప్పుడు కేవలం పాలు మాత్రమే తాగేవాడు. అతను ‘టెర్జా రిమా’ (terza rima) ఛందస్సులో కవిత్వం రాసేవాడు, అందుకే ఎజ్రాకు అతను ఇష్టమైనవాడిగా మారాడు; ఎజ్రా అతని కవిత్వంలో మంచి లక్షణాలను కూడా గుర్తించాడు. ఎజ్రా స్టూడియో ఉన్న ప్రాంగణంలోనే డన్నింగ్ కూడా నివసించేవాడు. ఎజ్రా పారిస్ విడిచి వెళ్ళడానికి కొన్ని వారాల ముందు డన్నింగ్ చనిపోయే స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, అతనికి సహాయం చేయమని ఎజ్రా నన్ను పిలిచాడు.

“డన్నింగ్ చనిపోతున్నాడు,” అని ఎజ్రా సందేశం పంపాడు. “దయచేసి వెంటనే రా.”

పరుపు మీద పడుకున్న డన్నింగ్ అస్థిపంజరంలా కనిపించాడు. పోషకాహార లోపం వల్ల అతను కచ్చితంగా చనిపోయేవాడేమో, కానీ చివరకు నేను ఎజ్రాను ఒప్పించాను: చక్కని వాక్యాలతో మాట్లాడుతూ ఎవరూ చనిపోరు కదా అని, ‘టెర్జా రిమా’లో మాట్లాడుతూ చనిపోయిన మనిషిని నేనెప్పుడూ చూడలేదని, అసలు డాంటే (Dante) కూడా అలా చేయగలడా అని నాకు సందేహమని చెప్పాను. అతను ‘టెర్జా రిమా’లో మాట్లాడటం లేదని ఎజ్రా అన్నాడు; దానికి నేను, బహుశా అతను నన్ను పిలిచినప్పుడు నేను నిద్రలో ఉండటం వల్ల అది ‘టెర్జా రిమా’లా వినిపించి ఉండవచ్చని అన్నాను. చివరకు, మరణం కోసం ఎదురుచూస్తూ డన్నింగ్‌తో ఒక రాత్రి గడిపిన తర్వాత, ఆ వ్యవహారం ఒక వైద్యుడి చేతికి అప్పగించబడింది; డన్నింగ్‌ను విషప్రభావం నుండి విముక్తి చేయడానికి ఒక ప్రైవేట్ క్లినిక్‌కు తరలించారు. ఎజ్రా అతని చికిత్స ఖర్చులకు హామీ ఇచ్చాడు మరియు డన్నింగ్ తరపున సహాయం చేయడానికి కవిత్వ ప్రేమికులైన కొందరిని (వారు ఎవరో నాకు తెలియదు) రంగంలోకి దించాడు. నిజమైన అత్యవసర పరిస్థితి ఏర్పడితే ఓపియం (మందు) అందించే బాధ్యత మాత్రం నాపై ఉంచబడింది. ఎజ్రా నుండి వచ్చిన ఆ బాధ్యత పవిత్రమైనదిగా భావించాను; దానికి తగినట్లుగా వ్యవహరించగలనని, అలాగే ‘నిజమైన అత్యవసర పరిస్థితి’ని సరిగ్గా అంచనా వేయగలనని ఆశించాను. ఒక ఆదివారం ఉదయం ఎజ్రా ఇంటి సంరక్షకురాలు (concierge) సామిల్ యార్డ్ వద్దకు వచ్చి, నేను రేసింగ్ వివరాలను పరిశీలిస్తున్న కిటికీ వైపు చూస్తూ గట్టిగా ఇలా అరిచింది: “మాన్సియర్ డన్నింగ్ ఇంటి పైకప్పు మీదకు ఎక్కారు, కిందకు రావడానికి ఖచ్చితంగా నిరాకరిస్తున్నారు.”

డన్నింగ్ స్టూడియో పైకప్పు మీదకు ఎక్కి కిందకు రావడానికి నిరాకరించడం నిజమైన అత్యవసర పరిస్థితిగానే అనిపించింది. నేను ఓపియం ఉన్న జాడీని తీసుకుని, ఆ పరిస్థితి పట్ల చాలా ఆందోళనగా, ఉద్వేగంగా ఉన్న ఆ చిన్నపాటి మహిళ (సంరక్షకురాలు)తో కలిసి వీధిలో నడిచాను.

“మాన్సియర్ దగ్గర అవసరమైనది ఉందా?” అని ఆమె నన్ను అడిగింది.

“ఖచ్చితంగా ఉంది,” అని నేను అన్నాను. “ఏ సమస్యా ఉండదు.”

“మాన్సియర్ పౌండ్ అన్ని విషయాలనూ ఆలోచిస్తారు,” అని ఆమె అంది. “ఆయన దయకు మారుపేరు.”

“నిజమే,” అని నేను అన్నాను. “ఆయన లేని లోటు నాకు ప్రతిరోజూ తెలుస్తుంది.”

“మాన్సియర్ డన్నింగ్ హేతుబద్ధంగా వ్యవహరిస్తారని ఆశిద్దాం.”

“పరిస్థితిని చక్కదిద్దడానికి కావాల్సినది నా దగ్గర ఉంది,” అని ఆమెకు భరోసా ఇచ్చాను.

స్టూడియోలు ఉన్న ప్రాంగణానికి చేరుకున్నప్పుడు, ఆ సంరక్షకురాలు ఇలా చెప్పింది: “ఆయన కిందకు వచ్చేశారు.”

“నేను వస్తున్నానని ఆయనకు తెలిసి ఉంటుంది,” అని నేను అన్నాను.

డన్నింగ్ ఉండే చోటికి వెళ్లే బయటి మెట్లెక్కి తలుపు తట్టాను. అతను తలుపు తీశాడు. అతను కృశించిపోయి, అసాధారణంగా పొడవుగా కనిపించాడు.

“ఇది నీకు ఇవ్వమని ఎజ్రా నన్ను పంపాడు,” అని చెబుతూ ఆ జాడీని అతనికి అందించాను. “ఇది ఏమిటో నీకు తెలుస్తుందని ఆయన చెప్పారు.”

అతను ఆ జాడీని తీసుకుని చూశాడు. ఆ తర్వాత దానిని నా వైపు విసిరేశాడు. అది నా ఛాతీకి లేదా భుజానికి తగిలి మెట్ల మీద కిందకు దొర్లిపోయింది.

“నాకొడుకా,” అని అతను అన్నాడు. “వెధవ.”

“నీకు ఇది అవసరం కావచ్చని ఎజ్రా చెప్పాడు,” అని నేను అన్నాను. దానికి ప్రతిగా అతను ఒక పాల సీసా విసిరాడు.

“అది మీకు నిజంగా అవసరం లేదా?” అని నేను అడిగాను.

అతను మరో పాల సీసా విసిరాడు. నేను వెనక్కి తగ్గాను, అతను ఇంకో పాల సీసాతో నా వీపు మీద కొట్టాడు. తర్వాత అతను తలుపు మూసేశాడు.

కొద్దిగా పగిలి ఉన్న ఆ సీసాను నేను తీసుకుని నా జేబులో పెట్టుకున్నాను.

“అతనికి పౌండ్ గారి బహుమతి అక్కర్లేనట్టుంది,” అని నేను ద్వారపాలకురాలితో అన్నాను.

“బహుశా ఇప్పుడు అతను ప్రశాంతంగా ఉంటాడేమో,” అంది ఆమె.

“బహుశా అతని దగ్గర సొంతంగా ఏమైనా ఉన్నాయేమో,” అన్నాను నేను.

“పాపం డన్నింగ్ గారు,” అంది ఆమె.

ఎజ్రా ఏర్పాటు చేసిన కవిత్వ ప్రియులు చివరకు మళ్ళీ డన్నింగ్‌కు సహాయం చేయడానికి తరలివచ్చారు. నా జోక్యం, ద్వారపాలకురాలి ప్రయత్నం రెండూ విఫలమయ్యాయి. పగిలిపోయిందని చెప్పబడిన ఆ నల్లమందు సీసాను నేను మైనపు కాగితంలో చుట్టి, ఒక పాత జత గుర్రపు స్వారీ బూట్లలో ఒకదానికి జాగ్రత్తగా కట్టి దాచిపెట్టాను. కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఇవాన్ షిప్‌మన్ మరియు నేను ఆ అపార్ట్‌మెంట్ నుండి నా వ్యక్తిగత సామానులను తీసివేస్తున్నప్పుడు, ఆ బూట్లు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి కానీ ఆ సీసా మాత్రం లేదు. డన్నింగ్ నా మీద పాల సీసాలను ఎందుకు విసిరాడో నాకు తెలియదు,

బహుశా అతను మొదటిసారి చనిపోయిన రాత్రి నా నమ్మకరాహిత్యాన్ని గుర్తుంచుకున్నాడేమో,

లేదా అది కేవలం నా వ్యక్తిత్వం పట్ల ఉన్న సహజసిద్ధమైన అయిష్టత మాత్రమేమో. కానీ “_మాన్సియర్ డన్నింగ్ ఎస్ట్ మోంటే సుర్

లె టాయిట్ ఎట్ రెఫ్యూస్ కేటగారిక్‌మెంట్ డి డిసెండ్రే_” అనే వాక్యం ఇవాన్ షిప్‌మన్‌కు ఇచ్చిన ఆనందం నాకు గుర్తుంది.

అక్కడ ఉందని అతను నమ్మాడు.

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్_

_సీతాకోకచిలుక రెక్కలపై దుమ్ము వల్ల ఏర్పడిన నమూనాలా అతని ప్రతిభ సహజమైనది. ఒకప్పుడు సీతాకోకచిలుకకు దాని గురించి ఏమీ తెలియదు,

అది ఎప్పుడు చెరిగిపోయిందో లేదా పాడైందో అతనికి తెలియదు.

తరువాత అతను తన పాడైన రెక్కల గురించి, వాటి నిర్మాణం గురించి స్పృహలోకి వచ్చాడు.

ఎగరడంపై ప్రేమ పోవడంతో అతను ఇక ఎగరలేకపోయాడు.

అది సునాయాసంగా ఉన్నప్పటి రోజులు మాత్రమే అతనికి గుర్తున్నాయి._

నేను స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌ను మొదటిసారి కలిసినప్పుడు ఒక చాలా విచిత్రమైన సంఘటన జరిగింది. స్కాట్‌తో చాలా విచిత్రమైన సంఘటనలు జరిగాయి, కానీ ఈ సంఘటనను నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.

నేను కొందరు పనికిమాలిన వ్యక్తులతో కూర్చున్న రూ డెలాంబ్రేలోని డింగో బార్‌లోకి అతను వచ్చాడు.

తనను తాను పరిచయం చేసుకుని, తనతో ఉన్న పొడవాటి, ఆహ్లాదకరమైన వ్యక్తిని, ప్రఖ్యాత పిచ్చర్ అయిన డంక్ చాప్లిన్‌గా పరిచయం చేశాడు. నేను ప్రిన్స్‌టన్ బేస్‌బాల్‌ను అనుసరించలేదు మరియు డంక్ చాప్లిన్ గురించి ఎప్పుడూ వినలేదు, కానీ అతను అసాధారణంగా మంచివాడు, నిశ్చింతగా, ప్రశాంతంగా మరియు స్నేహపూర్వకంగా ఉండేవాడు, మరియు నేను స్కాట్ కంటే అతన్నే ఎక్కువగా ఇష్టపడ్డాను.

అప్పుడు స్కాట్, అందానికి మరియు చక్కదనానికి మధ్యస్థంగా ఉండే ముఖంతో ఒక బాలుడిలా కనిపించేవాడు. అతనికి చాలా లేత రంగు ఉంగరాల జుట్టు, విశాలమైన నుదురు, ఉత్సాహభరితమైన మరియు స్నేహపూర్వకమైన కళ్ళు, మరియు సున్నితమైన పొడవాటి పెదవులు గల ఐరిష్ నోరు ఉండేవి. ఆ నోరు ఒక అమ్మాయికి ఉంటే, అది ఒక అందగత్తె నోరులా ఉండేది. అతని గడ్డం దృఢంగా ఉండేది, అతనికి మంచి చెవులు మరియు అందమైన, దాదాపు చక్కనైన, మచ్చలేని ముక్కు ఉండేది. ఇవన్నీ కలిపి అతని ముఖాన్ని అందంగా మార్చకూడదు, కానీ ఆ అందం అతని రంగు, చాలా లేత రంగు జుట్టు మరియు నోటి నుండి వచ్చింది. అతని నోరు మిమ్మల్ని పరిచయం అయ్యే వరకు ఆందోళన పరుస్తుంది, ఆ తర్వాత అది మిమ్మల్ని మరింత ఆందోళన పరుస్తుంది.

అతన్ని చూడాలని నాకు చాలా ఆసక్తిగా ఉండేది మరియు నేను రోజంతా చాలా కష్టపడి పనిచేశాను. ఇక్కడ స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మరియు నేను ఎన్నడూ వినని గొప్ప డంక్ చాప్లిన్ ఉండటం చాలా అద్భుతంగా అనిపించింది, కానీ ఇప్పుడు అతను నా స్నేహితుడు. స్కాట్ మాట్లాడటం ఆపలేదు, అతను చెప్పినదానికి నాకు ఇబ్బందిగా అనిపించడంతో—అదంతా నా రచన గురించి, అది ఎంత గొప్పదో అనే దాని గురించే—నేను వినకుండా అతడిని నిశితంగా చూస్తూ గమనిస్తూనే ఉన్నాను. అప్పుడు కూడా, ముఖం మీదే పొగడటం బహిరంగ అవమానం అనే వ్యవస్థ కింద మేము నడుస్తూనే ఉన్నాము. స్కాట్ షాంపైన్ తెప్పించాడు; అతను, డంక్ చాప్లిన్, నేను కలిసి దాన్ని తాగాము—బహుశా అక్కడ ఉన్న కొందరు పనికిరాని మనుషులతో కలిసి అనుకుంటా. ఆ ప్రసంగాన్ని డంక్ గానీ, నేను గానీ పెద్దగా శ్రద్ధగా విన్నట్లు లేదు; ఎందుకంటే అది ఒక సుదీర్ఘ ప్రసంగంలా సాగుతుండగా, నేను స్కాట్‌నే గమనిస్తూ ఉండిపోయాను. అతను సన్నని శరీరాకృతి కలిగి ఉండి, ఆరోగ్యంగా ఉన్నట్లు కనిపించలేదు; అతని ముఖం కొంచెం ఉబ్బినట్లుగా అనిపించింది. అతను వేసుకున్న ‘బ్రూక్స్ బ్రదర్స్’ దుస్తులు అతనికి చక్కగా సరిపోయాయి; తెల్లని షర్ట్, దానికి బటన్-డౌన్ కాలర్ మరియు ‘గార్డ్స్’ టై ధరించి ఉన్నాడు. ఆ టై గురించి అతనికి చెబితే బాగుంటుందేమో అనిపించింది—ఎందుకంటే పారిస్‌లో బ్రిటిష్ వాళ్లు ఉండేవారు, వాళ్లలో ఎవరైనా ‘డింగో’ బార్‌కి రావచ్చు (అప్పుడు అక్కడ ఇద్దరు బ్రిటిష్ వాళ్లు ఉన్నారు)—కానీ ఆ తర్వాత “పోనీలే, ఏదైతే అది అయ్యింది” అని వదిలేసి, అతన్నే ఇంకాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఆ టైని అతను రోమ్‌లో కొన్నాడని తర్వాత తెలిసింది.

అతనిని చూడటం ద్వారా నాకు పెద్దగా కొత్త విషయాలేమీ తెలియలేదు, కాకపోతే అతని చేతులు చక్కని ఆకృతితో, సమర్థవంతంగా పనిచేసేలా అనిపించాయి—మరీ చిన్నవి కావు. అతను బార్ స్టూల్ మీద కూర్చున్నప్పుడు, అతని కాళ్లు చాలా పొట్టిగా ఉన్నాయని గమనించాను. సాధారణ పొడవున్న కాళ్లు ఉండి ఉంటే, అతను బహుశా మరో రెండు అంగుళాలు ఎత్తుగా ఉండేవాడేమో. మేము మొదటి షాంపైన్ బాటిల్ పూర్తి చేసి రెండోది మొదలుపెట్టాము, అప్పటికే ఆ ప్రసంగం ముగింపు దశకు చేరుకుంటోంది.

షాంపైన్ తాగకముందు ఉన్న స్థితి కంటే ఇప్పుడు మా ఇద్దరికీ (డంక్ మరియు నాకు) ఇంకా ఉల్లాసంగా అనిపిస్తోంది, ఆ ప్రసంగం ముగుస్తుండటం కూడా సంతోషాన్నిచ్చింది. అంతకుముందు వరకు, నేను గొప్ప రచయితననే విషయం కేవలం నాకూ, నా భార్యకూ మరియు మాకు బాగా తెలిసిన సన్నిహితులకు మాత్రమే తెలిసిన రహస్యంగా ఉండేది. నాలోని ఆ గొప్పతనం గురించి స్కాట్ కూడా అదే సానుకూల అభిప్రాయానికి రావడం నాకు సంతోషాన్నిచ్చింది, అలాగే అతని ప్రసంగం ముగింపు దశకు రావడం కూడా నాకు ఊరటనిచ్చింది. కానీ ప్రసంగం తర్వాత ప్రశ్నల పర్వం మొదలైంది. ప్రసంగాన్ని వినకుండా అతన్ని గమనిస్తూ ఉండిపోవచ్చు, కానీ ప్రశ్నల నుంచి తప్పించుకోవడం సాధ్యం కాదు. నవలా రచయిత తన స్నేహితులు మరియు పరిచయస్తులను నేరుగా ప్రశ్నించడం ద్వారా తనకు కావాల్సిన విషయాలను తెలుసుకోవచ్చని స్కాట్ నమ్మేవాడని నాకు అర్థమైంది. ఆ ప్రశ్నల అడిగే విధానం చాలా సూటిగా ఉండేది.

“అర్నెస్ట్,” అన్నాడు అతను. “నిన్ను అర్నెస్ట్ అని పిలిస్తే నీకేమీ అభ్యంతరం లేదు కదా?”

“డంక్‌ని అడుగు,” అన్నాను నేను. “అసంబద్ధంగా మాట్లాడకు. ఇది చాలా ముఖ్యమైన విషయం. చెప్పు, పెళ్ళికి ముందే నువ్వు, నీ భార్య శారీరకంగా కలిశారా?”

“నాకు తెలియదు.”

“తెలియదు అంటే అర్థం ఏమిటి?”

“నాకు గుర్తులేదు.”

“అంత ముఖ్యమైన విషయం ఎలా గుర్తుండదు?”

“నాకు తెలియదు,” అన్నాను నేను. “విచిత్రంగా ఉంది కదా?”

“విచిత్రం అనడం కంటే ఇది ఇంకా దారుణమైన విషయం,” అన్నాడు స్కాట్. “నీకు కచ్చితంగా గుర్తుండాలి.”

“క్షమించు. ఇది నిజంగా విచారకరం, కదా?”

“బ్రిటిష్ వాళ్ళలా మాట్లాడకు,” అన్నాడు అతను. “కాస్త సీరియస్‌గా ఆలోచించి గుర్తుచేసుకోవడానికి ప్రయత్నించు.”

“లేదు,” అన్నాను నేను. “అది అసాధ్యం.”

“గుర్తుచేసుకోవడానికి నువ్వు నిజాయితీగా ప్రయత్నించవచ్చు కదా.”

అతని మాటల్లో కాస్త గంభీరత ఎక్కువైందని నాకు అనిపించింది. అందరికీ ఇలాగే ఉపన్యాసం ఇస్తాడేమో అని నాకు అనిపించింది, కానీ అలా అనిపించలేదు; ఎందుకంటే ఆ మాటలు చెబుతున్నప్పుడు అతను చెమటలు పట్టడం నేను గమనించాను. అతని పొడవైన, చక్కని ఐరిష్ శైలి పై పెదవి మీద చిన్న చిన్న చెమట చుక్కలు కనిపించాయి; అప్పుడే నేను అతని ముఖం నుండి చూపు పక్కకు తిప్పి, బార్ స్టూల్ మీద కూర్చున్నప్పుడు పైకి ముడుచుకుని ఉన్న అతని కాళ్ళ పొడవును గమనించాను. ఇప్పుడు మళ్ళీ అతని ముఖం వైపు చూశాను, సరిగ్గా అప్పుడే ఆ వింత సంఘటన జరిగింది.

నా భార్య హాడ్లీ నేను ఈ ప్రయాణం చేయడం పట్ల సంతోషంగానే ఉన్నప్పటికీ, ఆమె స్కాట్ రాసిన రచనలను అంతగా పరిగణనలోకి తీసుకోలేదు. ఆమె దృష్టిలో గొప్ప రచయిత అంటే హెన్రీ జేమ్స్. అయినప్పటికీ, పని నుండి విరామం తీసుకుని నేను ఈ ప్రయాణం చేయడం మంచిదని ఆమె భావించింది; అయితే, మా దగ్గర కారు ఉండి, మేమే స్వయంగా ఆ ప్రయాణం చేయగలిగేంత డబ్బు ఉంటే బాగుండేదని మా ఇద్దరికీ అనిపించేది. కానీ అటువంటిది జరుగుతుందని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు. ఆ శరదృతువులో అమెరికాలో ప్రచురితం కాబోయే నా మొదటి కథల సంపుటి కోసం ‘బోని అండ్ లివర్‌రైట్’ (Boni and Liveright) నుండి నాకు రెండు వందల డాలర్ల అడ్వాన్స్ వచ్చింది. అలాగే, నేను బెర్లిన్‌లోని ‘ఫ్రాంక్‌ఫర్టర్ జైటుంగ్’ (Frankfurter Zeitung), ‘డెర్ క్వెర్‌ష్నిట్’ (Der Querschnitt) పత్రికలకు, పారిస్‌లోని ‘దిస్ క్వార్టర్’ (This Quarter), ‘ది ట్రాన్స్‌అట్లాంటిక్ రివ్యూ’ (The Transatlantic Review) పత్రికలకు కథలను అమ్ముతూ ఉండేవాడిని. జూలైలో పాంప్లోనాలోని ‘ఫెరియా’ (ఉత్సవం)కు, ఆ తర్వాత మాడ్రిడ్ మరియు వాలెన్సియాలోని ఉత్సవాలకు వెళ్లడానికి డబ్బు ఆదా చేసే ఉద్దేశంతో, మేము అత్యంత పొదుపుగా జీవిస్తూ, కేవలం అత్యవసర అవసరాలకు తప్ప మరే ఇతర ఖర్చూ చేసేవాళ్ళం కాదు.

‘గార్ డి లియోన్’ (Gare de Lyon) రైల్వే స్టేషన్ నుండి మేము బయలుదేరాల్సిన రోజు ఉదయం, నేను చాలా ముందుగానే అక్కడికి చేరుకుని, రైలు గేట్ల బయట స్కాట్ కోసం వేచి చూశాను. టిక్కెట్లు అతనే తీసుకురావాల్సి ఉంది. రైలు బయలుదేరే సమయం దగ్గరపడుతున్నా అతను రాకపోవడంతో, నేను ప్లాట్‌ఫారమ్ టిక్కెట్ కొని, అతని కోసం వెతుకుతూ రైలు పక్కన నడిచాను. అతను కనిపించలేదు; ఆ పొడవైన రైలు కదలడానికి సిద్ధమవుతుండగా, అతను అందులోనే ఉండి ఉంటాడనే ఆశతో నేను రైలు ఎక్కి లోపల నడిచాను. అది చాలా పెద్ద రైలు, కానీ అతను అందులో లేడు. నేను కండక్టర్‌కు పరిస్థితిని వివరించి, సెకండ్ క్లాస్ టిక్కెట్ (అక్కడ థర్డ్ క్లాస్ లేదు) కొనుక్కున్నాను, అలాగే లియోన్‌లోని అత్యుత్తమ హోటల్ పేరును కండక్టర్‌ను అడిగి తెలుసుకున్నాను. అప్పుడు నాకు మిగిలిన ఏకైక మార్గం ఏమిటంటే, డిజోన్ (Dijon) నుండి స్కాట్‌కు ఒక టెలిగ్రామ్ పంపి, లియోన్‌లో నేను అతని కోసం వేచి ఉండే హోటల్ చిరునామాను తెలియజేయడం. అతను బయలుదేరే లోపు ఆ సందేశం అతనికి అందకపోవచ్చు, కానీ అతని భార్య దాన్ని అతనికి చేరవేస్తుందని భావించాను. అప్పటి వరకు, ఒక పెద్ద మనిషి రైలును మిస్ చేసుకోవడం గురించి నేను ఎప్పుడూ వినలేదు; కానీ ఈ ప్రయాణంలో నేను అనేక కొత్త విషయాలను తెలుసుకోబోతున్నాను. ఆ రోజుల్లో నాకు చాలా త్వరగా కోపం వచ్చే స్వభావం ఉండేది, కానీ ‘మాంటెరో’ (Montereau) దాటేసరికి ఆ కోపం చల్లారింది. దాంతో ప్రశాంతంగా బయటి ప్రకృతి దృశ్యాలను చూస్తూ ఆనందించగలిగాను. మధ్యాహ్నం భోజనపు బోగీలో (డైనింగ్ కార్‌లో) మంచి భోజనం చేసి, ఒక సీసా ‘సెయింట్-ఎమిలియన్’ (St.-Émilion) వైన్ తాగాను. వేరొకరు ఖర్చు భరించే యాత్రకు ఆహ్వానాన్ని అంగీకరించడం ఒక పెద్ద మూర్ఖత్వమని, పైగా స్పెయిన్ వెళ్ళడానికి అవసరమైన డబ్బును దీని కోసం ఖర్చు చేస్తున్నానని అనిపించినా, ఇది నాకు ఒక మంచి పాఠంలా అనిపించింది. ఖర్చును పంచుకునే పద్ధతి కాకుండా, పూర్తిగా వేరొకరు ఖర్చు భరించే ఏ యాత్రకూ నేను ఇంతకు ముందెప్పుడూ వెళ్ళలేదు; ఈ యాత్రలో కూడా హోటల్ మరియు భోజన ఖర్చులను పంచుకోవాలని నేను పట్టుబట్టాను. కానీ ఇప్పుడు ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ అసలు వస్తాడో లేదో కూడా నాకు తెలియదు. కోపంగా ఉన్నప్పుడు నేను అతన్ని ‘స్కాట్’ అని పిలవడం మానేసి కేవలం ‘ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్’ అని పిలవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ తర్వాత, ఆ కోపాన్ని మొదట్లోనే బయటపెట్టి వదిలించుకోవడం మంచిదైందనిపించి సంతోషించాను. త్వరగా కోపం తెచ్చుకునే స్వభావం ఉన్నవారికి ఇది సరైన యాత్ర కాదు.

లియాన్ (Lyon) నగరంలో, స్కాట్ పారిస్ నుండి బయలుదేరి ఇక్కడికి వచ్చాడని, కానీ ఎక్కడ బస చేస్తున్నాడో ఎక్కడా చెప్పలేదని తెలిసింది. అక్కడ నా చిరునామాను వారికి ఇచ్చాను; ఒకవేళ అతను ఫోన్ చేస్తే అతనికి సమాచారం ఇస్తానని అక్కడి పనిమనిషి చెప్పింది. ‘మేడమ్’ (అతని భార్య) అనారోగ్యంతో ఉండి అప్పటికి ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నారు. నేను ప్రముఖ హోటళ్లన్నింటికీ ఫోన్ చేసి సందేశాలు వదిలాను కానీ స్కాట్ ఆచూకీ దొరకలేదు. దాంతో కాస్త మద్యం (అపెరిటిఫ్) తాగుతూ వార్తాపత్రికలు చదవడానికి ఒక కేఫ్‌కు వెళ్లాను. అక్కడ నాకు ఒక వ్యక్తి పరిచయమయ్యాడు; అతను నిప్పును మింగడం ద్వారా జీవనోపాధి పొందేవాడు. అలాగే, పళ్ళు లేని తన దవడల మధ్య నాణేలను ఉంచి, బొటనవేలు మరియు చూపుడు వేలితో వాటిని వంచేవాడు. అతను తన చిగుళ్ళను చూపించినప్పుడు అవి వాచి ఉన్నట్లు కనిపించినా, దృఢంగానే ఉండేవి; అది ఒక చెడ్డ వృత్తి కాదని అతను చెప్పాడు. నేను అతన్ని ఏదైనా పానీయం తీసుకోమని అడిగాను, దానికి అతను సంతోషించాడు. అతనికి మంచి నల్లని ముఖం ఉండేది, నిప్పును మింగేటప్పుడు అది కాంతివంతంగా మెరిసేది. లియాన్‌లో నిప్పు మింగడం వల్ల గానీ, వేళ్లు మరియు దవడలతో చేసే బల ప్రదర్శనల వల్ల గానీ పెద్దగా డబ్బు రాదని అతను చెప్పాడు. నకిలీ నిప్పు మింగేవాళ్ళు ఈ వృత్తిని నాశనం చేశారని, వారు ఎక్కడ ప్రదర్శనలు చేసినా దీన్ని నాశనం చేస్తూనే ఉంటారని అన్నాడు. తాను సాయంత్రమంతా నిప్పు తింటూనే ఉన్నానని, ఆ రాత్రి ఇంకేమైనా తినడానికి తన దగ్గర తగినంత డబ్బు లేదని అతను చెప్పాడు. నిప్పు తినడం వల్ల వచ్చిన పెట్రోల్ రుచిని పోగొట్టుకోవడానికి ఇంకొక పెగ్గు తీసుకోమని నేను అతడిని అడిగాను, అలాగే చవకైన మంచి చోటు ఏదైనా తెలిస్తే మనం కలిసి భోజనం చేయవచ్చని చెప్పాను. తనకు ఒక అద్భుతమైన ప్రదేశం తెలుసని అతను చెప్పాడు.

మేము ఒక అల్జీరియన్ రెస్టారెంట్‌లో చాలా చవకగా తిన్నాము, నాకు అక్కడి ఆహారం మరియు అల్జీరియన్ వైన్ నచ్చాయి. ఆ నిప్పు తినేవాడు మంచి మనిషి, అతను తినడం చూడటం ఆసక్తికరంగా అనిపించింది, ఎందుకంటే చాలా మంది తమ పళ్లతో నమిలినట్లే అతను కూడా తన చిగుళ్లతో బాగా నమలగలిగాడు. జీవనోపాధి కోసం నేను ఏమి చేస్తానని అతను నన్ను అడిగాడు, నేను రచయితగా నా ప్రస్థానాన్ని ప్రారంభిస్తున్నానని అతనికి చెప్పాను. ఎలాంటి రచనలు చేస్తారని అతను అడిగాడు, నేను అతనికి కథలు చెప్పాను. తనకు చాలా కథలు తెలుసని, వాటిలో కొన్ని ఇప్పటివరకు రాసిన వాటికంటే మరింత భయంకరమైనవి మరియు నమ్మశక్యం కానివని అతను చెప్పాడు. అతను వాటిని నాకు చెప్పగలడట, నేను వాటిని రాస్తానని, ఆ తర్వాత వాటి వల్ల ఏమైనా డబ్బు వస్తే, నాకు న్యాయమనిపించినంత అతనికి ఇస్తానని చెప్పాడు. ఇంకా మంచిది ఏంటంటే, మనం కలిసి ఉత్తర ఆఫ్రికాకు వెళ్ళవచ్చు,

అక్కడ అతను నన్ను నీలి సుల్తాన్ దేశానికి తీసుకెళ్తాడు,

అక్కడ ఏ మనిషి కూడా ఎన్నడూ వినని కథలు నేను వినగలను.

ఎలాంటి కథలు అని నేను అతన్ని అడిగాను, దానికి అతను యుద్ధాలు, ఉరిశిక్షలు,

హింసలు, అఘాయిత్యాలు, భయంకరమైన ఆచారాలు, నమ్మశక్యంకాని పద్ధతులు అని చెప్పాడు.

నేను వెయిటర్‌ని పిలవడానికి గంట మోగించాను. అతను రాలేదు, దాంతో మళ్లీ గంట మోగించి, అతన్ని వెతుక్కుంటూ కారిడార్‌లోకి వెళ్లాను. స్కాట్ కళ్లు మూసుకుని పడుకుని ఉన్నాడు; నెమ్మదిగా, జాగ్రత్తగా శ్వాస తీసుకుంటున్నాడు. అతని ముఖం మైనంలా తెల్లగా, నిర్మలమైన ఆకృతితో ఉండి, చనిపోయిన ఒక చిన్న ‘క్రూసేడర్’ (మత యోధుడు) లా కనిపించాడు. నేను గడుపుతున్నది నిజంగా ‘సాహిత్య జీవితం’ అయితే, ఆ జీవితం పట్ల నాకు విసుగు పుడుతోంది. పని చేయకపోవడం వల్ల కలిగే వెలితిని అప్పుడే అనుభవిస్తున్నాను; జీవితంలో వృథాగా గడిచిన ప్రతి రోజు చివరలో కలిగే ఆ గాఢమైన ఒంటరితనం నన్ను ఆవరించింది. స్కాట్ ప్రవర్తన, ఈ అర్థరహితమైన వ్యవహారం చూసి నాకు చాలా విసుగు వచ్చింది. అయినా సరే, వెయిటర్‌ని కనుగొని థర్మామీటర్, ఆస్పిరిన్ తెమ్మని డబ్బులిచ్చాను; అలాగే రెండు ‘సిట్రాన్ ప్రెస్సేస్’ (నిమ్మరసం పానీయం), రెండు డబుల్ విస్కీలు ఆర్డర్ చేశాను. ఒక పూర్తి విస్కీ బాటిల్ అడగాలని చూశాను కానీ, వాళ్లు గ్లాసుల లెక్కన మాత్రమే అమ్మేవారు.

గదికి తిరిగి వచ్చేసరికి, స్కాట్ తన సమాధి మీద పడుకున్న శిల్పంలా, తనకే ఒక స్మారక చిహ్నంలా కళ్లు మూసుకుని, ఎంతో హుందాగా శ్వాస తీసుకుంటూ పడుకుని ఉన్నాడు.

నేను గదిలోకి రావడం విని అతను అడిగాడు, “థర్మామీటర్ తెచ్చావా?”

నేను దగ్గరికి వెళ్లి అతని నుదుటిపై చేయి పెట్టాను. అది సమాధిలా చల్లగా లేదు, కానీ చల్లగానే ఉంది, అలాగే జిగటగా కూడా లేదు.

“లేదు,” అన్నాను నేను.

“నువ్వు తెచ్చావని అనుకున్నాను.”

“అది తేవడానికి మనిషిని పంపాను.”

“అది ఒకటే కాదు కదా.”

“అవును. నిజమే కదా.”

పిచ్చివాడి మీద కోపం రానట్టే, స్కాట్ మీద కూడా కోపం రాదు; కానీ ఈ అర్థరహితమైన వ్యవహారంలో ఇరుక్కున్నందుకు నా మీద నాకే కోపం వస్తోంది. అయితే, అతను చెప్పిన దాంట్లో ఒక వాస్తవం ఉంది, అది నాకు బాగా తెలుసు. ఆ రోజుల్లో చాలా మంది తాగుబోతులు న్యూమోనియాతో చనిపోయేవారు – ఆ వ్యాధి ఇప్పుడు దాదాపుగా అంతరించిపోయింది. కానీ స్కాట్‌ని తాగుబోతుగా అంగీకరించడం కష్టం, ఎందుకంటే చాలా తక్కువ పరిమాణంలో మద్యం తీసుకున్నా అతను బాగా ప్రభావితమయ్యేవాడు.

అప్పట్లో ఐరోపాలో, వైన్ అనేది ఆహారం లాగే ఆరోగ్యకరమైనది, సాధారణమైనది అని భావించేవాళ్లం; అది సంతోషాన్ని, ఆరోగ్యాన్ని, ఆనందాన్ని ఇచ్చే గొప్ప పదార్థం అని అనుకునేవాళ్లం. వైన్ తాగడం అనేది గొప్పతనం ప్రదర్శించుకోవడం (snobbism) కాదు, ఆధునికతకు చిహ్నం కాదు, లేదా ఏదో ప్రత్యేక వర్గానికి (cult) సంబంధించిన విషయం కాదు; అది తినడం ఎంత సహజమో, నాకు అంతే అవసరమైన విషయం కూడా; వైన్, సైడర్ లేదా బీర్ లేకుండా భోజనం చేయడం గురించి నేను అస్సలు ఆలోచించేవాడిని కాదు. తీపి లేదా మరీ చిక్కగా ఉండే వైన్‌లు తప్ప మిగిలిన అన్ని రకాల వైన్‌లంటే నాకు ఇష్టం. తేలికపాటి, ‘డ్రై’ (తీపి లేని) తెల్లని ‘మాకాన్’ (Mâcon) వైన్ బాటిళ్లను పంచుకుని తాగడం వల్ల స్కాట్ ప్రవర్తనలో మార్పులు వచ్చి, అతను మూర్ఖుడిలా ప్రవర్తించేలా చేస్తుందని నాకు అస్సలు అనిపించలేదు. ఉదయం పూట విస్కీ, పెరియర్ (Perrier) తీసుకున్న మాట వాస్తవమే, కానీ అప్పట్లో మద్యపాన వ్యసనపరుల గురించి నాకు సరైన అవగాహన లేకపోవడంతో, వర్షంలో ఓపెన్ కారు నడుపుతున్న వ్యక్తికి ఒక విస్కీ వల్ల హాని కలుగుతుందని నేను ఊహించలేకపోయాను. ఆ ఆల్కహాల్ చాలా తక్కువ సమయంలోనే శరీరంలో కలిసిపోయి (ఆక్సీకరణం చెంది) ఉండాల్సింది.

వెయిటర్ వివిధ వస్తువులను తీసుకువచ్చే వరకు నేను అక్కడే కూర్చుని వార్తాపత్రిక చదువుతూ, అంతకుముందు ఆగిన చోట తెరిచిన ‘మాకాన్’ వైన్ బాటిల్‌లో ఒకదానిని పూర్తి చేశాను. ఫ్రాన్స్‌లో నివసిస్తున్నప్పుడు, రోజువారీగా అనుసరించదగిన అద్భుతమైన నేర వార్తలు పత్రికలలో కనిపిస్తూనే ఉంటాయి. ఆ నేర వార్తలు ధారావాహిక కథల్లా సాగుతాయి; అమెరికన్ సీరియల్స్‌లో లాగా ఇందులో సారాంశాలు (summaries) ఉండవు కాబట్టి, వాటి ప్రారంభ అధ్యాయాలను చదవడం చాలా అవసరం. నిజానికి, అమెరికన్ పత్రికలలో వచ్చే ఏ సీరియల్ అయినా సరే, అత్యంత ముఖ్యమైన మొదటి అధ్యాయం చదవకపోతే అంత ఆసక్తికరంగా అనిపించదు. ఫ్రాన్స్‌లో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు పత్రికలు నిరాశ కలిగిస్తాయి, ఎందుకంటే వివిధ నేరాలు, వివాదాలు లేదా కుంభకోణాల కథనాల్లోని కొనసాగింపును మీరు కోల్పోతారు, అలాగే కేఫ్‌లో కూర్చుని వాటి గురించి చదవడం వల్ల కలిగే ఆనందాన్ని కూడా పొందలేరు. ఆ రాత్రి నేను ఏదైనా కేఫ్‌లో ఉండి, పారిస్ పత్రికల ఉదయం సంచికలను చదువుతూ, జనాన్ని చూస్తూ, రాత్రి భోజనానికి ముందు ‘మాకాన్’ కంటే కాస్త బలమైన పానీయం తాగుతూ గడపాలని కోరుకున్నాను. కానీ స్కాట్‌ను చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత నాపై ఉండటంతో, ఉన్న చోటే ఆనందంగా గడిపాను.

నిమ్మరసం, మంచు ముక్కలు (ice) ఉన్న రెండు గ్లాసులు, విస్కీ మరియు పెరియర్ వాటర్ బాటిల్‌తో వెయిటర్ వచ్చినప్పుడు, ఫార్మసీ మూసివేసి ఉందని, థర్మామీటర్ తీసుకురాలేకపోయానని చెప్పాడు. అతను ఎవరి దగ్గరో ఆస్పిరిన్ మాత్రలు మాత్రం అడిగి తెచ్చాడు. థర్మామీటర్ కూడా ఎవరి దగ్గరైనా అడిగి తీసుకురాగలరేమో చూడమని నేను అతన్ని అడిగాను. స్కాట్ కళ్లు తెరిచి, ఆ వెయిటర్ వైపు ఒక రకమైన తీవ్రమైన, అసహనంతో కూడిన ఐరిష్ చూపు విసిరాడు.

“విషయం ఎంత తీవ్రమైనదో నువ్వు అతనికి చెప్పావా?” అని అతను అడిగాడు.

“అతనికి అర్థమైందనే అనుకుంటున్నాను.”

“దయచేసి విషయం స్పష్టంగా అర్థమయ్యేలా చెప్పడానికి ప్రయత్నించు.”

నేను ఆ విషయాన్ని స్పష్టంగా చెప్పడానికి ప్రయత్నించాను, అప్పుడు ఆ వెయిటర్, “నాకు సాధ్యమైనంత వరకు తెస్తాను,” అని అన్నాడు.

“పని జరిగేలా చేయడానికి నువ్వు అతనికి తగినంత టిప్ ఇచ్చావా? వాళ్లు కేవలం టిప్‌ల కోసమే పనిచేస్తారు.”

“నాకు ఆ విషయం తెలియదు,” అని నేను అన్నాను. “హోటల్ వాళ్లు వాళ్లకు అదనంగా ఏదో కొంత చెల్లిస్తారని నేను అనుకున్నాను.”

“నా ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, మంచి మొత్తంలో టిప్ ఇస్తే తప్ప వాళ్లు నీ కోసం ఏ పనీ చేయరు. వాళ్లలో చాలామంది పూర్తిగా చెడిపోయిన మనుషులు.”

నాకు ఇవాన్ షిప్‌మాన్ గుర్తుకొచ్చాడు; అలాగే ‘క్లోజరీ డె లీలాస్’ (Closerie des Lilas)లో అమెరికన్ బార్‌ను ఏర్పాటు చేసినప్పుడు మీసం కత్తిరించుకోవాల్సి వచ్చిన ఆ వెయిటర్ గుర్తుకొచ్చాడు. స్కాట్‌ను కలవడానికి చాలా కాలం ముందే ఇవాన్ మాంట్రూజ్‌లోని తన తోటలో ఎలా కసరత్తులు చేసేవాడో, ‘లీలాస్’లో మేమందరం ఎంత మంచి స్నేహితులుగా ఉండేవాళ్ళమో, ఆ తర్వాత జరిగిన మార్పులు మరియు వాటి అర్థం మా అందరికీ ఎంత ముఖ్యమో అని నేను ఆలోచించాను. ‘లీలాస్’కు సంబంధించిన ఈ సమస్య గురించి స్కాట్‌కు చెప్పాలని అనుకున్నాను—బహుశా ఇంతకు ముందే అతనికి ఈ విషయం చెప్పి ఉంటాను—కానీ వెయిటర్ల గురించి గానీ, వారి సమస్యల గురించి గానీ, వారి గొప్ప దయగుణం గురించి గానీ అతనికి ఏమాత్రం పట్టదని నాకు తెలుసు.

“స్కాట్ అస్సలు సంతోషంగా లేడా?”

“బహుశా.”

“పాపం, అతను.”

“నేను ఒక విషయం తెలుసుకున్నాను.”

“ఏమిటది?”

“ప్రేమించని వారితో ఎప్పుడూ ప్రయాణాలు చేయకూడదని.”

“అది మంచిదే కదా?”

“అవును. మనం స్పెయిన్‌కు వెళ్తున్నాం.”

“అవును. మనం వెళ్లడానికి ఇక ఆరు వారాల కంటే తక్కువ సమయమే ఉంది. ఈసారి ఎవరూ దాన్ని పాడుచేయనివ్వకూడదు, సరేనా?”

“అవును. పాంప్లోనా తర్వాత మనం మాడ్రిడ్, వాలెన్సియాకు వెళ్తాం.”

“మ్-మ్-మ్-మ్,” అని ఆమె పిల్లిలా మెల్లగా అంది.

“పాపం స్కాట్,” అన్నాను నేను.

“అందరిదీ పాపం పరిస్థితే,” అంది హాడ్లీ. “డబ్బు లేని ‘ఫెదర్-క్యాట్స్’ (ఆడంబరపు పిల్లులు) లాంటి వాళ్ళం మనం.”

“మనం చాలా అదృష్టవంతులం.”

“మనం జాగ్రత్తగా ఉంటూ, ఈ స్థితిని కాపాడుకోవాలి.” మేమిద్దరం కేఫ్ టేబుల్ మీద ఉన్న చెక్కను తాకాము, మాకు ఏమి కావాలో చూడటానికి వెయిటర్ వచ్చాడు. కానీ మాకు కావలసింది అతడు గానీ, మరెవరైనా గానీ, చెక్కను గానీ, లేదా ఆ కేఫ్ టేబుల్ ఉన్న పాలరాయిని గానీ తట్టడం వల్ల ఎప్పటికీ మాకు లభించలేదు. కానీ ఆ రాత్రి మాకు ఆ విషయం తెలియదు, మేము చాలా సంతోషంగా ఉన్నాము.

యాత్ర జరిగిన ఒకటి రెండు రోజుల తర్వాత స్కాట్ తన పుస్తకాన్ని తీసుకువచ్చాడు. దానికి మితిమీరిన రంగుల కవర్ ఉంది, దానిలోని హింస, అసభ్యత, మరియు జారే స్వభావం చూసి నేను ఇబ్బందిపడినట్లు నాకు గుర్తుంది. అది ఏదో చెత్త సైన్స్ ఫిక్షన్ పుస్తకానికి ఉండే కవర్ లాగా కనిపించింది. దానిని చూసి నిరుత్సాహపడొద్దని, లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని ఒక హైవే పక్కన ఉన్న బిల్‌బోర్డ్‌కు సంబంధించిందని, అది కథలో ముఖ్యమని స్కాట్ నాతో చెప్పాడు. అతనికి ఆ కవర్ ఒకప్పుడు నచ్చిందని, ఇప్పుడు నచ్చడం లేదని చెప్పాడు. నేను పుస్తకం చదవడానికి దానిని తీసేశాను.

నేను ఆ పుస్తకం చదవడం పూర్తి చేసినప్పుడు, స్కాట్ ఏమి చేసినా, ఎలా ప్రవర్తించినా, అదొక జబ్బు లాంటిదని నేను గ్రహించి, అతనికి నా వంతు సహాయం చేస్తూ, ఒక మంచి స్నేహితుడిగా ఉండేందుకు ప్రయత్నించాలని నాకు అర్థమైంది. నాకు తెలిసిన వారందరి కంటే అతనికి చాలా మంచి స్నేహితులు ఉన్నారు. కానీ నేను అతనికి ఉపయోగపడగలనో లేదో తెలియకపోయినా, వారిలో ఒకరిగా చేరాను. అతను ‘ది గ్రేట్ గాట్స్‌బీ’ అంత గొప్ప పుస్తకం రాయగలిగితే, అంతకంటే గొప్ప పుస్తకం కూడా రాయగలడని నాకు నమ్మకం కలిగింది. నాకు అప్పటికి జెల్డా తెలియదు, అందువల్ల అతనికి వ్యతిరేకంగా ఉన్న భయంకరమైన ప్రతికూలతల గురించి నాకు తెలియదు. కానీ మేము వాటిని త్వరలోనే తెలుసుకోబోతున్నాము.

‘హాక్స్ డు నాట్ షేర్’

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్, 14 రూ టిల్సిట్‌లో వారు అద్దెకు తీసుకున్న ఫర్నిచర్ ఉన్న ఫ్లాట్‌లో తన భార్య జెల్డా మరియు తన చిన్న కుమార్తెతో కలిసి మధ్యాహ్న భోజనానికి మమ్మల్ని ఆహ్వానించారు.

ఆ ఫ్లాట్ గురించి నాకు పెద్దగా ఏమీ గుర్తులేదు, అది చీకటిగా, గాలిలేకుండా ఉండేదని, మరియు అందులో వారికి చెందినదిగా అనిపించే వస్తువు ఏదీ లేదని తప్ప.

లేత నీలిరంగు తోలుతో కట్టబడి, బంగారు అక్షరాలతో శీర్షికలు ఉన్న స్కాట్ మొదటి పుస్తకాలు తప్ప. స్కాట్ మాకు ఒక పెద్ద లెడ్జర్‌ను కూడా చూపించాడు. అందులో అతను ప్రచురించిన కథలన్నీ, వాటికి అతను పొందిన ధరలు, చలనచిత్ర అమ్మకాల ద్వారా వచ్చిన మొత్తాలు, మరియు అతని పుస్తకాల అమ్మకాలు, రాయల్టీలతో పాటు సంవత్సరాల వారీగా జాబితా చేయబడి ఉన్నాయి. అవన్నీ ఒక ఓడ యొక్క లాగ్‌బుక్‌లా జాగ్రత్తగా నమోదు చేయబడ్డాయి మరియు స్కాట్ వాటిని మా ఇద్దరికీ, తానొక మ్యూజియం క్యూరేటర్‌లాగా, నిష్పక్షపాతమైన గర్వంతో చూపించాడు. స్కాట్ ఆందోళనగా, ఆతిథ్యంగా ఉంటూ, తన సంపాదన లెక్కలను అవే అక్కడి దృశ్యాలైనట్లుగా మాకు చూపించాడు. అక్కడ ఏ దృశ్యమూ లేదు.

జెల్డాకు బాగా హ్యాంగోవర్ వచ్చింది. ముందు రోజు రాత్రి వాళ్ళు మాంట్‌మార్ట్రేలో ఉన్నారు మరియు స్కాట్‌కు తాగాలని లేకపోవడంతో గొడవపడ్డారు. అతను నాతో చెప్పాడు, కష్టపడి పనిచేయాలని, తాగకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడని, కానీ జెల్డా అతన్ని ఆనందాన్ని పాడుచేసేవాడిలాగా లేదా ఆట చెడగొట్టేవాడిలాగా చూస్తోందని. ఆమె అతన్ని ఆ రెండు పదాలతోనే పిలిచింది మరియు ఒకరిపై ఒకరు నిందలు వేసుకున్నారు, అప్పుడు జెల్డా, “నేను చేయలేదు. నేను అలాంటిదేమీ చేయలేదు. అది నిజం కాదు, స్కాట్,” అని చెప్పేది. తర్వాత

ఆమెకు ఏదో గుర్తుకు వచ్చినట్టుగా కనిపించి, సంతోషంగా నవ్వేది.

ఆ రోజు జెల్డా అంత అందంగా లేదు. ఆమె అందమైన ముదురు బంగారు రంగు జుట్టు,

లియోన్‌లో వర్షం కారణంగా వారు తమ కారును వదిలేసి వచ్చినప్పుడు, ఆమె చేయించుకున్న ఒక చెడ్డ పర్మనెంట్ వల్ల తాత్కాలికంగా పాడైపోయింది,

మరియు ఆమె కళ్ళు అలసిపోయి ఉన్నాయి,

ఆమె ముఖం చాలా బిగుసుకుపోయి, కళావిహీనంగా ఉంది.

ఆమె హ్యాడ్లీతో, నాతో పైపైన సంతోషంగానే ఉంది, కానీ ఆమెలోని ఒక పెద్ద భాగం

అక్కడ ఉన్నట్టుగా కాకుండా, ఆ ఉదయం తను ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన పార్టీలోనే ఉన్నట్టుగా అనిపించింది. లియోన్ నుండి ఇక్కడికి వచ్చిన ప్రయాణంలో స్కాట్, నేను

చాలా గొప్పగా, అద్భుతంగా గడిపామని, దాని గురించి ఆమె అసూయ పడుతోందని ఆమె, స్కాట్ ఇద్దరూ భావిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.

“మీరిద్దరూ కలిసి అంత అద్భుతమైన సమయాలను గడపగలిగినప్పుడు,

ఇక్కడ పారిస్‌లో మన మంచి స్నేహితులతో నేను కూడా కొంచెం సరదాగా గడపడం న్యాయమే అనిపిస్తుంది,” అని ఆమె స్కాట్‌తో అంది.

స్కాట్ ఒక మంచి ఆతిథేయుడిగా ప్రవర్తిస్తున్నాడు, మేము చాలా చెత్త భోజనం చేశాము, దాన్ని వైన్ కొంచెం

మెరుగుపరిచింది కానీ పూర్తిగా కాదు. ఆ చిన్న అమ్మాయి బంగారు రంగు జుట్టుతో,

బొద్దుగా ఉండే ముఖంతో, మంచి శరీర సౌష్టవంతో, చాలా ఆరోగ్యంగా కనిపించేది మరియు గట్టి కాక్నీ యాసతో ఇంగ్లీషు మాట్లాడేది. ఆమె పెద్దయ్యాక లేడీ డయానా మ్యానర్స్ లాగా మాట్లాడాలని తాను కోరుకున్నందున, ఆమెకు ఒక ఇంగ్లీషు నానీని పెట్టానని స్కాట్ వివరించాడు.

జెల్డాకు డేగ కళ్ళు, సన్నని పెదవులు మరియు దక్షిణాది వారి పద్ధతులు,

యాస ఉండేవి. ఆమె ముఖాన్ని చూస్తుంటే, ఆమె మనసు బల్ల దగ్గర నుండి రాత్రి విందుకు వెళ్లి, పిల్లి కళ్ళలాంటి శూన్యమైన కళ్ళతో తిరిగి వచ్చి, ఆపై సంతోషంతో నిండిపోవడం, ఆ సంతోషం ఆమె పెదవుల సన్నని గీతలపై కనిపించి,

ఆ తర్వాత మాయమైపోవడం మీరు చూడవచ్చు. స్కాట్ ఒక మంచి ఉల్లాసభరితమైన ఆతిథేయుడిలా ప్రవర్తిస్తుండగా, అతను వైన్ తాగుతున్నప్పుడు జెల్డా అతని వైపు చూసి, తన కళ్ళతో, పెదవులతో కూడా సంతోషంగా నవ్వింది. ఆ నవ్వు గురించి నేను బాగా తెలుసుకున్నాను. దాని అర్థం, స్కాట్ రాయలేడని ఆమెకు తెలుసు.

జెల్డా స్కాట్ పనిని చూసి అసూయపడేది మరియు మేము వారిని తెలుసుకున్న కొద్దీ, ఇది ఒక సాధారణ పద్ధతిగా మారింది. స్కాట్…

ఆ వసంతం చివరి నుండి వేసవి ప్రారంభం వరకు స్కాట్ పని చేయడానికి చాలా పోరాడాడు, కానీ అతను కేవలం అప్పుడప్పుడు మాత్రమే పని చేయగలిగాడు. నేను అతన్ని చూసినప్పుడు అతను ఎప్పుడూ ఉల్లాసంగా ఉండేవాడు, కొన్నిసార్లు తీవ్రంగా ఉల్లాసంగా ఉండేవాడు, మరియు అతను మంచి జోకులు వేసేవాడు, మంచి స్నేహితుడుగా ఉండేవాడు.

అతనికి చాలా కష్ట సమయాలు వచ్చినప్పుడు, నేను వాటి గురించి అతను చెప్పేది విన్నాను మరియు అతను తనను తాను నిగ్రహించుకోగలిగితే, అతను రాయవలసిన విధంగానే రాస్తాడని, మరియు మరణం మాత్రమే మార్చలేనిదని అతనికి అర్థమయ్యేలా చెప్పడానికి ప్రయత్నించాను. అప్పుడు అతను తనను తాను ఎగతాళి చేసుకునేవాడు, మరియు అతను అలా చేయగలిగినంత కాలం అతను సురక్షితంగా ఉన్నాడని నేను అనుకున్నాను. ఈ పరిస్థితులన్నిటిలోనూ అతను “ది రిచ్ బాయ్” అనే ఒక మంచి కథను రాశాడు, మరియు అతను తర్వాత రాసినట్లుగా దానికంటే మెరుగ్గా రాయగలడని నాకు నమ్మకం కలిగింది.

ఆ వేసవిలో మేము స్పెయిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, నేను ఒక నవల యొక్క మొదటి ముసాయిదాను ప్రారంభించి, సెప్టెంబర్‌లో పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చాక దాన్ని పూర్తి చేశాను. స్కాట్ మరియు జెల్డా క్యాప్ డి’ఆంటిబ్స్‌లో ఉన్నారు, మరియు ఆ శరదృతువులో నేను అతన్ని పారిస్‌లో చూసినప్పుడు అతను చాలా మారిపోయాడు. అతను రివియరాలో ఉన్నప్పుడు మత్తు దిగే ప్రయత్నం చేయలేదు, అందువల్ల ఇప్పుడు పగలే కాదు రాత్రుళ్లు కూడా తాగి ఉండేవాడు.

ఎవరైనా పని చేస్తున్నారా లేదా అనే విషయం అతనికి ఇకపై ఏమాత్రం తేడాగా అనిపించేది కాదు.

పగలు గానీ, రాత్రి గానీ, తాగి ఉన్నప్పుడల్లా అతను 113 రూ నోట్రే-డామ్-డెస్-చాంప్స్‌కు వచ్చేవాడు.

అతను తన కిందివారితో లేదా తనకంటే తక్కువవారని భావించే వారితో చాలా అమర్యాదగా ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టాడు.

ఒకసారి అతను తన చిన్న కూతురితో సామిల్ గేటు గుండా లోపలికి వచ్చాడు—అది ఇంగ్లీష్ నర్సుకు సెలవు రోజు, స్కాట్ ఆ పాపను చూసుకుంటున్నాడు—మెట్ల కింద ఆమె తనకు బాత్రూమ్‌కు వెళ్లాలని చెప్పింది.

స్కాట్ ఆమె బట్టలు విప్పడం మొదలుపెట్టాడు, అప్పుడు మా కింది అంతస్తులో నివసించే యజమాని లోపలికి వచ్చి, “అయ్యా, మీకు కొంచెం ముందుగా మెట్లకు ఎడమ వైపున ఒక _క్యాబినెట్ డి టాయిలెట్_ ఉంది,” అని అన్నాడు.

“అవును, నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండకపోతే నీ తల కూడా అందులో పెడతాను,” అని స్కాట్ అతనితో అన్నాడు.

ఆ శరత్కాలమంతా అతను చాలా ఇబ్బంది పెట్టాడు, కానీ మత్తు దిగిన తర్వాత ఒక నవల రాయడం మొదలుపెట్టాడు. అతను మత్తులో లేనప్పుడు నేను అతన్ని అరుదుగా చూసేవాడిని, కానీ అతను మత్తులో లేనప్పుడు ఎప్పుడూ ఆహ్లాదకరంగా ఉండేవాడు, జోకులు వేసేవాడు, కొన్నిసార్లు తన గురించి తానూ జోకులు వేసుకునేవాడు. కానీ అతను తాగి ఉన్నప్పుడు సాధారణంగా నన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చేవాడు, మరియు తాగి ఉన్నప్పుడు, జెల్డా అతని పనిలో జోక్యం చేసుకున్నంత ఆనందాన్ని అతను నా పనిలో జోక్యం చేసుకుంటూ పొందేవాడు. ఇది సంవత్సరాల తరబడి కొనసాగింది, కానీ చాలా సంవత్సరాలుగా, స్కాట్ మత్తులో లేనప్పుడు అతని కంటే నమ్మకమైన స్నేహితుడు నాకు మరొకరు లేరు.

1925వ సంవత్సరం శరదృతువులో, నేను అతనికి _The Sun Also Rises_ మొదటి ముసాయిదా రాతప్రతిని చూపించనందుకు అతను కలత చెందాడు. నేను దానిని సమీక్షించి, తిరిగి రాసేంత వరకు దానికి అర్థం ఉండదని, మరియు దాని గురించి మొదట ఎవరితోనూ చర్చించడం గానీ, చూపించడం గానీ నాకు ఇష్టం లేదని అతనికి వివరించాను. అక్కడ మొదటి మంచు కురిసిన వెంటనే మేము ఆస్ట్రియాలోని వోరార్ల్‌బర్గ్‌లో ఉన్న ష్రన్స్‌కు వెళ్తున్నాము.

నేను అక్కడ రాతప్రతి మొదటి సగభాగాన్ని తిరిగి రాశాను, బహుశా జనవరిలో పూర్తి చేశాను. నేను దానిని న్యూయార్క్‌కు తీసుకువెళ్లి, స్క్రైబ్నర్స్‌కు చెందిన మాక్స్ పెర్కిన్స్‌కు చూపించాను.

ఆ తర్వాత ష్రన్స్ వద్దకు తిరిగి వెళ్లి, ఆ పుస్తకాన్ని తిరిగి రాయడం పూర్తి చేశాను.

పూర్తిగా తిరిగి రాసి, కుదించిన మాన్యుస్క్రిప్ట్‌ను ఏప్రిల్ చివరిలో స్క్రైబ్నర్స్‌కు పంపిన తర్వాతే స్కాట్ దానిని చూశాడు.

దాని గురించి నేను అతనితో సరదాగా మాట్లాడటం నాకు గుర్తుంది. ఒక పని పూర్తయ్యాక, ఎప్పటిలాగే సహాయం చేయడానికి అతను ఆందోళనగా, ఆత్రుతగా ఉన్నాడు.

కానీ నేను తిరిగి రాస్తున్నప్పుడు అతని సహాయం నాకు అక్కర్లేదు.

మేము వోరార్ల్‌బర్గ్‌లో నివసిస్తూ, నేను నవలను తిరిగి రాయడం పూర్తి చేస్తున్న సమయంలో, స్కాట్, అతని భార్య, బిడ్డ పారిస్ నుండి దిగువ పైరినీస్‌లోని ఒక విహార ప్రదేశానికి వెళ్లారు.

ఎక్కువ షాంపేన్ తాగడం వల్ల వచ్చే ఆ సుపరిచితమైన పేగు సంబంధిత వ్యాధితో జెల్డా అనారోగ్యానికి గురైంది. ఆ తర్వాత దానిని కొలైటిస్‌గా నిర్ధారించారు.

స్కాట్ మద్యం తాగడం మానేసి, పని చేయడం మొదలుపెట్టాడు. జూన్‌లో మమ్మల్ని జువాన్-లెస్-పిన్స్‌కు రమ్మని అతను కోరాడు. వారు మా కోసం ఒక చవకైన విల్లాను కనుగొంటారు, మరియు ఈసారి అతను మద్యం సేవించడు, అంతా పాత మంచి రోజుల్లా ఉంటుంది, మేము ఈత కొడతాము, ఆరోగ్యంగా, మంచి రంగులో ఉంటాము, మధ్యాహ్న భోజనానికి ముందు ఒకటి, రాత్రి భోజనానికి ముందు ఒకటి అపెరిటిఫ్ తీసుకుంటాము. జెల్డా మళ్ళీ బాగుపడింది, మరియు వారిద్దరూ బాగున్నారు, అతని నవల అద్భుతంగా సాగుతోంది. అతనికి ‘ది గ్రేట్ గాట్స్‌బీ’ నాటకీకరణ నుండి డబ్బు వస్తోంది, అది బాగా నడుస్తోంది,

మరియు అది సినిమాలకు అమ్ముడవుతుంది, అతనికి ఎలాంటి చింత లేదు. జెల్డా నిజంగా బాగానే ఉంది మరియు ప్రతిదీ క్రమశిక్షణతో జరగబోతోంది.

నేను మే నెలలో మాడ్రిడ్‌లో ఒంటరిగా పని చేసుకుని వచ్చాను. నేను బయోన్ నుండి జువాన్-లెస్-పిన్స్‌కు మూడవ తరగతిలో రైలులో వచ్చాను. నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది, ఎందుకంటే తెలివితక్కువగా నా దగ్గర డబ్బు అయిపోయింది మరియు చివరిసారిగా ఫ్రెంచ్-స్పానిష్ సరిహద్దులోని హెండయేలో తిన్నాను. అది ఒక మంచి విల్లా, మరియు స్కాట్‌కు దగ్గరలోనే చాలా చక్కని ఇల్లు ఉంది. ఆ విల్లాను చాలా చక్కగా నడుపుతున్న నా భార్యను, మా స్నేహితులను చూడటం నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. భోజనానికి ముందు ఇచ్చిన ఒక్క అపెరిటిఫ్ చాలా బాగుంది, మేము మరికొన్ని తీసుకున్నాము. ఆ రాత్రి క్యాసినోలో మాకు స్వాగతం పలకడానికి ఒక చిన్న పార్టీ జరిగింది. అందులో మాక్‌లీష్‌లు, మర్ఫీలు, ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌లు మరియు విల్లాలో నివసిస్తున్న మేము ఉన్నాము. ఎవరూ షాంపేన్ కంటే బలమైనది ఏమీ తాగలేదు మరియు ఆ ప్రదేశం చాలా ఉల్లాసంగా, స్పష్టంగా రాయడానికి ఒక అద్భుతమైన ప్రదేశంగా ఉంది. ఒంటరిగా ఉండటం తప్ప, ఒక మనిషి రాయడానికి కావలసినవన్నీ అక్కడ ఉండబోతున్నాయి.

జెల్డా చాలా అందంగా ఉంది, ఆమె చర్మం చక్కటి బంగారు రంగులో ఉంది, ఆమె జుట్టు అందమైన ముదురు బంగారు రంగులో ఉంది మరియు ఆమె చాలా స్నేహశీలి. ఆమె డేగ కళ్ళు స్పష్టంగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి. అంతా సవ్యంగా ఉందని నాకు తెలుసు.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -16-9-26-ఉయ్యూరు .–

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.6 వ భాగం.15.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.29 వ భాగం.15.9.26.

మహాకవి కాళిదాసు రఘువంశ మహా కావ్యం.29 వ భాగం.15.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా. ఎక్కిరాల వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.2 వ భాగం.15.9.26.

సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ (త్రివేణి)

(ఒక అధ్యయనం)

రచన: వి. భాస్కరన్ ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

నేటి భారతీయ పరిస్థితులలో, ఒక భారతీయ సంస్థానాన్ని పాలించడం అనేది ఇకపై సర్వాధికారానికి లేదా వ్యక్తిగత ఆధిపత్యానికి సాధనంగా మిగలలేదు. ఒకప్పుడు భారతీయ సంస్థానాల భవితవ్యం ప్రధానంగా ఒకే ఒక్క బలమైన సంకల్పం చేతిలో ఉండేది; ఆ సంస్థానాలు ప్రశాంతమైన ఏకాంతంలో సురక్షితంగా, గర్వంగా ఉంటూ, దూర తీరాల నుండి వచ్చే బలహీనమైన రాజకీయ అలల ప్రభావానికి పెద్దగా లోనుకాకుండా ఉండేవి. ప్రతి సంస్థానం ఏకరీతిగా సాగే ఏకాంత జీవనానికే పరిమితమయ్యేది,  పాలనా పగ్గాలు చేపట్టిన నాయకులు తమ పరిపాలనా పరిధికి ఆవల ఉన్న విషయాల గురించి ఆలోచించకుండా, స్థానిక సమస్యల పరిష్కారంలోనే పూర్తిగా నిమగ్నమై ఉండేవారు. కానీ నేడు పరిస్థితులు గణనీయంగా మారాయి. బ్రిటిష్ ఇండియాలో బలపడిన ఆ రాజకీయ అలలు క్రమంగా సరిహద్దు సంస్థానాలకు పాకి, కేవలం ఒక దశాబ్ద కాలంలోనే వాటి దృక్పథంలోనూ, భావజాలంలోనూ సమూల మార్పులను తీసుకువచ్చాయి. కొన్ని సంస్థానాలలో ఇప్పటికీ ఆనాటి సంప్రదాయ ఏకాంతంసంకుచిత ధోరణుల ఆనవాళ్లు కనిపిస్తున్నప్పటికీ, బయటి నుండి వచ్చిన కొత్త ప్రవాహాల ప్రభావం చాలా బలంగా, అడ్డుకోలేనిదిగా మారింది. అలాగే, ఇక్కడా అక్కడా జరుగుతున్న పరిణామాలు కొత్త భావనల ప్రభావానికి లోనయ్యాయి; ఫలితంగా పాత వ్యవస్థ కనుమరుగవుతోంది  అందులోని మంచి అంశాలు జాతీయ స్థాయి ఆశయాలకు అనుగుణంగా కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకుంటున్నాయి.

భారతీయ సంస్థానాల జీవన విధానం  దృక్పథంలో వచ్చిన ఈ అద్భుతమైన మార్పు, ప్రధానంగా వాటి పాలకుల ఆధునిక ఆలోచనా విధానంలోనూ, వారి ముఖ్య ప్రతినిధుల ఉత్తేజకరమైన ఆదర్శవాదంలోనూ ప్రతిబింబిస్తోంది. ఈ దృక్పథం మైసూర్ సంస్థానంలో కనిపించినంత స్పష్టంగా మరెక్కడా కనిపించదు. గతాకాలపు ఉత్తమ సంప్రదాయాలను, వర్తమానపు అత్యంత ప్రగతిశీల ఆదర్శాలను ఒక విశిష్టమైన రీతిలో మేళవించి, సమన్వయం చేసుకున్న దక్షిణ భారతదేశపు తొలి సంస్థానం బహుశా ఇదే కావచ్చు; ఇక్కడ ఒకదానిని మితిమీరి కీర్తించడం గానీ, మరొకదానిని గుడ్డిగా అనుకరించడం గానీ జరగలేదు. మైసూర్ సంస్థానానికి దక్కిన ఈ ప్రత్యేకతకు కారణం అక్కడి విజ్ఞులైన పాలకులు  గొప్ప దివాన్లు. సి. రంగచార్లు, సర్ కె. శేషాద్రి అయ్యర్ నుండి సర్ ఎం. విశ్వేశ్వరయ్య  సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ వరకు, మైసూర్ భవితవ్యాన్ని సమర్థవంతంగా, అంకితభావంతో మరియు చైతన్యవంతంగా తీర్చిదిద్దిన నాయకుల పరంపర అద్భుతంగా కొనసాగింది; తద్వారా నేడు భారతదేశంలో మైసూర్ ఒక ‘ఆదర్శవంతమైన సంస్థానం’గా (Model State) వికసించింది. అప్పటికి నిద్రాణ స్థితిలో ఉన్న మైసూర్ రాజ్య వ్యవస్థలో, అత్యంత సాహసోపేతమైన స్వప్నద్రష్ట అయిన దివాన్ రంగచార్లు చైతన్యవంతమైన స్ఫూర్తిని నింపారు; ఆ స్ఫూర్తిని సర్ కె. శేషాద్రి అయ్యర్ తన మేధస్సు మరియు దృఢ సంకల్ప బలంతో ముందుకు తీసుకువెళ్లి, తన గొప్ప గురువు ఆశయాలను సాకారం చేశారు. ఆ మేధావుల కృషి వల్ల వెలువడిన శక్తియుక్తులు, సర్ ఎం. విశ్వేశ్వరయ్య మార్గదర్శకత్వంలో మరోసారి అద్భుతమైన రీతిలో కార్యరూపం దాల్చాయి; తద్వారా మైసూర్ ప్రగతి పథంలో మరిన్ని కీలకమైన ముందడుగులు వేయగలిగింది. గతంలో ఈ వ్యవస్థను తీర్చిదిద్దిన మహనీయుల కృషి ఫలితంగా ప్రస్తుత స్థాయికి చేరిన ఈ నిర్మాణానికి, ఒక కళాకారుడికి ఉండే సూక్ష్మదృష్టితో మరియు నిపుణుడైన శిల్పికి ఉండే గ్రహణశక్తితో సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ తుది మెరుగులు దిద్దుతున్నారు.

II

సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ పరిపాలనా కాలంలో ఈ దశలో, ఆధునిక మైసూర్ నిర్మాణానికి ఆయన అందించిన కృషిని అంచనా వేయడం సమంజసం కాకపోవచ్చు; కానీ ఆయనకున్న గొప్ప నాయకత్వ లక్షణాలను  తాను చేపట్టిన బాధ్యత పట్ల ఆయనకున్న అంకితభావాన్ని (ఒక మిషనరీకి ఉండే దీక్షతో కూడిన అంకితభావం) ఎవరూ కాదనలేరు. దివాన్‌గా బాధ్యతలు చేపట్టిన నాటి నుండి, ఆయన తన సర్వస్వంతోనూ రాజ్య సేవకు అంకితమయ్యారు. దృఢమైన విశ్వాసం, విశాల దృక్పథం  రాజపీఠం పట్ల అచంచలమైన విధేయత వంటి అరుదైన గుణాల కలయికతో ఆయన తన పరిపాలనను సాగిస్తున్నారు. తన విధులను నిర్వర్తించడంలో, రాజ్య కీర్తిని పెంపొందించాలనే ఆశయం నుండి ఆయన ఎప్పుడూ పక్కకు తప్పుకోలేదు; ఆయన ఈ రాజ్యానికి బలమైన సమర్థకుడు  దిశానిర్దేశం చేసే మేధావి. విశాలమైన సహనభావం, ఇతర సంస్కృతుల పట్ల గౌరవం, స్నేహపూర్వక స్వభావం  సృజనాత్మక సౌందర్యం పట్ల సహజమైన అభిరుచి వంటి లక్షణాలు ఆయనకు మైసూర్ ప్రజల నుండే కాకుండా బయటి ప్రాంతాల సందర్శకుల నుండి కూడా అపారమైన ప్రశంసలను తెచ్చిపెట్టాయి. సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ తీసుకున్న ఏదైనా నిర్ణయం, చర్య లేదా అభిప్రాయంతో ఏకీభవించని విమర్శకులు కూడా, ఆయన చిత్తశుద్ధి, విశాల దృక్పథం మరియు ఉన్నత ఆశయాలను మెచ్చుకోకుండా ఉండలేరు; అన్నింటికంటే మించి, ఆయన వ్యక్తిత్వం మరియు ఆయన చేపట్టిన గొప్ప కృషి ప్రజల హృదయాలను తాకి, ఆయన గొప్పతనాన్ని చాటిచెబుతాయి.

సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ తన ప్రస్తుత పాలనా కాలంలో ప్రముఖ స్థానానికి రావడానికి  భవిష్యత్తును దృష్టిలో ఉంచుకునే అద్భుతమైన అవకాశాన్ని పొందడానికి దోహదపడిన మరో కీలకమైన అంశం ఏమిటంటే, బ్రిటిష్ ఇండియాలో వచ్చిన గొప్ప మేధోపరమైన మరియు రాజకీయ చైతన్యం, అలాగే దాని ప్రభావం భారతీయ సంస్థానాలపై అనివార్యంగా పడటం. ఆయన ఈ కొత్త చైతన్యానికి పూర్తిగా లోనయ్యారని చెప్పడం బహుశా సరికాకపోవచ్చు, కానీ బ్రిటిష్ ఇండియాలో జరుగుతున్న పరిణామాల ధోరణి ఆయన దృక్పథంపై స్పష్టమైన ప్రభావాన్ని చూపిందన్న వాస్తవాన్ని కాదనలేము. మంచి కార్యాల పట్ల తనకు సహజంగా ఉండే ఉత్సాహంతో, ఆయన ప్రగతిశీల సంస్కరణలకు తన మద్దతును అందించారు; అలాగే ప్రపంచ దేశాల సరసన భారతదేశానికి గౌరవప్రదమైన స్థానం లభించాలని సందర్భం దొరికినప్పుడల్లా వాదించారు. మొదటి రౌండ్ టేబుల్ సమావేశానికి బయలుదేరే ముందు బెంగళూరులో ఒక ప్రముఖ సభను ఉద్దేశించి ప్రసంగిస్తూ ఆయన ఇలా అన్నారు: “మేము బ్రిటిష్ ప్రజల ముందు కేవలం సంస్థానాల ప్రతినిధులుగా గానీ, లేదా ఏదైనా ఒక నిర్దిష్ట సంస్థాన ప్రతినిధులుగా గానీ కాకుండా, బ్రిటిష్ కామన్వెల్త్‌లోని దేశాల మధ్య మన ఉమ్మడి మాతృభూమికి గౌరవప్రదమైన స్థానం లభించాలని కోరుకునే భారతీయులుగా హాజరవుతాము; మనమందరం బ్రిటిష్ కిరీటం పట్ల విధేయతతో ఏకమై ఉన్నాము.” భారత రాజ్యాంగంపై ఇక్కడ  లండన్‌లో ఆయన చేసిన అనేక సందర్భోచిత ప్రసంగాలలో, కేవలం ఈ ఒక్క వాక్యం చాలు ఆయన రాజకీయ ధోరణులను అర్థం చేసుకోవడానికి. అయితే, తాను పరిపాలించే సంస్థానంలో మరిన్ని సంస్కరణల కోసం జరుగుతున్న డిమాండ్ విషయంలో ఆయన అదే స్థాయి ఉత్సాహాన్ని లేదా ఆవేశాన్ని ప్రదర్శించలేదు. బహుశా, ప్రస్తుత రాజ్యాంగం యొక్క సరళత (flexibility) మరియు ప్రజల అభీష్టానికి అనుగుణంగా స్పందించే దాని సామర్థ్యంపై ఆయనకు ఉన్న నమ్మకమే దీనికి కారణం కావచ్చు. ఆ దృక్పథాన్ని ఎవరైనా అభినందించవచ్చు, అలా అభినందించినంత మాత్రాన దానిని గుడ్డిగా అంగీకరించినట్లు కాదు. తరచుగా వ్యక్తం చేసే తన రాజకీయ సిద్ధాంతానికి  తాను పరిపాలించే సంస్థానంలో దానిని అమలు చేయాలనే సహజమైన డిమాండ్ పట్ల తన వైఖరికి మధ్య ఉన్న ఈ సూక్ష్మమైన వ్యత్యాసం కూడా, ప్రజాస్వామ్య భావనలలో వస్తున్న వేగవంతమైన మార్పుల ప్రభావంతో కూడుకున్నదే; అలాగే స్వపరిపాలన యొక్క సమర్థతపై ఆయన అభిప్రాయాలు కూడా, దానికి అనుకూలంగా  వ్యతిరేకంగా సేకరించబడుతున్న ఆధారాల వెలుగులో విశ్లేషణకు గురవుతూ వస్తున్నాయి. విస్తృత కోణంలో చూస్తే, రాజకీయ సమస్యల పట్ల సర్ మీర్జా అనుసరించే విధానం మన మేధోవర్గంలోని మితవాద వర్గాల ఆమోదాన్ని పొందుతుంది. ఉద్వేగభరితమైన రాజకీయ సిద్ధాంతాలను ప్రకటించి, వాటి తుది విజయం కోసం సర్వస్వాన్ని త్యాగం చేసే ‘వీరోచిత’ వ్యక్తిత్వం ఆయనది కాదు; పరస్పర విరుద్ధ ప్రయోజనాలను సమన్వయం చేయడంలోనూ, భారతదేశంలో స్థిరమైన రాజకీయ సంస్థల నిర్మాణానికి అత్యంత అవసరమైన ఆ పరస్పర అవగాహన, సద్భావనల పెంపునకు పునాది వేయడంలోనూ ఆయన ప్రతిభ ఇమిడి ఉంది.

III

హిందూ-ముస్లిం ఐక్యతకు దివాన్‌గా లేదా రాయబారిగా సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ గురించి రాసే ఏ చిత్రణ అయినా, ఆయన ఉజ్వల వ్యక్తిత్వాన్ని స్పృశించకపోతే అసంపూర్ణంగానే ఉంటుంది. ఆయనలో సంస్కారం, పరిణతిల అద్భుతమైన సమ్మేళనం, ఇంకా ఆయనకు శాశ్వతమైన ఆకర్షణను కలిగించే అత్యంత మానవతా లక్షణాల అరుదైన కలయిక మీకు కనిపిస్తాయి. ఆయనకున్న సౌమ్య స్వభావం, స్నేహశీలత ఎలాంటి వ్యతిరేకతనైనా నిర్వీర్యం చేస్తాయి. ఆయన క్రమబద్ధమైన స్వరంలో కఠోర స్వర ఛాయలు గానీ, అపస్వరపు తాలూకు ఛాయలు గానీ మీరు అరుదుగా గుర్తించగలరు. ఆయన తనదైన ప్రత్యేక స్థాయిలో జీవిస్తారు, కదులుతారు; అందరి పట్ల మర్యాదగా, శ్రద్ధగా ఉంటారు; కుల, మత, వర్ణ భేదం లేకుండా ధనిక, పేద అనే తేడా లేకుండా అందరికీ సులభంగా అందుబాటులో ఉంటారు. ఆయన అభిరుచులు నిరాడంబరమైనవి, అయినప్పటికీ అవి అత్యంత విద్యావంతుడైన మనసును వెల్లడిస్తాయి; ఆయన ప్రవర్తన, స్వభావం మరియు సౌమ్యమైన హేతుబద్ధత ఆయన మేధో సామర్థ్యానికి అద్భుతమైన సామరస్యాన్ని కలిగి ఉన్నాయి. ఆయనతో కొన్ని నిమిషాల సంభాషణ చాలు, ఆయన ఎంతటి బద్ధ శత్రువునైనా తన దృక్కోణానికి మార్చడానికి. ఆయన తన దృక్కోణాన్ని ఎంతో స్పష్టంగా, నిజాయితీగా వివరిస్తారు. అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా, ఆయన నిస్సందేహమైన విజయం ఆయన ఆకట్టుకునే వ్యక్తిత్వం వల్లే సాధ్యమైంది: ఆయన చెప్పే లేదా చేసే ప్రతిదానిలో ఒక మానవ స్పర్శ ఉంటుంది, అది తప్పక ఆకట్టుకుంటుంది. ఈ ‘గంభీరమైన ప్రవర్తన’ ఆయనను ఇతరుల నుండి వేరు చేస్తుంది. ఆయన దృష్టిలో, గతం వర్తమానంతో ఒక సజీవ బంధం. ఆధునిక మైసూరు నిర్మాణానికి ఆయన చేసిన గొప్ప కృషిలో, రెండింటి విశిష్టతను కోల్పోకుండా వాటిని సమన్వయం చేశారు. మైసూరు మరియు బెంగళూరు నగరాలు తమ తిరుగులేని ఆకర్షణతో ఈ సమ్మేళన ప్రక్రియకు మరియు కళాత్మక పరిపూర్ణతకు ప్రకాశవంతమైన ఉదాహరణలుగా నిలుస్తాయి.

ఒక వక్తగా  సహనానికి ప్రధాన ప్రతిపాదకుడిగా, సర్ మీర్జా ఎం. ఇస్మాయిల్ అంతే గర్వించదగిన రికార్డును కలిగి ఉన్నారు. అతని ప్రసంగాలలో చాలా వరకు ఎంతో శ్రద్ధతో, సమతుల్యతను దృష్టిలో ఉంచుకుని ఆలోచించి రూపొందించినవే. వాటి తయారీకి అతను తన స్వంత దూరదృష్టి స్పష్టతను మాత్రమే కాకుండా, ఆంగ్ల సాహితీవేత్తల స్ఫూర్తిని కూడా జోడిస్తాడు. అతని ప్రసంగాలన్నింటిలోనూ ప్రాచీన కావ్యాల నుండి ఆనందకరమైన ఉల్లేఖనలు విరివిగా చొప్పించబడి ఉంటాయి మరియు అక్కడక్కడా సూక్ష్మమైన హాస్యస్పర్శలతో ప్రకాశవంతంగా ఉంటాయి; మీరు వాటిని తీరికగా చదివినప్పుడు మాత్రమే, మీ మనస్సుపై వాటి స్ఫూర్తిదాయక ప్రభావం యొక్క నిజమైన అనుభూతిని పొందగలరు. శైలిలో ఒక ప్రత్యేకత, భావ వ్యక్తీకరణలో ఒక రకమైన సొగసు మరియు వ్యక్తిగత ముద్ర ఉన్నాయి.

మీర్జా ఇస్మాయిల్ పై మరిన్ని వివరాలు

మీర్జా మహ్మద్ ఇస్మాయిల్ (ఉర్దూ: مرزا محمد اسماعیل; 24 అక్టోబర్ 1883 – 5 మార్చి 1959), సాధారణంగా సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ అని పిలువబడే భారతీయ రాజనీతిజ్ఞుడు, పరిపాలకుడు. బ్రిటిష్ భారతదేశంలోని మూడు ప్రముఖ సంస్థానాలైన మైసూరు, జైపూర్, హైదరాబాదు సంస్థానాలకు దివాన్ (ప్రధాన మంత్రి)గా సేవలందించాడు.^[1][2] పరిపాలనా దక్షత, పట్టణాభివృద్ధి, పారిశ్రామికీకరణ, ప్రజాపనుల అభివృద్ధికి చేసిన కృషి వల్ల ఆయన భారతదేశంలోని అత్యుత్తమ సంస్థాన పరిపాలకులలో ఒకరిగా గుర్తింపు పొందాడు.

మీర్జా ఇస్మాయిల్ 1883 అక్టోబర్ 24న బెంగళూరులో జన్మించాడు. ఆయన కుటుంబం మైసూరు రాజదర్బారుతో సన్నిహిత సంబంధాలు కలిగి ఉండేది. ఆయన తండ్రి మీర్జా మహ్మద్ అలీ మైసూరు ప్రభుత్వంలో ఉన్నతాధికారిగా పనిచేశారు. చిన్ననాటి నుంచే మైసూరు రాజకుటుంబానికి చెందిన యువరాజు కృష్ణరాజ వడియార్ (తరువాత మహారాజా కృష్ణరాజ వడియార్ IV)తో కలిసి విద్యాభ్యాసం చేశాడు. ఈ స్నేహం ఆయన భవిష్యత్ పరిపాలనా జీవితానికి బలమైన పునాది అయింది.

ప్రాథమిక విద్యను బెంగళూరులో అభ్యసించిన ఆయన, అనంతరం ఉన్నత విద్యను కూడా అక్కడే పూర్తి చేశాడు. యువకుడిగా మైసూరు ప్రభుత్వ సేవలో చేరి, తన క్రమశిక్షణ, పరిపాలనా నైపుణ్యంతో ఉన్నత స్థానాలకు ఎదిగాడు. మహారాజా కృష్ణరాజ వడియార్ IV విశ్వాసాన్ని సంపాదించిన ఆయన, రాజదర్బారులో ముఖ్యమైన పరిపాలనా బాధ్యతలు నిర్వహించాడు.

1926లో అప్పటి దివాన్ సర్ ఆల్బియన్ రాజ్‌కుమార్ బెనర్జీ పదవీ విరమణ అనంతరం మీర్జా ఇస్మాయిల్ మైసూరు సంస్థాన దివాన్గా నియమితుడయ్యాడు. 1941 వరకు దాదాపు పదిహేనేళ్ల పాటు ఆ పదవిలో కొనసాగి, మైసూరు సంస్థానాన్ని పారిశ్రామిక, ఆర్థిక, పట్టణాభివృద్ధి రంగాలలో గణనీయంగా అభివృద్ధి చేశాడు. ఆయన హయాంలో మైసూరు భారతదేశంలోని అత్యంత ప్రగతిశీల సంస్థానాలలో ఒకటిగా పేరుపొందింది.

ఆయన పరిపాలనలో పరిశ్రమలు, నీటిపారుదల, విద్యుత్ ఉత్పత్తి, వ్యవసాయాభివృద్ధి, రహదారులు, ఉద్యానవనాలు, ప్రజారోగ్యం వంటి రంగాలకు విశేష ప్రాధాన్యం లభించింది. బెంగళూరు నగర సుందరీకరణకు ఆయన చేసిన కృషి విశేషమైనది. పరిశుభ్రమైన వీధులు, చెట్లతో అలంకరించిన రహదారులు, ఉద్యానవనాల అభివృద్ధి వంటి కార్యక్రమాల ద్వారా బెంగళూరును ఆదర్శ నగరంగా తీర్చిదిద్దేందుకు కృషి చేశాడు.

1942లో ఆయన జైపూర్ సంస్థాన దివాన్గా నియమితుడై 1946 వరకు సేవలందించాడు. అనంతరం 1946లో హైదరాబాదు సంస్థాన దివాన్గా బాధ్యతలు స్వీకరించాడు. అయితే అక్కడ రాజకీయ పరిస్థితులు క్లిష్టంగా ఉండటంతో ఆయన పదవీకాలం స్వల్పకాలమే కొనసాగి 1947లో రాజీనామా చేశాడు.

సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ పరిపాలనలో నిష్పాక్షికత, అభివృద్ధి దృష్టి, ప్రజాహితం ప్రధాన లక్షణాలుగా నిలిచాయి. ఆధునిక భారతదేశ సంస్థాన పరిపాలన చరిత్రలో ఆయన ప్రముఖ స్థానాన్ని సంపాదించారు.

–మౌనం(త్రివేణి)

రచన: ఎం. రంగనాథ శాస్త్రి-ఆంగ్లరచనకు నా అనువాదం

మాట కంటే మౌనం శక్తివంతమైనది. ఈ విషయాన్ని చాలా తక్కువ మంది మాత్రమే గ్రహిస్తారు. సందర్భం ఉన్నా లేకున్నా మాట్లాడటానికి మనం ఎంతగా అలవాటు పడ్డామంటే, మౌనం వహించడం ద్వారానే తరచుగా మన పనిని లేదా ఉద్దేశాన్ని మరింత సమర్థవంతంగా నెరవేర్చుకోగలమన్న విషయాన్ని మనం గుర్తించలేకపోతున్నాం. మౌనానికి ఒక విలువ, ఒక సందేశం ఉన్నాయని ఋషులు, సాధువులు ఎప్పటి నుంచో గుర్తించారు. మాటల ద్వారా కంటే మౌనం ద్వారానే ఆలోచనలను మరింత సమర్థవంతంగా తెలియజేయగలిగే సందర్భాలు అనేకం ఉన్నాయి. దీని అర్థం మాట అనవసరమని లేదా అప్రస్తుతమని కాదు. సాధారణంగా ఆలోచనలను పంచుకోవడానికి మాట ఒక సాధనం. కానీ, సరైన ఆలోచన లేకుండా అతిగా, తరచుగా మాట్లాడటం వల్ల మనం మౌనం యొక్క విలువను విస్మరిస్తున్నాం. మహనీయులు గొప్ప విషయాలను కేవలం నిశ్శబ్ద, ప్రశాంత క్షణాలలోనే కనుగొన్నారు. మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆలోచించడం సాధ్యం కాదు. మనం ఎక్కువగా ఆలోచించి తక్కువగా మాట్లాడితే, తక్కువ మాటలే మాట్లాడతాం, కానీ ఆ మాటలకు మరింత విలువ ఉంటుంది.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా రోజంతా కేవలం కోలాహలం, శబ్దాలే వినిపిస్తున్న నేటి కాలంలో మౌనం యొక్క విలువను గ్రహించడం మరింత అవసరం. రేడియో రోజుకు ఇరవై నాలుగు గంటలూ పనిచేస్తూనే ఉంటుంది; ఘర్షణల ప్రతిధ్వనులు ఎప్పుడూ వినిపిస్తూనే ఉంటాయి; రాజకీయ నాయకులు, ప్రచారకర్తలు నిరంతరం మాట్లాడుతూనే ఉంటారు; వాహనాల రద్దీతో కూడిన శబ్దం అవిరామంగా సాగుతూనే ఉంటుంది. నిజానికి, మనం మేల్కొని ఉన్న సమయమంతటిలో ఒక్క నిమిషం పాటు కూడా నిశ్శబ్దాన్ని లేదా ప్రశాంతతను పొందలేమేమో అనిపిస్తుంది.

ప్రపంచ వ్యవహారాలకు దూరంగా తప్పుకున్న సన్యాసికి మాత్రమే మౌనం అవసరం లేదు. సంసార జీవితంలో ఉన్న వ్యక్తికి కూడా అది అంతే అవసరం, లేదా అంతకంటే ఎక్కువే అవసరం. ఇది అతనికి ఒక విరామాన్ని—అత్యవసరమైన విరామాన్ని—ఇస్తుంది; ఆ సమయంలో అతను తన దృష్టిని అంతర్ముఖం చేసుకుని, పరిస్థితులను సమీక్షించుకుని, వాటిపై మెరుగైన అవగాహనను పొందగలడు. ఇది అతనికి తన మానసిక సమతుల్యతను తిరిగి పొందే అవకాశాన్ని కల్పిస్తుంది. మౌనంగా ఉన్న సమయంలో, అతను అనాసక్తి లేదా నిర్లిప్తత భావనను పెంపొందించుకోగలడు; ఇది విషయాలను, సంఘటనలను సరైన దృక్పథంతో చూడటానికి అతనికి సహాయపడుతుంది. మహాత్మా గాంధీ వంటి గొప్ప, అత్యంత బిజీగా ఉండే వ్యక్తి వారానికి ఒకసారి మౌన వ్రతాన్ని పాటించడంలో ఖచ్చితంగా ఒక బలమైన కారణం లేదా ప్రాముఖ్యత ఉండి ఉంటుంది. ఆయనకే అది అవసరమైనప్పుడు, మనకు అది ఎంత అవసరమో కదా! ప్రతిరోజూ కొన్ని నిమిషాల పాటు మౌనం పాటించడం కూడా ఎంతో ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది. దీనిని ఆచరించిన వారు దానివల్ల కలిగే ఉత్తేజకరమైన ప్రభావాన్ని తప్పక గ్రహిస్తారు. ఒక సభలో వంద, రెండు వందల లేదా అంతకంటే ఎక్కువ మంది కొన్ని నిమిషాల పాటు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నప్పుడు, ఆ నిశ్శబ్దానికి గొప్ప ఆధ్యాత్మిక ప్రభావం ఉంటుంది.

అది స్ఫూర్తిదాయకం  ఉదాత్తతను కలిగిస్తుంది –  వారు మానవాళి శాంతి  శ్రేయస్సు వంటి ఒకే ఒక విషయంపై ధ్యానం చేయగలిగితే, దానికి గొప్ప ఆధ్యాత్మిక విలువ తప్పక ఉంటుంది. నిశ్శబ్ద ధ్యానంలో, అన్ని కులాలు  మతాలకు చెందిన పురుషులు, ఎలాంటి భేదం లేదా వివక్ష లేకుండా, వారి మతం లేదా విశ్వాసాల ప్రభావానికి లోనుకాకుండా చేరగలరు. ఎవరి మత విశ్వాసానికీ భంగం కలగదు. ప్రార్థన అన్ని మతాలకు మరియు అందరికీ సాధారణమైనది కాబట్టి, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడరు.

సమూహంలో అనుభవించే నిశ్శబ్దానికి, ఏకాంతంలో అనుభవించే నిశ్శబ్దానికి మధ్య చాలా తేడా ఉంటుంది. శ్రీ అరవిందుల ఆశ్రమంలో ఉన్నప్పుడు నాకు ఈ అనుభవం కలిగింది. అక్కడ ఆశ్రమవాసులు  సందర్శకులు ప్రతిరోజూ సాయంత్రం సుమారు 7:30 గంటలకు ఆశ్రమ ప్రాంగణంలోని అందమైన తోటలో సమావేశమై, పది నిమిషాల పాటు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంటారు. ఆ నిశ్శబ్దం ఎంతో ప్రభావవంతంగానూ, ఆధ్యాత్మిక అనుభూతిని కలిగించేదిగానూ ఉంటుంది. అక్కడ ఎంత నిశ్శబ్దం ఉంటుందంటే, ఒక చిన్న సూది కింద పడినా ఆ శబ్దం వినిపించేంతగా ఉంటుంది; సముద్రపు హోరు తప్ప, మరే ఇతర శబ్దం గానీ కదలిక గానీ ఉండదు. ఆ నిశ్శబ్దం ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక సందేశాన్ని అందిస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది, అది మన ఉనికి అంతటా వ్యాపిస్తుంది. ఆ పది నిమిషాల ధ్యానం తర్వాత గొప్ప ఆధ్యాత్మిక ఉన్నతిని పొందిన భావన కలుగుతుంది. ప్రపంచంలోని అత్యుత్తమ సాహిత్యం  ఆవిష్కరణలు రావడానికి ఏకాంతం  నిశ్శబ్దం ఎంతో దోహదపడ్డాయి. ‘ది ఆర్కిటిక్ హోమ్ ఆఫ్ ది వేదాస్’ (The Arctic Home of the Vedas) అనే గ్రంథం జైలు గదిలోని ఏకాంతంలోనే రచించబడింది.

ట్రావెన్‌కోర్ ఆలయాలలో ఉన్నట్లుగా మన ఆలయాలలో కూడా నిశ్శబ్దాన్ని పాటిస్తే ఎంతో మార్పు వస్తుంది. ఆరాధనా స్థలంలో ఉండే నిశ్శబ్దం గాఢమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రభావాన్ని కలిగి ఉంటుంది. దీనిని అనుభవించాలనుకునే వారు ట్రావెన్‌కోర్ రాష్ట్రంలోని ఏదైనా ఆలయాన్ని, ముఖ్యంగా కేప్ కొమోరిన్‌లోని కన్యాకుమారి ఆలయాన్ని సందర్శించవచ్చు.

అల్లరి, గందరగోళం ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, నిశ్శబ్ద ధ్యానం అవసరం అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది. నేటి ప్రపంచంలో, మనుషుల మధ్య శాంతిని సద్భావనను పెంపొందించడానికి మొదటి అడుగు ఏమిటంటే – మనమందరం వీలైనంత తరచుగా నిశ్శబ్ద ధ్యానంలో కూర్చోవడం మరియు సంఘర్షణలు తొలగిపోయి మెరుగైన జీవనం ఏర్పడాలని గాఢంగా ప్రార్థించడం. తోటి మనుషుల గురించి  మనకు ఇంకా పూర్తిగా తెలియని విషయాల గురించి మెరుగైన అవగాహనను కలిగించే శక్తి నిశ్శబ్దానికి మాత్రమే ఉంది.

మీ- గబ్బిట  దుర్గాప్రసాద్ –15-9-26-ఉయ్యూరు .

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.5 వ భాగం.14.9.26.

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.5 వ భాగం.14.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.28 వ భాగం.14.9.26.

–ఉన్నత విలువలను అన్వేషించండి'(త్రివేణి)

రచన: కె. రామకోటేశ్వరరావు-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

ఆంధ్ర విద్యార్థి మహాసభలోని ఈ సమావేశానికి అధ్యక్షత వహించవలసిందిగా నన్ను ఆహ్వానించినందుకు స్వాగత సంఘానికి నా కృతజ్ఞతలు. నా నాయకులైన డాక్టర్ పట్టాభి సీతారామయ్య గారికి కేటాయించిన స్థానాన్ని స్వీకరించడానికి నాకు చాలా సంకోచంగా ఉంది. పాట్నాలో జరిగిన కాంగ్రెస్ కార్యవర్గ సమావేశాల వ్యవధి విషయంలో అనిశ్చితి లేకపోయి ఉంటే, మీరు నాకంటే వయసులో పెద్దవారైన, అనుభవజ్ఞులైన మరియు సాటిలేని మేధావి అయిన ఒక అధ్యక్షుడిని ఆహ్వానించి ఉండేవారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఈ గౌరవం నాకు వ్యక్తిగతంగా దక్కలేదని, నా తరానికి చెందిన అత్యున్నత ఆంధ్రుడైన కోపల్లె హనుమంతరావు గారు స్థాపించిన ‘ఆంధ్ర జాతీయ కళాశాల’ అనే గొప్ప జాతీయ సంస్థకు ప్రస్తుత అధిపతిగా నాకు దక్కిందని నాకు ఎటువంటి సందేహం లేదు. ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయంతో గానీ, దాని అనుబంధ కళాశాలలతో గానీ అధికారిక సంబంధం లేని వ్యక్తిని ఎంచుకోవడం ద్వారా మీరు నిజంగానే ఒక ప్రత్యేకమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు. అయితే, నేను ‘త్రివేణి’ పత్రికకు సంపాదకుడిగానూ  కళాశాలకు ప్రిన్సిపాల్‌గానూ ఉన్నాను; అలాగే మీ విశిష్ట ఉప-కులపతి (Vice-Chancellor) ‘త్రివేణి’ సలహా మండలిలో సభ్యుడిగా ఉన్నారు కాబట్టి, సరదాగా చెప్పాలంటే, మొత్తం విశ్వవిద్యాలయమే ‘త్రివేణి’లో ఒక భాగమని నేను చెప్పుకోవచ్చు. నా యువ మిత్రులారా! అనేక దశాబ్దాల అనుభవంతో కూడిన లోతైన జ్ఞానాన్ని పంచుకునేంత వయసు నాకు లేకపోయినప్పటికీ, మీ దృక్పథాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి  మీ ఉజ్వలమైన ఆదర్శవాదాన్ని కొంతమేరకైనా పంచుకోవడానికి తగిన వయసులో నేను మీకు దగ్గరగానే ఉన్నాను.

ఈ రోజు మరియు రాబోయే రోజుల్లో, విద్యార్థులుగా  పౌరులుగా మీ జీవితాలపై ప్రభావం చూపే అనేక సమస్యల గురించి మీరు చర్చిస్తారు. మీరు భారతదేశంలోని అత్యంత నూతన విశ్వవిద్యాలయాలలో ఒకదానికి చెందినవారు. ప్రారంభ అడ్డంకులను విజయవంతంగా అధిగమించి, అనేక తీవ్రమైన వివాదాల దుమ్మును దులిపేసుకుని, ఈ విశ్వవిద్యాలయం అద్భుతమైన విజయాల దిశగా సాగుతోంది. జైపూర్ కవి-రాజు (poet-prince) దీనికి ప్రధాన పోషకుడిగా ఉండటం అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి గడించిన ఆలోచనాపరుడు దీనికి ఉప-కులపతిగా ఉండటం వల్ల, ఇది గొప్ప భవిష్యత్తును ఆత్మవిశ్వాసంతో ఆశించవచ్చు. అయితే, ఇది ఆ సంవత్సరపు స్నాతకోత్సవ ప్రసంగం కాదు, కాబట్టి నేను విశ్వవిద్యాలయానికి సంబంధించిన అంశాల కంటే, యువతీ యువకులుగా మీ దృక్పథానికి అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాల వైపు మళ్లుతాను.

విలువలు మారుతున్న, సంస్కృతుల మధ్య సంఘర్షణలు  ఆదర్శాల మధ్య ఘర్షణలు నెలకొన్న ఈ కాలంలో, ప్రతి దేశంలోని యువత చొరవ చూపే శక్తిని పెంపొందించుకోవాలి. అలాగే, ఆ సంఘర్షణలను పరిష్కరించి, ఆదర్శాల మధ్య సమన్వయాన్ని సాధించే ఒక సమగ్ర దృక్పథాన్ని రూపొందించుకోవాలి. సమస్యల తీవ్రత యువతలోని అంతర్లీన శక్తులను క్రియాశీలకం చేయాలి, వారి మేధస్సును పదును పెట్టాలి మరియు వారి భావోద్వేగాలను సుసంపన్నం చేయాలి. యుద్ధానంతర ప్రపంచంలోని ఇతర దేశాలతో పోలిస్తే, భారతదేశం ఒక కీలకమైన సంధి దశలో ఉంది. మనిషి-యంత్రం, వ్యక్తి-రాజ్యం, జాతీయవాదం-అంతర్జాతీయవాదం, వాస్తవికత-ఆదర్శవాదం, సంప్రదాయవాదం-భావకవిత్వ ధోరణి (క్లాసిసిజం-రొమాంటిసిజం) వంటి అంశాలకు సంబంధించిన సమస్యలను ఎదుర్కొని పరిష్కరించే అవకాశం భారతదేశానికి ఇప్పుడు లభించింది. భారతీయ యువతలో మేధోపరమైన సాహస స్ఫూర్తి గనుక ఉంటే, వారికి దూరదృష్టి లభిస్తుంది; అప్పుడు ప్రపంచ ఆలోచనా విధానానికి వారు అందించే సహకారం ప్రాచీన ఋషుల సహకారంతో సమానంగా, అత్యంత విశిష్టంగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే, నమ్మండి, ఋషుల యుగం అనేది కేవలం సుదూర గతావశేషం మాత్రమే కాదు. మన కాలంలో కూడా భారతదేశం శ్రీ అరవిందులు, రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్, మహాత్మా గాంధీ, సర్ ఎస్. రాధాకృష్ణన్  జె. కృష్ణమూర్తి వంటి ద్రష్టలకు జన్మనిచ్చింది. వీరిలో కొందరి ఆలోచనలు ఒకదానికొకటి భిన్నంగా అనిపించవచ్చు, కానీ అంతిమంగా వారి సందేశం ఒక్కటే—అదే సత్యం పట్ల అచంచలమైన అంకితభావం  ఆ మహోన్నత లక్ష్యం (vision splendid) వైపు నిష్కల్మషమైన పయనం. ఆధునిక భారతదేశానికి చెందిన ఈ ద్రష్టలు దర్శించిన సత్యంలోని వివిధ కోణాలను మీరు అధ్యయనం చేయవచ్చు; ఆ అధ్యయనంలో మీ మేధస్సు మరియు అంతర్దృష్టి (intuition) శక్తులను వినియోగించవచ్చు. ఈ బాధ్యతను మీరు విస్మరించలేరు లేదా దీని నుండి తప్పించుకోలేరు. ఒకవేళ అలా చేస్తే, దానికి తగిన మూల్యం చెల్లించుకోవాల్సి వస్తుంది. గొప్ప కన్నడ కవి మరియు పండితుడైన శ్రీమాన్ మాస్తి వెంకటేశ అయ్యంగార్ చెప్పినట్లుగా, భారతదేశం ప్రస్తుతం ధర్మరాజు (యుధిష్ఠిరుడు)  అతని సోదరుల స్థితిలో ఉంది. దాహం తీర్చుకునే అనుమతి పొందే ముందు, అదృశ్య యక్షుడు అడిగిన ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాల్సిన పరిస్థితి వారిలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఎదురైంది. ధర్మరాజు తప్ప మిగిలిన వారందరూ ఆ బాధ్యతను విస్మరించి మరణశిక్షకు గురయ్యారు. నేడు భారతదేశం కూడా ధర్మరాజులాగే ‘కాలపు స్ఫూర్తి’ (Time-Spirit) అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాలి; అప్పుడే అది ‘జీవన జలాలను’ స్వీకరించగలుగుతుంది. ఈ పనిలో, ప్రస్తుతం దేశమంతటా వ్యాపించి ఉన్న నిస్సారమైన ప్రయోజనవాద భూతం మనకు అతిపెద్ద శత్రువు. విషయాల ఉపరితలాన్ని మాత్రమే చూడటం, వాటి రూపం అనే తెర వెనుకకు చొచ్చుకుపోవడానికి ప్రయత్నించకపోవడం; ప్రతి కొత్త ఆలోచనను దాని అంతిమ విలువ దృష్టితో కాకుండా, తక్షణ ఆచరణీయత దృష్టితో పరీక్షించడం; బాహ్య విజయమే కానీ అంతర్గత ఎదుగుదల కాదన్నట్లుగా మనుషులను, విషయాలను అంచనా వేయడం; ఇవన్నీ సంకుచిత దృష్టికి సూచికలు మరియు చాలా తక్కువ స్థాయి విజయానికి మాత్రమే దారితీస్తాయి. కేవలం ప్రయోజనవాద దృక్పథం యొక్క ఈ ప్రాబల్యం కారణంగానే, జీవితానికి అర్థాన్నిచ్చే విశాలత మరియు సౌందర్యం కొరవడి, మన జీవితాలు సంకుచితంగా మరియు యాంత్రికంగా మారుతున్నాయి.

మన ఈ తీవ్రమైన అస్తిత్వంలోని మరో దురదృష్టకరమైన లక్షణం భావోద్వేగాల పట్ల ఉన్న భయం. మన చిన్నతనం నుండే జాగ్రత్తగా, వివేకంతో ఉండాలని, ఎటువంటి సాహసాలు చేయకూడదని, స్వదేశంలోనూ, విదేశంలోనూ దైనందిన జీవితంలోని అతి చిన్న విషయాలలో కూడా అధికార యంత్రాంగం చెప్పినట్లు వినాలని మనకు బోధిస్తారు. ప్రమాణాల నుండి ఏమాత్రం భిన్నంగా ఉన్నా, ఏ విధమైన ప్రత్యేక ప్రతిభను ప్రదర్శించినా దానిని అనుమానంతోనే చూస్తారు. కలలు కనే, మామూలు కన్నా ఎక్కువ ఆప్యాయత చూపించే పిల్లలు జీవితంలోని ఒడిదుడుకులకు అనర్హులుగా పరిగణించబడతారు. వారిని స్థిరపడిన ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా మార్చడానికి ప్రతీ ప్రయత్నం జరుగుతుంది. ప్రతి బిడ్డలోని కవిని, నటుడిని, సంగీతకారుడిని, చిత్రకారుడిని అణచివేయాలి, తద్వారా వారు సమర్థుడైన న్యాయవాదిగా లేదా వ్యాపారవేత్తగా మారడానికి ఎలాంటి అడ్డంకి ఉండకూడదని భావిస్తారు. అన్ని భావోద్వేగాలు నీరసమైన సెంటిమెంటాలిటీ కాదని, మరియు ఉన్నతిని, ఉద్ధరణను కలిగించే ప్రేమ ఒక దైవదత్తమైన వరమని, దానిని నిధిగా దాచుకోవాలని మరచిపోతారు. నిజానికి, ఏదో ఒక రోజు తండ్రి, తల్లి లేదా ఆట సహచరునిపై ఉండే ఈ తీవ్రమైన ఆప్యాయత సకల జీవుల పట్ల ప్రేమగా రూపాంతరం చెందవచ్చు. యువరాజు సిద్ధార్థుడు శాక్య కన్యలందరిలో నుండి యశోధరను ఎన్నుకుని, తనలోని ఉత్తమ స్వభావపు ప్రేమను అంతా ఆమెపై కురిపించినప్పుడు, అతను అనివార్యంగా ఒక గొప్ప విధికి సిద్ధమవుతున్నాడు, దానిని నెరవేర్చడంలో భాగంగా అతను తన దయ  అనుగ్రహంతో యావత్ విశ్వాన్ని ముంచెత్తాడు. అవకాశాలను అతి జాగ్రత్తగా లెక్కించడం ద్వారా ఏ గొప్పదీ ఎన్నడూ సాధించబడదు. భావోద్వేగాల విలువను, వాటి నుండి ఉద్భవించే సాహసాన్ని గుర్తించనిది కేవలం అపరిపక్వమైన తత్వశాస్త్రం మాత్రమే. మరియు ఆత్మ సమచిత్తత, స్పష్టమైన దృష్టి విలువైనవే అయినప్పటికీ, అవి యవ్వనంలోని సుసంపన్నమైన, విభిన్నమైన అనుభవాల ఫలితాలని మనం గ్రహించాలి. జీవిత పోరాటాన్ని ఎదుర్కోవడంలో విఫలమయ్యే వారి వద్దకు అవి రావు. యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు సాహసించేంత గొప్పతనం మీలో లేకపోతే, మీరు మానసిక సమతుల్యతను కాక, ఆధ్యాత్మిక స్తబ్ధతనే పొందుతారు.

యంత్రాల ద్వారా తయారైన చౌకైన, వికారమైన  సౌందర్యహీనమైన వస్తువులతో వేగంగా నిండిపోతున్న దేశంలో, ‘సౌందర్య సందేశం’ అత్యవసరం. మన దుస్తులు, గృహోపకరణాలు, నిత్యం వాడే వస్తువులు, మనం వినే సంగీతం, చూసే నాటకాలు, అలాగే మన కర్కశమైన ప్రకటనలు మరియు గోడ పోస్టర్ల విషయంలో… ఇలా అన్నింటిలోనూ మనం ఆ ‘వికారపు ధోరణి’కి వ్యతిరేకంగా పోరాడాలి. నందలాల్ బోస్ వేసిన జలవర్ణ చిత్రాన్ని (water-colour), లేదా చికాకోల్ (శ్రీకాకుళం) ఖాదీ మస్లిన్ వస్త్రాన్ని, లేదా ఒక కారును మీరు చూసినప్పుడు…

గత కొన్నేళ్లుగా తెలుగు సాహిత్యాధ్యయనం పట్ల పెరుగుతున్న ఆసక్తిని నేను సంతోషంతో గమనిస్తున్నాను. మీలో చాలామంది యువతీయువకులు పద్యం, పాట లేదా కథల ద్వారా తమ అంతరాత్మ భావాలను వ్యక్తం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఈ కృషిలో కొన్ని రచనలు తాత్కాలికమైనవిగానో లేదా రూపపరంగా లోపభూయిష్టమైనవిగానో ఉండవచ్చు; అయినప్పటికీ, యువ మిత్రులారా, ఆంధ్ర సాహిత్యాన్ని సుసంపన్నం చేస్తూ, దానిని మన జాతి యొక్క అత్యున్నత ఆలోచనలకు  భావాలకు ప్రతిబింబంగా తీర్చిదిద్దే గొప్ప బాధ్యతను మీరు ఈ కాలంలో ముందుకు తీసుకువెళుతున్నారు. నేను రాయప్రోలు సుబ్బారావు, అబ్బూరి రామకృష్ణారావు, బసవరాజు అప్పారావు, డి.వి. కృష్ణశాస్త్రి, పింగళి లక్ష్మీకాంతం, కాటూరి వేంకటేశ్వరరావు, విశ్వనాథ సత్యనారాయణ, చింతా దీక్షితులు, శివశంకరశాస్త్రి, నాయని సుబ్బారావు, నండూరి సుబ్బారావు మరియు అడవి బాపిరాజు వంటి వారి తరానికి చెందినవాడిని. నేను కవినో, చిత్రకారుడినో కాను, కానీ వారందరితో నాకు ఆత్మీయ అనుబంధం ఉందని భావిస్తాను. అయితే, వారు నాతో అటువంటి అనుబంధాన్ని అంగీకరిస్తారో లేదో నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు. వారితో నాకు మంచి సాన్నిహిత్యం ఉండేది, వారు తమ పద్యాలను లేదా పాటలను వినిపిస్తుండగా వినే అదృష్టం నాకు కలిగింది. ఆంధ్రదేశం వారి పట్ల గర్వపడాలి; ఎందుకంటే తమ కృషి ద్వారా వారు అఖిల భారత సాహిత్యంలో తెలుగు సాహిత్యానికి ఒక శాశ్వత స్థానాన్ని సంపాదించిపెట్టారు. మీరు తర్వాతి తరానికి చెందినవారు; మీరు వారి వద్ద శిష్యరికం చేశారు—కొందరు ప్రత్యక్షంగా, మరికొందరు భావపరంగా. అందుకే, ఈ సభలో మీలో కొందరు తాము స్వయంగా రచించిన ఉత్తమ పద్యాలను, పాటలను వినిపించాలని నేను ఆశిస్తున్నాను. తద్వారా మనం తరాల మధ్య అనుసంధానాన్ని ఏర్పరచుకుని, ఒక విశిష్టమైన సహృదయ బృందాన్ని నిర్మించుకోగలము. ఆంధ్ర సంస్కృతిని ప్రేమించే వ్యక్తిగా, తెలుగు భాషా సాహిత్యంలో ‘ఆనర్స్’ (Honours) కోర్సును ప్రవేశపెట్టినందుకు, మరియు దానికి కేవలం పండితులే కాకుండా విశిష్ట కవి అయిన వ్యక్తిని అధిపతిగా నియమించినందుకు నేను విశ్వవిద్యాలయానికి కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్తున్నాను. నేను శ్రీ లక్ష్మీకాంతం గారి గురించి ప్రస్తావిస్తున్నాను. అత్యున్నత తరగతులలో తెలుగు మాధ్యమం ద్వారా బోధనను అందించడానికి, అలాగే లలిత కళల విభాగాన్ని ప్రారంభించడానికి త్వరలోనే కృషి జరుగుతుందని నేను ఆశిస్తున్నాను.

ఆదర్శవాదం, కళ  కవిత్వం గురించి నేను ఇంత విస్తృతంగా మాట్లాడిన తర్వాత, విద్యావంతులైన నిరుద్యోగుల సమస్య అనే అతి పెద్ద సమస్యకు నా దగ్గర ఏదైనా సిద్ధమైన పరిష్కారం ఉందేమోనని మీరు ఆలోచిస్తూ ఉండవచ్చు. విశ్వవిద్యాలయాల నుండి ఏటా బయటకు వచ్చే పట్టభద్రులలో చాలా తక్కువ మందికి మాత్రమే ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు, మేధోపరమైన వృత్తులు (learned professions), పరిశ్రమలు  వాణిజ్య రంగాలలో ఉపాధి లభిస్తుంది. ఒకప్పుడు మంచి ఆదాయాన్నిచ్చే ఉద్యోగాలను పొందడానికి విద్య  పాండిత్యం ఏ విధంగానైతే మార్గంగా ఉండేవో, ఇప్పుడు అవి ఆ స్థాయిని కోల్పోయాయని మీరు త్వరలోనే గ్రహిస్తారు. ఈ విషయంలో ప్రభుత్వం లేదా విశ్వవిద్యాలయం చేయగలిగింది చాలా తక్కువ. స్వరాజ్యం సిద్ధించిన తర్వాతే సైన్యం, నౌకాదళం, దౌత్య మరియు కాన్సులర్ సేవలు వంటి కొత్త ఉపాధి మార్గాలు మనకు అందుబాటులోకి వస్తాయి. సంపద మరియు కీర్తిని ఆశించే ఉన్నత విద్యావంతులైన యువతీయువకులు గ్రామాల్లో స్థిరపడి, తమ వ్యక్తిగత కోరికలను తగ్గించుకుని, భవిష్యత్తు ‘నవభారత’ నిర్మాణానికి తోడ్పడాలని ఆశించడం ఎంతవరకు సమంజసమో నాకు తెలియదు. కానీ స్వాతంత్ర్యం ఇంకా పొందని ఒక దేశం అందించగలిగేది ఇంతే. దీనివల్ల నిరాశ చెందాల్సిన అవసరం ఏమిటి? విద్య అనేది స్వయంగా ఒక గొప్ప ప్రతిఫలం; ఇతర ప్రయోజనాలు కేవలం అనుషంగికమైనవి మాత్రమే. సేవాభావంతో కూడిన గ్రామీణ జీవన విధానంపై దృఢమైన విశ్వాసం ఉన్నవారికి ఈ సలహా అర్థరహితంగా అనిపించదు. ‘ఆల్ ఇండియా స్పిన్నర్స్ అసోసియేషన్’ మరియు ‘ఆల్ ఇండియా విలేజ్ ఇండస్ట్రీస్ అసోసియేషన్’ రూపంలో మీకు ఒక శక్తివంతమైన సంస్థ యొక్క మూల కేంద్రం లభించింది; ఇది దేశవ్యాప్తంగా గ్రామ సంఘాల వ్యవస్థను విస్తరింపజేస్తుంది. ఈ గొప్ప పనిలో మీరు కూడా మీ వంతు పాత్రను పోషించవచ్చు.

ఇక్కడ నేను ఒక హెచ్చరిక చేయాలి. విజయం  అపజయం గురించి ప్రస్తుతం ఉన్న భావనలకు అధిక ప్రాముఖ్యత ఇవ్వకండి. ‘అపజయం’ అనే తత్వాన్ని నేను నిశితంగా అధ్యయనం చేశానని చెప్పుకుంటాను; ‘త్రివేణి’ తన ప్రస్థానంలో సంక్షోభాన్ని ఎదుర్కొంటున్నప్పుడు నేను చెప్పిన మాటలనే ఇక్కడ పునరుద్ఘాటించాలనుకుంటున్నాను: ‘సరైన మార్గంలో అవిశ్రాంతంగా పయనించడమే విజయం; ఆదర్శవాది గుర్తించే ఏకైక అపజయం – సత్యానికి కట్టుబడి ఉండటంలో విఫలమవడమే.’ ఈ మాటలతోనే నా ప్రసంగాన్ని ముగిస్తాను.

1 1934 డిసెంబర్ 14న విజయనగరంలో జరిగిన పదమూడవ ఆంధ్ర విద్యార్థి మహాసభలో చేసిన అధ్యక్షోపన్యాసం.

వినాయక చవితి శుభా కాంక్షలతో

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –14—9-26-ఉయ్యూరు .

 అచేతన సృష్టికర్త శివుడు-కవిత(త్రివేణి)

రచన: శ్రీ అరబిందో-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

చల్లని, గంభీరమైన పర్వత శిఖరాలపై ఒక ముఖం

గంభీరంగా, నిశ్చలంగా; దాని రేఖలు తెల్లగా, నిరాడంబరంగా

అపరిమితమైన మంచు చారలతో సరిపోలుతున్నాయి

ఆకాశాన్ని చీల్చుతున్నట్లుగా, నిర్దాక్షిణ్యంగా, స్వచ్ఛంగా.

దానిపైన, జటాజూటల పర్వతం,

ఆ అమరమైన, ఏకాంత శిరస్సుపై యుగాల పాటు చుట్టుకొని ఉంది

దాని నిర్జీవమైన గాలితో నిండిన ఏకాంతంలో

గుండ్రంగా, పైన అపరిమితంగా విస్తరించి ఉంది.

నుదుటిపై ఒక చంద్రకిరణం, నీలంగా, లేతగా,

తన నిశ్చల కాంతి వేలిని దూరంగా చాచింది

శూన్యాన్ని ప్రకాశింపజేస్తూ. గంభీరంగా, పురుషోత్తమంగా

శక్తిలో ఉదాసీనంగా ఉన్న శాంతి చిహ్నం!

కానీ ఇప్పుడు పుట్టిన ఏదో అనంతం నుండి వచ్చింది

భారీ మంచుపైన, నిశ్చలమైన ముఖంపైన

ఎర్రటి జ్వాల యొక్క వణుకు మరియు రంగు,

అనంత అంతరిక్షంలో ఒక అగ్ని బిందువు.

కాంతి-ఈటె-మొనలు ఆ మహోన్నత రూపాన్ని వెల్లడి చేశాయి,

హృదయం యొక్క పట్టులోని రహస్య-తెరను చీల్చాయి;

ఆ వజ్ర హృదయంలో అగ్నులు తెరలు విప్పుకున్నాయి,

జీవించే కేంద్రకం, బంగారు జ్వాలల పాత్ర.

ఇదే ఆ మూగ, జ్వలించే మూలం

దీని నుండే లోకాలు మరియు వాటి నక్షత్ర నృత్యం ఏర్పడ్డాయి;

జీవితం ఒక స్వయం-పరవశమైన అచేతన శక్తిగా ఉద్భవించింది,

ప్రేమ, ఆ జ్వాల-సమాధి నుండి ఒక ప్రజ్వలించే బీజంగా.

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్-14-9-26-ఉయ్యూరు .–