సరసభారతి ఉయ్యూరు

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య..186 వ భాగం.1.5.26.

బుద్ధుడు – పంచశీల – మానవతావాదం(త్రివేణి )వ్యాసానికి నా అనువాదం

గౌతమ బుద్ధుడు ఒక అత్యుత్తమ మానవతావాది. అనాదిగా ఉన్న దుఃఖమనే సమస్యకు పరిష్కారం కనుగొనడం కోసం, రాకుమారుడిగా తాను అనుభవించిన సుఖాలన్నింటినీ ఆయన త్యజించారు. అత్యంత వృద్ధుడైన ఒక వ్యక్తిని, నయంకాని వ్యాధితో బాధపడుతున్న ఒక యువకుడిని, చివరకు ఒక సన్యాసిని కలిసిన తరువాత, గౌతమునికి జీవితం మరియు సమాజం పట్ల ఉన్న అవగాహనలో ఒక విస్మయకరమైన మార్పు వచ్చింది. ఈ దయనీయమైన దృశ్యాలు చివరికి ఆయనను త్యాగ మార్గంలోకి నడిపించాయి. సమస్త దుఃఖాలకు మూలమైన సత్యాన్ని అన్వేషించాలనే దృఢ సంకల్పంతో, ఆయన 29 ఏళ్ల వయసులో సన్యాసి అయ్యారు.

త్వరలోనే గౌతముడు అందుబాటులో ఉన్న సకల జ్ఞానంలో లోతుగా పాతుకుపోయారు. ఆయన యోగ రహస్యాలను ఛేదించడానికి ప్రయత్నించారు  హఠ యోగంతో సహా యోగాలోని అన్ని అంశాలతో ప్రయోగాలు చేశారు. శాస్త్రీయ దృక్పథాన్ని అవలంబించి,  మానవ దుస్థితికి సంబంధించిన అన్ని కోణాలను అధ్యయనం చేశారు. తన ప్రశ్నలకు సమాధానాలు దొరుకుతాయని ఆశించిన ప్రదేశాలను ఆయన సందర్శించారు. ఆయన మానవ సమస్యలపై పనిచేస్తున్న తత్వవేత్తలు, పండితులు, శ్రమణకులు, ఊధకర్మ పుత్రులను కలుసుకున్నారు. కానీ ఆయన ఈ ఆలోచనాపరుల బోధనలతో సంతృప్తి చెందలేదు.

ఆయన తనలాంటి భావాలు గలవారితో చర్చించారు, మానవ జీవనంలోని అన్ని కోణాలను పరిశీలించారు,  నకిలీ తత్వాలు, విశ్వాసాల  ప్రయోజనకరమైన ప్రభావం వల్ల ప్రజలు కలత చెందుతున్నారని కనుగొన్నారు. ఏకాగ్రతను, సరైన ఆలోచనను సాధించడానికి నాందిగా, ఆయన స్వయంగా ఉపవాసం , ఇతర పద్ధతుల ద్వారా తన శరీరాన్ని, మనస్సును క్రమశిక్షణలో పెట్టుకున్నారు. ఎంతో పోరాటం తర్వాత, ఆయన మానవ సమస్యల నుండి బయటపడే మార్గాన్ని కనుగొన్నారు. ఆయన బుద్ధుడు లేదా జ్ఞానోదయం పొందినవాడు అయ్యారు. స్థిరపడిన సూత్రాలు  వాటి తర్కం ఆయన వెతుకుతున్న ఆధారాలను అందించాయి. ఆయన పండితులతో చర్చలలో పాల్గొని, తన విధానంలోని సహేతుకతను వారికి నమ్మించి, వారి ప్రశంసలను పొందారు. అతి కొద్ది కాలంలోనే, తత్వవేత్తలు, పండితులు మరియు సామాన్య ప్రజలు బుద్ధుని సూత్రాలను అత్యంత విలువైనవిగా, సంతృప్తికరమైనవిగా అంగీకరించారు. బుద్ధుని సిద్ధాంతం, మధ్యేమార్గం అని కూడా పిలువబడుతుంది, ఇది తరతరాల భారతీయ తత్వవేత్తల నుండి సంక్రమించిన నాలుగు ఆర్య సత్యాలలో (ఆర్య సత్య) పాతుకుపోయింది.

, బుద్ధ ధర్మానికి మధ్యేమార్గం అనే పేరు ఎలా వచ్చింది?

బుద్ధుని సమకాలీనులు జీవితాన్ని దుఃఖానికి మూలంగా భావించారు. వివిధ సిద్ధాంతాలకు చెందిన పలువురు మేధావులు జీవితంలోని దుఃఖమనే సమస్యను పరిష్కరించడానికి ప్రయత్నించారు. వారు దుఃఖాసంతృప్తుల మూలాలను, వ్యక్తులు తమ పూర్వజన్మలలో చేసిన కర్మలలోనే గుర్తించారు. వైదిక కర్మకాండలు వంటివి మానవుడు నిర్వాణాన్ని లేదా జనన మరణ చక్రం నుండి విముక్తిని పొందడానికి సహాయపడతాయని వారు విశ్వసించారు.

చార్వాకులు  జైనులు ఈ దృక్పథాన్ని వ్యతిరేకించారు. జైనమత సూత్రాలు సామాన్య ప్రజలకు చాలా భారంగా ఉండటంతో, అవి ఎక్కువ మంది అనుచరులను ఆకర్షించలేకపోయాయి. చార్వాకుల సూత్రాలు ప్రాపంచిక సుఖాలకు అధిక ప్రాధాన్యతనిచ్చాయి. ఈ సిద్ధాంతాన్ని అనుసరించేవారిలో కొందరు ప్రాపంచిక సుఖాలను త్యజించినప్పటికీ, అది సమాజంపై దుష్ప్రభావాన్ని చూపింది. మరోవైపు, వైదిక సిద్ధాంతాన్ని అనుసరించేవారు వ్యక్తిగత ఆత్మ విముక్తిపై విశ్వాసం ఉంచి, సామాజిక బాధ్యతలను నిర్లక్ష్యం చేశారు. అందువల్ల వారు విఫలమయ్యారు. గౌతమ బుద్ధుడు ఈ రెండు సిద్ధాంతాలలోని లోపాన్ని గుర్తించి, తీవ్రవాద మార్గాలను విడిచిపెట్టి తనదైన మధ్యేమార్గాన్ని ప్రతిపాదించాడు. దీనిని మధ్యమ మార్గం అని అంటారు. తన సిద్ధాంతం, ఆత్మకు అంతిమ విముక్తి అయిన నిర్వాణానికి దారితీసే స్థాపిత సత్యాలలో చివరిదని ఆయన విశ్వసించారు. స్థాపిత సత్యాల సారాన్ని గ్రహించడంలో బుద్ధుని విధానం విశిష్టమైనది. ఆయన తర్కాన్ని, జీవితానుభవాన్ని ఉపయోగించారు. మూఢనమ్మకాలతో బంధించబడిన జీవితాన్ని ఆయన పరిశీలించి, దానికి అతీతమైన సత్యాన్ని కనుగొన్నారు. ఒక వైద్యుని వలె ఆయన మానవ దుఃఖాన్ని ఒక వ్యాధిగా భావించి, దానిని విశ్లేషించి, దాని మూలాన్ని కనుగొన్నారు. జీవితాన్ని ఈ విధంగా సమీపించే ప్రక్రియే ఆలోచనాపరుడైన మనస్సు చేయవలసిన పని అని ఆయన విశ్వసించారు. ఆ విధంగానే ఆయన తనను తాను బుద్ధునిగా లేదా జ్ఞానోదయం పొందినవానిగా భావించుకొని, తాను తిరుగులేని సత్యాలుగా భావించిన వాటిని మానవునికి అందించారు.

ఆ తర్వాత బుద్ధుడు తత్వవేత్తలు , పండితులతో చర్చలు, వాదోపవాదాలను విరమించుకున్నారు. ఆ రోజుల్లో రాజులు, భూస్వాములు వంటి కొద్దిమంది మాత్రమే సంతోషకరమైన జీవితాన్ని గడపగలిగేవారు, మిగిలిన వారందరూ అజ్ఞానం , దుఃఖంలో కూరుకుపోయేవారు. మెజారిటీగా ఉన్న పేదలకు, దీనులకు సహాయం చేయాలని బుద్ధుడు భావించాడు. అందువల్ల, ఆయన తన సిద్ధాంతాన్ని మెజారిటీ ప్రజలైన బహుజనుల ప్రయోజనం కోసం ఉపయోగించాలని ప్రయత్నించాడు (బహుజన హితాయ బహుజన శిక్ష). అందుకని, ఆయన తన సిద్ధాంతాన్ని ఆ అజ్ఞానులకు ఉదాహరణలతో వివరించి, తాను అష్టాంగ మార్గం అని పిలిచిన స్థాపిత సత్యాల యొక్క సత్యతను వారికి చూపించాడు.

బుద్ధుడు క్రీ.పూ. 6వ శతాబ్దంలో జీవించాడు. ఆయన కాలంలోని సామాజిక వ్యవస్థ, సామాజిక  ఆర్థిక అసమానతలు, విభజనలతో నిండి ఉండేది. అవి ఎంత లోతుగా పాతుకుపోయాయో, అంత సంస్కరించదగినవిగా కూడా ఉండేవి. వాటిని సంస్కరించడానికి, కులతత్వాన్ని నిర్మూలించడానికి బుద్ధుడు తన శక్తివంచన లేకుండా ప్రయత్నించాడు, కానీ తాను పడిన శ్రమకు తగినట్లుగా విజయం సాధించలేకపోయాడు. ఆయన బౌద్ధధర్మాలను స్థాపించాడు, అక్కడ కుల, హోదా భేదాలు లేకుండా ప్రజలు ఆయన మాటలు వినడానికి, ఆయన ఆదర్శాలను అనుసరించడానికి తరలివచ్చేవారు. ఆయన అంటరానివారిని, అణగారిన వర్గాలను తన ఆశ్రమంలోకి, చేర్చుకోవటమేకాక ,, వారికి సత్య ధర్మాలు అహింస బోధించి , వారి పట్ల కరుణతో వ్యవహరించాడు.

బుద్ధుని జీవితకాలంలో, ఆయన బోధనలు ప్రజలలో లోతైన ప్రభావాన్ని చూపాయి.

ఇతర దేశాల సార్వభౌమాధికారం పట్ల గౌరవం.

ఇతర దేశాలపై అహింసా విధానాన్ని కఠినంగా పాటించడం.

ఇతర దేశాల అంతర్గత వ్యవహారాలలో జోక్యం చేసుకోకపోవడం.

దేశాల మధ్య సమానత్వాన్ని ప్రోత్సహించడం మరియు పరస్పర సంక్షేమం కోసం కృషి చేయడం.

ఇతర దేశాలతో శాంతియుత సహజీవన మార్గాన్ని అనుసరించడం.

బుద్ధునిలోని పవిత్రతా భావం, సన్మార్గం, త్యాగభావం, అహింస, ప్రపంచ శాంతి  జ్ఞానం పట్ల ఆసక్తి ప్రజలను ఆకర్షించాయి. తత్ఫలితంగా, ఆయన బోధనా నైపుణ్యం ఆయన సిద్ధాంత వ్యాప్తికి కేంద్రంగా నిలిచింది. బుద్ధ ధర్మం భారతదేశంలో  ఇతర దేశాలలో ప్రబలింది. ఆశాదీపం కోసం ప్రజలు చేసే అన్వేషణలో ఇది వారికి ఒక మార్గదర్శిలా ప్రకాశిస్తుంది. ఇది వారి సృజనాత్మక ఆలోచనా వికాసానికి దోహదపడింది. బుద్ధుని ప్రకారం, మోక్షం అంటే నిర్వాణం, అనగా ఎలాంటి అనుబంధం, ద్వేషం లేని మానసిక సమతుల్య స్థితి. అది స్వచ్ఛమైన ఆలోచన  అనుభవం. ఆయన తన శిష్యులకు చెప్పిన పంచవిధ ఉపదేశాలు కూడా నిర్వాణం అనే పదానికి ఇదే అర్థాన్ని సూచిస్తాయి.

బుద్ధుడు తన బోధనలలో పునర్జన్మ అనే భావనను ఎక్కడా ప్రస్తావించలేదు. ఒకవేళ ఆయన అలా చేసి ఉంటే, తాను చేసిన పనిని మాల్యంక పుత్ర, ప్రోష్టపాద మరియు ఆనంద పిండకలకు చెప్పి ఉండేవారు కాదు. బుద్ధుని ప్రకారం, ‘కర్మ’ అంటే వర్తమానంలో చేసిన కర్మ లేదా క్రియ, అంతేకానీ పూర్వజన్మలలో చేసినది కాదు. అయితే, బుద్ధుని బోధనలలో స్పష్టత లోపించడం మహాయాన బౌద్ధ శాఖ ఆలోచనాపరులకు మద్దతునిచ్చింది.

బుద్ధుని మానవతావాదం

బుద్ధుని బోధనలు ఒక ప్రత్యేకతను కలిగి ఉన్నాయి, అదేమిటంటే అవి సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు  సంబంధిత సిద్ధాంతాల గురించిన అస్పష్టమైన భావనలను విస్మరిస్తాయి లేదా వాటి పట్ల ఉదాసీనంగా ఉంటాయి. దానికి బదులుగా, అవి మంచి చెడుల మధ్య భేదాన్ని, జీవితంలోని నైతిక అంశాలను మరియు సదాచారాన్ని నొక్కి చెబుతాయి. దేవునిపై తమకున్న నమ్మకానికి విరుద్ధమైనది చెడు ప్రవర్తన అని, దానికి అనుగుణంగా ఉండేది మంచి ప్రవర్తన అని గ్రహించమని అవి విశ్వాసులను ప్రోత్సహిస్తాయి. మనిషి తన ప్రవర్తనకు  పురోగతికి తానే బాధ్యుడు. ఈ విధంగా బౌద్ధమతం, మానవ జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసే అన్ని విషయాలలో మనిషిని కేంద్ర వ్యక్తిగా నిలుపుతుంది. బుద్ధుడు సమస్త జీవుల పట్ల దయ, కరుణలను బోధించి, మానవ సమాజంలోని అందరి పురోగతి, ఆనందం కోసం నిర్మాణాత్మక పద్ధతులను రూపొందించాడు.

ఆయన అష్టాంగ మార్గం, పంచవర్గీయ సనాతన భిక్షువులకు సూచించిన పంచమార్గ ధ్యానాలు మరియు కర్తవ్యాలు, భిక్షువులకు ఆయన చేసిన హెచ్చరికలు – ఇవన్నీ ఆయన ప్రగతిశీల మానవతావాద దృక్పథాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.

బుద్ధుడు తాను బోధించిన వాటన్నిటినీ ఆచరించాడు. ఆయన బోధనా పద్ధతి పూర్తిగా హేతుబద్ధమైనది మరియు స్పష్టమైనది. ఆయన తన అభిప్రాయాలను ఇతరులపై ఎన్నడూ బలవంతంగా రుద్దలేదు. ఆయన ఏమాత్రం మూర్ఖపు పట్టుదల గలవాడు కాదు. ఆయన తన సువిశాలమైన అభిప్రాయాలను నిజాయితీగా, నిష్కపటంగా అందించాడు. ఆయన తన శ్రోతలకు, ముఖ్యంగా భిక్షువులకు ఇలా చెప్పేవారు: “నా అభిప్రాయాలను తీవ్రంగా పరిగణించండి; వాటిని నిష్పక్షపాతంగా పరిశీలించండి; అవి మీకు సహేతుకంగా అనిపిస్తేనే వాటిని అంగీకరించి, ఆ తర్వాతే పూర్తి మనసుతో వాటిని అనుసరించండి.”

బుద్ధుడు భారతదేశంలోనే కాకుండా, అప్పటికి తెలిసిన ప్రపంచమంతటా సమాజంలో ఆర్థిక అసమానతలను నిర్మూలించడానికి తన వంతు కృషి చేశాడు. ప్రజల మధ్య ఆర్థిక సమానత్వంపై తన కృషిని బౌద్ధ మఠాలకే పరిమితం చేశాడు, ఎందుకంటే ఆర్థిక అసమానతలను తొలగిస్తే తప్ప కుల భేదాలను నిర్మూలించలేమని ఆయన దృఢంగా విశ్వసించాడు. ఈ కారణంగా ఆయన మఠాలను అన్ని కులాల వారికి, సామాజిక వ్యవస్థకు  మానవ సమూహానికి వెలుపల ఉన్నారని చెప్పబడే అంటరానివారికి కూడా తెరిచారు. బౌద్ధ మఠాలు వారిని ఆత్మగౌరవంతో మానవులుగా చూశాయి.

ఈ విధంగా బుద్ధుడు, జీవితంలోని అన్ని రంగాలలో సామరస్యాన్ని మరియు సమాజంలోని అందరికీ శాంతిని తీసుకురావడానికి తమ జీవితకాలాన్ని వెచ్చించిన దార్శనికులందరిలో అగ్రగామి. గౌతమ బుద్ధుడు ఈ విధంగా ఒక గొప్ప గురువు, ఒక సమగ్ర వ్యక్తిత్వం  ఒక పరిపూర్ణ మానవుడు. అయితే, కాలక్రమేణా నిజమైన బౌద్ధ ఆలోచన మరియు సూత్రాలు తప్పుగా చిత్రీకరించబడటం  అపార్థం చేసుకోవడం మన దురదృష్టం. ఈ సూత్రాల గురించి నకిలీ రచనలు బౌద్ధమత స్ఫూర్తికి విరుద్ధమైన కథలు బౌద్ధ ఆలోచనకు అడ్డుగా నిలిచాయి. బుద్ధుడు కూడా దేవుని అవతారం అని భావించబడకుండా తప్పించుకోలేకపోయాడు.

ఆనందానికి మార్గం

ఆనందం ఎక్కడ దొరుకుతుంది? మంచి జీవితంలో, చెడును విడిచిపెట్టడంలో, మంచిని అనుసరించడంలో, సత్యం  సౌందర్యంలో, హృదయాన్ని శుద్ధి చేసుకోవడంలో, జ్ఞానం ప్రబోధాన్ని పెంపొందించుకోవడంలోనే అంతా ఉంది. మరి అలాంటప్పుడు చెడు అంటే ఏమిటి? తనకు గానీ, ఇతరులకు గానీ హాని కలిగించేదే చెడు.

ఇవాళ1-5-26 శుక్రవారం  వైశాఖ పౌర్ణమి –బుద్ధ పూర్ణమి –బుద్ధ జయంతి,కార్మిక దినోత్సవ  శుభా కాంక్షలతో

మీ –గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -1-5-26-

అమరజీవి డాక్టర్ బి విజయ లక్ష్మి జీవిత చరిత్ర.4 వ భాగం.29.4.36.

మహోపాధ్యాయ , కళా ప్రపూర్ణ బ్రహ్మశ్రీ వేదం వేంకట రాయ శాస్త్రి గారి జీవిత చరిత్ర.3 వ భాగం.29.4.26.

శ్రీ వాసవి కన్యకాదేవి పురాణం.5 వ భాగం.29.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.185 వ భాగం.29.4.26.

ఆంధ్ర కాంగ్రెస్ నాయకులు:-ముగ్గురు మహనీయులు(త్రివేణి )

రచన: కె. ఈశ్వర దత్-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

భారతదేశంలో కాంగ్రెస్ పార్టీ బలోపేతానికి, భారత జాతీయవాద వికాసానికి ఆంధ్రులు అందించిన సేవలను గురించి నేడు ఎంతో గొప్పగా, సముచితంగా చర్చించుకుంటున్నారు. అయితే దురదృష్టవశాత్తు, ఆంధ్రదేశ రాజకీయ రంగంపై తమ తేజస్సును ప్రసరింపజేసిన ఆ ప్రముఖ వ్యక్తుల గురించి మాత్రం ఆ స్థాయిలో ప్రచారం గానీ, అవగాహన గానీ లేదు. నిస్సందేహంగా, ఆంధ్రదేశంలో సామాన్య ప్రజలలో చైతన్యం కలిగించడానికి, పురోగతి సాధించడానికి కృషి చేసిన మరికొందరు ప్రజా సేవకులు కూడా ఉన్నారు; వారి కార్యకలాపాలు, విజయాలు ఆదర్శప్రాయమైనవి, గుర్తింపుకు అర్హమైనవి. దివంగత వీరేశలింగం వంటి సంస్కర్తలను, సాహితీవేత్తలను; వెంకట రత్నం వంటి పండితులను, మహర్షి తుల్యులను; లక్ష్మణరావు, భానుమూర్తి వంటి విద్వాంసులను; సుబ్బారావు పంతులు, రామచంద్రరావు వంటి రాజనీతిజ్ఞులను; విశ్వేశ్వరయ్య, శర్మ వంటి పరిపాలనా దక్షులను; పనగల్ వంటి దౌత్యవేత్తలను; చింతామణి వంటి పత్రికా సంపాదకులను; రామలింగారెడ్డి వంటి విద్యావేత్తలను; రాధాకృష్ణన్ వంటి తత్వవేత్తలను; హనుమంతరావు, గోపాలకృష్ణయ్య వంటి (ఆంధ్ర) పునరుజ్జీవన ప్రతినిధులను; రామారావు వంటి కళాకారులను; రాఘవాచారి వంటి నటులను ఎవరు మాత్రం విస్మరించగలరు లేదా మర్చిపోగలరు? వీరిని నేను నా ‘చిత్రమాలిక’లో (ప్రముఖుల పరిచయ పరంపరలో) భవిష్యత్తులో కొన్ని సాధారణ వర్గాలుగా విభజించి చేర్చదలచాను. అయితే ఈ సందర్భంలో మాత్రం, ఆంధ్ర కాంగ్రెస్ శిబిరంలో వెలుగొందిన ఆ ముగ్గురు మహనీయులైన కె. వెంకటప్పయ్య, టి. ప్రకాశం, బి. పట్టాభి సీతారామయ్యల గురించి మాత్రమే ప్రస్తావించదలచాను.

అందరి ఏకాభిప్రాయం ప్రకారం, ఆంధ్రదేశంలో కాంగ్రెస్ ఉద్యమానికి నాయకుడు వెంకటప్పయ్యే. అన్ని రాజకీయ పక్షాలకు, అన్ని వర్గాలకు చెందిన ప్రజలు ఆయనను అత్యంత గౌరవభావంతో చూస్తారు. ఆయనకు శాశ్వత కీర్తిని తెచ్చిపెట్టిన ఘనత, ఆయన 1914లోనే చేసిన గొప్ప త్యాగానికి దక్కుతుంది. దేశవ్యాప్తంగా సహాయ నిరాకరణోద్యమ (N.C.O.) నైతిక ప్రభావం విస్తరించడానికి చాలా కాలం ముందే, “మనిషి జీవితాంతం కేవలం డబ్బు సంపాదించుకుంటూనే గడపకూడదు” అనే ఉన్నత ఆశయంతో ఆయన తన న్యాయవాద వృత్తిని త్యజించారు; అప్పటి నుండి తన జీవితాన్ని దేశ సేవకే అంకితం చేశారు. భారతదేశంలో జనాభా పరంగా మూడవ అతిపెద్ద వర్గమైన ఆంధ్రుల కోసం ఒక ప్రత్యేక విశ్వవిద్యాలయం, ప్రత్యేక రాష్ట్రం కావాలని చేపట్టిన ‘ఆంధ్ర ఉద్యమం’ విస్తరించడానికి, ప్రజల్లో ఆదరణ పొందడానికి ఆయన అందించిన నిస్వార్థ నాయకత్వమే ప్రధాన ప్రేరణగా నిలిచింది. మహాత్మా గాంధీ తన ఉద్యమ పతాకాన్ని ఎగురవేసినప్పుడు, అప్పటి ఆంధ్రోద్యమ నాయకుడు దేశంలోని ఈ ప్రాంతంలో కాంగ్రెస్ పార్టీకి తిరుగులేని నాయకుడిగా అవతరించారు. ఆంధ్రదేశ రాజకీయాలకు గుంటూరు కేంద్ర బిందువుగా (storm-centre) మారిందంటే—నిస్సందేహంగా అది నిజమే—దానికి ప్రధాన కారణం, ఒక కార్యకర్తల బృందం ఆయన పట్ల వ్యక్తిగతంగా కలిగి ఉన్న విధేయతతో పాటు, ఆయన సొంత జిల్లా ప్రజలు ఆయనపై ఉంచిన అపారమైన విశ్వాసమే. ఒకానొక సమయంలో, దేశ స్వాతంత్ర్య పోరాటాలను తన గడ్డపైనే నడిపించే ఆ అరుదైన గౌరవం కోసం గుంటూరు, బార్డోలీతో పోటీపడింది; కానీ దైవ నిర్ణయం—లేక అది మహాత్ముని సంకల్పమా?—వేరే విధంగా ఉంది. నేడు వల్లభాయ్ పటేల్ శిరస్సును అలంకరిస్తున్న ఆ విజయ కిరీటాన్ని వెంకటప్పయ్య గెలుచుకోగలిగేవారా లేదా అని ఊహించడం ఇప్పుడు కష్టమే. వెంకటప్పయ్య ఇప్పుడు తన శక్తిని కోల్పోయిన నాయకుడేమీ కాదు, కేవలం క్రియాశీల రాజకీయాల నుండి విరమించుకున్న నాయకుడు మాత్రమే. గాంధీజీ సిద్ధాంతాలను మనస్ఫూర్తిగా విశ్వసించే ఆయన, తనకు లభించిన అవకాశాల పరిధిలో నిర్మాణాత్మక కార్యక్రమాల కోసం నిరంతరం కృషి చేస్తున్నారు. ఆయన కార్యకలాపాలు రోజువారీగా, విస్తృతంగా ప్రచారంలోకి రావడం లేదంటే, దానికి కారణం ఆయన పత్రికల ప్రచారాన్ని ఆశించకపోవడమే.

: అయితే, వెంకటప్పయ్యకు అద్భుతమైన వాదనా నైపుణ్యం గానీ, విశేషమైన మేధోశక్తి గానీ ఉన్నాయని చెప్పుకోదగ్గ ఆర్భాటాలు లేవని ఒప్పుకోవాలి. మద్రాసు శాసన మండలి సభ్యుడిగా గానీ, అఖిల భారత కాంగ్రెస్ కమిటీ సభ్యుడిగా గానీ, ఆయన ఒక్క కొత్త మార్గాన్ని అనుసరించడం గానీ, ఒక్క కొత్త ఆలోచనను ఇవ్వడం గానీ, లేదా ఒక్క ఆకట్టుకునే పదబంధాన్ని పలకడం గానీ చేసినట్లు తెలియదు. డిస్రేలీ ఎత్తి చూపినట్లుగా, “గొప్పతనం”, ముఖ్యంగా రాజకీయ గొప్పతనం, “అద్దెలపై ఆధారపడదు: ప్రపంచం చాలా సంపన్నమైనది; వంశపారంపర్యాలపై కూడా ఆధారపడదు: ప్రపంచానికి అన్నీ తెలుసు”, మరియు వెంకటప్పయ్య, ఇందులో ఆశ్చర్యం లేదు, ఆ పొగమంచులో మరుగున పడిపోయారు. సాధారణ మేధోశక్తితో కూడిన ఆయన తొందరపాటు స్వభావం, వెంకటప్పయ్య భారత రాజకీయాల్లో ఒక ప్రముఖ వ్యక్తిగా ఎదగడానికి అడ్డంకిగా నిలిచింది.

కానీ ఆయన, “ఒక చిన్న రోజువారీ పని, అది నిజంగా రోజువారీ అయితే, అస్థిరంగా పనిచేసే హెర్క్యులస్ శ్రమను మించిపోతుంది” అని నమ్ముతూ, మాతృభూమి పురోగతికి తన వంతు సహకారం అందిస్తూ, ఆ రోజు పని చేసుకోవడానికే సంతృప్తి చెందుతారు. ఆయన ఉన్నత ఆదర్శవాదం, నిష్కపటమైన భావోద్వేగాలు, ఒక ఆశయం పట్ల నిస్వార్థ అంకితభావం, ఆంధ్రదేశంలో ఆయనకు కొద్దిమంది మాత్రమే సాటివచ్చే, ఎవరూ మించలేని ఒక ప్రత్యేక స్థానాన్ని సంపాదించిపెట్టాయి. కృతజ్ఞతగల ప్రజలు ఆయనను ‘దేశభక్త’ అని, అంటే దేశభక్తుడు అని పిలిచేవారు. ప్రజా కార్యకర్తలు తమ జీవిత చరమాంకంలో ఆయన త్యాగాన్ని ఆదర్శంగా తీసుకుని ఉంటే, భారతదేశ చరిత్ర ఇప్పటికంటే చాలా భిన్నంగా ఉండేది.

II

టి. ప్రకాశం రాజకీయాల్లోకి చాలా ఆలస్యంగా ప్రవేశించారు. ఎన్.సి.ఓ. ఉద్యమం రాకముందు, ఆయన ఇక్కడో ఒక సభలో ప్రసంగించి ఉండవచ్చు, అక్కడో ఒక సదస్సుకు అధ్యక్షత వహించి ఉండవచ్చు, కానీ ఆయన అంతగా పరిగణించదగిన శక్తి కాదు. ఆయన జీవితంలో ఒక మలుపు—నిజానికి అది ఒక మైలురాయి—మహాత్మా గాంధీ ఆయనపై వేసిన మాయ వల్ల కలిగింది. హైకోర్టు న్యాయమూర్తి పదవితో దాదాపుగా ముగిసిన బార్‌లోని లాభదాయకమైన వృత్తిని ఆయన త్యాగం చేసి, “శిలువను” స్వీకరించారు. ఆయన మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీలో అతిపెద్ద త్యాగం చేశారు, మరియు దేశంలోనే అత్యంత ముఖ్యమైన త్యాగాలలో ఒకరిగా నిలిచారు. ఆయనది సభా పద్ధతులు లేదా ‘నిపుణుల సలహా’ వంటి ఎలాంటి లెక్కలకు తావులేకుండా, పూర్తి మనసుతో, బేషరతుగా చేసిన శరణాగతి.

దివాన్ బహదూర్ ఎం. రామచంద్రారావు పంతులు వంటి ప్రముఖ, గౌరవనీయ శాసనసభ్యుడు, రాజనీతిజ్ఞుడిపై గత సార్వత్రిక ఎన్నికలలో ఆయన సాధించిన సునాయాస విజయం, ఆయన మహోన్నత వ్యక్తిత్వానికి ఒక స్పష్టమైన నిదర్శనం. ఆయన భారీ ఆకారం, ఆకట్టుకునే ముఖ కవళికలు దివంగత సి.ఆర్.దాస్‌ను గుర్తుచేస్తాయి, అదే సమయంలో ఆయన వీరోచిత నడక, అచంచలమైన ఆశావాదం ఆ భావనను మరింత బలపరుస్తాయి. వక్తగా ఆయన కాస్త చంచల స్వభావం కలవారు; రచయితగా ఆయన అంత సూక్ష్మబుద్ధి కలవారు కాదు; రాజకీయవేత్తగా, అసెంబ్లీలోని తన విశిష్ట పూర్వ నాయకుడి అంత పరిజ్ఞానం ఆయనకు లేదు, అయినప్పటికీ ఆయన తన ప్రకటనలలోని ఉప్పొంగే నిష్కపటత్వంతో, ప్రసంగించే తీరులోని విషాదభరితమైన భావోద్వేగంతో సులభంగానే ఒక ముద్ర వేస్తారు. దేశంలో మహాత్మునికి చాలా మంది అనుచరులు ఉన్నారు, కానీ ప్రకాశం కంటే నిజమైన వారు కొద్దిమందే ఉన్నారు – “గాంధీ అండ్ అనార్కీ” రచయిత సర్ సి. శంకరన్ నాయర్ అభిప్రాయంలో, అసలు ఎవరూ లేరు. ఆయన అసాధారణ త్యాగం, నిష్కళంకమైన చిత్తశుద్ధి, చైతన్యవంతమైన శక్తి, సంపూర్ణ నిర్భయత్వం, మరియు అలుపెరుగని కృషి ఆయన్ని భారత రాజకీయాల్లో ఒక శక్తిగా నిలబెట్టాయి. దేశ చరిత్రలో ఏ క్లిష్ట తరుణంలోనైనా దేశాన్ని కాపాడటానికి, ఎలాంటి కపటం లేదా మాయ లేకుండా ప్రదర్శించబడే ధైర్యసాహసాలు అవసరమైతే, ఆ అరుదైన గౌరవానికి, విశేషాధికారానికి శ్రీ ప్రకాశం గారిని వెంటనే ప్రత్యేకంగా ఎంపిక చేయవచ్చు. మహనీయ స్వామి శ్రద్ధానంద్ గారు ఢిల్లీలో గూర్ఖాల బయోనెట్లకు తన వక్షస్థలాన్ని అప్పగించినప్పుడు, ప్రజలు స్వామిజీ యొక్క అసాధారణ ధైర్యాన్ని ఆయన ఆధ్యాత్మిక శక్తికి, ధార్మిక ఉత్సాహానికి ఆపాదించారు. కానీ, లౌకికవాది అయిన శ్రీ ప్రకాశం గారు మద్రాసు పోలీసుల ఆయుధాలను ధైర్యంగా ఎదుర్కొన్నప్పుడు (మద్రాసులోని ఆయన సహచరులు, స్వదేశీయులు కనీసం ఇంటి నుండి బయటకు కూడా పరుగెత్తని కారణంగా, వారి సహాయం లేకుండానే), ప్రజలకు ఆ అసలైన మనిషి, ఆ వీరుడు ఎవరో తెలిసింది. ప్రకాశం గారు తన బాల్యం నుండి నిరంతరం ధైర్యవంతుడు, వీరోచితమైనవాడు. అయితే, నిన్నటి ‘రౌడీ’ అయిన ఆయన,మహాత్ముని మాయాదండం వలన నేటి సైనికుడిగా రూపాంతరం చెందాడు.

బుల్లెట్ల వర్షం కురుస్తున్నప్పుడు ఇతరులు సైన్యం నుండి పారిపోవచ్చు, కానీ ఆయన మాత్రం ఒక బండరాయిలా, దృఢంగా, అభేద్యంగా నిలబడతాడు.

ఆయన కఠినమైన బాహ్య రూపం కింద, ఎంత విశాలమైనదో అంత సున్నితమైన హృదయం ఉంది. ఆయనలోని బాల్యపు నిరాడంబరత, హృదయపూర్వక నవ్వు చూస్తే, ఆయన మాటల్లో విషం లేదని, కుయుక్తి లేదని, చాకచక్యం లేదని తెలుస్తుంది. ఆయన “ఒక నిరాడంబరమైన, ముక్కుసూటి మనిషి”, బహిరంగ శత్రువు, గట్టిగా దెబ్బకొట్టేవాడు. ఆయన సమీపించగానే, ఆయనపై మనసులో ఉన్న ఎలాంటి ఆగ్రహమైనా మంచులా కరిగిపోతుంది, ఆయన సమక్షంలో అది పూర్తిగా మాయమవుతుంది.

జన్మభూమి ఎంతో చక్కగా గుర్తించినట్లుగా, “అత్యంత క్లిష్ట పరిస్థితుల మధ్య కూడా ఆయన తన దినపత్రిక ‘స్వరాజ్య’ను కొనసాగిస్తున్న వీరత్వం, పట్టుదల” గురించి ప్రస్తావించకపోతే, ప్రకాశం గురించి ప్రస్తుతం హడావిడిగా రాసిన ఈ చిత్రణను కూడా సమర్థించలేము. “ఆయన తన సొంత సొమ్ము లక్ష రూపాయలు ఖర్చుపెట్టి, నాలుగు లక్షల రూపాయల చందాదారులను బాకీ పెట్టారు, అయినా స్వరాజ్య పతాకాన్ని ఎగురవేస్తూనే ఉన్నారు – ఒక ఆదర్శానికి కట్టుబడి, మారుతున్న గాలులకు అనుగుణంగా తెరచాపలను సర్దుకునే సులభమైన మార్గాన్ని విడిచిపెట్టి, ఒక పత్రికను నడపడంలో ఉన్న కష్టాన్ని కొద్దిమందికే తెలుసు.” ప్రకాశం గారి స్ఫూర్తిదాయకమైన ఆశీస్సులతో జి. వి. కృపానిధి, కె. సుబ్బారావు వంటి గొప్ప, ప్రతిభావంతులైన యువకులు చేసిన గొప్ప త్యాగాలు.

డాక్టర్ పట్టాభి కేవలం ఆంధ్ర కాంగ్రెస్ వర్గాలలోనే కాకుండా, ఆంధ్ర ప్రజా జీవితంలోనే అత్యంత ఆకర్షణీయమైన వ్యక్తిత్వం. ఆయన విద్యాభ్యాసం ప్రారంభమైనప్పటి నుండి, ఆయన వృత్తి జీవితం నిరంతర ప్రజ్ఞతో సాగింది. దివంగత జి. కె. గోఖలే వలె, ఆయన పద్దెనిమిదేళ్లకే పట్టభద్రులయ్యారు. ఆయన అండర్-గ్రాడ్యుయేట్ ప్రతిభే ఒక విశిష్టమైన వృత్తి జీవితానికి పునాది వేసింది. ఆయన వైద్య విద్య ఆయన సాహిత్యాభిలాషలకు ఎన్నడూ ఆటంకం కలిగించలేదు, అలాగే ఆయన వైద్య వృత్తి కూడా ఆయన రాజకీయ కార్యకలాపాలకు ఆటంకం కలిగించలేదు. అయినప్పటికీ, 1916లో లక్నోలో జరిగిన యునైటెడ్ కాంగ్రెస్‌కు కొన్ని నెలల ముందు, ఆయన ఎలాంటి ఆర్భాటం లేకుండా, హడావిడి లేకుండా తన వృత్తిని వదులుకున్నారు. అప్పటి నుండి తన సమయాన్నంతటినీ, అద్భుతమైన ప్రతిభను ప్రజా ప్రయోజనాలకు, ప్రగతిశీల ఉద్యమాలకు అంకితం చేశారు. ఆయన ఆంధ్ర ఉద్యమ మార్గదర్శకులలో ఒకరు మరియు నిస్సందేహంగా దాని అత్యంత శక్తివంతమైన సమర్థకుడు. ఆయన మేధోశక్తి అత్యంత విస్తృతమైనది మరియు అత్యున్నతమైనది; దాని పటిమకు సాటిగా ఆయన బహుముఖ ప్రజ్ఞ కూడా ఉంది. అది వైద్యపరమైన ప్రశ్న అయినా, సహకార సమస్య అయినా, భీమా అయినా, బ్యాంకింగ్ అయినా, జాతీయ విద్య అయినా, గ్రామీణ పునర్నిర్మాణం అయినా, రాజకీయాలు అయినా, పాత్రికేయత్వం అయినా, ఆయనకు అన్ని విషయాల్లోనూ సమాన ప్రావీణ్యం ఉంది. ఆయన కేవలం అన్ని పనులూ చేసేవాడు కాదు, సర్వకళా ప్రవీణుడు. ఆయన ఎంతటి క్లిష్టమైన సమస్య లేదా చిక్కుముడిలోని చిక్కుముడిని అయినా అద్భుతమైన సులభత్వంతో విప్పగలడు; అంతే అద్భుతంగా ఒక రాజకీయ ప్రత్యర్థి ఉద్దేశాలను విశ్లేషించగల సౌలభ్యంతో బడ్జెట్ వివరాలను కూడా వివరించగలడు. పదునైన రచయిత, శక్తివంతమైన వక్త, అద్భుతమైన వాదనాపరుడు, చురుకైన సంభాషణకర్త, మరియు “మానవ స్వభావాన్ని నిశితంగా పరిశీలించేవాడు” అయిన ఆయన, దేశంలోని మేధావులున్న ఏ సభలోనైనా అద్భుత విజయం సాధించగలడు. తన స్పష్టమైన వివరణతో, అత్యంత క్లిష్టమైన సమస్యలపైనా ఆయన ఎంతో వెలుగునివ్వగలడు; తన పదునైన విమర్శతో, ఎదుటివారి వాదనను చీల్చి చెండాడగలడు; తన వాదనా నైపుణ్యంతో, ఎంతటి ఉద్రేకపూరిత వక్తనైనా నిస్సత్తువుగా చేయగలడు; మరియు కేవలం తన అభ్యంతరాలతో అత్యంత చాకచక్యమైన న్యాయవాదినైనా తడబడేలా చేయగలడు. తీవ్రమైన వ్యంగ్యం, చురుకైన హాస్యం, సిద్ధంగా ఇచ్చే ప్రతిస్పందన, సూటిగా విమర్శించడం, లోతైన విశ్లేషణ, మరియు భావవ్యక్తీకరణ శక్తి, కొన్నిసార్లు అద్భుతమైన సూక్తితో కూడి ఉండటం వంటివి అతని ఆయుధాగారంలోని ఆయుధాలు. సాహిత్య సౌందర్యంలో శ్రీ సి. ఆర్. రెడ్డి అతన్ని మించిపోతారు; (రాజకీయ) సమాచార సంపదలో శ్రీ సి. వై. చింతామణి అతని కన్నా ఉన్నతమైనవారు, కానీ విషయ పరిజ్ఞానంలో ఈ ఇద్దరు ప్రముఖులు అతనికి సాటిరారు. నిజానికి, ఆయనకున్న చాకచక్యం ఆయన స్నేహితులకు ఆనందాన్ని, ప్రత్యర్థులకు భయాన్ని, అందరికీ అసూయను కలిగిస్తుంది. డాక్టర్ పట్టాభి ఒక నిష్కపటమైన, నిర్భయమైన విమర్శకుడు. ఏ భారత నాయకుడు కూడా ఆయన దెబ్బల నుండి తప్పించుకున్నట్లు కనిపించడు. మోతీలాల్‌జీ ఆయనకు భయపడతారు; సామాన్యులు ఆయనతో తలపడటానికి వెనుకాడతారు. అణువణువునా యోధుడైన ఆయన, బహిరంగ వివాదంలో తన తేళ్ల కొరడాను అత్యంత ఉదారంగా ప్రయోగిస్తారు.

ఈ మేధావి దిగ్గజం ఉండాల్సినంతగా ఎందుకు విస్తృతంగా ప్రసిద్ధి చెందలేదని కొందరు ఆశ్చర్యపోతారు. కొందరి అభిప్రాయం ప్రకారం, ఆయనకున్న “చిరాకు స్వభావం” వల్ల, అందరూ అంగీకరించినట్లుగా, ఆయనకు రాజకీయ ఆశయాలు పూర్తిగా లేకపోవడం వల్ల ఆయన గురించి పెద్దగా తెలియదు. ఆయన ఎప్పుడూ జనసమూహాన్ని మెప్పించడానికి ప్రయత్నించరు; ఆయన కెమెరాకు దూరంగా ఉంటారు, అనవసరమైన సహాయాలను అసహ్యించుకుంటారు, నీచమైన ప్రచారాన్ని ద్వేషిస్తారు. స్వచ్ఛమైన గాలి ఆయన నరాలకు ఎంత మత్తును ఇస్తుందంటే, బొంబాయిలోని ఒక ప్రముఖ దినపత్రిక సంపాదక పదవిని తిరస్కరించడానికి ఆయన ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయలేదు. మచిలీపట్నం ఆయనకు పుణ్యక్షేత్రం; జన్మభూమి ఆయనకు లండన్ టైమ్స్ వంటిది; ఆయన సహజసిద్ధమైన విలువే ఆయనకు ఆధారం. ఆయన ఎక్కడ ఉన్నా, ఆయన అభిమానులతో పాటు విమర్శకులు కూడా ఆయన నిపుణమైన సలహా కోసం ఎదురుచూస్తుంటారు. ఒకవేళ ఆయనకు రాజకీయ దురాశ ఉండి ఉంటే, ఆంధ్రులలో అత్యంత చురుకైన, పదునైన, మరియు సూక్ష్మబుద్ధి గల ఆయన, మద్రాసులో వలె లండన్‌లో కూడా సుప్రసిద్ధుడై, భారత రాజకీయాలలో ఒక ప్రముఖ వ్యక్తిగా నిలిచి ఉండేవారు.

త్రయం

ఒక ఆశయం దాని నాయకులచే దానిపై వేయబడిన ముద్రకు  దానికి అద్దిన రంగుకు అనుపాతంగా బలం పుంజుకుంటుంది లేదా ఒక ఉద్యమం దాని పరిమాణాన్ని పెంచుకుంటుంది. ఈనాడు ఆంధ్రదేశంలో కాంగ్రెస్ వేలాది మంది ప్రజల విధేయతను మరియు అభిమానాన్ని గెలుచుకుంటోందంటే, నిస్సందేహంగా దానికి కారణం వెంకటప్పయ్య దాని ఆత్మగా, పట్టాభి దాని మెదడుగా, మరియు ప్రకాశం దాని చోదక శక్తిగా ఉండటమే.

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -29-4-26-ఉయ్యూరు .

అమరజీవి డాక్టర్ బి. విజయ లక్ష్మి జీవిత చరిత్ర.3 వ భాగం.28.4.26.

మహో పాధ్యాయ, కళా ప్రపూర్ణ బ్రహ్మశ్రీ వేదం వేంకట రాయ శాస్త్రి గారి జీవిత చరిత్ర.2 వ భాగం.28.4.26.

మహో పాధ్యాయ, కళా ప్రపూర్ణ బ్రహ్మశ్రీ వేదం వేంకట రాయ శాస్త్రి గారి జీవిత చరిత్ర.2 వ భాగం.28.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెలశ్రీరామచంద్రుడు గారి బాలసంజీవని వ్యాఖ్య.184 వ భాగం.28.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెలశ్రీరామచంద్రుడు గారి బాలసంజీవని వ్యాఖ్య.184 వ భాగం.28.4.26.

మహిపాధ్యాయ కళా ప్రపూర్ణ బ్రహ్మశ్రీ వేదం వేంకట రాయ శాస్త్రి గారి జీవిత చరిత్ర.1 వ భాగం.27.4.26. -2

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.183 వ భాగం.27.4.26

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.183 వ భాగం.27.4.26.

మానవతా పూర్వ సేనాపతి శ్రీకృష్ణుడు (త్రివేణి )

రచన: ఎం. ఎ. కృష్ణస్వామి-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

మన ఈ దేశంలోని నలుమూలలా భగవంతునిగా శ్రీకృష్ణుని కీర్తి గానం చేయబడుతోంది; కానీ మానవునిగా ఆయన కీర్తి ఇంకా తగినంత దృష్టిని ఆకర్షించలేదు. మానవుడైన శ్రీకృష్ణుని వర్ణించే సున్నితమైన ఇంకా విలక్షణమైన రేఖలను, దాదాపు నిరర్థకమైన అనేక వివరాలు కప్పివేసి, అస్పష్టంగా చేస్తున్నాయి. తరతరాల జనులు ఆయనలో పరమాత్మ స్వరూపాన్ని, శక్తిమంతుడైన ప్రభువును, రాక్షస సంహారిని, దివ్య వేణువును వాయించేవాడిని, గోపికల ప్రియుడిని, రాధను మోహింపజేసేవాడిని, అంతేకాక అర్జునుని సారథిని మరియు గొప్ప భగవద్గీత గురువును చూశారు. కృష్ణుని కథలో ఇవి నిస్సందేహంగా విశిష్టమైనవి; వాటి ప్రాముఖ్యతను లేదా విశిష్టతను ఎవరూ తక్కువ చేయనవసరం లేదు. పైన పేర్కొన్న అంశాలు గమనించదగినవే. అయినప్పటికీ, సజీవ మానవ పాత్రగా కృష్ణుని పూర్తి దృక్పథాన్ని పొందాలంటే, మరికొన్ని అంశాలను పరిశీలించి, అర్థం చేసుకోవాలి; వాటిలో ముఖ్యంగా, ఆయనను మానవ నాయకుడిగా తీర్చిదిద్దిన అంశాలు ఉన్నాయి.

మానవుడైన కృష్ణుని గురించి తెలుసుకోవాలంటే, భాగవతం మరియు విష్ణుపురాణం కంటే మహాభారతం మరియు హరివంశాన్ని చదవాలి. ఇటీవలి కాలంలో శ్రీకృష్ణుని గురించి అటువంటి వ్యాఖ్యానం చేయడానికి అనేక ప్రయత్నాలు జరిగాయి, వాటిలో బంకిం బాబు రచించిన “శ్రీ కృష్ణచరిత” అత్యంత ముఖ్యమైనది.

శ్రీకృష్ణుని వ్యక్తిత్వంలో అంతగా తెలియని ఒక లక్షణాన్ని వివరించడానికి, హరివంశంలో వర్ణించబడిన ఆయన జీవితంలోని ఒక ఘట్టాన్ని ఎంచుకుని, దానిని క్రింద ఇవ్వబడింది:

దుష్టుడైన కంసుడిని సంహరించిన తరువాత, కృష్ణుడు  బలరాముడు ఉగ్రసేనుడిని మధుర సింహాసనంపై ప్రతిష్ఠించారు. కంసుని భార్యలైన అస్తి మరియు ప్రాప్తి, ఆ సోదరులపై ప్రతీకారం తీర్చుకుంటామని ప్రతిజ్ఞ చేసి తమ తండ్రి జరాసంధుడి వద్దకు వెళ్లారు. అక్కడ, మగధలో, వారు జరాసంధుడి ఆగ్రహాన్ని తమపై రెచ్చగొట్టి, మధురపై దండయాత్ర చేసేలా చేశారు. ఇరవై అక్షౌహిణులతో కూడిన భారీ సైన్యంతో జరాసంధుడు మధురపై దాదాపు పదిహేడు సార్లు దండెత్తాడని చెబుతారు, కానీ ప్రతిసారీ ఆ పరాక్రమవంతులైన సోదరుల చేతిలో ఆయన వెనుదిరిగాడు. పద్దెనిమిదవ సారి, జరాసంధుడు తన సైన్యం కంటే నాలుగు రెట్లు పెద్ద సైన్యంతో మధురను పూర్తిగా నాశనం చేస్తానన్న దుమారంతో దండెత్తాడు. ఈ దండయాత్రల వల్ల ఆ నగరం బాగా బలహీనపడింది. ప్రజలలో జరాసంధుడి పట్ల భయం నెలకొంది. సైన్యంలోని అధిపతులందరూ ఏకతాటిపై లేరు; ఎందుకంటే వారిలో రకరకాల విభేదాలు తలెత్తాయి. కానీ, శ్రీకృష్ణుని సేనాధిపత్యంలో వారికి ఓటమి తెలియదు; ప్రతి ఒక్కరిలో ఆ విశ్వాసం, ఆ జ్ఞానం దృఢంగా ఉన్నాయి. కృష్ణుడు నాయకుడిగా ఉండగా, ఎంతటి బలవంతులనైనా సరే, ఎవరిపైనైనా విజయం సాధిస్తామనే దృఢ విశ్వాసంతో యాదవులు ఉన్నారు. ఒక యుద్ధ మండలిని ఏర్పాటు చేశారు, అక్కడ ఉగ్రసేనుడు నిర్ణయాలు తీసుకోవలసి వచ్చింది. సైన్యంలోని యువకులు, మరోసారి జరాసంధుడితో పోరాడి, అతనికి ఘోర పరాజయాన్ని కలిగించాలని వాదిస్తారు. కృష్ణుడు శక్తిమంతుడు, విజయంపై పూర్తి విశ్వాసంతో ఉన్నాడు. యాదవ జాతి విజయం, శక్తిమంతుడైన జరాసంధుడి సముద్రాతీత సైన్యం ఓటమితో కూడిన ఆయుధ పోరాటం తెల్లవారుజామున ప్రారంభం కావాలి. యుద్ధం దాదాపుగా ఖాయమైనట్లు కనిపించింది – ఇక మిగిలింది కేవలం లాంఛనప్రాయ ప్రకటన మాత్రమే. ఆ క్షణంలో, సభికులలో నుండి, నీతి నియమాలలో మంచి పాండిత్యం గల వికద్రు అనే ఒక గౌరవనీయమైన వృద్ధుడు లేచి, సభను ఉద్దేశించి, ముఖ్యంగా కృష్ణునితో ఈ విధంగా మాట్లాడాడు:

“కృష్ణుని నాయకత్వంలో విజయం మాదేనని మాకు గట్టి నమ్మకం ఉంది; ఎందుకంటే, ఇప్పుడు వచ్చిన ఈ జరాసంధుడిపైనే మేము పదిహేడు సార్లు విజయం సాధించాము. ఇక్కడున్న కృష్ణుడు సర్వశక్తిమంతుడని మాకు తెలుసు. జరాసంధుడు మమ్మల్ని ఓడించడం దాదాపు అసాధ్యమని కూడా మాకు తెలుసు. కృష్ణుడు సేనాపతిగా ఉండగా, మేము మూడు లోకాలతో పోరాడగలము. మా సైన్యం కూడా అత్యంత శౌర్యవంతమైనది, పరాక్రమవంతమైనది. కానీ, నేను మాట్లాడటానికి సరైన సమయం ఆసన్నమైందని భావించి లేచాను.”

ఆయన యాదవ వంశం  మూలం  పెరుగుదల గురించి సుదీర్ఘంగా వివరించి, ఇలా కొనసాగించాడు:

మనం ఇప్పుడు పరిస్థితిని సమీక్షించుకోవాలి. జరాసంధుడి వద్ద పూర్వకాలం కన్నా చాలా పెద్ద సైన్యం ఉంది. పరాక్రమంలో అతడు సాటిలేనివాడు. మన వనరులు పరిమితంగా ఉన్నాయి. నగరంలో ఆహారం, ఇంధన సరఫరా కొరతగా ఉంది. మధుర చుట్టూ చెప్పుకోదగ్గ కోట ఏదీ లేదు. కందకాలు, నీటి కందకాలు సరిగా నిర్వహించబడలేదు మరియు ప్రవేశ ద్వారాల వద్ద ఆయుధాలు లేవు. ప్రాకారాలకు, గోడలకు మరమ్మతులు, పునర్నిర్మాణం అత్యవసరం. ఆయుధాగారాన్ని పునర్నిర్మించి, దానికి అయిన ఖర్చును తిరిగి చెల్లించాలి. యాదవులలో కూడా అంతర్గత కలహాల సంకేతాలు కనిపిస్తున్నాయి. ఇదంతా మన నగరంపై జరాసంధుడు గతంలో చేసిన దండయాత్రల వల్లే జరిగింది. మరమ్మతులు, సైనిక సరఫరా పునరుద్ధరణ, పూర్తిస్థాయి సరఫరా, సంపూర్ణ ఏకాభిప్రాయం కుదరకముందే యుద్ధంలోకి దూకడం వివేకవంతమైన, సరైన పనా? కృష్ణా, మా శ్రేయస్సుకు ఏది మేలు చేస్తుందో నీకే బాగా తెలుసు.

“అంతేకాకుండా, కృష్ణా, జరాసంధుడు నీతోనే యుద్ధం చేయాలని కోరుకుంటున్నాడు; నువ్వే అతనికి కోపం తెప్పించావు; కంసుడి హత్యకు ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి అతను నిన్ను మాత్రమే నాశనం చేయాలనుకుంటున్నాడు. అందువల్ల, మాపై అతను చేసిన గత దండయాత్రలన్నింటికీ, మరియు ఈ పద్దెనిమిదవ దండయాత్రకు కూడా నువ్వే కారణం. జరాసంధుడికి ఉగ్రసేనుడితో గానీ, మధురలోని మరే ఇతర వ్యక్తితో గానీ ఎలాంటి శత్రుత్వం గానీ, యుద్ధ కారణం గానీ లేదు. నిన్ను, బలరాముడిని నాశనం చేయడమే అతని ఏకైక లక్ష్యం. ఇది ఆలోచించు. నీ స్వార్థం కోసం, యాదవ వంశం మొత్తాన్ని సర్వనాశనకరమైన యుద్ధంలోకి నెట్టావని అనవచ్చా? అసలు ఇప్పుడు యుద్ధం చేయడానికి పరిస్థితులేమైనా అనుకూలంగా ఉన్నాయో లేదో కూడా ఆలోచించు. నా వంతుగా నేను చెప్పేదేమిటంటే, నువ్వు ఇక్కడి నుండి వెనుదిరిగి కొంతకాలం వేరే చోటికి వెళ్ళాలి. అలా చేయడం ద్వారా నువ్వు మమ్మల్ని, అలాగే నిన్ను కూడా కాపాడుకోగలవు.”

కృష్ణుడు ఇది విని తన తండ్రి అయిన వసుదేవుడి వైపు చూశాడు. వికద్రు చెప్పిన మాటలను వాసుదేవుడు ఆమోదించాడు. అప్పుడు, కృష్ణుడు సభలో ఈ విధంగా పలికాడు:

“వికద్రుడు చెప్పినట్లే. నా తరఫున యాదవ వంశాన్ని ఈ యుద్ధంలోకి నడిపించాలనే ఉద్దేశం నాకు లేదు. పూజ్యుడైన వికాద్రుడు సూచించినట్లుగానే, ఇక్కడి నుండి నేను, బలరాముడు వెళ్ళిపోవడం యాదవ వంశ శ్రేయస్సుకు దోహదపడుతుంది. దీనివల్ల, ఈ ప్రాంతం, నగరం మరియు పౌరులు క్షేమంగా ఉంటారు, వారికి ఎలాంటి హాని జరగదు. అందువల్ల, జరాసంధుడిని ఓడించగల సామర్థ్యం ఉన్నప్పటికీ, నేను బలరాముడితో కలిసి ఈ రోజు అసమర్థుడిలా మధుర నుండి బయలుదేరుతాను.”

అలా చెప్పి, కృష్ణుడు ‘మనసులో ఎలాంటి ఆందోళన లేకుండా, హృదయంలో ఎలాంటి కలత లేకుండా’, బలరాముడితో కలిసి ఆనందంగా మధుర నుండి బయలుదేరి సహ్య పర్వతాన్ని చేరుకున్నాడు.

పైన చెప్పిన ఈ విషయం కృష్ణుడి ఉదాత్తమైన ఆత్మకు మరేదీ ఇవ్వనంత గౌరవాన్ని ఇస్తుంది. కేవలం తన పరాక్రమంతో మాత్రమే ఒక జాతి ప్రజలు ఎల్లప్పుడూ విజయం సాధించడానికి, దాడులను మరియు ఆక్రమణలను తట్టుకుని నిలబడటానికి దోహదపడిన సేనాపతి; కానీ ఎవరి వల్ల అయితే రాజు, ప్రజలు, నగరం మరియు రాష్ట్రం ఒక కలలో తప్ప మరే విధంగానూ ఉనికిలో లేకుండా పోయేవో; ప్రజల శాంతి మరియు శ్రేయస్సు కేవలం ఎవరిపై ఆధారపడి ఉన్నాయో; అన్నిటికంటే ఎక్కువగా, కంసుని దుష్ట నిరంకుశత్వం నుండి వారిని విడిపించి, వారికి మంచి మరియు న్యాయమైన రాజును, ప్రభుత్వాన్ని ఇచ్చారో; ఆయుధ హక్కుతో తనకు చెందవలసిన సింహాసనాన్ని, కోరినప్పటికీ అధిష్టించని ఆయనను – ఇప్పుడు, ఆయన కీర్తి శిఖరాగ్రంలో ఉన్న ఈ సమయంలో, ఒక పిరికివాడిలా వెనక్కి తగ్గి, దాక్కోమని అడిగారు. యుద్ధాన్ని సూచించే వాటన్నిటి మధ్య, జరాసంధుని ఆగ్రహానికి ఏకైక కారణమైన కృష్ణుడిని, జరాసంధునితో యుద్ధంలో చేరడానికి బదులుగా మధురను విడిచి వెళ్ళేలా వికాద్రుని వివేకవంతమైన మాటలు ఒప్పించాయి. ‘నీ కోసం యాదవ జాతి మొత్తాన్ని యుద్ధంలోకి నెట్టడం – ఇది న్యాయమేనా?’ అని వికాద్రుడు అడిగాడు. యాదవులు కలిగి ఉన్న మరియు అనుభవిస్తున్న ప్రతిదానికీ కృష్ణుడే పూర్తి బాధ్యుడని యాదవ జాతిలోని మరెవరికైనా తెలిసినట్లే వికాద్రునికి కూడా తెలుసు. వాటన్నిటికీ వారు కృష్ణుడికి తప్ప మరెవరికీ కృతజ్ఞతలు చెప్పుకోనవసరం లేదు. అయినప్పటికీ, అధిక సంఖ్యాకుల శ్రేయస్సును కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవలసి వచ్చింది. ఎంతటి శక్తిమంతుడైనా సరే, ఏ శత్రువునైనా ఎదుర్కొని యాదవులను కృష్ణుడు పెద్దగా కష్టపడకుండానే విజయపథంలో నడిపించగలడు. అతడు వారి నాయకుడు, సేనాపతి, విమోచకుడు మరియు రక్షకుడు. అయినప్పటికీ, ఆ కాలంలోని ప్రత్యేక పరిస్థితులను పరిగణనలోకి తీసుకుని, అతడిని పదవి నుంచి తప్పుకుని నగరం విడిచి పారిపోమని కోరారు. అతని తండ్రి వాసుదేవుడు, తన కుమారుడు తనకు  తన వారికి చేసినదంతా గుర్తుంచుకుని, వికాద్రు మాటలను ఆమోదించాడు.

సభలోని దృశ్యాన్ని ఎవరైనా సులభంగా ఊహించుకోవచ్చు. యాదవ సైన్యంలోని యువకులు వికాద్రును తీక్షణంగా చూస్తూ ఉండి ఉంటారు. “ఇది సరైనదేనా?” అని వికాద్రు అడిగాడు. “ఇది న్యాయమేనా?” అని వికాద్రును అడగాలని మనకు అనిపిస్తుంది. మరే ఇతర సేనాపతి అయినా దీనిని అవమానంగా మరియు కృతఘ్నతకు చిహ్నంగా భావించి ఉండేవాడు. ఒక జాతి శ్రేయస్సు మరియు కీర్తి కోసం ఇంత చేసిన తర్వాత తనను తాను ఓడలోంచి బయటకు విసిరేయడానికి ఎవరు అంగీకరిస్తారు? కారణం ఏదైనప్పటికీ, యుద్ధం నుండి పారిపోవడం పిరికితనం కాదా? అన్యాయానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడటం క్షత్రియుడిగా తన కర్తవ్యమైనందున, జరాసంధుడితో పోరాడటం తప్పనిసరి. బహుశా వికాద్రు తన మతిమరుపుతో మాట్లాడుతున్నాడేమో? వసుదేవుడు వికాద్రుని మాటలను ఎందుకు ఆమోదిస్తున్నాడు? యాదవులందరూ కూడా అలాగే భావిస్తున్నారా? అంతా వికాద్రుడు చెప్పినట్లే జరుగుతుందా? వికాద్రుడు సలహా ఇచ్చినట్లే నడుచుకోవడంలో కృష్ణుని కర్తవ్యం ఉందా?

ఒక్క నిమిషంలో కృష్ణుడు పరిస్థితిని గ్రహించి, దానిని అర్థం చేసుకున్నాడు. ఆయన సభ నిర్ణయానికి తలవంచాడు. ఎందుకంటే ఆయన తన మంచి పేరు ప్రతిష్టల గురించి ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా యాదవులందరి శ్రేయస్సు కోసం కృషి చేశాడు. ఒకవేళ, తనలాంటి ఒక వ్యక్తి కారణంగా యాదవ జాతి మొత్తం కష్టాలను అనుభవించవలసి వస్తే…

యుద్ధ సమయాల్లో, దాని అంతిమ లక్ష్యాన్ని మరచిపోవడం సర్వసాధారణం. చాలామంది యుద్ధ నాయకులకు, యుద్ధం అంటే కేవలం పోరాడటం కోసమే పోరాడటం; తమకంటే ఎక్కువ మంది శత్రువులను చంపడం లేదా బంధించడం, లేదా తాము చంపబడటం లేదా బంధించబడటం. కానీ, యుద్ధం యొక్క అంతిమ లక్ష్యాన్ని హృదయపూర్వకంగా కోరుకునే ఏ సేనాపతి కూడా ఆ బృహత్తర లక్ష్యాన్ని విస్మరించలేడు. యుద్ధం, ఇతర అన్ని సాధనాల వలె, మానవ ఆనందానికి, శ్రేయస్సుకు దోహదపడాలి. అది ఆ లక్ష్యాన్ని నెరవేర్చకపోతే, యుద్ధాలు చేయనవసరం లేదు—అంతకంటే దారుణం, వాటిని చేయడం ఒక నేరపూరితమైన మూర్ఖత్వం అవుతుంది. ఒక గొప్ప సేనాపతి మాత్రమే తన అన్ని చర్యలలో ఈ లక్ష్యాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుంటాడు. ఒక అల్పమైన లక్ష్యం కోసం త్యాగం మరీ ఎక్కువగా ఉంటే, ఆ త్యాగం చేయడం అనవసరం. ఏకైక అంతిమ లక్ష్యం—మానవ ఆనందం, భద్రత మరియు శ్రేయస్సు. ఒక సామాన్య సేనాపతికి ప్రతిష్ట, ప్రయోజనం మరియు అటువంటి ఇతర అల్పమైన విషయాలు ప్రాముఖ్యతను మరియు ప్రభావాన్ని సంతరించుకోవచ్చు. శ్రీకృష్ణుని వంటి సేనాపతి మాత్రమే ప్రధాన లక్ష్యాన్ని సాధించడంలో ద్వితీయ విషయాలను పక్కన పెట్టగలడు. జరాసంధునిపై విజయం సాధించడం కంటే, విశాలమైన మానవాళికి మరియు ఆ గొప్ప ప్రయోజనానికి ఆయన ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చారు. శ్రీకృష్ణుడు ఒక గొప్ప సేనాపతి; అప్పటికే అతను మహా పరాక్రమవంతుడైన జరాసంధుడిని ఒక్కసారి కాదు, పదిహేడు సార్లు ఓడించాడు. ఇప్పుడు, అతను మరింత గొప్ప సేనాపతి అయ్యాడు, ఎందుకంటే యాదవుల సంతోషం కోసం తాను పూర్తిగా తెర వెనుకకు వెళ్ళగలిగినప్పుడు, అతను ఒక మనిషిగా మరింత గొప్పవాడు.

ఇది, కృష్ణుడు తన జీవిత చరమాంకంలో మరియు రాజకీయాలలో కూడా కొన్ని సందర్భాలలో ఎంతటి తీవ్రమైన ఆత్మనిగ్రహంతో వ్యవహరించగలిగాడో స్పష్టం చేస్తుంది. ఎందుకంటే ఆయనకు ప్రత్యేకమైన, వ్యక్తిగత లేదా స్వార్థపూరితమైన మేలు కంటే సామూహిక శ్రేయస్సే ముఖ్యం. మరొక విషయం కూడా గమనించదగినది: ఎందుకంటే కృష్ణుని కర్తవ్య తత్వం మొత్తం ఇందులోనే ఇమిడి ఉంది. పోరాడటం, గెలవలేకపోతే మరణించడం ఒక క్షత్రియుని ధర్మం. మరణించడం ఒక ఘనకార్యం. అది ఒక ప్రమాదం, బహుశా అవివేకం కావచ్చు, అయినప్పటికీ, అది మానవ ఊహలను ఉత్తేజపరిచే ఒక కీర్తి, మరియు అది పాటలలో, ఇతిహాసాలలో, శౌర్య గాథలలో నిక్షిప్తమవుతుంది. అందువల్ల కృష్ణుని ప్రవర్తన కొందరికి జాలి కలిగించేంత బలహీనంగా మరియు నిరాశపరిచేదిగా కనిపించవచ్చు. అది సాధారణంగా స్ఫూర్తినివ్వదు. ఎందుకంటే అది తగినంత ఆర్భాటంగా లేదా ఆకర్షణీయంగా ఉండదు. అయినప్పటికీ, అతనిదే గొప్ప నిర్ణయం, అతనిదే ధైర్యమైన వైఖరి కాదని ఎవరు చెప్పగలరు? అంతా తీసుకోవాలనే ప్రాధాన్యతతో, అతను ఏమీ తీసుకోలేదు; అందరినీ తన ఇష్టానికి లోబరచుకోగల శక్తి ఉన్నప్పటికీ, ఆయన వివేకవంతమైన సలహాకు తలొగ్గాడు; ఎందుకంటే, ప్రయోజనం లేని యుద్ధం యొక్క ప్రమాదాలకు, ముప్పులకు మానవ ప్రాణాలను, సంపదలను గురిచేయడం కన్నా ఆత్మత్యాగం చేయడమే ఆయన దృష్టిలో శ్రేష్ఠమైనది. తనను తాను జయించుకోవడం ద్వారా, ఆయన శాశ్వతమైన గొప్పతనానికి సంబంధించిన ఒక స్మృతిని, ఆదర్శాన్ని నెలకొల్పాడు.

వికాద్రుడు సూచించి, వాసుదేవునిచే ఆమోదించబడిన మార్గాన్ని కృష్ణుడు అనుసరించినప్పుడు, ఆయనకు ‘మనసులో ఎలాంటి ఆందోళన గానీ, హృదయంలో ఎలాంటి కలత గానీ’ కలగలేదని హరివంశం నమోదు చేస్తుంది. సరైనది, న్యాయమైనది, మానవతాపూర్వకమైనది చేస్తున్నప్పుడు, ఆందోళన గానీ, కలత గానీ ఎందుకు ఉండాలి? శ్రీకృష్ణుడు, ఆయన వంటి మహనీయులు తప్ప మరెవరు అంతటి ఆత్మత్యాగ శిఖరాలకు ఎదగగలరు?

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -27-4-26-ఉయ్యూరు .

ఒక హిందూ రాజు(త్రివేణి )

రచన: పి. బి. సాఠే, B.A., L.L.M., మీమాంసా భూషణ-ఆంగ్లరచానకు నా అనువాదం

హిందూ రాజు ఒక నిరంకుశ పాలకుడని, అతనికి ఏ పనినైనా చేయడానికి అపరిమితమైన అధికారం ఉందని, మరియు అతను తనకు తప్ప మరెవరికీ బాధ్యత వహించడని అనేకసార్లు వాదించబడింది, కొన్నిసార్లు ఇది ఒక నిర్వివాదాంశంగా కూడా పరిగణించబడింది. అయితే, ఈ ప్రతిపాదన సరైనది కాదని నిరూపించడమే ఈ చిన్న వ్యాసం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం. హిందువుల ప్రాచీన సాహిత్యంలో వర్ణించబడిన హిందూ రాజు ఏమాత్రం నిరంకుశ పాలకుడు కాదు. రాజు యొక్క నిరంకుశత్వం అనేది హిందూ రాజకీయ వ్యవస్థలో తర్వాతి కాలంలో వచ్చిన ఒక పరిణామం మాత్రమే; హిందుస్థాన్ చరిత్రలో తరువాతి దశలలో, రాజుకు విస్తృతమైన అధికారాలు కల్పించడాన్ని ఈ పరిణామం నెమ్మదిగా ప్రోత్సహించింది. అయితే, మనం అసలు విషయానికి వెళ్ళే ముందు, హిందూ రాజరిక వ్యవస్థ యొక్క మూలాలను ఇక్కడ పరిశీలించడం సముచితంగా ఉంటుంది. హిందూ రాజకీయ సిద్ధాంతంలో ‘దండం’ (శిక్షాధికారం) అనే భావన అత్యంత ప్రాథమికమైన అంశాలలో ఒకటి. రాజరిక వ్యవస్థ ఆవిర్భావానికి సంబంధించిన సమస్యను రెండు దృక్కోణాల నుండి పరిశీలించవచ్చు: ఒకటి వాస్తవిక దృక్కోణం, మరొకటి హేతువాద దృక్కోణం. మొదటి దృక్కోణం, రాజరిక వ్యవస్థ అసలు మొదట ఎలా ఉనికిలోకి వచ్చిందనే కోణం నుండి ఈ ప్రశ్నను పరిశీలిస్తుంది. ఇది ప్రధానంగా చారిత్రక వాస్తవాలకు సంబంధించినది. రెండవ దృక్కోణం దీనిని నైతిక లేదా ధార్మిక కోణం నుండి వీక్షిస్తుంది. రాజకీయ శాస్త్ర సిద్ధాంతం మనకు తెలియజేసేదేమిటంటే, రాజు యొక్క అధికారం, పరాక్రమం మరియు వాటి వృద్ధి అనేవి ఎల్లప్పుడూ ప్రధానంగా బాహ్య ఒత్తిళ్ల వల్లే సంభవిస్తాయి. ఒక రాజ్యానికి పొరుగు రాజ్యాల నుండి ఏదైనా ముప్పు పొంచి ఉన్నప్పుడు, ఆ రాజ్యం సాధ్యమైనంత బలంగా తయారవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తుంది; అలాగే, విదేశీ దురాక్రమణల నుండి స్వేచ్ఛగా నిలబడటానికి సహాయపడే ఒక నిర్దిష్టమైన క్రమశిక్షణను అది కోరుకుంటుంది. ఈ క్రమశిక్షణను ఒక బలమైన మరియు శక్తివంతమైన హస్తం ద్వారా నిర్వహించాల్సి ఉంటుంది—ఆ హస్తం ఒక రాజుది కావచ్చు లేదా ఒక నియంతది కావచ్చు. ఐతరేయ బ్రాహ్మణంలో ఒక విషయం ఇలా పేర్కొనబడింది: అసురుల యొక్క అధర్మ ప్రవర్తన వల్ల తీవ్ర ఒత్తిడికి గురైన దేవతలు, తమలో ఒకరిని రాజుగా ఎన్నుకోవడానికి నిర్ణయించుకున్నారు. (జయస్వాల్, *హిందూ పాలిటీ*, సంపుటం II, పేజీలు 4 మరియు 5). ఈ వాక్యాన్ని బట్టి చూస్తే, వైదిక కాలపు రాజులు మానవ మూలాలు కలిగినవారని స్పష్టమవుతోంది. వారు ఎన్నుకోబడ్డారు కాబట్టి, వారు మానవేతరులు అయ్యే ప్రసక్తే లేదు. అయితే, శతపథ బ్రాహ్మణంలో మాత్రం, ఇదే సమస్య హేతువాద దృక్కోణం నుండి పరిశీలించబడింది (శతపథ బ్రాహ్మణం, సంపుటం I, పేజీ 514). సూత్రాల కాలంలో, రాజరిక ఆవిర్భావానికి సంబంధించిన ప్రశ్నకు పెద్దగా ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడలేదు. సూత్రకర్తల (సూత్రాలను రచించిన వారి) ప్రకారం, వర్ణాశ్రమ ధర్మాన్ని గుర్తించిన హిందూ సమాజ నిర్మాణం శాశ్వతమైనది; భూమిపై ఉన్న సమస్త జీవుల కర్మలన్నింటినీ ధర్మమే నిర్దేశిస్తుంది. వారి దృష్టిలో, ధర్మశాస్త్రాన్ని బ్రాహ్మణులు విశదీకరించేవారు, రాజులు కేవలం ఋషుల ఆజ్ఞలను అమలు చేసేవారు మాత్రమే. ఈ తత్వవేత్తల అభిప్రాయం ప్రకారం, రాజు చట్టానికి అతీతుడు కాదు; అతడు కూడా కొన్ని నియమాలను తప్పక పాటించాల్సి ఉండేది. ఈ నియమాలకు ఉన్న ప్రాతిపదిక నైతిక క్రమశిక్షణ మరియు మరణానంతరం లభించే శిక్ష భయం (వసిష్ఠ సంపుటి I, 39 నుండి 41).

కౌటిల్యుడు కూడా రాజరిక ఆవిర్భావం గురించి మనకు ఎటువంటి స్పష్టమైన అవగాహన కల్పించడానికి పెద్దగా ఆసక్తి చూపలేదు (Sen’s Hindu Political Thought, పేజీ 53). అతని రచనలను పరిశీలిస్తే, రాజరిక ఆవిర్భావానికి సంబంధించిన రెండు భిన్న దృక్పథాలను—అంటే మానవజనిత ఆవిర్భావం మరియు దైవజనిత ఆవిర్భావం అనే రెండు భావనలను—సమన్వయం చేయడానికి అతను ప్రయత్నించినట్లు కనిపిస్తుంది (శాంతిపర్వం, పేజీ 58, శ్లోకాలు 41 నుండి 48లో కూడా ఇదే విషయం కనిపిస్తుంది). ప్రపంచాన్ని రక్షించడం కోసం, ఐదుగురు దేవతల శరీరాల నుండి రాజు సృష్టించబడ్డాడు. ఈ రూపకాల (metaphors)ను పక్కన పెట్టి చూస్తే, విశ్వాన్ని పరిపాలించే ఆ ఐదుగురు దేవతల యొక్క ఐదు గుణాలకు రాజు ఒక ప్రతీక అని చెప్పవచ్చు. కాబట్టి, ప్రపంచ రక్షణార్థం రాజుకు ఈ శక్తులు ప్రసాదించబడ్డాయి అన్నదే ఇక్కడ ప్రధాన ఇతివృత్తంగా కనిపిస్తుంది. అయితే, దీనిని బట్టి రాజుకు అపరిమితమైన, నిరంకుశమైన అధికారం ఉండేదని భావించకూడదు. ఎందుకంటే మనువు చెప్పినట్లుగా, రాజు కంటే ఉన్నత స్థానంలో ఉండే ‘దండం’ (శిక్షాధికారం), నిరంకుశంగానూ, అణచివేత ధోరణితోనూ వ్యవహరించే రాజును తప్పక నాశనం చేస్తుంది (VII, పేజీ 27). రాజు తప్పక ‘దండనీతి’ నియమాలను అనుసరించాల్సి ఉండేది. కాబట్టి, అతను చట్టానికి అతీతుడు కాలేడు.

మహాభారతంలో రాజరిక ఆవిర్భావం దైవజనితమైనదిగా వర్ణించబడింది (శాంతిపర్వం, 59వ అధ్యాయం). మహాభారతం ప్రకారం, శ్రీమహావిష్ణువు పృథువు శరీరంలోకి ప్రవేశించాడు; తత్ఫలితంగా, భూమిని పరిపాలించే పృథువు భగవంతుని ప్రతినిధిగా మారాడు. రాజును ప్రజలు తప్పక గౌరవించి, అతని ఆజ్ఞలను పాటించాలి; ఎందుకంటే, వాస్తవానికి అతను భూమిపై విష్ణువు యొక్క ఒక అంశ (భాగం) స్వరూపుడు. ఈ భావనలన్నింటి వెనుక దాగి ఉన్న అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే—ఈ దైవత్వం రాజు అనే వ్యక్తికి సంబంధించినది కాదు, కేవలం అతను నిర్వహించే ‘రాజపదవి’కి (office) సంబంధించినది మాత్రమే. దుర్మార్గుడైన రాజును అతని ప్రజలే సంహరించవచ్చని మహాభారతం స్పష్టంగా చూపిస్తుంది (శాంతిపర్వం, విభాగం 58, శ్లోకం 41). మహాభారతం ప్రకారం మరియు ప్రాచీన గ్రంథాల ప్రకారం, రాజరికం అనేది హక్కు కాదు, అది ఒక విధి. హిందూ న్యాయశాస్త్రంలో మరియు హిందూ రాజనీతిలో విధి అనే అంశం చాలా ప్రముఖంగా కనిపిస్తుంది. రాజు రాజధర్మ నియమాలను పాటించవలసి ఉంటుంది. తన ఆధీనంలో ఉన్న అన్ని విషయాలపై రాజుకు అపరిమితమైన అధికారం ఉందని, అతను ఎవరికీ జవాబుదారీ కాదని చెప్పింది నారదుడు మాత్రమే (నారదుడు, XVIII, పే.22). ఈ ఒక్క మినహాయింపు తప్ప, హిందూ తత్వవేత్తలు పాలించడానికి దైవిక హక్కును సమర్థించలేదు. మహాభారతంలో, ప్రజలకు రాజును సంహరించే హక్కు కూడా ఇవ్వబడింది. హిందూ శాస్త్రాల ప్రకారం, రాజు పట్టాభిషేకం చేయబడాలి. పట్టాభిషేకం అనే ధార్మిక క్రతువు జరిగే వరకు, అంటే విష్ణుమూర్తి అతని శరీరంలోకి ప్రవేశించే వరకు అతను రాజు కాడు; అతని వ్యక్తిగత రూపం ధరించినప్పుడు కాదు.

ఇప్పుడు మనం ప్రతీకార చర్యల గురించి చూద్దాం. వేద కాలంలో, రాజును పదవీచ్యుతుడిని చేసే అధికారం మంత్రులకు ఉండేదని మనం గమనిస్తాము (సేన్ హిందూ న్యాయశాస్త్రం, పేజీ 778). రెండవ ప్రతీకార చర్య ప్రాయోపవేశనం, అంటే ఒక రకమైన అహింసాత్మక ప్రతిఘటన. కొన్ని సమస్యలు ఉన్న ప్రజలు, తమ సమస్యలు పరిష్కారమయ్యే వరకు రాజుగారి రాజభవనం ముందు నిరాహార దీక్ష చేసేవారు. ఈ పరిహారాన్ని అన్ని రకాల ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగించే ప్రమాదం ఉండేది. ప్రాయోపవేశనం సత్యాగ్రహమే అయినా, అది దురాగ్రహం స్థాయికి కూడా చేరవచ్చు. ఏదేమైనా, ఈ విధమైన అహింసాత్మక ప్రతిఘటనను అనుసరించే ప్రజల సమస్యలను రాజు పట్టించుకోవలసి వచ్చేది. ఈ ప్రాయోపవేశనం రాజు యొక్క న్యాయపరమైన మనస్సాక్షికి, ప్రజల కరుణకు చేసే ఒక ప్రత్యక్ష విజ్ఞప్తి. పదవీచ్యుతి అనే భావన హిందువుల మనసుకు విరుద్ధమైనది కాదు. కౌటిల్యుని ప్రకారం, అధర్మపరుడైన రాజు తన అసంతృప్త ప్రజల చేతిలో బలి అవుతాడు (అర్థశాస్త్రం, VI, పుట 1). శాంతిపర్వం ప్రకారం, దుష్ట మంత్రుల సలహాలకు లోనయ్యే రాజు లేదా అధర్మపరుడైన రాజు వధకు అర్హుడు (శాంతిపర్వం, విభాగం 22). అసంతృప్త ప్రజలు అధర్మపరుడైన రాజుకు విధించగల అత్యంత ఘోరమైన శిక్ష ఇది. అత్యంత అసాధారణ పరిస్థితులలో అయినప్పటికీ, రాజుపై తిరుగుబాటు చేసే హక్కు, ఏ రాజు యొక్క నిరంకుశత్వానికైనా ఒక గొప్ప మరియు అత్యంత ప్రభావవంతమైన రాజకీయ అడ్డుకట్టగా ఉండేది. మంచి రాజుకు, నిరంకుశ పాలకుడికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని శుక్రుడు కూడా సమర్థించాడు. వేన మహారాజు తన అధర్మం కారణంగా ప్రజల చేతిలో హతమైన చారిత్రక ఉదంతాన్ని శుక్రుడు ఉదహరించాడు. శుక్రుడు నిరంకుశ హననాన్ని ప్రోత్సహించడు—అది సరైనదే—కానీ ఈ తీవ్రమైన చర్యకు ప్రజలకు ఉన్న హక్కును గుర్తించేంత దృఢ నిశ్చయంతో ఉన్నాడు. రాజును ప్రజల సేవకుడిగా పేర్కొనడంలో శుక్రుడు చాలా స్పష్టంగా ఉన్నాడు.

ఈ విధంగా మనం చూసేదేమిటంటే, విద్యార్థి దశలో చాలా కఠినమైన క్రమశిక్షణలో పుట్టి పెరిగి, మతపరమైన ప్రభావాలకు లోనయ్యే స్వభావం ఉన్న ఒక హిందూ రాజు దుర్మార్గుడైన రాజు కాలేడు. అతని విద్యార్థి దశలో పొందిన శిక్షణ అంతా, అతని వ్యక్తిత్వంలో అంతర్భాగంగా ఉండి, తన ప్రజల పట్ల శ్రద్ధ వహించే రాజుగా అతన్ని తీర్చిదిద్దింది. తన బ్రహ్మచర్య కాలంలో రాజధర్మ సూత్రాలను అనుసరించిన రాజు అధర్మపరుడైన రాజు కాలేడు. రెండవది, అతని వివేకవంతులైన మంత్రుల సలహా మండలి, అత్యంత నిస్వార్థపరులైన ఋషులచే చట్టాల వివరణ,  తన సొంత ప్రజల చేత సింహాసనం నుండి తొలగించబడే అంతిమ ప్రమాదం – ఇవన్నీ ఒక హిందూ రాజును నిజంగా ఒక గొప్ప రాజ్యాంగబద్ధమైన రాజుగా తీర్చిదిద్దాయి, అంటే, అతను రాజధర్మ సూత్రాలను స్వీకరించాడు. తన పదవి కేవలం దేవుడు తనపై విధించిన విధి అని, తన చర్యలకు తానే దేవునికి జవాబుదారీ అని అతను భావించాడు. అందువల్ల, ప్రాచీన హిందూ రాజరికం అనే భావన హిందూ రాజకీయ ఆలోచన మరియు న్యాయశాస్త్రంలో అత్యున్నతమైన భావనలలో ఒకటిగా ఉండటంలో ఆశ్చర్యం లేదు. హిందూ న్యాయశాస్త్ర ధోరణి హక్కులను వినియోగించుకోవడం వైపు కాకుండా విధులను పాటించడం వైపు ఉంటుంది. అందువల్ల ప్రజలు తమ విధులను అర్థం చేసుకోవడానికి శ్రద్ధ చూపినంతగా, తమ హక్కులను తెలుసుకోవడానికి శ్రద్ధ చూపలేదు. అలాగే, రాజు రాజరికం ఎలా ఉద్భవించిందో తెలుసుకోవడానికి శ్రద్ధ చూపలేదు కానీ, అతను ఒక రాజుగా తన విధి పట్ల ఎక్కువ స్పృహతో ఉన్నాడు. అతను రాజధర్మ సూత్రాలను అనుసరించి, రాజర్షి అని పిలవబడాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాడు. అందువల్ల, హిందూ రాజు నిరంకుశుడు కాదు, కాజాలడు కూడా. అతను కేవలం తన ప్రజల సంక్షేమాన్ని చూసుకోవడమే ప్రధాన కర్తవ్యంగా కలిగిన ఒక అధికారి మాత్రమే.

మీ—గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -27-4-26-ఉయ్యూరు .

డాక్టర్ బి.విజయలక్ష్మి జీవిత చరిత్ర.1 వ భాగం.26.4.26.

‘బుద్ధ భగవానునికి ఒక కానుక'(త్రివేణి )

రచయిత: రాజేంద్రనాథ్ చక్రవర్తి-ఆంగ్ల సానికి నానువాదం

‘ఓ గురువర్యా, వర్తక రాజకుమారుడైన అనంత-పిండికుడు, మీరు శ్రావష్తి లో ఆతిథ్యం స్వీకరించాలని ప్రార్థిస్తున్నాడు’ అని శిష్యులు విన్నవించుకున్నారు.

‘అతను శ్రావతిలోని గొప్ప జేతవన వనాన్ని, ఆ నేలంతా కప్పినంత బంగారం చెల్లించి ఎలా సంపాదించాడో నేను చాలా విన్నాను, ఇంకా అందులో అతను ఒక ఆశ్రమాన్ని నిర్మిస్తున్నాడని కూడా విన్నాను’ అని బుద్ధుడు చెప్పి, రాజగృహం నుండి క్రిందికి ప్రయాణించాడు.

‘ఆ వనాన్ని, ఆశ్రమాన్ని చూసిన అనంత-పిండికుడు బుద్ధునితో, ‘నేను వాటితో ఏమి చేయాలి?’ అని అడిగాడు.

‘వాటిని సంఘానికి, ప్రస్తుత మరియు భవిష్యత్ సంఘానికి ప్రసాదించండి’ అని బుద్ధుడు సౌమ్యంగా బదులిచ్చాడు.

అనంత-పిండికుడు బుద్ధుని ముందు మోకరిల్లి, ఆయన చేతులలో నీరు పోసి, ఆ విధంగా ఆ వనాన్ని, ఆశ్రమాన్ని సంఘానికి దానం చేశాడు.

ఒక దృఢ సంకల్పం: ఒక గొప్ప కార్యం: ఒక వినయపూర్వకమైన దానం.

ఛాయలు లేని ఒక ఇతివృత్తం.

అజంతాలోని పాత కుడ్య చిత్రాలను పోలిన ఒక చిత్రం ఇది. గీతలలో దృఢంగా, కూర్పులో సరళంగా, రంగులలో గాఢంగా, మరియు విరుద్ధతలో సున్నితంగా ఉన్నప్పటికీ స్పష్టంగా ఉంది.

ఈ చిత్రకారుడు, శ్రీ చక్రవర్తి, కలకత్తాలోని ప్రభుత్వ ఆర్ట్ స్కూల్ ప్రధానోపాధ్యాయుడు. ఆయన శ్రీ నందలాల్ బోస్ గారి వద్ద శిక్షణ పొందారు. కొంతకాలం ఆయన ఆంధ్ర జాతీయ కళాశాలలో కళా ఉపాధ్యాయుడిగా పనిచేశారు మరియు ‘త్రివేణి’ పత్రిక సంపాదకుడికి గౌరవనీయ సహోద్యోగిగా ఉన్నారు. ఇది ఆయన చిత్రించిన బుద్ధుని చిత్రాల శ్రేణిలో ఒకటి.

రాజేంద్రనాథ్ చక్రవర్తి

హౌరా, పశ్చిమ బెంగాల్

డిసెంబర్ 31, 2025 నుండి డిసెంబర్ 31, 2029 వరకు

రాజేంద్రనాథ్ చక్రవర్తి హౌరా జిల్లాలోని ఉత్తర మజు గ్రామంలో ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబంలో జన్మించారు; ఆయన తండ్రి శ్రీ శశిభూషణ్ చక్రవర్తి ఒక నిష్టాగరిష్ఠుడైన బ్రాహ్మణుడు. రాజేంద్రనాథ్ తన ప్రాథమిక విద్యను గ్రామ పాఠశాలలో పూర్తి చేసి, ఆ తర్వాత సమీపంలోని మరొక పాఠశాలలో ఉన్నత విద్యను అభ్యసించారు. చిన్న వయస్సు నుండే ఆయన స్వదేశీ ఉద్యమం పట్ల ఆకర్షితులయ్యారు. మజుకు చెందిన ప్రముఖ స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడు సతి సాధన్ గాయెన్ ప్రభావంతో, ఆయన అరబిందో గాయెన్, సీతానాథ్ కర్మకార్, ప్రకాష్ భట్టాచార్య, సంతోష్ ఘోషల్ మరియు ఇతరులతో కలిసి స్వాతంత్ర్య పోరాటంలో చేరారు.

1930లో మహాత్మా గాంధీ సహాయ నిరాకరణ ఉద్యమాన్ని (Civil Disobedience Movement) ప్రారంభించినప్పుడు, రాజేంద్రనాథ్ చక్రవర్తి సతి సాధన్ గాయెన్ నాయకత్వంలో అందులో చురుకుగా పాల్గొన్నారు. పంతిహాల్‌లోని సరస్వతి మైదానంలో, ఆయన ఉప్పు మట్టి మరియు ఉప్పు నీటి నుండి తినదగిన ఉప్పును తయారు చేసే కార్యకలాపాల్లో పాలుపంచుకున్నారు; ఆ ఉప్పును అప్పట్లో రెండు అణాల ధరకు విక్రయించేవారు. మజు మార్కెట్‌లోని ఎక్సైజ్ దుకాణం ముందు జరిగిన పికెటింగ్‌లో కూడా ఆయన పాల్గొన్నారు. వలస పాలనకు వ్యతిరేకంగా సాగిన ఈ కార్యకలాపాల్లో పోషించిన పాత్రకు గాను, రాజేంద్రనాథ్ మరికొందరితో పాటు అరెస్టు చేయబడి, ఆరు నెలల జైలు శిక్షకు గురయ్యారు; జైలులో బ్రిటిష్ వలస పోలీసుల చేతిలో ఆయన దారుణమైన చిత్రహింసలను అనుభవించారు.

జైలు నుండి విడుదలైన తర్వాత, రాజేంద్రనాథ్ వివిధ ఉద్యమాల్లో తన ప్రమేయాన్ని కొనసాగించారు. స్వాతంత్ర్యానంతరం, ఆయన ప్రజా సేవకు తనను తాను అంకితం చేసుకున్నారు మరియు తన భార్య కమలా దేవితో కలిసి గృహస్థ జీవితాన్ని గడిపారు. తన జీవితపు చివరి దశలో ఆయన ఆధ్యాత్మిక ఆరాధనలో గడిపారు.

స్వాతంత్ర్య పోరాటానికి ఆయన చేసిన సేవలకు గుర్తింపుగా, 1972లో గౌరవ ప్రధానమంత్రి శ్రీమతి ఇందిరా గాంధీ చేతుల మీదుగా ఆయన ‘తామ్ర పత్రం’తో సత్కరించబడ్డారు. రాజేంద్రనాథ్ చక్రవర్తి 1998 డిసెంబర్ 23న కన్నుమూశారు.

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -26-6-26-ఉయ్యూరు 

అలెగ్జాండర్ కుట్ర(త్రివేణి )

(ఒక చారిత్రక అద్భుత గాథ)

రచన: షామ్ లాల్-ఆంగ్ల వ్యాసానికి నా అనువాదం

(సబ్-ఎడిటర్, ది హిందుస్థాన్ టైమ్స్, ఢిల్లీ)

“ప్రపంచ విజేత గుడారంలో అంగుళం కూడా శుభ్రమైన స్థలం లేదు!” నిస్సత్తువగా, చేతులు వాలిపోయి, అలెగ్జాండర్ తన మండపంలో విసుగు చెందిన అపోలోలా కూర్చున్నాడు. “అచ్చం గేదెల పాకలా ఉంది,” అని అతను అలసటగా మరో మూలన మూగిన ఈగలను చూస్తూ అనుకున్నాడు. “నేను భోజనం చేసి నాలుగు గంటలైంది, ఇంకా పళ్ళాలు తీయలేదు.” విసుగు చెందిన అపోలో చెమటలు పడుతున్న బానిసలను చూసి మెల్లగా ముఖం చిట్లించాడు. “ఈ జిడ్డుగా ఉన్న అనాగరికుల కంటే మురికిగా ఉన్న మిమ్మల్ని, మీ గుంపు మొత్తాన్ని నదిలో ముంచి చంపాలి.” వారి నగ్న శరీరాల నుండి కారుతున్న పాత, ఉప్పగా ఉన్న జిగురును చూసి అలెగ్జాండర్‌కు భరించలేని అసహ్యం వేసింది. అతను కళ్ళు మూసుకుని, బొచ్చు పిల్లిపిల్లలా దిండుపై వెనక్కి వాలిపోయాడు.

బాక్ట్రియన్ పర్వతాల మధ్య దివ్యమైన రోక్సానాతో హనీమూన్ జరుపుకోవడం – ఎన్నో విచారకరమైన జ్ఞాపకాలు అలెగ్జాండర్ మెదడును ముంచెత్తాయి. తాను ఈ నరకంలోకి ఎందుకు ప్రవేశించాడు? ఈ మూడు రోజుల్లో ఇది వందవ సారి, గాయపడిన, గంభీరంగా, ధిక్కారంగా ఉన్న పోరస్ రూపం మళ్ళీ అతని మనసులో మెరిసింది. ఇంకా, ఆ ‘నపుంసకుడైన ద్రోహి’ అంభిని తాను పలకరించిన తీవ్రమైన ధిక్కారం కూడా. అలెగ్జాండర్ విచారంగా ఉన్నాడు. “ఏమైనప్పటికీ ఈరోజు అతనితో విషయం తేల్చుకుంటాను,” అని తనను తాను ఓదార్చుకున్నాడు, “అతను ఇప్పుడే వస్తూ ఉండాలి.”

అక్కడ భరించలేనంత ఉక్కపోతగా ఉంది. మండపంలో అంతా జిగటగా ఉంది. దట్టంగా పరిచిన తివాచీల కుప్ప బెల్లపు పాకం నదిలా ప్రవహిస్తోంది. అలెగ్జాండర్ లేచి కొన్ని అడుగులు నడిచాడు. వెనుక ఉన్న ఒక సందులోంచి నీలం, తెలుపు రంగు మచ్చల రూపంలో కనిపిస్తున్న, పొంగిపొర్లుతున్న హైడస్పెస్ నది ఒడ్డు వరకు విస్తరించి ఉన్న ఒక పెద్ద గుడారాల నగరం నేపథ్యంలో ఉంది. ప్రధాన ద్వారం వద్దకు రాగానే, దూరంలో పౌరవ రాజ్య రాజధాని కనిపించింది. కింద యుద్ధంలో చంపబడిన అనాగరికుల చితిల వల్ల, ఆకాశం ఒకవైపు ఇంకా నలుపు ఎరుపులతో నిండి ఉంది. చిక్కటి నదిని తిరిగి దాటి, అలెగ్జాండర్ మళ్ళీ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. బానిసలలో ఒకడు ఇంతసేపూ కళ్లు సగం మూసుకుని విసనకర్రతో పనిచేస్తూనే ఉన్నాడు.

ప్రధాన ద్వారం వద్ద ఉన్న సైనికుడు పోరస్ రాకను ప్రకటించాడు. అలెగ్జాండర్ వెంటనే ఒక దయగల దేవుడిలా మారి, ఓడిపోయిన తన శత్రువును కలవడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. ఆ శత్రువు గడ్డం గీసుకుని, చిక్కిపోయి, అగ్నివర్ణపు అంచు ఉన్న ధోవతి ధరించి, భుజాల మీద ఒక గుడ్డను అజాగ్రత్తగా వేసుకున్నాడు. యుద్ధభూమిలో అలెగ్జాండర్ ఎదుర్కొన్న, నల్లగా, భయంకరంగా, దాదాపు లోహంలా మెరుస్తున్న కవచధారికి ఇది పూర్తి విరుద్ధంగా ఉంది.

అలెగ్జాండర్ కొంచెం నివ్వెరపోయాడు. “ఏమిటి, పోరస్, రెండు రోజుల్లోనే ముసలివాడయ్యావా?” అని ఆ వృద్ధ హిందువును ఉద్దేశించి అన్నాడు. “ఇంకా నీ శవాలను దహనం చేసి, వారి బూడిదతో నదిని నింపడం పూర్తి చేయలేదా?” పోరస్ మౌనంగా కూర్చున్నాడు. “ఏమిటి ఈ గందరగోళం?” అని అలెగ్జాండర్ తన ముక్కు మీద వాలిన ఈగను తీయించుకోవడానికి తల ఊపుతూ హఠాత్తుగా అన్నాడు. “ఈగలను నువ్వు పెద్దగా పట్టించుకోవు కదా, పోరస్?” అని జతచేశాడు.

“నేనెందుకు ఈగలను పట్టించుకోవాలి, సేనాపతి,” అని పోరస్ ఏదో గంభీరమైన తాత్విక సత్యాన్ని చెబుతున్నట్లుగా ప్రశాంతంగా బదులిచ్చాడు.

లేదు, నాకు ఏమీ ఫరవాలేదు, పురుగులు, పేలు కూడా– ఆ గొప్ప విష్ణు ప్రభువు మమ్మల్ని రక్షించుగాక–గ్రీకులను కూడా.” పోరస్ ఒక కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

“అయితే దుఃఖం నిన్ను కఠినంగా మార్చిందన్నమాట,” అన్నాడు అలెగ్జాండర్, ఇంకా దయతోనే నవ్వుతూ. “పోరస్, నీ ఇద్దరు కొడుకుల గురించి నాకు బాధగా ఉంది.”

“బాధపడటమా, నిజంగా–అయ్యో, అయ్యా, హెలెన్ల సేనాధిపతికి అంత దూదిలాంటి గుండె ఉండకూడదు,” అన్నాడు పోరస్, క్రూరంగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తూ అనేశాడు. “మీ పూర్వీకులు,” అతను ఇంకా అన్నాడు, “మరొక హెక్టర్‌గా పెరగకుండా ఆపడానికి, పాలుతాగే పసికందు మెదడును చితకగొట్టారు–దాని తల్లికి ఒక అందమైన పేరు ఉండేది, నాకు గుర్తులేదు. ప్రమాదాన్ని మొగ్గలోనే తుంచేశారు. సేనాధిపతి, మా ఇంట్లో కూడా ఒక పసికందు ఉంది, కానీ దాని తండ్రి హెక్టర్ కాదు. దాన్ని మీ దగ్గరికి పంపనా?”

“వెర్రిగా మాట్లాడకు,” అన్నాడు అలెగ్జాండర్, నొచ్చుకోనట్లు నటిస్తూ. “అంభి, అబిసారెస్ లాగా మొదట్లోనే శరణు వేడి ఉంటే ఈ బాధనంతా నువ్వు తప్పించుకోగలిగేవాడివి.”

“పోరాటం లేకుండా శరణు వేడి!” పోరస్ భుజాలెగరేశాడు. “నువ్వు దాని శ్వాసనాళాన్ని చీల్చే ముందు, ఒక గొర్రెపిల్ల కూడా అరుస్తూ విలవిలలాడుతుంది!” అని అతను మెల్లగా అన్నాడు. “నీ అంభి, అబిసారెస్ అసాధ్యమైన మృగాలు.”

“అలాంటి మాటలన్నీ అనకు, పోరస్.” బాధపడిన పసిపిల్లాడిలా అలెగ్జాండర్ మాట్లాడాడు. “ఇన్ని రోజులు నేను ఎంత బాధపడ్డానో నీకు తెలియదు. నా నిద్ర ఏనుగుల తో నిండిపోయింది.”

“దేని తో నిండిపోయింది?” అని పోరస్ కొంచెం దిగులుగా అడిగాడు.

“అవును, పోరస్, ఏనుగులతో నిండిపోయింది–నల్లని ఏనుగులు, వాటి ఒంటిపై పెద్ద పెద్ద గాయాలతో బురదలో మెలికలు తిరుగుతున్నాయి. వేల వేల ఏనుగులు. ఓహ్, అది చాలా భయంకరంగా ఉంది. ఈ మూడు రాత్రులు నాకు వేరే కల రాలేదు, ప్రతిసారీ నా రక్తం నీలం-నలుపు రంగులోకి మారుతున్నట్లు అనిపించింది. నేను ఇంతకంటే పెద్ద యుద్ధాలు చేశాను, పోరస్, కానీ ఎప్పుడూ ఇంత దయనీయంగా భావించలేదు.”

“మీరు నన్ను ఆశ్చర్యపరుస్తున్నారు, సేనాపతి.” పోరస్ గొంతులో వినోదభరితమైన ధిక్కారం ఉంది. “మీరు ఇంకాస్త మొండిగా ఉండాలి,” అని అతను అన్నాడు, “ఎందుకంటే, ప్రపంచాన్ని జయించేవాడు అచ్చం ఒక హిప్పోలా ఉండాలి. మీరు ఆ ఆదర్శానికి కొంచెం దూరంలో ఉన్నారు, సేనాపతి, అయితే మీకు న్యాయం చేయాలంటే, మీ గత విజయాలు–థీబ్స్ , పెర్సెపోలిస్–మిమ్మల్ని ఆ లక్ష్యానికి అత్యంత ప్రమాదకరంగా దగ్గర చేశాయని నేను చెప్పాలి.”

అలెగ్జాండర్ కోపంతో పాలిపోయాడు. “నువ్వొక ముసలి వెర్రివాడివి,” అన్నాడు. “నువ్వు ఇక్కడ ఉండి ఇదంతా వాగుతావని నేను అనుకోలేదు.”

“నన్ను క్షమించండి.” పోరస్ ఒక స్ఫింక్స్ లాగా కనిపించాడు. “ఆ చీకటి రాత్రి, ఆ తుఫాను అప్పటికే మీ పని పూర్తి చేశాయని నేను మర్చిపోయాను.”

“అంటే, మీ ఆ విపరీతమైన, అదుపు చేయలేని సైన్యంతో మాతో తలపడే ఏ యుద్ధంలోనైనా గెలవగలనని మీరు ఆశిస్తున్నారా!” అలెగ్జాండర్ చాలా ఉద్రేకంగా ఉన్నాడు. “ఆ మనుషులు,” అతను కొనసాగించాడు, “వారి విల్లంబులు బురదలో కూరుకుపోయాయి – అది ఏదో ఒక పెద్ద సరీసృపంలా ఉంది, మైళ్ల కొద్దీ విస్తరించి ఉంది, దాని ఒక చివర కేవలం ఆరు అంగుళాల మెదడు మాత్రమే ఉంది. అందులో తెలివితేటలు చాలా తక్కువ. దాన్ని చంపడం ఒక మురికి పని.” ఆ ప్రపంచ విజేత తన కుర్చీలో నెమ్మదిగా కూర్చున్నాడు.

“యుద్ధంలో గెలవడానికి ఆరు అంగుళాల మెదడు కూడా అనవసరమని నేను అనుకున్నాను,” అని పోరస్ అభ్యంతరం తెలిపాడు. ఎందుకు, సేనాధిపతీ, మన రక్షణ ఏర్పాట్లు పటిష్టంగా ఉన్నాయి. వర్షాల సమయంలో పొంగిపొర్లుతున్న నదిని దాటి మన భూభాగంలోకి ప్రవేశించకుండా ఆ సైతాను సైన్యాన్ని అడ్డుకోవడం కంటే సులభమైన పని మరొకటి లేదని గ్రహించడానికి పెద్దగా తెలివితేటలు అవసరం లేదు. అంతేకాదు, నేలంతా నీటితో తడిసి ముద్దవని ఇతర సమయాల్లో, మన విలుకాళ్ల విల్లంబుల నుండి దూసుకొచ్చే బాణాల వర్షం దైవ మెరుపులంత ప్రభావవంతంగా ఉండేది. ఆ ప్రపంచ విజేత  చురుకైన అశ్వికదళం కూడా ఆ బాణాల వర్షాన్ని తట్టుకోలేకపోయేది. సేనాధిపతీ, మీరు కూడా ఇకపై విజయాలు సాధించాలన్న ఆశలన్నీ వదులుకున్నారు. ప్రపంచానికి అంతం వచ్చేసింది, ఆ ప్రపంచ విజేత కన్నీళ్లు హైడస్పెస్ నదీ జలాల్లో కలిసిపోయాయి. కానీ అప్పుడు ఆ తుఫాను, ఆ చీకటి రాత్రి వచ్చాయి. మీరు మీ సైనికులలో కొందరిని ఎంపిక చేసుకుని, ఒడ్డు పైకి పాకుతూ వెళ్లి, ఆ చెట్లున్న ద్వీపం చాటున ఒక సాహసవంతుడైన దొంగలా నదిని దాటారు. అప్పుడు మీకేమనిపించింది? ఆ ప్రపంచ విజేత భయంతో వణికిపోవడం! అదొక అపురూపమైన దృశ్యం. కార్తికేయుడు! అతను మన యుద్ధ దేవుడు; మీకు తెలుసుగా. ఏదేమైనా మీరు నది దాటారు. నేల తడిగా ఉంది, ఇక మన పని అయిపోయినట్లే,” పోరస్ తన గొంతులో గర్వంతో ముగించాడు.

అలెగ్జాండర్ అపరాధభావంతో సిగ్గుపడ్డాడు. “మీరు కోల్పోయిన రాజ్యం గురించి ఆందోళన చెందకండి,” అతను నవ్వుతూ అన్నాడు. “నేను దానిని మీకు తిరిగి ఇవ్వబోతున్నాను.”

“షరతులు లేకుండా తిరిగి ఇవ్వడమా?” అని పోరస్ కుట్రపూరితంగా, వ్యంగ్యంగా అడిగాడు.

“అంతగా కాదు.” అలెగ్జాండర్ గొంతులో రహస్యంగా ఆత్మీయత ధ్వనించింది. “నా సేనాపతుల చేత నేను హత్య చేయబడాలని మీరు కోరుకోకపోతే తప్ప,” అతను కొంత కష్టంతో అన్నాడు. “ప్రపంచ విజేత  నామమాత్రపు ఆధిపత్యాన్ని మీరు పెద్దగా పట్టించుకోరని ఆశిస్తున్నాను. అంతేకాక, నేను వెళ్ళిపోయాక, మీరు మీ విజేతను వదులుకుని, మీకు నచ్చినట్లు చేసుకోవచ్చు.”

పోరస్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

“వివరాలను మనం తరువాత తేల్చుకుందాం,” అలెగ్జాండర్ మళ్ళీ మొదలుపెట్టాడు.

“రేపు మీరు ఆటలకు హాజరవుతున్నారు కదా?” అని అతను అడిగాడు.

“అవును,” పోరస్ అసంపూర్తిగా బదులిచ్చాడు. ఆ తర్వాత, తన భుజాలపై ఉన్న వస్త్రాన్ని చక్కగా సర్దుకుని, అతను నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళిపోయాడు.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -26-4-26-ఉయ్యూరు 

రాజ్యాంగపరమైన కాలదోషం(త్రివేణి )

రచన: ఎన్. డి. వరదాచారియార్(ఆంగ్ల వ్యాసానికి నా అనువాదం )

(న్యాయవాది, మద్రాసు)

ఈ వ్యాసంలో, ప్రతిపాదిత అఖిల భారత సమాఖ్యకు సంబంధించిన రెండు ప్రశ్నలపై నేను కొన్ని పరిశీలనలను తెలియజేస్తాను, అవి: (i) జర్మన్ బుండెస్రాట్  రీచ్‌స్రాట్ తరహాలో సమాఖ్య ఎగువ సభను ఏర్పాటు చేయాలనే ప్రతిపాదన, మరియు (ii) సమాఖ్య శాసనసభలో భారత సంస్థానాల ప్రతినిధులకు వర్తించే శాసన ప్రక్రియ యొక్క ‘లోపలికి, బయటికి’ సూత్రంలోని ఒక అంశం.

సర్ శామ్యూల్ హోర్, డిసెంబర్ 31, 1930న సమాఖ్య నిర్మాణ కమిటీలో తన ప్రసంగంలో, సమాఖ్యలోని యూనిట్ల ప్రభుత్వాల ప్రతినిధులతో కూడిన రెండవ సభను సమాఖ్య శాసనసభలో ఏర్పాటు చేయాలనే ప్రతిపాదనను ప్రారంభించారు. రాజ్యాంగం యొక్క సమాఖ్య స్వభావాన్ని పరిరక్షించడానికి ఇది ఉత్తమ మార్గమని ఆయన అన్నారు. జిన్నా ఈ ఆలోచనను వ్యతిరేకించారు, కానీ లార్డ్ పీల్ దీనిని గట్టిగా సమర్థించారు. ప్రతినిధులలో దీనికి మద్దతు ఎంత తక్కువగా ఉందంటే, కమిటీ నివేదికలో దానిని ప్రస్తావించడం కూడా అవసరం లేదని భావించారు.

ఈ సమయంలో, భారత దేశంలోని అత్యంత విజ్ఞానవంతులు, ప్రగతిశీల రాజనీతిజ్ఞులలో ఒకరైన మైసూరు దివాన్ సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్, సమాఖ్య ఏర్పాటుకు సంబంధించిన ఒక ముసాయిదా పథకాన్ని ప్రచురించారు. ఈ పథకంలో ఆయన సమాఖ్య శాసనసభ వ్యవస్థీకరణ కోసం ప్రత్యామ్నాయ ప్రతిపాదనలను అందించారు. ఆయన స్వయంగా ఇష్టపడిన పథకం ప్రకారం, ప్రాంతీయ శాసనసభలు, ప్రత్యేక ప్రయోజనాలు గల వర్గాలు, మరియు భారత సంస్థానాల నుండి సుమారు 210 మంది ప్రతినిధులతో కూడిన రెండవ సభను ఏర్పాటు చేయాలి. ఇది తక్షణమే కాకపోయినా, చివరికి ఒక సమాఖ్య సభగా పనిచేయాలి. వీరిలో 70 మంది సంస్థానాల నుండి ఉండాలి. ఈ సభలో ఒంటరిగా సమావేశమయ్యే బ్రిటిష్-భారత సభ్యులు, శాసనసభపై సమీక్షా సంస్థగా వ్యవహరిస్తారు. శాసనసభ ప్రస్తుతం ఉన్నట్లే పూర్తిగా బ్రిటిష్-భారత సంస్థగా కొనసాగుతుంది. పూర్తి సెనేట్ ఏకైక సమాఖ్య శాసన విభాగంగా ఉంటుంది.

కానీ సర్ శామ్యూల్ హోర్ ప్రతిపాదనను విన్న తర్వాత, సర్ మీర్జా తన సొంత ప్రణాళికను విడిచిపెట్టి, దానిని గొప్ప ఉత్సాహంతో సమర్థించడం ప్రారంభించారు. ఆయన రెండవ రౌండ్ టేబుల్ సమావేశంలోని తన సహచరులతో దీని గురించి చర్చించారు, మరియు కమిటీ ముసాయిదా నివేదికలోని 12వ నిబంధనపై చర్చ సందర్భంగా దీనికి మద్దతుగా ఒక బలమైన ప్రకటన చేశారు. ఆయన తన పథకాన్ని మరింత వివరంగా వివరిస్తూ ఒక మెమోరాండంను కూడా కమిటీకి పంపిణీ చేశారు. సంయుక్త పార్లమెంటరీ కమిటీ కార్యకలాపాల వరకు వచ్చేంత వరకు నివేదికలలో ఈ పథకం గురించి మరే ప్రస్తావనా లేదు. జర్మన్ రెండవ సభ ప్రణాళికను ఆమోదించడం యొక్క సాధ్యత గురించి విదేశాంగ కార్యదర్శిని ప్రశ్నించినప్పుడు, సర్ ఆస్టెన్ ఛాంబర్లేన్ 1933 జూలై 20న ఈ ప్రశ్నను లేవనెత్తారు. విదేశాంగ కార్యదర్శి ఆ పథకం పట్ల తన వ్యక్తిగత ప్రాధాన్యతను అంగీకరించారు, కానీ సమావేశంలోని ఇతర ప్రతినిధులలో దానికి చాలా తక్కువ మద్దతు ఉన్నందున తాను ఆ విషయాన్ని ప్రయోజనకరంగా కొనసాగించలేనని చెప్పారు. మరుసటి రోజు, సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ ఆ విషయాన్ని మరింత లోతుగా పరిశీలించారు మరియు దాని ప్రాముఖ్యతను పరిగణనలోకి తీసుకుని, ఆ విషయంపై ఒక మెమోరాండం సమర్పించమని చైర్మన్ ఆయనను కోరారు, ఆయన అలాగే చేశారు. ఈ మెమోరాండమే ఇటీవల భారతీయ పత్రికలు ప్రచురించాయి.

సమాఖ్యల చరిత్రలో ఈ భావనకు ఉన్న ఏకైక పూర్వ ఉదాహరణ జర్మన్ రాజ్యాంగం. 1871 నాటి సామ్రాజ్య రాజ్యాంగంలోనూ, 1919 నాటి గణతంత్ర రాజ్యాంగంలోనూ, సమాఖ్య ప్రభుత్వ ఎగువ సభ వివిధ రాష్ట్ర విభాగాల ప్రభుత్వాలు పంపిన సంపూర్ణాధికార ప్రతినిధులతో ఏర్పడింది. వీరు తమ తమ ప్రభుత్వాల ఆదేశాలకు అనుగుణంగా ఓటు వేశారు. ఈ పూర్వ ఉదాహరణకు పెద్దగా బరువు గానీ, అధికారం గానీ లేదు, ఎందుకంటే సామ్రాజ్య రాజ్యాంగం కేవలం చక్రవర్తి నిరంకుశత్వాన్ని కప్పిపుచ్చింది. అటువంటి పరిపూర్ణతను భారతదేశంలో మనం కోరుకోము. జర్మన్ రాజ్యాంగంపై రచనలు చేసినవారు, జర్మన్ సమాఖ్య శాసనసభ యొక్క రాజ్యాంగం మరియు ఆచరణ ద్వారా ప్రజాసభతో బుండెస్రాట్ యొక్క సంబంధం నిర్ధారించబడిన తీరు, ఈ ఫలితానికి చాలా వరకు బాధ్యత వహించిందని భావిస్తున్నారు. గణతంత్ర రాజ్యాంగం సాధారణ పరిస్థితులలో ఎన్నడూ పనిచేయలేదు, మరియు ఇటీవల నాజీ విప్లవం ద్వారా నిలిపివేయబడింది. అంతేకాకుండా, జర్మన్ రాజ్యాంగాన్ని రూపొందించిన వ్యక్తులు నిజంగా ఏకత్వ భావనచే ప్రభావితులయ్యారని తరచుగా ఎత్తి చూపబడింది. బుండెస్రాట్ యొక్క రాజ్యాంగం మరియు అధికారాలు, మరియు కాంపిటెన్స్-కాంపిటెన్స్ సిద్ధాంతం యొక్క అభివృద్ధిని రాజ్యాంగంలోని ఈ ఏకత్వ పక్షపాతానికి రెండు ముఖ్యమైన సూచనలుగా పేర్కొన్నారు. విరుద్ధమైన ఉద్దేశ్యంతో ప్రేరేపించబడిన అటువంటి సంస్థ భారతదేశానికి ఏ విధంగానైనా అనుకూలంగా ఉంటుంది? అందువల్ల ఈ విషయంలో జర్మన్ చరిత్ర దాదాపుగా ఎలాంటి మార్గదర్శకత్వాన్ని అందించదు. సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ ప్రతిపాదనను పూర్వ ఉదాహరణలతో సంబంధం లేకుండా, దాని స్వంత యోగ్యతల ఆధారంగానే పరిగణించాలి.

భారత సమాఖ్య శాసనసభలో 300 నుండి 350 మంది సభ్యులు ఉండాలని సర్ మీర్జా ప్రతిపాదిస్తున్నారు. వీరిలో 2/3 వంతు మందిని బ్రిటిష్ ఇండియన్ ప్రావిన్సులలోని ఓటర్లు నేరుగా ఎన్నుకుంటారు, మిగిలిన వారిని వివిధ రాష్ట్రాలు తమకు నచ్చిన పద్ధతిలో ఎన్నుకుంటాయి. ఎగువ సభలో 60 మంది సభ్యులు ఉంటారు, వీరిలో 24 మంది రాష్ట్రాలకు, మిగిలిన వారు బ్రిటిష్ ఇండియాకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తారు. ఈ పథకం ప్రకారం కేంద్ర ప్రభుత్వం ఈ సభ్యులను, సంబంధిత యూనిట్ ప్రభుత్వం నామినేషన్ ద్వారా, ఫెడరల్ కౌన్సిల్ అని పిలువబడే సెనేట్‌కు పంపుతారు. వారు తమ ప్రభుత్వాల నుండి అందుకున్న సూచనల ప్రకారం ఓటు వేస్తారు, మరియు జర్మనీలో వలె, సూచనలు లేకుండా వేసిన ఓటును లెక్కించరు. ఇది ప్రజా సభతో సమానమైన సభగా ఉంటుంది, కానీ కొన్ని అదనపు హక్కులను కలిగి ఉంటుంది. ఫెడరల్ ఎగ్జిక్యూటివ్ తీసుకున్న అన్ని చర్యలను మొదట కౌన్సిల్‌కు సమర్పించాల్సి ఉంటుంది, మరియు కౌన్సిల్ మార్పులు, సవరణలను ప్రతిపాదించవచ్చు. ఎగ్జిక్యూటివ్ వీటిని ఆమోదించవచ్చు, లేదా ఒకవేళ తిరస్కరిస్తే, బిల్లుపై తన అభ్యంతరాలను తెలియజేస్తూ ఒక ప్రకటనను జతచేసే హక్కు కౌన్సిల్‌కు ఉంటుంది, మరియు ఈ ప్రకటనను జతచేసిన తర్వాత మాత్రమే బిల్లు ప్రజా సభ ముందుకు వెళుతుంది. ఒకవేళ దిగువ సభలో బిల్లు కౌన్సిల్‌కు ఆమోదయోగ్యం కాని రూపంలో ఆమోదించబడితే, ఆ చట్టంపై కౌన్సిల్‌కు సస్పెన్సరీ వీటో అధికారం ఉంటుంది, మరియు అటువంటి బిల్లు చట్టంగా మారడానికి దిగువ సభలో మళ్లీ ఆమోదించబడటానికి ప్రత్యేక వెయిటెడ్ మెజారిటీ అవసరం. పరిపాలనను పర్యవేక్షించడం, నివేదికలను కోరడం, విచారణలను ప్రారంభించడం మొదలైన హక్కులు కూడా మండలికి ఉంటాయి. చివరగా, రాష్ట్రంలోని ఉన్నత పదవులకు నియామకం కోసం మండలి అభ్యర్థులను ప్రతిపాదిస్తుంది. కార్యనిర్వాహక వర్గం ఈ నామినేషన్లకు కట్టుబడి ఉండనప్పటికీ, అది సాధారణంగా మండలి సిఫార్సును అమలు చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. మండలిలో ప్రాతినిధ్యం లేని రాష్ట్రానికి సంబంధించిన విషయం పరిశీలనలో ఉన్నప్పుడు, ఆ రాష్ట్రం చర్చించడానికి ఒక ప్రతినిధిని పంపవచ్చు, కానీ మండలిలో ఓటు వేయడానికి కాదు. ఈ పథకం ద్వారా, దిగువ సభ కన్నా విధులు మరియు సిబ్బంది నాణ్యతలో భిన్నమైన, నిజమైన సమాఖ్య సభను ఏర్పాటు చేయవచ్చని, మరియు శ్వేతపత్రంలో పేర్కొన్న దానికంటే ఇది చాలా మెరుగైన రెండవ సభ అవుతుందని వాదించబడుతోంది.

మొట్టమొదటగా, ఇలాంటి సమాఖ్య ఎగువ సభ ఒక చర్చా వేదికగా పనిచేయలేదని మనం గమనించాలి. ప్రతినిధులను నామినేట్ చేసే ప్రభుత్వాలు వారి చేతులకు సంకెళ్లు వేసి, వారు ముందుగా జారీ చేసిన సూచనల ప్రకారమే ఓటు వేయవలసి వచ్చినప్పుడు, మండలిలో చర్చ ఒక ప్రహసనంగా మారుతుంది. చర్చా సభలు ప్రధానంగా ఉద్దేశించిన గొప్ప ప్రయోజనాలైన ఒప్పించడానికి మరియు ఒప్పించబడటానికి అవకాశం గానీ, హక్కు గానీ లేదు. ఏం జరుగుతుందంటే, వివిధ విభాగాల ప్రభుత్వాలు ముందుగా, తదుపరి సమావేశం కోసం మండలి అజెండాలో పొందుపరిచిన ప్రశ్నలను చర్చిస్తాయి. సమాఖ్యలోని ఇతర ప్రభుత్వాలు లేదా విభాగాల అభిప్రాయాలు, వాదనలచే ప్రభావితం కాకుండా వాటిపై తమ సొంత నిర్ణయాలకు వస్తాయి. ఆ తర్వాత, కేవలం రికార్డుల కోసం మాత్రమే జరిగే ఈ నిష్ఫలమైన, నామమాత్రమైన చర్చ అనే ప్రహసనాన్ని ముగించుకుని, తమ తరపున ఆ నిర్ణయాలను అక్కడ నమోదు చేయడానికి తమ ప్రతినిధులను మండలికి పంపుతాయి. నిజానికి, ఈ సంస్థను ఒక పరిపాలనా మండలిగా వర్ణించారు. ఈ వర్ణనే దానికి అతిపెద్ద నింద. ప్రజా సభ గొంతు నొక్కే శక్తి గల పరిపాలనా మండలిని స్థాపించడం అంటే, కనీస ప్రాథమిక ప్రజాస్వామ్యాన్ని కూడా నిరర్థకం చేయడమే. అంతేకాక, ఇది శక్తివంతమైన ప్రభుత్వానికి కూడా సహాయపడదు. ఎందుకంటే, సొంతంగా ఎటువంటి బాధ్యతలు లేని ఈ మండలి, నివేదికల కోసం కార్యనిర్వాహక వర్గాన్ని నిరంతరం వేధిస్తూ, జోక్యం చేసుకునే విచారణల ద్వారా ప్రజా సభ పట్ల స్పష్టమైన, నిర్దిష్టమైన బాధ్యతతో కూడిన అధికారాల వినియోగాన్ని బలహీనపరుస్తుంది. చర్చల ద్వారా జరిగే ప్రభుత్వ మౌలిక ఆధారానికి ఇంతకంటే వినాశకరమైనది మరొకటి ఊహించలేము.

రెండవదిగా, ఈ 60 సీట్లను వివిధ యూనిట్ల మధ్య ఎలా పంపిణీ చేస్తారనే దానిపై సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ ఎటువంటి వివరాలు ఇవ్వలేదు. అన్ని యూనిట్లకు ప్రత్యక్ష మరియు వ్యక్తిగత ప్రాతినిధ్యం లభించేలా, కొంత పరిమాణంలో సభలు ఉండాలని రాష్ట్రాలలోని ఒక పెద్ద వర్గం అభిప్రాయపడిందనే విషయం గుర్తుంచుకోవాలి. పెద్ద మరియు నిర్వహించడానికి కష్టంగా ఉండే సభలో కార్యకలాపాలను వేగవంతం చేయడం కష్టమని వ్యతిరేక అభిప్రాయం నొక్కి చెప్పింది. ప్రతినిధుల మధ్య అత్యధిక ఉమ్మడి అంగీకారంతో ఒక రాజీకి రావాలని శ్వేతపత్రం కోరుతోంది. కానీ ప్రాతినిధ్యం యొక్క కనీస అవసరాలను తీర్చడానికి సర్ మీర్జా చెప్పిన 60 సంఖ్య పూర్తిగా సరిపోదని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆయన ఈ విషయాన్ని గుర్తించి, ఒక యూనిట్‌కు కౌన్సిల్‌లో ప్రాతినిధ్యం లేనప్పుడు, దానికి సంబంధించిన విషయం పరిశీలనలో ఉంటే, ఆ యూనిట్ చర్చించడానికి ఒక ప్రతినిధిని పంపాలి కానీ ఓటు వేయడానికి కాదు అని నిబంధన పెట్టారు. కౌన్సిల్‌లో ఓటు హక్కు కేవలం వారికే ఉన్న, ముందుగా నియమించబడిన సంపూర్ణాధికార ప్రతినిధుల ద్వారా ఈ నిస్సహాయ యూనిట్ యొక్క భవితవ్యం ఇప్పటికే నిర్ణయించబడినప్పుడు, ఈ చర్చ వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి? కొన్ని యూనిట్లను మినహాయించడాన్ని ఏ సూత్రం ఆధారంగా సమర్థించవచ్చో సర్ మీర్జా వివరించలేదు. చిన్న, పెద్ద రాష్ట్రాల మధ్య సమానత్వాన్ని సాధించడానికి బదులుగా, ఈ పథకం సమాఖ్యలోని విభాగాల మధ్య ఒక ప్రత్యేక హక్కుల వర్గాన్ని సృష్టిస్తుంది, ఈ ఏర్పాటు సమాఖ్యవాద స్ఫూర్తికి పూర్తిగా విరుద్ధం. చాలా సమాఖ్య రాజ్యాంగాలు సమాఖ్య సభలో సమాఖ్యలోని ప్రతి విభాగానికి ప్రాతినిధ్యం ఇవ్వడమే కాకుండా, రాష్ట్రాల పరిమాణం లేదా జనాభాతో సంబంధం లేకుండా వాటికి ఆ సభలో సమాన ప్రాతినిధ్యం కల్పించడం ద్వారా పూర్తి సమానత్వాన్ని నెలకొల్పాయి. సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ యొక్క సమాఖ్య మండలి, కేవలం అలా ఉండటానికి బదులుగా…..

. రెండవ ప్రశ్నను పరిశీలించడానికి నాకు చాలా తక్కువ అవకాశం మిగిలింది. సంయుక్త పార్లమెంటరీ కమిటీ ముందు ఇచ్చిన తన సాక్ష్యంలో సర్ శామ్యూల్ హోర్ ఇలా అన్నారు: సమాఖ్య శాసనసభలో, పూర్తిగా బ్రిటిష్ ఇండియన్ అంశం చర్చకు వచ్చినప్పుడల్లా, ఆ ప్రశ్న కార్యనిర్వాహక వర్గం యొక్క భవిష్యత్తుకు సంబంధించినది అయితే తప్ప, రాష్ట్రాల ప్రతినిధులు చర్చలో గానీ, ఓటింగ్‌లో గానీ పాల్గొనకూడదని భావించబడుతోంది; ఒకవేళ కార్యనిర్వాహక వర్గం యొక్క భవిష్యత్తుకు సంబంధించినదైతే, వారి భాగస్వామ్యాన్ని సమర్థించేంతటి అఖిల భారత ప్రయోజనంగా ఆ విషయం పరిగణించబడుతుంది. సాధ్యమైనంత వరకు, రాష్ట్ర విభాగాలు సమాఖ్య ప్రభుత్వానికి అనుకూలంగా ఏకరీతిగా అధికారాలను అప్పగించేలా ప్రయత్నాలు జరుగుతాయని కూడా ఆయన అన్నారు. కానీ డేవిడ్‌సన్ కమిటీ నివేదికను, ఆ తర్వాత ఈ విషయంపై జరిగిన చర్చలను చదివిన వారికి, ఈ విధంగా అప్పగించిన అధికారాలలో చాలా గణనీయమైన వ్యత్యాసం తప్పనిసరిగా ఉంటుందని తెలుస్తుంది. ఇంకా పరిశీలించని ప్రశ్న ఏమిటంటే: కొన్ని రాష్ట్రాలు మాత్రమే సమాఖ్యకు అప్పగించిన అంశం సమాఖ్య శాసనసభ ముందుకు వస్తే అనుసరించాల్సిన విధానం ఏమిటి? ఆ ప్రత్యేక అధికారాన్ని వదులుకోని రాష్ట్రాల ప్రతినిధులు చర్చలో పాల్గొనగలరా, లేక అది తమకు సంబంధించిన విషయం కానందున వారు దూరంగా ఉండాలా? ‘లోపలికి, బయటకు’ అనే సూత్రాన్ని కఠినంగా అమలు చేస్తే, ప్రభావితం కాని ఈ రాష్ట్రాలు తప్పనిసరిగా బయట నిలబడాలి. దాని ఫలితంగా, అటువంటి ప్రశ్నలపై, శాసనసభలో బ్రిటిష్ ఇండియన్ ప్రతినిధులందరూ మరియు ఆ విషయంలో సమాఖ్య శాసనసభ నిర్ణయానికి కట్టుబడి ఉండటానికి అంగీకరించిన రాష్ట్ర ప్రతినిధులు మాత్రమే ఉంటారు. అలా అయితే, శాసనసభలోని రెండు సభలలో రాష్ట్రాలు తమకు తాము సంపాదించుకున్న వెయిటేజ్ విలువ ఏమిటి? ఆ వెయిటేజ్ రాష్ట్రాలను నిజమైన అసమర్థత నుండి కాపాడటానికి ఉద్దేశించినదై ఉండాలి, లేదా కాకపోయి ఉండాలి. నేను ఇప్పుడు పరిశీలిస్తున్నటువంటి కేసులలో, ఆ వెయిటేజ్ ఎటువంటి రక్షణ కాదు. సమాఖ్య శాసన మరియు పరిపాలన ప్రయోజనాల కోసం రాష్ట్రాలను బ్రిటిష్ ఇండియా నుండి వేరుగా చూడవచ్చని చాలా తప్పుగా భావించడం వల్లే ఈ ఇబ్బంది తలెత్తింది. సమాఖ్య లేవనెత్తబోయే సమస్యకు ఇది ఒక ఉదాహరణ. ఈ పరిస్థితి యొక్క చిక్కులను పండితులు మరింతగా పరిశోధించడానికే నేను వదిలివేస్తున్నాను.

మీ-గబ్బిటదుర్గాప్రసాద్ -25-4-26-ఉయ్యూరు 

రాజ్యాంగపరమైన కాలదోషం(త్రివేణి )

రచన: ఎన్. డి. వరదాచారియార్(ఆంగ్ల వ్యాసానికి నా అనువాదం )

(న్యాయవాది, మద్రాసు)

ఈ వ్యాసంలో, ప్రతిపాదిత అఖిల భారత సమాఖ్యకు సంబంధించిన రెండు ప్రశ్నలపై నేను కొన్ని పరిశీలనలను తెలియజేస్తాను, అవి: (i) జర్మన్ బుండెస్రాట్  రీచ్‌స్రాట్ తరహాలో సమాఖ్య ఎగువ సభను ఏర్పాటు చేయాలనే ప్రతిపాదన, మరియు (ii) సమాఖ్య శాసనసభలో భారత సంస్థానాల ప్రతినిధులకు వర్తించే శాసన ప్రక్రియ యొక్క ‘లోపలికి, బయటికి’ సూత్రంలోని ఒక అంశం.

సర్ శామ్యూల్ హోర్, డిసెంబర్ 31, 1930న సమాఖ్య నిర్మాణ కమిటీలో తన ప్రసంగంలో, సమాఖ్యలోని యూనిట్ల ప్రభుత్వాల ప్రతినిధులతో కూడిన రెండవ సభను సమాఖ్య శాసనసభలో ఏర్పాటు చేయాలనే ప్రతిపాదనను ప్రారంభించారు. రాజ్యాంగం యొక్క సమాఖ్య స్వభావాన్ని పరిరక్షించడానికి ఇది ఉత్తమ మార్గమని ఆయన అన్నారు. జిన్నా ఈ ఆలోచనను వ్యతిరేకించారు, కానీ లార్డ్ పీల్ దీనిని గట్టిగా సమర్థించారు. ప్రతినిధులలో దీనికి మద్దతు ఎంత తక్కువగా ఉందంటే, కమిటీ నివేదికలో దానిని ప్రస్తావించడం కూడా అవసరం లేదని భావించారు.

ఈ సమయంలో, భారత దేశంలోని అత్యంత విజ్ఞానవంతులు, ప్రగతిశీల రాజనీతిజ్ఞులలో ఒకరైన మైసూరు దివాన్ సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్, సమాఖ్య ఏర్పాటుకు సంబంధించిన ఒక ముసాయిదా పథకాన్ని ప్రచురించారు. ఈ పథకంలో ఆయన సమాఖ్య శాసనసభ వ్యవస్థీకరణ కోసం ప్రత్యామ్నాయ ప్రతిపాదనలను అందించారు. ఆయన స్వయంగా ఇష్టపడిన పథకం ప్రకారం, ప్రాంతీయ శాసనసభలు, ప్రత్యేక ప్రయోజనాలు గల వర్గాలు, మరియు భారత సంస్థానాల నుండి సుమారు 210 మంది ప్రతినిధులతో కూడిన రెండవ సభను ఏర్పాటు చేయాలి. ఇది తక్షణమే కాకపోయినా, చివరికి ఒక సమాఖ్య సభగా పనిచేయాలి. వీరిలో 70 మంది సంస్థానాల నుండి ఉండాలి. ఈ సభలో ఒంటరిగా సమావేశమయ్యే బ్రిటిష్-భారత సభ్యులు, శాసనసభపై సమీక్షా సంస్థగా వ్యవహరిస్తారు. శాసనసభ ప్రస్తుతం ఉన్నట్లే పూర్తిగా బ్రిటిష్-భారత సంస్థగా కొనసాగుతుంది. పూర్తి సెనేట్ ఏకైక సమాఖ్య శాసన విభాగంగా ఉంటుంది.

కానీ సర్ శామ్యూల్ హోర్ ప్రతిపాదనను విన్న తర్వాత, సర్ మీర్జా తన సొంత ప్రణాళికను విడిచిపెట్టి, దానిని గొప్ప ఉత్సాహంతో సమర్థించడం ప్రారంభించారు. ఆయన రెండవ రౌండ్ టేబుల్ సమావేశంలోని తన సహచరులతో దీని గురించి చర్చించారు, మరియు కమిటీ ముసాయిదా నివేదికలోని 12వ నిబంధనపై చర్చ సందర్భంగా దీనికి మద్దతుగా ఒక బలమైన ప్రకటన చేశారు. ఆయన తన పథకాన్ని మరింత వివరంగా వివరిస్తూ ఒక మెమోరాండంను కూడా కమిటీకి పంపిణీ చేశారు. సంయుక్త పార్లమెంటరీ కమిటీ కార్యకలాపాల వరకు వచ్చేంత వరకు నివేదికలలో ఈ పథకం గురించి మరే ప్రస్తావనా లేదు. జర్మన్ రెండవ సభ ప్రణాళికను ఆమోదించడం యొక్క సాధ్యత గురించి విదేశాంగ కార్యదర్శిని ప్రశ్నించినప్పుడు, సర్ ఆస్టెన్ ఛాంబర్లేన్ 1933 జూలై 20న ఈ ప్రశ్నను లేవనెత్తారు. విదేశాంగ కార్యదర్శి ఆ పథకం పట్ల తన వ్యక్తిగత ప్రాధాన్యతను అంగీకరించారు, కానీ సమావేశంలోని ఇతర ప్రతినిధులలో దానికి చాలా తక్కువ మద్దతు ఉన్నందున తాను ఆ విషయాన్ని ప్రయోజనకరంగా కొనసాగించలేనని చెప్పారు. మరుసటి రోజు, సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ ఆ విషయాన్ని మరింత లోతుగా పరిశీలించారు మరియు దాని ప్రాముఖ్యతను పరిగణనలోకి తీసుకుని, ఆ విషయంపై ఒక మెమోరాండం సమర్పించమని చైర్మన్ ఆయనను కోరారు, ఆయన అలాగే చేశారు. ఈ మెమోరాండమే ఇటీవల భారతీయ పత్రికలు ప్రచురించాయి.

సమాఖ్యల చరిత్రలో ఈ భావనకు ఉన్న ఏకైక పూర్వ ఉదాహరణ జర్మన్ రాజ్యాంగం. 1871 నాటి సామ్రాజ్య రాజ్యాంగంలోనూ, 1919 నాటి గణతంత్ర రాజ్యాంగంలోనూ, సమాఖ్య ప్రభుత్వ ఎగువ సభ వివిధ రాష్ట్ర విభాగాల ప్రభుత్వాలు పంపిన సంపూర్ణాధికార ప్రతినిధులతో ఏర్పడింది. వీరు తమ తమ ప్రభుత్వాల ఆదేశాలకు అనుగుణంగా ఓటు వేశారు. ఈ పూర్వ ఉదాహరణకు పెద్దగా బరువు గానీ, అధికారం గానీ లేదు, ఎందుకంటే సామ్రాజ్య రాజ్యాంగం కేవలం చక్రవర్తి నిరంకుశత్వాన్ని కప్పిపుచ్చింది. అటువంటి పరిపూర్ణతను భారతదేశంలో మనం కోరుకోము. జర్మన్ రాజ్యాంగంపై రచనలు చేసినవారు, జర్మన్ సమాఖ్య శాసనసభ యొక్క రాజ్యాంగం మరియు ఆచరణ ద్వారా ప్రజాసభతో బుండెస్రాట్ యొక్క సంబంధం నిర్ధారించబడిన తీరు, ఈ ఫలితానికి చాలా వరకు బాధ్యత వహించిందని భావిస్తున్నారు. గణతంత్ర రాజ్యాంగం సాధారణ పరిస్థితులలో ఎన్నడూ పనిచేయలేదు, మరియు ఇటీవల నాజీ విప్లవం ద్వారా నిలిపివేయబడింది. అంతేకాకుండా, జర్మన్ రాజ్యాంగాన్ని రూపొందించిన వ్యక్తులు నిజంగా ఏకత్వ భావనచే ప్రభావితులయ్యారని తరచుగా ఎత్తి చూపబడింది. బుండెస్రాట్ యొక్క రాజ్యాంగం మరియు అధికారాలు, మరియు కాంపిటెన్స్-కాంపిటెన్స్ సిద్ధాంతం యొక్క అభివృద్ధిని రాజ్యాంగంలోని ఈ ఏకత్వ పక్షపాతానికి రెండు ముఖ్యమైన సూచనలుగా పేర్కొన్నారు. విరుద్ధమైన ఉద్దేశ్యంతో ప్రేరేపించబడిన అటువంటి సంస్థ భారతదేశానికి ఏ విధంగానైనా అనుకూలంగా ఉంటుంది? అందువల్ల ఈ విషయంలో జర్మన్ చరిత్ర దాదాపుగా ఎలాంటి మార్గదర్శకత్వాన్ని అందించదు. సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ ప్రతిపాదనను పూర్వ ఉదాహరణలతో సంబంధం లేకుండా, దాని స్వంత యోగ్యతల ఆధారంగానే పరిగణించాలి.

భారత సమాఖ్య శాసనసభలో 300 నుండి 350 మంది సభ్యులు ఉండాలని సర్ మీర్జా ప్రతిపాదిస్తున్నారు. వీరిలో 2/3 వంతు మందిని బ్రిటిష్ ఇండియన్ ప్రావిన్సులలోని ఓటర్లు నేరుగా ఎన్నుకుంటారు, మిగిలిన వారిని వివిధ రాష్ట్రాలు తమకు నచ్చిన పద్ధతిలో ఎన్నుకుంటాయి. ఎగువ సభలో 60 మంది సభ్యులు ఉంటారు, వీరిలో 24 మంది రాష్ట్రాలకు, మిగిలిన వారు బ్రిటిష్ ఇండియాకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తారు. ఈ పథకం ప్రకారం కేంద్ర ప్రభుత్వం ఈ సభ్యులను, సంబంధిత యూనిట్ ప్రభుత్వం నామినేషన్ ద్వారా, ఫెడరల్ కౌన్సిల్ అని పిలువబడే సెనేట్‌కు పంపుతారు. వారు తమ ప్రభుత్వాల నుండి అందుకున్న సూచనల ప్రకారం ఓటు వేస్తారు, మరియు జర్మనీలో వలె, సూచనలు లేకుండా వేసిన ఓటును లెక్కించరు. ఇది ప్రజా సభతో సమానమైన సభగా ఉంటుంది, కానీ కొన్ని అదనపు హక్కులను కలిగి ఉంటుంది. ఫెడరల్ ఎగ్జిక్యూటివ్ తీసుకున్న అన్ని చర్యలను మొదట కౌన్సిల్‌కు సమర్పించాల్సి ఉంటుంది, మరియు కౌన్సిల్ మార్పులు, సవరణలను ప్రతిపాదించవచ్చు. ఎగ్జిక్యూటివ్ వీటిని ఆమోదించవచ్చు, లేదా ఒకవేళ తిరస్కరిస్తే, బిల్లుపై తన అభ్యంతరాలను తెలియజేస్తూ ఒక ప్రకటనను జతచేసే హక్కు కౌన్సిల్‌కు ఉంటుంది, మరియు ఈ ప్రకటనను జతచేసిన తర్వాత మాత్రమే బిల్లు ప్రజా సభ ముందుకు వెళుతుంది. ఒకవేళ దిగువ సభలో బిల్లు కౌన్సిల్‌కు ఆమోదయోగ్యం కాని రూపంలో ఆమోదించబడితే, ఆ చట్టంపై కౌన్సిల్‌కు సస్పెన్సరీ వీటో అధికారం ఉంటుంది, మరియు అటువంటి బిల్లు చట్టంగా మారడానికి దిగువ సభలో మళ్లీ ఆమోదించబడటానికి ప్రత్యేక వెయిటెడ్ మెజారిటీ అవసరం. పరిపాలనను పర్యవేక్షించడం, నివేదికలను కోరడం, విచారణలను ప్రారంభించడం మొదలైన హక్కులు కూడా మండలికి ఉంటాయి. చివరగా, రాష్ట్రంలోని ఉన్నత పదవులకు నియామకం కోసం మండలి అభ్యర్థులను ప్రతిపాదిస్తుంది. కార్యనిర్వాహక వర్గం ఈ నామినేషన్లకు కట్టుబడి ఉండనప్పటికీ, అది సాధారణంగా మండలి సిఫార్సును అమలు చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. మండలిలో ప్రాతినిధ్యం లేని రాష్ట్రానికి సంబంధించిన విషయం పరిశీలనలో ఉన్నప్పుడు, ఆ రాష్ట్రం చర్చించడానికి ఒక ప్రతినిధిని పంపవచ్చు, కానీ మండలిలో ఓటు వేయడానికి కాదు. ఈ పథకం ద్వారా, దిగువ సభ కన్నా విధులు మరియు సిబ్బంది నాణ్యతలో భిన్నమైన, నిజమైన సమాఖ్య సభను ఏర్పాటు చేయవచ్చని, మరియు శ్వేతపత్రంలో పేర్కొన్న దానికంటే ఇది చాలా మెరుగైన రెండవ సభ అవుతుందని వాదించబడుతోంది.

మొట్టమొదటగా, ఇలాంటి సమాఖ్య ఎగువ సభ ఒక చర్చా వేదికగా పనిచేయలేదని మనం గమనించాలి. ప్రతినిధులను నామినేట్ చేసే ప్రభుత్వాలు వారి చేతులకు సంకెళ్లు వేసి, వారు ముందుగా జారీ చేసిన సూచనల ప్రకారమే ఓటు వేయవలసి వచ్చినప్పుడు, మండలిలో చర్చ ఒక ప్రహసనంగా మారుతుంది. చర్చా సభలు ప్రధానంగా ఉద్దేశించిన గొప్ప ప్రయోజనాలైన ఒప్పించడానికి మరియు ఒప్పించబడటానికి అవకాశం గానీ, హక్కు గానీ లేదు. ఏం జరుగుతుందంటే, వివిధ విభాగాల ప్రభుత్వాలు ముందుగా, తదుపరి సమావేశం కోసం మండలి అజెండాలో పొందుపరిచిన ప్రశ్నలను చర్చిస్తాయి. సమాఖ్యలోని ఇతర ప్రభుత్వాలు లేదా విభాగాల అభిప్రాయాలు, వాదనలచే ప్రభావితం కాకుండా వాటిపై తమ సొంత నిర్ణయాలకు వస్తాయి. ఆ తర్వాత, కేవలం రికార్డుల కోసం మాత్రమే జరిగే ఈ నిష్ఫలమైన, నామమాత్రమైన చర్చ అనే ప్రహసనాన్ని ముగించుకుని, తమ తరపున ఆ నిర్ణయాలను అక్కడ నమోదు చేయడానికి తమ ప్రతినిధులను మండలికి పంపుతాయి. నిజానికి, ఈ సంస్థను ఒక పరిపాలనా మండలిగా వర్ణించారు. ఈ వర్ణనే దానికి అతిపెద్ద నింద. ప్రజా సభ గొంతు నొక్కే శక్తి గల పరిపాలనా మండలిని స్థాపించడం అంటే, కనీస ప్రాథమిక ప్రజాస్వామ్యాన్ని కూడా నిరర్థకం చేయడమే. అంతేకాక, ఇది శక్తివంతమైన ప్రభుత్వానికి కూడా సహాయపడదు. ఎందుకంటే, సొంతంగా ఎటువంటి బాధ్యతలు లేని ఈ మండలి, నివేదికల కోసం కార్యనిర్వాహక వర్గాన్ని నిరంతరం వేధిస్తూ, జోక్యం చేసుకునే విచారణల ద్వారా ప్రజా సభ పట్ల స్పష్టమైన, నిర్దిష్టమైన బాధ్యతతో కూడిన అధికారాల వినియోగాన్ని బలహీనపరుస్తుంది. చర్చల ద్వారా జరిగే ప్రభుత్వ మౌలిక ఆధారానికి ఇంతకంటే వినాశకరమైనది మరొకటి ఊహించలేము.

రెండవదిగా, ఈ 60 సీట్లను వివిధ యూనిట్ల మధ్య ఎలా పంపిణీ చేస్తారనే దానిపై సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ ఎటువంటి వివరాలు ఇవ్వలేదు. అన్ని యూనిట్లకు ప్రత్యక్ష మరియు వ్యక్తిగత ప్రాతినిధ్యం లభించేలా, కొంత పరిమాణంలో సభలు ఉండాలని రాష్ట్రాలలోని ఒక పెద్ద వర్గం అభిప్రాయపడిందనే విషయం గుర్తుంచుకోవాలి. పెద్ద మరియు నిర్వహించడానికి కష్టంగా ఉండే సభలో కార్యకలాపాలను వేగవంతం చేయడం కష్టమని వ్యతిరేక అభిప్రాయం నొక్కి చెప్పింది. ప్రతినిధుల మధ్య అత్యధిక ఉమ్మడి అంగీకారంతో ఒక రాజీకి రావాలని శ్వేతపత్రం కోరుతోంది. కానీ ప్రాతినిధ్యం యొక్క కనీస అవసరాలను తీర్చడానికి సర్ మీర్జా చెప్పిన 60 సంఖ్య పూర్తిగా సరిపోదని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆయన ఈ విషయాన్ని గుర్తించి, ఒక యూనిట్‌కు కౌన్సిల్‌లో ప్రాతినిధ్యం లేనప్పుడు, దానికి సంబంధించిన విషయం పరిశీలనలో ఉంటే, ఆ యూనిట్ చర్చించడానికి ఒక ప్రతినిధిని పంపాలి కానీ ఓటు వేయడానికి కాదు అని నిబంధన పెట్టారు. కౌన్సిల్‌లో ఓటు హక్కు కేవలం వారికే ఉన్న, ముందుగా నియమించబడిన సంపూర్ణాధికార ప్రతినిధుల ద్వారా ఈ నిస్సహాయ యూనిట్ యొక్క భవితవ్యం ఇప్పటికే నిర్ణయించబడినప్పుడు, ఈ చర్చ వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి? కొన్ని యూనిట్లను మినహాయించడాన్ని ఏ సూత్రం ఆధారంగా సమర్థించవచ్చో సర్ మీర్జా వివరించలేదు. చిన్న, పెద్ద రాష్ట్రాల మధ్య సమానత్వాన్ని సాధించడానికి బదులుగా, ఈ పథకం సమాఖ్యలోని విభాగాల మధ్య ఒక ప్రత్యేక హక్కుల వర్గాన్ని సృష్టిస్తుంది, ఈ ఏర్పాటు సమాఖ్యవాద స్ఫూర్తికి పూర్తిగా విరుద్ధం. చాలా సమాఖ్య రాజ్యాంగాలు సమాఖ్య సభలో సమాఖ్యలోని ప్రతి విభాగానికి ప్రాతినిధ్యం ఇవ్వడమే కాకుండా, రాష్ట్రాల పరిమాణం లేదా జనాభాతో సంబంధం లేకుండా వాటికి ఆ సభలో సమాన ప్రాతినిధ్యం కల్పించడం ద్వారా పూర్తి సమానత్వాన్ని నెలకొల్పాయి. సర్ మీర్జా ఇస్మాయిల్ యొక్క సమాఖ్య మండలి, కేవలం అలా ఉండటానికి బదులుగా…..

. రెండవ ప్రశ్నను పరిశీలించడానికి నాకు చాలా తక్కువ అవకాశం మిగిలింది. సంయుక్త పార్లమెంటరీ కమిటీ ముందు ఇచ్చిన తన సాక్ష్యంలో సర్ శామ్యూల్ హోర్ ఇలా అన్నారు: సమాఖ్య శాసనసభలో, పూర్తిగా బ్రిటిష్ ఇండియన్ అంశం చర్చకు వచ్చినప్పుడల్లా, ఆ ప్రశ్న కార్యనిర్వాహక వర్గం యొక్క భవిష్యత్తుకు సంబంధించినది అయితే తప్ప, రాష్ట్రాల ప్రతినిధులు చర్చలో గానీ, ఓటింగ్‌లో గానీ పాల్గొనకూడదని భావించబడుతోంది; ఒకవేళ కార్యనిర్వాహక వర్గం యొక్క భవిష్యత్తుకు సంబంధించినదైతే, వారి భాగస్వామ్యాన్ని సమర్థించేంతటి అఖిల భారత ప్రయోజనంగా ఆ విషయం పరిగణించబడుతుంది. సాధ్యమైనంత వరకు, రాష్ట్ర విభాగాలు సమాఖ్య ప్రభుత్వానికి అనుకూలంగా ఏకరీతిగా అధికారాలను అప్పగించేలా ప్రయత్నాలు జరుగుతాయని కూడా ఆయన అన్నారు. కానీ డేవిడ్‌సన్ కమిటీ నివేదికను, ఆ తర్వాత ఈ విషయంపై జరిగిన చర్చలను చదివిన వారికి, ఈ విధంగా అప్పగించిన అధికారాలలో చాలా గణనీయమైన వ్యత్యాసం తప్పనిసరిగా ఉంటుందని తెలుస్తుంది. ఇంకా పరిశీలించని ప్రశ్న ఏమిటంటే: కొన్ని రాష్ట్రాలు మాత్రమే సమాఖ్యకు అప్పగించిన అంశం సమాఖ్య శాసనసభ ముందుకు వస్తే అనుసరించాల్సిన విధానం ఏమిటి? ఆ ప్రత్యేక అధికారాన్ని వదులుకోని రాష్ట్రాల ప్రతినిధులు చర్చలో పాల్గొనగలరా, లేక అది తమకు సంబంధించిన విషయం కానందున వారు దూరంగా ఉండాలా? ‘లోపలికి, బయటకు’ అనే సూత్రాన్ని కఠినంగా అమలు చేస్తే, ప్రభావితం కాని ఈ రాష్ట్రాలు తప్పనిసరిగా బయట నిలబడాలి. దాని ఫలితంగా, అటువంటి ప్రశ్నలపై, శాసనసభలో బ్రిటిష్ ఇండియన్ ప్రతినిధులందరూ మరియు ఆ విషయంలో సమాఖ్య శాసనసభ నిర్ణయానికి కట్టుబడి ఉండటానికి అంగీకరించిన రాష్ట్ర ప్రతినిధులు మాత్రమే ఉంటారు. అలా అయితే, శాసనసభలోని రెండు సభలలో రాష్ట్రాలు తమకు తాము సంపాదించుకున్న వెయిటేజ్ విలువ ఏమిటి? ఆ వెయిటేజ్ రాష్ట్రాలను నిజమైన అసమర్థత నుండి కాపాడటానికి ఉద్దేశించినదై ఉండాలి, లేదా కాకపోయి ఉండాలి. నేను ఇప్పుడు పరిశీలిస్తున్నటువంటి కేసులలో, ఆ వెయిటేజ్ ఎటువంటి రక్షణ కాదు. సమాఖ్య శాసన మరియు పరిపాలన ప్రయోజనాల కోసం రాష్ట్రాలను బ్రిటిష్ ఇండియా నుండి వేరుగా చూడవచ్చని చాలా తప్పుగా భావించడం వల్లే ఈ ఇబ్బంది తలెత్తింది. సమాఖ్య లేవనెత్తబోయే సమస్యకు ఇది ఒక ఉదాహరణ. ఈ పరిస్థితి యొక్క చిక్కులను పండితులు మరింతగా పరిశోధించడానికే నేను వదిలివేస్తున్నాను.

మీ-గబ్బిటదుర్గాప్రసాద్ -25-4-26-ఉయ్యూరు 

అంతర్జాతీయ మైత్రికి ఒక ఆధారం

త్రివేణి పత్రిక లోని ఆంగ్ల వ్యాసం కు నా అనువాదం (ఇప్పుడున్న యుద్ధ వాతావరణం లో ఈవ్యాసం ప్రాధాన్యత ఉందని భావిస్తూ )

రచన: జగదీశన్ ఎం. కుమారప్ప, M.A., Ph.D.

(పూర్వం జాన్ జె. కార్నీలియస్‌గా సుపరిచితులు

మానవాళి సామాజిక  మేధోపరమైన పురోగతిలో, సంస్కృతుల కలయిక అనేది అంతగా గుర్తించబడనప్పటికీ, ఒక ప్రధాన కారకంగా ఉంది  ఉంటుంది. జ్ఞానాన్వేషణలో విదేశానికి వెళ్లి, ఇతర ప్రజల సాంస్కృతిక విజయాలు  కార్యకలాపాల గురించిన జ్ఞానాన్ని తన స్వదేశానికి తీసుకువచ్చిన యాత్రికుడు చేసిన సేవ గురించి మనకు కచ్చితమైన జ్ఞానం దాదాపుగా లేదు, ఇక దానిపై ఖచ్చితమైన అంచనా అసలే లేదు. అదేవిధంగా, సంస్కృతి వ్యాప్తిలో  సద్భావన పెంపొందించడంలో విదేశీ విద్యార్థి పాత్ర ఇప్పటికీ స్పష్టంగా అర్థం కాలేదు. ప్రపంచ యుద్ధం తరువాత, మానవుని విజ్ఞానశాస్త్రం ప్రపంచంలోని సుదూర దేశాల మధ్య ఒక పొరుగు వాతావరణాన్ని సృష్టించడానికి ఎలా సహాయపడిందో, అలాగే మానవుని ఆధ్యాత్మిక ఆదర్శాల పొరుగు వాతావరణం కూడా జాతుల మధ్య సౌభ్రాతృత్వాన్ని సృష్టించడానికి సహాయపడాలనే తీవ్రమైన కోరిక ఏర్పడింది. నూతన యుగం యొక్క ఆలోచనాపరులైన నాయకులు మరియు ప్రవక్తలు అందరూ ఒక ఉమ్మడి సమావేశ స్థలం కోసం అన్వేషిస్తున్నారు,  ఈ నూతన యుగం  నిగూఢ ఉద్దేశ్యం వెల్లడి చేయబడి, సాకారం అయ్యేలా వివిధ జాతులను ఏకతాటిపైకి తీసుకురావడానికి దానిని ఉపయోగించుకుంటున్నారు.

ఒక విశాలమైన విశ్వాసం

విజ్ఞానశాస్త్రం భౌతిక అవరోధాలను తొలగించడంలో సహాయపడినప్పటికీ, ఇతర అడ్డంకులు పుట్టుకొచ్చాయి, అవి మానవజాతిలోని వివిధ జాతుల ఐక్యతకు విఘాతం కలిగిస్తున్నాయి. అందుకే, పాత పరిమితులు ఇంకా వాస్తవంగా ఉన్నట్లే మనుషులు జీవిస్తున్నారని కవి టాగోర్ సరిగ్గానే ఎత్తిచూపారు. సహజ సరిహద్దుల స్థానంలో, వలస చట్టాలు, నిషేధిత సుంకాలు, పాస్‌పోర్ట్ నిబంధనలు మొదలైన కృత్రిమ బహిష్కరణ పద్ధతులను వారే ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. ఈ కొత్త ఆటంకాలు కృత్రిమమైనవి కాబట్టి, అవి ప్రజలకు భారంగా ఉండటమే కాకుండా, వాటి నిర్జీవ భౌతిక శక్తితో వారి నైతిక స్వభావంలో వైకల్యాలను సృష్టిస్తాయని కవి అంటారు. అందువల్ల, భౌతికంగా దగ్గరైనప్పటికీ, ఇటువంటి అడ్డంకులు వివిధ జాతులను ఆధ్యాత్మికంగా వేరుగా ఉంచడానికి ప్రయత్నిస్తాయి. కాబట్టి, ప్రపంచ పొరుగు ప్రాంతాన్ని ఒక సోదరభావంగా మార్చాలంటే, మునుపెన్నడూ లేనంత విస్తృతమైన, లోతైన భావన కలిగిన, బలమైన ఐక్యతను మానవాళి గ్రహించేలా సహాయపడటం ద్వారా మాత్రమే అది సాధ్యమవుతుంది. మన సమస్య గొప్పది మరియు సంక్లిష్టమైనది కాబట్టి, దానిని మరింత విస్తృత స్థాయిలో పరిష్కరించడానికి మనం ప్రయత్నించాలి; మరింత గొప్ప విశ్వాసం ద్వారా మనిషిలోని దైవత్వాన్ని గ్రహించాలి;  మన విశ్వాస దేవాలయాన్ని పటిష్టమైన, ప్రపంచవ్యాప్త ప్రాతిపదికన నిర్మించాలి.

యుద్ధాన్ని అంతం చేయడానికి గొప్ప ఐరోపా యుద్ధం జరిగింది, అయినప్పటికీ ఆ యుద్ధానికి ముందు ఉన్న దానికంటే ఈ రోజు మనం శాంతికి మరింత దూరంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నాము. జాతీయవాద స్ఫూర్తి ఇంకా ముందుకు సాగుతూనే ఉంది  ఎంతోమంది దూరదృష్టి గల రాజనీతిజ్ఞులు హెచ్చరికలు జారీ చేస్తున్నారు. ఇటీవలే ప్రఖ్యాత ఆంగ్ల తత్వవేత్త  ప్రముఖ రచయిత బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ ఇలా రాశారు: ఆధునిక ప్రపంచంలో అత్యంత బలమైన ప్రజాస్వామ్య భావోద్వేగం జాతీయవాదమే, మరియు అదే దేశాలను నాశనానికి గురిచేస్తోంది. విధ్వంసక పద్ధతులు అభివృద్ధి చెందుతున్న కొద్దీ, రాబోయే గొప్ప యుద్ధంలో ఇరువైపులా దాదాపు సగం పౌర జనాభా చనిపోతుందని ఆశించవచ్చు. 1914 నుండి ప్రతి దేశంలోని మేధావులు, జాతీయ విద్వేషాలను రెచ్చగొట్టడం, అసత్య ప్రచారాన్ని వ్యాప్తి చేయడం  తమ ప్రభుత్వాల యుద్ధ కార్యాలయాలకు, నౌకాదళ విభాగాలకు తమ మేధస్సును అమ్ముకోవడం ద్వారా ఈ విపత్తును వేగవంతం చేయడానికి, తీవ్రతరం చేయడానికి తమ శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఈ ఉన్మాదం నుండి, ప్రపంచాన్ని రక్షించాలనుకునే వారందరూ ఖచ్చితంగా పక్కకు తప్పుకోవాలి. యుద్ధం, అది ధర్మమైనా, అధర్మమైనా, ఆత్మరక్షణ కోసమైనా, దాడి కోసమైనా, ఆధునిక విజ్ఞానశాస్త్రం పుణ్యమా అని, ఇరుపక్షాలకూ విలువైన ప్రతీదాని మరణానికి దారితీస్తుంది.

జాతీయవాద ముప్పు

అంతర్జాతీయ అసూయ, వాణిజ్య పోటీ, ఆయుధాల కోసం ఆరాటం పరాధీన జాతుల తిరుగుబాటు, సమీప భవిష్యత్తులో ప్రపంచాన్ని ఒక సార్వత్రిక వినాశనంతో ముంచెత్తేలా కనిపిస్తున్నాయి. జాతీయవాద స్ఫూర్తితో ప్రపంచం ఈ విధంగా ముప్పునకు గురైనప్పుడు, శాంతి పాలనను, మానవ సౌభ్రాతృత్వాన్ని తీసుకురావడానికి ఏదైనా మార్గం ఉందా? ఈ ప్రపంచం ఒక నైతిక ప్రపంచం. మానవ సంబంధాలలో మనం నైతిక సూత్రాలను గుర్తించనంత కాలం, మనం జాతి నిరంకుశత్వంలోనే కొనసాగుతాము. విశ్వ శాంతి ఉండదు, అంతర్జాతీయ స్నేహం ఉండదు. జాతీయవాదం మానవ సమాజపు సంపూర్ణతను విచ్ఛిన్నం చేసింది; అంతేకాకుండా, అది జాతుల మధ్య అవగాహనకు హానికరమైన సామూహిక భావాలను నిరంతరం వెలువరించే సామాజిక వాతావరణాన్ని సృష్టించింది. అనేక దుష్ట భావోద్వేగాలు, వినాశకరమైన ఆలోచనలు ఇప్పుడు దేశాల సమాజాన్ని నియంత్రిస్తున్నాయి: జాతి అహంకారం ఇతరుల పట్ల ధిక్కారాన్ని, ద్వేషాన్ని సృష్టిస్తోంది; సంపద, అధికారంపై దురాశ శక్తిమంతులు తమ నాగరికత ప్రయోజనాల నుండి బలహీనులను దూరం చేసేలా చేస్తోంది; సమానంగా శక్తివంతమైన ఇతర దేశాలపై అనుమానం, అపనమ్మకం ఆరోగ్యకరమైన మానవ సంబంధాల సారాన్ని తినేస్తున్నాయి; వాణిజ్య, రాజకీయ దురాశ నిస్సహాయ ప్రజలను, వారి భూములను దోపిడీ చేస్తున్నాయి. ఈ విధంగా జాతీయవాద స్ఫూర్తి మనిషిని అతని లక్ష్యం  గొప్పతనం నుండి, అతని సమాజాన్ని దాని సంపూర్ణత యొక్క సౌందర్యం నుండి దూరం చేస్తోంది.

ప్రపంచ పరిస్థితిలోని ఈ కలవరపరిచే అంశాలు ఉన్నప్పటికీ, మానవ చరిత్రలో ఒక నూతన యుగం ఉదయిస్తున్నట్లు మనకు కనిపిస్తోంది. ఫ్రెంచ్ విప్లవం ఐరోపాను ఆలోచనలోనూ, జీవితంలోనూ పునరుజ్జీవింపజేసినట్లే, గొప్ప ఐరోపా యుద్ధం కూడా ప్రపంచాన్ని నలుమూలలా కుదిపేసి, నూతన ఆలోచనా ప్రవాహాలను, ఆధ్యాత్మిక శక్తులను విడుదల చేసింది.

ప్రాచ్యం మరియు పాశ్చాత్యం

ప్రాచ్యంతో సాంస్కృతిక సంబంధాల సంగతేమిటి? అని పాఠకులు ఇప్పుడు బహుశా అడగవచ్చు. గత శతాబ్దంలో పాశ్చాత్య, ప్రాచ్య దేశాల మధ్య పెద్దగా సాంస్కృతిక మార్పిడి జరగనప్పటికీ, అప్పట్లో విద్యా పురోగతికి ఐరోపా కేంద్రంగా ఉండటంతో, పెద్ద సంఖ్యలో విద్యార్థులు ఐరోపాలోని విద్యా కేంద్రాలకు వలస వెళ్లారు. ఆక్స్‌ఫర్డ్, కేంబ్రిడ్జ్, లండన్, పారిస్, బెర్లిన్ మొదలైన కేంద్రాలు ప్రాచ్య దేశాల విద్యార్థులలో చాలా ప్రాచుర్యం పొందాయి. అయితే, గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా, ఆసియా నుండి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు విద్యార్థుల వలస క్రమంగా పెరిగింది. అమెరికన్ కళాశాలలు  విశ్వవిద్యాలయాలలో విదేశీ విద్యార్థుల నమోదును బట్టి చూస్తే, ప్రస్తుతం అత్యధిక సంఖ్యలో ప్రాచ్య దేశాల నుండే విద్యార్థులు ఉన్నారని తెలుస్తోంది. కొంతకాలంగా, జపాన్  అమెరికా మధ్య సంబంధాలు బాగా ఉద్రిక్తంగా ఉన్నాయి. ఆ పరిస్థితిని దృష్టిలో ఉంచుకుని, ఇరు దేశాల మధ్య స్నేహపూర్వక సంబంధాలను ప్రోత్సహించడానికి ఇటీవల న్యూయార్క్ లో ఒక జపనీస్-అమెరికన్ సాంస్కృతిక సంఘం ఏర్పాటు చేయబడింది. ప్రస్తుతం అమెరికాలోని వివిధ సంస్థలలో జపాన్‌కు చెందిన 650 మంది విద్యార్థులు చదువుతున్నారని గమనించడం సంతోషకరమైన విషయం. అదేవిధంగా, కొరియా, ఫిలిప్పీన్స్  భారతదేశం నుండి విద్యార్థులు ఇప్పుడు జ్ఞానాన్వేషణలో భాగంగా పెద్ద సంఖ్యలో అమెరికాకు వలస వెళ్తున్నారు. అమెరికా విద్యా కేంద్రాలలో ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న ప్రపంచ దేశాలన్నింటిలో, చైనా నుండే అత్యధిక సంఖ్యలో విద్యార్థులు ఉన్నారు, వారి నమోదు రెండు వేలకు పైగా ఉంది.

తమ ఆసియా ఆక్రమిత ప్రాంతాలతో ఇంగ్లాండ్, ఫ్రాన్స్  హాలండ్, మరియు శాస్త్రీయ పాండిత్య సంప్రదాయాలున్న జర్మనీ, ప్రాచ్య దేశాలపై ఆసక్తి చూపడమే కాకుండా, అత్యుత్తమ ప్రాచ్య పండితులను  ప్రాచ్య అధ్యయన పాఠశాలలను స్థాపించడం సహజమే. అయితే, అమెరికాకు ప్రాచ్య దేశాలపై ప్రత్యేక ఆసక్తి ఏమీ లేదు, ఎందుకంటే ఆ సమయంలో అది తన సొంత దేశీయ సమస్యలతోనే ఎక్కువగా నిమగ్నమై ఉంది. అమెరికన్లు “సమీప ప్రాచ్యం”  “సుదూర ప్రాచ్యం” అని మాట్లాడినప్పటికీ, అమెరికాకు సంబంధించినంత వరకు అవి తప్పుడు పేర్లు అనే వాస్తవాన్ని వారు విస్మరిస్తారు. ఉదాహరణకు, నేపుల్స్ న్యూయార్క్ నుండి ఎంత దూరంలో ఉందో, యోకోహామా కూడా సియాటిల్ నుండి అంతే దూరంలో ఉంది. చైనా, జపాన్, ఫిలిప్పీన్స్  డచ్ ఈస్ట్ ఇండీస్‌లను కలిగి ఉన్న “సుదూర ప్రాచ్యం”, వాస్తవానికి, “సమీప ప్రాచ్యం” అని పిలవబడే దానికంటే యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు దగ్గరగా ఉంది. ఏది ఏమైనప్పటికీ, అమెరికా ఇప్పుడు ప్రాచ్య దేశాల పట్ల ఎక్కువ ఆసక్తి చూపడం ప్రారంభించడం సంతోషకరమైన విషయం.

అమెరికాలోని అనేక ప్రముఖ విశ్వవిద్యాలయాలు ప్రాచ్య దేశాల విద్యార్థులకు స్కాలర్‌షిప్ సహాయం అందించడమే కాకుండా, ప్రాచ్య విషయాలపై కోర్సులను కూడా ప్రవేశపెడుతున్నాయి. ఇటీవల ఐదు వందలకు పైగా విద్యాసంస్థలపై జరిపిన ఒక పరిశోధనలో, వాటిలో నూట పదకొండు సంస్థలు ప్రాచ్య సాహిత్యం, తత్వశాస్త్రం మరియు మతాలపై కోర్సులను అందిస్తున్నాయని, వాటిలో మొత్తం ఆరు వేల మందికి పైగా విద్యార్థులు చేరారని వెల్లడైంది. హార్వర్డ్ మరియు కొలంబియా విశ్వవిద్యాలయాలు ప్రాచ్య భాషలు, లలిత కళలు చరిత్రపై కోర్సులను అందిస్తున్నాయి. ప్రిన్స్‌టన్ విశ్వవిద్యాలయం ప్రస్తుతం 3,000కు పైగా ప్రాచ్య మరియు పాశ్చాత్య వ్రాతప్రతులను వర్గీకరించడానికి, సవరించడానికి, ప్రచురించడానికి మరియు కొన్ని సందర్భాల్లో అనువదించడానికి ఒక బృహత్తర ప్రాజెక్టును చేపట్టింది. వాటిలోని సమాచారం క్రూసేడ్‌ల గురించిన ప్రస్తుత జ్ఞానంలోని కొన్ని అంశాలను మార్చడానికి సహాయపడుతుందని, అలాగే భౌగోళిక శాస్త్రం, రసాయన శాస్త్రం, అంకగణితం, ఖగోళ శాస్త్రం మరియు వైద్యశాస్త్ర చరిత్రను వెల్లడిస్తుందని, తద్వారా పాశ్చాత్య ప్రజలు అరబ్ మరియు ఇతర ప్రాచ్య నాగరికతలకు ఎంతగా రుణపడి ఉన్నారో బహిర్గతం చేస్తుందని నివేదించబడింది. ప్రిన్స్‌టన్ చేపట్టిన ఈ పని పూర్తి కావడానికి శతాబ్దాలు పడుతుందని అంచనా వేయబడింది, మరియు అది పూర్తయినప్పుడు, ఆ విశ్వవిద్యాలయం ప్రాచ్య సంస్కృతి చరిత్రకు ఒక విశిష్టమైన కృషి చేసి, అటువంటి కృషికి గొప్ప కేంద్రంగా పేరు సంపాదించుకుంటుంది.

తూర్పున ఉన్న ఈ విశిష్టమైన సంస్థలు కాకుండా, ప్రాచ్య వ్యవహారాలపై ఆసక్తికి ప్రధాన కేంద్రాలు పసిఫిక్ తీరంలో ఉన్నాయి. ప్రాచ్య దేశాలకు ఎదురుగా ఉన్నందున, పసిఫిక్ తీర రాష్ట్రాలు వారితో సన్నిహిత సంబంధాలను పెంపొందించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి – ఈ సంబంధాలు కేవలం పెరిగిన వాణిజ్యం  ప్రయాణాల వల్ల మాత్రమే కాకుండా, ఆ ప్రాంతంలోని ప్రాచ్య  అమెరికన్ ప్రజల మధ్య దీర్ఘకాలంగా దెబ్బతిన్న సంబంధాలు క్రమంగా సర్దుబాటు కావడం వల్ల కూడా ఏర్పడుతున్నాయి. ప్రాచ్య అధ్యయనాలపై అమెరికాకు ఆసక్తి ఇటీవలే మొదలైంది. ఐరోపాలో ప్రాచ్య దేశాల సాహిత్యం, భాష, చరిత్ర  కళలకు చాలా కాలంగా ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. ఐరోపా కొంతమంది ప్రముఖ ప్రాచ్య పండితులను తయారు చేసినప్పటికీ, సంఖ్యాపరంగా చూస్తే, ఐరోపా విశ్వవిద్యాలయాల నుండి వెలువడిన వారి సంఖ్య చాలా తక్కువ. కానీ, దీర్ఘకాలిక ఆసక్తి మరియు సన్నిహిత సంబంధాల కారణంగా, ప్రాచ్య వ్యవహారాలలో చిన్నతనం నుండే ప్రావీణ్యం పొందిన వారి మనస్సులు పరిపక్వం చెందడానికి వీలు కలిగింది. అందువల్ల, వారు చేసిన పని చాలావరకు ఉన్నత నాణ్యతతో ఉంది. కాలక్రమేణా అమెరికా కూడా నిజమైన ప్రతిభ, అసలైన సామర్థ్యం గల ప్రాచ్య పండితులను తయారు చేస్తుంది. ఇటీవలి వరకు అమెరికా కళలు, భాషల కంటే సమకాలీన రాజకీయాలు, ఆర్థిక శాస్త్రాల అధ్యయనంపైనే ఎక్కువ దృష్టి పెట్టింది. పాశ్చాత్య ప్రపంచం ప్రాచ్యం నుండి, దాని గురించి మరింతగా నేర్చుకోవలసిన సమయం ఆసన్నమైందని యూరప్, అమెరికా రెండింటిలోనూ ఇటీవల గుర్తించిన దృష్ట్యా, పాశ్చాత్య దేశాలలోని చాలా విద్యాసంస్థలలో ప్రాచ్య సాహిత్యం, చరిత్ర, తత్వశాస్త్రం, మతాల అధ్యయనాలకు ఇప్పుడు ప్రాచుర్యం లభిస్తోంది.

త్రివేణి కళ, సాహిత్యం, చరిత్ర మరియు సంస్కృతికి అంకితం చేయబడింది. భారతదేశంలోని వివిధ భాషలలోని సృజనాత్మక రచనలను ఆంగ్లంలోకి అనువదించి, అన్ని రాష్ట్రాల ప్రజలకు మరియు బయటి ప్రపంచానికి అందించడమే దీని ప్రధాన విధి.

త్రివేణి పత్రిక గురించి

1927 డిసెంబర్ 25న మద్రాసులో స్థాపించబడిన “త్రివేణి”, ఎనభై సంవత్సరాలుగా భారతదేశంలో సాంస్కృతిక పునరుజ్జీవనానికి ఒక ప్రచార సాధనంగా ఉంది. సాహిత్యం, చరిత్ర, కళలకు  ప్రజా జీవితంలోని ప్రతి రంగంలో ఆదర్శవాద వ్యాప్తికి అంకితమైన ఈ పత్రిక, భారతదేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలలో చెల్లాచెదురుగా ఉన్న విభిన్న కళా, సాంస్కృతిక ప్రేమికులను ఒకచోట చేర్చాలనే తన ఆకాంక్షలను  భారతీయ పునరుజ్జీవనాన్ని దాని బహుముఖ కోణాలలో బయటి ప్రపంచానికి వివరించాలనే లక్ష్యాన్ని విజయవంతంగా నెరవేర్చుకుంది.

తన ప్లాటినం జూబ్లీ వేడుకలతో పాటుగా, త్రివేణి ఫౌండేషన్ ఈ పత్రికను ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న పాఠకులకు అందించాలని నిర్ణయించింది. ఈ లక్ష్యంతో, త్రివేణి ఫౌండేషన్ తన తొంభై ఏడు సంవత్సరాల ప్రచురణను డిజిటలైజ్ చేసే ప్రాజెక్టును చేపట్టింది.

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -25-4-26-ఉయ్యూరు 

శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.182 వ భాగం.25.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.182 వ భాగం.25.4.26.

శ్రీ పోలాప్రగడ సత్యనారాయణ మూర్తి గారి షేక్స్పియర్ సాహిత్య వైభవం.28 వ భాగం.24.4.26.

త్రివేణి సంపాదకులు శ్రీ కోలవెన్ను రామ కోటీ శ్వర రావు గారి జీవితానుభవాలు.4 వ భాగం.24.4.26.

త్రివేణి సంపాదకులు శ్రీ కోలవెన్ను రామ కోటీ శ్వర రావు గారి జీవితానుభవాలు.4 వ భాగం.24.4.26.

శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.181 వ భాగం.24.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.181 వ భాగం.24.4.26.

శ్రీ వాసవి కన్యకా దేవి పురాణం.1 వ భాగం.23.4.26.https://youtu.be/6fCOWtCUXAA

హనుమజ్జయంతి

ఉయ్యూరు శ్రీసువర్చలా౦జనేయ స్వామి వార్ల దేవాలయం లో శ్రీ పరాభవ నామసంవత్సర  శ్రీ హనుమజ్జయంతి కార్యక్రమం .

శ్లోం -‘’సువర్చలాధిష్టిత వామభాగం -నిరస్త కందర్ప సురూప దర్శనం

భానుప్రభం రాఘవ కార్య దక్షం -అస్మత్కులేశం శ్రీ హానూమంత మీడే’’.

స్వస్తిశ్రీ చాంద్రమాన పరాభవ నామ సంవత్సర వైశాఖ మాస బహుళ దశమి 12-5-26 మంగళవారం  శ్రీ హనుమజ్జయంతి సందర్భంగా ఉయ్యూరు శ్రీ సువర్చలాంజనేయ దేవాలయం లొ 10-5-26ఆదివారం  వారం నుంచి 12-5-26  మంగళ వారం  వరకు త్రయహ్నికంగా శ్రీ హనుమజ్జయంతి కార్యక్రమం జరురుతుంది  ప్రతిరోజూ సాయంత్రం సరసభారతి సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు ఉంటాయి ..భక్తులు విశేషంగా పాల్గొని స్వామి వార్లను సేవించి తరించ ప్రార్ధన .

  కార్యక్రమమ వివరం

10-5-26 –ఆదివారం  -వైశాఖ బహుళ అష్టమి -ఉదయం6గం .లకు

 అష్టకలశ స్నపన ,మన్యుసూక్తంతో శ్రీ సువర్చలా౦జనేయస్వామికి అభిషేకం ,నూతన వస్త్ర ధారణ,అనంతరం గ౦ధ సిందూరం ,మల్లె పూలతో అష్టోత్తర సహస్ర నామార్చన  ,నైవేద్యం ,హారతి ,తీర్ధ ప్రసాద వితరణ .

సాయంత్రం 6-30 గం నుంచి 8గం వరకు  –సరసభారతి 198వ కార్యక్రమంగా సంగీత ,భజన విభావరి

6-30నుంచి 7గం ల వరకు –సంగీతం టీచర్ శ్రీమతి జి.మాధవి(ఉయ్యూరు ) బృదం చే- గానలహరి

సా-7గం –నుంచి 7-30 వరకు –శ్రీమతికామరాజు సరస్వతీ దీప్తి (విజయవాడ ) చే భక్తి సంగీత విభావరి .

సా.7-30నుంచి 8గం వరకు –శ్రీమతి రమాదేవి, శ్రీపెద్ద అప్పలనాయుడు బృందం (ఉయ్యూరు )  చే భజన కార్యక్రమం .

అనంతరం -1958-60లో విజయవాడ S.R .R.కాలేజిలో మాకు ఫిజిక్స్ బోధించిన గురు వరేణ్యులు ,శాతవాహన కాలేజి విశ్రాంత ప్రిన్సిపాల్ ,నిర్వాహకులు ,జ్ఞాన వయో వృద్ధులు  శ్ర్రే జి.ప్రజాపతిరావు , శ్రీమతి హైమవతి దంపతులకు స్వామి  వార్ల సమక్షం లో -గురు సత్కారం

 11-5-26-సోమవారం  – వైశాఖ బహుళ నవమి–ఉదయం 9గం.లకు –తమలపాకు లతో (నాగవల్లి పూజ ) విశేష పూజ , నైవేద్యం ,హారతి ,తీర్ధ ప్రసాద వితరణ .

సాయంత్రం6-30నుంచి -7-30  సరసభారతి 199వ కార్యక్రమంగా-

 శ్రీ కె.సుబ్రహ్మణ్య రాజు –వయోలిన్ ,శ్రీ అమ్ముల ఎస్.ప్రసాద్ ,మృదంగం  ,శ్రీ గోనుగుంట్ల యలమందరావు –డోలు(విజయవాడ ) బృందం చే సంగీత కచేరి .

12-5-26-మంగళ వారం  -వైశాఖ బహుళ దశమి -శ్రీ హనుమజ్జయంతి

                     ఉదయం 6గం .నుంచి 9-30గం .’’రసం మామిడి పండ్ల’’తో  స్వామి వారలకు విశేష అర్చన.

ఉదయం -9-30గంలకు -శ్రీ సువర్చలా౦జనేయ స్వామి వారలకు -శాంతి కళ్యాణ మహోత్సవం

                           అనంతరం నైవేద్యం ,హారతి ,తీర్ధ ప్రసాద వినియోగం.

 సాయంత్రం 6గ౦లకు-సరసభారతి 200 వ కార్యక్రమంగా –

కాలని మహిళా మండలి వారిచే -శ్రీ హనుమాన్ చాలీసా పారాయణ –

శ్రీ స్వామివార్లకు ప్రత్యేక వడమాల .

అనంతరం నైవేద్యం ,హారతి ,తీర్ధ ప్రసాద వినియోగం.

గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -ఆలయ ధర్మకర్త -23-4–26-ఉయ్యూరు.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.179 వ భాగం.22.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.179 వ భాగం.22.4.26.

ఇవాళ వైశాఖ శుద్ధ పంచమి శ్రీ శంకరాచార్య జయంతి సందర్భంగా స్వామి వివేకానంద,శ్రీ కె. ఎం మున్షి మనకు యేమిసందేశం ఇచ్చారో చూద్దాం .

స్వామి వివేకానంద ఆది శంకరాచార్యులను (ఆది శంకరులను) వేదాంత తత్వంలో గొప్ప గురువుగా పరిగణించారు. భారతదేశానికి ఎప్పుడైనా సంస్కర్తల కొరత ఏర్పడిందా? మీరు భారతదేశ చరిత్ర చదువుతారా? రామానుజుడు ఎవరు? శంకరుడు ఎవరు? నానకుడు ఎవరు? చైతన్యుడు ఎవరు? కబీర్ ఎవరు? దాదు ఎవరు? ఒకరి తర్వాత ఒకరు వచ్చిన ఈ మహనీయ ప్రబోధకులందరూ, అత్యున్నత శ్రేణి నక్షత్రాల సమూహంలా ఎవరు? రామానుజుడు నిమ్న వర్గాల వారి పట్ల జాలిపడలేదా? ఆయన తన జీవితాంతం అంటరానివారిని కూడా తన సమాజంలోకి చేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదా? ఆయన మహమ్మదీయులను కూడా తన వర్గంలోకి చేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదా?

… ఆయన జీవితకాలపు కృషి అంతా వేదాలు, ఉపనిషత్తుల సౌందర్యపు స్పందన తప్ప మరేమీ కాదు.

శంకరుడిని ఎందుకు ప్రత్యేకవాదిగా చిత్రీకరించాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు; ఆయన రచనలలో నాకు ప్రత్యేకమైనది ఏమీ కనిపించడం లేదు. బుద్ధ భగవానుని ప్రకటనల విషయంలో వలెనే, శంకరుని బోధనలకు ఆపాదించబడిన ఈ ప్రత్యేకత బహుశా ఆయన బోధనల వల్ల కాకుండా, ఆయన శిష్యుల అసమర్థత వల్లే ఏర్పడింది.

గొప్ప తత్వవేత్త అయిన శంకరుడు వచ్చి, బౌద్ధమతం యొక్క నిజమైన సారం మరియు వేదాంతం యొక్క సారం పెద్దగా భిన్నమైనవి కావని, కానీ శిష్యులు గురువును అర్థం చేసుకోలేక తమను తాము కించపరుచుకుని, ఆత్మ మరియు దేవుని ఉనికిని నిరాకరించి, నాస్తికులుగా మారారని చూపించారు. శంకరుడు చూపించింది అదే, మరియు బౌద్ధులందరూ పాత మతం వైపు తిరిగి రావడం ప్రారంభించారు.

శంకరుడు ఇలా అంటాడు, బ్రహ్మమే సమస్త జ్ఞానానికి సారం, వాస్తవికత; మరియు జ్ఞాత, తెలుసుకునేవాడు, మరియు తెలుసుకోబడినవాడు అనే సమస్త వ్యక్తరూపాలు బ్రహ్మంలో కేవలం కల్పనలే.

శంకరునికి తన గొప్ప మేధస్సు ఉన్నప్పటికీ, నా భయానికి, అంత గొప్ప హృదయం లేదు…

శంకరాచార్యుడే గీత రచయిత అని, ఆయనే దానిని మహాభారతంలో ఇరికించాడని కొందరు ఊహిస్తారు.

శంకరాచార్యుడు వేదాల లయను, ఆ జాతీయ తాళాన్ని పట్టుకున్నాడు. నిజానికి, ఆయన యవ్వనంలో నాలాంటి ఒక దివ్యదృష్టినే పొంది, ఆ విధంగా ప్రాచీన సంగీతాన్ని పునరుద్ధరించాడని నేను ఎప్పుడూ ఊహిస్తాను. ఏది ఏమైనా, ఆయన జీవితకాల కృషి అంతా వేదాలు ఉపనిషత్తుల సౌందర్య స్పందన తప్ప మరొకటి కాదు.

అక్కడ ‘ఆహారం’ అనే పదానికి అర్థం “ఇంద్రియ విషయాలు” అని శంకరాచార్యులవారు పేర్కొనగా, శ్రీ రామానుజులవారు మాత్రం ‘ఆహారం’ అంటే “భుజించే అన్నం” అని అర్థం గ్రహించారు. నా అభిప్రాయం ప్రకారం, ఈ రెండు దృక్కోణాలను సమన్వయం చేసే అర్థాన్నే మనం స్వీకరించాలి. మనం మన జీవితాలను కేవలం ఆహారం యొక్క శుచి, అశుచి గురించి నిరంతరం చర్చించడానికే వెచ్చించాలా, లేక మన ఇంద్రియాలను నిగ్రహించుకోవడాన్ని సాధన చేయాలా? నిస్సందేహంగా, ఇంద్రియ నిగ్రహమే ప్రధాన లక్ష్యం; మంచి, చెడు, శుచి, అశుచి అయిన ఆహారాల మధ్య విచక్షణ పాటించడం అనేది ఆ లక్ష్యాన్ని సాధించడంలో కొంతమేరకే సహాయపడుతుంది. మన శాస్త్రాల ప్రకారం, ఆహారాన్ని అశుచి చేసే మూడు అంశాలు ఉన్నాయి:  *జాతి-దోషం* — అంటే ఉల్లి, వెల్లుల్లి వంటి కొన్ని రకాల ఆహారాలకు సహజంగానే ఉండే లోపాలు;  *నిమిత్త-దోషం* — అంటే దుకాణాల నుండి కొన్న మిఠాయిలకు అంటుకునే చచ్చిన కీటకాలు, దుమ్ము వంటి బాహ్య మలినాల వల్ల కలిగే లోపాలు;  *ఆశ్రయ-దోషం* — అంటే దుష్టుల చేత తాకబడటం లేదా నిర్వహించబడటం వంటి చెడు వనరుల నుండి ఆహారం రావడం వల్ల కలిగే లోపాలు. మొదటి మరియు రెండవ రకాల దోషాలను నివారించడానికి ప్రత్యేక శ్రద్ధ వహించాలి. కానీ ఈ దేశంలో ప్రజలు ఈ రెండు విషయాల పట్ల ఏమాత్రం శ్రద్ధ చూపరు; పైగా, కేవలం మూడవ అంశం కోసమే పోరాడుతుంటారు — ఆ అంశాన్ని ఒక యోగి తప్ప మరెవరూ నిజంగా విచక్షణతో గుర్తించలేరు! “తాకవద్దు”, “తాకవద్దు” అంటూ ‘అంటరానితనం’ (non-touchism) వాదులు చేసే నినాదాలతో దేశం నలుమూలలా ప్రజలు విసిగివేసారిపోతున్నారు. వారి ఆ ప్రత్యేక వర్గంలో కూడా మంచి, చెడు మనుషుల మధ్య ఎటువంటి విచక్షణ ఉండదు; ఎందుకంటే, మెడలో జంధ్యం ధరించి, తనను తాను బ్రాహ్మణుడిగా చెప్పుకునే ఎవరి చేతి నుండైనా వారు ఆహారం స్వీకరిస్తారు! ఈ విధంగా ఎవరి చేతి నుండైనా, అందరి చేతి నుండైనా విచక్షణ లేకుండా ఆహారం స్వీకరించడం శ్రీ రామకృష్ణులవారికి అస్సలు సాధ్యమయ్యేది కాదు. ఒకానొక వ్యక్తి లేదా వ్యక్తులు తాకిన ఆహారాన్ని ఆయన స్వీకరించని సందర్భాలు చాలాసార్లు జరిగాయి; ఆ తర్వాత నిశితంగా పరిశోధించి చూస్తే, ఆ వ్యక్తులలో దాచాల్సిన ఏదో ఒక ప్రత్యేకమైన మలినం (లోపం) ఉందని తెలిసేది. ఈ రోజుల్లో మీ మతం కేవలం వంట పాత్రకే పరిమితమైపోయినట్లు కనిపిస్తోంది. మీరు మతానికి సంబంధించిన మహోన్నత సత్యాలను పక్కన పెట్టి, సామెతలో చెప్పినట్లుగా—పండు కోసం కాకుండా, కేవలం ఆ పండు తొక్క కోసం మావేదాంత తత్వానికి గొప్ప గురువు శంకరాచార్యులు. ఆయన దృఢమైన తర్కంతో వేదాల నుండి వేదాంత సత్యాలను సంగ్రహించి, వాటి ఆధారంగా తన వ్యాఖ్యానాలలో బోధించబడిన అద్భుతమైన జ్ఞాన వ్యవస్థను నిర్మించారు. ఆయన బ్రహ్మం గురించిన పరస్పర విరుద్ధమైన వర్ణనలన్నింటినీ ఏకీకృతం చేసి, అనంతమైన సత్యం ఒక్కటే ఉందని చూపించారు. మానవుడు ఊర్ధ్వ మార్గంలో నెమ్మదిగా మాత్రమే ప్రయాణించగలడు కాబట్టి, అతని మారుతున్న సామర్థ్యానికి తగినట్లుగా అన్ని రకాల వివరణలు అవసరమని కూడా ఆయన చూపించారు. దీనికి దగ్గరగా ఉన్న విషయాన్ని మనం ఏసు బోధనలలో చూస్తాము, ఆయన తన శ్రోతల విభిన్న సామర్థ్యాలకు అనుగుణంగా వాటిని మార్చుకున్నట్లు స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. మొదట ఆయన వారికి పరలోకంలో ఒక తండ్రి ఉన్నాడని, ఆయనను ప్రార్థించాలని బోధించారు. ఆ తర్వాత ఆయన ఒక మెట్టు పైకి ఎక్కి, “నేను ద్రాక్షతీగను, మీరు కొమ్మలు” అని చెప్పారు. చివరగా ఆయన వారికి అత్యున్నత సత్యాన్ని అందించారు: “నేను మరియు నా తండ్రి ఒక్కటే”, మరియు “స్వర్గరాజ్యం మీలోనే ఉంది.” మూడు విషయాలు దేవుడిచ్చిన గొప్ప బహుమతులని శంకరులు బోధించారు:  మానవ శరీరం,  దైవ తృష్ణ,   మనకు వెలుగును చూపగల గురువు. ఈ మూడు గొప్ప వరాలు మనకు లభించినప్పుడు, మన విమోచన సమీపించిందని మనం తెలుసుకోవచ్చు. జ్ఞానం మాత్రమే మనకు విముక్తిని, రక్షణను కల్పించగలదు, కానీ జ్ఞానంతో పాటు సద్గుణం కూడా ఉండాలి.

బుద్ధుని బోధనలలో ఒక ప్రమాదం ఉంది—అది ఒక సంస్కరణాత్మక మతం. ఆయన తీసుకువచ్చిన అపారమైన ఆధ్యాత్మిక మార్పును తీసుకురావడానికి, ఆయన అనేక ప్రతికూల బోధనలను ఇవ్వవలసి వచ్చింది. కానీ ఒక మతం ప్రతికూల అంశానికి మరీ ఎక్కువగా ప్రాధాన్యత ఇస్తే, అది చివరికి నాశనమయ్యే ప్రమాదంలో ఉంటుంది. ఒక సంస్కరణాత్మక వర్గం కేవలం సంస్కరణలు మాత్రమే చేస్తూ ఉంటే ఎప్పటికీ మనుగడ సాగించలేదు; కేవలం నిర్మాణాత్మక అంశాలు—అసలైన ప్రేరక శక్తులు, అంటే సూత్రాలు—శాశ్వతంగా జీవిస్తాయి. ఒక సంస్కరణ తీసుకువచ్చిన తర్వాత, దానిలోని సానుకూల అంశానికి ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి: భవన నిర్మాణం పూర్తయిన తర్వాత, దాని నిర్మాణానికి ఉపయోగించే పరంపరను తొలగించాలి.

భారతదేశంలో కాలక్రమేణా అలాగే జరిగింది, బుద్ధుని అనుచరులు ఆయన బోధనలలోని ప్రతికూల అంశానికి మరీ ఎక్కువగా ప్రాధాన్యతనిచ్చి, తద్వారా ఆ మతం యొక్క అంతిమ పతనానికి కారణమయ్యారు.

బౌద్ధమతం తరువాత వచ్చిన ఆ ఘోరాన్ని మీకు వివరించడానికి నాకు సమయం గానీ, ఆసక్తి గానీ లేదు. మానవ చేతులు రచించిన లేదా మానవ మెదడు ఊహించిన అత్యంత హేయమైన ఆచారాలు, అత్యంత భయంకరమైన, అత్యంత అసభ్యకరమైన పుస్తకాలు, మతం అనే పేరుతో చెలామణి అయిన అత్యంత పశుప్రాయమైన రూపాలు – ఇవన్నీ పతనమైన బౌద్ధమతం యొక్క సృష్టే.

కానీ భారతదేశం జీవించాలి,  భగవంతుని ఆత్మ మళ్ళీ అవతరించింది. “సద్గుణం క్షీణించినప్పుడల్లా నేను వస్తాను” అని ప్రకటించిన ఆయన మళ్ళీ వచ్చారు, మరియు ఈసారి ఆ ఆవిర్భావం దక్షిణాన జరిగింది. పదహారేళ్ల వయసులోనే తన రచనలన్నింటినీ పూర్తి చేశాడని చెప్పబడిన ఆ యువ బ్రాహ్మణుడు ఉద్భవించాడు; అద్భుత బాలుడైన శంకరాచార్యుడు ఉదయించాడు. ఈ పదహారేళ్ల బాలుడి రచనలు ఆధునిక ప్రపంచానికి అద్భుతాలు, మరియు ఆ బాలుడు కూడా అంతే. అతను భారతీయ ప్రపంచాన్ని దాని పూర్వపు స్వచ్ఛతకు తిరిగి తీసుకురావాలని కోరుకున్నాడు, కానీ అతని ముందున్న కార్యభారాన్ని ఒక్కసారి ఆలోచించండి.త్రమే పోరాడుతున్నారు!

శ్రీ కె.ఎం మున్షి

భారతీయ సనాతన ధర్మాన్ని, వేద విజ్ఞానాన్ని పునరుద్ధరించిన మహనీయుడు ఆదిశంకరాచార్యులు. “జగద్గురు” గా ప్రసిద్ధి చెందిన ఆయన జన్మించిన వైశాఖ శుద్ధ పంచమి రోజును మనం శంకర జయంతిగా జరుపుకుంటాం. ఆయన భారతీయ తత్వశాస్త్రంలో అత్యున్నత స్థానం పొందిన గురువుగా, “జగద్గురు”గా ప్రసిద్ధి చెందారు.

ఈ పండుగను ప్రతి సంవత్సరం వైశాఖ మాసం శుక్ల పక్షం పంచమి తిథిన జరుపుకుంటారు. సాధారణంగా ఇది ఏప్రిల్ లేదా మే నెలల్లో వస్తుంది

శంకరాచార్యుల జననం – బాల్యం
ఆది శంకరాచార్యులు కేరళలోని కాలడి గ్రామంలో సుమారు క్రీస్తు శకం 788లో శివగురు, ఆర్యాంబ దంపతులకు జన్మించారు. చిన్న వయసులోనే వేదాలు, ఉపనిషత్తులు మరియు వేదాంగాలపై అపారమైన జ్ఞానం సంపాదించి అసాధారణ ప్రతిభ కనబరిచారు. అతి తక్కువ వయసులోనే అన్నిటినీ గ్రహించే ఏకసంథాగ్రాహిగా ప్రసిద్ధి పొందారు.

కేవలం ఎనిమిదేళ్ల ప్రాయంలోనే సన్యాసం స్వీకరించి, తన గురువు గోవింద భగవత్పాదులు వద్ద ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని పొందారు. కేవలం 32 సంవత్సరాల స్వల్ప జీవితంలోనే ఆయన హిందూ ధర్మానికి అపారమైన సేవ చేసి, భారతీయ ఆధ్యాత్మికతపై చెరగని ముద్ర వేశారు.

అద్వైత సిద్ధాంతం: అంతా ఒక్కటే!

శంకరాచార్యుల వారు ప్రబోధించిన ప్రధాన సిద్ధాంతం అద్వైతం.

“బ్రహ్మ సత్యం జగన్మిథ్య, జీవో బ్రహ్మైవ నాపరః”

అంటే బ్రహ్మమే సత్యము, ఈ జగత్తు అంతా మాయ అని, జీవాత్మ పరమాత్మ కంటే వేరు కాదని ఆయన చాటి చెప్పారు. ప్రతి మనిషిలోనూ భగవంతుడు ఉన్నాడని, జ్ఞానం ద్వారానే మోక్షం సాధ్యమని ఆయన నిరూపించారు.

• ఆత్మ = పరమాత్మ
• మాయ వల్ల మనం భేదాన్ని చూస్తాము
• జ్ఞానం ద్వారా మోక్షం పొందవచ్చు

ఆయన చేసిన మహత్కార్యాలు

శంకరాచార్యులు కేవలం 32 ఏళ్ల కాలం మాత్రమే జీవించినా, ఆయన చేసిన కృషి అమోఘం:

• చతుర్ధామాలు: భారతదేశం నలుమూలలా నాలుగు శక్తివంతమైన పీఠాలను (శృంగేరి, ద్వారక, పూరి, బద్రీనాథ్) స్థాపించి ధర్మ రక్షణ చేశారు.
• భాష్యాలు: భగవద్గీత, ఉపనిషత్తులు, బ్రహ్మసూత్రాలకు అద్భుతమైన భాష్యాలు రాశారు.
• స్తోత్రాలు: సామాన్యులకు కూడా అర్థమయ్యేలా భజగోవిందం, కనకధారా స్తోత్రం వంటి మధురమైన భక్తి గీతాలను అందించారు.
• షణ్మత స్థాపన: గాణపత్యం, కౌమారం, వైష్ణవం, శైవం, శాక్తేయం, సౌరం అనే ఆరు మతాల మధ్య సమన్వయం కుదిర్చి ‘షణ్మత స్థాపకాచార్యులు’గా కీర్తించబడ్డారు.
  
  ఎలా జరుపుకుంటారు?

ఈ రోజు భక్తులు:

• పూజలు, అభిషేకాలు చేస్తారు
• శంకరాచార్యుల స్తోత్రాలు పఠిస్తారు
• ఉపన్యాసాలు, సత్సంగ్ కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తారు

నేటి సమాజానికి సందేశం

శంకరాచార్యుల జయంతి అంటే కేవలం ఆయన విగ్రహానికి పూజ చేయడం కాదు. ఆయన బోధించిన ఏకత్వ భావనను అర్థం చేసుకోవడం. కులమత భేదాలకు అతీతంగా, అందరిలోనూ ఉన్న దైవత్వాన్ని గుర్తించడమే ఆయనకు మనం ఇచ్చే నిజమైన నివాళి.

“జ్ఞానమే సర్వస్వం” అని చాటిన ఆ జగద్గురువు పాదాలకు శిరస్సు వంచి నమస్కరిద్దాం. ఆయన చూపిన ధర్మ మార్గంలో నడవడానికి ప్రయత్నిద్దాం.

 అందరికీ ఆదిశంకరాచార్య జయంతి శుభాకాంక్షలు!

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -22-4-26-ఉయ్యూరు

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.178 వ భాగం.21.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.178 వ భాగం.21.4.26.

త్రివేణి సంపాదకులు శ్రీ కోలవెన్ను రామ కోటేశ్వర రావు గారి – జీవితానుభవాలు.1 వ భాగం.20.4.26.

త్రివేణి సంపాదకులు శ్రీ కోలవెన్ను రామ కోటేశ్వర రావు గారి – జీవితానుభవాలు.1 వ భాగం.20.4.26.

శ్రీరామ కర్ణామృతం.21 వ భాగం.20.4.26.

శ్రీరామ కర్ణామృతం.21 వ భాగం.20.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.177 వ భాగం.20.4.26

శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.176 వ భాగం.18.4.26.

శ్రీ పోలాప్రగడ సత్యనారాయణ మూర్తి గారి షేక్స్పియర్ సాహిత్య వైభవం.22 వ భాగం.16.4.26.

శ్రీ పోలాప్రగడ సత్యనారాయణ మూర్తి గారి షేక్స్పియర్ సాహిత్య వైభవం.22 వ భాగం.16.4.26.

మహానటుడు సి.ఎస్.ఆర్. పూర్వ స్మృతులు.6 వ చివరి భాగం.16.4.26.

శ్రీరామ కర్ణామృతం.18 వ భాగం.16.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.174 వ భాగం.16.4.26.

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం. ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.174 వ భాగం.16.4.26.

మహానటుడు సి. ఎస్. ఆర్. పూర్వ స్మృతులు 5 వ భాగం.15.4.26.

శ్రీ రామ కర్ణామృతం.17 వ భాగం.15.4.26.

శ్రీ రామ కర్ణామృతం.17 వ భాగం.15.4.26.

శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.173 వ భాగం.15.4.26

వాల్మీకి మహర్షి కృత శ్రీ మద్రామాయణం ఆచార్య పుల్లెల శ్రీరామ చంద్రుడి గారి బాలానందినీ వ్యాఖ్య.173 వ భాగం.15.4.26

మహానటుడు సి. ఎస్. ఆర్ .పూర్వ స్మృతులు.4 వ భాగం.14.4.26

మహానటుడు సి. ఎస్. ఆర్ .పూర్వ స్మృతులు.4 వ భాగం.14.4.26

శ్రీ రామ కర్ణామృతం.16 వ భాగం.14.4.26.