సరసభారతి ఉయ్యూరు

ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి.షెల్లీ జీవిత చరిత్ర -6

105

ఆమెను వేధించిన ఆ హానికరమైన కీటకాన్ని తొలగించడం —

అలా చేయడం వల్ల అతను తనపై ఎలాంటి అకాల మరియు విషాదకరమైన దురదృష్టాన్ని

కొనితెచ్చుకుంటాడో. ఇప్పుడు నేను నిన్ను కేవలం క్షణికమైన ఉల్కలా కాకుండా,

ప్రకృతి ధర్మం ప్రకారం నా జీవిత చరమాంకంలో నాకు తోడుగా నిలిచే

శాశ్వత మిత్రుడిగా చూడగలను. ఇప్పుడు నేను నిన్ను నాలాంటి మిత్రుడిగానే

కాక, మరింత సమర్థవంతంగా మరియు క్రియాశీలకంగా ఉపయోగపడే వ్యక్తిగా

భావించగలను; తోటి మనుషుల మేలును కోరుకునేవాడిగా, అదే సమయంలో

మేలు చేసే ముసుగులో వారికి తీవ్ర హాని కలిగించే గుణాలు ఏమాత్రం లేని

వ్యక్తిగా నిన్ను చూడగలను.

నా వాదనలకు నువ్వు పూర్తిగా కాకపోయినా సగం అంగీకరించావని నాకు అర్థమవుతోంది.

పర్వాలేదు, నువ్వు వాటికి సానుకూలంగా స్పందించావు, మిగిలినది కాలమే నిర్ణయిస్తుంది.

“ఒక రైతు నీ ప్రసంగాన్ని చదివినంత మాత్రాన హింస, రక్తపాతం వంటి

భావనలకు లోనవుతాడని నేను అనుకోవడం లేదు” అని నువ్వు అంటున్నావు.

ఇది కేవలం ప్రాథమిక దశలో ఉన్న తత్వవేత్త మాట్లాడే మాట,

మానవ మనస్తత్వాన్ని అధ్యయనం చేయడంలో సుదీర్ఘమైన మరియు

ఓర్పుతో కూడిన అనుభవం ఉన్న వ్యక్తి పలికే మాట కాదు.

నైతిక కారణాలు రసాయన చర్యల వంటివి. రసాయన శాస్త్రవేత్త తన మిశ్రమానికి

మరొక పదార్థాన్ని కలిపేటప్పుడు, కేవలం ఆ కొత్త పదార్థం యొక్క గుణాలనే

కాకుండా, అంతకుముందే అందులో ఉన్న పదార్థాల గుణాలను కూడా పరిగణనలోకి

తీసుకోవాలి; లేకపోతే ఫలితాన్ని అంచనా వేయడంలో అతను విఫలమవుతాడు.

అతను కలిపిన పదార్థం విడిగా చూస్తే పూర్తిగా హానిలేనిదిగా అనిపించవచ్చు,

కానీ పాత్రలో అప్పటికే ఉన్న పదార్థాలతో కలిసి అది పేలుడుకు దారితీసి,

అతని పరికరాలను, ప్రయోగశాలను లేదా అతన్ని మరియు పక్క ఇళ్లను

గాలిలోకి ఎగరగొడితే, సరైన మరియు సమగ్రమైన విశ్లేషణ ప్రకారం

ఆ సంఘటనకు అతనే బాధ్యుడు అవుతాడు. తాను తలపెట్టిన విషయం అతనికి అర్థం కానప్పుడు, అటువంటి భయంకరమైన పనికి తన అపవిత్రమైన చేతులను దూరంగా ఉంచి ఉండాల్సింది. ఒకవేళ అతను ఆలోచనా రహితంగా ఆ చివరి ప్రమాదకరమైన పదార్థాన్ని కలపకుండా ఉండి ఉంటే, అటువంటి విపత్తు సంభవించి ఉండేది కాదు. “నేను మట్టిలో కలిసిపోయిన ఎన్నో యుగాల తర్వాత జరిగే పరిణామాలలో నేను పాలుపంచుకోవడం గానీ, లేదా వాటికి కారణం కావడం గానీ అసాధ్యం కదా, కాబట్టి అటువంటి విషయాల గురించి నేను ఎందుకు ఆలోచించాలి?” అని మీరు అంటున్నారు. ఇలా అనడం ద్వారా, మీరు ఒక తీవ్రమైన దృక్పథం నుండి మరొక దానికి మారుతున్నారు. విద్యకు సంబంధించిన ఒక సూత్రాన్ని నేను తరచుగా అనువర్తిస్తుంటాను, అది ఇక్కడ కూడా సమానంగా వర్తిస్తుంది: “త్వరగా నిరుత్సాహపడకండి; విత్తనాన్ని నాటండి. కొంతకాలం గడిచాక, మీరు అస్సలు ఊహించని సమయంలో, అది మొలకెత్తి పంటను ఇస్తుంది.” స్వచ్ఛందంగా లేదా సామాజిక నియమాల కారణంగా నేను బాధ్యత వహించిన పిల్లల విషయంలో నేను అనేకసార్లు నిరాశకు గురయ్యాను. మేధస్సు, జ్ఞానం, నైతిక విచక్షణ మరియు ప్రవర్తనకు సంబంధించిన విత్తనాలను నేను నాటాను, కానీ చాలా కాలం పాటు ఆ నేల “సాగు చేసేవారి శ్రద్ధకు ఏమాత్రం ప్రతిఫలం ఇవ్వనిదిగా” అనిపించింది. కానీ వాస్తవానికి అలా జరగలేదు. అత్యంత శుభప్రదమైన మార్పులు నిశ్శబ్దంగా, ఎవరికీ తెలియకుండా జరుగుతూనే ఉన్నాయి; అవి అత్యంత కీలకమైన సమయంలో బయటపడి, చూసేవారందరికీ ఆనందాన్ని కలిగించాయి. ఇలా ఆశ్చర్యం కలిగించే సందర్భాలు ఏర్పడటానికి కారణం మన ఇంద్రియాల పరిమితులే (అంటే విషయాలను వెంటనే గ్రహించలేకపోవడమే). ఈ దీవుల ప్రజలకు మరియు ఐరోపా ప్రజలకు మధ్య, ఇరవై ఏళ్ల క్రితానికి ఇప్పటికీ పెద్దగా తేడా లేదని మీకు అనిపించవచ్చు. కానీ మీరు ఈ విషయాలను నిశితంగా పరిశీలిస్తే, మార్పు ఎంత అపారమైనదో గ్రహిస్తారు. గత వంద సంవత్సరాలలో జరిగిన దానికంటే ఎక్కువగా, ఈ ఇరవై ఏళ్లలో మానవజాతి తన ‘బాల్య దశ’ (అపరిపక్వత) నుండి బయటపడటానికి గొప్ప పురోగతిని సాధించింది. అత్యంత ఆశించదగిన విషయం ఏమిటంటే—మేధోపరమైన మరియు ఒక రకంగా చెప్పాలంటే ఏకాంతమైన ఆ అంతర్మథనాన్ని (పరిపక్వతకు దారితీసే ప్రక్రియను) కొనసాగించడం, అలాగే బాహ్య ప్రపంచంతో సంబంధాన్ని మరియు తత్ఫలితంగా జరిగే చర్యలను కొంతకాలం వాయిదా వేయడం. దీనికి కూడా ఒక సరైన సమయం ఉంటుంది. “మీరు ఊహించని గడియలోనే మనుష్య కుమారుడు వస్తాడు.” డబ్ల్యూ. జి.

పి. బి. షెల్లీకి, డబ్లిన్.

ఆ రిటార్ట్ (రసాయన పాత్ర) పేలిపోయి అతని యంత్రాలు, గది, లేదా స్వయంగా అతనూ మరియు పక్కన ఉన్న ఇళ్లూ గాలిలో ఎగిరిపోతే, కచ్చితమైన మరియు సరైన అంచనా ప్రకారం ఆ పరిణామానికి అతనే బాధ్యుడు అవుతాడు. తాను ప్రయోగించిన ఆ విషయం గురించి అతనికి సరైన అవగాహన లేనప్పుడు, అంతటి ప్రమాదకరమైన పనికి తన అపరిపక్వమైన చేతులను దూరంగా ఉంచి ఉండాల్సింది. ఒకవేళ అతను ఆలోచనా రహితంగా ఆ చివరి ప్రమాదకరమైన పదార్థాన్ని కలపకుండా ఉండి ఉంటే, అటువంటి విపత్తు సంభవించి ఉండేది కాదు. “నేను మట్టిలో కలిసిపోయిన ఎన్నో యుగాల తర్వాత జరిగే పరిణామాలలో నేను పాలుపంచుకోవడం గానీ, లేదా వాటికి కారణం కావడం గానీ అసాధ్యం కదా, కాబట్టి అటువంటి విషయాల గురించి నేను ఎందుకు ఆలోచించాలి?” అని మీరు అంటున్నారు. ఇలా అనడం ద్వారా, మీరు ఒక తీవ్రమైన దృక్పథం నుండి మరొక దానికి మారుతున్నారు. విద్యకు సంబంధించిన ఒక సూత్రాన్ని నేను తరచుగా అనువర్తిస్తుంటాను, అది ఇక్కడ కూడా సమానంగా వర్తిస్తుంది: “త్వరగా నిరుత్సాహపడకండి; విత్తనాన్ని నాటండి. కొంతకాలం గడిచాక, మీరు అస్సలు ఊహించని సమయంలో, అది మొలకెత్తి పంటను ఇస్తుంది.” స్వచ్ఛందంగా లేదా సామాజిక నియమాల కారణంగా నేను బాధ్యత వహించిన పిల్లల విషయంలో నేను అనేకసార్లు నిరాశకు గురయ్యాను. మేధస్సు, జ్ఞానం, నైతిక విచక్షణ మరియు ప్రవర్తనకు సంబంధించిన విత్తనాలను నేను నాటాను, కానీ చాలా కాలం పాటు ఆ నేల “సాగు చేసేవారి శ్రద్ధకు ఏమాత్రం ప్రతిఫలం ఇవ్వనిదిగా” అనిపించింది. కానీ వాస్తవానికి అలా జరగలేదు. అత్యంత శుభప్రదమైన మార్పులు నిశ్శబ్దంగా, ఎవరికీ తెలియకుండా జరుగుతూనే ఉన్నాయి; అవి అత్యంత కీలకమైన సమయంలో బయటపడి, చూసేవారందరికీ ఆనందాన్ని కలిగించాయి. ఇలా ఆశ్చర్యం కలిగించే సందర్భాలు ఏర్పడటానికి కారణం మన ఇంద్రియాల పరిమితులే (అంటే విషయాలను వెంటనే గ్రహించలేకపోవడమే). ఈ దీవుల ప్రజలకు మరియు ఐరోపా ప్రజలకు మధ్య, ఇరవై ఏళ్ల క్రితానికి ఇప్పటికీ పెద్దగా తేడా లేదని మీకు అనిపించవచ్చు. కానీ మీరు ఈ విషయాలను నిశితంగా పరిశీలిస్తే, మార్పు ఎంత అపారమైనదో గ్రహిస్తారు. గత వంద సంవత్సరాలలో జరిగిన దానికంటే ఎక్కువగా, ఈ ఇరవై ఏళ్లలో మానవజాతి తన ‘బాల్య దశ’ (అపరిపక్వత) నుండి బయటపడటానికి గొప్ప పురోగతిని సాధించింది. అత్యంత ఆశించదగిన విషయం ఏమిటంటే—మేధోపరమైన మరియు ఒక రకంగా చెప్పాలంటే ఏకాంతమైన ఆ అంతర్మథనాన్ని (పరిపక్వతకు దారితీసే ప్రక్రియను) కొనసాగించడం, అలాగే బాహ్య ప్రపంచంతో సంబంధాన్ని మరియు తత్ఫలితంగా జరిగే చర్యలను కొంతకాలం వాయిదా వేయడం. దీనికి కూడా ఒక సరైన సమయం ఉంటుంది. “మీరు ఊహించని గడియలోనే మనుష్య కుమారుడు వస్తాడు.” డబ్ల్యూ. జి.

పి. బి. షెల్లీకి, డబ్లిన్.

108 – జీవిత చరిత్ర

అధ్యాయం IV.

మానవతావాదుల సమావేశం ఒకటి జరిగింది; దీని గురించి వార్తాపత్రికలో ప్రచురించారు (బహుశా కొంత ప్రతిఫలం ఆశించి దీనికి కాస్త అతిశయోక్తితో కూడిన ప్రచారం కూడా కల్పించి ఉండవచ్చు). ఆ తర్వాత మరిన్ని సమావేశాలు జరిగాయో లేదో తెలియదు. పాపం, బిష్ (Bysshe) ఒక ప్రసంగం చేసి తన పథకాన్ని ప్రతిపాదించాడు; కానీ అది విజయవంతం కాలేదు. తన ముద్రిత ప్రసంగాలలో అతను “సంయమనం, క్రమబద్ధత మరియు ఆలోచనాశీలత” గురించి ప్రస్తావించాడు; “ఏదైనా పనిని సమర్థవంతంగా చేయాలంటే, ముందుగా వీటిని అలవర్చుకుని, వాటికి కట్టుబడి ఉండాలని దృఢ నిశ్చయం చేసుకోవాలి” అని చెప్పాడు. “ఐరిష్ ప్రజలు తమను తాము సంస్కరించుకోవాలి – ఆయుధ బలంతో కాదు, మేధోశక్తితో మరియు సత్యం, న్యాయాలపై విశ్వాసం ఉంచడం ద్వారా. ఏ ఐరిష్ వ్యక్తి కూడా తన కర్తవ్య మార్గం నుండి పక్కకు తప్పుకోకూడదు. బహిరంగంగా, నిజాయితీగా మరియు ఏకాగ్ర చిత్తంతో ఉండండి. ఓ ఐరిష్ ప్రజలారా, మిమ్మల్ని మీరు సంస్కరించుకోండి; శాంతి, సామరస్యం, పరోపకారం మరియు క్షమాగుణాన్ని కోరుకోండి; సంయమనం, క్రమబద్ధత మరియు ఆలోచనాశీలత వంటి అలవాట్లను పెంపొందించుకోండి; జ్ఞానం, సద్గుణం, శాంతి మరియు మానవతావాదం వైపు సాగే ప్రగతికి అనుగుణంగా మిమ్మల్ని మీరు మలుచుకోండి.” ఇటువంటి మాటలు, ఇటువంటి సరళమైన సూచనలతోనే ఆ ముద్రిత ‘సర్వరోగ నివారిణి’ (సమస్యల పరిష్కార మార్గం) రూపొందించబడింది; నిస్సందేహంగా, మౌఖికంగా…

108 జీవిత చరిత్ర

ఆ ఉపన్యాసం పాత పద్ధతిలోని మాటలనే మళ్లీ వల్లెవేసింది. అందులో ఆకట్టుకునే అంశం ఏదీ లేదు, పైగా అది ప్రజలను ఆకట్టుకోలేకపోయింది కూడా; ఆ సంస్థ మొదటి సమావేశంలోనే విఫలమైంది. ఆ కవికి ఆ స్ఫూర్తిదాయకమైన, కానీ విఫలమైన కల త్వరలోనే విసుగు పుట్టించింది; బహుశా ఆ ప్రయత్నం గనుక విజయవంతమై ఉంటే, అతని స్వభావం చాలా వైవిధ్యమైనది కాబట్టి, అతను దాని పట్ల ఇంకా త్వరగానే విసుగు చెంది ఉండేవాడు. ఒకవేళ అతను ఏదైనా సంస్థను స్థాపించి ఉంటే, హఠాత్తుగా దాన్ని మొదలుపెట్టి, అంతే వేగంగా దాన్ని వదిలేసి, ఆ అద్భుతమైన సృష్టిని శాశ్వతంగా మర్చిపోయేవాడు. అస్థిరమైన, అస్వాభావికమైన స్వభావం గల ఆ తండ్రి, ఉష్ట్రపక్షి (ostrich) లాగా, తన నిస్సహాయమైన లేదా ఆశలు రేకెత్తించే సంతానాన్ని త్వరగానే వదిలేసి ఉండేవాడు. అతను ఇలా రాశాడు: “మీకు నిజమైన ప్రయోజనం చేకూర్చే చోట, ఎటువంటి శ్రమనైనా భరించడానికి నేను ఈ దేశానికి వచ్చాను.”

ఆ మానవతావాద సమావేశానికి ఎవరైనా వ్యాపార ధోరణి గల దేశభక్తులు లేదా డబ్బు కోసం పనిచేసే ఆకలిగొన్న ఉద్యమకారులు హాజరై ఉంటే – ఖర్చు అంటే డబ్బు ఖర్చు చేయడమేనని భావించి ఉంటారు – కానీ ఆ యువ వక్త జేబులో చిల్లిగవ్వ కూడా లేదని, అక్కడ మంచి సలహాలు తప్ప (అవి వారికి అవసరం లేదు) మరేమీ దొరకదని గ్రహించిన వెంటనే, వారు ఆ నిష్ఫలమైన మానవతావాద ప్రయత్నం నుండి తప్పుకున్నారు. అలాగే, ఐర్లాండ్ సమస్యలను తమ సొంత ఆస్తిగా భావించే పాత తరం నాయకులు, తమ దీర్ఘకాలిక ‘భిక్షాటన’ వృత్తికి (చందాల సేకరణకు) ఆటంకం కలిగించే బయటి వ్యక్తి పట్ల అసూయపడ్డారు.

షెల్లీ ఇలా అంటాడు: “నా ప్రసంగంలో ‘ఖర్చు’ (expenditure) అనే పదాన్ని నైతిక కోణంలో వాడాను”; బహుశా అతని నైతిక దృక్పథం గల శ్రోతలు అతని అసలు ఉద్దేశాన్ని త్వరగానే గ్రహించి, అతని నుండి సెలవు తీసుకున్నారు.

తన ఆశలు లేని ఆ పథకం పట్ల త్వరగానే విసుగు చెందిన బిష్ (Shelley), విలియం గాడ్‌విన్ వాదనలే తనను ఆ పథకాన్ని వదిలిపెట్టేలా మరియు దేశం విడిచి వెళ్ళేలా ఒప్పించాయని తనను తాను నమ్మించుకున్నాడు. అతను ఆ వృద్ధ తత్వవేత్తను ఆ విషయాన్ని సులభంగా నమ్మేలా చేశాడు; ఆ ఊహాజనిత విజయం అతనికి ఎంతో సంతృప్తిని, ఆనందాన్ని కలిగించింది. తన “పొలిటికల్ జస్టిస్” (Political Justice) అనే చిన్న గ్రంథంలో వివరించిన పద్ధతిలో సాగించే తార్కిక విశ్లేషణకు అపరిమితమైన శక్తి ఉంటుందన్న నమ్మకం అతనిలో మరింత బలపడింది. కానీ, ఆ ఆసక్తికరమైన ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు సరిగ్గా దానికి విరుద్ధమైన విషయాన్ని రుజువు చేస్తాయి; వాదనలు ఏమాత్రం ఫలితాన్ని ఇవ్వలేదని అవి స్పష్టంగా చూపిస్తాయి. తెలివైన తర్కచాతుర్యంతో (sophistry), ఆ యువకుడు—చట్టాన్ని రద్దు చేయాలనే ఆలోచనపై ఆసక్తి ఉన్నంత కాలం—వాటిని ఎప్పుడూ నేర్పుగా తప్పించుకునేవాడు; లేదా వాటికి లొంగిపోకుండా ఉండేందుకు ఏదో ఒక సాకును (ఉదాహరణకు తన బలహీనమైన ఆరోగ్యాన్ని) అడ్డుపెట్టుకుని వాటిని తిరస్కరించేవాడు; అనేక ఇతర సందర్భాల్లో లాగానే, ఈ సందర్భంలోనూ అతను తన బలహీన ఆరోగ్యాన్నే సాకుగా చూపాడు.

“నా వివాహం జరిగేంత వరకు నా జీవితం అనారోగ్యాల పరంపరగానే సాగింది; నా సమస్య నాడీ వ్యవస్థకు మరియు కండరాల సంకోచ-వ్యాకోచాలకు (spasmodic nature) సంబంధించినది కావడంతో, అది కొంతవరకు నన్ను చదువుకోలేనంతగా అసమర్థుడిని చేసింది; అయినప్పటికీ, ఆరోగ్యం కాస్త మెరుగ్గా ఉన్న సమయాల్లో నేను కథా నవలలను—అందునా అత్యంత అద్భుతమైన వాటిని—విరామం లేకుండా చదివేవాడిని, అలాగే… యొక్క ఊహాజనిత ఆలోచనలను నిశితంగా పరిశీలించేవాడిని…”

ఆల్బర్టస్ మాగ్నస్ మరియు పారాసెల్సస్, వీరిలో మొదటి వ్యక్తిని నేను లాటిన్‌లో చదివాను, మరియు బహుశా ఈటన్ యొక్క సమస్త క్రమశిక్షణ నుండి పొందిన దానికంటే ఆ మూలం నుండి ఆ భాష గురించి ఎక్కువ జ్ఞానాన్ని సంపాదించాను.

ఈ కలల గురించిన కొన్ని అస్పష్టమైన భావనలను అతను ఇతరుల ద్వారా తెలుసుకున్నాడు, కానీ అతను ఆల్బర్టస్ మాగ్నస్ రచనలను లాటిన్‌లో ఎప్పుడైనా చదివాడన్నది కేవలం ఒక భ్రమ మాత్రమే. ఆ రచయిత రచనలు అతని వద్ద ఎప్పుడూ లేవు, మరియు అవి ఇరవై ఒక్క ఫోలియో సంపుటాలను నింపుతాయి కాబట్టి, వాటిని బుట్ట కింద దాచడం సాధ్యం కాదు.

అతను తీవ్ర ఒత్తిడికి గురైనప్పుడల్లా, అతని కవితాత్మక ఊహ ఒక సున్నితమైన మరియు ప్రమాదకరమైన ఆరోగ్య స్థితికి సంబంధించిన హృద్యమైన కల్పిత కథను సృష్టించేది; అతని దృఢమైన సూక్ష్మ ప్రపంచం తక్షణమే భయంకరమైన వ్యాధుల రంగస్థలంగా మారేది; అతను ఆత్రుతగా చేపట్టాలనుకుంటున్న పనిని చేయడానికి ఒక సాకుగా, కండరాల నొప్పులు, క్షయవ్యాధి, రక్తనాళాలు, సిరలు మరియు ధమనులు చిట్లడం వంటివి అతనిపై దట్టంగా ముసురుకునేవి. కోరుకున్నప్పటికీ, అది అవివేకమైనది మరియు అనుచితమైనదిగా భావించాడు.

విలియం గాడ్విన్‌కు అప్పటికి అతనితో వ్యక్తిగత పరిచయం లేదు; అతని స్వచ్ఛంద యోధుడి గురించి, శృంగారభరితమైన, ఉద్వేగభరితమైన, ఉదాత్తమైన ధోరణిలో వ్రాసిన అరడజను లేఖల నుండి అతను సేకరించగలిగినంత వరకు తప్ప మరేమీ తెలియదు; లేకపోతే, అతని పగటి కలలు కొన్ని గంటలపాటు రాజకీయ రూపాన్ని సంతరించుకున్నప్పుడు కూడా, తనకు గానీ లేదా ఇతరులకు గానీ ప్రమాదం వాటిల్లుతుందనే భయాలు అతనికి కలిగేవి కావు.

తాను స్వయంగా యుద్ధంలో పాల్గొనడానికి గానీ, లేదా ఇతరుల యుద్ధానికి కారణం కావడానికి గానీ ఎంతమాత్రం ఇష్టపడనని అతనికి తెలిసి ఉంటే, అతను తన పరిస్థితిని రాబర్ట్ ఎమ్మెట్ మరియు క్రాపీస్ హోల్‌లో బాగా ఉరితీయబడిన ఇతర వీరుల పరిస్థితితో పోల్చి ఉండేవాడు కాదు.

అయినప్పటికీ, ఆ తీవ్రమైన మరియు గంభీరమైన హెచ్చరికలు అనవసరమైనప్పటికీ, అవి వివేకవంతమైనవి మరియు అతని గురువు యొక్క మంచి ఉద్దేశాలకు, స్నేహపూర్వకమైన ప్రవర్తనకు ప్రశంసలు మరియు కృతజ్ఞతలు తప్పక చెందాలి. కవిత్వ స్వభావంతో ఉప్పొంగి, కొట్టుకుపోయిన అతని స్ఫూర్తిదాయకమైన మెదడు, హేతువుకు పూర్తిగా లొంగనిదిగా ఉండేది; ఆ స్ఫూర్తి ఉప్పొంగినంత సేపు బైషే అదుపులేనివాడుగా, మొండివాడుగా మరియు నియంత్రించలేనివాడుగా ఉండేవాడు. అతని స్నేహితుడు విలియం గాడ్విన్ అతనిపై గొప్ప ప్రభావం చూపాడని అంటారు, మరియు అది నిజమే; కానీ వాస్తవానికి అతని ప్రభావం ఇంతవరకే పరిమితమైంది — అతను స్వయంగా చేయాలని నిశ్చయించుకున్న పనిని చేయమని అతనిని అంత సులభంగా ఒప్పించగల వ్యక్తి మరొకరు లేరు.

షెల్లీకి తోకచుక్క యొక్క విపరీతత్వం ఉంటే, అతనికి దాని ఊహించలేని వేగం కూడా ఉండేది. అతని “ఐరిష్ ప్రజలకు ప్రసంగం” యొక్క అనుబంధం నుండి, అతను సూర్యుడిని ఎంత అద్భుతమైన వేగంతో సమీపించాడో, ఆపై దాని నుండి ఎంత దూరంగా వెళ్ళాడో మనం అంచనా వేయవచ్చు;

తన పథంలో దూసుకుపోతూ… అకస్మాత్తుగా కనపడింది, ఆకాశమంతటా జ్వాలలా ఉల్కలా వ్యాపించి, ఆపై అంతే అకస్మాత్తుగా అనంతమైన అంతరిక్షపు అగాధంలోకి అదృశ్యమైంది. అతను ఎంత వేగంగా తన నిర్ధారణలకు వచ్చాడో, మరియు తన చర్యలను చేపట్టాడో చెప్పడానికి ఇది ఒక వినోదకరమైన ఉదాహరణ. “నేను ఇప్పుడు డబ్లిన్‌లో ఒక వారం ఉన్నాను, ఈ సమయంలో నేను…”

పెర్సీ బైషే షెల్లీ. 113

మతపరమైన మరియు రాజకీయ స్వేచ్ఛకు కట్టుబడిన మిత్రుడిగా నా కార్యకలాపాలకు అత్యంత విస్తృతమైన మరియు అనువైన వేదికగా ఐర్లాండ్‌ను ఎంచుకునేలా నన్ను ప్రేరేపించిన ఆ ప్రధాన సమస్యల విషయంలో, ప్రజల మనోభావాలను మరింత కచ్చితంగా తెలుసుకోవడానికి నేను ప్రయత్నించాను. “నా పరిశీలనల ఫలితంగా, ‘యూనియన్ చట్టం’ (Union Act) అమలులోకి రాకముందు ఐర్లాండ్ అనుభవించిన సమృద్ధిని తిరిగి సాధించే లక్ష్యంతో ఒక సంఘాన్ని ఏర్పాటు చేయాలని నేను నిర్ణయించుకున్నాను.” ఒకవేళ ఆ అసహ్యకరమైన చట్టాన్ని రద్దు చేసి, పూర్వపు వైభవాన్ని పునరుద్ధరించడం మరో వారంలోనే సాధ్యమై ఉంటే, బాధిత ఐర్లాండ్ ప్రజల సమస్యలు పరిష్కారమయ్యేవి; కానీ దానికి మరికొంత సమయం, అంటే ఇంకొన్ని రోజులు అవసరమై ఉంటే, ఆ పవిత్రమైన, స్వేచ్ఛా జీవి అయిన కవి—’సాధువులు మరియు కన్యల ద్వీపం’ (Island of Saints and Virgins) నుండి తీవ్రమైన దుస్థితిని తన మధ్యవర్తిత్వంతో తొలగించే లోపే—నిస్సందేహంగా ఎక్కడికో దూరంగా ఎగిరిపోయి ఉండేవారు.

రెండుసార్లు—అంతకంటే ఎక్కువసార్లు కాదని నా నమ్మకం—ఆయన తన ఐరిష్ కార్యదీక్ష గురించి నాతో మాట్లాడారు. ఒక సందర్భంలో, ఒక సమావేశంలో—బహుశా అది మానవతావాదుల (Philanthropists) సమావేశం కావచ్చు—ప్రొటెస్టంట్ల పట్ల ఎంతటి ద్వేషం ప్రదర్శించబడిందంటే, దానికి స్పందిస్తూ ఆయన ఇలా అనాల్సి వచ్చింది: ప్రొటెస్టంట్లు కూడా తోటి క్రైస్తవులు, తోటి పౌరులు, కాబట్టి వారికి సమాన హక్కులు, సమానమైన దయ, సహనం మరియు ఇతరత్రా అన్నీ పొందే అర్హత ఉంది. వెంటనే ఆయన మాటలకు అడ్డుతగులుతూ అనాగరికమైన అరుపులు మిన్నంటాయి; పెద్ద గందరగోళం చెలరేగింది, దాంతో ఆయన మౌనం వహించాల్సి వచ్చింది.

అదే సమావేశంలో, ఆ తర్వాత కూడా, ఆయనపై శారీరక దాడి చేస్తామని బెదిరించారు. మతపరమైన మరియు వర్గపరమైన దురభిమానం యొక్క ఈ అనుచిత ప్రదర్శన, ఆయన చేపట్టిన ఆ తొందరపాటు ప్రయత్నం పట్ల ఆయనకు విరక్తి కలిగించింది; అలాగే ఆయన కళ్లు తెరిపించి, ఒక వాస్తవాన్ని గ్రహించేలా చేసింది: ఐరిష్ ప్రజల సమస్యలు సమాన హక్కుల నిరాకరణలో లేవు (మానవతావాద సంఘం అటువంటి హక్కులను కోరలేదు), కాకపోతే తమ ప్రొటెస్టంట్ సోదరులపై ఆధిపత్యం చెలాయించడానికి, వారిని అణచివేయడానికి అవసరమైన అధికారం మరియు అవకాశాన్ని పొందడమే వారి అసలు ఉద్దేశం అని ఆయనకు అర్థమైంది. మరొక సందర్భంలో, ఆయన ‘కరన్’ (Curran) గురించి మాట్లాడారు, అయితే అది అసహ్యభావంతో కూడిన చర్చగా సాగింది.

బిష్ (Bysshe) గంభీరంగా, ఆలోచనాత్మకంగా, ఉత్సాహంగా ఉండేవారు; కవికి సహజమైన విషాదంతో కూడిన గంభీరమైన భావన కూడా ఆయనలో ఉండేది: ముఖ్యమైన విషయాల గురించి గంభీరంగా చర్చించడం ఆయనకు ఇష్టమైన పని. …మరియు తీవ్రమైన గంభీరత కలిగిన వ్యక్తి; ‘మాస్టర్ ఆఫ్ ది రోల్స్’ (Master of the Rolls) యొక్క నిరంతర పరిహాసాలు, అంతులేని ప్రహసనాలు, అలాగే అసభ్యకరమైన మరియు నీచమైన బూతు మాటలు అతనికి విసుగు పుట్టించేవిగా, పిల్లచేష్టలుగా మరియు అంతకంటే అధ్వాన్నంగా అనిపించేవి. అతను వినయపూర్వకమైన ప్రవర్తన, మర్యాదపూర్వకమైన సంభాషణ కలిగినవాడు; ఒక స్వచ్ఛమైన, అమాయకపు యువతిలాంటి సున్నిత స్వభావం కలవాడు కావడం వల్ల, ఒక అనైతిక హాస్యగాడి యొక్క స్థూలమైన మరియు అసహ్యకరమైన అసభ్యత అతని మనసును గాయపరిచేది. అంతేకాకుండా, ఆ వృద్ధ న్యాయమూర్తి తన ఐరిష్ మూలాలు, ఇంటి వాతావరణం మరియు కుటుంబ వ్యవహారాల గురించి మాట్లాడే తీరు—అసభ్యకరమైన రీతిలో ఉండి—అతని వద్ద అతిథిగా ఉన్న ఆ సాధుస్వభావి యువకుని సున్నితమైన భావాలను నొప్పించేది.

షెల్లీ అరుదుగా మాత్రమే సరదా మాటలు ఆడేవాడు, విలియం గాడ్‌విన్ కూడా అటువంటి వాటిని అరుదుగా మాత్రమే ప్రస్తావించేవాడు; కాబట్టి, గాడ్‌విన్ చెప్పిన సందర్భంలో షెల్లీ చేసిన ఒక పరిహాసం అనేది నిజంగానే ఒక అరుదైన హాస్య సంఘటనగా నిలుస్తుంది.

115

సత్యం కోసం అన్వేషించే మందబుద్ధి గల ఇతరుల మాదిరిగానే, విలియం గాడ్‌విన్‌ను ప్రశ్నలు అడగడం, ఆయన ఇచ్చే సమాధానాలను (అవి ఎంతో కష్టపడితే తప్ప దొరికేవి కావు) దైవవాక్కులుగా స్వీకరించడం అలవాటుగా చేసుకున్న ఒక నీరసమైన, విసుగు పుట్టించే వ్యక్తి ఒక రోజు షెల్లీ సమక్షంలో ఎంతో గంభీరంగా ఇలా అడిగాడు: “చెప్పండి విలియం గాడ్‌విన్ గారూ, ప్రేమ గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?” ఆ ‘దైవవాణి’ (గాడ్‌విన్) మౌనంగా ఉండిపోయాడు. కాసేపటి తర్వాత, సలహా కోసం వచ్చిన ఆ వ్యక్తి తన ప్రశ్నను మళ్లీ అడిగాడు: “చెప్పండి విలియం గాడ్‌విన్ గారూ, ప్రేమ గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?” అప్పటికీ ఆయన మౌనంగానే ఉన్నాడు, కానీ షెల్లీ ఆయన తరపున సమాధానం ఇచ్చాడు.

“ప్రేమ గురించి నా అభిప్రాయం ఏమిటంటే, జాపత్రిని (nutmeg) తురిమే పరికరం జాపత్రిపై ఎలా పనిచేస్తుందో, మానవ హృదయంపై ప్రేమ సరిగ్గా అలాగే పనిచేస్తుంది.”

ఆ గంభీరమైన ప్రశ్నకర్త ఆ హాస్యభరితమైన సమాధానాన్ని విని మౌనంగానే అసహనాన్ని ప్రదర్శించాడు; ఆపై కాసేపటికే మూడవసారి తన ప్రశ్నను అడిగాడు: “చెప్పండి విలియం గాడ్‌విన్ గారూ, ప్రేమ గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?”

“నా అభిప్రాయం పూర్తిగా మిస్టర్ షెల్లీ అభిప్రాయంతో ఏకీభవిస్తుంది.”

కర్రన్ గురించి – అంటే చమత్కారి మరియు వాగ్ధాటి గల దేశభక్తుడైన కర్రన్ గురించి – మరో మాట చెప్పాలి. లివర్‌పూల్ ప్రజలు నిజంగా మంచి స్వభావం కలవారు; అక్కడ న్యాయస్థాన సమావేశాలు (assizes) జరుగుతుండటం వల్ల – సాధారణంగా ‘నార్తర్న్ సర్క్యూట్’ పర్యటనలో భాగంగా ఏడాదికి రెండుసార్లు – దాదాపు ఇరవై ఏళ్లుగా అక్కడ బస చేస్తూ (వాళ్లు వాటిని ‘అపార్ట్‌మెంట్లు’ అంటారు), నన్ను ఎల్లప్పుడూ శ్రద్ధతో మరియు దయతో చూసుకున్నారని నేను నిజాయితీగా చెప్పగలను.

116

ఒక వేసవికాలపు న్యాయస్థాన సమావేశాల సమయంలో, రైలు ఆలస్యం కావడం వల్ల, నేను నిర్ణీత సమయం కంటే చాలా ఆలస్యంగా నా బస చేసే ప్రదేశానికి చేరుకున్నాను. లండన్ నుండి రైలులో చేసిన సుదీర్ఘ ప్రయాణం వల్ల కలిగిన అలసటతో సాధారణం కంటే ఎక్కువ నీరసించిపోయాను. అప్పటికి భోజనం గురించి ఆలోచించే పరిస్థితి లేదు, అందుకే నేను టీ అడిగాను; ఒకటి రెండు కప్పులు తాగిన తర్వాత నా ఉత్సాహం పుంజుకుంది, దాంతో ధైర్యంగా ‘చాప్స్’ (మాంసం ముక్కలు) అడిగాను. కొద్దిసేపటికే రెండు గొర్రె మాంసం ముక్కలు (lamb chops) వడ్డించబడ్డాయి, వాటిని తినేశారు. కాసేపటి తర్వాత, తలుపు మీద మెల్లగా తట్టిన శబ్దం వినిపించింది. “లోపలికి రండి.” తలుపు కొంచెం తెరుచుకుంది, వంటమనిషిలా కనిపించే ఒక తల బయటకు కనిపించింది.

“మరొక ముక్క కావాలా? మీ కోసం ఇంకొకటి వండమంటారా?”

“వద్దు, ధన్యవాదాలు, ఇక వద్దు!”

“అయితే అవి నచ్చలేదా?”

“చాలా బాగున్నాయి. అవి అద్భుతంగా ఉన్నాయి; మంచి మాంసం, పైగా చాలా బాగా వండారు!”

“అయ్యో! చికాకుగా ఉందే!” తలుపు ఒక్కసారిగా పూర్తిగా తెరుచుకుంది, ఆ వంటమనిషి పూర్తిగా బయటకు కనిపించింది. “ఐర్లాండ్‌లోని ‘మాస్టర్ ఆఫ్ ది రోల్స్’ అయిన గౌరవనీయులైన జాన్ ఫిల్పాట్ కర్రన్ గారి మేనకోడలికి, ఒక మాంసం ముక్కను ఎలా వండాలో తెలియదని మీరు అనుకుంటున్నారా?”

“అయితే మీ పేరు కర్రనా?”

“అవును, అదే నా పేరు, అయ్యా!”

“దివంగత ‘మాస్టర్ ఆఫ్ ది రోల్స్’తో మీకు ఏమైనా బంధుత్వం ఉందా?”

“ఆయనతో నాకు ప్రత్యేకమైన బంధుత్వం ఏమీ లేదు. నేను కేవలం ఆయన మేనకోడలిని మాత్రమే!”

115

నాలుగవ అధ్యాయం.

మానవతావాదుల సమావేశం ఒకటి జరిగింది; దీని గురించి వార్తాపత్రికలో ప్రచురితమైంది (బహుశా కొంత డబ్బు చెల్లించి దీనికి ప్రచారం కల్పించి ఉండవచ్చు). ఆ తర్వాత మరిన్ని సమావేశాలు జరిగాయో లేదో తెలియదు. పాపం బిష్ (Bysshe) ఒక ప్రసంగం చేసి తన పథకాన్ని ప్రతిపాదించాడు; కానీ అది విజయవంతం కాలేదు. తన ముద్రిత ప్రసంగాలలో అతను “సంయమనం, క్రమశిక్షణ మరియు ఆలోచనాశీలత” గురించి ప్రస్తావించాడు; “ఏదైనా పనిని సమర్థవంతంగా చేయాలంటే, ముందుగా వీటిని అలవర్చుకుని, వాటికి కట్టుబడి ఉండాలని దృఢ నిశ్చయం చేసుకోవాలి” అని చెప్పాడు. “ఐరిష్ ప్రజలు తమను తాము సంస్కరించుకోవాలి – ఆయుధ బలంతో కాదు, మేధోశక్తితో మరియు సత్యం, న్యాయాలపై విశ్వాసం ఉంచడం ద్వారా. ఏ ఐరిష్ వ్యక్తి కూడా తన కర్తవ్య మార్గం నుండి పక్కకు తప్పుకోకూడదు. బహిరంగంగా, నిజాయితీగా మరియు ఏకాగ్ర చిత్తంతో ఉండండి. ఓ ఐరిష్ ప్రజలారా, మిమ్మల్ని మీరు సంస్కరించుకోండి; శాంతిని కోరుకోండి…”

నా వివాహం జరిగేంత వరకు నా జీవితం అనారోగ్యాల పరంపరగానే సాగింది; నాకున్న ఆ అనారోగ్య సమస్యలు నాడీ వ్యవస్థకు సంబంధించినవి మరియు అప్పుడప్పుడు తీవ్రంగా తిరగబెట్టే స్వభావం కలవి కావడంతో, అవి కొంతమేర నన్ను చదువుకోలేనంతగా బలహీనపరిచాయి. అయినప్పటికీ, ఆరోగ్యం కాస్త కుదుటపడిన సమయాల్లో నేను అద్భుతమైన కాల్పనిక గాథలను (romances) విరామం లేకుండా చదివేదాన్ని, అలాగే పెర్సీ బిష్ షెల్లీ (Percy Bysshe Shelley) యొక్క భావనాత్మక రచనలను ఎంతో శ్రద్ధగా పరిశీలించేదాన్ని. ఆల్బర్టస్ మాగ్నస్ మరియు పారాసెల్సస్—వీరిలో మొదటివారి రచనలను నేను లాటిన్ భాషలో చదివాను; నిజానికి ఈటన్ (Eton) విద్యాసంస్థలో పొందిన శిక్షణ కంటే, ఆ రచనల ద్వారానే ఆ భాషపై నాకు ఎక్కువ పట్టు లభించిందనే చెప్పాలి.

ఆ విచిత్రమైన భావనల గురించి అతనికి ఎక్కడో ఒకచోట అస్పష్టమైన విషయాలు తెలిసుండవచ్చు, కానీ ఆల్బర్టస్ మాగ్నస్ రచనలను లాటిన్‌లో చదివానని చెప్పడం మాత్రం కేవలం అతని కల్పన మాత్రమే. ఆ రచయిత పుస్తకాలు అతని దగ్గర ఎప్పుడూ లేవు; పైగా అవి భారీ పరిమాణంలో (ఫోలియో సైజులో) ఇరవై ఒక్క సంపుటాలుగా ఉంటాయి కాబట్టి, వాటిని ఎవరికీ తెలియకుండా దాచిపెట్టడం అసాధ్యం.

ఏదైనా పని చేయాలని అతనికి తీవ్రమైన కోరిక ఉన్నప్పటికీ, అది అవివేకమైనదని లేదా అనుచితమైనదని భావించినప్పుడు, ఆ పనిని చేపట్టడానికి సాకుగా తన అనారోగ్యం గురించిన ఒక హృదయ విదారకమైన కథనాన్ని తన కవితాత్మక ఊహతో సృష్టించుకునేవాడు. దృఢమైన ఆరోగ్యం కలిగిన తన శరీరం ఒక్క క్షణంలోనే తీవ్రమైన వ్యాధికి నిలయంగా మారిపోయినట్లు నటించేవాడు; కండరాల బిగుతు (spasms), క్షయ వ్యాధి, రక్తనాళాలు చిట్లిపోవడం వంటి సమస్యలు తనను చుట్టుముట్టాయని చెప్పేవాడు.

విలియం గాడ్‌విన్‌కు అతనితో అప్పటికి వ్యక్తిగత పరిచయం లేదు. ఆ యువకుడి గురించి గాడ్‌విన్‌కు తెలిసినదల్లా, అతను రాసిన అరడజను ఉత్తరాల ద్వారా గ్రహించిన సమాచారం మాత్రమే; ఆ ఉత్తరాలు కూడా అత్యంత ఉద్వేగభరితమైన, ఆవేశపూరితమైన శైలిలో ఉండేవి. ఒకవేళ ఆ పరిచయం ఉండి ఉంటే, అతని పగటి కలలు (భావనలు) కొన్ని గంటల పాటు రాజకీయ స్వరూపాన్ని దాల్చినప్పటికీ, వాటి వల్ల తనకు గానీ ఇతరులకు గానీ ఏదైనా ప్రమాదం వాటిల్లుతుందనే భయం గాడ్‌విన్‌కు కలిగేది కాదు. యుద్ధంలో స్వయంగా పాల్గొనడానికి గానీ, లేదా ఇతరులు యుద్ధం చేయడానికి కారణం కావడానికి గానీ అతనికి ఎంతమాత్రం ఆసక్తి లేదని గాడ్‌విన్‌కు తెలిసి ఉంటే, అతని పరిస్థితిని రాబర్ట్ ఎమెట్ లేదా ‘క్రాప్పీస్ హోల్’ (Croppies’ Hole) వద్ద ఉరితీయబడిన ఇతర వీరుల పరిస్థితులతో పోల్చి చూసేవారు కాదు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఆ హెచ్చరికలు అనవసరమైనవే అయినప్పటికీ, అవి వివేకవంతమైనవి మరియు మంచి ఉద్దేశంతో కూడినవి; కాబట్టి ఆ దయగల, స్నేహపూర్వక ఉద్దేశాలకు ప్రశంసలు మరియు కృతజ్ఞతలు దక్కాల్సిందే. అతని మార్గదర్శి. కవితాత్మక స్వభావంతో ఉత్తేజితమై, పరవశించిపోయిన అతని మేధస్సు తర్కానికి ఏమాత్రం లొంగేది కాదు; ఆ ప్రేరణావేశం ఉన్నంత సేపూ బిష్ (Bysshe) ఎవరి మాట వినేవాడు కాదు, ఎవరికీ లొంగేవాడు కాదు, అతన్ని అదుపు చేయడం అసాధ్యం. అతని స్నేహితుడు విలియం గాడ్‌విన్‌కు అతనిపై గొప్ప ప్రభావం ఉండేదని అంటారు, అది నిజమే; కానీ వాస్తవానికి ఆ ప్రభావం యొక్క సారాంశం ఏమిటంటే—తాను అప్పటికే చేయాలని నిశ్చయించుకున్న పనిని చేసేలా అతన్ని ఒప్పించడంలో గాడ్‌విన్ కంటే సమర్థుడు మరొకరు ఉండేవారు కాదు.

షెల్లీకి తోకచుక్క (comet) లాంటి విచిత్రమైన ప్రవర్తన ఉంటే, దానికి ఉండే ఊహించలేనంత వేగం కూడా అతనిలో ఉండేది. అతని “ఐరిష్ ప్రజలకు విజ్ఞప్తి” (Address to the Irish People) అనే రచనలోని అనుబంధం (postscript) ద్వారా, అతను సూర్యుని వైపు ఎంత వేగంగా దూసుకువచ్చి, ఆపై ఎంత వేగంగా దూరంగా వెళ్ళిపోయేవాడో మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు; తన కక్ష్యలో వేగంగా ప్రయాణిస్తూ అకస్మాత్తుగా కనిపించడం, ఆకాశంలో ఉల్కలా ప్రకాశించడం, ఆపై అంతే అకస్మాత్తుగా అనంతమైన అంతరిక్ష అగాధంలోకి అదృశ్యమైపోవడం అతని శైలి. అతను ఎంత వేగంగా నిర్ణయాలకు వచ్చేవాడో, కార్యాచరణను చేపట్టేవాడో చెప్పడానికి ఇది ఒక ఆసక్తికరమైన ఉదాహరణ. “నేను డబ్లిన్‌లో ఉండి వారం రోజులైంది, ఈ సమయంలో…”

మతపరమైన మరియు రాజకీయ స్వేచ్ఛకు కట్టుబడిన మిత్రుడిగా నా కార్యకలాపాలకు ఐర్లాండ్‌ను అత్యంత విస్తృతమైన మరియు అనువైన వేదికగా ఎంచుకునేలా చేసిన ప్రధాన సమస్యల పట్ల ప్రజల అభిప్రాయాలను మరింత కచ్చితంగా తెలుసుకోవడానికి నేను ప్రయత్నించాను. “నా పరిశీలనల ఫలితంగా, ‘యూనియన్ చట్టం’ (Union Act) అమలులోకి రాకముందు ఐర్లాండ్ అనుభవించిన సమృద్ధిని తిరిగి సాధించే లక్ష్యంతో ఒక సంఘాన్ని ఏర్పాటు చేయాలని నేను నిర్ణయించుకున్నాను.” ఒకవేళ ఆ అసహ్యకరమైన చట్టాన్ని రద్దు చేసి, పూర్వపు వైభవాన్ని పునరుద్ధరించడానికి కేవలం మరో వారం రోజులు మాత్రమే అవసరమై ఉంటే, బాధిత ఐర్లాండ్ ప్రజల సమస్యలు పరిష్కారమయ్యేవి; కానీ ఒకవేళ ఇంకాస్త ఎక్కువ సమయం—మరికొన్ని రోజులు—అవసరమై ఉంటే, ఆ పవిత్రమైన, రెక్కలు కలిగిన కవి—’సాంట్స్ అండ్ వర్జిన్స్’ (పుణ్యాత్ములు మరియు పవిత్ర కన్యల) దీవిగా పిలువబడే ఆ ప్రాంతం నుండి తీవ్రమైన దుస్థితిని తన మధ్యవర్తిత్వంతో తొలగించే లోపే—నిస్సందేహంగా ఎక్కడికో దూరంగా ఎగిరిపోయి ఉండేవారు.

రెండుసార్లు మాత్రమే—అంతకు మించి కాదని నా నమ్మకం—ఆయన తన ఐరిష్ లక్ష్యం గురించి నాతో మాట్లాడారు. ఒక సందర్భంలో ఆయన నాకు ఇలా చెప్పారు: ఒక సమావేశంలో—బహుశా అది మానవతావాదుల (Philanthropists) సమావేశం కావచ్చు—ప్రొటెస్టంట్ల పట్ల ఎంతటి వ్యతిరేకత ప్రదర్శించబడిందంటే, దానికి స్పందిస్తూ ఆయన ఇలా అనాల్సి వచ్చింది—ప్రొటెస్టంట్లు కూడా తోటి క్రైస్తవులే, తోటి… “ప్రేమ గురించి నా అభిప్రాయం ఏమిటంటే, అది మానవ హృదయంపై సరిగ్గా జాజికాయను తురిమే పరికరం జాజికాయపై పనిచేసినట్లే పనిచేస్తుంది.”

ఆ గంభీరమైన ప్రశ్నకర్త ఆ హాస్యభరితమైన సమాధానాన్ని మౌనంగానే అసహ్యంతో విన్నాడు; కాసేపటి తర్వాత తన ప్రశ్నను మూడవసారి అడిగాడు. “చెప్పండి విలియం గాడ్‌విన్, ప్రేమ గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?”

“నా అభిప్రాయం పూర్తిగా మిస్టర్ షెల్లీ అభిప్రాయంతో ఏకీభవిస్తుంది.”

కర్రన్ గురించి – ఆ చమత్కారి మరియు వాగ్ధాటి గల దేశభక్తుడు కర్రన్ గురించి – మరో మాట చెప్పాలి. లివర్‌పూల్ ప్రజలు నిజంగా మంచి స్వభావం కలవారు; అక్కడ న్యాయస్థాన సమావేశాలు (అసైజెస్) జరుగుతున్నందున – సాధారణంగా సంవత్సరానికి రెండుసార్లు ‘నార్తర్న్ సర్క్యూట్’ పర్యటనలో భాగంగా – దాదాపు ఇరవై ఏళ్లుగా అక్కడ బస చేస్తూ (వాళ్ళు వాటిని ‘అపార్ట్‌మెంట్లు’ అంటారు), నాతో ఎప్పుడూ శ్రద్ధగా మరియు దయతో వ్యవహరించారని నేను నిస్సందేహంగా చెప్పగలను.

ఒక వేసవికాలపు న్యాయస్థాన సమావేశాల సమయంలో, రైలు ఆలస్యం కావడం వల్ల, నేను నిర్ణీత సమయం కంటే చాలా ఆలస్యంగా నా బస చేసే ప్రదేశానికి చేరుకున్నాను. లండన్ నుండి సుదీర్ఘ రైలు ప్రయాణం వల్ల కలిగిన అలసటతో సాధారణం కంటే ఎక్కువ నీరసించిపోయాను. రాత్రి భోజనం గురించి ఆలోచించే పరిస్థితి లేదు, అందుకే టీ అడిగాను; ఒకటి రెండు కప్పులు తాగాక నాలో ఉత్సాహం వచ్చింది, దాంతో ధైర్యంగా ‘చాప్స్’ (మాంసం ముక్కలు) అడిగాను. వెంటనే రెండు గొర్రెపిల్ల మాంసం ముక్కలు (lamb chops) వడ్డించారు, నేను వాటిని తిన్నాను. కాసేపటి తర్వాత, తలుపు మీద మెల్లగా తట్టిన శబ్దం వినిపించింది. “లోపలికి రండి.” తలుపు కొంచెం తెరుచుకుంది, వంటవాడిలా కనిపించే ఒక తల బయటకు కనిపించింది.

“మీరు మరో చాప్ తీసుకుంటారా? మీకు ఇంకొకటి వండమంటారా?”

“వద్దు, ధన్యవాదాలు, ఇక వద్దు!”

“అయితే అవి మీకు నచ్చలేదా?” “అద్భుతంగా ఉన్నాయి. అవి చాలా బాగున్నాయి; మాంసం నాణ్యమైనది, పైగా చాలా చక్కగా వండబడింది!”

“అయ్యో! విసుగు తెప్పించకండి!” అని అంటూనే తలుపు ఒక్కసారిగా తెరుచుకుంది, వంటమనిషి అందరికీ కనిపించేలా నిలబడింది. “ఐర్లాండ్‌లోని ‘మాస్టర్ ఆఫ్ ది రోల్స్’ (న్యాయస్థాన అధికారి) అయిన గౌరవనీయులైన జాన్ ఫిల్పాట్ కర్రన్ గారి మేనకోడలికి, మాంసం ముక్కను (చాప్) ఎలా వండాలో తెలియదని మీరు అనుకుంటున్నారా?”

“అయితే మీ పేరు కర్రనా?”

“అవును, కచ్చితంగా అదే, అయ్యా!”

“దివంగత ‘మాస్టర్ ఆఫ్ ది రోల్స్’తో మీకు ఏమైనా బంధుత్వం ఉందా?”

“నాకు ఆయనతో ప్రత్యేకమైన బంధుత్వమేమీ లేదు. నేను కేవలం ఆయన మేనకోడలిని అంతే!”

ఇది బహుశా ఒక అపోహ లేదా పొరపాటు అయి ఉండవచ్చు; వంశవృక్షాల వివరాల్లో తరచుగా తప్పులు దొర్లుతుంటాయి. అయితే, ఆ వ్యక్తి (మేనమామ అని చెప్పుకున్నవారు) తన జీవిత చరిత్రకారుడి ప్రకారం చాలా సామాన్యమైన నేపథ్యం కలిగినవారు కాబట్టి, ఆ వంటమనిషి చెప్పిన వంశ వివరాలు నిజం అయ్యే అవకాశం కూడా ఉంది; దీనిని నిర్ణయించే బాధ్యతను పాఠకులకే వదిలేస్తున్నాను.

నేను మొదట షెల్లీ కుటుంబంతో పరిచయం పెంచుకున్నప్పుడు, వారి మధ్య రక్తసంబంధాలు చాలా దగ్గరగా ఉన్నట్లు స్పష్టంగా తెలిసింది; అంతా ‘మా మామయ్య’, ‘మా అత్తయ్య’, ‘మా కజిన్ (బంధువు) ఇతను’, ‘ఆమె’, ‘మరొకరు’, ‘మా మేనల్లుడు’, ‘మా మేనకోడలు’ అనే మాటలే వినిపించేవి. ఇది నిజంగా చాలా ఆప్యాయమైన విషయం, అలాగే ఐక్యంగా ఉన్న కుటుంబం ఎంతో ఆనందదాయకం. అయినప్పటికీ, రక్తసంబంధీకుల మధ్యే పరిచయాలు పరిమితం కావడం వల్ల జీవితం సాధారణంగా, ఏ ప్రత్యేకతా లేకుండా సాగిపోయే ప్రమాదం ఉందన్న విషయాన్ని కాదనలేం. బిష్ (Bysshe) చిన్న వయసులోనే ఒక అందమైన కజిన్‌తో తీవ్రమైన ప్రేమలో పడ్డాడు. అతను తన సోదరీమణులతో తాత్విక స్నేహాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు మరియు తన మామయ్య అయిన కెప్టెన్‌కు జ్ఞానోదయం కలిగించేవాడు; ఒకవేళ తన సొంత బంధువులతో ఉన్న ఈ అనుబంధం ఎలాంటి ఆటంకాలు లేకుండా చివరి వరకు సాఫీగా కొనసాగి ఉంటే… ఒకవేళ అతను తనతో సత్సంబంధాలు కలిగిన తండ్రిని తన అధ్యయనాలకు మరియు సాహసోపేతమైన ఆలోచనలకు భాగస్వామిగా చేసుకుని ఉంటే — బహుశా అది సాధ్యమయ్యేదేమో — కుటుంబంలో శాంతిసౌఖ్యాలు వర్ధిల్లేవి. అయినప్పటికీ, అతనిలోని ప్రతిభ, మౌలికత, నవ్యత, ఊహాశక్తి మరియు కవితాత్మక సాహసం తీవ్రంగా అణచివేయబడి, కుంటుపడిపోయేవి. కానీ అలా జరగలేదు; కుటుంబ బంధాలన్నీ శాశ్వతంగా తెగిపోయాయి మరియు అతని

118 జీవిత చరిత్ర

దూరమవ్వడం సంపూర్ణమైంది. అల్పదృష్టి గల మానవులకు కఠినంగానూ, ప్రమాదకరంగానూ అనిపించే మార్గాల ద్వారానే, జ్ఞానయుతమైన దైవసంకల్పం తన ప్రియమైన వారిని గొప్ప ఫలితాల వైపు నడిపిస్తుంది.

అంత హఠాత్తుగా మొదలైన ఆ ఐరిష్ కల అంతే హఠాత్తుగా ముగియడంతో, ఆ యువ స్వప్నజీవి వాస్తవంలోకి వచ్చాడు; ఆ తర్వాత అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమై, వేల్స్ (Wales)లో ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆ సమయంలో అతనికి మార్గనిర్దేశం చేసే లేదా తప్పుదోవ పట్టించే బాధ్యత ఎవరికైతే ఉందో, వారికి మాత్రమే అతను కనిపించాడు; నా విషయానికొస్తే, ఆ తర్వాత కొంతకాలం వరకు అతని గురించి గానీ, అతని సాహసయాత్రల గురించి గానీ నాకు ఏమీ తెలియదు; అంతేకాక, అతని చరిత్రలోని ఈ భాగానికి సంబంధించిన నా అసంపూర్ణ కథనం ఏ లేఖల ఆధారంగా అయితే రూపొందించబడిందో, ఆ లేఖలను నేను చాలా ఇటీవలి కాలం వరకు చూడలేదు.

అతని “పూజ్యనీయ మిత్రుడికి” రాసిన మరికొన్ని లేఖలు, అతని జీవితంలోని ఈ అశాంతితో కూడిన దశకు సంబంధించిన విషయాలను వెల్లడిస్తాయి: అయితే, ఆ లేఖలలో వివరాల కంటే అతని ప్రారంభ రోజులకు సంబంధించిన కల్పిత గాథలే ఎక్కువగా ఉన్నాయి.

118  జీవిత చరిత్ర

…వారి మధ్య దూరం పూర్తిగా పెరిగిపోయింది. దూరదృష్టి లేని సామాన్య మానవులకు కఠినంగానూ, ప్రమాదకరంగానూ అనిపించే మార్గాల ద్వారానే, జ్ఞానయుతమైన దైవసంకల్పం తన ప్రియతములను గొప్ప ఫలితాల వైపు నడిపిస్తుంది.

అంత హఠాత్తుగా మొదలైన ఆ ఐరిష్ కల అంతే హఠాత్తుగా ముగిసిపోవడంతో, ఆ యువ స్వప్నజీవి వాస్తవంలోకి వచ్చాడు; ఆ తర్వాత అతను అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమై, వేల్స్ (Wales)లో ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆ సమయంలో అతనికి మార్గనిర్దేశం చేసే లేదా తప్పుదోవ పట్టించే బాధ్యత ఎవరికైతే ఉందో, వారికి మాత్రమే అతని ఉనికి తెలిసింది; నా విషయానికొస్తే, ఆ తర్వాత కొంతకాలం వరకు అతని గురించి గానీ, అతని సాహసయాత్రల గురించి గానీ నాకు ఏమీ తెలియదు. అంతేకాదు, అతని జీవితంలోని ఈ ఘట్టానికి సంబంధించి నా అసంపూర్ణ కథనానికి ఆధారమైన ఆ లేఖలను కూడా నేను చాలా ఇటీవలి కాలం వరకూ చూడలేదు.

అతని “పూజ్యనీయ మిత్రుడికి” రాసిన మరికొన్ని లేఖలు, అతని జీవితంలోని ఈ అస్థిరమైన దశకు సంబంధించిన వివరాలను వెల్లడిస్తాయి. అయితే, ఆ లేఖలలో అతని వాస్తవ జీవనశైలి వివరాల కంటే, అతని బాల్యానికి సంబంధించిన కల్పిత గాథలే ఎక్కువగా ఉన్నాయి. దీనివల్ల మనం ఒక సాధారణ నిర్ధారణకు మాత్రమే రాగలము — అదేమిటంటే, ఆ జీవితం ఎంతో అసౌకర్యంగా ఉండేది. వసంతకాలపు నెలలు కూడా అత్యంత చల్లగా, ప్రతికూలంగా ఉండే ఆ వర్షభరితమైన, తుఫానులతో కూడిన వాతావరణం ఏ మనిషి ఆరోగ్యానికీ అనుకూలమైనది కాదు; ముఖ్యంగా, తనకు ఉన్నాయని అతను భావించిన వ్యాధుల బారిన పడే అవకాశం ఉన్న అతని శారీరక తత్వానికి ఆ వాతావరణం మరింత హానికరంగా పరిణమించింది. కాల్పనిక ఆకర్షణతో కూడిన బలమైన కారణాల వల్ల, అతను మెరియోనెత్‌షైర్ (Merionethshire)లో స్థిరపడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు — బహుశా “శాశ్వతంగా” అక్కడే ఉండిపోవాలని అనుకున్నాడు; కానీ ఆ ప్రాంతం నివాసానికి అత్యంత అనుకూలం కానిది…

పెర్సీ బిష్ షెల్లీ. బహుశా వాతావరణం మరియు ఉష్ణోగ్రత పరంగా చూస్తే, ఆ ప్రాంతంలోని (ప్రిన్సిపాలిటీలోని) పన్నెండు అసంతృప్తికరమైన కౌంటీలలో అది ఒకటి కావచ్చు—ఎందుకంటే విలియం గాడ్‌విన్ రాసిన తక్కువ ప్రజాదరణ పొందిన నవలల్లో ఒకదానిలోని కథానాయకుడు జరిపినట్లుగా కల్పిత చర్యలకు అది వేదికగా చూపబడింది, మరియు ఆ ప్రాంతాన్ని స్వయంగా ఎప్పుడూ చూడని రచయిత దాని గురించి వర్ణించారు కాబట్టి.

షెర్‌వుడ్ అడవిలో—ఆ ఉల్లాసభరితమైన షెర్‌వుడ్‌లో—నివసించడం (ఎందుకంటే సాహసవంతుడైన రాబిన్ హుడ్ అక్కడ తన విల్లును ఎక్కుపెట్టాడు); వార్విక్‌లో నివసించడం (ఎందుకంటే ఆ పట్టణంలో ‘గై’ అనే వ్యక్తి ఎర్రటి ఆవును చంపాడు); ఒక ఇంటిని అద్దెకు తీసుకోవడం (ఎందుకంటే ‘లిటిల్ రెడ్ రైడింగ్ హుడ్’ మరియు ‘హాప్-ఓ-మై-థంబ్’ కిటికీలోంచి తొంగిచూసి, మళ్ళీ పారిపోయారు)—ఇలాంటివి ఉత్సాహాన్ని కలిగించే కారణాలు మరియు అవి గౌరవనీయమైనవి; కానీ యాత్రికులు మరియు మతపరమైన యోధుల (క్రూసేడర్ల) ప్రాధాన్యతలు కూడా అటువంటి గౌరవానికే అర్హమైనవి.

మెరియోనెత్‌షైర్ ‘ఫ్లీట్‌వుడ్’ (నవలలోని పాత్ర) యొక్క ప్రారంభ జీవితానికి వేదిక అయినప్పటికీ, అక్కడ తాత్కాలిక నివాసం కూడా దొరకలేదు, మరియు ఆ యువ యాత్రికులు ఇతర ప్రదేశాలలో ఇల్లు దొరుకుతుందేమోనని ప్రయత్నించి విఫలమయ్యారు. వారి ప్రయాణం గురించి సాధారణ కవితాత్మక అతిశయోక్తితో ఇలా చెబుతారు: “మేము ఉత్తర వేల్స్ అంతటా మరియు దక్షిణ వేల్స్‌లో కొంత భాగం నిష్ఫలంగా సంచరించాము.” చివరకు వారికి రాడ్నర్‌షైర్‌లోని ‘రైడర్’ (Rhayader) సమీపంలో ‘నాంట్‌గిల్ట్’ (Nantgwilt) అనే నివాసం దొరికింది, కానీ అది లభిస్తుందనే విషయంలో వారికి పూర్తి నమ్మకం లేదు; వాస్తవానికి, వారికి అది దక్కలేదు. కొన్ని అతను ఖయాడర్ (Khayader) సమీపంలోని తన బంధువు ఇంట్లో పది రోజులు లేదా రెండు వారాలు గడిపాడు.

ఆ పర్యటన సమయంలో బిష్ (Bysshe) నాకు రాసిన లేఖలు ఒక విషయాన్ని స్పష్టం చేస్తాయి: ఆ సమయంలో అక్కడి ప్రకృతి దృశ్యాలు అతనిపై పెద్దగా ప్రభావం చూపలేదు; కానీ అతని కవితాత్మక ఊహ వాటి గురించి లోతుగా ఆలోచించి, ఈ అద్భుతమైన మరియు హృదయానికి హత్తుకునే చిత్రాన్ని సృష్టించింది:

“మేము ప్రస్తుతం నివసిస్తున్న నాంట్‌విల్ట్ (Nantgwilt) ప్రాంతం, గతంలో నేను అక్కడ ఉన్నప్పుడు నా మనసులో గాఢంగా ముద్రపడిన దృశ్యాలకు దగ్గరగా ఉంది. ఆ దృశ్యాలు సజీవంగా ఉన్నాయని నేను భావించినప్పటి నుండి నా పరిస్థితి ఎంతగానో మారిపోయింది; ఇప్పుడు వాటిని మళ్ళీ తలచుకున్నప్పుడు, ఆ పాత జ్ఞాపకాలు ఒక అస్పష్టమైన మరియు విచిత్రమైన రూపంలో కనిపిస్తున్నాయి.”

ఆ కవి మరియు అతని కుటుంబం ఆ చల్లని ఏకాంతంలో నిస్తేజంగా, ఒంటరిగా మరియు అసౌకర్యంగా గడిపారు; ఇతరులను కూడా అటువంటి బాధాకరమైన స్థితిలోకి లాగాలని, ఆ విచిత్రమైన (రొమాంటిక్) జీవనశైలిలోని నిరాశాజనకమైన అనుభూతులలో వారిని భాగస్వాములను చేయాలని వారు ఆత్రుతగా కోరుకోవడమే దీనికి నిదర్శనం. ఏథెన్స్‌లోని తన సౌకర్యవంతమైన గదిని వదిలి మంచుతో నిండిన కాకసస్ పర్వతాలలో నివసించమని ఏస్కైలస్ (Aeschylus)ను బలవంతం చేయడం ఎంత కష్టమో ఆలోచించండి—కేవలం అతను తన విషాద నాటకంలో ప్రొమెథియస్‌ను ఆ నిర్జనమైన పర్వతంపై బంధించినంత మాత్రాన అలా చేయడం సాధ్యం కాదు కదా! అలాగే, లండన్ నగరంలోని తన దుకాణం మరియు వ్యాపారం నుండి ఒక పుస్తక విక్రేతను బలవంతంగా వేరు చేసి, నగరపు వీధులు మరియు ‘బో-బెల్’ (Bow-bell) శబ్దాలకు దూరంగా తీసుకువెళ్లి, ఆ పాపం అతన్ని ఆకలితో ఉన్న గొర్రెలతో పాటు తిరిగేలా చేయడం కూడా అంతే క్రూరమైన చర్య అవుతుంది.

“సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -26-9-26-ఉయ్యూరు —

మహాకవి కాళిదాసు మాళవికాగ్నిమిత్ర నాటకం.1 వ భాగం.26.9.26.

వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.12 వ భాగం .26.9.26.

మరాటీ కవి మాధవ్ జూలియన్ కవితలు కొన్ని(triveni)

(మరాఠీ నుండి అనువదించబడినవి)

(1)

పడవ నడిపేవాడు తన ప్రియురాలితో

నేను ఏమి పాడాలి? నీలాంటి మధురమైన రాగాలను నేను ఎక్కడి నుండి తీసుకురాగలను? బదులుగా, చుక్కానిని పట్టుకుని ఉన్న నువ్వే ఆ ఆహ్లాదకరమైన పాటను పాడాలి.

రాగాల రాణి తన అందమైన పాటలను ఆలపిస్తుండగా, పాండిత్యం కలిగిన నేను ఎందుకు నీరసమైన కథను చెప్పాలి? ఓ కవితా దేవతా (Muse), సంధ్యావేళ అనురాగంతో కూడిన నీ పాటను పాడూ. సాయంకాలపు దీపం మరింత ప్రకాశిస్తోంది: ఆకాశపు ఎత్తులకు ఎగిసిపో.

అక్కడ దూరంగా, బంగారు వర్ణపు జలాల ముద్దులతో పశ్చిమ దిశ రంగులు అద్దుకుంటోంది. నదిపై అలలన్నీ నిశ్శబ్దంలో లీనమైపోయాయి. రెండు ఒడ్డులపైన ఉన్న దట్టమైన చెట్ల సమూహాలు నది ఒడిలో విశ్రమిస్తున్నట్లుగా ఉన్నాయి. కేవలం నీ చీర మడతలలోనూ, నీ పాటలోనూ మాత్రమే అలల కదలికలు కనిపిస్తున్నాయి.

వరుణ దేవుడు గులాబీ రంగు భావనల కాంతిని పైనుండి కురిపిస్తున్న ఇలాంటి మనోహరమైన సాయంత్రం వేళ, పాటను అందుకోవడం నీ జీవన విధానం. శాంతి దొరికినా దొరకకపోయినా, శ్రమతో కూడిన పనే నా జీవితం. నువ్వు పాడుతుండగా నా తెడ్లతో లయను అనుసరించడమే నా గొప్ప అదృష్టం.

(2)

పునఃసమాగమం కోసం పరితపిస్తున్న కొలను

గతంలో, జీవితపు దారాలను అల్లుకుంటూ మనం ప్రేమ నృత్యం చేసిన చోట, ఇప్పుడు నా ప్రియురాలి కోసం చుట్టూ చూస్తూ ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాను. ఆమె ఎక్కడా కనిపించడం లేదు; ఏమిటి, ఆమె నన్ను విడిచిపెట్టిందా? ఒక్కసారి ఉదయించిన ప్రేమ ఎప్పుడైనా అస్తమిస్తుందా?

ఇసుకతో నిండిన, లోతులేని, ఎండిపోయిన నదీ గర్భం మాత్రమే నా కంటికి కనిపిస్తోంది. ప్రియురాలు నాతో లేనప్పుడు, నా ప్రయాణం స్తంభించిపోతుంది. నా లోతైన, రహస్యమైన హృదయం ప్రేమతో నిండి ఉంది, కానీ దానివల్ల ప్రయోజనం శూన్యం. ఎవరో వచ్చి, “చూడండి! అతని భావాలు చచ్చిపోయాయి. అతను నవ్వడు, మాట్లాడడు, ఆడుకోడు!” అని ఎగతాళిగా అంటారు. ఇక, కీడు తలపెట్టిన పెనుగాలి నా వైపు దూసుకొచ్చినప్పుడు, నా ముఖంపై క్షణికమైన అలలు మెరుస్తాయి; కానీ ఆత్మలోని బరువైన నిస్తేజం తొలగిపోదు.

నా ఇంట్లో జీవన జ్యోతి లేదు; అందుకే నేను నల్లని కోటు ధరిస్తాను. మేఘాల గుండా విచారంగానైనా వెన్నెల మాత్రమే చిరునవ్వు చిందిస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. నక్షత్రాలు నా వైపే తదేకంగా చూస్తూ, నాట్యం చేయాలనే తమ ఉత్సాహాన్ని పూర్తిగా కోల్పోతాయి.

ఎండలో మండుటెండలో శ్రమిస్తూ, ఆయాసంతో అలమటిస్తున్న మానవులు, జంతువులు సాయంకాలం నా వద్దకు వస్తారు. వారు కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని తమ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్ళిపోతారు—ఇంటికి, నా హృదయం నిశ్శబ్దంగా కృశించిపోతుంది.

పైన ఆకాశంలో ఇంద్రుని డప్పులు మ్రోగినప్పుడు, ఆ భయంకరమైన స్వర్ణసౌందర్యం మెరిసి మేఘాల మధ్య నవ్వుతూ ఆడుకున్నప్పుడు—ఇంద్రుని వేయి కన్నుల నుండి ఉప్పొంగే ఆనంద ప్రవాహంలో దేవతల హృదయాలు ఏకమవుతాయి.

అప్పుడు నెమలి నాట్యం చేస్తుంది భూమి, మరియు ద్విజన్ములైన కప్పలు తమ బిగ్గరైన గానాన్ని ప్రారంభిస్తాయి–అప్పుడు, ప్రియతమా, నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకోవడానికి వెర్రిగా నా వద్దకు పరుగెత్తుకొస్తావా? అప్పుడు దేవతలు మనపై తమ విజయ తోరణాన్ని నిర్మిస్తారు.

మనం, ఆ శుభప్రదమైన అడవి పాటను పాడుతూ, నిటారుగా ఉండే బండరాళ్లపైకి దూకుదాం; మరియు పరిత్యాగమనే కాషాయ వస్త్రాలను ధరించి, ప్రేమలో ఏకమై కానీ సమస్త లౌకిక పరిగణనల నుండి విడిపోయి–ఆ గృహమైన, ఆనందమనే సముద్రంలో మన గమ్యాన్ని చేరుకుందాం–కానీ అయ్యో! వైశాఖ మాసం ఇంకా ముగియలేదు.

(3)

ప్రేమ యొక్క వాదన

ఓ ప్రియతమా, ఈ ప్రశ్నలను వేయుము:

ఓ పిచ్చుకా, నీవు భూమిని ఎందుకు విడిచిపెడుతున్నావు? ఉదయానికి పాట పాడటానికి ఆకాశంలోకి ఎందుకు ఎగురుతున్నావు?

ఓ గులాబీ, నీ హృదయాన్ని ఎందుకు తెరుస్తున్నావు, మరియు చంచలమైన గాలి దాని సువాసనను దోచుకోవడానికి ఎందుకు అనుమతిస్తున్నావు? బదులుగా నీకు ఏమి లాభం?

ఓ సముద్రమా, చంద్రుడు క్షయగ్రస్తుడు. మరియు సూర్యుని వేడి భరించలేనంతగా ఉంది. ఓ మూర్ఖుడా, ఏ ఆశలతో నృత్యం చేస్తున్నావు? ప్రేమ నిరాశను మాత్రమే మిగులుస్తుంది.

ఓ, నీవు గనక… చంచలమైన మెరుపు, నల్లని మేఘాన్ని పెళ్లాడటమా? సమానత్వపు నియమాలను పాటించని ఆ ప్రేమను ఎలా వర్ణించాలి?

(4)

ప్రేమలోని ఆందోళనలు

పగటిపూట కష్టపడి పనిచేసి సాయంత్రం ఇంటికి వేగంగా తిరిగి వస్తున్నప్పుడు, చెప్పలేనంత ఆందోళన నా మనసును ముంచెత్తుతుంది. నా బిడ్డా, నీ అలికిడి కోసం నా ఆత్రుతగల మనసు చెవులు రిక్కించి వేచి ఉంటుంది. సంకోచంతో కూడిన నా అడుగు గడపపై పడగానే, నీ తల్లితో ఆడుకుంటున్న నీ చిలిపి గొంతుక నాకు వినిపిస్తుంది; వెంటనే, ఓ ప్రాణమా, ఆనందంతో నీ పేరును గట్టిగా పిలుస్తాను. నీ కళ్ళలోని ఆ మాధుర్యాన్ని నాకు అందించేలా నువ్వు పైకి చూసినప్పుడు, నిన్ను పైకి ఎత్తి నా గుండెలకు హత్తుకుని ముద్దు పెట్టుకుంటాను.

ఇంట్లో పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, ఎక్కడి నుంచో వినిపించే అకస్మాత్తు కేక నన్ను ఉలిక్కిపడేలా చేసి, నీ దగ్గరకు పరిగెత్తేలా చేస్తుంది. ఉయ్యాల వైపు చూస్తే, నువ్వు గాఢమైన ప్రశాంత నిద్రలో ఉంటావు. నీ తల మీద నా చేతిని సున్నితంగా ఉంచుతాను, అలాగే సున్నితంగా ముద్దు పెట్టుకుంటాను – కానీ అందులో ఎంతో విషాదభరితమైన మమకారం ఉంటుంది.

ఆకాశం మేఘావృతమై, వర్షంతో రోజు అంతా నిస్తేజంగా ఉంది; అయినా సరే, ఓ బిడ్డా, నీ బంగారు నవ్వులు నా ఇంటిని కాంతిమయం చేస్తున్నాయి.

(5)

నీ మధురమైన వసంత గీతాన్ని విననివ్వు!

ఓ కోకిలా, నీ మధురమైన వసంత గీతాన్ని నాకు వినిపించు!

మైనా, రఘు, సలుంకి, చండోల్ – ఈ గాయక పక్షులేవీ నాకు వద్దు; సంగీతంలోని రకరకాల కృత్రిమ రాగాలు కూడా నాకు అక్కర్లేదు.

నీ గొంతుక మాత్రమే అమూల్యమైనదని నా భావన – అందులో వేదన తాలూకు నిజమైన ధ్వని ఉంది. ఓ కోకిలా, నిన్ను మౌనంగా ఉంచేది ఏమిటి? వసంతకాలం ఇంకా ముగిసిపోలేదు కదా.

వసంతకాలంలో లోకమంతా తిరిగి ప్రకృతిని చూసి ఆనందించు; కానీ ఆకులతో నిండిన దట్టమైన చెట్ల మాటు నుండి వచ్చే నీ చివరి గీతాన్ని నాకు వినిపించు.

వణికే హృదయంతో నేను నీ కోసం ఏడాది పాటు వేచి ఉంటాను; కానీ నువ్వు వెళ్ళిపోయేటప్పుడు, నా ఈ చిన్న ఆశను మాత్రం కాదనకు.

(6)

రా, పక్షీ, మనం ఎగురుదాం

రా, పక్షీ, మనం ఎగురుదాం. మన చుట్టూ విస్తరించి ఉన్న ఈ సుసంపన్నమైన ధరణి ఎంత అందంగా ఉందో చూడు.

ఒకరినొకరు ముద్దులాడుకుంటూ కూనిరాగాలు తీయడంలో ఎంతో ఆనందం ఉంది. కానీ, అలా చేయడం నా స్వార్థమే అవుతుంది; అది తగదు.

మొగ్గలు తమ పొరలను చీల్చుకుని వికసిస్తాయి; పిల్లలు బయట స్వేచ్ఛగా ఆడుకుంటారు; అలాగే నీటి ధార కాంతిని, స్వేచ్ఛా వాయువును అందుకోవడానికి ఉరకలేస్తూ కిందికి జారుతుంది.

ఇక్కడ నీకు మృదువైన ఈకల వెచ్చదనం లభిస్తుంది; ఈ గూడు నీకు ఎంతో ఆకర్షణీయంగా అనిపించినప్పటికీ, ఆకుల పైకప్పుతో కూడిన ఈ నివాసం ఎంతకాలం నిలుస్తుంది? ఓ రెక్కలు కలిగిన పక్షీ, అనంతమైన నీలి ఆకాశమే నీది.

ఓ ఆకాశ యాత్రికుడా, నీ రెక్కలను విదిలించి ఈ భూలోకమనే తోటలో విహరించు; కానీ జీవన గీతాలను ఉత్సాహంగా ఆలపించిన తర్వాత, నా హృదయాన్ని దోచుకున్న ఓ పక్షీ, అమృత రసాన్ని తీసుకుని ఎగిరిపో.

1 ‘మాధవ్ జూలియన్’ అనేది కొల్హాపూర్‌లోని రాజారామ్ కళాశాలకు చెందిన ప్రఖ్యాత మరాఠీ కవి మరియు పండితుడు ప్రొఫెసర్ మాధవ్ టి. పట్వర్ధన్ (M.A.) యొక్క కలం పేరు. ఆయన చాలా ఏళ్లుగా ‘త్రివేణి’ పత్రికకు విలువైన రచనలు అందిస్తున్నారు. ఈ పత్రికలో ప్రచురణ కోసం ఆయన తన కొన్ని కవితలను స్వయంగా ఆంగ్లంలోకి అనువదించారు.

మాధవ్ జూలియన్ గురించిన విశేషాలు

మాధవ్ జూలియన్ (21 జనవరి 1894 – 29 నవంబర్ 1939) అనేది మాధవ్ త్రయంబక్ పట్వర్ధన్ (మరాఠీ: माधव त्र्यंबक पटवर्धन) మరాఠీ కవిత్వం రాయడానికి ఉపయోగించే కలం పేరు.

అతను భారతదేశంలోని మహారాష్ట్రకు చెందినవాడు.

జీవిత చరిత్ర

పట్వర్ధన్ 1894లో బరోడాలో జన్మించారు. బరోడాలోని M.C హైస్కూల్‌లో చదువుకున్నాడు. అతను 1916 మరియు 1918లో వరుసగా తన బ్యాచిలర్ మరియు మాస్టర్స్ డిగ్రీలను పొందాడు, ఫార్సీ (పర్షియన్) మరియు ఆంగ్ల సాహిత్యంలో నైపుణ్యం సాధించడం ద్వారా.[1] 1918-1924 సమయంలో, అతను పూణేలోని ఫెర్గూసన్ కళాశాలలో ఫార్మసీని బోధించాడు మరియు తరువాతి నాలుగు సంవత్సరాలు ఉన్నత పాఠశాల ఉపాధ్యాయునిగా పనిచేసిన తరువాత, అతను కొల్హాపూర్‌లోని రాజారాం కళాశాలలో తదుపరి పదకొండు సంవత్సరాలు (1939లో 45 సంవత్సరాల వయస్సులో అకాల మరణం వరకు) అక్కడ ఫార్సీకి బోధించడానికి చేరాడు.

1926లో, అతను ఫార్సీ-మరాఠీ నిఘంటువును ప్రచురించాడు. త్యాన్నీ రవి కిరణ్ మండల మధ్యమాతూన్ మరాఠీ కవితల ప్రోత్సాహం దిలే. త్యాంచ్యా ఐ కవితల రసికన్ని ఖూప్ మొదటి ప్రతిసాద్ దిలా. ఛందోర్చనా హా త్యాంచా పి హెచ్ డి చ ప్రబంధ జర్మనీ మధీల విద్యాపీఠం తే కేవలం ఒక ఆణి ఆజపర్యంత దుసయ్యా కోణీహి అసే కరూ శకలే నహీ అసే మరాఠీ కవళి

రాజారాం కాలేజీలో చదువుతున్న సంవత్సరాల్లో, పట్వర్ధన్ మరాఠీలో ఛందోరచన (छंदोरचना) అనే పేరుతో ఒక థీసిస్ రాశారు మరియు దానికి డి.లిట్ అందుకున్నారు. ఆయన మరణానికి కొన్ని నెలల ముందు 1939లో ముంబై విశ్వవిద్యాలయం నుండి డిగ్రీ. భారతదేశంలో మరాఠీ సాహిత్య రంగంలో డాక్టరేట్ పొందిన మొదటి వ్యక్తి.

పట్వర్ధన్ 1936లో జల్గావ్‌లో మరాఠీ సాహిత్య సమ్మేళనానికి (मराठी साहित्य सम्मेलन) అధ్యక్షత వహించారు.[2]

కవిత్వం

మరాఠీ సాహిత్యంలో కేశవసుత, గోవిందగ్రాజ్ మరియు భాస్కర్ రామచంద్ర తాంబే వంటి మార్గదర్శకులలో పట్వర్ధన్ ఒకడు, అతను శృంగార కవిత్వాన్ని పరిచయం చేశాడు మరియు మరాఠీ కవిత్వంలో సామాజిక మరియు రాజకీయ సంస్కరణల ఇతివృత్తాలను కూడా పరిచయం చేశాడు. వారు మరాఠీలో సొనెట్‌లు (सुनीते), గజల్స్ (गज़ल) మరియు భావగీతే (భావగీతే)తో సహా కొత్త కవితా రూపాలను పరిచయం చేశారు.

పట్వర్ధన్ తన పది కవితా సంకలనాలను ప్రచురించాడు. అతని మొదటి ప్రచురణ విరహ-తరంగ (विरह-तरंग) (1926) అనేది 234 శ్లోకాలను (శ్లోకం) కలిగి ఉన్న శృంగార ఖండకావ్య (ఖండకావ్య). అతని తదుపరి ప్రచురణ అయిన సుధారక (सुधारक) (1928)లో సామాజిక సంస్కరణల ఇతివృత్తంతో అతని వ్యంగ్య 18-అధ్యాయాల ఖండకావ్య ఉంది.

అతను ఒమర్ ఖయ్యామ్ యొక్క రుబాయి (క్వాట్రైన్ పద్యాలు)ని మరాఠీలోకి అనువదించాడు.[1]

భాషా స్వచ్ఛత ఆలోచన

పట్వర్ధన్ మరాఠీ రచయితలు మరాఠీ రచనలో భాషాపరమైన “స్వచ్ఛత”ని కొనసాగించాలనే ఆలోచనను కలిగి ఉన్నారు. అతను ఆ అంశంపై భాషాశుద్ధి-వివేక్ (భాషాశుద్ది-వివేక్) అనే పుస్తకాన్ని రాశాడు. అతను సమకాలీన మరాఠీ సాహిత్యంలో వివిధ స్థాయిలలో ప్రబలంగా ఉన్న 1,200 పదాలను అందులో జాబితా చేశాడు మరియు మరాఠీ సాహిత్యంలో ఇకపై ఉపయోగించకూడదని అతను భావించాడు.

(పై సందర్భంలో, అతని కవిత్వంలో హృదయ మజా, ఖుర్చీసన్ముఖ, జ్వానీచ్య అరుణోదయం, మరియు అతను “విదేశీ” రుచితో మాధవ్ జూలియన్ అనే కలం పేరును ఎంచుకున్నాడు.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్-26-9-26-ఉయ్యూరు .

–సోషలిజం మరియు పరోపకారం(త్రివేణి)

స్వామి ఈశ్వరానంద-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

నిస్వార్థం, ప్రేమ, సోదరభావం మరియు సమానత్వాన్ని పెంపొందించడమే మత స్ఫూర్తి. ప్రతి మతం వీటినే తన ప్రధాన బోధనలుగా పరిగణిస్తుంది; అలాగే, ఏ మత వర్గంలోనైనా సరే, తాము విశ్వసించే ఆదర్శాలకు అనుగుణంగా జీవించిన నిజాయితీ గల భక్తులు అనేకులు ఉన్నారన్నది కాదనలేని సత్యం. భారతదేశం త్యాగనిరతికి మరియు దానధర్మాలకు నిలయం; ఇక్కడ పేదలు, వికలాంగులు మరియు రోగులకు అన్నం, వస్త్రాలు, విద్య మరియు వైద్య సేవలు అందించడం వంటి సేవా కార్యక్రమాల కోసం ప్రతి ఏటా లక్షలాది రూపాయలు వెచ్చిస్తారు. దేశవ్యాప్తంగా అనేక సేవా సంస్థలు వెలుస్తున్నాయి, అలాగే సేవ చేయడానికి ఉత్సాహం చూపే స్వచ్ఛంద సేవకుల సంఖ్య కూడా పెరుగుతోంది; అయితే, సాధారణంగా తాము ఏమి చేయాలి లేదా ఎలా చేయాలి అనే విషయంలో వారికి స్పష్టమైన అవగాహన ఉండకపోవచ్చు.

ఆత్మశుద్ధి లేదా కరుణాభావంతో కూడిన ఆత్మసంతృప్తి కోసం చేసే పనైనప్పటికీ, స్వయం త్యాగంతో బాధను నివారించడం మరియు దానధర్మాలు చేయడం నిజంగా మంచి విషయమే. కానీ, ఆ దానధర్మాలు అహంకారపూరితమైన ఆధిపత్య భావన లేదా అవమానకరమైన ధోరణి లేకుండా, ‘మానవ రూపంలో ఉన్న దేవుడికి సేవ చేస్తున్నామనే’ భావనతో చేసినప్పటికీ, అవి సేవ పొందే వ్యక్తిలో కలిగే న్యూనతా భావాన్ని పూర్తిగా తొలగించలేవు. సహాయం లేదా ఉచిత సేవ పొందే వ్యక్తి, తాను ఇతరుల జాలికి పాత్రుడినయ్యాననే భావనను తప్పక కలిగి ఉంటాడు; ఇది అతనిలో స్వావలంబన మరియు ఆత్మగౌరవం పెంపొందడానికి ఏమాత్రం దోహదపడదు. పురుష లక్షణానికి (వ్యక్తిత్వ వికాసానికి) ఆత్మగౌరవం అత్యవసరం మరియు ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో అది ఒక గొప్ప సంపద. ఎందుకంటే, శరీరం, మేధస్సు, ఆస్తులు లేదా ప్రతిభ వంటి భౌతిక స్థాయిలలో కనిపించే గర్వం లేదా అహంకారం కూడా—నిజమైన ‘స్వ’ (ఆత్మ లేదా అంతరాత్మ) పట్ల ఉండే గౌరవానికి వికృత రూపాలే. ఆ నిజమైన ఆత్మ సమస్త కోరికలకు అతీతమైనది, అందుకే అది బయటి నుండి దేనినీ స్వీకరించడానికి ఇష్టపడదు. నైతిక కోణంలో చూస్తే, సేవ లేదా వస్తువుల రూపంలో తగిన ప్రతిఫలం చెల్లించి సంపాదించని దానిని ఇతరుల నుండి స్వీకరించడానికి నిరాకరించడం అనేది ఈ ఆత్మగౌరవానికి ఒక నిదర్శనం. మనిషిలో ఉండే ఇటువంటి గర్వం ధర్మబద్ధమైనది. కాబట్టి, ఈ గర్వాన్ని (ఆత్మగౌరవాన్ని) కాపాడి పెంపొందించడం ధర్మం యొక్క బాధ్యత; మనిషిలోని ఆత్మగౌరవాన్ని అణచివేసే లేదా మందగింపజేసే ఏదీ సరైన మతం అనిపించుకోదు. ఒక వ్యక్తి మరొకరిలోని దైవాన్ని స్వేచ్ఛగా సేవించడం మంచి ధర్మమే కావచ్చు, కానీ దానిని పొందే వ్యక్తి ఆధ్యాత్మికంగా ఉన్నత స్థితిని పొందలేడు. అతను తనను తాను కేవలం దానాన్ని స్వీకరించేవాడిగా మాత్రమే భావిస్తాడు; దాత యొక్క అంతర్గత భావనను లేదా ఆలోచనను గ్రహించలేకపోవడం వల్ల, తనను దేవుడిగా భావించి పూజిస్తున్నారన్న విషయం అతనికి తెలియదు. ఈ రకమైన సేవలో అవమానకరమైన దానం లేదా ఆధిపత్య ధోరణి తాలూకు బాధను అతను అనుభవించకపోయినా, తనను తాను జాలికి పాత్రుడిగా భావించడం నుండి మాత్రం తప్పించుకోలేడు. వస్తువుల రూపంలో గానీ లేదా సేవల రూపంలో గానీ ఎటువంటి ప్రతిఫలం చెల్లించకుండానే తాను ఏదో పొందుతున్నానని అతనికి తెలుసు. తనకు పొందే హక్కు లేని దానిని తాను స్వీకరిస్తున్నానని అతను భావిస్తాడు. భారతదేశంలో దానాన్ని స్వీకరించే వారిలో, న్యూనతా భావానికి లోనుకాకుండా ఉన్న ప్రధాన వర్గం పూజారులు; వారు దానాన్ని తమ హక్కుగా భావిస్తారు. సమాజం యొక్క మతపరమైన అవసరాలను తీర్చడం ద్వారా వారు సమాజానికి అందించిన సేవల నుండే ఈ ధోరణి ఉద్భవించి ఉండాలి. కాలక్రమేణా, వారు తమను తాము భూమిపై చిన్న దేవుళ్లుగా (భూదేవతలుగా) భావించడం నేర్చుకున్నారు, తద్వారా సేవ చేసినా చేయకపోయినా, పుట్టుకతోనే తమకు పూజలు పొందే హక్కు ఉందని వాదించసాగారు. ఈ న్యూనతా భావం లేని మరో వర్గం కూడా ఉంది – వారే ఆధ్యాత్మికవేత్తలు మరియు సన్యాసులు. వీరు సమాజానికి అందించే ఆధ్యాత్మిక సేవలను ‘ఆత్మత్యాగం’గా భావించరు; అలాగే, తమకు లభించే వాటిని మనుషుల నుండి పొందే బహుమతిగా కాకుండా, దేవుని ప్రసాదంగా స్వీకరిస్తారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, తాము పొందే దానిపై తమకు హక్కు ఉందనే దృఢమైన నమ్మకం మాత్రమే, ఏదైనా స్వీకరించేటప్పుడు కలిగే న్యూనతా భావాన్ని తొలగించగలదు.

కాబట్టి, నిజమైన ధర్మం మరో అడుగు ముందుకు వేసి, సమాజంలోని ఏ వ్యక్తి కూడా తనకు హక్కు లేని దానం, జాలి లేదా ఉచిత సేవలకు పాత్రుడిగా భావించాల్సిన పరిస్థితి రాకుండా చూడాలి. సమాజంలో అందుబాటులో ఉన్న భౌతిక, మేధోపరమైన, సౌందర్యపరమైన మరియు ఆధ్యాత్మిక వస్తువులు మరియు సేవలన్నింటిలోనూ ప్రతి పురుషుడు, స్త్రీ మరియు బిడ్డకు వాటా పొందే హక్కు ఉండాలి. అటువంటి వస్తువులు మరియు సేవల సృష్టిలో పాలుపంచుకునే హక్కు సమాజంలోని ప్రతి విభాగానికి ఉండాలి. ఉమ్మడి వస్తువుల ఉత్పత్తి కోసం ఇతరులతో కలిసి పనిచేసే అవకాశపు హక్కును ప్రతి ఒక్కరికీ కల్పించాలి. ఎందుకంటే, అవకాశాలు లేక ఎవరైనా ఉత్పత్తిలో పాలుపంచుకోనంత కాలం, తాను ఇతరుల శ్రమ ఫలాలను దుర్వినియోగం చేస్తున్నాననే వాస్తవాన్ని గ్రహించకుండా ఉండలేరు, తద్వారా వారు ఆత్మగౌరవాన్ని కోల్పోతారు. అంతిమంగా దీని అర్థం ఏమిటంటే, సంపదకు సంబంధించిన అన్ని వనరులను, ఉత్పత్తి సాధనాలను సమాజం మొత్తపు ఉమ్మడి ఆస్తిగా మార్చాలి మరియు ఉన్నవాళ్ల దయాదాక్షిణ్యాలపై ఆధారపడి జీవించే పేదవాళ్లు ఎవరూ ఉండకూడదు. ఇది సామ్యవాదానికి దారితీస్తుంది, ఎందుకంటే ప్రతి సాధారణ మనిషి ఆత్మగౌరవానికి అత్యంత అవసరమైన హక్కుల భావన, సామ్యవాద సమాజంలో మాత్రమే ప్రతి ఒక్కరికీ లభిస్తుంది. దానం స్వీకరించడం అనేది నిజమైన ధర్మ స్ఫూర్తికి ఎంత విరుద్ధమో, సామ్యవాద స్ఫూర్తికి కూడా అంతే విరుద్ధం.

దాతృత్వం మరియు స్వార్థరహిత సేవలు ఎంత వాంఛనీయమైనవో, సోషలిజం అంతకంటే ఎక్కువ వాంఛనీయమైనది అనే సత్యాన్ని నొక్కి చెప్పాలి; ఎందుకంటే సోషలిజం మరియు దాతృత్వ ప్రయత్నాల లక్ష్యం ఒకటే అయినప్పటికీ, దాతృత్వం చిన్న స్థాయిలో అస్తవ్యస్తంగా మరియు పద్ధతి లేకుండా చేయడానికి ప్రయత్నించే పనులను, సోషలిజం ప్రణాళికాబద్ధంగా మరియు పద్ధతి ప్రకారం విస్తృత స్థాయిలో సాధిస్తుంది. ఇతర దేశాలలో దాతృత్వం సాధించాలని ఆశించి విఫలమైన పనులను, సోషలిస్ట్ జీవన విధానంలో సాధించవచ్చని ఆధునిక రష్యా నిరూపించింది. దాతృత్వానికి ప్రత్యామ్నాయంగా అంతకంటే మెరుగైనది ఏదీ లేనంత కాలం మాత్రమే సామాజిక జీవితంలో దాతృత్వానికి స్థానం ఉంటుంది; సోషలిజం స్థాపించబడినప్పుడు, దాతృత్వం తన లక్ష్యం అప్పటికే నెరవేరినట్లు గుర్తిస్తుంది మరియు దానికి ఇకపై ఎటువంటి ఉపయోగం ఉండదు. సోషలిజం లక్ష్యాన్ని సాధించే దిశగా దాతృత్వం అనేది ఒక మధ్యంతర దశ మాత్రమే; నిజానికి సోషలిజం అనేది దాతృత్వం నెరవేర్చాలని కోరుకునే వాటన్నింటికీ సహజమైన మరియు సంపూర్ణమైన పరిపూర్ణత.

సేవ మరియు దాతృత్వం అనేవి సమాజ అభ్యున్నతి కోసం కాకుండా, వ్యక్తి యొక్క స్వయం అభ్యున్నతి లేదా ఆధ్యాత్మిక వికాసం కోసం ఉద్దేశించబడ్డాయని అనవచ్చు; ఒకవేళ పరిపూర్ణతను సాధించడం సాధ్యమైనా, సమాజాన్ని ఎప్పటికీ పరిపూర్ణంగా ఉంచడం లేదా ఎక్కువ కాలం ఆ స్థితిలో ఉంచడం అసాధ్యం (ఎందుకంటే ఈ ప్రపంచం ఎప్పటికీ తిన్నగా చేయలేని కుక్క తోక వంటిది); అలాగే బాహ్య ప్రపంచం యొక్క శాశ్వత అభ్యున్నతిపై ఎటువంటి నిశ్చయత లేనందున, బాహ్య దృక్పథం కంటే వ్యక్తిగత (ఆంతరిక) దృక్పథమే ముఖ్యమైనది, ఎందుకంటే వ్యక్తిగత వికాసం అనేది ఆత్మకు శాశ్వతమైన లాభం. సమాజంలోని ప్రతి వ్యక్తి ఏకకాలంలో పరిపూర్ణతను సాధించడం అనే అంశం (ఇది ఒక అసాధ్యమైన భ్రమ కావచ్చు) పక్కన పెడితే, ఈ వ్యక్తిగత దృక్పథం వెనుక స్వార్థం అనే అంశం ఉందని మనం గమనించాలి; ఎందుకంటే ‘స్వయం విస్మరణ’ (అహంకారాన్ని వదిలిపెట్టడం) అనేది వ్యక్తి యొక్క ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధికి ఉపయోగపడేలా ఉద్దేశించబడింది, కాబట్టి ఇందులో ఒక అంతర్గత వైరుధ్యం ఉంటుంది. ఇందులో నైతికపరమైన లోపం కూడా ఉంది: ఇది సమాజంలో సంరక్షణ అవసరమైన పేదలు, అజ్ఞానులు, రోగులు మరియు నిస్సహాయులు ఉన్నారనే విషయాన్ని అంగీకరించడమే కాకుండా, వారు సామాజిక జీవితంలో శాశ్వత భాగంగా ఉండిపోవాలని కూడా సూచిస్తుంది. ఎందుకంటే, ఇవి లేకుండా, ఆత్మాశ్రయ నైతిక ఆదర్శవాదికి దానధర్మాలు మరియు ఉచిత సేవలో నిమగ్నమవ్వడానికి అవకాశం ఎక్కడ ఉంటుంది? అందువల్ల ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాది, కొంతమంది ప్రజలను ఎల్లప్పుడూ ఆస్తిహీనులుగా, పేదలుగా, అజ్ఞానులుగా, రోగులుగా మరియు నిస్సహాయులుగా ఉంచాలని చెప్పవలసి వస్తుంది, తద్వారా ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాదులు అటువంటి ప్రజలకు సేవ చేయడం ద్వారా తమ మోక్షాన్ని పొందగలరు. అందువల్ల, కేవలం ఆత్మాశ్రయ దృక్పథం, ఉద్దేశపూర్వకంగా కాకపోయినా, ఒక రకమైన హేయమైన అన్యాయాన్ని మరియు స్వార్థాన్ని కలిగి ఉంటుంది; మరియు దాని సంపూర్ణ నిర్దోషత్వం కారణంగా నిందార్హం కావచ్చు, అయినప్పటికీ అది తన తక్షణ లక్ష్యానికి విరుద్ధంగా ఉంటుంది, ఆ లక్ష్యం ఎవరి కోసం అయితే ఇది ఒక విధమైన ఆత్మత్యాగాన్ని కలిగిస్తుందో వారి శ్రేయస్సు. కేవలం ఆత్మాశ్రయ వైఖరిలోని ఈ స్వీయ-వైరుధ్యాలను వస్తునిష్ఠ వైఖరికి సమాన ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం ద్వారా మాత్రమే పరిష్కరించవచ్చు. వస్తునిష్ఠ ఆదర్శవాదం యొక్క ప్రాథమిక ఉద్దేశ్యమైన ఇతరుల శ్రేయస్సును కంటే, ఆత్మత్యాగానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనిచ్చే ఆత్మాశ్రయ నైతిక ఆదర్శవాదం కూడా, చివరికి తన ఆత్మ మోక్షాన్ని పూర్తిగా విస్మరించినప్పుడే తార్కిక పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. ఇది చివరికి దానిని తిరిగి వస్తునిష్ఠ ఆదర్శవాదం వైపే మళ్లిస్తుంది. ఆత్మ యొక్క ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధిని నిర్లక్ష్యం చేసే కేవలం వస్తునిష్ఠ ఆదర్శవాదం, దానిలోని కొన్ని అంశాలు ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాద పరిధిలోకి వస్తాయి, తన ఉద్దేశ్యాన్ని తానే విఫలం చేసుకుంటుంది. ఎందుకంటే అది ఆత్మను దాని అత్యుత్తమ స్థితిలో కూడా సామాజిక సేవకు సరిపోని సాధనంగా మాత్రమే మారుస్తుంది. అందువల్ల, ఈ రెండు రకాల తీవ్రతలు అటువంటి ఆదర్శవాదం యొక్క అసలు లక్ష్యానికే హానికరమైనవి మరియు వాటిని తప్పక నివారించాలి. ఆత్మత్యాగం మరియు బాధల ద్వారా ఆత్మ-అభివృద్ధిని ప్రాథమికంగా పరిగణించే ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాదం ఎంత అవసరమో, అలాగే వ్యక్తుల మరియు సమాజం యొక్క సంపూర్ణ నైతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక ఆరోగ్యాన్ని కాపాడటానికి, తన ఆధ్యాత్మిక లాభంతో సంబంధం లేకుండా ఇతరుల సంక్షేమమే ప్రాథమికంగా పరిగణించే వస్తునిష్ఠ నైతిక ఆదర్శవాదం కూడా అంతే అవసరం. స్వప్రయోజనం, సమాజ ప్రయోజనం, అలాగే సమాజ ప్రయోజనం స్వప్రయోజనంతో అంతిమంగా ఏకీభవించే ఆదర్శం కంటే ఉన్నతమైన నైతిక ఆదర్శం మరొకటి ఉండదు – ఇదే సామ్యవాదం ఊహించిన ఆదర్శం. ఆత్మత్యాగం, ఆత్మత్యాగం ద్వారా ఆత్మాభివృద్ధిని సాధించడం కోసం ఇతరులకు సేవ చేయాలనే ఆదర్శంతో ప్రారంభమయ్యే కర్మ యోగం, ఇతరుల మేలులో తన మేలును కనుగొనడంలో పరిపూర్ణమవుతుంది. ‘నేను’ అనే ప్రయోజనం నశించినప్పుడు, మిగిలింది ఇతరుల ప్రయోజనమే; లేదా, ఇతరుల నుండి వేరుగా ‘నేను’ అనే అహం లేదు; అంతా ‘నేను’ లేదా అంతా ‘నువ్వు’. అందువల్ల, ప్రతి ఆత్మత్యాగం, సమాజం యొక్క సామ్యవాద ఆదర్శాన్ని దాని ఆరోగ్యకరమైన వ్యక్తీకరణ మరియు నెరవేర్పు కోసం, ప్రారంభంలోనే ఊహించాలి మరియు ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాదం యొక్క అంతర్గత వైరుధ్యాలను నివారించాలి.

ఈ దేశంలో వస్తునిష్ఠ ఆదర్శాన్ని విస్మరించి, ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శానికి అధిక ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం వల్ల, కొద్దిమంది గొప్ప సాధువులు మరియు పరోపకారులు మాత్రమే తయారైనప్పటికీ, దేశంలోని అసంఖ్యాక ప్రజలు వారి విధికి వదిలివేయబడ్డారు.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -26-9-26-ఉయ్యూరు 

రచన: ఎస్. ఎస్. సూర్యనారాయణ శాస్త్రి-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

(మద్రాసు విశ్వవిద్యాలయంలో తత్వశాస్త్ర రీడర్)

ప్రయోజనం అనే భావన మనలో ఎంతగా పాతుకుపోయిందంటే, మనం దాదాపు ప్రతీదాన్నీ దానితోనే పరీక్షిస్తాము. మనం దానిని విలువతో సమానం చేయడమే కాకుండా, విలువకు కూడా దానిని అన్వయించే ధోరణిని కలిగి ఉంటాము. అందువల్ల, విలువగా చెప్పబడిన దానిని గురించి కూడా మనం కొన్నిసార్లు, “దీని వలన ప్రయోజనం ఏమిటి?” అని అడుగుతాము. ఈ విధంగా ఆ భావనకు ఆశించే సార్వత్రికత, దానిని సమర్థించేవారి స్థిరత్వానికి కీర్తిని తీసుకురావచ్చు కానీ, వారి స్పష్టమైన ఆలోచనా విధానానికి కాదు. ఏ భావనకైనా, ప్రయోజన భావనకు కూడా, స్పష్టమైన పరిమితులు ఉంటాయి. ఒకవేళ మనం తిరిగి, “ప్రయోజనం వలన ప్రయోజనం ఏమిటి?” అని అడిగితే, మనం అనంతమైన ప్రయోజనాల పరంపరలోకి నెట్టబడతాము, లేదా సార్వత్రిక ప్రయోజనం నుండి ప్రత్యేక ప్రయోజనాలు (బహువచనంలో) ఉద్భవించే ఒక వలయంలోకి వెళ్తాము, ఇక్కడ ఆ ప్రత్యేక ప్రయోజనానికి సార్వత్రిక ప్రయోజనమే కారణంగా ఉపయోగపడుతుంది; అయితే, దీనితో మనకు ఆ ప్రత్యేక ప్రయోజనాలతో గానీ, ఆ సార్వత్రిక ప్రయోజనాలతో గానీ అంతిమ సంతృప్తి లభించదు. నిజం ఏమిటంటే, మన పరిమిత భావనలు తమకంటే ఉన్నతమైన సత్యాన్ని కలిగి ఉన్నంత వరకు మాత్రమే విలువైనవి. వివిధ రకాల వస్తువులు ఉపయోగకరంగా ఉంటాయి, కానీ ఉపయోగం అనేది ఉపయోగం కంటే ఉన్నతమైనది; విలువలో పాలుపంచుకునేది ఏదైనా విలువైనదే, కానీ విలువ గురించి అదే విషయాన్ని అర్థవంతంగా చెప్పలేము; గ్రహింపులు మరియు ప్రతిపాదనలు సత్యమైనవి, కానీ సత్యం సత్యమని చెప్పడం అర్థరహితం; చర్యలు, ఉద్దేశాలు, సంకల్పాలు మంచివి కావచ్చు లేదా కాకపోవచ్చు, కానీ మంచితనం అనేది కేవలం ఉంటుంది. మరియు ఈ రంగాలలో ప్రతిదానిలో, మనం ఎంత పైకి వెళ్తే, లక్ష్యం మరియు సాధనం అనే వర్గానికి అంత తక్కువ వర్తింపు ఉంటుందని మనం కనుగొంటాము. మనం ప్రపంచాన్ని దాని వైవిధ్యంలో అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, మనం గమనించే వాటిలో సంబంధాలను ఏర్పరుచుకుంటాము; ఇవి ప్రధానంగా యాంత్రిక కారణత్వ స్వభావానికి చెందినవి. “ఇది ఎలా జరిగింది?” అని మనం అడుగుతాము, మరియు A వల్ల B జరిగిందని, లేదా C వల్ల D జరిగిందని చెప్పినప్పుడు సంతృప్తి చెందుతాము. కానీ మనం త్వరలోనే ఈ దశను దాటి, “A వల్ల B ఎందుకు జరిగింది?” అని అడుగుతాము. కారణత్వాన్ని ఒక ప్రేరణగా తీసుకున్నప్పుడు మనం సంతృప్తి చెందడం మానేస్తాము; మనం నెరవేర్చబడిన లక్ష్యాన్ని, సాధించిన ఉద్దేశ్యాన్ని, ఒక ప్రక్రియ లేదా చర్య యొక్క ప్రయోజనాన్ని తెలుసుకోవాలనుకుంటాము. ఈ పురోగతి (కొంతమంది దీనిని ఆదిమ మానవరూపకల్పన వైపు తిరోగమనంగా కూడా భావించవచ్చు) ఎంత స్పష్టమైనదంటే, ప్రయోజనం లేని ఒక ఉద్దేశ్యం వైపు, స్వయం అంతిమ లక్ష్యమైన ఒక గమ్యం వైపు మరింత పురోగమించే అవకాశాన్ని మనం సాధారణంగా మరచిపోతాము. మాయాజాలం నుండి, యాంత్రిక శాస్త్రం నుండి హేతువుకు లభించిన ఈ ద్వంద్వ విముక్తి, తన శక్తి మరియు విజయాల గురించిన భావనతో దానిని ఎంతగా మైమరపింపజేస్తుందంటే, మరింత పురోగమించే అవకాశాలను అది చూడలేకపోతుంది.

ఇటువంటి ఆత్మసంతృప్తి భారతదేశంలో ప్రాచీన కాలంలో కూడా వ్యక్తమయ్యేది. శాస్త్ర ప్రావీణ్యత ఉందని చెప్పబడినప్పటికీ, భారతీయ తత్వవేత్త తన వ్యవస్థను కేవలం పొందిక ప్రమాణాలతోనే కాకుండా, ప్రయోజన ప్రమాణాలతో కూడా సమర్థించుకోవడానికి అతిగా ఆత్రుతపడ్డాడు. వాచస్పతి యొక్క ఒక ప్రసిద్ధ సూక్తి ఈ విషయాన్ని స్పష్టం చేస్తుంది: స్పష్టంగా ఉన్నదాన్ని గానీ, నిరుపయోగమైనదాన్ని గానీ తెలుసుకోవడానికి ఎవరూ ప్రయత్నించరు. దోషరహితమైన కంటికి, ఏకాగ్రతతో కూడిన మనస్సుకు పూర్తి వెలుగులో చూపబడిన కుండ గురించి మరింత తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఉండదు; అలాగే, కాకి పళ్ళను లెక్కించడానికి కూడా ఎవరూ శ్రమపడరు. భారతీయ తత్వశాస్త్రం యొక్క అత్యంత ఆచరణాత్మక స్వభావాన్ని తెలియజేయడానికి ఈ ప్రసిద్ధ సూక్తిని నేటికీ తరచుగా ఉటంకిస్తారు. అయితే, ఈ సూక్తిని సవాలు చేయకుండా వదిలివేయలేము. కనీసం రెండు కారణాల వల్ల ఇది పరిశీలనకు అర్హమైనది. భారతీయ తత్వశాస్త్రం యొక్క ఆదర్శం, సాధారణంగా భారతీయ సంస్కృతి యొక్క ఆదర్శంగా పరిగణించబడవచ్చు; మరియు ఆచరణాత్మకత అనే వాదనను అంగీకరించినప్పటికీ, నిస్వార్థ జ్ఞానాన్వేషణకు భారతీయ సంస్కృతి వ్యతిరేకమని ఒప్పుకోవాలి. అయితే, మానవుడు కాకి పళ్ళ పట్ల కూడా ఉదాసీనంగా ఉండటం మానేశాడు. అలాగే, శాస్త్రీయ జ్ఞానం యొక్క పెరుగుదల కేవలం మానవుని ఆచరణాత్మక ఆసక్తుల పరిధి పెరుగుదలతో సమానంగానే సాగిందని కూడా చెప్పలేము. కాకిని మిత్రునిగానో, శత్రువుగానో చూడటం వల్ల దాని గురించిన జ్ఞానం పెద్దగా ప్రభావితం కాదు; దోమ గురించిన జ్ఞానం కూడా మలేరియా వ్యాధి సంక్రమణపై జరిగిన పరిశోధన తర్వాత కాకుండా, దానికి ముందే వచ్చింది. శాస్త్రీయ జ్ఞానం యొక్క పర్యవసానంగా ప్రయోజనం ఉంటుంది, దాని కారణంగా కాదు. దానికి కారణం, జ్ఞానం యొక్క ఆకర్షణీయతే.

పరిశీలన మరియు ప్రయోగం అనేవి జ్ఞానాన్ని ఒక అంతిమ లక్ష్యంగా భావించి ప్రారంభమవుతాయి; యాదృచ్ఛికంగా అవి ఇతర లక్ష్యాలకు కూడా దారితీస్తాయి. లఘు తరంగాలపై పరిశోధన మరియు లఘు తరంగ వైర్‌లెస్ ప్రసారం యొక్క విజయం మరచిపోలేనంత ఇటీవలివి. ఆచరణాత్మకంగా పనికిరానిదిగా, అందువల్ల ఔత్సాహికులు నిస్వార్థంగా ప్రయోగాలు చేయడానికి అనువైన క్రీడాస్థలంగా కొట్టిపారేసినది, (అక్షరాలా) సుదూర ఆచరణాత్మక పరిణామాలతో ఒక కొత్త అద్భుతంగా మారింది. శాస్త్రీయ జ్ఞాన పురోగతిని గౌరవించే మనలో కొందరు, ఒక ఆచరణాత్మక ఆదర్శాన్ని మన సంస్కృతి లక్షణంగా నిలబెట్టడాన్ని సమచిత్తంగా అంగీకరించలేము.

ఆ ఆదర్శాన్ని సవాలు చేయడానికి మరో కారణం ఏమిటంటే, భారతీయ తత్వశాస్త్రంలోని కొన్ని వ్యవస్థలు దాని పట్ల కేవలం పైపై సానుభూతిని మాత్రమే చూపించాయి. వాచస్పతి యొక్క పైన ఉదహరించిన వాక్యం రెండు గ్రంథాలలో కనిపిస్తుంది, ఒకటి సాంఖ్య తత్వంపై రాసిన గ్రంథం కాగా, మరొకటి అద్వైత వేదాంతంపై రాసిన గ్రంథం. ఈ రెండు వ్యవస్థల లక్ష్యం జ్ఞానమే; మొదటి దానిలో అది పదార్థం నుండి వేరుగా ఉన్న ఆత్మకు సంబంధించిన విచక్షణాపరమైన జ్ఞానం; రెండవ దానిలో ఆత్మే సర్వస్వం అని, పదార్థం అనేది ఆత్మపై అజ్ఞానం యొక్క ఆరోపణ మాత్రమేనని గ్రహించడం. ఏ సందర్భంలోనైనా ఈ గ్రహింపు ఆత్మ కోసమే. ఆచరణాత్మక ప్రారంభ బిందువుకు అనుగుణంగా, ఈ గ్రహింపుకు బహుశా ఒక ఆచరణాత్మక ఉపయోగం ఉండాలి. కానీ విచిత్రంగా, అటువంటి ప్రయోజనం ఏదీ లేదు. గమ్యానికి, సాధనానికి మధ్య భేదం, సాధనాన్ని సాధనంగా ఉపయోగించి గమ్యాన్ని సాధించడానికి చేసే ప్రయత్నం, ఇవన్నీ పదార్థానికి సంబంధించిన లక్షణాలు; ఆత్మకు ప్రయోజనం గానీ, కార్యాచరణ గానీ లేదు; అందువల్ల, ఆ సాక్షాత్కారం బహుశా భౌతిక విషయాలకు తప్ప మరే ప్రయోజనానికీ ఉపయోగపడదు, మరియు ఆత్మలమైన మనకు దానితో సంబంధం లేదు. “నిజానికి, నేను బంధించబడలేదు, విడుదల పొందనూ లేను; బంధించబడి, విడుదల పొందింది భౌతిక పదార్థమే” – ఇది విచక్షణ జ్ఞానం యొక్క స్వభావం. ఇది మొదటి చూపులో కేవలం ఉపయోగకరంగానే కాకుండా, అత్యంత ఉపయోగకరంగా కూడా కనిపించవచ్చు. అయితే, ఇది విశ్లేషణకు నిలబడదు, ఎందుకంటే ఉపయోగం అనేది కార్యాచరణ మరియు ప్రయోజనంతో ముడిపడి ఉంటుంది, అయితే ఆత్మ పనిచేయదు మరియు దానికి సాధించవలసిన ప్రయోజనం ఏదీ లేదు, తన విడుదలను కూడా కాదు, ఎందుకంటే అది వాస్తవానికి ఎన్నడూ బంధించబడదు. ప్రయోజనాన్ని అవాస్తవికమైన దాని పరిధిలోకి నెట్టివేయడం ఇదే విధంగా అద్వైతంలో కూడా కనిపిస్తుంది. భ్రాంతికరమైనది ఆచరణాత్మకంగా ఎలా సమర్థవంతంగా ఉంటుందని (వాస్తవ ప్రపంచం నిస్సందేహంగా సమర్థవంతంగా ఉంటుంది) తరచుగా ఒత్తిడి చేసినప్పుడు, అద్వైతి అటువంటి సమర్థత భ్రాంతికరమైన లేదా అనిర్ధారితమైన వాటికి మాత్రమే చెందుతుందని బదులిస్తాడు. పూర్తిగా అవాస్తవమైనది గొడ్రాలి కొడుకు కంటే ఎక్కువ ఉపయోగకరంగా ఉండదు; అలాగే పూర్తిగా వాస్తవమైనది సమర్థవంతంగా ఉండదు, ఎందుకంటే అది ఇప్పటికే పరిపూర్ణమైనది; అది ఏదీగా మారలేదు లేదా దేనికీ సేవ చేయలేదు; మార్పు, ప్రయోజనం, ప్రయోజనం – ఇవి తప్పనిసరిగా వాస్తవం కాని, అవాస్తవం కాని ఒక మధ్యస్థ స్థితికి చెందినవిగా ఉండాలి. అందువల్ల, వాచస్పతి యొక్క ప్రబోధాత్మక ప్రకటన ఉన్నప్పటికీ, వివరించబడిన రెండు వ్యవస్థలలో దేనిలోనూ అంతిమ లేదా సంపూర్ణ ప్రయోజనం సాధించడం జరగదని మనం గమనిస్తాము. దానికి బదులుగా, ప్రయోజనకర పరిధి నుండి పలాయనం, మరియు ఏకాంతంగా ఉండటానికి లేదా తన స్వభావంలోనే నిలిచిపోవడానికి చేసే ప్రయత్నం మాత్రమే ఉంది. ఫలితానికి మరియు ప్రారంభంలో ఊహించిన దానికి మధ్య ఉన్న ఈ వైరుధ్యం, ప్రయోజనవాద ప్రకటనలను యథాతథంగా అంగీకరించే ముందు ఒకరిని ఆలోచింపజేయడానికి సరిపోతుంది.

ఒక ప్రయోజనం ఆశించకుండా అత్యంత మందబుద్ధి గలవాడు కూడా శ్రమించడు అనేది ఒక పరిమిత అర్థంలో నిజమే; కానీ దీనికి వ్యతిరేకమైనది కూడా అంతే స్పష్టంగా ఉండాలి: ఒక తల్లి తన బిడ్డ కోసం తనను తాను నిస్వార్థంగా అర్పించుకోవడం, ఒక దేశభక్తుడు తన దేశం కోసం తన జీవితాన్ని, స్వేచ్ఛను త్యాగం చేయడం, ఒక ఆదర్శవాది తన సర్వస్వాన్ని దేశానికి అంకితం చేయడం.

ఉపనిషత్తుల జ్ఞానాన్ని అక్కడక్కడా ఒక పరమ గమ్యాన్ని సాధించే సాధనంగా ప్రదర్శించారన్నది నిజమే; ఆత్మజ్ఞాని సమస్త దుఃఖాలకు అతీతుడవుతాడని చెప్పబడింది. అయితే, అటువంటి ప్రకటనలు, ప్రతిఫలాలను ఆశించనంత పరిణతి చెందిన, కానీ ఆత్మజ్ఞానమే పరమ ప్రతిఫలం అని గ్రహించలేనంత వివేకం లేని నవదీక్షకుడి ఆసక్తిని రేకెత్తించడానికి మాత్రమే ఉద్దేశించినవి. బ్రహ్మజ్ఞానం ఒక సాధనంగా దేనికీ దోహదపడదని అద్వైతులు ఎత్తిచూపుతూనే ఉంటారు; దుఃఖం మరియు సంసారం యొక్క నాశనం ఈ జ్ఞానంలో ఒక భాగం మాత్రమే గానీ, దాని ఫలితం కాదు. బ్రహ్మజ్ఞానం ఒక అంతిమ లక్ష్యం, అది ఒక సాధన ప్రయోజనం కాదు. జ్ఞానమే స్వభావంగా గల ఆత్మ, మరేదానికీ అధీనంలో ఉండదు; ఎందుకంటే ఆత్మ తప్ప మరేదీ లేదు. దానిలో అంతిమ లక్ష్యం మరియు సాధనం అనే భావనలు అంతిమంగా అధిగమించబడతాయి.

ప్రపంచ సృష్టిలో బ్రహ్మం యొక్క ఆరోపిత కార్యం, మన కార్యకలాపాలన్నీ ఏ నమూనా ఆధారంగా రూపొందించబడాలో దానికి సరైన నమూనాని అందిస్తుంది. వేదాంతంలోని అన్ని శాఖల ప్రకారం, సృష్టి అనేది కేవలం ఒక క్రీడ; అది ఒక సహజమైన, ప్రేరణ లేని చర్య. మన చర్యలు కూడా అదే విధంగా సహజంగా, స్వేచ్ఛగా ఉండాలి. ఆ పదానికి ఉన్న ఏకైక సరైన అర్థంలో, అవి ‘సృజనాత్మకంగా’ ఉండాలి. సృజనాత్మకత కేవలం ఉత్పత్తి లేదా పునరుత్పత్తిలో ఉండదు; దాని సారం సహజత్వం మరియు స్వేచ్ఛ, ఉద్దేశపూర్వకమైన గణన నుండి, అలాగే యాంత్రిక ప్రేరణ నుండి కూడా స్వేచ్ఛ; ఎందుకంటే, బెర్గ్సన్ చెప్పినట్లుగా, ప్రయోజనవాదం అనేది కేవలం యాంత్రికత వెనక్కి పనిచేయడమే.

అలాంటి దృక్పథంలో, అత్యున్నత జీవితం ప్రయోజనవాదంగా గానీ, సన్యాసిగా గానీ ఉండదు, కానీ ఒక సాధారణమైన లేదా ఇతర చేతివృత్తి నిపుణుడి సృజనాత్మకతతో కాకుండా, దైవిక సృజనాత్మకతతో కూడినదిగా ఉంటుంది. మన వారసత్వం గురించి మనకు తెలియకపోయినా, మనమందరం దేవుని కుమారులమే. మన అంతరంగ స్వభావాన్ని వెలికితీసే నిజమైన విద్య, మనల్ని చీమలలా కాకుండా, దైవికంగా ఉండటానికి బోధించాలి. విద్యావేత్త లక్ష్యం జీవనోపాధికి తగినట్లుగా ఉండటం కాదు, జీవితం పట్ల విశ్వసనీయత అయి ఉండాలి. తనలో గానీ, తన శిష్యునిలో గానీ సంపాదించే సామర్థ్యం అనేది విద్యలో ఒక భాగం మాత్రమే; ఆదర్శాన్ని ఎన్నడూ విస్మరించకపోతే, అది దానంతట అదే సమకూరిపోయే అంశం. చదువుకున్న నిరుద్యోగుల భారీ సంఖ్యను చూపించడం సరైన సమాధానం కాదు. వీరు తమను తాము కనుగొనలేకపోయారు, ఎందుకంటే చాలా సందర్భాలలో ఆత్మశోధన కోసం వీరికి శిక్షణ ఇవ్వబడలేదు. గతంలో (యాదృచ్ఛికంగా, కొన్ని సందర్భాలు మినహా) చేతివృత్తులే ఆదర్శంగా ఉండేవి. శిక్షణ పొందిన కొన్ని చేతివృత్తులు, జరగాల్సిన విధంగానే, కిక్కిరిసిపోయి విలువ లేకుండా పోయాయి. నేటి ప్రయత్నం ఒక కొత్త లేదా విస్తృతమైన ఆదర్శాన్ని ఊహించడం కాదు, కేవలం బోధన లేదా వ్యాపారం కంటే నేతపని లేదా వడ్రంగి పని ఎక్కువ పవిత్రమైనదని, స్ఫూర్తిదాయకమైనదని లేదా లాభదాయకమైనదని నిరాధారమైన ఊహతో, మరింత ప్రాథమికమైనవిగా చెప్పబడే ఇతర చేతివృత్తుల వైపు మళ్లడమే. తిరువళ్లువార్ ఒక నేతపనివాడు, ఏసు ఒక వడ్రంగి కొడుకు అన్నంత మాత్రాన ఈ వృత్తులకు ఒక దివ్య తేజస్సును ఆపాదించలేరు

విద్యా వ్యవస్థలో మార్పులు చేయడం చాలా చెడ్డ విషయం; కానీ ఆ మార్పులను దృక్పథంలో సమూలమైన మార్పుగా ప్రదర్శించినప్పుడు ఆ చెడు మరింత పెద్దది. మన ఉద్యోగాలలో అసలు సమస్య ఏమిటంటే, ఇకపై వృత్తి పట్ల ఒక భావన, ఒక పిలుపుకు స్పందన లేకపోవడం. ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒకటి కావాలని ప్రయత్నిస్తారు, అది అంతర్గత ప్రేరణ వల్ల కాదు, కేవలం ఎంతో కొంత స్థాయిలో ఏదైనా సంపాదించాలనే కోరికతోనే; మరియు విద్యను ఒకే మూసలో పెట్టేయడం వల్ల ఏ పిలుపుకూ వినిపించే అవకాశం లేకుండా పోతుంది, ఇది ఏమాత్రం పరిష్కారం కాదు. ప్రయోజనకరత్వాన్ని పక్కన పెడితే, అటువంటి పద్ధతి యొక్క అతిపెద్ద పాపం, అది యువతలోని సహజత్వాన్ని హరించి, వారి దైవిక వారసత్వాన్ని దోచుకోవడంలోనే ఉంటుంది. కాలదేవత దీనిని కూడా ఒక అభివృద్ధి దశగా అనివార్యం చేయవచ్చు. అయితే, ఇది కేవలం ఒక దశగా ఉండి, మరీ ఎక్కువ చెడుతో నిండి ఉండకపోతే, కనీసం మన సంస్కృతి ఒక భిన్నమైన ఆదర్శానికి నిలుస్తుందని గుర్తుంచుకోవడం మంచిది. ఈ విషయాన్ని ఎంత నొక్కి చెప్పినా తక్కువే, ఎందుకంటే పాశ్చాత్య దేశాలతో మన సంబంధం ఒకటి కంటే ఎక్కువ ఊహించని మరియు అవాంఛనీయ ఫలితాలను ఇచ్చింది. మనం ఇంకా బ్రిటిష్ పార్లమెంటరీ ప్రభుత్వాన్ని అలవరచుకోలేదు, బహుశా ఎప్పటికీ అలవరచుకోలేము; కానీ మన రాజకీయ చైతన్యం మేల్కొనడం ప్రారంభమైనప్పుడు బ్రిటన్‌లో ఆధిపత్యం వహించిన ప్రయోజనవాదం మన మనస్సులను ఆక్రమించింది, మరియు ఆ భావజాలం మనపై బహిరంగంగానూ, రహస్యంగానూ తన ప్రభావాన్ని చూపుతోంది. పాశ్చాత్య విద్యా విధానంలో భాగంగా, మనం పాశ్చాత్య క్రీడలను ఎంత ఉత్సాహంతో స్వీకరించామంటే, ఈనాడు తిండి లేని కూలీ కూడా బ్రాడ్‌మన్ స్కోరుపై ఆసక్తి చూపుతున్నాడు; కానీ దురదృష్టవశాత్తు, క్రీడ యొక్క సారం క్రీడాస్ఫూర్తి అని, ఫలితాల పట్ల సంపూర్ణ ఉదాసీనతతో ఆట ఆడే స్ఫూర్తి అని మనం నేర్చుకోలేదు. ఏదైనా ప్రభుత్వ వ్యవస్థ ఉద్దేశపూర్వకంగా ఇటువంటి ఫలితాన్ని సృష్టించి ఉంటే, అది నిజంగా ‘సైతాను’ అనే బిరుదుకు అర్హమైనది. అయితే, ఈ ఘనత లేదా అపకీర్తిలో అధిక భాగం మనకే చెందాలి. శైవ సిద్ధాంతి భావించిన ఆత్మ వలె, మనం కూడా మన తక్షణ పరిసరాల రంగును పులుముకునే ధోరణిని కలిగి ఉన్నాము. మరియు రంగు బాహ్య స్వరూపానికి సంబంధించినది కాబట్టి, మనం దాని స్ఫూర్తిని గ్రహించకుండా కేవలం రూపాలను అనుకరించడంలోనే చాలా వరకు విజయం సాధించాము. దాని పట్ల మన ప్రతిచర్య ఫలితంగా పర్యావరణం దిగజారుతుంది; అది మళ్ళీ మనపై పరిణామాలను కలుగజేస్తుంది; అలా కొనసాగుతుంది. ఈ చిత్తడిలో కూరుకుపోకుండా మనం ఎప్పుడైనా పైకి లేవాలంటే, మనం ముందుగా…

ఏదేమైనా, ఈ ఘనతలో లేదా అపఖ్యాతిలో అధిక భాగం మనకే చెందాలి. శైవ సిద్ధాంతం ప్రకారం ఆత్మ వలె, మనం కూడా మన తక్షణ పరిసరాల రంగును సంతరించుకోవడానికి మొగ్గుచూపాము. మరియు రంగు బాహ్య స్వరూపానికి సంబంధించినది కాబట్టి, మనం దాని స్ఫూర్తిని గ్రహించకుండా కేవలం రూపాలను అనుకరించడంలోనే చాలా వరకు విజయం సాధించాము. దాని పట్ల మన ప్రతిచర్య ఫలితంగా పర్యావరణం క్షీణిస్తుంది; దాని పర్యవసానాలు మళ్ళీ మనపైనే పడతాయి; ఇలాగే ఈ పరంపర కొనసాగుతుంది. ఈ ఊబిలో కూరుకుపోకుండా మనం పైకి లేవాలంటే, కేవలం ‘ప్రయోజనం’ లేదా ‘ఉపయోగం’ అనే భావనకు బానిసలుగా మిగిలిపోకుండా, ముందుగా మనం అంతర్ముఖులమై నిజమైన సృష్టికర్తలుగా మారాలి.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -26-9-26-ఉయ్యూరు 

 ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి. షెల్లీ జీవిత చరిత్ర-5

అధ్యాయం III.”

68

విలియం గాడ్‌విన్‌కు షెల్లీ రాసిన లేఖలను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాలి; ఆ యువ కవి సంఘటనలను వాస్తవ రూపంలో కాకుండా, తన ఉద్వేగభరితమైన  అతిశయోక్తితో కూడిన ఊహాశక్తి కోణంలో చూసేవాడు.

ఏదైనా సంఘటన గురించి ఖచ్చితమైన సత్యం  వాస్తవ జీవితపు కఠినమైన నిజాల ఆధారంగా వివరణ ఇవ్వడం అతనికి అసాధ్యం. ఇది అబద్ధాలు చెప్పే అలవాటు వల్ల కాదు (అతను అబద్ధాలను తీవ్రంగా అసహ్యించుకునేవాడు), కానీ తనను నియంత్రించలేని ఊహాశక్తికి అతను బందీగా, అమాయక బాధితుడిగా మారడం వల్ల అలా జరిగేది.

తానే స్వయంగా పాల్గొన్న లేదా ప్రత్యక్ష సాక్షిగా ఉన్న ఒక సంఘటన గురించి పది మంది వేర్వేరు వ్యక్తులకు అతను రాసినట్లయితే, ఆ పది నివేదికలు ముఖ్యమైన వివరాల విషయంలో ఒకదానికొకటి భిన్నంగా ఉండేవి. మరుసటి రోజు చెప్పే వివరణ ఆ రోజు చెప్పిన దానికి భిన్నంగా ఉండేది, అలాగే ఆ రోజు చెప్పినది అంతకుముందు రోజు చెప్పిన దానికి విరుద్ధంగా ఉండేది. కొన్ని ఉదాహరణలు చూద్దాం. అతను ఇలా రాశాడు: —

“ఆ ప్రచురణను నేను కాదనుకుంటే (అంగీకరించకపోతే), ఇక ఏమీ అనరని ఆక్స్‌ఫర్డ్‌లో నాకు చెప్పారు. నేను నిరాకరించాను, దాంతో నన్ను బహిష్కరించారు.”

ఇది తప్పు; అటువంటి ప్రతిపాదన ఏదీ చేయలేదు, అటువంటి సమాచారం ఏదీ ఇవ్వలేదు. కానీ ఆ విషయం గురించి తనదైన శైలిలో ఆలోచిస్తూ, ఆ ప్రతిపాదనను తానే తిరస్కరించినట్లు అతను ఊహించుకున్నాడు; తద్వారా, వాస్తవానికి ఉన్నదాని కంటే తాను గొప్ప త్యాగమూర్తిని అని నమ్ముతూ సంతృప్తి చెందాడు. అలాగే అతను ఇలా కూడా రాశాడు: —

“నేను ప్రస్తావిస్తున్న ఆ కాలంలో, నేను ఈటన్ (Eton)లో ఉన్నాను. నేను ఇప్పుడు అనుసరిస్తున్న సూత్రాలను రూపొందించుకోగానే, వాటి ప్రయోజనాలను వ్యాప్తి చేయాలని ఆశపడ్డాను. ఎటువంటి జాగ్రత్తా తీసుకోకుండానే ఆ పని చేశాను. నన్ను రెండుసార్లు బహిష్కరించారు, కానీ మా నాన్నగారి జోక్యంతో తిరిగి చేర్చుకున్నారు.”

ఇదంతా పూర్తిగా కల్పితం: ఈటన్‌లో ఉన్నప్పుడు అతను వివాదాస్పదమైనదేదీ ప్రచురించలేదు; అతను ఎప్పుడూ బహిష్కరించబడలేదు; ఒక్కసారి కూడా కాదు. ‘కాలేబ్ విలియమ్స్’ (Caleb Williams) రచయితకు లేఖ రాయడానికి కలం పట్టినప్పుడు, ఆ సందర్భం యొక్క గొప్పతనం మరియు గంభీరత అతని కవితా హృదయాన్ని పూర్తిగా ఆవరించాయి; అప్పుడు తన ప్రియమైన కుమారుడికి ఉపశమనం మరియు అండగా నిలిచేందుకు, శుభప్రదుడైన అపోలో దేవుడు అతనిపై ఒక శుభప్రదమైన దర్శనాన్ని ప్రసరింపజేశాడు. అప్పుడు అతను తన ఉపాధ్యాయిని (Dame) ఇంట్లో కూర్చుని, డాక్టర్ లిండ్ నుండి అప్పుగా తీసుకున్న ‘పొలిటికల్ జస్టిస్’ (Political Justice) గ్రంథాన్ని తన ముందు తెరిచి ఉంచుకోవడం అతనికి కనిపించింది. అతను అందులోని కొన్ని పేజీలను చదివి, తక్షణమే తన సిద్ధాంతాలను ఏర్పరచుకున్నాడు; అందులో అతనికి ఎదురైన స్వయంసిద్ధ సత్యాలు, వింతైన ఆవిష్కరణలు మరియు విరుద్ధమైన భావనలు (paradoxes) అతన్ని పరమానందంలో ముంచెత్తాయి.

70

“J. Pote, bibliopola et typographus” (పుస్తక విక్రేత మరియు ముద్రణకర్త) వారి ముద్రణాలయంలో, ఈటన్ (Eton) పాఠశాల వ్యాకరణ మరియు పాఠ్యపుస్తకాల మధ్య నిలబడి, గాడ్‌విన్ రాసిన బరువైన మరియు అమ్ముడుపోని పుస్తకాలను ఒక కలలాంటి వేగంతో, “కనీస జాగ్రత్త కూడా లేకుండా” తిరిగి ముద్రించడం అతనికి కనిపిస్తుంది. సమావేశమైన విద్యాధికారుల (Dons) ముందు నిలబడి బహిష్కరణకు గురికావడం అతనికి కనిపిస్తుంది; చివరగా, షోర్‌హామ్ (Shoreham) నియోజకవర్గ గౌరవనీయ సభ్యుడు, అకిలెస్ పాదాల వద్ద ప్రియమ్ రాజులాగా మోకాళ్లపై కూర్చుని, కఠిన హృదయుడు కాని డాక్టర్ కీట్‌ను వేడుకోవడం అతనికి కనిపిస్తుంది.

ఇదంతా కవితాత్మకంగా నిజమని అతను బలంగా, నిబద్ధతతో నమ్ముతాడు; అంతేకాక, వాస్తవంగా  నిజంగా జరిగిందని భావించి తన గౌరవనీయ మిత్రుడికి (లేఖల ద్వారా) తెలియజేస్తాడు. మరొక ఉదాహరణ ఉంది, అది ఇంకా విచిత్రమైనది; అతను ఇలా అంటాడు:

“పేదరికం ద్వారా నన్ను ఒప్పించి, దూర ప్రాంతంలోని సైనిక దళంలో ఏదైనా అధికారి పదవిని (commission) స్వీకరించేలా చేయాలని మా నాన్నగారు కోరుకున్నారు. నేను దూరంగా ఉన్న సమయంలో నాపై ఒక వ్యాజ్యాన్ని (pamphlet వ్యవహారానికి సంబంధించి) నడిపించి, చట్టపరమైన బహిష్కరణ (outlawry) ప్రక్రియ ద్వారా, ఆయన మరణానంతరం ఆస్తి నా తమ్ముడికి దక్కేలా చేయాలన్నది వారి ఉద్దేశ్యం.”

సైన్యంలో అధికారి పదవికి సంబంధించిన ప్రతిపాదన ఏదీ బైష్ (Bysshe)కు ఎప్పుడూ రాలేదు; ఆ వ్యాజ్యం, చట్టపరమైన బహిష్కరణ  ఆస్తి బదిలీ వంటి అంశాలు కేవలం ఒక కలలో మాత్రమే చోటు చేసుకోగలవు. అటువంటి సంఘటనల వర్ణన ఒక జర్మన్ కాల్పనిక నవలకు కూడా మరీ తీవ్రమైనదిగా లేదా విచిత్రమైనదిగా అనిపించేది; పాఠకులు వాటిని నిజమని నమ్మాలని కోరడం వారి విశ్వాసానికి మించిన భారమయ్యేది—అది ‘జాస్ట్రోజ్జి’ (Zastrozzi) లేదా ‘సెయింట్ ఇర్విన్’ (St. Irvyn) తండ్రి విషయంలో అయినా, లేదా ‘అహసుయెరస్’ (Ahasuerus – సంచరించే యూదుడు) యొక్క అస్వాభావిక తండ్రి విషయంలో అయినా సరే.

పెర్సీ బైష్ షెల్లీ. 71

అతని తండ్రి ప్రవర్తనకు సంబంధించిన మరికొన్ని ఫిర్యాదులు అనుకోకుండా అతిశయోక్తితో కూడినవి లేదా అపోహల వల్ల పుట్టినవి.

అయినప్పటికీ, తన పెద్ద కుమారుడు మరియు వారసుడికి ఒక నిర్ణీత, మితమైన మరియు తగినంత భత్యాన్ని (ఆర్థిక సహాయాన్ని) ఏర్పాటు చేసి ఉండాల్సింది వాస్తవం; అలాగే అతని అభిప్రాయాలను స్వేచ్ఛగా అనుసరించడానికి—లేదా మరింత కచ్చితంగా చెప్పాలంటే, చర్చల పట్ల అతనికి ఉన్న అంతులేని ఆసక్తిని తీర్చుకోవడానికి—అతనిని వదిలివేసి ఉండాల్సింది.

“మీ స్నేహితుడు షెల్లీ గురించి మరెవరికంటే మీకే ఎక్కువ తెలుసు; దయచేసి చెప్పండి, అతని నిజమైన అభిప్రాయాలు ఏమిటి?”

ఈ ప్రశ్న నన్ను తరచుగా అడిగేవారు. అడిగిన వ్యక్తి సరైన సమాధానం పొందడానికి అర్హులైనప్పుడు, నేను ఎప్పుడూ నిజాయితీగా మరియు నిష్పాక్షికంగా సమాధానం ఇచ్చేదాన్ని; కానీ ఆ విషయం యొక్క సహజమైన క్లిష్టత మరియు సంక్లిష్టత కారణంగా, అడిగిన వారికి పూర్తిగా సంతృప్తి కలిగించేలా సమాధానం ఇవ్వడం అరుదుగానే జరిగేదని నా భయం. ఆధునిక కాలంలో మరెవరికంటే కూడా మార్సిలియస్ ఫిసినస్ ప్లేటో రచనలను బాగా అధ్యయనం చేశారని భావిస్తారు. ఒక న్యాయపరమైన ఆదేశం (సబ్‌పీనా) ద్వారా అతన్ని మృత్యులోకం నుండి పిలిపించారు; విచారణకు హాజరయ్యేందుకు అవసరమైన ఖర్చులు చెల్లించబడ్డాయి. ఆ ప్రముఖ ప్లేటో అనుచరుణ్ణి ఇలా అడిగారు:

“ప్లేటో సంభాషణలలో (Dialogues) వ్యక్తమైనట్లుగా, సోక్రటీస్ నిజమైన అభిప్రాయాలు ఏమిటి?”

మరణించిన ఆ సాక్షి ఏమి సమాధానం ఇవ్వగలడు? తనతో వాదించడానికి ఎవరైనా దొరుకుతారని ఆశించిన ప్రతిసారీ, తన ముందు ఉంచిన ప్రతి సిద్ధాంతానికి సోక్రటీస్ వ్యతిరేకిగా నిలిచేవారు. అదే విధంగా, షెల్లీ నిజమైన అభిప్రాయాలు ఎప్పుడూ అతనితో వాదించే అవకాశం ఉన్న ఏ సహచరుడి అభిప్రాయాలతోనూ ఏకీభవించేవి కావు. తన విశ్వాసాన్ని అతను ఇలా ప్రకటించేవాడు: “నేను రిపబ్లికన్‌ని (ప్రజాస్వామ్యవాదిని); కానీ స్వచ్ఛమైన గణతంత్ర రాజ్యం (pure republic) అనేది అసాధ్యం;” మీరు ‘గణతంత్రం’ (republic) అని పిలిచేది వాస్తవానికి ఒక ‘అభిజాత్య పాలన’ (aristocracy). నేను ఒక అభిజాత్యవాదిని (aristocrat): మనుషులందరూ సహజంగా సమానమే; అలాంటప్పుడు ఒక వ్యక్తి మరొకరి కంటే ఎలా గొప్పవాడు కాగలడు? నేను దైవప్రకటిత మతాన్ని (revealed religion) నమ్ముతాను: అసలు దైవప్రకటన అనేది సాధ్యం కాదు, అది ఆచరణలో అసాధ్యం. నేను సహజ మతాన్ని (natural religion) విశ్వసిస్తాను: ఏ మతమూ ప్రకృతి సిద్ధమైనది కాదు, అది దైవప్రకటన ద్వారానే ఉనికిలోకి రాగలదు. ఆత్మ అమరమైనది: అది అమరమైనదని మీరు నిరూపించలేరు. మరణం అంటే సంపూర్ణ వినాశనం: మేధోపరమైన అంశాలన్నీ ఈ వినాశన సిద్ధాంతాన్ని ఖండిస్తాయి; అది నిలకడలేని వాదన. మరి, అపారమైన ప్రతిభ కలిగిన నా స్నేహితుడి నిజమైన అభిప్రాయాలు ఏమిటి? దయచేసి చెప్పండి, నా సున్నిత మనస్కులైన పాఠకులారా; అతను నాకు ఎప్పుడూ ఆ విషయాలు చెప్పలేదు! ఒకవేళ బిష్ (Bysshe) తన ఇష్టానుసారం వదిలివేయబడి, బయటి జోక్యం లేకుండా తన స్వంత అభిరుచులను అనుసరించే అవకాశం పొంది ఉంటే, తత్వమీమాంస (metaphysics) పట్ల అతనికి ఉన్న ఆ తీవ్రమైన, ఉద్వేగభరితమైన, అణచలేని జిజ్ఞాస తగ్గిపోయేది. వాదనలు మరియు చర్చల పట్ల

. 73

అతనికి క్రమంగా విసుగు పుట్టేది; వాస్తవానికి, చివరికి అతను వాటి పట్ల విసుగు చెందాడు మరియు వాటిని చాలా వరకు వదిలేశాడు. బహుశా, తన సొంత ఆలోచనల ఆధారంగానో లేదా ఇతర కారణాల వల్లనో, వాదనలకు బదులుగా తన అభిప్రాయాలను స్థిరమైన సిద్ధాంతాలుగా ప్రకటించడం (dogmatise) నేర్చుకున్నాడు.

..మరియు చర్చలు; వాస్తవానికి, చివరికి అతను వాటి పట్ల విసుగు చెంది, వాటిని చాలా వరకు మానేశాడు. బహుశా, తన సొంత ఆలోచనల నుండి మరియు ప్లేటో వంటి ఇతర ప్రాచీన తత్వవేత్తల రచనల నుండి ప్రేరణ పొంది, తనదైన సిద్ధాంతాలను దృఢంగా చెప్పడం (dogmatise) నేర్చుకోవడం వల్ల కావచ్చు. అతను ఎదుర్కొన్న వ్యతిరేకత, అసహనం మరియు కొన్నిసార్లు హింస కూడా, సత్యాన్ని వెలికితీసే వ్యర్థ ప్రయత్నంలో అతన్ని మరింత కాలం నిమగ్నమయ్యేలా చేశాయి; లిఖితపూర్వక మరియు మౌఖిక వాదనల ద్వారానే ఆ సత్యాన్ని సాధించవచ్చని అతను చాలా కాలం పాటు నిజాయితీగా నమ్మాడు.

అతను సందేహాలను లేవనెత్తడానికి మరియు చర్చించడానికి అత్యంత ఆసక్తి చూపిన సమయాల్లో కూడా, అతని పద్ధతి వివేకవంతులకు పూర్తిగా హానిరహితంగానే అనిపించేది. ఎవరూ అతని ప్రసంగాలను వినలేదు, అతని చర్చలలో పాల్గొనలేదు లేదా అతని వివాదాస్పద పత్రాలను చదవలేదు; అయితే, ‘బిష్’ (Bysshe) లాగా ఎవరికైనా అటువంటి మేధోపరమైన కార్యకలాపాలపై ప్రత్యేక ఆసక్తి ఉండి, తద్వారా అతనిలాగే ‘చెడ్డవాడు’ (అంటే అటువంటి చర్చల పట్ల ఆసక్తి ఉన్నవాడు) అయితే తప్ప. నిజానికి ఆ విషయంలో ఏదైనా తప్పు ఉంటే కదా—కానీ అందులో ఎలాంటి తప్పూ లేదని ఖచ్చితంగా చెప్పవచ్చు. ఇక ఏదైనా విచిత్రమైన భావనల వైపు ఇతరులను మళ్లించడం (converts) విషయానికొస్తే, వాదోపవాదాల ద్వారా అది జరగదు; ఒప్పించడం (persuasion) ద్వారా మాత్రమే అది సాధ్యమవుతుంది, అది పూర్తిగా భిన్నమైన ప్రక్రియ. మేము కలిసి నడుస్తున్నప్పుడు, కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయిన తర్వాత — అలా అప్పుడప్పుడు జరుగుతుండేది — నేను అకస్మాత్తుగా అతనితో ఇలా అన్నాను:

“రా, బిష్ (Bysshe), మనం ఒక మంచి, సుదీర్ఘమైన వాదనలో దిగుదాం! నా విచిత్రమైన అభిప్రాయాల విషయంలో నేను నిర్లక్ష్యంగా, ఉదాసీనంగా మారుతున్నాను; అలాగే నీకు ఉన్న బలమైన అభిప్రాయాల విషయంలో నువ్వు కూడా అలాగే తయారవుతున్నావు — ఇది చాలా విచారకరం. మనం ఒక గంట లేదా రెండు గంటల పాటు వాదించుకుందాం; అప్పుడు మన తప్పుడు అభిప్రాయాలను మనమే మరింత దృఢపరుచుకుని, వాటిని బలపరుచుకుంటాం!”

నా ఆ వ్యాఖ్యలో ఉన్న సత్యం అతనికి నచ్చలేదు; అది అతనికి ఎగతాళిలా అనిపించింది — బహుశా అది నిజంగానే ఎగతాళి కావచ్చు. అతను కోపంగా ఇలా అన్నాడు:

“సత్యాన్ని స్వీకరించడానికి నీ మనస్సు తగినది కాదు!” — బహుశా అది నిజమే కావచ్చు.

కెస్విక్‌లో మూడు నెలల పాటు ఎంతో అసౌకర్యమైన పరిస్థితుల్లో గడిపిన తర్వాత — చుట్టూ ఇబ్బందులు, అనుకూలమైన స్నేహితుల సాంగత్యం లేకపోవడం (విలియం గాడ్‌విన్‌తో అప్పుడే మొదలైన ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు దానికి తగిన ప్రత్యామ్నాయం కాలేకపోయాయి) వంటి కారణాల వల్ల — బిష్ తన నివాసాన్ని మార్చుకోవాలని, తన పరిస్థితిని మెరుగుపరచుకోవాలని బలంగా నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను అనుకున్న ఆ మార్పు చాలా అసాధారణమైనది; అది ఐర్లాండ్‌కు ఒక యాత్ర లాంటిది. ఆ యాత్ర ద్వారా ‘క్యాథలిక్ విముక్తి’ని (Catholic Emancipation) అమలు చేయడం, మానవతావాదుల సంఘం ద్వారా ‘యూనియన్ చట్టం’ (Union Act) రద్దుకు కృషి చేయడం, అలాగే ఆ దేశంలో సంపూర్ణ పునరుజ్జీవనాన్ని సాధించడం అతని లక్ష్యాలు. ‘క్యాథలిక్ విముక్తి’ లేదా ‘క్యాథలిక్ వివక్ష/పరిమితులు’ (Catholic Disabilities) గురించి అతను ప్రస్తావించడం నేను ఎప్పుడూ వినలేదు; పైగా, ఆ రాజకీయ పరిభాషకు ఉన్న అర్థం గురించి అతనికి ఏదైనా స్పష్టమైన అవగాహన ఉండి ఉంటుందని కూడా నేను అనుకోను. ‘యూనియన్ చట్టం’ (Union Act) విషయానికి వస్తే, ఆ చట్టం గురించి గానీ, అందులోని నిబంధనలు లేదా అంశాల గురించి గానీ అతనికి ఏమాత్రం అవగాహన లేదని నేను కచ్చితంగా చెప్పగలను; ఎందుకంటే, తాను అకస్మాత్తుగా రద్దు చేయాలని పూనుకున్న ఆ చట్టంలోని కనీసం ఒక్క వాక్యాన్ని లేదా ఒక్క పంక్తిని కూడా అతను ఎప్పుడూ చదవలేదు. ఈ విచిత్రమైన ఆలోచనను అతని మనసులో ఎవరు నాటారో తెలుసుకోవాలని నేను చాలాసార్లు ప్రయత్నించాను కానీ సఫలం కాలేదు. బహుశా అతను పర్వత ప్రాంతాల్లో తలదాచుకుంటున్న ఐరిష్ ప్రజల కష్టాల గురించి ప్రచారం చేసే ఒక వ్యక్తిని (అతను షెరీఫ్ అధికారులు లేదా అప్పు వసూలు చేసేవారి కంటే పర్వత దేవతల సాంగత్యాన్ని ఇష్టపడేవాడు కాబట్టి అక్కడ దాక్కున్న వ్యక్తిని) కలిసి ఉంటాడని నాకు అనిపించింది; అంటే, అణచివేతకు గురవుతున్న తన దేశం పట్ల సానుభూతితో, తనను వేధిస్తున్న అప్పులవాళ్ల పట్ల తీవ్ర అసహ్యంతో నిండిన ఒక ఐరిష్ దేశభక్తుడిని అతను కలిసి ఉంటాడని నా ఊహ. ‘మౌంట్ స్ట్రీట్’లోని కాఫీ హౌస్ ఐరిష్ దేశభక్తులతో నిండి ఉండేదని, అక్కడ తారసపడిన అటువంటి వ్యక్తుల సలహాల వల్ల అతను ఆ అసాధ్యమైన లేదా అర్థరహితమైన పనికి (wild-goose chase) సంబంధించిన ఆలోచనను పొంది ఉంటాడని నేను భావించాను; కానీ ఆ విచిత్రమైన పథకం యొక్క మూలాన్ని నేను ఎప్పుడూ కనుగొనలేకపోయాను. ఆ సమయంలో అతను తన ఉద్దేశాలను నాతో పంచుకోలేదు. డబ్లిన్‌లో అతను చేసిన పనుల గురించి అవి ముగిసిన తర్వాతే నేను విన్నాను, పైగా అతని నుండి కూడా చాలా తక్కువ విషయాలే తెలుసుకోగలిగాను. అతను వాటి గురించి అరుదుగా మాట్లాడేవాడు. ఒకవేళ ఆ విషయం ప్రస్తావనకు వస్తే చాలా క్లుప్తంగా చెప్పేవాడు; నిజం చెప్పాలంటే, ఆ మొత్తం వ్యవహారం పట్ల అతను మనస్ఫూర్తిగా సిగ్గుపడుతున్నట్లు అనిపించేది. ఐరిష్ ప్రజల కోసం కన్న ఆ కల—అంటే విచక్షణారాహిత్యంతో కూడిన ఆ ఆలోచన—గురించి ఏమైనా తెలుసుకోవాలంటే, అది అతను కొత్తగా పరిచయమైన వ్యక్తులతో జరిపిన ఉత్తరప్రత్యుత్తరాల ద్వారా మాత్రమే సాధ్యమవుతుంది…

… 77

“ఐర్లాండ్ యొక్క నైతిక మరియు రాజకీయ పరిస్థితులు—వాస్తవానికి సాధించగలిగే ప్రయోజనాలను చేకూర్చడంలో—అసమర్థంగా ఉన్నాయని భావించి, ఆ దేశ పునరుజ్జీవనం కోసం ఏకం కావడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మానవతావాదులకు ఉద్దేశించినది; రచయిత: పెర్సీ బి. షెల్లీ; డబ్లిన్.” ఇది పద్దెనిమిది పేజీలతో కూడి ఉంది; దీని అక్షరాల పరిమాణం కాస్త పెద్దదిగా ఉన్నప్పటికీ, దీని రూపం అంత ఆకర్షణీయంగా లేదు. రెండింటిలోనూ రచయిత చిరునామా ఒకటే, “నంబర్… 7, లోయర్ సాక్‌విల్లే స్ట్రీట్.

ఈ కరపత్రాలు చాలా అరుదైనవి; ప్రస్తుతం నా దగ్గర ఉన్న ప్రతుల తప్ప, వీటిని నేను మరెక్కడా చూడలేదు. అందువల్ల, వీటిలోని కొన్ని అంశాలను ఉదహరించాలని నాకు ఉన్నప్పటికీ, యథాతథంగా రాసుకోదగిన ఒక్క పేరా కూడా నాకు కనిపించలేదు. వీటి రచన చాలా నాసిరకంగా, బలహీనంగా ఉంది; వీటి శైలి మరియు విషయం ఆ ముద్రణకర్తకు, ఆ సందర్భానికి సరిపోయేలా ఉన్నప్పటికీ, రచయిత స్థాయికి మాత్రం ఏమాత్రం తగినవి కావు.

డబ్లిన్, ఫిబ్రవరి 24, 1812.

అయ్యా,

సముద్రం మరియు భూమార్గంలో సాగిన అత్యంత శ్రమతో కూడిన ప్రయాణం తర్వాత మేము మా గమ్యస్థానానికి చేరుకున్నాము. దీని గురించి మీకు తెలియజేయడంలో నేను కొన్ని రోజులు ఆలస్యం చేశాను, ఎందుకంటే నేను ఇప్పుడే ముద్రించిన ఒక చిన్న కరపత్రాన్ని దీనితో జతచేసి పంపుతున్నాను, తద్వారా రెండుసార్లు అయ్యే ఖర్చును ఆదా చేయవచ్చు. ఐరిష్ రైతాంగం యొక్క అభిరుచికి మరియు అవగాహన స్థాయికి అనుగుణంగా ఇందులో ఉన్న విషయాలను మలచడానికి నేను ఉద్దేశపూర్వకంగానే దీని భాషను సరళంగా (సామాన్యులకు అర్థమయ్యేలా) ఉంచాను; ఎందుకంటే వారు చాలా కాలంగా దుర్గుణాలు మరియు అజ్ఞానం కారణంగా అణచివేతకు గురవుతూ వచ్చారు. వారి హృదయాలలో ఉన్న మానవీయ భావనలు…

…కొంతమేర ప్రేరేపించబడుతున్నాయని, అలాగే క్యాథలిక్కులపై ఉన్న ఆంక్షలు మరియు ‘యూనియన్ చట్టం’ (Union Act) యొక్క అణచివేత ప్రభావం కారణంగా వారి వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలు కొంతమేర సామాజిక ప్రయోజనాలుగా మారుతున్నాయని నేను భావిస్తున్నాను; ప్రిన్స్ రీజెంట్ ప్రవర్తన పట్ల కొంత ఆగ్రహం కూడా వ్యక్తమవుతోంది, ఇది అదుపులేని తిరుగుబాట్లకు దారితీయవచ్చు. ఇలాంటి క్లిష్ట సమయాన్ని ఏమీ చేయకుండా లేదా ఎటువంటి నిర్మాణాత్మక మార్పు లేకుండా వృథా కానివ్వకూడదు. ఒక మానవతావాద సంఘాన్ని (philanthropic society) ఏర్పాటు చేయాలని వేరొక వర్గానికి గట్టిగా సిఫార్సు చేస్తూ మరొక కరపత్రాన్ని ముద్రణకు పంపాను. ఏదైనా అంశంపై మైనారిటీ వర్గం వారు వేరుపడిపోతుంటే, అక్కడ కృత్రిమమైన ఏకాభిప్రాయం ఏర్పడటానికి అవకాశం ఉండదు. అది ఇరవై వేర్వేరు సంఘాలుగా విడిపోవచ్చు, అప్పుడు అవి స్థూలంగా ఒకే లక్ష్యాన్ని కలిగి ఉన్నప్పటికీ, నిర్దిష్ట వివరాలలో భిన్నంగా ఉండవచ్చు.

మా ప్రయాణం చాలా కష్టతరంగా సాగింది. తుఫాను కారణంగా మేము పూర్తిగా ఉత్తర దిశకు… ఐల్ ఆఫ్ మ్యాన్ నుండి ఐర్లాండ్‌కు ప్రయాణించేటప్పుడు, తీవ్రమైన తుఫానులో ‘గాలియట్’ (ఒక రకమైన చిన్న నౌక)లో ఇరవై ఎనిమిది గంటల పాటు అల్లకల్లోలమైన ప్రయాణం కారణంగా నా భార్య హ్యారియట్ మరియు నా వదిన ఎలిజా బాగా అలసిపోయారు. ఇప్పుడు వారు కొంతవరకు కోలుకున్నారు. మిస్టర్ కరన్‌కు మీరు ఇచ్చిన పరిచయ లేఖకు నేను ఎంతో కృతజ్ఞుడను. ఐర్లాండ్‌కు రావాలనే ఆలోచన నాకు కలగకముందే ఆయన ప్రసంగాలు నాలో ఆసక్తిని కలిగించాయి. తిరుగుబాట్ల కాలంలో నెలకొన్న భయానక పరిస్థితుల్లో, ఖైదీల తరఫున వాదించడానికి ముందుకు వచ్చిన ఏకైక వ్యక్తి ఆయనేనని తెలుస్తోంది. నేను ఆయనను కలవడానికి రెండుసార్లు వెళ్ళాను, కానీ ఆయన ఇంట్లో లేరు.

79

నా జీవితకాలంలో ఇంత త్వరగా రచనలను ప్రచురించడానికి నన్ను పురికొల్పిన ఉద్దేశాలు, కేవలం పేరు ప్రఖ్యాతులు పొందాలనే కోరికతో కూడినవి కావని ఆశిస్తున్నాను; నా ఉద్దేశం కేవలం సమాజానికి ఉపయోగపడటం మాత్రమే. మొదటిగా, నా శారీరక స్థితి మీలాంటి దీర్ఘాయువును ఆశించేలా లేదు; పందొమ్మిదేళ్ల వయసులోనే స్వల్ప అలసటకే ప్రభావితమయ్యే, బలహీనమైన నాడీ వ్యవస్థ కలిగిన వ్యక్తి, యాభై ఏళ్ల వయసులో దృఢత్వాన్ని లేదా పరిపూర్ణ ఆరోగ్యాన్ని ఆశించలేడు. అందుకే, నాకున్న శక్తిసామర్థ్యాలను అత్యుత్తమ రీతిలో వినియోగించుకునేలా వాటిని పొదుపుగా వాడుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను. రచన లేదా చర్చలలో నా మనస్సు చురుకుగా నిమగ్నమైనప్పుడు, అది మరింత బలాన్ని పుంజుకుంటుందని, తద్వారా నా ప్రస్తుత ఆలోచనా శక్తి యొక్క ఫలితాలు స్థిరపడతాయని నేను గమనించాను. సంభాషణల నుండే కొత్త విషయాలు ఉద్భవిస్తాయని, అలాగే ఒక విషయాన్ని నిర్దిష్టమైన లక్ష్యం లేకుండా రాయడం ప్రారంభించినా, ఆలోచనా ప్రవాహం వల్ల ఏర్పడే విధానం కారణంగా అది త్వరలోనే ఒక స్పష్టమైన రూపాన్ని సంతరించుకుంటుందని నాకు అర్థమైంది. అందుకే నేను రాస్తున్నాను మరియు ప్రచురిస్తున్నాను; ఎందుకంటే సద్గుణాన్ని పెంపొందించని దేనినీ నేను ప్రచురించను, కాబట్టి నా రచనలు సమాజంపై ప్రభావం చూపినంత మేరకూ మంచి కోసమే పనిచేస్తాయి. సమాజం పట్ల నాకున్న దృక్పథాలు మరియు ఆశలు చాలా తక్కువ మంది ఆలోచనలతో మాత్రమే సరిపోలుతాయి. కానీ సద్గుణం మరియు సత్యం అనేవి చాలా మందికి ఆమోదయోగ్యమైనవి. నా లక్ష్య సాధన కోసం నేను వీటిని తప్ప వేరే మార్గాలను అనుసరించను; నేను ప్రతిపాదించిన అంతిమ లక్ష్యాన్ని కొందరు కేవలం కల్పితం లేదా ఆచరణ సాధ్యం కానిదిగా భావించినప్పటికీ, వారు సద్గుణంతో ప్రవర్తిస్తే, నా వలెనే వారు కూడా ఆ లక్ష్య సాధనకు తోడ్పడతారు. అలాగే, నైతికవేత్తలకు మరియు తత్వవేత్తలకు నా రచనలు ఒక మనస్సు యొక్క చిత్రాన్ని అందిస్తాయి—అది ఇంకా బాల్య దశలో ఉండి, పరిపక్వత చెందనిదైనప్పటికీ, జ్ఞానోదయపు తొలి దశలోనే ఒక విశిష్టమైన మలుపు తిరిగిన మనస్సు అది. దాని ఆవిర్భావం నాటి తొలి లక్షణాలను విస్మరించడం అంటే, ప్రపంచపు ఒత్తిళ్లకు లేదా రాపిడికి లోనైనా సరే తమ సహజమైన, నిర్దుష్టమైన (లంబకోణపు) మౌలికతను కోల్పోని ఆ లక్షణాలను తుడిచిపెట్టడమే అవుతుంది. ఆత్మస్తుతి గురించి ఇంతటితో చాలు.

వేసవిలో మీరు వేల్స్‌కు రాలేకపోతున్నందుకు నాకు విచారంగా ఉంది. ఫ్లీట్‌వుడ్ (Fleetwood) మరియు యుఫిగ్నీ (Euffigny) కలుసుకున్న ప్రదేశం లాంటి చోట మిమ్మల్ని మొదట కలుసుకోవాలని నేను ఊహించుకున్నాను; తద్వారా మీ జ్ఞానోపదేశాలు, ప్రకృతి తన సౌందర్య, వైభవాల సరళతతో విహరించే ఆ దృశ్యాలతో నా మనసులో ముడిపడి, అవి రెండూ కలిసి చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతాయని ఆశించాను. కానీ ప్రస్తుతానికి అది సాధ్యం కావడం లేదు. ఏది ఏమైనా, భవిష్యత్తులో ఎప్పుడైనా మీ జీవిత సంధ్యాకాలపు సూర్యాస్తమయ కాంతులు ఇలాంటి దృశ్యాల మధ్య నా ఆత్మను ఉత్తేజితం చేస్తాయని నేను ఆశిస్తున్నాను. వచ్చే శరదృతువులో నేను లండన్‌కు వస్తాను. వేసవిలో మెరియోనెత్‌షైర్ (Merionethshire)లో మమ్మల్ని సందర్శించడానికి ఒక ఆప్తమిత్రుడు అంగీకరించాడు; ప్రకృతి యొక్క అద్భుతమైన, మనోహరమైన రూపాలు స్నేహానందాన్ని మరింత పెంచుతాయని గ్రహించలేనంతటి ‘స్టోయిక్’ (భావోద్వేగ రహిత వ్యక్తి)ని కాను నేను అని ఒప్పుకుంటాను. అంతేకాకుండా, నేను ఒక కవినని లేదా కవిని అని భావించే వ్యక్తిని అని మీకు తెలిసి ఉండాలి.

మీరు నా భార్య గురించి ప్రస్తావించారు: ఆమె కూడా నాతో పాటు…

పెర్సీ బిష్ షెల్లీ. 81

…మీకు మరియు మీకు సంబంధించిన వారందరికీ తన శుభాకాంక్షలు తెలియజేయాలని కోరుకుంటోంది. ఆమె ఆసక్తులు, ఆశలు, భయాలు మరియు బాధలు నా వాటితో ఎంతగా పోలి ఉన్నాయంటే, మేము కొన్ని నెలల క్రితం వివాహం చేసుకున్నాము. ఈ సంవత్సరంలోనే, నేను మీకు పరిచయమైనట్లే, ఆమెను కూడా మీకు మరియు మీ వారికి పరిచయం చేయగలనని ఆశిస్తున్నాను. నన్ను ఇప్పటి నేనుగా తీర్చిదిద్దడంలో కొంత పాత్ర పోషించిన వారితోనే నేను ఇలా స్వేచ్ఛగా ఉండగలను. — సెలవు!

త్వరలోనే నా నుండి మీకు సమాచారం అందుతుంది. మీతో అనుబంధం ఉన్న వారందరికీ నా ప్రేమను, గౌరవపూర్వక శుభాకాంక్షలను తెలియజేయండి. మీ ఇంటి వెచ్చని వాతావరణంలో (మీ పొయ్యి దగ్గర) నేను ఉన్నట్లుగా భావిస్తున్నాను.

ఇట్లు, మీ ఆత్మీయుడు,

పి. బి. షెల్లీ.

వారు మీకు పుస్తకాలను పంపారా? నన్ను బహిష్కరణకు గురిచేసిన ఆ చిన్న పుస్తకాన్ని నేను పంపుతున్నాను. మిల్టన్ క్రైస్తవ మతాన్ని విశ్వసించారని నాకు తెలుసు, కానీ వర్జిల్ ప్రాచీన పురాణ గాథలను విశ్వసించారన్న విషయాన్ని కూడా నేను మర్చిపోలేదు.

మిస్టర్ డబ్ల్యూ. గాడ్‌విన్ గారికి, లండన్.

మార్చి 4, 1812.

నా ప్రియ మిత్రమా,

మీ లేఖలన్నింటినీ (బహుశా మొదటిది మినహా) నేను ఎంతో ఆసక్తితో చదివాను. మీ వ్యక్తిత్వాన్ని నేను అర్థం చేసుకున్నంత వరకు, అందులో అద్భుతమైన గుణాల సమాహారం ఉన్నప్పటికీ, కొన్ని గణనీయమైన లోపాలు కూడా ఉన్నాయని నేను భావిస్తున్నాను—ఈ విషయాన్ని మీరు స్పష్టంగా గ్రహించాలని కోరుకుంటున్నాను.

ఆ లోపాలు ప్రధానంగా ఈ కారణం వల్లనే తలెత్తుతున్నాయి (మరియు ఎప్పుడూ అలాగే జరిగాయి):

అదేమిటంటే, మీరు ఇంకా చాలా చిన్న వయసులో ఉన్నారు; అలాగే, కొన్ని ముఖ్యమైన విషయాలలో, మీరు ఆ చిన్న వయసులో ఉన్నారన్న వాస్తవాన్ని తగినంతగా గుర్తించడం లేదు.

మీ చివరి లేఖలో మీరు ఇలా అన్నారు: “నేను ప్రచురిస్తాను, ఎందుకంటే… ప్రయోజనకరం కాని దేనినీ నేను ప్రచురించను…”

మీరు నాకు పంపిన కరపత్రంలో, మానవాళి అభ్యున్నతికి సంబంధించి మీ అభిప్రాయాలు మరియు నా అభిప్రాయాలు స్పష్టంగా విభేదిస్తున్నాయి. “సభ్యుల మధ్య బంధంగా నిలిచే వ్యవస్థను కలిగిన ఒక సమాజాన్ని ఏర్పాటు చేయడం” మీ ప్రయత్నాల తక్షణ లక్ష్యమని మీరు పేర్కొన్నారు. నా “పొలిటికల్ జస్టిస్” (Political Justice) పుస్తకంలోని ప్రధాన ఉద్దేశ్యాన్ని నేను సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నట్లయితే, మానవాళి యొక్క రాజకీయ శ్రేయస్సును పెంపొందించడానికి ‘సంఘాలు లేదా సంస్థల ఏర్పాటు’ (association) అనేది అత్యంత అనుచితమైన మరియు అసమర్థమైన మార్గం అని అందులో చెప్పబడింది. మీ కరపత్రంలోని అనేక భావనలు ప్రశంసనీయమైనవి మరియు ఆకర్షణీయమైనవి అయినప్పటికీ, అది తన తక్షణ లక్ష్యాన్ని సాధించడంలో విఫలమవుతుందని, లేదా తిరుగుబాటు మరియు యుద్ధ జ్వాలలను తిరిగి రగిలించే ప్రమాదకరమైన ధోరణిని కలిగి ఉందని నేను భావిస్తున్నాను. ఈ విషయంపై మీ అభిప్రాయాలతో ఇంతగా విభేదించడం నాకు బాధాకరమే, కానీ వాస్తవం ఇదేనని మీకు చెప్పడం నా బాధ్యత.

దీనిని బట్టి చూస్తే, మీరు నా రచనలను చాలా పైపైన మాత్రమే చదివారని అర్థం కావడం లేదా? కనీసం మన అభిప్రాయాలు ఏకీభవిస్తున్నాయా లేక విభేదిస్తున్నాయా అన్న విషయం అయినా మీకు తెలిసి ఉంటే బాగుండేది.

చర్చ, పఠనం, విచారణ మరియు నిరంతర సంభాషణ – ఇవి మానవాళి అభ్యున్నతికి నాకు ఇష్టమైన పద్ధతులు; కానీ సంఘాలు లేదా వ్యవస్థీకృత సమాజాల ఏర్పాటును నేను గట్టిగా వ్యతిరేకిస్తాను; విషసర్పంతో కుట్టవద్దని చెప్పడం ఎంత వ్యర్థమో, ఇది కూడా అంతే;

* తోడేలుతో తర్కించడం ఎంత వ్యర్థమో… అసమానత, విలాసం, అధిక పన్నులు మరియు యుద్ధ దుష్పరిణామాల పట్ల తీవ్ర అసహ్యంతో, తమ హక్కులను సాధించుకోవడానికి మరియు అణచివేతను అంతం చేయడానికి ఏర్పడిన సంఘటిత మానవ సమూహాలకు ‘శాంతంగా ఉండండి, హింసకు పాల్పడకండి మరియు సత్యం యొక్క గమనం కోసం ఓపికగా వేచి ఉండండి’ అని చెప్పడం…

పర్సీ బిష్ షెల్లీ.

…అనేది, ఆకాశం నుండి వీచే బలమైన గాలులకు తగిలినప్పుడు పర్వత ప్రాంతాల్లోని పైన్ చెట్లు తమ ఎత్తైన అగ్రభాగాలను కదిలించకూడదని లేదా శబ్దం చేయకూడదని ఆజ్ఞాపించడంతో సమానం. బహిరంగ రాజకీయ విందులలో (అలాంటి వాటిని నేను చాలా ఏళ్లుగా చూడలేదు కానీ) ప్రజలలో ఉత్సాహం ఎలా రగులుకుంటుందో, ఆవేశం ఒకరి నుండి మరొకరికి ఎలా వ్యాపిస్తుందో, విచక్షణతో కూడిన ఆలోచనలు ఆవేశం అనే తుఫానులో ఎంత వేగంగా కొట్టుకుపోతాయో నేను గమనించాను. ఆ సభలు అలెగ్జాండర్ సహచరులు పెర్సెపోలిస్ నగరానికి నిప్పు పెట్టడానికి సిద్ధమైనప్పటి పరిస్థితులను లేదా సీజర్ మృతదేహం వద్ద ఆంటోనీ ప్రసంగాన్ని విన్నవారు కుట్రదారుల ఇళ్లకు నిప్పు పెట్టడానికి సిద్ధమైనప్పటి పరిస్థితులను తలపించేలా ఉండేవి.

సమాజ శ్రేయస్సు గురించి చర్చలు మరియు సంభాషణలు ఎంతో మంచివి; అవి ఎటువంటి ఆంక్షలు లేకుండా, ప్రజలు సాధారణంగా కలిసే ప్రదేశాలలో లేదా ఒకరి ఇంటి వద్ద ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో స్వేచ్ఛగా జరిగినంత కాలం అవి ప్రయోజనకరంగా ఉంటాయి. కానీ ప్రజలు ప్రత్యేక సంఘాలుగా ఏర్పడి, వ్యవస్థీకృత పద్ధతుల ప్రభావంతో వికృతమైన ధోరణులను అలవర్చుకున్నప్పుడు ఆ చర్చలు హానికరం మరియు విషపూరితం అవుతాయి. అప్పుడు ప్రశాంతంగా, నిష్పాక్షికంగా ఆలోచించడం సాధ్యం కాదు; అణచివేతదారుల పట్ల అసహనం మరియు ఆగ్రహంతో ప్రజలు ఒకరినొకరు రెచ్చగొట్టుకుంటారు; కేవలం మాటలకే పరిమితం కావడం విసుగు పుట్టిస్తుంది, దాంతో వారు త్వరగా చర్యలకు (పోరాటానికి) దిగాలని ఆత్రుత పడతారు. విషయాలను చూసే ఈ దృక్పథం ఏ దేశానికైనా వర్తించినప్పటికీ, ఐరిష్ ప్రజల ఉద్వేగభరితమైన మరియు ఆవేశపూరిత స్వభావానికి దీనిని అన్వయించినప్పుడు అది ప్రత్యేకంగానూ, ఆందోళనకరంగానూ ఉంటుంది.

నేను చెప్పిన ఈ మాటలు చివరికి మిమ్మల్ని ఒప్పించవచ్చు, లేదా ఈ కీలకమైన విషయంపై మనం భిన్నమైన—దాదాపు పరస్పర విరుద్ధమైన—అభిప్రాయాలను కలిగి ఉండాల్సి రావచ్చు. ఒకవేళ అలా జరిగినా, మీ పట్ల నాకున్న భావాలలో ఎలాంటి దూరం ఏర్పడదని మీకు హామీ ఇస్తున్నాను. మీలో ఉన్నాయని నేను మొదట్లో గుర్తించిన ఆ చక్కని గుణాలను నేను ఎప్పటిలాగే అంగీకరిస్తూనే ఉంటాను; అయితే, ఆ గుణాలను వినియోగించడంలో మీరు ఎంతగా తప్పుదోవ పట్టారో అని మాత్రం నేను తీవ్రంగానూ, హృదయపూర్వకంగానూ విచారిస్తాను.

మీలోనూ, అలాగే మన అతి ఉత్సాహపూరిత మరియు ఆవేశపూరిత సంస్కర్తలందరిలోనూ లోపించిందని నేను భావించే ఒక సూత్రం ఏమిటంటే—దాదాపు ప్రతి సామాజిక వ్యవస్థ లేదా సంస్థ కూడా, దానికి తగిన స్థానంలో మరియు కాలంలో మంచిదే అనే ఆలోచన. అవి తమ నిజమైన శక్తియుక్తులతో వర్ధిల్లిన కాలంలో, పోప్ మత వ్యవస్థ (Popery) మరియు మఠాధిపత్య సంస్థల (monastic institutions) నుండి ఎన్ని అద్భుతమైన ఫలితాలు ఉద్భవించాయి! మన తర్కశాస్త్రం మరియు సాహిత్యం దాదాపుగా వాటి నుండే వచ్చాయి. భూస్వామ్య వ్యవస్థ మరియు ‘షివాల్రీ’ (వీరోచిత నైతిక ప్రవర్తన) వంటి వాటి నుండి నేటికీ మనం ఎంతటి గొప్ప ఫలితాలను పొందుతున్నాము! ఈ దృక్కోణం నుండి చూస్తే, బహుశా ఏదీ…

…గత ఏడాది కాలంలో మీకు తెలిసిన మరే ఇతర వ్యక్తితోనైనా సరే.

కానీ రాయడానికి మరియు ప్రచురించడానికి మధ్య నాకు ఎటువంటి అనివార్యమైన సంబంధం కనిపించడం లేదు; మరీ ముఖ్యంగా, ఒకరి పేరును దానికి జతచేయడం విషయంలో అసలు సంబంధమే లేదు. ఇలా చేసే ఆలోచనాపరుడి జీవితం అంతా తన గత అభిప్రాయాలను ఉపసంహరించుకునే ప్రక్రియలతోనే నిండిపోతుంది. మన తప్పులను సరిదిద్దుకోవడం, ప్రతి రోజును గడచిన రోజుకు ఒక వ్యాఖ్యలా (విశ్లేషణలా) మలుచుకోవడం మరియు నిరంతరం జ్ఞానాన్ని పెంపొందించుకోవడం చాలా గొప్ప విషయాలు; కానీ ఇవన్నీ బహిరంగంగా చేయాల్సిన అవసరం లేదు. ముఖం కడుక్కోవడం మంచిదే, కానీ నేను ఒపెరా-హౌస్ లాబీలో నా ముఖాన్ని కడుక్కోను. మీరు అన్నట్లుగా, ఒక వ్యక్తి తన మనస్సులో కలిగే వరుస మార్పులు మరియు పరిణామాల చిత్రాన్ని నైతికవేత్తలకు, తత్వవేత్తలకు అందించాలని నిర్ణయించుకోవచ్చు; అలా చేసేవారు కొందరు ఉండటం కూడా సముచితమే. కానీ అటువంటి వ్యక్తి సాధారణ ప్రయోజనాన్ని త్యాగం చేసి, కేవలం ఈ పనికే పరిమితం కావాల్సి ఉంటుంది. రూసో అటువంటి వ్యక్తి; కానీ బేకన్ లేదా మిల్టన్ అటువంటి వారు కాదు.

తన లోపాలన్నింటినీ ప్రదర్శించే బహుముఖ వ్యక్తిత్వం కలిగిన వ్యక్తికి మానవాళి పెద్దగా ప్రాముఖ్యతను లేదా విశ్వసనీయతను ఇవ్వదు. “బహిరంగ జీవితంలో ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండని వ్యక్తిని మేము ఎలా నమ్మగలము?” అని వారు ప్రశ్నిస్తారు. ఎంత జాగ్రత్తగా ఉన్నప్పటికీ, నేను స్వయంగా దీని ప్రభావాలను కొంతవరకు అనుభవించాను. మీరు ఇప్పటికే మీ అభిప్రాయాలను ఉపసంహరించుకోవడం మొదలుపెట్టారు. నాస్తికత్వంపై మీరు రాసిన సిద్ధాంతం సరైనది కాదని లేదా వివేకవంతమైనది కాదని మీరు అంగీకరిస్తున్నారు, అయినప్పటికీ అది హానిచేయనిది అనే వాదనతో మిమ్మల్ని మీరు సమర్థించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. మీ ‘ఉపసంహరణల’ (retractations) రెండవ అధ్యాయం ఎంతో దూరంలో లేదని నా అభిప్రాయం.

మీ జీవితకాలం తక్కువగా ఉంటుందని మీరు భావిస్తున్నారు. ఆ విషయంలో కూడా మీరు పొరపాటు పడుతున్నారు. మిమ్మల్ని చూసేంత వరకు నేను జీవించి ఉండను… …కానీ నా కుమారుడు ఆ వయసును (ఎనభై ఏళ్లు) చేరుకోవడం అసాధ్యమేమీ కాదు. చిన్నతనంలో నా ఆరోగ్యం కూడా చాలా బలహీనంగా ఉండేది. కేవలం వైద్యపరమైన సంరక్షణతోనే జీవించిన ‘పోప్’ (Pope) కూడా యాభై ఏడు ఏళ్ల వయసు వరకు జీవించారు. మానవ శరీరం నిరంతరం మార్పులకు లోనయ్యేది; కాబట్టి, ముప్పై లేదా నలభై ఏళ్ల వయసులో మీరు దృఢమైన ఆరోగ్యంతో ఉంటారని నేను భావిస్తున్నాను.

కర్రన్‌ (Curran)తో మీ వ్యవహారం ఎలా సాగింది? మీరు ఆయనను కలిశారని ఆశిస్తున్నాను. అయితే, మీ కరపత్రం (pamphlet) చూసి ఆయన భయపడి ఉంటే మాత్రం నేను ఆశ్చర్యపోను. మీరు మొదటిసారి ఆయనను కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడే నా లేఖను, మీ విజిటింగ్ కార్డును అక్కడ వదిలి ఉండాల్సింది; అప్పుడు మిమ్మల్ని సంప్రదించాల్సిన బాధ్యత ఆయనదే అయ్యేది.

మీ చిన్న కథానికలు (romances) నాకు అందలేదు. లండన్‌లో వాటికి ఏదైనా ప్రచురణకర్త ఉండి, వారి పేరును మీరు నాకు తెలిపి ఉంటే, నేను వాటిని తెప్పించుకుని, అవి మీకు అందేలా ఏర్పాటు చేయగలిగేవాడిని. కానీ మీ చేతిరాత వల్ల వాటి పేర్లను కూడా నేను చదవలేకపోతున్నాను.

మీ కరపత్రంలోని ఒక విచిత్రమైన వాక్యం గురించి ప్రస్తావించడానికి నన్ను అనుమతించండి. ఐర్లాండ్ ప్రజలతో మీరు ఇలా అంటున్నారు: “మీకు నిజమైన ప్రయోజనం చేకూర్చే ఖర్చు విషయంలో ఏమాత్రం వెనుకాడకుండా కృషి చేయడానికి నేను ఈ దేశానికి వచ్చాను.” దీని అర్థం డబ్బు గురించా? అంటే, మీరు అప్పులు చేసి, మీరు ఎంతో ఉత్సాహంగా సిఫార్సు చేస్తున్న ఆ సంఘాన్ని స్థాపించడానికి వేలకొద్దీ డబ్బు ఖర్చు చేయాలనుకుంటున్నారా?

గొప్ప విషయాల నుండి చిన్న విషయాలకు వస్తే, ఆ దేశపు వాతావరణ ప్రభావం మీపై పడిందని నాకు అర్థమవుతోంది. మీ లేఖ మరియు దానితో జతచేసిన పత్రాల కోసం పోస్ట్ ద్వారా నాకు 1 పౌండ్, 1 షిల్లింగ్, 8 పెన్నీల ఖర్చయింది; కానీ “ఖర్చు ఆదా చేయడం కోసమే ఇలా పంపుతున్నాను” అని మీరు అందులో పేర్కొన్నారు. ఒకటి లేదా రెండు కాగితాల కంటే ఎక్కువ బరువున్న పార్శిల్స్‌కు పోస్ట్ శాఖ ఎప్పుడూ బరువును బట్టి ఛార్జీలు వసూలు చేస్తుంది; కాబట్టి, వాటిని ఎల్లప్పుడూ వేరే రవాణా మార్గాల ద్వారా పంపాలి. బహుశా ఈ లేఖలో నేను ఒక గురువులా వ్యవహరిస్తూ, మిమ్మల్ని ఆశ్చర్యపరిచేంత సూటిగానూ మరియు స్వేచ్ఛగానూ నా భావాలను వ్యక్తం చేసి ఉండవచ్చు. నా లేఖ నిడివిని బట్టి, మీ పట్ల నాకున్న ఆప్యాయతను మరియు మీకు సేవ చేయాలనే నా గాఢమైన కోరికను మీరు గ్రహించగలరని ఆశిస్తున్నాను.

పి. బి. షెల్లీకి, డబ్లిన్.

డబ్లిన్, సాక్‌విల్లే వీధి, మార్చి 8, 1812.

అయ్యా,

మీ లేఖ నాకు ఎంతో ఆలోచనామృతాన్ని అందించింది; దయచేసి నాకు మార్గనిర్దేశం చేయండి. నా అస్థిరత మరియు బలహీనతలను మన్నించండి; మీ వ్యక్తిత్వం పట్ల నాకున్న నిజమైన గౌరవం, మీ సద్గుణాలు నాలో కలిగించిన ప్రేమాభిమానాలు… బాహ్య అధికారాల పట్ల ఉండే ఏ సందేహాల వల్ల కూడా ఏమాత్రం తగ్గలేదు. మీరు నన్ను మందలించినప్పుడు, అది వివేకం పలికే మాటలుగానే నాకు అనిపిస్తుంది; ఆ వివేకం తీసుకునే నిర్ణయాలకు నేను కట్టుబడి ఉంటాను. నాకు తెలుసు…

నేను అహంభావం కలవాడినని, నా పరిమిత అనుభవానికి సరిపడని పాత్రను నేను పోషిస్తున్నానని, అలాగే యవ్వన సహజమైన సరళతకు అత్యవసరమైన ఆభరణంగా భావించే ‘వినయం’ నాలో లేదని నాకు తెలుసు. ఈ లోపాలను ఇతరుల నుంచో లేదా నా నుంచో దాచడానికి నేను ప్రయత్నించను.

… 94 జీవిత చరిత్ర

నా ఉద్దేశాలు పరిశీలనను సులభతరం చేయడం, మరియు మీరు సిఫార్సు చేసిన ఆ రహస్య, వ్యక్తిగత సంభాషణలను ఆచరణలో పెట్టడం. దీనితో పాటు నేను ప్రతిపాదనలను పంపుతున్నాను, ఆ తర్వాత “సూచనలు” వస్తాయి.

మానవ దుస్థితి ఎంత తీవ్రంగా ఉంటుందో నాకు ఇంతకు ముందు తెలియదు. డబ్లిన్ నగరంలోని పేదలు నిస్సందేహంగా అత్యంత హీనమైన మరియు దయనీయమైన స్థితిలో ఉన్నారు. వారి ఇరుకైన వీధుల్లో వేలకొద్దీ ప్రజలు ఒకరికొకరు అతుక్కుని, అపరిశుభ్రతతో నిండిన ఒక సముదాయంలా కనిపిస్తున్నారు. ఇలాంటి దృశ్యాలు నాలో ఎంతటి ఆసక్తిని రేకెత్తిస్తున్నాయో! తోటి మనుషులను సర్వనాశనం కంటే దారుణమైన స్థితికి నెట్టివేసే వారికి నీతి పాఠాలు బోధించగలననే నా భావనలో నేను ఎంత ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కలిగి ఉన్నానో కదా! నా ఊహలో నేను సంబోధించాలనుకున్న వ్యక్తులు వీరే; ఈ విషయంపై నా అభిప్రాయాలు ఎంత త్వరగా మారిపోయాయో! అయినప్పటికీ, నేను ఇక్కడికి రావడానికి గల కారణమైన నా దృఢ విశ్వాసాన్ని ఈ మార్పు ఎంత బలంగా నాటిందో!

నా పుస్తకం ఏమాత్రం హింసకు దారితీస్తుందని నేను అనుకోను. శాంతియుత మార్గాలను నొక్కిచెప్పడానికి నేను పడిన శ్రమ (అవసరమైతే ఒకే విషయాన్ని పదేపదే చెప్పినప్పటికీ); ఒక వ్యక్తి యోధుడిగా లేదా తిరుగుబాటుదారుడిగా మారాలంటే నా పుస్తకంలోని దాదాపు ప్రతి అంశాన్ని తిరస్కరించాల్సిన అనివార్యత—ఇవన్నీ నన్ను ఆ హింసాత్మక ధోరణికి బాధ్యుడిని కాకుండా చేస్తాయని భావిస్తున్నాను. నాకు ఆశ్రయం ఇచ్చే పైకప్పు కోసం, నేను పడుకునే పడక కోసం కూడా మనిషి స్వార్థానికే రుణపడి ఉన్నానని తలచుకుంటేనే నాకు వణుకు పుడుతుంది. దీనికి ఏదో ఒక పరిష్కారం ఎక్కడో ఒకచోట మొదలవ్వాలి కదా.

నేను నా భావాలను స్పష్టంగా వివరించానా? మన మధ్య ఇప్పుడు ఏకాభిప్రాయం ఉందా?

నేను మిస్టర్ కర్రాన్‌ను కలవలేదు. నేను అనేకసార్లు వెళ్ళాను, నా చిరునామా మరియు నా కరపత్రాన్ని అక్కడ ఉంచాను. డబ్లిన్ విడిచిపెట్టే ముందు నేను ఆయనను కలుస్తాను. నేను ఒక వార్తాపత్రికను మరియు “ప్రతిపాదనలను” పంపుతున్నాను. నేను మీకు పంపిన ప్యాకెట్ పోస్ట్ ద్వారా వెళ్తుందని నాకు అస్సలు తెలియదు; అది గుర్రపు బండి (coach) ద్వారా మీకు చేరుతుందని నేను అనుకున్నాను.

హ్యారియెట్ కూడా మీకు తన శుభాకాంక్షలు తెలియజేస్తోంది. వేల్స్ పర్యటనకు వెళ్లకూడదన్న మీ నిర్ణయం మార్చుకోలేనిదా? ఆ ప్రయాణం వల్ల మీ పిల్లలకు ఆరోగ్యం, ఉల్లాసం లభించవా?

అత్యంత గౌరవంతో,

పి. బి. షెల్లీ.

నా గురించిన వార్తలను మీరు పత్రికలలో చూసే ఉంటారు. నాకు కాస్త అహంభావం ఉండవచ్చు, కానీ ఒక పత్రికలో నాపై వచ్చిన ప్రశంసలకు సంతోషపడటానికి బదులుగా అసహనానికి గురయ్యేంత తెలివితక్కువవాడిని మాత్రం కాదు. ‘సెయింట్ ఐ.’ (St. I.) మరియు ‘జెడ్.’ (Z.) ల విషయంలో నా సూచనలను నేను మళ్లీ గుర్తుచేస్తున్నాను.

నా లేఖలో ‘ఖర్చు’ (expenditure) అనే పదం నైతిక కోణంలో వాడబడింది.

మిస్టర్ విలియం గాడ్‌విన్ గారికి, లండన్.

మార్చి 14, 1812.

మీ లేఖ అందిన వెంటనే నేను మళ్లీ కలం పట్టాను, ఎందుకంటే మిమ్మల్ని మరియు ఐరిష్ ప్రజలను ఆపదల నుండి రక్షించడానికి మరో ప్రయత్నం చేయాలని నేను కోరుకుంటున్నాను; మీ ప్రస్తుత కార్యకలాపాల విధానం అటువంటి ఆపదలతో కూడుకున్నదని నాకు అనిపిస్తోంది.

ఈ లేఖ ప్రారంభంలో మీరు “నా నిర్ణయాలకు అంగీకరిస్తున్నట్లు” చెప్పారు, కానీ నేను స్పష్టంగా మరియు కఠినంగా ఖండించిన చర్యలనే మీరు కొనసాగిస్తున్నారు. ఇంతటి కీలకమైన విషయంపై నా హెచ్చరికలు లేదా నచ్చజెప్పే ప్రయత్నాలు ఎంత నిష్ప్రయోజనంగా ఉన్నాయో చూసినప్పుడు, ఈ వైరుధ్యాలను గమనించి నేను ఒక చేదు నవ్వు నవ్వుతున్నాను—అది ఎంతో బాధతో కూడిన నవ్వు.

ఈసారి మీ నుండి నాకు కేవలం ఒక లేఖ మరియు ఒక వార్తాపత్రిక మాత్రమే అందాయి. మీరు మరేదైనా పంపి ఉంటే—”దీనితో పాటు ప్రతిపాదనలను (Proposals) పంపుతున్నాను” అని మీరు చెప్పిన దాన్ని బట్టి చూస్తే పంపినట్లు అనిపిస్తోంది—అది నాకు చేరలేదు. నేను ఈ విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తున్నాను ఎందుకంటే, సహజంగానే, “నాకు తెలిసిన విషయాల ఆధారంగానే నేను ఆలోచించగలను” — అయినప్పటికీ, ఏ నైతిక సత్యం పట్లనైతే నాకు ఎంతటి దృఢమైన నమ్మకం ఉంటుందో, అంతే దృఢంగా నేను ఒక విషయాన్ని చెప్పగలను: నా గత లేఖలో నేను చేరుకున్న నిర్ధారణలను (వాటిని ఈ లేఖలో కూడా పునరుద్ఘాటిస్తున్నాను) ఏ అజ్ఞాత అంశం కూడా తప్పుపట్టలేదు లేదా తలక్రిందులు చేయలేదు.

“వీక్లీ మెసెంజర్” (Weekly Messenger)లోని ఒక ఉల్లేఖనంలో మీరు ఇలా అన్నారు: “ఈ క్రింది ఉద్దేశాల కోసం నేను ఒక సంఘాన్ని ప్రతిపాదిస్తున్నాను: మొదటిది, చర్చకు వచ్చిన ఏ చర్యల ఔచిత్యం గురించైనా చర్చించడం; రెండవది, ఒకసారి నిర్ణయం తీసుకున్న తర్వాత, సమిష్టి మరియు వ్యక్తిగత కృషి ద్వారా ఆ చర్యలను అమలు చేయడం.”

దీని కంటే స్పష్టమైన విషయం మరొకటి ఉంటుందా? “మేధోపరమైన స్థాయి పరంగా చూస్తే ముత్యపు చిప్ప (oyster) కంటే పెద్దగా ఉన్నతమైన స్థితిలో లేనివారు; వేలకొద్దీ గుంపులుగా చేరి, ప్రాణం ఉన్న మురికి కుప్పలా మారినవారు” అని మీరు వర్ణించిన వ్యక్తులనే కదా, తమ సమస్యలకు పరిష్కారాన్ని స్వయంగా సాధించుకోవాలని మీరు ఇక్కడ ప్రోత్సహిస్తున్నారు?

కానీ ఒకవేళ పరిస్థితి దీనికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉండి ఉంటే—అంటే, వారు సమావేశమయ్యే ముందే వారి చేతులను వెనుకకు కట్టి ఉంచమని మీరు వారికి సూచించి ఉంటే—దానివల్ల ఏమైనా ప్రయోజనం ఉండేదా? ఆ గుంపులో విద్యుత్ ప్రవాహంలా వేగంగా వ్యాపించే మొదటి బలమైన ఉద్వేగభరితమైన స్పందన…

100 …

ఈ ముఖ్యమైన విషయం గురించి లేఖలో చెప్పగలిగే దానికంటే, ప్రత్యక్షంగా చెప్పగలిగే విషయాలు నాకు చాలా ఉన్నాయి. నా కుటుంబంలోని స్త్రీలు—శ్రీమతి జి. మరియు ముగ్గురు కుమార్తెలు—మీ లేఖల పట్ల, మీ చరిత్ర పట్ల ఎంత ఆసక్తిని కలిగి ఉన్నారో మీరు ఊహించలేరు.

17, గ్రాఫ్టన్ స్ట్రీట్, మార్చి 18, 1812.

అయ్యా,

మీ నిర్ణయానికి నేను అంగీకరిస్తున్నానని చెప్పాను, నా ప్రవర్తన కూడా ఆ మాటకు విరుద్ధంగా లేదు. నేను పొరపాటున ప్రచురించిన రచనలను చలామణి నుండి ఉపసంహరించుకున్నాను మరియు డబ్లిన్ విడిచిపెట్టడానికి సిద్ధమవుతున్నాను. నేను తలపెట్టినటువంటి సంఘాలు హానికరం అని భావించి వాటిని ఉపసంహరించుకోలేదు. మానవ పరిపూర్ణత దిశగా సాగే ప్రగతిని వేగవంతం చేయడం లేదా మందగించడం సాధ్యమే; నేను ప్రతిపాదించిన సంఘాలు ఆ ప్రగతిని వేగవంతం చేసేవిగా ఉండేవి. అటువంటి సంఘాల ఏర్పాటు వల్ల కృత్రిమమైన ఏకాభిప్రాయం ఏర్పడకుండా ఉండేది, అలాగే వాటికి లభించే ప్రచారం వల్ల హింసాత్మక మార్పుల పథకాలు ఏవైనా ఉంటే అవి విఫలమయ్యేవి. నా స్వల్పదృష్టిని అంగీకరించడానికో లేదా ఇంతకుముందు ప్రకటించిన అభిప్రాయాలకు భిన్నమైన నమ్మకాన్ని ఒప్పుకోవడానికో అహంకారం అడ్డుపడే రకం మనిషిని నేను కాను. అజ్ఞానులను సంఘటితం చేసే నా పథకాలు అకాలమైనవని (సరైన సమయం కానివని) నేను అంగీకరిస్తున్నాను. అవి ప్రమాదకరమైనవని నేను భావించలేను, ఎందుకంటే వాటికి బహిరంగ ప్రచారం కూడా కల్పించబడింది; అంతేకాకుండా, ఒక రైతు నా సందేశాన్ని శ్రద్ధగా చదివి, ఆ తర్వాత హింస మరియు రక్తపాతం వంటి భావనలతో ప్రేరేపితుడవుతాడని నేను అనుకోను.

. 101

న్యూటన్ మరియు లాక్ వంటి వారిలా విజ్ఞాన శాస్త్ర శిఖరాలను అధిరోహించగల సామర్థ్యం ఉన్నవారిని, వారిలోని తీవ్రమైన జడత్వం (అచేతన స్థితి) నుండి మేల్కొల్పే ప్రయత్నం చేయకుండా వారి గురించి ఆలోచించడం వర్ణించలేనంత బాధాకరం. ఈ నగరంలోని ‘లిబర్టీ’ అని పిలువబడే ప్రాంతం, అత్యంత దయనీయమైన మరియు మురికితో కూడిన దృశ్యాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది; ఇది నాకంటే ప్రశాంతమైన స్వభావం కలవారిలో కూడా అసహనాన్ని కలిగించేలా ఉంటుంది. కానీ నేను వాస్తవాన్ని అంగీకరిస్తున్నాను; ఇకపై నేను నిరక్షరాస్యులను ఉద్దేశించి మాట్లాడను. నేను ప్రత్యక్షంగా పాలుపంచుకోలేని భవిష్యత్ సంఘటనల వైపు దృష్టి సారిస్తాను; నేను మట్టిలో కలిసిపోయిన యుగాల తర్వాత సంభవించే ఒక పరిణామానికి కారణభూతుడిని అవుతాను; ఈ నిర్ణయానికి అచంచలమైన స్థితప్రజ్ఞత (భావోద్వేగాలకు అతీతంగా నిలిచే గుణం) అవసరమని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు. సాధారణ జీవితంలోని హృదయశూన్యమైన హడావిడికి తిరిగి వెళ్లడం, ఆసక్తి లేని విషయాలపై ఆసక్తి చూపడం—ఇవి నా వల్ల కావు. మన ఆలోచనలను పూర్తిగా స్వార్థం నుండి వేరు చేయడం అనేది నిస్సందేహంగా సాటిలేని నిస్వార్థాన్ని కోరుతుంది. సుదూర భవిష్యత్ యుగాల కోసం శ్రమించడం కంటే గొప్ప నిస్వార్థమైన పని మరొకటి లేదు.

నా ‘అసోసియేషన్’ (సంఘం) ఏర్పాటు ఆలోచన నిస్సందేహంగా రాజకీయ న్యాయం గురించిన నా భావనల నుండి ఉద్భవించింది; ఆ భావనలు మొదట ఆ అంశంపై మీరు రాసిన పుస్తకం ద్వారానే కలిగాయి. అయితే, రహస్య చర్చల గురించి మరియు వాటిని విస్తృతంగా ఆచరించాలన్న సిఫార్సు గురించి చదవడం నాకు వృధా కాలేదు; అలాగే, కృత్రిమమైన ఏకాభిప్రాయం పట్ల హెచ్చరికను స్వీకరించడం కూడా వృధా కాలేదు. బహిరంగ విందులలో అటువంటి కృత్రిమ ఏకాభిప్రాయాన్ని చూసే అవకాశం నాకు లభించింది. నా సంఘం యొక్క ప్రత్యేకత ఏమిటంటే, ఆ రహస్య చర్చల పద్ధతిని స్వీకరించడం మరియు కృత్రిమ ఏకాభిప్రాయాన్ని తిరస్కరించడం రెండింటినీ కలపడం. అంతేకాకుండా, తక్షణ సమస్యల గురించిన చర్చను పక్కనపెట్టి, సమాజం అత్యున్నత పరిపూర్ణతను సాధించే దిశగా సాగే విస్తృతమైన మరియు దీర్ఘకాలిక ఆలోచనలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలని నేను కోరుకున్నాను. ఆ లక్ష్య సాధన దిశగా అడుగులు వేయడానికి లభించిన ప్రస్తుత అవకాశాన్ని వినియోగించుకోవాలని నేను ఆశించాను; చర్చల కోసం ఉద్దేశించిన ఆ పరిచతమైన సమూహాలను (parties for discussion) ఏర్పాటు చేయడమే నా అంతిమ లక్ష్యం—అవి అప్పటికి ఇంకా విస్తృతంగా అమలులోకి రాలేదు. “పొలిటికల్ జస్టిస్” (Political Justice) ప్రచురణ సమయంలో, వాస్తవానికి జరిగిన దానికంటే వేగవంతమైన మార్పును మీరు ఆశించారని నాకు అనిపిస్తోంది. ఒకవేళ మీ పుస్తకం బైబిల్ మాదిరిగా విస్తృత ఆదరణ పొంది ఉంటే, మానవ వ్యవహారాలు ఇప్పుడు పూర్తిగా భిన్నమైన రూపురేఖలను కలిగి ఉండేవని నా అభిప్రాయం.

నేను మీ లేఖలను చదివాను — వాటికి తగిన శ్రద్ధ మరియు గౌరవంతో చదివాను. మీలాగే నేను కూడా ఫ్రెంచ్ విప్లవాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూసి ఉంటే, బహుశా నేను మరింత జాగ్రత్తగా వ్యవహరించి ఉండేవాడిని. మనం నివసిస్తున్నటువంటి సమాజంలో సత్యానికి ఉన్న సర్వశక్తి సామర్థ్యంపై సందేహం కలిగించేంత విషయాలను నేను చూశాను మరియు విన్నాను. నా కార్యకలాపాలన్నింటి గురించి మీకు తెలియజేస్తాను; ఒకవేళ నేను పొరపాటు చేస్తే, నన్ను కఠినంగా విశ్లేషించండి.

పెర్సీ బైషే షెల్లీ.

ఒకవేళ నేను ఒంటరిగా ఉండి, ఎటువంటి బాధ్యతలు లేదా ఒప్పందాలు లేకపోతే, వెంటనే లండన్‌కు వచ్చేవాడిని; కానీ ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో, ఆ ప్రయాణాన్ని కొంతకాలం వాయిదా వేస్తున్నాను. మేము మూడు వారాల్లో డబ్లిన్ నుండి బయలుదేరుతున్నాము.

అసాధారణ ప్రతిభ కలిగిన ఒక మహిళ — నన్ను గౌరవించే వారి జాబితాలో ఆమెను చేర్చుకోవడం నాకు ఎంతో సంతోషాన్నిస్తోంది…

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -26-9-26-ఉయ్యూరు.–

జోళదరాశికెదొడ్డణ్ణ గౌడ గారి అనుభవాలు జ్ఞాపకాలు.6 వ భాగం.25.9.26

హాకవి కాళిదాసు నాటకం విక్రమో ర్వ శీ యం.15 వ చివరి భాగం.25.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.11 వ భాగం.25.9.26శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.11 వ భాగం.25.9.26

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.11 వ భాగం.25.9.26

ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి .షెల్లీ జీవిత చరిత్ర -4

52

నాలో గౌరవభావం మరియు ఆరాధనా భావాలను కలిగించే వ్యక్తి ఆయన. తన చుట్టూ ఉన్న అంధకారానికి మించిన అత్యంత ప్రకాశవంతమైన తేజోమూర్తిగా నేను ఆయనను భావిస్తూ వచ్చాను. ఆయన సిద్ధాంతాల గురించి తెలిసినప్పటి నుండే, ఆయన మేధస్సును—దాని అద్భుతమైన ఆవిష్కరణల ద్వారా నేను ఎంతో ఆనందంగా గమనించిన ఆ మేధస్సును—ఆయనతో సన్నిహితంగా పంచుకోవాలని నేను గాఢంగా కోరుకున్నాను.

కాబట్టి, ఈ భావనలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, మీరు ఇంకా జీవించి ఉన్నారని మరియు ఎక్కడ నివసిస్తున్నారో తెలుసుకున్నప్పుడు నాకు కలిగిన వర్ణించలేని ఉద్వేగాలకు మీరు ఆశ్చర్యపోరు. గౌరవనీయులైన దివంగతుల జాబితాలో నేను మీ పేరును చేర్చి ఉంచాను. మీ ఉనికికి సంబంధించిన వైభవం ఈ భూమి నుండి కనుమరుగైందని నేను విచారించాను. కానీ వాస్తవం అది కాదు; మీరు ఇంకా జీవించే ఉన్నారు, మరియు మానవాళి శ్రేయస్సు కోసం ఇంకా ప్రణాళికలు రచిస్తున్నారని నేను దృఢంగా నమ్ముతున్నాను.

మానవ కార్యకలాపాల రంగంలోకి నేను అప్పుడే అడుగుపెట్టాను; అయినప్పటికీ, నా భావాలు మరియు ఆలోచనలు మీ గత ఆలోచనలతో ఏకీభవిస్తాయి. నా ప్రయాణం చిన్నదే అయినప్పటికీ, అనేక సంఘటనలతో కూడుకున్నది. మానవ పక్షపాతాన్ని నేను చాలా చూశాను, మానవ హింస వల్ల ఎంతో బాధపడ్డాను; అయినప్పటికీ, సమాజ పునర్నిర్మాణం పట్ల నాకున్న ఆశలను మార్చుకోవడానికి తగిన కారణమేదీ నాకు కనిపించడం లేదు. నేను ఎదుర్కొన్న దుర్మార్గపు ప్రవర్తన, నా సిద్ధాంతాల సత్యతను నా మనసులో మరింత బలంగా ముద్రించింది. నేను యువకుడిని, మానవతావాదం మరియు సత్యం పట్ల అంకితభావం కలిగినవాడిని; ఇది అహంకారం అని అనుకోవద్దు; నా ఈ అభిప్రాయాలపై అహంకారం ప్రభావం ఉందన్న స్పృహ నాకు లేదు. నిష్పాక్షికంగా నన్ను నేను ఊహించుకుంటూ…

నా మానసిక స్థితిని వివరిస్తున్నాను. నేను యువకుడిని;

మీరు నాకంటే ముందుగా ఈ మార్గంలో నడిచారు—నిస్సందేహంగా,

హింసను ఎదుర్కోవడంలో మీరు నాకంటే అనుభవజ్ఞులు.

పక్షపాత ధోరణులను ధిక్కరించినట్లే, సాంప్రదాయ కట్టుబాట్ల

హద్దులను దాటి, విలియం గాడ్‌విన్‌తో స్నేహం ద్వారా నా

ఆకాంక్షను సార్థకం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించడం వింతేమీ కాదు కదా?

ఈ లేఖకు సమాధానం ఇవ్వవలసిందిగా మిమ్మల్ని కోరుతున్నాను.

నా సామర్థ్యం పరిమితమైనదే కావచ్చు, కానీ నా కోరిక మాత్రం

తీవ్రమైనది మరియు అవిరళమైనది. ఈ ప్రయత్నం కోసం

కనీసం అరగంట సమయం కేటాయించడం మానవత్వంతో కూడిన

పని అవుతుంది. మీ నివాసం గురించి నాకు తప్పుడు సమాచారం

ఉండవచ్చు; లేదా, నేను సరిగ్గా అంచనా వేయలేని కొన్ని

భావనల వల్ల మీరు మీ వివరాలను గోప్యంగా ఉంచాలని

కోరుకోవచ్చు; చివరికి, ఈ లేఖకు నాకు సమాధానం రాకపోవచ్చు

కూడా. ఒకవేళ సమాధానం రాకపోతే, నేను లండన్‌కు వచ్చినప్పుడు

మిమ్మల్ని వెతుకుతాను. మీ స్నేహానికి పూర్తిగా అనర్హుడిని కాదని

అనిపించేలా నేను నన్ను మీకు పరిచయం చేసుకోగలనని

నాకు నమ్మకం ఉంది; కనీసం, సర్వజన సౌఖ్యం పట్ల ఉండే

ఆకాంక్షకు మీ ఆదరణలో ఏదైనా స్థానం ఉంటే, ఆ ఆకాంక్షను

నేను మీకు చూపించగలను. సెలవు! మీ సమాధానం కోసం

నేను ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తుంటాను.

పెర్సీ బి. షెల్లీ.

మిస్టర్ విలియం గాడ్‌విన్‌కు, M. J. గాడ్‌విన్ వద్ద,

జువెనైల్ లైబ్రరీ, స్కిన్నర్ స్ట్రీట్, లండన్,

కెస్విక్, జనవరి 10, 1812.

అయ్యా,

…అని భావించక తప్పదు

54: జీవిత చరిత్ర

మీరు చేసే పనుల వల్ల నాకు కలిగే ఆనందం లేదా ప్రయోజనం

కంటే, ఆ పనులకే నేను ఎక్కువ విలువ ఇస్తానని భావించాలి.

అయితే, ఈ లేఖను చదవడానికి వెచ్చించే సమయం చాలా

తక్కువ; దీనికి సమాధానం ఇవ్వడం వల్ల నాకు వ్యక్తిగతంగా

ఎంత ఆనందం కలిగినా, ఆ సమాధానాన్ని రూపొందించడానికి

పట్టే సమయంలో ఇతరులకు కలిగే సంతోషం కంటే నా ఆనందం

ఎక్కువని భావించేంత అహంకారం నాకు లేదు. నా లేఖలో విషయాలు చాలా సాధారణంగా ఉండటం వల్ల అది ఆసక్తికరంగా లేదని, అందులో నా వ్యక్తిగత స్వరూపం కనిపించడం లేదని మీరు ఫిర్యాదు చేస్తున్నారు. మీ వ్యక్తిత్వం మరియు రచనలతో నాకు ఎంత సాన్నిహిత్యం ఉన్నప్పటికీ, నా ప్రత్యేక లక్షణాలను మీకు వివరించే ముందు, మీతో నాకు కొంత వ్యక్తిగత పరిచయం ఉండటం అవసరం. ఒక అపరిచితుడు మరొక అపరిచితుడికి రాసే అయాచిత లేఖలో సాధారణీకరణ (generalisation) ఉండటం సహజం; ఆ లేఖలో ఎంతటి ఉన్నతమైన నైతికతను ప్రచారం చేయాలని ప్రయత్నించినప్పటికీ, ఈ సాధారణీకరణ అనేది అనివార్యం.

ఆ లోపాన్ని సరిదిద్దడానికి నేను ప్రయత్నిస్తాను. నేను ససెక్స్ (Sussex) ప్రాంతానికి చెందిన ఒక సంపన్న వ్యక్తి కుమారుడిని. నా ఆలోచనా విధానం, మా నాన్నగారి ఆలోచనా విధానం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండేవి కావు. నా చిన్నతనంలో నాకు ‘ప్రశ్నించని విధేయత’ (passive obedience) నేర్పించి, దానిని కఠినంగా అమలు చేసేవారు. ప్రేమించడం నా బాధ్యత కాబట్టి నేను ప్రేమించాల్సి వచ్చేది; కానీ బలవంతం చేయడం వల్ల ఆ ప్రేమ ఉద్దేశమే దెబ్బతిన్నదని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు. విపరీతమైన కల్పిత గాథలు (romances) మరియు సాహసోపేతమైన కథల పట్ల నాకు తీవ్రమైన ఆసక్తి ఉండేది. రసాయన శాస్త్రం మరియు మాంత్రిక విద్యకు సంబంధించిన ప్రాచీన గ్రంథాలను నేను ఎంతో ఉత్సాహంతో, ఆశ్చర్యంతో చదివేవాడిని; ఆ ఆసక్తి దాదాపు నమ్మకం స్థాయికి చేరేది.

నా భావాలను అదుపు చేసే అంతర్గత శక్తులు ఏవీ లేవు; బయటి అడ్డంకులు చాలా ఉండేవి మరియు వాటిని బలంగా ప్రయోగించేవారు, కానీ వాటి ప్రభావం తాత్కాలికంగా మాత్రమే ఉండేది.

పుస్తకాలు చదివే స్థాయి నుండి నేను కల్పిత గాథలు రాసే స్థాయికి ఎదిగాను; పదిహేడేళ్లు నిండకముందే నేను “సెయింట్ ఇర్విన్” (St. Irvyn) మరియు “జాస్ట్రోజ్జి” (Zastrozzi) అనే రెండు పుస్తకాలను ప్రచురించాను. ప్రస్తుత నా వ్యక్తిత్వానికి అవి భిన్నంగా అనిపించినప్పటికీ, అవి రాసిన కాలంలో నా మానసిక స్థితిని అవి ప్రతిబింబిస్తాయి. ఆ పుస్తకాలను మీకు పంపాలని అనుకుంటున్నాను; అయితే, మీ విలువైన సమయాన్ని వృథా చేసుకునేలా దీనిని ఒక బాధ్యతగా భావించవద్దు. మీ అమూల్యమైన ‘పొలిటికల్ జస్టిస్’ (Political Justice) అనే పుస్తకాన్ని నేను చూసి రెండేళ్లకు పైగా గడిచింది; అది నా మనస్సుకు సరికొత్త మరియు విస్తృతమైన దృక్పథాలను అందించింది; అది నా వ్యక్తిత్వాన్ని గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది, ఆ పుస్తక పఠనం తర్వాత నేను మరింత వివేకవంతుడిగా, ఉత్తమ వ్యక్తిగా మారాను. నేను ఇకపై కేవలం కల్పిత గాథల (romance) ఆరాధకుడిగా మిగిలిపోలేదు; అంతకుముందు నేను ఒక ఆదర్శ ప్రపంచంలో జీవిస్తుండేవాడిని — కానీ ఇప్పుడు మన ఈ విశ్వంలోనే హృదయాన్ని ఉత్తేజపరిచే అంశాలు, హేతుబద్ధమైన చర్చలకు తగిన విషయాలు ఎన్నో ఉన్నాయని గ్రహించాను; క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, నేను నిర్వర్తించాల్సిన బాధ్యతలు ఉన్నాయని నాకు అర్థమైంది. తన స్వేచ్ఛ పట్ల అత్యంత అసహనంతో (లేదా పట్టుదలతో) ఉంటూ, విశిష్టమైన సున్నిత స్వభావాన్ని కలిగి ఉన్న ఒక మనస్సుపై ‘పొలిటికల్ జస్టిస్’ ఎలాంటి ప్రభావం చూపి ఉంటుందో ఊహించుకోండి.

నా వయసు ఇప్పుడు పందొమ్మిది ఏళ్లు; నేను ప్రస్తావిస్తున్న ఆ సమయంలో నేను ఈటన్ (Eton)లో చదువుతున్నాను. నేను ఇప్పుడు విశ్వసిస్తున్న సూత్రాలను ఏర్పరచుకోగానే,

వాటి ప్రయోజనాలను అందరికీ తెలియజేయాలనే ఆత్రుత నాకు కలిగింది. ఎటువంటి జాగ్రత్తా తీసుకోకుండానే నేను ఆ పని చేశాను. దాంతో నన్ను రెండుసార్లు పాఠశాల నుండి బహిష్కరించారు, కానీ మా నాన్నగారి జోక్యంతో తిరిగి చేర్చుకున్నారు. ఆ తర్వాత నేను ఆక్స్‌ఫర్డ్‌కు వెళ్లాను. అక్కడ ఉన్న సమాజం నాకు ఏమాత్రం ఆసక్తికరంగా అనిపించలేదు

61

నా అభిప్రాయాలను పంచుకోవడంలో ఒక ఉద్దేశ్యం ఉంది: ఒకవేళ అవి ఏ విధంగానైనా పొరపాటుగా ఉంటే, ఊహించని వివరణల ద్వారా అవి సరిదిద్దబడవచ్చు; లేదా అవి సరైనవే అయితే, జ్ఞానం మరియు ఆనందాల భాండాగారానికి నా వంతు చిన్న సహాయాన్ని అందించినట్లవుతుంది.

మన సంభాషణల క్రమంలో, నిజమైన వీరత్వానికి లక్షణమైన ఆ మానసిక స్థిమితాన్ని (sobriety of spirit) అలవర్చుకుంటానని ఆశిస్తున్నాను.

న్యూటన్ వినమ్ర స్వభావం కలవారని తెలుసుకోవడం నాకు ఎంతో ప్రయోజనకరంగా అనిపించింది; అహంకారం మరియు మూర్ఖత్వం అనేవి అతిగా ప్రవర్తించడంలోనూ, లేని గొప్పతనాన్ని ఆపాదించుకోవడంలోనూ ఆనందిస్తాయని నాకు తెలుసు. కానీ, లేని ప్రతిభను ఉన్నట్లుగా నటించడానికి మరియు తన సామర్థ్యంపై తనకు నమ్మకం లేకపోవడం వల్ల కలిగే నష్టానికి (దీనివల్ల ప్రపంచం ఎంతో శక్తిని కోల్పోయింది) మధ్య ఒక గీతను గీయాలని నేను భావిస్తున్నాను; ఎందుకంటే…

“ఎన్నో పువ్వులు ఎవరికీ కనిపించకుండా వికసిస్తాయి,

మరియు తమ సువాసనను అరణ్యపు గాలిలో వృథా చేసుకుంటాయి.”

ఈ గీతను “ప్రకృతి సహజమైన వినయం” అని పిలవవచ్చు. ఆ పరిమితులను అతిక్రమించకూడదనే విషయంలో నేను తగినంత జాగ్రత్తగా ఉన్నానని ఆశిస్తున్నాను. నా ప్రత్యేకమైన అభిప్రాయాలను లేదా సందేహాలను ఇకపై నేను ప్రపంచంపై మొరటుగా రుద్దను. కానీ అదే సమయంలో, నా సొంత సామర్థ్యాలను మెరుగుపరుచుకుంటూ, నిజమైన మరియు సద్గుణయుతమైన సూత్రాలను వ్యాప్తి చేయలేనా? నాలాగే పరిమిత ప్రతిభ కలిగిన చాలామంది, తమ రచనల ద్వారా పక్షపాతం మరియు స్వార్థం అనే విత్తనాలను చల్లుతున్నారు. వారి సూత్రాల వల్ల కలిగే హానికరమైన ధోరణిని అడ్డుకోవడానికి, అంతే సొగసు మరియు లోతుతో సత్యాన్ని ఆవిష్కరించడం సరిపోదా? మనస్సు యొక్క సామర్థ్యాలను వెలికితీయడంలో మరియు వాటిని క్రమబద్ధీకరించడంలో, ముఖాముఖి చర్చల తర్వాత రచనలకే కదా తదుపరి స్థానం ఉంటుంది? నేను ఒక విద్వాంసుడిగా — కాదు, ఒక శిష్యుడిగా మారడానికి కూడా సిద్ధమే. ఎక్కడైతే నేను మోసపోవడం లేదని నాకు తెలుసో, మరియు ఎక్కడైతే ప్రతిభ మరియు సామర్థ్యాలు నిస్సందేహంగా గొప్పగా ఉంటాయో, అక్కడ నా వినయం మరియు విశ్వాసం పూర్తిగా నిజాయితీతో కూడినవిగా ఉంటాయి. నా యవ్వనారంభంలో వచ్చిన రచనలను మీకు పంపాలని నేను కోరుకున్నాను. “జాస్ట్రోజ్జీ” (Zastrozzi) మరియు “సెయింట్ ఇర్విన్” (St. Irvyn) రచనలు మీ రచనలతో—అంటే “ఎస్సే ఆన్ లవ్” (Essay on Love) మరియు ఒక చిన్న కవితతో—నాకు పరిచయం కలగకముందే రాయబడ్డాయని మీరు గమనించగలరు. నిజానికి, “సెయింట్ ఇర్విన్” రాయడానికి ముందే నేను “సెయింట్ లియోన్” (St. Leon) చదివాను; కానీ అప్పుడు అందులోని తార్కిక అంశాలు నాపై పెద్దగా ప్రభావం చూపలేదు.

కొద్ది రోజుల్లోనే మేము డబ్లిన్‌కు బయలుదేరుతున్నాము. ఖచ్చితంగా ఎప్పుడు వెళ్లేదీ నాకు తెలియదు, కానీ ‘కెస్విక్’ (Keswick) చిరునామాకు పంపే లేఖ నాకు అందుతుంది. మా ప్రయాణం ఎప్పుడో ఖరారైంది. ప్రధానంగా, ‘క్యాథలిక్ విముక్తి’ (Catholic Emancipation) ఉద్యమానికి సాధ్యమైనంత వరకు తోడ్పడటమే మా ప్రయాణ ఉద్దేశ్యం.

ఒకప్పుడు ఉన్నతమైన మరియు స్వచ్ఛమైన ఆశయాలు కలిగిన కవి సౌతీ (Southey), ఇప్పుడు ప్రతి దుర్మార్గపు మరియు అసంబద్ధమైన విషయానికి జీతం తీసుకుని మద్దతు పలికే వ్యక్తిగా మారిపోయారు. ఆయనతో నేను చాలా చర్చలు జరిపాను. “నా వయసు వచ్చినప్పుడు నువ్వు కూడా నా లాగే ఆలోచిస్తావు” అని ఆయన అంటారు. కానీ మిస్టర్ సౌతీ అనుచరుడిగా మారాలనే ఆలోచన నాకు అస్సలు లేదు.

వేసవి కాలంలో మేము ఉత్తర వేల్స్ (Wales) ప్రాంతంలో ఉంటాము. మీరు మమ్మల్ని చూడటానికి వస్తారని ఆశించవచ్చా? బహుశా…

మీ వృత్తిపరమైన పనులను పక్కనపెట్టి రావడం మీకు సాధ్యం కాకపోవచ్చు. అయినా, మీరు వద్దని చెప్పేంత వరకు నేను ఆ ఆశతోనే ఉంటాను.

అత్యంత గౌరవంతో,

మీ నిజాయితీగల మరియు విధేయుడైన,

పెర్సీ బి. షెల్లీ.

మిస్టర్ విలియం గాడ్‌విన్ గారికి, లండన్.

కెస్విక్, కంబర్‌ల్యాండ్, జనవరి 16, 1812.

అయ్యా,

మేము డబ్లిన్‌కు బయలుదేరే సమయానికి మీ లేఖ నాకు అందింది. దీనికి సమాధానం వచ్చేలోపే మేము బహుశా ఐర్లాండ్‌కు చేరుకుంటాము, అయినప్పటికీ సమాధానం రాసే ఆనందాన్ని నేను వదులుకోలేకపోతున్నాను. మీరు జతచేసిన మిస్టర్ కరన్ (Mr. Curran) పరిచయ లేఖ ద్వారా మాకు గొప్ప మరియు అత్యవసరమైన సహాయం చేస్తున్నారు; ఆయన ప్రజా జీవితంలోని వ్యక్తిత్వాన్ని నేను మెచ్చుకుని, గౌరవించాను.

మా ప్రయాణాన్ని త్వరపెట్టడానికి మీరు మరొక కారణాన్ని చూపిస్తున్నారు. నాకు వివాహమై ఎక్కువ కాలం కాలేదు. నా భార్య నా ఆలోచనలు మరియు భావనలలో భాగస్వామి. మేము ఒకరినొకరు మొదట తెలుసుకున్న సమయంలో, నా పరిస్థితి ఒంటరిగా, స్నేహితులు లేకుండా ఉండేది; ఆమె పరిస్థితి కుటుంబ విభేదాలు మరియు గృహపరమైన అణచివేత విధానాల వల్ల చేదుగా ఉండేది. మేము మా జీవితాలను ఒకటిగా చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాము; చర్చి ఆచారాలను పాటించడానికి మమ్మల్ని పురికొల్పిన కారణం ఏమిటంటే, ఒకవేళ మేము వాటిని పాటించకపోతే, సంప్రదాయాల నిరంకుశత్వం వల్ల సమాజానికి మేలు చేసే అనేక అవకాశాలను మేము కోల్పోతాము. నాకున్న ప్రత్యేక కారణాలు…

అటువంటి వ్యవస్థను ఎదిరించడం వల్ల నా సహచరిణిపై పడే అవమానం మరియు ద్వేషం అనే అసమానమైన భారాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోవడం. అటువంటి సందర్భంలో, పురుషుడిని ధైర్యవంతుడిగా మరియు ఆత్మస్థైర్యం కలవాడిగా చూస్తారు, కానీ స్త్రీ మాత్రం గౌరవం మరియు మర్యాద పొందే అర్హతను పూర్తిగా కోల్పోతుంది. ఆమె స్త్రీత్వపు సద్గుణానికి గీటురాయి అయిన ‘లజ్జ’ను కోల్పోయినట్లుగా పరిగణించబడుతుంది; మరియు ఎవరి సద్గుణాలు కేవలం.

. ఒకరి ప్రవర్తనలో ఉదారగుణం కంటే దానికి విరుద్ధమైన, సంకుచితమైన ధోరణే అధికంగా ఉన్నట్లు నాకు అనిపించినప్పుడు, మంచి ఫలితాలు వస్తాయన్న ఆశను నేను వదిలేస్తాను; అక్కడ నిష్ఫలత తప్ప మరేమీ కనిపించదు. నా తండ్రి సంతోషాన్ని మరింత పెంచాలని నాకు చాలా బలంగా ఉంది, ఎందుకంటే ఆ తండ్రీ-కొడుకుల అనుబంధం వల్ల అది నా చేతుల్లోనే ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది; కానీ అది అసాధ్యం. కొద్ది రోజుల క్రితం, ఆయన తన న్యాయవాది ద్వారా నాకు ఒక లేఖ పంపారు; అందులో ఏడాదికి రెండు వందల పౌండ్ల భత్యాన్ని పునరుద్ధరిస్తున్నట్లు పేర్కొంటూనే, “నేను అపరిచితులను మోసం చేయకుండా ఉండటమే దీనికి ఏకైక కారణం” అని ఒక వ్యాఖ్య చేశారు. నా పట్ల ఆయన చేసిన ఆ అవమానకరమైన వ్యాఖ్య నాలో ఆయనపై ఎలాంటి అసహ్యాన్నో లేదా ద్వేషాన్ని కలిగించలేదు, కానీ నా పట్ల ఆయనకున్న దురభిప్రాయం ఎంత బలంగా పాతుకుపోయిందో చూసినప్పుడు మాత్రం, మా మధ్య సయోధ్య కుదురుతుందన్న ఆశను నేను కోల్పోతున్నాను.

నా ఉత్తరం ముగింపు దశకు చేరుకుంది. నా గురించి నేను ఎక్కువగా మాట్లాడుకోవడం అంతులేకుండా సాగుతున్నట్లుంది. మీ శిష్యుడిగా మీతో నాకున్న సంబంధం, పైకి కనిపించే ఈ ఆత్మస్తుతిని కొంతవరకు సమర్థించుకునేలా చేస్తుంది. నా గురించి నాకు తెలిసినంతగా, నా ఆలోచనలు మరియు భావాలను మీకు పూర్తిగా తెలియజేయాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. సాంప్రదాయాల కట్టుబాట్లను పక్కన పెట్టి, మీ ఆలోచనా విధానాన్ని దాని మూలాల నుండే నేరుగా గ్రహించే సాహసం చేయడం ఒక అమూల్యమైన వరంగా నేను భావిస్తాను.

ప్రస్తుతానికి వేల్స్ గురించి నేను ఇక ఏమీ చెప్పను. “వచ్చే వేసవిలో, ఒక అత్యంత ఆప్తమిత్రుడిని (ఆయన గురించి నేను తర్వాత ప్రస్తావిస్తాను) ఒక రమణీయమైన ప్రదేశంలో కలుసుకోవాలని మేము నిర్ణయించుకున్నాము.

బహుశా లండన్ నగరపు కోలాహలం, ధూళికి దూరంగా కొంతకాలం గడపడానికి మిమ్మల్ని, మీ భార్యాపిల్లలను ఒప్పించగలనేమో. ఏది ఏమైనప్పటికీ, లండన్‌లో మిమ్మల్ని కచ్చితంగా కలుస్తాను. నాకు ఇంకా పూర్తి వయసు రాలేదు (చట్టపరమైన స్వతంత్రత రాలేదు). ఆ సమయానికి, మీకు నా సొంత ఇంటిని సమకూర్చగలనని నాకు గొప్ప ఆశ ఉంది. మానవతా దృక్పథానికి లేదా పరోపకారానికి ఏ ఒక్క ప్రాంతం పరిమితి కాదు కదా! — సెలవు!

మీ తదుపరి ఉత్తరాన్ని ‘పోస్ట్ ఆఫీస్, డబ్లిన్’ చిరునామాకు పంపండి.

నా భార్య తన నమస్కారాలు తెలియజేస్తోంది.

పూర్తి హృదయపూర్వక విశ్వాసంతో, మీ విధేయుడు,

పి. బి. షెల్లీ.

శ్రీ విలియం గాడ్‌విన్ గారికి, లండన్.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –25-9-26-ఉయ్యూరు .–

సుబ్బికధానిక (త్రివేణి)

రచన: పాలగుమ్మి పద్మరాజు, M.Sc.-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

(తెలుగులో ఉన్న అసలు కథ ఆధారంగా)

వేసవి సెలవుల్లో స్నేహితులతో కలిసి ఒక ఆహ్లాదకరమైన యాత్ర ముగించుకుని, తిరిగి కాలేజీకి వెళ్లే ముందు జగన్నాథరావు కేవలం ఒక వారం రోజుల పాటు ఇంటికి వచ్చాడు. వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులకు అతనొక్కడే కొడుకు; కేవలం బాధ్యతతోనే కాకుండా, తన సొంత ఊరిలో, తల్లిదండ్రుల సాన్నిధ్యంలో గడపడం వల్ల కలిగే సంతోషం కోసమే అతను ఇంటికి వచ్చాడు.

ఇరవై ఏళ్ల వయసులో ఉన్న ఆ యువకుడు ఒక విచిత్రమైన మానసిక వేదనతో సతమతమవుతున్నాడు. అతనిని అత్యంతగా కలవరపెడుతున్న విషయం ఏమిటంటే—అతని సహాధ్యాయులలో చాలామందికి పెళ్లయి భార్యలు, కొందరికి పిల్లలు కూడా ఉన్నారు; సెలవుల్లో అత్తవారింటికి వెళ్లడం, అక్కడ లభించే ఆదరణ, విందులు, ఎలాంటి పనీపాటా లేకుండా గడపడం వంటి ఉత్సాహభరితమైన అనుభవాలు వారికి దక్కుతున్నాయి. కానీ, తన విషయంలో మాత్రం, అమ్మాయి ఎంత అందగత్తె అయినా, కట్నకానుకలు ఎంత ఆకర్షణీయంగా ఉన్నా, తన తండ్రి మాత్రం సంబంధాలన్నింటినీ తిరస్కరిస్తూ వస్తున్నారు. ఒకరోజు, కాబోయే వియ్యంకుల పట్ల తండ్రి ప్రదర్శిస్తున్న ఆ మొరటు వైఖరిపై అసహనం నటిస్తూనే, అతను ఇలా అడిగాడు: “నాన్నా, ఏదో ఒక సంబంధాన్ని ఎందుకు అంగీకరించకూడదు? మనం ఇంకా ఎక్కువ కట్నం కోసం ఎదురుచూస్తున్నామని అందరూ అనుకుంటున్నారు.”

ఆ ఊహ నిజమేనన్నట్లుగా తండ్రి చిరునవ్వు నవ్వి, ఆ విషయాన్ని తన సిగార్ పొగతో తేలిక చేస్తూ, “అంత తొందర ఏముంది?” అని అడిగారు.

ఆ తర్వాత కనుబొమ్మలు ముడివేసి గంభీరమైన ముఖంతో, మరోసారి సిగార్ పీల్చి ఇలా అన్నారు: “నీ చదువు పూర్తయ్యే వరకు మనం వేచి ఉండవచ్చు కదా?”

పెళ్లి చేసుకోవాలన్న తన అంతర్గత ఆందోళనను బయటపెట్టకుండా జగన్నాథరావు ఆ విషయాన్ని ఇంకా ముందుకు తీసుకువెళ్లలేకపోయాడు, అలా బయటపెట్టడానికి అతనికి ఏమాత్రం ఇష్టం కూడా లేదు. అందుకే అతను, “మీకే బాగా తెలుసు, నాన్నా,” అని ఆ విషయాన్ని అక్కడితో వదిలేశాడు—అయితే, ఆ విషయంలో నిజానికి తనకే ఎక్కువ అవగాహన ఉందన్న నమ్మకం అతనికి బలంగా ఉండేది.

ఒక స్త్రీని చూడగానే అతను కలత చెందేవాడు. ఎవరైనా స్త్రీ ఎదురైనప్పుడు అతను చాలా అసౌకర్యానికి, ఆత్మన్యూనతకు గురయ్యేవాడు. ప్రతిరోజూ తన అలంకరణ కోసం అతను చాలా సమయం తీసుకునేవాడు. బయటకు వెళ్ళడానికి సిద్ధమైనప్పుడు, తన ధోవతి మడతలను వందసార్లు సరిచేసుకునేవాడు, చొక్కా కాలర్‌ను సరిగ్గా పైకి ఉండేలా చూసుకునేవాడు, అలాగే తన ముఖంలో ఏ రకమైన పెదవుల కదలిక తనకు గంభీరమైన రూపాన్ని ఇస్తుందో తెలుసుకోవడానికి అద్దంలో చూసుకునేవాడు. తన నడక తీరు ఇతరులకు అసహజంగా లేదా అనాకర్షణీయంగా అనిపిస్తుందేమోనన్న భయంతో వీధిలో అస్తవ్యస్తంగా నడిచేవాడు. ప్రతి అమ్మాయి తనను తల నుండి పాదాల వరకు పరిశీలిస్తోందని, తన చొక్కా రంగును, ధోవతి కట్టుకునే విధానాన్ని గమనిస్తోందని అతను ఎప్పుడూ అనుమానించేవాడు కాదు…

ఇప్పుడు సుబ్బి కూడా ఉంది—ఆమె ఎప్పుడూ తనను ఆసక్తితో, తీక్షణమైన చూపులతో చూస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించేది.

సుబ్బి అతనికి చిన్నప్పటి నుండే తెలుసు. ఆమె ఒక అనాథ పిల్ల, అతని ఇంటి వరండాలోనే పెరిగింది. ఆమెకు మూడేళ్ళ వయసున్నప్పుడే చనిపోయిన ఆమె తల్లి—అతని ఇంట్లో పనిమనిషిగా ఉండేది—అతనికి గుర్తుంది. సుబ్బి కూడా కొంతకాలంగా ఆ ఇంట్లో నమ్మకమైన పనిమనిషిగా పనిచేస్తోంది; ఇప్పటివరకు ఆమెలో ప్రత్యేకంగా గమనించదగ్గ విషయం ఏదీ అతనికి అనిపించలేదు. కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి మారింది. సుబ్బి పెద్దదైంది! పైగా, అతను ఆమె పట్ల ఆకర్షితుడయ్యాడు! చిరిగిపోయిన, సరిపోని బట్టల మధ్య నుండి ఉప్పొంగుతున్నట్లుగా కనిపించే ఆమె అందమైన శరీర ఆకృతిని చూస్తూ అతను కలత చెందేవాడు. ఆమె తనను గమనిస్తోందని అతనికి తెలుసు. నిజమే, ఉన్నత కుటుంబాలకు చెందిన అమ్మాయిల మాదిరిగా ఆమె చిరునవ్వు చిందించడం గానీ, అల్లరిగా కన్ను గీటడం గానీ చేసేది కాదు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం అతనికి ఖచ్చితంగా తెలిసేది—ఆమె తనను ఎంతో గౌరవంతో, ఆరాధనా భావంతో చూసేది. చిన్నపిల్ల కావడం, అటువంటి పరిస్థితుల్లో ఎలా ప్రవర్తించాలో తెలియకపోవడం వల్ల, ఆమె కళ్ళలో ఆరాధన తప్ప అంతకు మించిన భావాలను వ్యక్తం చేయడం ఆమెకు సాధ్యమయ్యేది కాదు.

ఒక సాయంత్రం, అతని తండ్రి పని మీద పక్క గ్రామానికి వెళ్ళారు, తల్లి వంటగదిలో పనిలో నిమగ్నమై ఉంది. ఇంట్లో ఒక ఏకాంత మూలలో, తన ముందున్న బియ్యం కుప్పలో రాళ్లను ఏరుతూ సుబ్బి ఒంటరిగా కూర్చుని ఉంది. జగన్నాథరావు ధైర్యం చేసి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు. ఆమె అతన్ని పైకి చూసి, వెంటనే సిగ్గుతో కళ్లు దించుకుంది. ఆ స్పందనతో ఉత్సాహం పొందిన అతను, ఆమె ఒట్టి భుజాన్ని తాకాడు. ఆ స్పర్శతో వారిద్దరి శరీరాల్లోనూ ఒక రకమైన విద్యుత్ ప్రవాహం లాంటి అనుభూతి కలిగింది. సరిగ్గా అప్పుడే బయట ఏదో శబ్దం వినిపించినట్లు అనిపించడంతో, అతను హడావిడిగా బయటకు వచ్చాడు. కానీ అక్కడ ఎవరూ లేకపోవడంతో, మళ్లీ ధైర్యం కూడగట్టుకుని లోపలికి వెళ్లాడు.

సుబ్బి విషయానికొస్తే, అంత సున్నితంగా తన భుజాన్ని ఎవరూ తాకలేదు; ఆ అనుభూతి ఆమెకు ఏమాత్రం అసహ్యంగా అనిపించలేదు… ఆమె అందుకు అంగీకరించింది.

త్వరలోనే సెలవులు ముగిశాయి, జగన్నాథరావు తన కాలేజీకి తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు.

తక్షణ భవిష్యత్తుకు మించి ఆలోచించేంత పరిణితి సుబ్బికి లేదు. ఆమెకు కేవలం రెండు విషయాలు మాత్రమే తెలుసు: మొదటిది, తాను గర్భవతినైన విషయాన్ని సాధ్యమైనంత కాలం రహస్యంగా ఉంచాలి; రెండవది, ఆ స్థితిలో శారీరక శ్రమతో కూడిన పనులు చేయడం కష్టమైనా సరే, తన దైనందిన బాధ్యతలను నిర్వర్తించాలి.

కానీ ఆమె తన గర్భవతి అన్న విషయాన్ని దాచలేకపోయింది. తన శరీరంలో కనిపిస్తున్న మార్పుల వల్ల బయటపడుతున్న ఆ నిజాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. ఆ పరిస్థితిని దాచడం అసాధ్యమైపోయింది, దాంతో ఆమెకు ఏమైందో అందరికీ స్పష్టంగా తెలిసిపోయింది.

ఒక రోజు జగన్నాథరావు తల్లి రత్తమ్మ, సుబ్బిని తన గదికి పిలిచి, ఒక తల్లికి మించిన ఆప్యాయతతో ఇలా అడిగింది: “అమ్మా సుబ్బీ, నిన్ను లొంగదీసుకున్నది ఎవరో చెప్పు. వాడి పేరేమిటో చెప్పు. వాడు నీకు చేసిన అన్యాయానికి తగినట్లుగా వాడి చేత సరిదిద్దేలా చేస్తాం.”

ఈ విషయం గురించి ఎవరైనా దయతో అడిగినప్పుడు, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా కేవలం ఏడవడం మాత్రమే చేయాలని సుబ్బి అప్పటికే గ్రహించింది!

ఆ వార్త త్వరగానే పొగలా వ్యాపించింది, కానీ ఎవరూ జగన్నాథరావు పేరును సుబ్బి వ్యవహారంతో ముడిపెట్టలేదు. అతను ఆ గ్రామంలో కేవలం ఒక వారం మాత్రమే ఉన్నాడు, పైగా ఈ సెలవుల్లో అతను అక్కడికి వచ్చాడన్న విషయం కూడా ఎవరికీ గుర్తులేదు.

సుబ్బి ఏడవడం మొదలుపెట్టగానే రత్తమ్మ మనసు కరిగింది; ఆమె ఆ దురదృష్టవంతురాలైన అమ్మాయిని ఓదారుస్తూ, ఏడవవద్దని చెప్పి, భయపడాల్సిన అవసరం లేదని దాదాపుగా భరోసా ఇచ్చింది. ఆ మంచి వృద్ధురాలు తన భర్త దగ్గరకు వెళ్లి పాపం సుబ్బి గురించి అంతా చెప్పింది. ఆ విషయం వినగానే వెంకయ్య కంగారుపడి, “ఆ దౌర్భాగ్యురాలిని ఇంటి నుండి బయటకు పంపేయ్, ఆ గొడవ వదిలిపోతుంది. ఆ చెడిపోయిన దాని సంగతి చూడు! ఆమెకు కనీసం బుద్ధి ఉండాలి కదా,” అని తొందరగా అన్నాడు.

రత్తమ్మ బతిమాలింది: “ఆమె అమాయకురాలని, పాపం చిన్నపిల్ల అని మీకు తెలుసు కదా. ఆమెను బయటకు పంపడం వల్ల ఏం ప్రయోజనం? ఆమె ఇంకా దారి తప్పిపోతుంది. ఎవరో ఒక పోకిరీ ఆమెను మోసం చేశాడు, పాపం ఆమె ఒంటరిగా బాధపడాల్సి వస్తోంది.”

సుబ్బి చిన్నారిగా ఉన్నప్పటి నుండే రత్తమ్మ ఆమెను పెంచింది, సుబ్బిలోని సరళమైన అమాయకత్వం పట్ల ఆమెకు అనురాగం ఏర్పడింది. కానీ వెంకయ్యకు, ముఖ్యంగా ఇలాంటి విషయాల్లో, ఎవరి పట్లా మినహాయింపులు ఇచ్చే గుణం లేదు. అతను కాస్త అసహనంతో తన మంచం మీద నుండి లేచాడు; ఆ అసహనం రత్తమ్మ మీద కాదు, ఆ పరిస్థితి మీద కలిగింది.

“ఆమెను బయటకు పంపేయ్,” అని అతను మళ్ళీ అన్నాడు. “మోసపోవడానికి ముందే ఆమె రెండుసార్లు ఆలోచించి ఉండాల్సింది. ఇప్పుడు మనం ఆమెను మామూలుగానే ఇంట్లో ఉంచుకుంటామని ఆమె ఎలా ఆశిస్తుంది?”

పురుషుల తీరు పట్ల రత్తమ్మకు ఆగ్రహం కలిగింది, ఆమె కళ్ళలో ఆ అసహనం స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆమె ఒక్కసారిగా గొంతు పెంచి, ధిక్కార స్వరంతో ఇలా అంది: “స్త్రీలు పడే కష్టాల గురించి మగవాళ్లకు ఏం తెలుసు? ఆమె జీవితాన్ని నాశనం చేసిన ఆ వెధవ ఏమో రాజభోగంగా వీధుల్లో తిరుగుతుంటాడు, కానీ ఈ పాపం చేసిన అమ్మాయి మాత్రం ఆ బాధలన్నీ భరించాల్సి వస్తోంది. దేవుడికి కూడా మగవాళ్లంటేనే పక్షపాతం. ఆమెను వెళ్లిపోమని నేను చెప్పలేను. అంతగా కావాలనుకుంటే మీరే ఆమెను బయటకు గెంటేయండి.”

ఆమె ఆవేశంతో ఊగిపోతుండటంతో వెంకయ్య ఏమీ అనలేకపోయాడు. అయోమయంగా, “అయితే మనం ఏం చేయగలం? ఆమె తన కష్టాలను తానే కొనితెచ్చుకుంది కదా,” అన్నాడు.

“అవును, కానీ ఆమెను ఇంట్లో ఉంచుకుంటే తప్పేంటి? ఆమె మనకు బంధువు కాదు కదా, కాబట్టి జనం మనల్ని ఏమీ అనలేరు. మనం చూపేది కాస్త ఉదారత మాత్రమే, ఉదారత ఎప్పుడూ వృథా పోదు. ఆమె ఈ ఇంట్లోనే పెరిగింది, కాబట్టి ఇక్కడే ఉండనివ్వండి.”

వెంకయ్య అప్పుడు ఏమీ అనకుండా బయటకు వెళ్లిపోయాడు; భార్య వల్ల ఈ వ్యవహారం అంతా గందరగోళంగా మారి, తనకు చాలా కష్టంగా తయారైందన్నట్లుగా అతను ముఖం చిట్లించాడు. ఇక రత్తమ్మ విషయానికొస్తే, సుబ్బి ఇంట్లో పని చేస్తూ అక్కడే కొనసాగడానికి తన భర్త అనుమతి లభించినట్టేనని ఆమె భావించింది.

అలా సుబ్బి వాళ్ళతో కలిసి జీవించడం కొనసాగించింది. ఒకవైపు రత్తమ్మ చూపే నిరంతర శ్రద్ధ, మరోవైపు వెంకయ్య చూపే తీవ్ర అసహ్యం—వీటి మధ్య ఆమె జీవితం సాఫీగానే సాగింది. వెంకయ్య తన అసహనాన్ని బయటపడేలా గట్టిగా చెప్పలేకపోయినా, చిన్న చిన్న విషయాలకే తరచుగా కోపగించుకునేవాడు. దీనివల్ల రత్తమ్మ తన నిర్ణయానికి మరింత కట్టుబడి ఉండేది; పైగా, భర్త పెరుగుతున్న కోపం నుండి ఆ అమ్మాయిని కాపాడాలన్నట్లుగా ఆమె సుబ్బిని మరింత శ్రద్ధగా చూసుకునేది. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, ప్రసవం కోసం పుట్టింటికి వచ్చిన కూతురిని చూసుకున్నట్లుగా రత్తమ్మ సుబ్బిని చూసుకునేది.

తన ఏకైక సంతానం జగన్నాథరావు పుట్టడానికి ముందు జరిగిన విషయాలన్నీ రత్తమ్మకు అస్పష్టంగా గుర్తుండేవి. అది ప్రతి స్త్రీకి ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభవం. రకరకాల ప్రత్యేకమైన వంటకాలు తినాలని బలమైన కోరిక కలిగినా, చివరికి ఏదీ నోటికి రుచించేది కాదు. ప్రపంచమంతా నిరాశతో నిండిపోయినట్లు అనిపించే సందర్భాలు ఉండేవి. అత్యంత కఠినమైన స్వభావం కలిగిన స్త్రీలలో కూడా అప్పుడు ఒక రకమైన మృదువైన భావన కలిగేది. పురుషులు కూడా గర్భిణీ స్త్రీని సాధారణం కంటే ఎక్కువ ఆప్యాయతతో చూసేవారు. ఆమె అందరి దృష్టినీ ఆకర్షించేది; అంతేకాక, ఇంట్లోని వారందరిలోనూ తానే అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తిని అన్నట్లుగా ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమె ప్రవర్తనలో ఒక రకమైన ఆత్మవిశ్వాసం లేదా ప్రాధాన్యత కనిపించేది.

సుబ్బి ఏమీ అడగకపోయినా, రత్తమ్మ ఆమె కోసం రకరకాల పాయసాలు వండి పెట్టేది. సుబ్బికి అవి నచ్చినా నచ్చకపోయినా, ఆ పతిత స్త్రీ పట్ల ఒక తల్లిగా తన పవిత్ర బాధ్యతలను నిర్వర్తిస్తున్నానన్న భావన రత్తమ్మకు ఎంతో సంతృప్తినిచ్చేది.

కాలక్రమేణా సుబ్బి ఒక మగబిడ్డకు జన్మనిచ్చింది. ఆ బిడ్డ ఎంతో అందంగా, బొద్దుగా ఉండేవాడు. ఆ బిడ్డను చూడగానే రత్తమ్మ హృదయం ఆనందంతో ఉప్పొంగింది; వెంటనే ఆ బిడ్డను తన చేతుల్లోకి తీసుకోవాలని ఆమెకు అనిపించినా, వాస్తవానికి ఆమె అలా చేయలేదు. గత ఇరవై ఏళ్లుగా ఆ ఇంటి పైకప్పు కింద కొత్తగా ఒక ప్రాణి రాకను చాటిచెప్పే ఆ తొలి కేక వినిపించలేదు; ఇప్పుడు ఆ కేక వినిపించినప్పుడు, అది ఎవరి బిడ్డ అన్న విషయం రత్తమ్మకు అనవసరమైంది. నిజానికి, ఆ బిడ్డ అక్రమ సంతానమని గానీ, సుబ్బి ప్రవర్తనలో జరిగిన క్షమించరాని తప్పిదం వల్ల కలిగిన ఫలితమని గానీ ఆమె ఏమాత్రం ఆలోచించలేదు.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –25-9-26-ఉయ్యూరు —

ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి.షెల్లీ జేవిత చరిత్ర -3

29

పాపం! అతను పడుకోవడానికి వెళ్ళే ముందు తన పుస్తకాన్ని వదిలిపెట్టడానికి ఇష్టపడేవాడు కాదు, తరచుగా రాత్రిపూట చాలా సేపు మేల్కొని చదువుతూ ఉండేవాడు; కొన్నిసార్లు రాత్రంతా చదువులోనే గడిపేవాడు. ఇలా ఎక్కువ సేపు మేల్కొని ఉండటం మరియు దాదాపు నిరంతరాయంగా చదవడం వల్ల, అతను పగటిపూట తరచుగా నిద్రలోకి జారుకునేవాడు—చిన్న పిల్లవాడిలా ఒక్క క్షణంలోనే నిద్రపోయేవాడు. అతను తరచుగా కుర్చీ నుండి నేలమీదకు నిశ్శబ్దంగా మారి, కార్పెట్ మీద గాఢంగా నిద్రపోయేవాడు; చలికాలంలో అయితే పిల్లిలా వెచ్చదనాన్ని ఆస్వాదిస్తూ రగ్గు మీద పడుకునేవాడు; పిల్లిలాగే అతని చిన్న గుండ్రని తల మండుతున్న మంటల ముందు వేడెక్కేది. ఎవరైనా దయతో ఆ వేడి నుండి రక్షించడానికి అతని తల మీద ఏదైనా కప్పితే, నిద్రలో అతను అసహనంతో దాన్ని పక్కకు నెట్టేసేవాడు. “బిష్ (Bysshe), నువ్వు నీ మెదడును ఉడికించేసుకుంటున్నావు. నీ ముక్కు రంధ్రాల నుండి, చెవుల నుండి ఆవిరి వేగంగా బయటకు రావడం నేను చూశాను, విన్నాను కూడా!”

సౌతీ (Southey) తన భయంకరమైన ఇతిహాస కావ్యాలను—అవి ముద్రణకు రాకముందే—ఆ క్రూరమైన ప్రయోగానికి తగిన వ్యక్తిగా అనిపించిన ఎవరికైనా వినిపించడానికి ఉత్సాహపడేవాడు. త్వరలోనే అతని దృష్టి కొత్తగా వచ్చిన వ్యక్తిపై పడింది. ఒక రోజు షెల్లీని పట్టుకున్నాక, అతన్ని వెంటనే పై అంతస్తులోని ఒక చిన్న అధ్యయన గదిలో భద్రంగా ఉంచాడు; తనను తాను, తన ఖైదీని ఆ గదిలో ఉంచి తలుపుకు జాగ్రత్తగా తాళం వేసి, ఆ తాళం చెవిని తన కోటు జేబులో పెట్టుకున్నాడు. ఆ గదిలో ఒక కిటికీ ఉంది నిజమే, కానీ అది నేల నుండి ఎంత ఎత్తులో ఉందంటే, బారన్ ట్రెంక్ (Baron Trenck) లాంటి సాహసికుడు కూడా దాని ద్వారా తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించేవాడు కాదు. “ఇప్పుడు నువ్వు ఎంతో ఆనందిస్తావు,” అని సౌతీ అన్నాడు; “కానీ కూర్చో.” పాపం

బిష్ నిట్టూర్చి, బల్ల దగ్గర కూర్చున్నాడు. రచయిత అతనికి ఎదురుగా కూర్చుని, తన చేతిరాత ప్రతిని (MS) ముందున్న బల్లపై ఉంచి, నెమ్మదిగా మరియు స్పష్టంగా చదవడం ప్రారంభించాడు. ఆ కావ్యం, నేను పొరబడకపోతే, “ది కర్స్ ఆఫ్ కెహమా” (The Curse of Kehamah). తన రచన పట్ల ముగ్ధుడైన ఆ రచయిత, అందులోని విశేషమైన ఘట్టాలను నొక్కి చెబుతూ, శ్రోతల నుంచి ప్రశంసలను ఆశిస్తూ తన స్వరాన్ని మారుస్తూ చదవడం కొనసాగించాడు. కానీ ఎటువంటి ప్రశంసలూ రాలేదు, విమర్శలూ వినిపించలేదు; అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఇది విచిత్రంగా అనిపించింది. సౌతీ తన చేతిలోని చక్కగా రాసిన చేతిరాత ప్రతి (MS) నుండి కళ్లు పైకి ఎత్తేసరికి, షెల్లీ అక్కడ కనిపించలేదు. ఇది ఇంకా విచిత్రమైన విషయం. అక్కడి నుండి తప్పించుకోవడం అసాధ్యం; అన్ని జాగ్రత్తలూ తీసుకున్నారు, అయినా అతను మాయమయ్యాడు. షెల్లీ తన కుర్చీ నుండి శబ్దం లేకుండా నేల మీదకు జారిపోయాడు; ఆ అపస్మారక స్థితిలో ఉన్న యువకుడు బల్ల కింద గాఢ నిద్రలో మునిగిపోయాడు. ఆ తర్వాత, అవమానానికి గురైన ఆ ఆగ్రహించిన కవి, నిద్రిస్తున్న ఆ యువకుడిని ‘సాతానిక్ స్కూల్’ (దుష్ట భావజాలం కలిగిన వారి వర్గం) సభ్యుడిగా పరిగణించి, బైరాన్ పేరుతో పాటు అతని పేరును కూడా ఉరికొయ్యపై లిఖించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు! సౌతీ ప్రయాణాల్లో రాత్రిపూట ఎక్కడ బస చేసినా, ఏదైనా పుస్తక విక్రయశాల లేదా దుకాణంలో పుస్తకం దొరికితే కొనుగోలు చేసేవారని, ఆ పుస్తకం ముఖపత్రం (title-page) అడుగుభాగంలో తన పేరు, ఆ ప్రదేశం పేరు, అలాగే వారం రోజుతో సహా తేదీని రాసేవారని నాకు స్వయంగా తెలిసింది. ఇలా రాయడం ఒక దినచర్య (journal) లాగా ఉపయోగపడేదని ఆయన భావించేవారు; ఎందుకంటే ఆ తేదీని చూసినప్పుడు, ఆలోచనల అనుసంధానం ద్వారా తన ప్రయాణానికి సంబంధించిన అనేక వివరాలు ఆయనకు గుర్తుకొచ్చేవి. నా దగ్గర జర్మన్ భాషలో ఉన్న ఒక చిన్న పుస్తకం ఉంది, దాని ముఖపత్రం అడుగున సౌతీ ఇలాగే వివరాలు రాసి ఉంచారు; ఆ పుస్తకం కొన్న ప్రదేశం ఫ్రాన్స్‌లోని ఒక పట్టణం.

కెస్విక్‌లో నివసిస్తున్న సమయంలో ఒక మధ్యాహ్నం, బైష్ (షెల్లీ) తనకు కొత్తగా పరిచయమైన ఒక ప్రముఖ వ్యక్తిని, అద్భుతమైన మహాకావ్య రచనా సామర్థ్యం కలిగిన ఆ వ్యక్తిని కలవడానికి వెళ్ళాడు. అప్పుడు సమయం నాలుగు గంటలు; సౌతీ మరియు అతని భార్య అల్పాహారం (మధ్యాహ్న భోజనం) ముగించుకుని టీ తాగుతూ కూర్చుని ఉన్నారు, ఎందుకంటే ఆ రోజు బట్టలు ఉతికే రోజు. ఆయనకు ఒక కప్పు టీని అందించగా ఆయన దానిని స్వీకరించారు; ఆ తర్వాత టీ-కేక్‌లతో నిండిన ఒక ప్లేట్‌ను ఆ ప్రముఖ అతిథికి అందించారు. కానీ, తీవ్రమైన విముఖతను ప్రదర్శిస్తూ ఆయన వాటిని తినడానికి నిరాకరించారు. ఆయన ఆహార విషయంలో ఎప్పుడూ మితంగా ఉండేవారు, ముఖ్యంగా ఆ కాలంలో మరీ కఠినమైన నియమాలు పాటించేవారు. ఒక స్పార్టన్ యువకుడికి అయితే బహుశా ఒక మందపాటి పొడి రొట్టె ముక్క లేదా వెన్న పూసిన బ్రౌన్ బ్రెడ్ ముక్క ఆమోదయోగ్యంగా ఉండేదేమో; కానీ, మితిమీరిన పరిమాణంలో కుప్పగా పోసిన వేడి టీ-కేక్‌లు—వాటిపై బాగా వెన్న పూసి, ఎండు ద్రాక్షలు (currants) లేదా కారవే గింజలతో నింపి, సుగంధ ద్రవ్యాల ఘాటైన వాసనతో కూడి ఉండటం—ఆయనకు తీవ్ర అసహ్యాన్ని కలిగించాయి. అది ఆయన అసహ్యించుకునే ఒక పర్షియన్ తరహా విలాసం—అత్యంత శక్తివంతమైన సామ్రాజ్యాల పతనానికి కారణమైన, మితిమీరిన మరియు పురుష లక్షణాలకు విరుద్ధమైన విలాస ప్రదర్శన అది. అటువంటి విలాసం సామాజిక వ్యవస్థ మొత్తానికి ముప్పు తెచ్చేదిగానూ, మితమైన మరియు పరిపూర్ణమైన గణతంత్ర రాజ్యం గురించి దైవసమానుడైన ప్లేటో కన్న కలలను కూడా విఫలం చేసేదిగానూ ఉండేది. కవి భోజనం ఎప్పుడూ చాలా భారీగా ఉండదు; బట్టలు ఉతికే రోజున అయితే…

ఆ ఉద్వేగభరితమైన విమర్శల పర్వంలో, బిష్ (Bysshe) తన ముఖాన్ని ప్లేట్‌కు దగ్గరగా పెట్టి, ఆ కేక్‌లను ఆసక్తిగా పరిశీలించాడు. ఆ తర్వాత ఒక ముక్కను తీసుకుని రుచి చూశాడు; అది చాలా బాగుండటంతో, సౌతీ (Southey) లాగే అతనూ ఆత్రంగా తినడం మొదలుపెట్టాడు. తెల్లని ఏప్రాన్ ధరించిన, చక్కని రూపం కలిగిన, దృఢమైన, ఎర్రని బుగ్గలున్న కంబర్‌ల్యాండ్ ప్రాంతపు పనిమనిషి మరికొన్ని కేక్‌లను తీసుకువచ్చింది; ఆ సోదర తత్వవేత్తలు వాటిని కూడా త్వరగానే తినేశారు, ఒకరితో ఒకరు పోటీ పడుతూ ఉత్సాహంగా తిన్నారు. షెల్లీ ఇంకా కావాలని అడిగాడు, కానీ అదనంగా ఏమీ లేవు; అప్పటికే అవన్నీ అయిపోయాయి. ఆకలితో ఉన్న ఇద్దరు కవులు తన కేక్‌లను ఎంతో ఇష్టంగా తినడం చూసి అందమైన ఎడిత్ (Edith) సంతోషించింది; మిస్టర్ షెల్లీ తనతో టీ తాగడానికి వస్తున్నారని తెలిసి ఉంటే ఇంకా ఎక్కువ చేసి ఉండేదాన్నని ఆమె విచారం వ్యక్తం చేసింది. ఈ కథను నాకు చెప్పిన హారియట్ (Harriet) ఇలా జోడించింది: “మేము ప్రతి సాయంత్రం వేడి వేడి టీ-కేక్‌లను తినాల్సి ఉండేది… ఎప్పటికీ. వాటిని నేనే తయారు చేయాలి, శ్రీమతి సౌతీ నాకు నేర్పించాలి.”

ఆ అద్భుత కవి, ఇతర వివేకవంతుల మాదిరిగానే, ఒక స్థితి నుండి మరొక విరుద్ధమైన స్థితికి చాలా సులభంగా మరియు అకస్మాత్తుగా మారిపోయేవాడు. కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత అటువంటి వేగవంతమైన మార్పును నేను స్వయంగా చూశాను. అతను బిషప్స్‌గేట్ (Bishopsgate)లో నివసిస్తున్నప్పుడు, నేను సాధారణంగా లండన్ నుండి నడిచి వెళ్లి, ఆదివారం అతనితో గడిపేవాడిని. ఒకసారి చలికాలం మధ్యలో, మంచు కురుస్తున్న శనివారం నాడు, ఆకలి వేయడంతో నేను దారిలో — అదొక అరుదైన సంఘటన — హౌన్స్‌లో హీత్ (Hounslow Heath) వద్ద ఉన్న ఒక సాధారణ సత్రం (inn) దగ్గర అల్పాహారం కోసం ఆగాను. ఇసుక చల్లిన నేల, చిన్న కిటికీ, బీచ్ (beech) చెక్కతో చేసిన చిన్న గుండ్రని బల్ల మరియు ‘విండ్సర్’ కుర్చీ ఉన్న ఒక చిన్న చీకటి గదిలో నేను ఇప్పుడే కూర్చున్నాను. అప్పుడే కిటికీ బయట బిష్ (Bysshe) వేగంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం నాకు కనిపించింది. అతను నన్ను కలవడానికి వస్తున్నాడు; నేను తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి అతన్ని పిలిచాను.

“రా! చీకటి పడుతోంది; టీ సిద్ధంగా ఉంటుంది; మనకు ఆలస్యం అవుతుంది!”

“వద్దు! ముందు నేను ఏదైనా తినాలి; లోపలికి రా!”

అతను అసహనంతో గదిలో అటూ ఇటూ తిరిగాడు.

“నీ భోజనం ఎప్పుడు సిద్ధమవుతుంది? ఏం ఆర్డర్ చేశావు?”

“నేను గుడ్లు, బేకన్ (పంది మాంసం) అడిగాను, కానీ వాళ్ళ దగ్గర గుడ్లు లేవు; కాబట్టి వేయించిన బేకన్ మాత్రమే తినబోతున్నాను.”

అది విని అతను దిగ్భ్రాంతి చెందాడు, నా భోజనం చూశాక అతని వేదన మరింత పెరిగింది. బేకన్

అంటే అతనికి అస్సలు ఇష్టం ఉండేది కాదు; అది అసహ్యకరమైనదిగా, హేయమైనదిగా అతనికి అనిపించేది. నేను బేకన్ తినడం చూసి మొదట అతను చాలా బాధపడ్డాడు; కానీ నెమ్మదిగా ఆ వంటకం దగ్గరకు వచ్చి, ఆ బేకన్‌ను శ్రద్ధగా గమనిస్తూ, “అంటే ఇదే బేకన్ అన్నమాట!” అన్నాడు. ఆ తర్వాత అతను ఒక చిన్న ముక్క తిన్నాడు. “ఇది అంత చెడ్డగా ఏమీ లేదు!” అని అన్నాడు. మరికొంత ఆర్డర్ చేశారు; అతను దాన్ని ఆత్రంగా తినేశాడు.

“మరికొంత బేకన్ తీసుకురండి!” దాన్ని తెచ్చారు, తినేశారు.

“మరొక ప్లేట్ తీసుకురండి.”

“క్షమించండి అయ్యా,” అని ఆ వృద్ధురాలు చెప్పింది, “కానీ నిజంగానే ఇంట్లో ఇక బేకన్ లేదు.”

ఆ నిరాశతో కవికి కోపం వచ్చింది, అతను ఆమెను మందలించాడు.

“అతిథులకు సరిపడా బేకన్ ఇంట్లో లేనప్పుడు, ఒక స్త్రీ సత్రం (inn) నడపడం ఏమిటి? ఆమెను చంపేయాలి!”

“నిజంగానే అయ్యా, బేకన్ అయిపోయినందుకు నాకు చాలా బాధగా ఉంది; కానీ అవసరమవుతుందని నేను అనుకున్నంత మాత్రమే ఉంచుకుంటాను.” నేను స్టెయిన్స్ నుండి సులభంగా మరిన్ని తెచ్చుకోగలను; స్టెయిన్స్‌లో ఎప్పుడూ చాలా మంచి బేకన్ దొరుకుతుంది!

“ఇక అక్కడ ఏమీ దొరికేలా లేదు, పద బిష్ (Bysshe); ఇంటికి వెళ్లి టీ తాగుదాం!”

“వద్దు! ఇప్పుడే కాదు; ఆమె మరికొంత బేకన్ (పంది మాంసం) తీసుకురావడానికి స్టెయిన్స్ (Staines) వెళ్తోంది.”

“ఆమె ఈ రాత్రికి వెళ్లలేదు; పద!”

అతను అయిష్టంగానే బయలుదేరాడు. ఇంటికి నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, కాసేపటి క్రితమే ‘అసహ్యకరమైనది, తినడానికి పనికిరానిది’ అని తనే విమర్శించిన ఆ బేకన్ గురించి గొణుగుతూనే ఉన్నాడు.

ఆ రుచికరమైన గ్రామీణ ఆహారం అతని చురుకైన ఊహపై బలమైన ముద్ర వేసింది; ఎందుకంటే మేము ఇంటికి చేరుకోగానే అతను అన్న మొదటి మాటలు ఇవే: “మేము హౌన్స్‌లో హీత్ (Hounslow Heath) వద్ద కలిసి బేకన్ తిన్నాము, అది చాలా బాగుందో తెలుసా? మనం ఇక్కడ బేకన్ తినలేమా, మేరీ?”

“తినొచ్చు, నీకు ఇష్టమైతే; కానీ ఈ రాత్రికి కాదు. ఇదిగో నీ టీ; దీన్ని తీసుకో!”

“నాకు ఇంకాస్త బేకన్ తినాలనిపిస్తోంది!” కవి నిట్టూర్చాడు.

షెల్లీ కుటుంబ సభ్యులు అతన్ని ఎప్పుడూ ‘బిష్’ (Bysshe) అని పిలిచేవారు; వారిలో ఇప్పటికీ జీవించి ఉన్నవారు, తమ గౌరవనీయమైన కుటుంబానికి చెందిన ఆ ప్రకాశవంతమైన, కానీ కోల్పోయిన నక్షత్రం గురించి (అంటే షెల్లీ గురించి) మాట్లాడేటప్పుడు ఇప్పటికీ ఆ పేరుతోనే పిలుస్తారు. హ్యారియెట్ మరియు ఆమె సోదరి—ముఖ్యంగా ఆ సోదరి—త్వరలోనే ఆ పేరు వాడకాన్ని నిషేధించారు; ఆ పేరు వినడానికి చాలా విచిత్రంగా లేదా దిగ్భ్రాంతికరంగా ఉందని ఎలిజా వాదించింది; దానికి బదులుగా ‘పెర్సీ’ అనే పేరును ఎంచుకున్నారు, ఎందుకంటే అది వినడానికి మరింత అందంగా, రొమాంటిక్‌గా అనిపించేది. అది నిజమే కావచ్చు, కానీ ఆ పేరులో అంత ప్రత్యేకత లేదు; అందుకే, ఎవరికీ పెద్దగా అభ్యంతరం కలగకుండా లేదా బహిరంగ వివాదం తలెత్తకుండా పిలవగలిగినప్పుడల్లా నేను నా స్నేహితుడిని ‘బిష్’ అనే పిలిచేవాడిని. ‘చెవీ చేజ్’ (Chevy Chase)లో ఒక పెర్సీ ఉన్నాడు, షేక్‌స్పియర్ రచనల్లో ఒక పెర్సీ ఉన్నాడు, ఇంకా ఎక్కడ చూసినా చాలా మంది పెర్సీలు కనిపిస్తారు; వారంతా మంచివారు, నిజాయితీపరులు; నిస్సందేహంగా అది చాలా మంచి పేరే; కానీ ‘బిష్’ అనే పేరుతో మరొకరిని నేనెప్పుడూ చూడలేదు; ఆ పేరులో నాకు నచ్చే ఒక ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిత్వం ఉంది. అతని తాతగారైన వృద్ధ సర్ బిష్—ఆయన పేరునే ఇతనికి పెట్టారు, బహుశా ఆయనే నామకరణం కూడా చేసి ఉంటారు—ఆయనను నేనెప్పుడూ చూడలేదు; కానీ ఆయన పొడగరిగా, అందంగా, తెలివైనవాడిగా మరియు విచిత్ర స్వభావం కలవాడిగా ఉండేవారని అందరూ అంగీకరించేవారు; ఆయన హుందా అయిన రూపం, మంచి ప్రవర్తన కలిగి, పాత తరం పెద్దమనిషికి ఉండే మర్యాదపూర్వకమైన నడవడికను ప్రదర్శించేవారు.

సర్ బిష్ షెల్లీ 1731లో జన్మించారు; ఆయన కుటుంబంలోని ఒక చిన్న శాఖకు చెందినవారు కావడం వల్ల పెద్దగా ఆస్తిపాస్తులు లేవు. ఆయన గురించి నేను రకరకాల కథలు విన్నాను, వాటిలో కొన్ని చాలా అసాధారణమైనవి; సాధారణంగా వ్యక్తిగత చరిత్రల విషయంలో జరిగేట్లుగానే, ఇవి కూడా పాక్షికంగా నిజం, పాక్షికంగా అబద్ధం అనిపిస్తాయి; కానీ ఏదీ పూర్తిగా నిరాధారమైనది కాదు. ఉదాహరణకు, ఆయన ఒకప్పుడు పిండి మిల్లు నడిపేవారని నేను విన్నాను. ఆ కథనం వెనుక ఉన్న వివరణ ఇలా ఉంది. ఆయన ఎప్పుడూ… అతను పొదుపరి స్వభావం కలవాడు మరియు తన జీవితం ప్రారంభంలోనే డబ్బును ఆదా చేశాడు; అతను తన మొదటి పొదుపు మొత్తాన్ని ఒక మిల్లు (పిండి మర లేదా కర్మాగారం) విషయంలో పెట్టుబడిగా పెట్టాడు. ఆ మిల్లుపై ఉన్న తాకట్టు ఒప్పందం అమలులోకి రావడంతో (రుణం చెల్లించకపోవడం వల్ల ఆస్తి జప్తు చేయబడటంతో), అతను ఆ మిల్లుకు యజమాని అయ్యాడు; అంతవరకే అతను మిల్లు యజమానిగా ఉన్నాడు, ఆ తర్వాత ఆ వృత్తిని కొనసాగించలేదు. 1752లో, తన 21వ ఏట, అతను రెవరెండ్ థియోబాల్డ్ మిచెల్ యొక్క ఏకైక కుమార్తె అయిన ఒక ధనిక వారసురాలిని వివాహం చేసుకున్నాడు. ఈ మహిళ తిమోతీ షెల్లీకి తల్లి మరియు పెర్సీ బైష్ షెల్లీకి అమ్మమ్మ. సుమారు పదిహేడు సంవత్సరాల తర్వాత, అతను అంతకంటే ఎక్కువ ఆస్తిపాస్తులు కలిగిన మరొక వారసురాలిని కనుగొని, 1769లో ఆమెను వివాహం చేసుకున్నాడు; అతని రెండవ వివాహం గురించి ప్రస్తుతం ఇంకా చెప్పడం అనవసరం.

అతని వ్యక్తిగత అలవాట్లు పొదుపుగా, చెప్పాలంటే అత్యంత పిసినారి తనాన్ని తలపించేలా ఉండేవి; పైగా అతను ఇద్దరు ధనిక మహిళలను వివాహం చేసుకున్నాడు. కాబట్టి, ఎనభై నాలుగు సంవత్సరాల సుదీర్ఘ జీవితం ముగిసే సమయానికి అతను భారీ మొత్తంలో డబ్బును కూడబెట్టి, 1815 ప్రారంభంలో అత్యంత ధనవంతుడిగా మరణించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు. అయినప్పటికీ, అతను ఎన్నికల సమయంలో డబ్బు ఖర్చు చేశాడని చెబుతారు; అలాగే ‘కాజిల్ గోరింగ్’ అనే భారీ భవనాన్ని నిర్మించడంలో భారీ మొత్తాలను చాలా తెలివితక్కువగా వృధా చేశాడన్నది వాస్తవం, కానీ ఆ భవన నిర్మాణం ఎప్పటికీ పూర్తి కాలేదు. విచిత్రమైన  పిసినారి స్వభావం కలిగిన ఆ వృద్ధ పెద్దమనిషికి 1806లో ‘బారోనెట్’ (ఒక రకమైన గౌరవనీయమైన బిరుదు) హోదా లభించింది. అతని అలవాట్లు ఏకాంతంగా మరియు విచిత్రంగా ఉండేవి, కానీ బయటి ప్రపంచానికి అవి పెద్దగా తెలియవు; మరణానికి ముందు చాలా సంవత్సరాలు అనారోగ్యం కారణంగా లేదా స్వచ్ఛందంగా, అతను హార్షమ్ పట్టణంలోని ఒక చిన్న ఇంట్లో తన గదికే పరిమితమయ్యాడు. అక్కడ అతను తన పాత సేవకుడి సాంగత్యంలో గడిపేవాడు; ఆ సేవకుడు కూడా తన యజమాని లాగే ఒక విచిత్రమైన వ్యక్తిగా ఉండేవాడు. గొప్ప సహజ ప్రతిభ, అపారమైన సంపద కలిగిన అతను, తన స్వంత చేష్టల వల్ల ఈ విధంగా సజీవంగా పాతిపెట్టబడ్డాడు.

ఒకప్పుడు సర్ బైషే నిజానికి లండన్‌లో, ఒకప్పుడు తన మట్టి స్నానాలు  స్వర్గపు పడకలకు కుఖ్యాతి గాంచిన డాక్టర్ గ్రాహమ్‌తో భాగస్వామ్యంతో వైద్యం చేసేవారని నేను విన్నాను. ఈ కథ కల్పితం; కానీ అతని మనవడు మరియు అదే పేరు గల బైషే, తన తాత గురించి నమ్మదగిన వర్గాల నుండి విన్నానని నాకు హామీ ఇచ్చాడు.

” 40

“అది ఎంత చల్లగా ఉండి ఉంటుందో కదా!” అని ఒక మహిళ వ్యాఖ్యానించింది.

“అందుకు భిన్నంగా, వేడి అనుభవం చాలా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేలా ఉండేది; ఊపిరి ఆడనట్లు అసౌకర్యంగా అనిపించేది మరియు బాగా చెమటలు పట్టేవి. నిర్ణీత సమయం ముగిసిన తర్వాత, అతని చుట్టూ ఒక తెరను ఏర్పాటు చేసేవారు; ఆ వ్యక్తిని బయటకు తీసి బాగా రుద్దేవారు, ఆపై అతను దుస్తులు ధరించి వెళ్ళిపోయేవాడు. ఆ అనుభవం ఎంత అసహ్యకరంగా ఉండేదంటే, మా మామయ్య రెండోసారి ఆ ప్రక్రియను చేయించుకోవడానికి ఎప్పుడూ ధైర్యం చేయలేకపోయారు; కానీ ఆయన స్నేహితులు చాలామంది తరచుగా ‘మట్టి స్నానం’ (earth-bath) చేసేవారు మరియు ఆ ప్రక్రియ తమకు ఎంతో ఉపయోగకరంగా ఉందని భావించేవారు.”

“నేను స్వయంగా మట్టి స్నానం చేస్తున్న వ్యక్తులను చూశాను. మా మామయ్య డాక్టర్ గ్రాహమ్‌ను సంప్రదించడానికి మొదటిసారి వెళ్ళినప్పుడు నేను ఆయనతో వెళ్ళిన విషయం నాకు బాగా గుర్తుంది. చక్కని యూనిఫాం ధరించిన ఒక సేవకుడు మమ్మల్ని ఆహ్వానించి, తోటలోకి తీసుకువెళ్ళాడు; అక్కడ మాకు కాలిఫ్లవర్ మడులు ఉన్నట్లుగా అనిపించే దృశ్యం కనిపించింది. అది విగ్గుల (కృత్రిమ జుట్టు) కాలం, ముఖ్యంగా పౌడర్ పూసిన విగ్గుల కాలం; అక్కడ చాలామంది వృద్ధ పెద్దమనుషులు మెడ వరకు భూమిలో పాతిపెట్టబడి ఉన్నారు, కేవలం వారి తలలు మాత్రమే బయటకు కనిపిస్తున్నాయి, ఆ తలలపై తెల్లని విగ్గులు ఉన్నాయి. ఆ సేవకుడు మా మామయ్యను అక్కడ ఉన్న విగ్గులలో అత్యంత ప్రముఖమైన దాని దగ్గరకు తీసుకువెళ్లి, ఆ వ్యక్తిని వైద్యుడిగా పరిచయం చేశాడు: ‘అయ్యా, ఈయనే డాక్టర్ గ్రాహం.’ ఎందుకంటే ఆ డాక్టర్ తన రోగులను ప్రోత్సహించడానికి ప్రతి ఉదయం స్వయంగా మట్టి స్నానం చేసేవారు,

మరియు భూమాత ఉపరితలంపై ఆ ‘పెద్ద విగ్గుల’ (అత్యంత ప్రముఖుల)లోకెల్లా అతి పెద్ద విగ్గులా కనిపించేవారు. ఆయన మా మామయ్య నాడిని చూడలేకపోయారు, ఎందుకంటే మామయ్య శరీరంలాగే చేతులు కూడా మట్టిలో పాతిపెట్టబడి ఉన్నాయి; కానీ ఆయన మామయ్య నాలుకను పరిశీలించి, వైద్య కళాశాల పద్ధతికి అనుగుణంగా అనేక ప్రశ్నలు అడిగారు; చివరగా ఆయన ‘మట్టి స్నానం’ సూచించారు, ఆ తర్వాత కొద్ది కాలానికే మా మామయ్య దాన్ని ఆచరించారు.” “ఎంత భయంకరం!” అని స్త్రీలందరూ ఏకస్వరంతో అన్నారు; “అది బతికుండగానే సమాధి అయినట్లు ఉంటుంది కదా! అక్కడ స్త్రీలు ఎవరైనా ఉండేవారా?”

“నేను అక్కడ ఉన్నప్పుడు మాత్రం ఎవరూ లేరు; పైగా స్త్రీలు ఈ స్నానాలు చేసేవారు కాదని నా అభిప్రాయం. కానీ, వంధ్యత్వానికి ఇది కచ్చితమైన పరిష్కారమని ఆ ప్రకటనలు స్త్రీలకు గట్టిగా సిఫార్సు చేసేవని నాకు గుర్తుంది. ఎందుకంటే, భూమి సమస్త జీవరాశికి సారవంతమైన తల్లి కాబట్టి, అది తన సారవంతమైన గుణాన్ని వారికి కొంతమేరకైనా ప్రసాదిస్తుందని భావించేవారు.”

“మీరు ఎప్పుడైనా డాక్టర్ గ్రాహం యొక్క ‘స్వర్గపు మంచం’ (celestial bed) చూశారా?” అని మా నాన్నగారు అడిగారు.

“ఎప్పుడూ లేదు! నేను దానిని చూడలేదు. అది ఆ తర్వాత కాలంలో వచ్చింది. ఆ డాక్టర్ చివరికి తన దారి తప్పిపోయారు (పిచ్చివాడయ్యారు). అప్పటికి మా మామయ్యకు ఆయన గురించి ఏమీ తెలియదు; మేము ఆయనతో పరిచయాన్ని వదులుకోవాల్సి వచ్చింది!”

ఆ ‘స్వర్గపు మంచం’ సంగతి ఎలా ఉన్నా, ‘భూమి స్నానం’ (earth-bath) మాత్రం నిస్సందేహంగా అత్యంత అసౌకర్యమైన చికిత్స అయ్యుంటుంది: మళ్ళీ బయటకు రావడం, శరీరాన్ని పైకి తీయడం మరియు మట్టిని తొలగించడం – ఏ విధంగా చేసినా సరే – అది ఇబ్బందికరంగా, పైగా ప్రమాదకరంగా కూడా ఉంటుంది. ఒక పెద్ద, దృఢమైన మొక్కను దెబ్బతినకుండా లేదా వేర్లు తెగిపోకుండా పైకి తీయడమే కష్టం; అలాంటిది, స్థూలకాయం కలిగిన భారీ మనిషిని (పాస్టర్‌ను) భూమిలోంచి తవ్వి తీయడం అనేది ‘వైద్యపరమైన ఉద్యానవన శాస్త్రం’ (medical horticulture)లో అత్యంత నైపుణ్యం మరియు జాగ్రత్తతో కూడిన ప్రక్రియ అయి ఉండాలి. లేకపోతే, పొరపాటున పదునైన పార తగిలి అతని శరీర భాగాలు (వేర్ల వంటి నరాలు) తెగిపోయే ప్రమాదం ఉంది కదా! అందుకే, కీళ్లనొప్పుల సమస్య ఉన్నప్పటికీ, మా మామయ్యకు ఆ చికిత్స పట్ల త్వరగానే విరక్తి కలగడంలో ఆశ్చర్యం లేదు!

డాక్టర్ గ్రాహమ్‌కు ఇచ్చిన అప్పులకు భద్రతగా సర్ బిష్ (Sir Bysshe) ఏ హామీని తీసుకున్నారో నాకు ఎప్పుడూ తెలియదు. ఆ ‘స్వర్గపు మంచం’ అనేది తాకట్టు పెట్టడానికి లేదా జప్తు చేయడానికి తగిన వస్తువు కాదు కదా; అయితే, ఆ స్నానపు స్థలం మాత్రం నిజమైన హామీగా (ఆస్తిగా) ఉండి ఉండవచ్చు.

ఆ తర్వాతి తరానికి చెందిన బిష్ (Bysshe) తన పూర్వీకుడైన సర్ బిష్ గురించి మాట్లాడేటప్పుడు, ప్రేమ గానీ ద్వేషం గానీ లేకుండా, కేవలం ఒక రకమైన అనాదరణతో కూడిన ఉదాసీనతతో మాట్లాడేవారు. అయినప్పటికీ, ఎంత వ్యతిరేకమైన మరియు విరోధమైన స్వభావాల మధ్యనైనా, ఒక బలమైన ఉమ్మడి భావన నుండి ఉద్భవించిన ఒక నిర్దిష్టమైన, అవ్యక్తమైన సానుభూతి వాస్తవంగా ఉన్నట్లు గుర్తించవచ్చు. బైషే తన తండ్రిని ఇష్టపడలేదు, మరియు సర్ బైషే తన కొడుకును ఇష్టపడలేదు; “ప్రతి తాత తన మనవడిని ప్రేమిస్తాడు, ఎందుకంటే అతను తన శత్రువుకు శత్రువు” అనే లార్డ్ బేకన్ యొక్క లోతైన పరిశీలన ప్రకారం, పరస్పర స్నేహ ఒప్పందానికి పునాది అప్పటికే ఏర్పడింది.

ఈ అనుకూల స్వభావాన్ని పెంపొందించి ఉంటే, అది బహుశా ఫలించి ఉండేది; కానీ ఆ పేద కవి…

. 43

భూమిపై అత్యంత నిస్సారమైన పర్వతమైన పార్నస్ యొక్క రెండు శుష్క శిఖరాల కంటే తక్కువ కృతఘ్నమైన నేలను ఎన్నడూ సాగు చేయలేకపోయాడు.

ఆ బారోనెట్ తాత తన తత్వవేత్త అయిన మనవడి అరుదైన సందర్శనలను మర్యాదతో స్వీకరించాడు; అతనిలో దయ ఏమాత్రం లేదు; అతను హెచ్‌తో సంభాషించాడు

అది నన్ను భయపెట్టేది కాదు; నా దృష్టిలో అది త్వరలోనే వదిలించుకోబడే ఒక పాక్షిక-పారదర్శకమైన ‘లార్వా’ (కీటక దశ) లాంటిది మాత్రమే; దాని గుండా నేను అసలైన రూపాన్ని—అంటే ఆ తుది పరివర్తనను—చూడగలిగేవాడిని. అంతేకాకుండా, అటువంటి నాస్తికత్వాన్ని క్రైస్తవం తర్వాత అత్యుత్తమమైన మతంగా నేను ఎప్పుడూ భావించాను; అలాగే, పాల్ మరియు జాన్ల నుండి నేను నేర్చుకున్న మెరుగైన విశ్వాసం, బెనెడిక్ట్ స్పినోజా పట్ల నాకున్న హృదయపూర్వక గౌరవానికి ఏమాత్రం ఆటంకం కలిగించదు. రాబర్ట్ సౌతీ విషయానికి వస్తే, షెల్లీ నైతిక స్వభావం మరియు ప్రవర్తన గురించి ఆయనకు అందిన భయంకరమైన సమాచారం వల్లే ఆయన అంత కఠినంగా వ్యవహరించారని నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు—ఆ సమాచారం వాస్తవానికి పూర్తిగా అవాస్తవం. కానీ, కచ్చితమైన క్రమశిక్షణ మరియు స్వీయ-నియంత్రణ కలిగిన సౌతీ (Southey) వంటి వ్యక్తికి — షెల్లీ యొక్క అదుపులేని మాటలు మరియు కపటత్వం పట్ల అతనికి ఉన్న అసహ్యం కారణంగా — ఇది సమంజసంగానే అనిపించింది.

అధ్యాయం II.

షెల్లీ ఒక పారిపోయే స్వభావం కలవాడు, చంచలుడు; అతని స్వభావం అత్యంత సూక్ష్మమైనది (ఈథర్ వంటిది) కాబట్టి అతను ఆవిరైపోయేవాడు; సువాసన వెదజల్లే సారంలా అతను అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమయ్యేవాడు; అత్యంత అరుదైన సారంలా క్షణికంగా కనిపించేవాడు. అతను ఒక అందమైన, సున్నితమైన రూపం, కానీ వేగంగా కదులుతూ మన కళ్ళ ముందు నుండి మాయమైపోయేవాడు. అతను ఒక తీగ మొక్కలాంటివాడు—అందమైన, సువాసనగల, పరాన్నజీవి తీగ; అతను తనంతట తాను నిలబడలేకపోయేవాడు; తనకంటే దృఢమైన, కఠినమైన నిర్మాణం కలిగిన దేనికైనా లేదా స్థిరమైన వ్యక్తిత్వానికి అతన్ని గట్టిగా కట్టి ఉంచాల్సి వచ్చేది; అతనికి ఎప్పుడూ ఒక ఆధారం అవసరమయ్యేది. అతని సున్నితమైన, అసంబద్ధమైన, అస్తవ్యస్తమైన జీవిత చరిత్రను రాయాలంటే, అతనికి పరిచయమున్న ఏదైనా సాధారణ వ్యక్తి జీవితాన్ని కూడా వివరించడం అవసరం; అలాగే, షెల్లీ అప్పుడప్పుడు క్షణికంగా కనిపించినప్పుడు మాత్రమే అసలు కథానాయకుడిని పరిచయం చేయాల్సి ఉంటుంది.

ఒక మాయా దృశ్య ప్రదర్శన (phantasmagoria) లేదా కాంతి ప్రదర్శనలో—తెల్లని తెర లేదా గోడకు ప్రదర్శనలో ఎలాంటి గొప్పతనం లేదా సౌందర్యం ఆపాదించబడదు; అయినప్పటికీ, అద్భుతమైన లేదా ఆకర్షణీయమైన దృశ్యాలను చూపించడానికి అవి అత్యవసరమైన సాధనాలుగా ఉంటాయి.

ఏ వ్యక్తి జీవితాన్నైనా సరే, అనేక వివరాలలోకి వెళ్లకుండా పూర్తిగా వివరించడం సులభం కాదు—వాస్తవానికి అది అసాధ్యం; ఆ వివరాలు విడిగా చూస్తే ప్రాముఖ్యత లేనివిగా అనిపించవచ్చు, కానీ ప్రధాన వ్యక్తిత్వాన్ని స్పష్టంగా ఆవిష్కరించడానికి అవి ఒక నేపథ్యంగా అవసరమవుతాయి.

తన “స్నేహంపై వ్యాసం” (Essay on Friendship) అనే అసంపూర్ణ రచన అంకితభావంలో అతను ఇలా అంటాడు: “ఒకప్పుడు నాకు ఒక స్నేహితుడు ఉండేవాడు, అతన్ని…” “విడదీయలేని అనేక పరిస్థితుల కారణంగా నేను దీనిని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నట్లు కనిపించక తప్పలేదు.”

అతని స్నేహితుడు ధృవీకరించగలిగినట్లుగా, “విడదీయలేని” (inextricable) అనే పదం ద్వారా అతను స్పష్టంగా ప్రస్తావించిన ప్రసిద్ధ ‘క్రీటన్ మేజ్’ (Cretan Maze – ఒక సంక్లిష్టమైన చిక్కుదారి) అనేది అతనే స్వయంగా రూపకల్పన చేసిన (అంటే తానే ‘డేడలస్’గా వ్యవహరించిన) ఒక చిక్కుదారి; అలాగే అందులో నివసిస్తూ క్రూరమైన బలిని కోరే ‘మినోటార్’ (Minotaur) అనే కల్పిత రాక్షసుడిని సృష్టించింది కూడా అతని కవితాత్మక ఊహే. వాస్తవానికి ఉనికిలో లేని ఆ లోపాన్ని—అంటే విడదీయలేనిది, వివరించలేనిది, సరిదిద్దలేనిది మరియు గుర్తించలేనిది అని అతను పొరపాటున నమ్మిన ఆ లోపాన్ని—అతను పూర్తిగా తనంతట తానే సృష్టించుకున్నాడు లేదా ఊహించుకున్నాడు. క్లోథో (Clotho – గ్రీకు పురాణాలలో జీవిత సూత్రాన్ని వంచే దేవత) ఆ దైవిక కవికి కూడా జీవిత సూత్రాన్ని సాధారణ మానవులకు వంచినట్లే వంచింది; కానీ అతను ఆ దారాన్ని స్వయంగా అలా చుట్టుకున్నాడు, అలాగే ఇతరులు కూడా తన కోసం అలా చుట్టడానికి బలహీనంగా అనుమతించాడు; దాంతో అది త్వరలోనే అతను భావించినట్లుగా “విడదీయలేనిది”గా మారిపోయింది. వాస్తవానికి, అది అత్యంత చిక్కుల్లో పడినప్పుడు కూడా, కొంచెం దృఢచిత్తంతో వ్యవహరించి ఉంటే ఆ ముడులన్నింటినీ వెంటనే తెంచేయడం సులభంగా ఉండేది. నీచమైన మరియు స్వార్థపూరిత వ్యక్తుల దుర్మార్గపు కుట్రలు మరియు మోసపూరిత తెలివితేటల వల్ల మాత్రమే ఏర్పడిన ఆ చిక్కులను విడదీయడం—కొంత ఓర్పు మరియు సాధారణ లౌక్యంతో—నిజానికి ఏమాత్రం కష్టమైన పని కాదు.

కవితా శక్తి మరియు స్వభావం యొక్క ప్రాథమిక లక్ష్యం, గొప్ప అంతిమ కారణం  చివరి ముఖ్యమైన ఫలితం ఖచ్చితంగా ఏదైనా సృష్టించడం లేదా నిర్మించడం; కానీ దాని అనుషంగిక పరిణామాలు విధ్వంసం కూడా కావచ్చు: కవి ఒక సృష్టికర్త, కానీ అదే సమయంలో అతను విధ్వంసకారుడు కూడా. ఒకే సమయంలో విధ్వంసక శక్తితో పనిచేసే కవులు ఎంతమందిని ఈ ప్రపంచం భరించగలదు అని నేను తరచుగా ఆశ్చర్యపోతూ నన్ను నేను, అలాగే నా స్నేహితుడిని (నేను ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లుగా) అడిగాను.

అయితే, ఆచరణలో ఈ ప్రశ్న ఎప్పటికీ తలెత్తదు; ఎందుకంటే, అదృష్టవశాత్తూ లేదా దురదృష్టవశాత్తూ, కవుల సంఖ్య ఎప్పుడూ చాలా పరిమితంగానే ఉంది: నిజమైన కవి అరుదుగా మాత్రమే కనిపిస్తాడు.

చాలా డబ్బు వృథా చేసిన తర్వాత… లో (Lo) ప్రాంతానికి చేపట్టిన నిష్ఫల యాత్రలో

మితమైన పింఛనుకు తన వంశపారంపర్య హక్కును ఆమె ఎన్నడూ కోల్పోలేదు.

బంగారంపై ఉన్న శాపగ్రస్తమైన దాహం, ఒక దురాశపరుడైన ద్రాక్షరస వ్యాపారి హృదయంలో కూడా దాని ప్రియమైన లక్ష్యాలను ఓడిస్తుంది. ఈ పొదుపైన, కానీ సమయోచితమైన సహాయం, వారు కెస్విక్‌లో ఉండటానికి వీలు కల్పించింది; లేఖల తేదీలు వారు అక్కడ సుమారు మూడు నెలలు, 1811 నవంబర్ మధ్య నుండి, తరువాతి ఫిబ్రవరి మధ్య వరకు నివసించారని చూపిస్తున్నాయి.

1812 సంవత్సరపు సైనిక చర్య, అలాగే ఆ సంవత్సరం కూడా, ఒక అనుభవజ్ఞుడైన తత్వవేత్త యొక్క కందకాలపై జరిగిన ఉత్సాహభరితమైన దాడితో ప్రారంభమైంది. షెల్లీ, గౌరవనీయుడైన విలియం గాడ్విన్ వంటి ప్రముఖుడిని ధైర్యంగా విమర్శించాడు. ఇక ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా గాడ్విన్‌తో పరిచయం పెంచుకోవాలని అతను నిశ్చయించుకున్నాడు. అందుకే, గొప్ప సాహిత్య అత్యవసర పరిస్థితులలో తాను అలవాటుపడినట్లుగా, ఎటువంటి పరిచయం లేకుండా లేఖ ద్వారా గాడ్విన్‌ను సంప్రదించాడు. “పొలిటికల్ జస్టిస్” రచయితకు బైస్బే రాసిన నాలుగు లేఖలు, అతని జీవితంలోని ఈ కాలం గురించి ఇప్పుడు తెలిసినంత వరకు అన్నింటినీ కలిగి ఉన్నాయి. వాటిని ఎంతో ఆసక్తితో చదువుతారు; కానీ వాటిలోని విషయాలను జాగ్రత్తగా, కొంత అపనమ్మకంతో స్వీకరించాలి; ఎందుకంటే, వాటిలో చాలా సత్యంతో పాటు కొంత కల్పన కూడా ఉంది: కొన్ని కల్పనలు, కొన్ని కవితా పంక్తులు అక్కడక్కడా వాస్తవాల యొక్క పటిష్టమైన నిర్మాణంపై తప్పుడు వెలుగును ప్రసరింపజేశాయి. మన వద్ద ఉన్న అన్ని నిల్వ కేంద్రాలలో అత్యంత జాగ్రత్తగా, శ్రద్ధగా పరిశోధన చేసినప్పటికీ, ఆ యువ కవి యొక్క ఉద్వేగభరితమైన లేఖలకు ఆ వృద్ధ తత్వవేత్త ఇచ్చిన ప్రశాంతమైన సమాధానాలను మనం ఇంకా కనుగొనలేకపోయామన్నది చాలా విచారకరం.

కానీ పట్టుదల తరచుగా విజయాన్ని అందిస్తుంది,

మరియు తరచుగా పునఃప్రారంభించిన పరిశోధనలు అప్పుడప్పుడు కొత్త ఆవిష్కరణలతో ప్రతిఫలించబడతాయి; పోగొట్టుకున్నదంతా నష్టపోలేదు; మరియు షెల్లీ జీవిత చరిత్ర యొక్క మరొక సంచిక, ఇతర ఆశించిన పత్రాలతో పాటు, విలియం గాడ్విన్ తన ప్రసిద్ధ ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాల స్నేహితునికి రాసిన తొలి లేఖలను అందిస్తుందనే ఆశను మనం ఇంకా కలిగి ఉండవచ్చు. ఆ యువకుడి ఉత్తరాలలోని సందులు, పగుళ్లలోంచి అడపాదడపా మసకగా మెరుస్తున్న కాంతి కిరణాల వంటి, ఆలోచనల యొక్క సూక్ష్మమైన ఆనవాళ్లు, తప్పిపోయిన ఆ పత్రాలను చదవాలనే తీవ్రమైన కోరికను ఒక ఉదారమైన మరియు విజ్ఞానవంతమైన జిజ్ఞాసలో బలంగా ప్రేరేపిస్తాయి.

కెస్విక్, కంబిర్లాండ్, జనవరి 3, 1812.

ఒక అపరిచితుడి నుండి ఈ విషయం వినడం మీకు ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది.

సాధారణ ఆలోచనాపరులు స్వేచ్ఛ అని పిలిచే దానికి ఏ పరిచయం కూడా అధికారం ఇవ్వలేదు, బహుశా ఎప్పటికీ ఇవ్వబోదు; అయినప్పటికీ, ఇది ఆచారాలచే ఆమోదించబడనప్పటికీ, హేతువుచే నిందించబడకపోగా, మానవాళి యొక్క అత్యంత ప్రియమైన ప్రయోజనాలు, ఒక నిర్దిష్టమైన ఫ్యాషన్ మర్యాద ఇకపై “మనిషిని మనిషికి దూరంగా” ఉంచకూడదని, లేదా మేధస్సు యొక్క స్వేచ్ఛాయుత భావప్రసారం మధ్య దాని బలహీనమైన కల్పనలను రుద్దకూడదని గట్టిగా కోరుతున్నాయి.

ఉత్తేజపరిచేందుకు గాడ్విన్ పేరును ఉపయోగించారు

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –25-9-26-ఉయ్యూరు —

ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి షెల్లీ జీవిత చరిత్ర -2

14

అలసట, ప్రతికూల వాతావరణం, అసౌకర్యవంతమైన నివాసాలు మరియు అవసరమైన వనరులు (ముఖ్యంగా డబ్బు) లేకపోవడం వల్ల కలిగిన అనారోగ్యం మరియు నిరుత్సాహం వారిని పట్టిపీడించాయి. వారి ‘సంరక్షక దేవత’ (Guardian Angel) వారిని ఒక చోట స్థిరపడేలా చేయడానికి మాత్రమే సహాయపడగలిగింది కానీ, వారికి శాశ్వతమైన ఆసరాను అందించలేకపోయింది.

“మీకు యార్క్ (York) నగరం లేదా దాని పరిసర ప్రాంతాలు అంతగా నచ్చకపోతే, అక్కడ ఉండకండి; వెంటనే అక్కడి నుండి బయలుదేరండి. దక్షిణ ప్రాంతానికి వెళ్ళండి—అంటే మీకు తెలిసిన, మీకు పరిచయం ఉన్న ప్రదేశానికి; అక్కడ వాతావరణం ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది మరియు అవసరమైన వనరులు మీకు అందుబాటులో ఉంటాయి. ఈ కఠినమైన కాలంలో, ఎవరికీ అందుబాటులో లేని, డబ్బుకు దూరమైన, అనాగరికమైన అనాగరికుల మధ్య చిక్కుకుపోయి, ఆ చల్లని ఉత్తర ప్రాంతంలో ఉండకండి.” కానీ ఆ సలహా వృధా అయ్యింది; కళాత్మక స్వభావం గల వారిని (Muses) సలహాలతో మార్చలేము: “మేము డెర్వెంట్‌వాటర్ సరస్సును (Derwentwater Lake) చూస్తాము, అక్కడే లోడోర్ జలపాతం (cascade of Lodore) పడుతుంది, అదే మాకు చాలు; అదే మాకు సర్వస్వం.”

వారు కెస్విక్ (Keswick) పట్టణంలో అనేక నివాసాలలో ఉన్నారు, ఒక్కొక్కటి మరొకదాని కంటే అసౌకర్యంగా ఉండేవి; అలాగే పట్టణానికి కొంత దూరంలో ‘చెస్‌నట్ కాటేజ్’ (Chesnut Cottage) అనే చోట కూడా ఒక నివాసం ఉండేది, దానికి దానిదైన ప్రత్యేకమైన ఇబ్బందులు ఉండేవని ఊహించవచ్చు.

బిష్ (Bysshe) రాసిన లేఖలే అతని అస్పష్టమైన మరియు రహస్యమైన నిరాశాభరితమైన మనస్థితిని తెలియజేస్తాయి.

పెర్సీ బిష్ షెల్లీ. 15

కెస్విక్, బుధవారం రాత్రి.

మేము హఠాత్తుగా బయలుదేరడం చూసి మీరు ఆశ్చర్యపోయి ఉంటారు; అయితే, దానికి కారణాలు వివరించడానికి గానీ, మనం అంగీకరించిన అంశాలపై చర్చించడానికి గానీ నాకు ఇప్పుడు సమయం లేదు. కొన్ని రోజుల పాటు అవిశ్రాంతంగా ప్రయాణించి నేను ఈ ప్రదేశానికి చేరుకున్నాను, ఆ ప్రయాణం వల్ల మీకు వివరంగా లేఖ రాయడానికి కూడా నాకు తీరిక దొరకలేదు. రేపు మీకు మరిన్ని వివరాలు తెలుస్తాయి. నిజమైన ఆసక్తితో నేను నిరంతరం నీ గురించి ఆలోచిస్తుంటాను,

నన్ను నమ్ము మిత్రమా, నీ పట్ల నాకు అంతటి గాఢమైన అనుబంధం ఉంది.

నిన్ను నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.

నీవాడు, పెర్సీ ఎస్.

నా పెట్టెను కోచ్ (బండి) ద్వారా మిస్టర్ డి. క్రాస్‌త్వైట్ (Mr. D. Crosthwaite) చిరునామాకు—

టౌన్ హెడ్, కెస్‌విక్, కంబర్‌ల్యాండ్—పంపగలవా?

టి. జె. హెచ్. (T. J. H.) కు, యార్క్.

పోస్ట్ ఆఫీస్, కెస్‌విక్, కంబర్‌ల్యాండ్;

మిస్టర్ డి. క్రాస్‌త్వైట్ చిరునామాకు కాదు.

ఈ రోజు నీకు ఉత్తరం రాస్తానని మాట ఇచ్చాను మిత్రమా,

కానీ మా నివాసాన్ని సిద్ధం చేసుకునే పనిలో మరో రోజు గడిచిపోయింది,

ఇప్పుడు రాత్రి అయింది, పోస్ట్ వెళ్ళిపోయే సమయం దాటిపోయింది.

“నీ సొంత ప్రయోజనాలు, నీ నిజమైన ప్రయోజనాలు”

నిన్ను ప్రస్తుతానికి యార్క్‌లోనే ఉండేలా బలవంతం చేస్తున్నందుకు

మేమంతా చాలా విచారిస్తున్నాము. కానీ దయచేసి తరచుగా రాయి;

నీ చివరి ఉత్తరాన్ని నేను నీ ఆత్మను చదివినట్లుగా చదివాను.

మేము కెస్‌విక్‌లోనే ఉంటాము. కనీసం కొంతకాలం పాటు

మేము ఇక్కడే స్థిరపడతాము. నేను ఇక ఎప్పటికీ దక్షిణాదికి వెళ్ళను.

సెలవు.

అత్యంత ఆప్యాయంగా, ఎప్పటికీ మారనంత అభిమానంతో,

పెర్సీ షెల్లీ.

టి. జె. హెచ్. కు, యార్క్.

కెస్‌విక్, కంబర్‌ల్యాండ్.

నీ ఉత్తరాలు అందాయి. రిచ్‌మండ్ కేవలం ఒక విశ్రాంతి స్థలం మాత్రమేనని,

కెస్‌విక్ మా నివాసమని నువ్వు ఊహించడం సరైనదే;

నువ్వు వెంటనే మమ్మల్ని అనుసరించి ఇక్కడికి రావాలని కోరుకుంటున్నాను.

నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను. నేను ఏమీ కాదని అనిపిస్తోంది:

ఈ విశ్వంలో ఒక చిన్న రేణువును మాత్రమే!

ఇదంతా నిజమే: అయినా నేను దుఃఖానికి గురికాలేదా?

అది నాకు అపాత్రమైనదే అయినంత మాత్రాన నా దుఃఖం తక్కువ తీవ్రమైనదా?

అది అపాత్రమైనదేనా? అర్హత అంటే ఏమిటి?

వేలాది మందిలో స్ఫూర్తిని నింపగల, వారి ప్రశంసలను పొందగల

వ్యక్తిగా నేను భావించే, నేను ప్రేమించే వ్యక్తివి నువ్వు కావా?

నేను నిన్ను ఎప్పుడూ ఒక ఉన్నతమైన వ్యక్తిగానే భావించాను,

కింద పడి కొట్టుమిట్టాడే మా లాంటి సామాన్యులకు

దిశానిర్దేశం చేసే వ్యక్తిగా నిన్ను భావించాను.

మనం త్వరలోనే మళ్ళీ కలుస్తాము; కానీ, నేను కొంతకాలం ఒంటరిగా జీవించాల్సి వస్తుందేమోనని భయపడుతున్నాను; ఒకవేళ ఎటువంటి ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా బాధను భరించేంత దృఢచిత్తం నాకు లేకపోయినా, మనం త్వరలోనే మళ్లీ కలుస్తామని నాకు తెలుసు.

నీ ఉత్తరాలు ఎంతో ఆప్యాయంగా, నిజాయితీగా ఉన్నాయి. నేను చివరిసారి రాసినప్పుడు నాకు తగినంత సమయం దొరకలేదు. మనం చాలా కాలం విడిపోవాల్సి వస్తుందని అనుకుంటే, నేను అత్యంత దుఃఖంలో మునిగిపోయేవాడిని—అంటే దాదాపు పిచ్చివాడిలా అయిపోయేవాడిని! నేను హ్యారియట్‌ను చూస్తున్నాను; ఆమె నా కళ్లముందే ఉంది; ఆమె ఆరోగ్యం కాస్త మెరుగుపడింది. ఆమె ఆరోగ్యం మెరుగుపడిందని నీకు అనిపించిందా?

ఓహ్! ఎంత అద్భుతమైన ప్రదేశం ఇది! ప్రకృతి తన సౌందర్య వైభవాన్ని అంతా ఇక్కడే ధారపోసింది! నువ్వు వస్తావా? నా జీవిత గమనాన్ని పంచుకుంటావా, నా ప్రణాళికలలో భాగమవుతావా, నేను నిన్ను ప్రేమించినట్లే నన్ను ప్రేమిస్తావా, మనం ఎప్పటికీ విడదీయలేనివారిగా ఉంటామా—అలా ఉండాలని నేను ఒకప్పుడు ఎంతో ఆశపడ్డాను కదా?

ఇది కేవలం ఒక రోగి కనే కలలా గడిచిపోయేది కాదు—అలాంటి కలలు కేవలం చేదు జ్ఞాపకాలను మాత్రమే మిగిల్చే క్షణిక దృశ్యాలు కదా. ఓహ్! నేను నిన్ను ఎంతగా ప్రేమించానో! ఆ ప్రేమ తీవ్రతను నీకు చెప్పడానికి కూడా నేను సిగ్గుపడేవాడిని!

మరి ఇప్పుడు నిన్ను వదిలి… 24 జీవిత చరిత్ర

ఆయన (డ్యూక్) చక్కగా దువ్విన నల్లని జుట్టును మెచ్చుకునేవారు; కాబట్టి ఆ ఆకర్షణ కలగడం సహజమే. ఆయన తన మనసులోని మాటను ఏ విధంగా లేదా ఏ మాటలతో చెప్పారో నాకు తెలియదు. దురదృష్టవశాత్తు, ఆ గొప్ప వ్యక్తికి అప్పటికే వివాహం జరిగి ఉంది; ఆయన భార్య మానసిక సమతుల్యత లేని స్కూడామోర్ (Scudamore) అయినప్పటికీ, వివాహ బంధం మాత్రం అలాగే కొనసాగుతోంది. లేకపోతే, ఆకర్షణీయమైన ఎలిజా ఒక డచెస్ (Duchess) అయ్యుండేవారని ఊహించవచ్చు; అప్పుడు, దేవుడా! మిస్ వార్న్ ఏమనేవారో?

బిష్ (Bysshe)కు సౌతీ (Southey)తో పరిచయం ఎలా ఏర్పడిందో—అది ప్రత్యక్షంగానా, లేఖల ద్వారా నా, లేక కవిత్వం పట్ల ఉన్న ఆసక్తితోనా—అన్న విషయం నాకు ఎప్పుడూ తెలియదు.

ఈ ఇద్దరు విశిష్ట వ్యక్తుల మధ్య ఉన్న పరిచయం గురించి నేను షెల్లీ (Shelley) నుండి మరియు ఇతరుల నుండి అనేక ఆసక్తికరమైన విషయాలు విన్నాను.

“సౌతీ దగ్గర పుస్తకాల సేకరణ చాలా పెద్దదిగా ఉండేది. వాటిలో చాలా వరకు పాత పుస్తకాలు, కొన్ని అరుదైన రచనలు ఉండేవి; అవి అనేక భాషల్లో, ముఖ్యంగా స్పానిష్ భాషలో ఉండేవి. కెస్‌విక్ (Keswick)లోని ఆయన పెద్ద, నిరాశాజనకమైన (చీకటిగా ఉండే) ఇంట్లో ప్రతి గది గోడల నిండా పుస్తకాల అరలు ఉండేవి; పడకగదుల్లోనూ, చివరికి మెట్ల మీద కూడా అవి ఉండేవి. ఇలాంటి దృశ్యాన్ని నేను మరెక్కడా చూడలేదు. ఒక రోజు ఆయనతో కలిసి మెట్లు దిగుతుండగా నేను ఒక పుస్తకాన్ని బయటకు తీశాను. సౌతీ నా వైపు అసహనంతో చూశారు, దాంతో నేను వెంటనే దాన్ని తిరిగి పెట్టేశాను; ఆ తర్వాత మళ్లీ ఎప్పుడూ ఆయన పుస్తకాల్లో దేనినీ తీయడానికి సాహసించలేదు. మెట్లు ఎక్కుతున్నప్పుడు లేదా దిగుతున్నప్పుడు నేను ఆసక్తిగా పుస్తకాల అట్టల (వెనుక భాగం) వైపు చూస్తూ, వాటి పేర్లను చదివేవాడిని.

అలా చేయకుండా ఉండలేకపోయేవాడిని, కానీ ఆయనకు అది పూర్తిగా నచ్చేది కాదని నాకనిపిస్తుంది.”

“సౌతీకి తన పుస్తకాలను ఎవరైనా తాకడం ఇష్టం ఉండదని మీకు తెలుసా? ఎందుకో తెలుసా?”

“లేదు! నాకు తెలియదు.” “నీకు తెలియదా? నీకు తెలియని విషయం ఏదైనా ఉండటం నాకు ఎంతమాత్రం ఇష్టం లేదు! ఎందుకంటే నువ్వు చెప్పకపోతే ఇంకెవరు చెబుతారు?”

“అపారమైన పుస్తక భాండాగారాలు ఉన్నవారికి కూడా అప్పుడప్పుడు అలాంటి భావనే కలుగుతుందని నాకు తెలుసు.”

“ఒక వ్యక్తి దగ్గర వేలకొద్దీ పుస్తకాలు ఉండి, ప్రతి పుస్తకంలోనూ తనకి తప్ప మరెవరికీ తెలియకూడని ఒక రహస్యం దాగి ఉండటం ఎంత విచిత్రం! ఎంత అరుదైన, వింతైన విషయం! అయితే, సౌతీ (Southey) తన ప్రతి పుస్తకంలోనూ నిజంగానే ఏదో ఒక రహస్యాన్ని దాచారని నువ్వు నమ్ముతున్నావా?”

“లేదు! నిజంగానే నేను అలా అనుకోవడం లేదు, బిష్ (Bysshe).”

కొద్దిసేపు ఆలోచించిన తర్వాత అతను ఇలా అన్నాడు: “అతని పుస్తకాలన్నింటిలోనూ రహస్యాలు లేవు, కచ్చితంగా లేవు. ఎందుకంటే, అతను స్వయంగా ఒక పుస్తకాన్ని తీసి, అందులోని ఏదైనా విశేషమైన భాగాన్ని నాకు చూపించేవాడు; అంతేకాదు, అతను తీసి ఇచ్చిన పుస్తకాన్ని నేను ఎంతసేపైనా నా దగ్గర ఉంచుకునేవాడిని, పేజీలు తిరగేసేవాడిని—కాబట్టి అందులో రహస్యం ఉండే అవకాశం లేదు. అయినా సరే,” అని కాసేపు ఆలోచించాక మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు, “బహుశా ఏదో రహస్యం ఉండి ఉండవచ్చు; కానీ దాన్ని నేను కనిపెట్టలేనని అతను భావించి ఉంటాడు.”

“అతను నీకు చూపించిన ఆ భాగాలు నిజంగానే అంత విశేషమైనవిగా ఉండేవాయేమిటి?”

“కొన్నిసార్లు అలా ఉండవచ్చు; కానీ చాలా వరకు అవి అంత విశేషంగా ఉండేవి కావు; కనీసం నాకైతే అలా అనిపించలేదు. అవి సాధారణంగా చాలా సామాన్యమైనవిగా అనిపించేవి. అతను ఏ విషయం మీదా చర్చించేవాడు కాదు; సాధారణంగా తన అభిప్రాయాన్ని చాలా కచ్చితంగా, తిరుగులేని విధంగా చెప్పేవాడు; తన మాటే వేదవాక్కు అన్నట్లుగా వ్యవహరించేవాడు. అతను చెప్పే విషయాలు అరుదుగా మాత్రమే అతని సొంత ఆలోచనలు అయి ఉండేవి—అవి అతని అంతరాత్మ నుండి వచ్చినవి కావు. అతను పెద్ద పెద్ద ఉల్లేఖనలను (quotations) వల్లెవేసేవాడు, తాను సేకరించిన అంశాలను చదివి వినిపించేవాడు, లేదా పుస్తకాలను తీసి గట్టిగా చదివేవాడు, లేదంటే ఏదైనా విషయాన్ని పరిష్కరించడానికి ఒక భాగాన్ని చూపించి చదవమనేవాడు—అది ఇక తిరుగులేని నిర్ణయంలా ఉండేది. అతని సంభాషణ ఆసక్తికరంగానే ఉండేది, కానీ జ్ఞానాన్ని అందించే విషయంలో మాత్రం అది పరిమితంగానే ఉండేది;” అతను కేవలం ఒక మనిషిలా కాకుండా, ఒక సజీవమైన ‘విషయ సంగ్రహ పుస్తకం’లా (common-place book) లేదా మాట్లాడే ఆల్బమ్‌లా ఉండేవాడు; ఎప్పుడో విస్మరించబడిన రచయితల రచనల నుండి సేకరించిన, పెద్ద పెద్ద ఉల్లేఖనాలతో నిండిన ఆ పుస్తకాల్లోని విషయాలు చాలా వరకు అప్రధానమైనవి. అయినప్పటికీ, అతనితో సంభాషించడం చాలా ఆహ్లాదకరంగా ఉండేది. అతని సాంగత్యం నాకు చాలా ఇష్టం; పైగా, అతను మంచి మనిషి మరియు ఎంతో దయగలవాడు.

సౌతీ (Southey) మరణించిన తర్వాత, అతని పుస్తకాలను వేలం వేశారు. వాటిలో కొన్నింటిని నేను సేకరించాను—వాటి అంతర్గత విలువ కోసం కాకుండా, జ్ఞాపికలుగా వాటిని ఉంచుకోవాలనే ఉద్దేశంతో. వాటిలో చాలా పుస్తకాలు చైనీస్ పద్ధతిలో బైండింగ్ చేయబడి ఉన్నాయి—అంటే తోలుతో కాకుండా పట్టు, వస్త్రం లేదా వెల్వెట్‌తో కప్పబడి ఉండటం; అతని పుస్తకాలు చాలా వరకు అలా ఉంటాయని నేను విన్నాను.

శ్రీమతి సౌతీ ఒకప్పుడు బాత్ (Bath) నగరంలో టోపీలు మరియు స్త్రీల అలంకరణ వస్తువులను విక్రయించే వ్యాపారిగా (milliner) ఉండేవారు; ఆమె ఒక ఆకర్షణీయమైన మహిళ అని విన్నాను—బాత్ నగరంలోని అటువంటి వ్యాపారి ఎలా ఉండాలో అలా అన్నమాట; ఆమె నిస్సందేహంగా ఎంతో గౌరవనీయురాలైన వ్యక్తి. వివాహం తర్వాత, ఆమె తన వృత్తిపరమైన నైపుణ్యాన్ని భర్త పట్ల తనకున్న అనురాగానికి నిదర్శనంగానూ, ఎంతో ప్రయోజనకరమైన రీతిలోనూ ఉపయోగించారు; బైండింగ్ అవసరమైన తన భర్త పుస్తకాలను ఆమె ఎంతో దృఢంగా మరియు చక్కగా బైండింగ్ చేసేవారు. అటువంటి పుస్తకాలలో ఒకటి నా దగ్గర ఉంది.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -24-9-26-ఉయ్యూరు 

మహారాష్ట్రలోని హరిశ్చంద్రకోట

హరిశ్చంద్రగఢ్ అనేది భారతదేశంలోని అహల్యానగర్ జిల్లాలో ఉన్న ఒక పర్వత కోట. దీని చరిత్ర మల్షేజ్ ఘాట్ మరియు కోథలే గ్రామాల చరిత్రతో ముడిపడి ఉంది; చుట్టుపక్కల ప్రాంతాన్ని రక్షించడంలో మరియు నియంత్రించడంలో ఈ కోట కీలక పాత్ర పోషించింది.

చరిత్ర

ఈ కోట చాలా పురాతనమైనది. ఇక్కడ సూక్ష్మ శిలాయుగ (Microlithic) మానవులకు సంబంధించిన ఆనవాళ్లు కనుగొనబడ్డాయి. మత్స్య పురాణం, అగ్ని పురాణం మరియు స్కంద పురాణం వంటి వివిధ పురాణాలలో హరిశ్చంద్రగఢ్ గురించి అనేక ప్రస్తావనలు ఉన్నాయి. ఇది 6వ శతాబ్దంలో కలచురి రాజవంశం పాలనలో ఉనికిలోకి వచ్చిందని చెబుతారు; ఈ కాలంలోనే కోట నిర్మాణం జరిగింది. ఇక్కడి వివిధ గుహలు బహుశా 11వ శతాబ్దంలో తొలిచి నిర్మించబడి ఉండవచ్చు. ఈ గుహలలో విష్ణుమూర్తి విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఇక్కడి కొండ శిఖరాలకు తారమతి మరియు రోహిదాస్ అని పేర్లు ఉన్నప్పటికీ, వాటికి అయోధ్యతో ఎటువంటి సంబంధం లేదు. గొప్ప రుషి అయిన చాంగ్‌దేవ్ ( ‘తత్వసార్’ అనే గ్రంథకర్త) 14వ శతాబ్దంలో ఇక్కడ ధ్యానం చేసేవారు. ఆ గుహలు కూడా అదే కాలానికి చెందినవి. కోటపై మరియు చుట్టుపక్కల ప్రాంతంలో ఉన్న వివిధ నిర్మాణాలు ఇక్కడ విభిన్న సంస్కృతులు వర్ధిల్లాయని సూచిస్తాయి. ఖిరేశ్వర్ గ్రామంలోని నాగేశ్వరాలయం, హరిశ్చంద్రేశ్వరాలయం మరియు కేదారేశ్వర గుహలలోని శిల్పకళా విశేషాలు ఈ కోట మధ్యయుగానికి చెందినదని తెలియజేస్తాయి. ఇది మహాదేవ కోలి తెగలకు ఆరాధ్య దైవమైన మహాదేవునితో (శివునితో) ముడిపడి ఉంది. మొఘలుల కంటే ముందు ఈ తెగలే కోటను నియంత్రించేవి. ఆ తర్వాత కోట మొఘలుల ఆధీనంలోకి వచ్చింది. 1747లో మరాఠాలు దీనిని స్వాధీనం చేసుకున్నారు.

చూడదగిన ముఖ్యమైన ప్రదేశాలు

సప్తతీర్థ పుష్కరిణి

ఆలయానికి తూర్పు వైపున “సప్తతీర్థ” అనే చక్కగా నిర్మించబడిన సరస్సు ఉంది. దాని ఒడ్డున ఆలయ తరహా నిర్మాణాలు ఉన్నాయి, వీటిలో విష్ణుమూర్తి విగ్రహాలు ఉన్నాయి. ఇటీవల ఈ విగ్రహాలను హరిశ్చంద్రేశ్వరాలయం సమీపంలోని గుహలకు తరలించారు.

కేదారేశ్వర గుహ. నాలుగవ స్తంభం విరిగిపోయినప్పుడు ప్రపంచం అంతమవుతుందని స్థానిక ఐతిహ్యం చెబుతోంది. కేదారేశ్వర్ గుహ

హరిశ్చంద్రేశ్వర్ ఆలయానికి కుడివైపున కేదారేశ్వర్ గుహ (చిత్రాన్ని చూడండి) ఉంది. ఇందులో పూర్తిగా నీటితో చుట్టుముట్టబడిన ఒక పెద్ద శివలింగం ఉంది. దీని ఎత్తు అడుగుభాగం నుండి 5 అడుగులు (1.5 మీటర్లు) ఉంటుంది మరియు నీరు నడుము లోతు వరకు ఉంటుంది. నీరు మంచులా చల్లగా ఉండటం వల్ల శివలింగాన్ని చేరుకోవడం చాలా కష్టం. ఈ గుహలో చెక్కిన శిల్పాలు ఉన్నాయి. వర్షాకాలంలో ఈ గుహకు చేరుకోవడం సాధ్యం కాదు, ఎందుకంటే దారిలో ఒక పెద్ద ప్రవాహం అడ్డుగా ఉంటుంది. వాస్తవానికి, మంగళగంగ నదికి ఇదే మూలస్థానం.

చిత్రంలో కనిపిస్తున్నట్లుగా, శివలింగం పైన ఒక భారీ బండరాయి ఉంది. గుహకు ఆధారాన్నిచ్చేందుకు శివలింగం చుట్టూ నాలుగు స్తంభాలను నిర్మించారు.

ఈ ప్రదేశం గురించిన మరో ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, ప్రతిరోజూ నాలుగు గోడల నుండి నీరు ఈ గుహలోకి ఊరుతూ ఉంటుంది. నీరు చాలా చల్లగా ఉండటం వల్ల లోపలికి వెళ్లడం కూడా కష్టంగా ఉంటుంది. ఏడాది పొడవునా అన్ని కాలాల్లోనూ నీరు ఇలా ఊరుతూనే ఉంటుంది. వర్షాకాలంలో ఈ గుహలో నీటి మట్టం దాదాపు నడుము లోతు వరకు పెరుగుతుంది.

కొంకణ్ కడ

కొంకణ్ కడ (Kokan Kada)

ఈ కొండ అంచు (cliff) పడమర వైపు ఉండి, కొంకణ్ ప్రాంతం వైపు చూస్తున్నట్లుగా ఉంటుంది. ఇది చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల దృశ్యాలను చూసే అవకాశాన్ని కల్పిస్తుంది. ఈ కొండ అంచు పైకి వంగి ఉన్నట్లు (overhang) ఉన్నప్పటికీ, దీనిని చాలాసార్లు అధిరోహించారు. కొన్నిసార్లు ఈ ప్రదేశం నుండి వృత్తాకార ఇంద్రధనస్సును (బ్రోకెన్ స్పెక్టర్ దృగ్విషయం) చూడవచ్చు. లోయలో కొంచెం పొగమంచు ఉండి, లోయ వైపు చూస్తున్న వ్యక్తికి సరిగ్గా వెనుక వైపున సూర్యుడు ఉన్నప్పుడు మాత్రమే దీనిని చూడవచ్చు. ఇక్కడ గమనించదగ్గ మరో దృగ్విషయం ‘వర్టికల్ క్లౌడ్ బర్స్ట్’ (నిలువు మేఘ ప్రవాహం); ఇందులో కొండ అంచుకు దగ్గరగా వచ్చే మేఘాలు కింద ఉన్న లోతైన ప్రాంతంలోకి లాగబడి, నిలువుగా 50 అడుగుల (15 మీటర్ల) కంటే ఎక్కువ ఎత్తుకు ఆకాశంలోకి విసిరివేయబడతాయి. దీనివల్ల, భూభాగాన్ని తాకకుండానే కొండ అంచు నుండి నేరుగా పైకి లేస్తున్న గోడలాంటి దృశ్యం ఏర్పడుతుంది.

దీనిని తారమంచి అని కూడా పిలుస్తారు. ఇది కోటలో అత్యంత ఎత్తైన ప్రదేశం (1429 మీటర్లు). ఈ శిఖరం అవతల ఉన్న అడవులలో చిరుతపులులు కనిపిస్తాయి. ఇక్కడి నుండి నానెఘాట్ పర్వత శ్రేణిని మరియు ముర్బాద్ సమీపంలోని కోటలను చూడవచ్చు. తారామతి శిఖరం నుండి దక్షిణాన భీమాశంకర్ సమీపంలోని సిద్ధగఢ్ వరకు, అలాగే ఉత్తరాన కసారా ప్రాంతం దగ్గర ఉన్న నాప్తా కవల శిఖరాలు, ఘోడిషేప్ (865 మీటర్లు), అజోబా (1375 మీటర్లు) మరియు కులాంగ్ కోట (1471 మీటర్లు) వంటి వాటిని వీక్షించవచ్చు.

హరిశ్చంద్రగఢ్‌లోని గుహలు

ఈ గుహలు కోట అంతటా విస్తరించి ఉన్నాయి. వీటిలో చాలా వరకు తారామతి శిఖరం పాదాల వద్ద ఉన్నాయి మరియు బస చేయడానికి అనువుగా ఉంటాయి. కొన్ని గుహలు ఆలయం దగ్గర, మరికొన్ని కోట ప్రధాన భాగం (సిటాడెల్) దగ్గర, ఇంకొన్ని అడవులలో దూరంగా ఉన్నాయి. కోటకు వాయువ్య దిశలో, కొంకణ్ కడ (Kokan Kada) కు కుడివైపున 30 అడుగుల (9.1 మీటర్లు) లోతైన సహజ గుహ ఒకటి ఉంది. ఇంకా అనేక గుహలు వెలుగులోకి రాలేదని చెబుతుంటారు.

ఖిరేశ్వర్ సమీపంలోని నాగేశ్వరాలయం

ఇది ఒక గొప్ప పురాతన నిర్మాణం, దీనిపై వైవిధ్యభరితమైన శిల్పకళా నైపుణ్యాలు కనిపిస్తాయి. ఆలయ పైకప్పుపై అందమైన చెక్కడాలు ఉన్నాయి. ఇక్కడి చెక్కడాలలో ప్రధాన ఆకర్షణ ఏమిటంటే, 1.5 మీటర్ల పొడవున్న శ్రీ మహావిష్ణువు శయన భంగిమ (పవళించి ఉన్న స్థితి) శిల్పం; దీనిని మరాఠీలో “శేషశాయి విష్ణువు” అని పిలుస్తారు. ఇది చాలా అరుదైనది మరియు అందుకే ఎంతో ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంది. ఈ శిల్పానికి సంబంధించి అనేక పురాణ గాథలు ప్రచారంలో ఉన్నాయి.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -24-9-26-ఉయ్యూరు .

ఆంధ్రనటుడు స్థానం నరసింహారావు:   (త్రివేణి )

రచన: జి. వెంకటాచలం(ఆంగ్లరచనకు నా అనువాదం )

బెంగాల్ మరియు మద్రాసు అనే రెండు పెద్ద ప్రెసిడెన్సీల మధ్య భౌగోళికంగా విస్తరించి ఉన్న ఆంధ్రులు, తమకంటూ ప్రత్యేకమైన లక్షణాలను కలిగి ఉండటంతో పాటు, బెంగాలీల సౌందర్య దృక్పథాన్ని మరియు తమిళుల తాత్విక సూక్ష్మతలను విచిత్రమైన రీతిలో తమలో ఇముడ్చుకున్నారు. వారు భావోద్వేగపూరితమైన, ఆవేశపూరితమైన, గర్వపడే స్వభావం మరియు దేశభక్తి కలిగిన వారు; అయితే వారిలో కొంతవరకు తమ వర్గం లేదా ప్రాంతం పట్ల ప్రత్యేక అనుబంధం (clannishness) కూడా కనిపిస్తుంది. వారికి గొప్ప మరియు వైభవపేతమైన చరిత్ర ఉంది; ప్రాచీన కాలంలోని అత్యంత శక్తివంతమైన రాజ్యాలతో వైభవం మరియు అధికారంలో వారు పోటీపడేవారు. నేడు, దేశ సాంస్కృతిక పునరుజ్జీవనంలో, కొత్త సాహిత్యం, కళ, కవిత్వం మరియు నాటకాల సృష్టిలో వారు బెంగాల్, గుజరాత్ మరియు మహారాష్ట్రలతో సమానంగా పోటీ పడుతున్నారు. ఈ విషయాలలో బెంగాల్ ఇప్పటికీ అగ్రస్థానంలో ఉన్నప్పటికీ, ఆంధ్రదేశం ఎంతో చైతన్యవంతంగా మరియు ఉత్సాహంగా ఉంది; యువతరం సాంస్కృతిక రంగంలో నాయకత్వం వహించడానికి సిద్ధమవుతోంది. మీకు కనిపించే ప్రతి ముగ్గురు తెలుగువారిలో ఒకరు కవి లేదా దేశభక్తుడై ఉంటారు; ప్రతి సంవత్సరం జీవితంలోని అన్ని రంగాలలోనూ కొత్త ప్రయత్నాలు మరియు ఆశ్చర్యకరమైన విజయాలు ఆవిష్కృతమవుతూనే ఉన్నాయి.

ఆంధ్ర నాటకరంగం సాంకేతిక మరియు సౌందర్యపరమైన అంశాలలో చెప్పుకోదగ్గ పురోగతిని ఇంకా సాధించలేదు; ఇది కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఉన్న స్థితిలోనే ఉండిపోయింది. నాటక ప్రదర్శనలోనూ, వేదికపై ఒక సున్నితమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించడంలోనూ వచ్చిన చిన్నపాటి మార్పులు ప్రత్యేక ప్రశంసలకు అర్హమైనవి కావు. ఈ విషయంలో బెంగాల్ మరియు మహారాష్ట్రల నుండి ఇంకా చాలా నేర్చుకోవాల్సి ఉంది; కానీ ఆధునిక భారతదేశంలోని అత్యుత్తమ నటులలో ఇద్దరు ఆంధ్రదేశానికి చెందినవారే అనడంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు. వారు మరెవరో కాదు, బళ్ళారి రాఘవాచారి మరియు స్థానం నరసింహారావు.

ఈ ఇద్దరు నటుల ప్రతిభను పోల్చడానికి ప్రయత్నించడం అవివేకం అవుతుంది, అయినప్పటికీ వారి నటన శైలిలో కొంత పోలిక కనిపిస్తుంది. గతంలో వారు తరచుగా కలిసి నటించడం వల్ల కలిగిన పరస్పర ప్రభావం వల్ల కావచ్చు, లేదా వారు మాట్లాడే మరియు పాడే తెలుగు భాష వల్ల కావచ్చు ఈ పోలిక ఉండవచ్చు. వారు ఒకరినొకరు అనుకరిస్తున్నారని నేను అనడం లేదు; సహజంగానే అది అసాధ్యం, ఎందుకంటే ఒకరు ఎప్పుడూ

నాయకుడి (హీరో) పాత్రను పోషిస్తే, మరొకరు నాయిక (హీరోయిన్) పాత్రను పోషిస్తారు. ఈ ఒక్క వాస్తవమే స్వరంలో, హావభావాలలో, భంగిమలలో మరియు ముఖ కవళికలలో ఎలాంటి పోలికకు ఆస్కారం లేకుండా చేస్తుంది. అయినప్పటికీ, వారి నటనలోని సాంకేతికతలో ఒక సూక్ష్మమైన విషయం ఉంది. అది నాకు కనిపిస్తుంది, కానీ దానిని విశ్లేషించడం నా వల్ల కాదు. ఒక భక్తునిగా, ఒక పరితపితగా, ఒక ఉన్మాద ప్రేమికునిగా – భావోద్వేగభరితమైన నటనలో రాఘవాచారి అత్యున్నతుడు. ఇతర పాత్రలలో ఆయనకు కొన్ని పరిమితులు ఉన్నాయి, కానీ అది అప్రస్తుతం. ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, భారత నాటకరంగంలోని ఇద్దరు అత్యుత్తమ నటులు ఆంధ్ర దేశానికి చెందినవారే మరియు వారిద్దరూ భారతీయ జీవితపు వైభవానికి, మాధుర్యానికి అపారంగా మరియు నిరాడంబరంగా దోహదపడుతున్నారు. ఆంధ్ర స్వభావం, ప్రతిభ మరియు భాష కళాత్మక వ్యక్తీకరణకు ప్రత్యేకంగా అనుకూలమైనవి, మరియు వారికి మార్గదర్శకులుగా నిలిచేందుకు, సౌందర్య కళలకు చెందిన మరికొంతమంది జ్యోతిధారులు వారి మధ్య నుండి ఉద్భవించాలి.

రాబోయే ఉదయపు మధుర గాన గాయకులలో ఒకరు ప్రతిభావంతుడైన యువ ఆంధ్ర నటుడు, స్థానం నరసింహారావు. ఆయన కీర్తి, ఆయన గ్రామోఫోన్ రికార్డుల ద్వారా ఆంధ్ర దేశం దాటి ఆయనకంటే ముందే వెళ్ళిపోయింది; కానీ, కొందరిలాగా అతను ‘తన గురువు గొంతు’ వల్ల పుట్టినవాడు కాదు. అతను ఒక కళాకారుడని సూచించేలా, ఒత్తుగా ఉంగరాల కాకిలాంటి నల్లని జుట్టు, సున్నితంగా చెక్కినట్లున్న ముఖ కవళికలు, సున్నితమైన పెదవులు, గాఢమైన, ప్రశాంతమైన కళ్ళు వంటి ఆకట్టుకునే వ్యక్తిత్వం అతనిలో లేదు. ఇవి తరచుగా కేవలం పైపైన కనిపించేవే తప్ప మరేమీ సూచించవు. ప్రపంచంలోని గొప్ప కళాకారులలో కొందరు గతంలోనూ, ఇప్పటికీ సాదాసీదాగా కనిపించేవారే. స్థానం నరసింహారావులో కళాకారుడికి ఉండాల్సిన హావభావాలు లేవు, అలాగే తన విచిత్రమైన హావభావాలు గానీ, వేషధారణ గానీ మీ దృష్టిని ఆకర్షించవు. అతను తన కళకు అంకితమైన ఒక సామాన్య వ్యక్తిగా, తన వ్యవహారాలలో చాలా నిక్కచ్చిగా కనిపిస్తాడు. అతను సన్నగా, ఆహ్లాదకరమైన ముఖంతో ఉంటాడు, అతను మాట్లాడినప్పుడు అతని గొంతులో ఒక తీయదనం వినిపిస్తుంది.

అతను చాలా చిన్న వయసులోనే నటనారంగంలోకి అడుగుపెట్టాడు, సహజంగానే ఆరంభంలో ఎన్నో ఇబ్బందులు, సవాళ్లను ఎదుర్కొన్నాడు. రంగస్థల నటనను వృత్తిగా స్వీకరించడాన్ని అతని తల్లిదండ్రులు వ్యతిరేకించారు; దాంతో కొంతకాలం పాటు అతను రెండు బలమైన భావనల మధ్య సతమతమయ్యాడు—ఒకవైపు తల్లి పట్ల తనకున్న భక్తి, బాధ్యత; మరోవైపు నటన పట్ల తనకున్న సహజమైన ఆరాటం, ప్రేమ. అయితే, పరిస్థితులు అతనికి ఆ ప్రారంభ దశలోని ఇబ్బందులను అధిగమించడంలో సహాయపడ్డాయి, త్వరలోనే అతను తన సొంత ఊరిలో ఒక ప్రముఖ నటుడిగా గుర్తింపు పొందాడు. ఔత్సాహిక మరియు వృత్తిపరమైన ప్రదర్శనలు రెండింటిలోనూ ప్రధాన పాత్రలు పోషించడానికి అతనికి మంచి డిమాండ్ ఉండేది; ఆ ప్రారంభ విజయం ఇచ్చిన ఉత్సాహంతో, ఈ కొత్త వృత్తిలో గొప్ప స్థాయికి చేరుకోవాలని అతను నిశ్చయించుకున్నాడు. అనుకరించడానికి అతనికి ఏ ఇతర ప్రతిభావంతులైన నటులూ పరిచయం లేరు; ప్రసిద్ధ ఐరోపా నటుల జీవితాలను, అనుభవాలను స్వయంగా అధ్యయనం చేసేంత విద్యాభ్యాసం కూడా అతనికి లేదు, కాబట్టి తన కళను పరిపూర్ణంగా వ్యక్తీకరించడానికి అతను తన సొంత అంతర్దృష్టిపైనే ఆధారపడాల్సి వచ్చింది. భారతీయ రంగస్థలంపై ఉండే సాధారణ లోపాలు అతనికి తెలుసు, భారతీయ నాట్యశాస్త్రంపై తనకు ఉన్న తెలివైన అవగాహనతో వాటిని సరిదిద్దడానికి అతను ప్రయత్నించాడు. అతని నటనలో ఆధునిక యువతను ఆకట్టుకునేలా ఒక ఆధునికత కనిపిస్తుంది; పాతకాలపు సంయమనంతో కూడిన హుందాతనం కంటే, చమత్కారంతో కూడిన శృంగారభరితమైన లక్షణాలు అతని నటనలో ఎక్కువగా ఉండటం వల్ల, పాత సాంప్రదాయ నాటకాల కంటే ఆధునిక సామాజిక నాటకాలలో అతను మరింత విజయం సాధించాడు.

అతను రంగస్థలంపై ‘స్త్రీ’ పాత్రను పోషించడం నాకు విచారకరంగా అనిపిస్తుంది. ఒక నిజమైన స్త్రీని కథానాయికగా ఉంచుకుని, తాను కథానాయకుడి పాత్రను పోషిస్తే ఎంతటి ఉన్నత స్థాయికి చేరుకోగలడో, తన ప్రతిభను ఏ మేరకు ప్రదర్శించగలడో నాకు తెలియదు. బహుశా అతను విఫలం కావచ్చు. అతని వ్యక్తిత్వం—మానసికంగా, భావోద్వేగపరంగా మరియు శారీరకంగా—జీవితంలోనూ, కళలోనూ ‘యురేనియన్’ (స్త్రీ-పురుష లక్షణాల సమ్మేళనం కలిగిన వ్యక్తి)గా ఉండేలా రూపొంది ఉండవచ్చు. శరీరధర్మ శాస్త్రం మరియు మనస్తత్వశాస్త్రం రెండూ ఇటువంటి మధ్యస్థ రకాలను గుర్తిస్తాయి. ఇది మానవ పరిణామ క్రమంలో ఒక దశ; స్త్రీ, పురుషుల ఉత్తమ లక్షణాలను సమానంగా, సామరస్యపూర్వకంగా తనలో కలిగి ఉన్నవాడే ఆదర్శ మానవుడు కావచ్చు కదా? షెల్లీ, ఠాగూర్ వంటి ఆదర్శవంతమైన వ్యక్తుల వైపు పరిణామ క్రమం పయనిస్తూ ఉండవచ్చు. ప్రకృతి యొక్క ఈ గొప్ప, రహస్యమైన ప్రక్రియలో వైఫల్యాలు, అసాధారణ పోకడలు ఉండటం కూడా అనివార్యం; కానీ వాస్తవం ఏమిటంటే, అత్యంత సున్నితమైన కళాకారులలో కొందరు ఇటువంటి ఉన్నతమైన రకాలకు చెందినవారే—వారు రాబోయే అందమైన మానవాళికి మార్గదర్శకులు. ఈ విషయం తెలిసినప్పటికీ, రంగస్థలంపై పురుషుడు స్త్రీ పాత్ర పోషించడాన్ని నేను ఎల్లప్పుడూ గట్టిగా వ్యతిరేకించాను, రాజీపడని విమర్శకుడిని. నరసింహారావు విషయంలో కూడా నేను మినహాయింపు ఇవ్వదలచుకోలేదు. ఇలా జరగడం పట్ల నేను విచారం వ్యక్తం చేయగలను. కానీ, ఇది అతనిలోని కళాకారుడిని గుర్తించకుండా, నటుడిగా అతని అద్భుతమైన ప్రతిభను అంగీకరించకుండా నన్ను ఆపలేదు. అతను మహారాష్ట్ర రంగస్థల బాలగంధర్వ అంతటి గొప్ప కళాకారుడే (ఇద్దరూ స్త్రీ పాత్ర పోషించడం దురదృష్టకరమైనప్పటికీ), కానీ నా దృష్టిలో నటుడిగా నరసింహారావు అనేక విధాలుగా బాలగంధర్వ కంటే శ్రేష్ఠుడు. బాలగంధర్వ చాలా చక్కగా, ప్రభావవంతంగా వస్త్రధారణ చేస్తారు, తన పరిసరాల సౌందర్యాన్ని గమనించే దృష్టి ఆయనకు ఉంది. ఈ లక్షణాలు ఆంధ్ర నటుడిలో ఎందుకో కొరవడ్డాయి. అతని వస్త్రధారణ, ఆభరణాలలో హుందాతనం లేదు; అవి కేవలం తళతళలాడే, నాసిరకం వస్తువులు మాత్రమే. అతని కాళ్ళకు ఉన్న చిరిగిన, మురికి మేజోళ్ళు, జుట్టులో ఉన్న ఆ అసహ్యకరమైన కృత్రిమ పువ్వులు ఒక సాధారణ పదివ వంతు భారతీయ నటులలో కూడా క్షమించరానివి, ఇక అతని విషయంలో మరీనూ.

సాధారణంగా భారతీయ నటులు నటించకుండా, తమ పాత్రలను పాడుతూనే ఉంటారు, ప్రేక్షకులు కూడా ఆనందిస్తారు. కానీ ఒక మంచి నాటకానికి, అందులోని కొన్ని రసాలను వ్యాఖ్యానించి, వ్యక్తపరచడానికి, తెలివైన నటనతో పాటు కొద్దిగా గానం కూడా అవసరం; మరియు నరసింహారావు ఈ పరిస్థితులలో నటనకు ఉత్తమమైన మాధ్యమాన్ని సంతోషంగా ఎంచుకున్నారు. అతను ఏ విషయాన్నీ అతిగా చేయడు మరియు చాలా మంది భారతీయ నటులు దురదృష్టవశాత్తు చేసే విధంగా కేవలం తన సంగీత నైపుణ్యాన్ని, పరిజ్ఞానాన్ని ప్రదర్శించడానికి కాకుండా, మధురంగా, భావయుక్తంగా పాడతాడు. అతని నటనలో గొప్ప సంయమనం ఉంది మరియు అతను తన కోసం సృష్టించుకునే భావాలు ఇతరులకు కూడా సులభంగా వ్యాపిస్తాయి; ఆ మేరకు అది ఒక సృజనాత్మకమైన నటన. ఎలాగైతే చిత్రలేఖనంలో, కేవలం సాంకేతికత, రంగుల కూర్పు, చిత్రణ, నేపథ్యం లేదా విషయం మాత్రమే ఒక చిత్రాన్ని గొప్పగా చేయవు. కళాకారుడి సృజనాత్మక ప్రతిభ వీటన్నిటిలోని ఉత్తమ అంశాలను సూక్ష్మంగా మేళవించడమే ఆ చిత్రాన్ని గొప్పగా చేస్తుంది. అలాగే నటనలో కూడా, కేవలం భంగిమ, హావభావాలు, గానం లేదా నేపథ్యం మాత్రమే ఒక చిత్రాన్ని గొప్పగా చేయవు. వీటన్నిటి యొక్క సంతోషకరమైన, సామరస్యపూర్వకమైన సమ్మేళనమే దానిని గొప్పగా చేస్తుంది. నరసింహారావుకు ఈ అద్భుతమైన గుణం ఉంది. ఆయన ఆశ్చర్యపరిచేంత సహజత్వంతో ఒక భావోద్వేగం నుండి మరొక భావోద్వేగానికి మారగలరు. ఈ మార్పులను తీసుకురావడానికి ఆయన స్పృహతో కూడిన ప్రయత్నం ఏదీ ప్రదర్శించకుండానే, ఆయన ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా ఏడవడం, నవ్వడం, ప్రేమించడం, ద్వేషించడం వంటివి చేయగలరు. అతని కళ వెనుక కేవలం నైపుణ్యం, ప్రతిభ మాత్రమే కాదు, తెలివితేటలు, అవగాహన కూడా ఉన్నాయి.

అయితే, అతనిలో స్పష్టంగా కనిపించే కొన్ని లోపాలు ఉన్నాయి, కానీ అనుభవంతో అవి సరిదిద్దబడతాయి. చాలామంది కళాకారులలాగే, అతను కూడా పరిస్థితుల ప్రభావానికి లోనైన వ్యక్తి, అవే అతన్ని ఉన్నత శిఖరాలకు ఎదగకుండా అడ్డుకుంటున్నాయి. తనకంటూ సొంత వాతావరణాన్ని సృష్టించుకోవడం, నిర్మాతలకు మరియు థియేటర్ నిర్వాహకులకు తన షరతులను నిర్దేశించడం అతను ఇంకా నేర్చుకోవాల్సి ఉంది. సమూహంలో లేదా సమాజంలో వ్యక్తి పూర్తిగా కలిసిపోయి, తనకంటూ ఒక ప్రత్యేక స్థానాన్ని కోల్పోవడం భారతీయ జీవితంలోని విషాదం.

మరిన్ని విశేషాలు

మహాభారతంలో శ్రీకృష్ణుడు(త్రివేణి)

రచన: ఎం. కాళిదాసు, బి.ఏ., బి.ఎల్.-ఆంగ్లరచనకు నా అనువాదం

మన పురాణాలలో శ్రీకృష్ణుని వ్యక్తిత్వం జీవితంలోని అనేక కోణాలలో చిత్రించబడింది. బాల్యంలో ఆయన చేసిన అల్లరి పనులు, సాహస కృత్యాలు హిందువుల ప్రేమను ఎల్లప్పుడూ చూరగొన్నాయి. గోపాలుడిగా ఆయన గడిపిన జీవితం రైతులకు, సామాన్య ప్రజలకు ప్రత్యేక ఆకర్షణగా నిలిచింది. ఆయన వేణువు నుండి వెలువడే దివ్య సంగీతం శతాబ్దాలుగా కళాకారులను మంత్రముగ్ధులను చేస్తూనే ఉంది. ఆయన ఆదర్శప్రాయమైన ప్రేమికుడు, స్త్రీపురుషులందరికీ అత్యంత ప్రియమైనవాడు. భగవంతుని గీత (భగవద్గీత) తత్వవేత్తకు ఆనందాన్ని, భక్తుడికి ఓదార్పును, కర్మయోగికి మార్గదర్శకత్వాన్ని ఒకేసారి ప్రసాదించింది. స్నేహితుల పట్ల ఆప్యాయత, సలహాలు ఇవ్వడంలో వివేకం, మనుషులు మరియు పరిస్థితులను అంచనా వేయడంలో చతురత, యుద్ధరంగంలో అజేయమైన పరాక్రమం – ఇవన్నీ కలగలిసిన ఆయన వ్యక్తిత్వం నిజంగా అద్వితీయమైనది.

అయితే, మహాభారతంలో శ్రీకృష్ణుని పాత్రను చిత్రించడంలో వేదవ్యాసుడు ఒక గంభీరమైన ఉద్దేశాన్ని సాధించాడని, అది తరచుగా గమనించబడదని అనిపిస్తుంది. యుద్ధం అనివార్యమైనప్పుడు, పోరాడే పక్షాలు సహాయం కోసం శ్రీకృష్ణుని వద్దకు వచ్చినప్పుడు, ఆయన వారి ముందు ఒక ఆసక్తికరమైన మరియు అర్థవంతమైన ఎంపికను ఉంచాడు: “మీలో ఒకరికి నా సైన్యాలు లభిస్తాయి, మరొకరికి ఆయుధం పట్టని, యుద్ధంలో పాల్గొనని నేను లభిస్తాను.” దుర్యోధనుడు అవివేకంతో సైన్యాలను ఎంచుకోగా, శ్రీకృష్ణుని మార్గదర్శకత్వం మరియు రక్షణ లభించినందుకు అర్జునుడు ఎంతో సంతోషించాడు. ఈ సంఘటన నుండే ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది – అదేమిటంటే, మహాభారత యుద్ధ సంఘటనలలో శ్రీకృష్ణుడు ప్రత్యక్షంగా లేదా బహిరంగంగా ఎక్కడా పాల్గొనలేదు. తన ప్రియమైన మేనల్లుడు అభిమన్యుడు క్రూరంగా హత్యకు గురైనప్పుడు కూడా, ఆయన ఎటువంటి దుఃఖాన్ని గానీ, బాధను గానీ ప్రదర్శించలేదు; లేదా ఏ చర్యకూ పూనుకోలేదు. పైకి చూస్తే, అర్జునుని రథసారథిగా శ్రీకృష్ణుడు యుద్ధరంగంలో లేకపోయినా యుద్ధం అదే విధంగా సాగేదేమో అనిపించవచ్చు. కానీ లోతుగా పరిశీలిస్తే, యుద్ధ గమనాన్ని మాత్రమే కాకుండా, అందులోని ప్రతి సంఘటనను కూడా తెర వెనుక ఉండి నడిపించింది శ్రీకృష్ణుడేనన్న విషయం స్పష్టమవుతుంది. రాబోయే సంఘటనల గురించి ముందస్తు హెచ్చరికలు ఇచ్చేది ఆయనే. అధైర్యపడిన వారికి ధైర్యాన్ని నూరిపోసేది ఆయనే. యుద్ధ వ్యూహాలకు సంబంధించిన సలహాలు ఇచ్చేది కూడా ఆయనే. రణరంగంలో తలెత్తే సూక్ష్మమైన నైతిక సమస్యలను ఆయన పరిష్కరిస్తారు. క్లిష్టమైన సందర్భాలలో ఏయే ఆయుధాలను ప్రయోగించాలో ఆయనే నిర్ణయిస్తారు.

పాండవ-కౌరవ యుద్ధానికి దారితీసిన ప్రణాళిక నిజానికి ఆయనదేనని మనం గ్రహించవచ్చు; అయితే, ఇందులో కూడా ఆయన సంకల్పం అనేది సంబంధిత వ్యక్తుల స్వేచ్ఛా నిర్ణయాల ముసుగులో దాగి ఉంటుంది. మహాభారత రచయిత శ్రీకృష్ణుడిని దైవావతారంగా భావించారన్న విషయాన్ని గుర్తుచేసుకుంటే, ఆ గ్రంథంలోని సంఘటనలన్నింటిలోనూ శ్రీకృష్ణుడి ప్రవర్తన ద్వారా మానవ వ్యవహారాలలో దైవ సంకల్పాన్ని వేదవ్యాసుడు ప్రతిబింబించేలా చేశారన్న భావన కేవలం ఒక ఊహ మాత్రమే కాదని స్పష్టమవుతుంది. మనం పైకి మన ప్రవర్తనా విధానాన్ని స్వయంగా నిర్ణయించుకుంటున్నట్లు అనిపించినప్పటికీ, వాస్తవానికి మన జీవితాలను తీర్చిదిద్దే సంఘటనలను దైవమే నడిపిస్తుందన్న సత్యాన్ని గ్రహించడానికి కొంచెం ఆలోచన చాలు. మన జనన పరిస్థితులు, సమాజంలో మన స్థానం, మన ప్రయత్నాల విజయవంతమైన ముగింపునకు అవసరమైన అనుకూల వాతావరణం, తోటివారి పట్ల మనకు సహజంగా ఉండే ఇష్టాయిష్టాలు, అలాగే అద్భుతమైన ప్రతిభావ్యుత్పత్తులు—ఇలాంటివన్నీ, అంటే మానవ జీవితాలను నిజంగా నిర్దేశించే కీలక అంశాలన్నీ మానవ నిర్ణయాధికార పరిధికి మించినవి; వాటిని కేవలం ఆ దైవిక సృష్టికర్తకే ఆపాదించగలం. శ్రీకృష్ణుడి జీవితం ద్వారా మానవాళికి దైవ మార్గాలను మహాభారత రచయిత ఆవిష్కరించినట్లుగా ఇది కనిపిస్తుంది.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -24-9-26-ఉయ్యూరు —

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.38 వ భాగం .24.9.26.

నోబెల్ లారియట్  హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -7(చివరిభాగం )

Chapter 27

జంతువులతో హెమింగ్‌వే సంబంధం

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వేకు జంతువుల పట్ల,

ముఖ్యంగా పిల్లుల పట్ల, ఒక విశేషమైన ఇష్టం ఉండేది. వాటిని ఆయన ఆప్యాయంగా

“కాట్సీస్” అని పిలిచేవారు.

కీ వెస్ట్‌లో ఆయన ఆరు వేళ్లు గల పిల్లుల గుంపును పెంచారని ఒక పురాణం చెబుతున్నప్పటికీ,

పాట్రిక్ హెమింగ్‌వే కూడా పునరుద్ఘాటించిన వాస్తవం ఏమిటంటే,

ఈనాడు హెమింగ్‌వే ఇంట్లో ఉన్న పిల్లులకు ఆయనతో ఎలాంటి ప్రత్యక్ష సంబంధం లేదు. దానికి బదులుగా,

హెమింగ్‌వే క్యూబాలో గణనీయమైన సంఖ్యలో పిల్లులను పెంచారు. వాటిలో ప్రతిదానికీ దాని ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిత్వం ఉండేది, మరియు ఆయన ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు వాటి పట్ల ఆయనకున్న గాఢమైన ప్రేమను వెల్లడి చేశాయి.

జంతువుల పట్ల ఆయన ప్రవర్తనకు సంబంధించి వివాదాలు తలెత్తాయి. 1943లో ఆయన తోటమాలి పరిచయం చేసిన కోడిపందాలతో సహా, ఆయన వేట కార్యకలాపాలు దీనికి నిదర్శనం.

కోడిపందాలు మరియు వేట

కోడిపందాలు  ఇతర రకాల వేట పట్ల హెమింగ్‌వేకున్న ప్రేమ, హింసాత్మక క్రీడలతో ఆయనకున్న సంక్లిష్టమైన సంబంధాన్ని ప్రతిబింబించింది.

అలాంటి వాతావరణంలో ఈ జంతువులు వృద్ధి చెందుతాయని వాదిస్తూ ఆయన దీనిని సమర్థించుకున్నారు. అటువంటి కార్యకలాపాలలో పాల్గొనడం క్రూరత్వం కాదని, పైగా అది సాంస్కృతిక సంప్రదాయాలకు అనుగుణంగా ఉంటుందని అతను నమ్మాడు. అతని వేట అనుభవాలలో సొరచేపలపై సబ్‌మెషిన్ గన్‌లను ఉపయోగించడం మరియు జీపు నుండి కొయెట్‌లను వేటాడటం కూడా ఉన్నాయి, ఇవి చాలామంది అమానవీయమైనవిగా భావించే క్రీడలలో అతని ప్రమేయాన్ని ప్రదర్శిస్తాయి. రెనే విల్లారియల్, హెమింగ్‌వేకు ప్రకృతిపై ఉన్న ప్రేమను మరియు జంతువులకు హాని చేయకూడదనే అతని బోధనలను గుర్తించినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే వ్యక్తిత్వం వైరుధ్యాలతో నిండి ఉంది, ముఖ్యంగా బందీగా ఉన్న అడవి జంతువుల విషయంలో.

సర్కస్ జంతువుల పట్ల ఆకర్షణ

సుమారు 1949 నుండి, హెమింగ్‌వే ఆసక్తి సర్కస్ జంతువుల వైపు, ముఖ్యంగా ఎలుగుబంట్లు మరియు పెద్ద పులుల వైపు మళ్లింది, ఇది అడవి జీవులతో లోతైన సంబంధాల కోసం అతనిలో పెరుగుతున్న కోరికను ప్రతిబింబిస్తుంది.

సింహాలను మచ్చిక చేసుకోవడానికి అతను చేసిన సన్నాహాల గురించి ఒక కథనం వివరిస్తుంది, ఇది అతని ధైర్యాన్ని మరియు తాను అజేయుడిననే భావనను స్పష్టం చేసింది. తన చివరి సంవత్సరాలలో కొన్ని ప్రమాదకరమైన ప్రవర్తనా ధోరణులు మరియు మతిభ్రమణం అభివృద్ధి చెందినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే జంతువుల పట్ల ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణను ప్రదర్శించాడు, తరచుగా అనురాగానికి మరియు ప్రేమకు మధ్య ఊగిసలాడుతూ ఉండేవాడు.

Chapter 28

నిరాశను ఎదుర్కోవడం

మేరీ హెమింగ్‌వే, *అక్రాస్ ది రివర్ అండ్ ఇంటు ది ట్రీస్* విడుదలైన తర్వాత ఎర్నెస్ట్ యొక్క భావోద్వేగ స్థితిని చాలా సున్నితంగా నిర్వహించారు. సమీక్షల పట్ల మొదట్లో కలిగిన నిరాశ, అద్భుతమైన అమ్మకాలతో తగ్గిపోయింది.

స్క్రైబ్నర్స్ నాణ్యత గురించిన ఆందోళనల నుండి మార్కెటింగ్ వ్యూహాల వైపు మళ్లింది, ఇది ఎర్నెస్ట్‌కు గణనీయమైన ప్రకటనల ప్రచారానికి మరియు చెప్పుకోదగ్గ సంపాదనకు దారితీసింది.

అడ్రియానా రాక

అక్టోబర్ చివరిలో అడ్రియానా  ఆమె తల్లి రాక, ఎర్నెస్ట్‌కు ఎంతో అవసరమైన స్నేహాన్ని అందించింది.

మొదట్లో ఉత్సాహంగా ఉన్నప్పటికీ, పుస్తకం ప్రచురణకు ముందున్న ఆశల నుండి విడుదల తర్వాత వాస్తవంలోకి మారేసరికి అతని మనసు దిగులుగా మారింది. ఇది క్యూబాలోని ఉన్నత వర్గాల పట్ల అడ్రియానా చూపిస్తున్న శ్రద్ధపై నిరాశ మరియు అసూయ భావాలకు దారితీసింది.

కుటుంబ సంబంధాలు

హెమింగ్వే కుటుంబంలో ఉద్రిక్తతలు తీవ్రమయ్యాయి, ఎర్నెస్ట్ మేరీ పట్ల మరింత దురుసుగా ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టాడు.

తనకు పిల్లలు కనే సామర్థ్యం లేదనే విషయం ఆమె గ్రహించాక, అతని అనూహ్య ప్రవర్తనను ఎదుర్కొంటూ ఆమెపై మరింత ఒత్తిడి పెరిగింది.

ఈ గందరగోళం ఉన్నప్పటికీ, స్పష్టంగా వెళ్ళిపొమ్మని చెప్పేంత వరకు అతనితోనే ఉండాలని ఆమె నిశ్చయించుకుంది.

ఆడ్రియానా సోదరుడైన జియాన్‌ఫ్రాంకోతో మేరీకి చిగురిస్తున్న స్నేహం,

వారి మధ్య సంబంధాలను మరింత క్లిష్టతరం చేసి, ఎర్నెస్ట్‌లో అసూయను రేకెత్తించింది.

ప్రేమ వ్యవహారాలు

ఆడ్రియానా పర్యటన సమయంలో,

ఆమె ప్రేమ సంబంధాల గురించి ఊహాగానాలు చెలరేగాయి. స్థానిక పురుషులతో ఆమెకు ఏమైనా సంబంధాలు ఉన్నాయనీ, ఎర్నెస్ట్ నవలలోని ఒక పాత్రకు ఆమెనే స్ఫూర్తి అని కూడా ఆరోపణలు వచ్చాయి.

ఈలోగా,

మేరీ మరియు జియాన్‌ఫ్రాంకోల మధ్య పరస్పర విరుద్ధమైన భావాలు పెరిగి, అవి చివరకు ఎర్నెస్ట్ మరియు మేరీల మధ్య శారీరక ఘర్షణకు దారితీశాయి.

నష్టాన్ని తట్టుకోవడం

ఈ అధ్యాయం సాగేకొద్దీ, ఎర్నెస్ట్ జీవితంలోని నష్టాల వల్ల కలిగిన మానసిక క్షోభను ఇది వివరిస్తుంది.

అతని తల్లి మరణం, ఆ తర్వాత అతని రెండవ భార్య పౌలిన్ మరణం కూడా ఇందులో ఉన్నాయి. ఆ మరణాలు అతని కుమారులతో ఉన్న సంబంధాలపైనా, మానసిక ఆరోగ్యంపైనా తీవ్ర ప్రభావం చూపాయి. ఫలితంగా, తన సాహిత్య ప్రాసంగికతపై అభద్రతాభావాలతో ముడిపడిన ఉన్మాద, కుంగుబాటు దశలు అతనికి కలిగాయి.

‘ది ఓల్డ్ మ్యాన్ అండ్ ది సీ’ ప్రచురణ

‘ది ఓల్డ్ మ్యాన్ అండ్ ది సీ’ విజయం ఒక మలుపుగా నిలిచింది. విమర్శకుల నుండి దీనికి లభించిన సాదరమైన ఆదరణ, హెమింగ్‌వే ప్రతిభను కొత్తగా చాటిచెప్పింది. ఈ నవలిక యొక్క మార్కెటింగ్ నిర్ణయాలపై చర్చ జరిగినప్పటికీ, అది చివరికి హెమింగ్‌వే సాహిత్య స్థాయిని, ఆర్థిక భద్రతను మరింత బలపరిచింది.

రచన  పోటీపై ప్రతిబింబాలు

ఈ అధ్యాయం, ఎర్నెస్ట్ తన సమకాలీకులపైనా, మారుతున్న సాహిత్య ప్రపంచంపైనా చేసిన ఆలోచనలతో ముగుస్తుంది. యువ రచయితల పట్ల, ముఖ్యంగా జేమ్స్ జోన్స్ పట్ల పెరుగుతున్న ఆందోళన, పోటీతత్వ భావాల మధ్య తన వారసత్వం కోసం అతను సతమతమవుతాడు. ఇది అతని కళాత్మక ఆశయాలకు, జీవితాంతం అతను ఎదుర్కొన్న వ్యక్తిగత గందరగోళానికి మధ్య ఉన్న ఒక విస్తృతమైన సంఘర్షణను ప్రతిబింబిస్తుంది.

అధ్యాయం 29

రచనా వృత్తిలో స్తబ్దత

అతను *ది ఓల్డ్ మ్యాన్ అండ్ ది సీ* ప్రచురించే సమయానికి, ఎర్నెస్ట్

అప్పటికి యాభై మూడు సంవత్సరాల వయస్సులో ఉన్న హెమింగ్వే తన రచనలో పురోగతి సాధించలేదు

మరియు *ది గార్డెన్ ఆఫ్ ఈడెన్* ను తాత్కాలికంగా నిలిపివేశాడు. వాస్తవానికి ఒక పెద్ద సంకలనంలో భాగంగా భావించి రాసిన *ది ఓల్డ్ మ్యాన్ అండ్ ది సీ* (The Old Man and the Sea) విడుదలైన తర్వాత, ఆయన తన ఇతర రచనల విషయంలో సందిగ్ధతకు లోనయ్యారు  చురుకైన రచనల నుండి దూరమవ్వడం ప్రారంభించారు.

జీవితచరిత్ర రచనల పట్ల ఆందోళనలు

అతని జీవితం, పని గురించిన పుస్తకాలు మార్కెట్‌ను ముంచెత్తడం ప్రారంభించడంతో,

హెమింగ్‌వే తన వ్యక్తిగత జీవితం పట్ల ఒక రక్షణాత్మక ప్రవృత్తిని అనుభవించాడు.

అతను పాత్రికేయులు, విమర్శకులు,

జీవితచరిత్రకారులతో సహా వివిధ రచయితలతో సంప్రదింపులు జరిపాడు. వీరంతా తరచుగా అతని జీవితాన్ని ఒకదానితో ఒకటి అతివ్యాప్తి చెందే దృక్కోణాలతో సమీక్షించారు. వీరిలో మాల్కం కౌలీ కూడా ఒకరు. అతను రాసిన ఒక పరిచయ వ్యాసం, దానిలోని వ్యక్తిగత విషయాలను

బయటపెట్టడంతో హెమింగ్‌వేను కలవరపరిచింది. ఈ వ్యాసం,

చార్లెస్ ఫెంటన్, ఫిలిప్ యంగ్, మరియు కార్లోస్

బేకర్ వంటి పండితుల నుండి మరిన్ని విచారణలకు దారితీసింది. వీరు హెమింగ్‌వే రచనలను జీవితచరిత్రపరమైన సందర్భాల ద్వారా విశ్లేషించడానికి ప్రయత్నించారు.

హెమింగ్‌వే ఈ పరిశీలనను ప్రతిఘటించాడు,

ఇది తన రచనల ప్రామాణికతను తగ్గిస్తుందని అతను భావించాడు.

నిరాశలు , భయాందోళనలు

ఈ జీవితచరిత్రపరమైన వ్యాఖ్యానాల పట్ల హెమింగ్‌వేకు ఉన్న అసౌకర్యం,

ఆ రచయితలతో ఒక సంక్లిష్టమైన సంబంధానికి దారితీసింది. వ్యక్తిగత కథలను బయటపెట్టడం తన కల్పనలలో వాటిని

అతిగా వాడుకోవడానికి దారితీస్తుందని అతను భయపడ్డాడు. ఫలితంగా, అతను తన కథపై నియంత్రణను నిలుపుకోవాలనే ఆశతో, ఈ పండితులకు తన గతం గురించి తప్పుదోవ పట్టించే కథనాలను పంపడం ప్రారంభించాడు.

ఏకాంతం మరియు స్తంభించిన రచన

1950ల ప్రారంభంలో, హెమింగ్‌వే రచనా దినచర్య కల్పన కంటే సుదీర్ఘ లేఖలతో నిండిపోయింది. అతను విస్తృతంగా రాసినప్పటికీ, అతను క్రమంగా ఒంటరితనాన్ని మరియు సమకాలీన సాహిత్య వర్గాల నుండి దూరాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు, పాత ప్రేరణల కోసం వ్యామోహంపై ఆధారపడ్డాడు. అతను నిక్ ఆడమ్స్ వంటి పాత పాత్రలను పునరుద్ధరించడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ కథనంలో కొత్త దిశను కనుగొనడానికి ఇబ్బంది పడ్డాడు.

ఆఫ్రికా మరియు స్పెయిన్‌కు తిరిగి రావడం

తన కుమారుడు పాట్రిక్ తూర్పు ఆఫ్రికాలో స్థిరపడాలనే ప్రణాళికల గురించి తెలుసుకున్న తరువాత, హెమింగ్‌వే రెండవ సఫారీకి వెళ్ళడానికి ప్రేరణ పొందాడు.

ఈ సాహసయాత్ర తన గతాన్ని తిరిగి తెలుసుకోవాలనే కోరికతో పాటు, తన వేట నైపుణ్యాలలో సవాళ్లను ఎదుర్కోవడంతో సాగింది.

ఈ యాత్రలో హెచ్చుతగ్గుల విజయంతో, అతను వ్యామోహం మరియు ప్రస్తుత కష్టాల సంక్లిష్టమైన మిశ్రమాన్ని అనుభవించాడు.

ఘోరమైన విమాన ప్రమాదం మరియు కోలుకోవడం

ఆ సఫారీ ఒక విమాన ప్రమాదంతో ముగిసింది, ఆ ప్రమాదంలో హెమింగ్‌వే తీవ్రంగా గాయపడ్డారు  అప్పటికే ఆయనకు ఉన్న మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలు మరింత తీవ్రమయ్యాయి. ఆయన కోలుకునే ప్రక్రియలో శారీరక  మానసిక సవాళ్లు రెండూ స్పష్టంగా కనిపించాయి, గాయాల కారణంగా ఏర్పడిన అస్తవ్యస్త ప్రవర్తనలు  భ్రమలు దీనికి నిదర్శనమయ్యాయి. ఈ సమయంలో, ఆయన ఆరోగ్యం క్షీణించడంతో పాటు, హెమింగ్‌వే సాహిత్య సృజనాత్మకత కూడా తగ్గింది.

సాహిత్యానికి నోబెల్ బహుమతి

1954లో, హెమింగ్‌వే సాహిత్యానికి నోబెల్ బహుమతిని గెలుచుకున్నారు.

అతని పోరాటాలతో పాటుగా లభించిన ఒక ముఖ్యమైన గుర్తింపు.

*ది ఓల్డ్ మ్యాన్ అండ్ ది సీ* రచనకు ప్రసిద్ధి చెందినప్పటికీ, ఈ బహుమతి అతనికి మిశ్రమ భావాలను కలిగించింది, ఎందుకంటే అతను క్షీణిస్తున్న సృజనాత్మకతను  వ్యక్తిగత బలహీనతలను ఎదుర్కొన్నాడు. అతను ఒక సంక్షిప్త అంగీకార ప్రసంగం చేసాడు, అది రచనా ప్రపంచంలో విజయం మరియు ఒంటరితనంతో తనకున్న సంక్లిష్టమైన సంబంధాన్ని ప్రతిబింబించింది.

ముగింపు

మొత్తం మీద, 29వ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క కల్లోలభరితమైన చివరి సంవత్సరాలను వివరిస్తుంది. కళాత్మక స్తబ్దత, తన జీవిత చరిత్ర గురించిన వ్యక్తిగత భయం, మరియు అతని గత కీర్తికి, ప్రస్తుత సవాళ్లకు మధ్య జరిగిన సంఘర్షణలు, వీటన్నింటికీ నోబెల్ బహుమతి యొక్క ప్రతిష్టాత్మక గుర్తింపు మరింత బలాన్ని చేకూర్చాయి.

Chapter 30

ఎర్నెస్ట్ రచనా ప్రస్థానం

1954లో, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే “ఆఫ్రికన్ పుస్తకం” అని పిలవబడే ఒక ప్రాజెక్ట్‌పై విస్తృతంగా దృష్టి సారించారు. సుమారు 850 పేజీల కంటెంట్‌ను రూపొందించినప్పటికీ, ఆయన దానిని తన సంతృప్తి మేరకు ఎన్నడూ పూర్తి చేయలేదు.

ఈ రచన వివిధ సవరణలు  అనుసరణల ద్వారా అభివృద్ధి చెంది, 1999లో “ట్రూ ఎట్ ఫస్ట్ లైట్” మరియు 2005లో “అండర్ కిలిమంజారో” వంటి ప్రచురణలకు దారితీసింది.

ఈ రచనలోని అంశాలు హెమింగ్‌వే యొక్క విభిన్న ఆసక్తులను ప్రతిబింబించాయి. వాటిలో బాల్య జ్ఞాపకాలు, జీవితం మరియు సాహిత్యంపై ఆయన చేసిన ఆలోచనలు ఉన్నాయి.

ఇది స్వీయచరిత్ర మరియు కల్పనల మిశ్రమంగా రూపుదిద్దుకుంది.

సృజనాత్మక పోరాటాలు మరియు ఆరోగ్య సమస్యలు

1950వ దశకంలో, హెమింగ్‌వే “ది ఓల్డ్ మ్యాన్ అండ్ ది సీ”ని సినిమాగా మార్చడానికి మరియు “డెత్ ఇన్ ది ఆఫ్టర్‌నూన్” యొక్క ఆధునిక రూపానికి సంబంధించిన ప్రణాళికలతో కూడా పోరాడారు.

ఈ ప్రాజెక్టులు ఆయనకు నిరాశను కలిగించి, 1954లో జరిగిన విమాన ప్రమాదం నుండి ఆయనలో కొనసాగుతున్న మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలను మరింత తీవ్రతరం చేశాయి. ఉన్మాదం మరియు తీవ్ర నిరాశల మధ్య ఊగిసలాడుతూ, అతని ప్రవర్తన క్రమంగా అస్తవ్యస్తంగా మారింది,

స్నేహితులను దూరం చేస్తూ  సహకారాలను క్లిష్టతరం చేసింది.

వ్యక్తిగత సంబంధాలలో ఉద్రిక్తతలు

హెమింగ్‌వే  అతని భార్య మేరీ మధ్య సంబంధం ఉద్రిక్తంగా మారింది. స్నేహితుల కథనాలు హెమింగ్‌వే యొక్క దురుసు ప్రవర్తనను, ముఖ్యంగా అతని అస్థిరమైన మానసిక స్థితిలో, బయటపెట్టాయి. ఆప్యాయతతో కూడిన క్షణాలు ఉన్నప్పటికీ, వారి సంబంధం గణనీయమైన అస్థిరత  తంత్రాలతో నిండి ఉంది, ఇది హెమింగ్‌వే యొక్క మద్యపానం  మానసిక అనారోగ్యంతో పోరాటాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.

కుటుంబ సవాళ్లు  స్నేహాలు

హెమింగ్‌వే మరియు అతని కుమారుడు గ్రెగ్ మధ్య సంబంధం క్రూరత్వం  విమర్శలతో నిండి ఉంది, ఎందుకంటే వారిద్దరూ సమస్యలతో కూడిన అస్తవ్యస్తమైన జీవితాలను పంచుకున్నారు.

Chapter 31

కెట్చుమ్‌కు పరిచయం

అమెరికా పశ్చిమ ప్రాంతం పట్ల ఎర్నెస్ట్‌కు ఉన్న ఇష్టాన్ని మేరీ హెమింగ్‌వే గుర్తుచేసుకున్నారు,

దానివల్లనే వారు క్యూబా నుండి తాత్కాలికంగా ఇడాహోలోని సన్ వ్యాలీకి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

రాజకీయ అశాంతి కారణంగా క్యూబాలో పెరుగుతున్న ఉద్రిక్తతల మధ్య, ఎర్నెస్ట్ మానసిక స్థితికి ఇది మేలు చేస్తుందని నమ్మి, వారిద్దరూ వాతావరణంలో మార్పును కోరుకున్నారు.

క్యూబా నుండి పలాయనం

అక్టోబర్ 1958లో, హెమింగ్‌వే దంపతులు క్యూబాను విడిచిపెట్టారు. అక్కడ, కాస్ట్రో దళాలకు వ్యతిరేకంగా బాటిస్టా ప్రభుత్వం చేస్తున్న పోరాటాల సమయంలో తమను ఎవరూ కోరుకోవడం లేదని వారు భయపడ్డారు.

వారి ప్రయాణానికి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు, హింసలో ఉపయోగించకుండా వాటిని తొలగించాలనే ఉద్దేశ్యంతో, ఎర్నెస్ట్ తన పడవలోని విస్తారమైన ఆయుధాల సేకరణను పారవేశాడు.

ఇడాహోకు చేరుకున్నాక, వారు ఒక అద్దె ఇంటిని కనుగొని, ప్రశాంతమైన జీవనశైలికి అలవాటుపడటం ప్రారంభించారు.

కెట్చుమ్‌లో జీవితం

కెట్చుమ్‌లో, హెమింగ్‌వే దంపతులు తమ కొత్త వాతావరణానికి సర్దుకుపోయారు. ఎర్నెస్ట్ పునరుత్తేజం పొంది, మితంగా మద్యం సేవించడం, స్నేహితులతో బంధాన్ని పెంచుకోవడం వంటి విభిన్న దినచర్యలలో చురుకుగా పాల్గొన్నాడు. అయితే, అతని ఆరోగ్యం  మానసిక శ్రేయస్సుపై ఆందోళనలు తలెత్తుతాయి, ముఖ్యంగా క్యూబాలో కాస్ట్రో అధికారాన్ని చేపట్టిన తర్వాత, అతను తన చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులను ఎదుర్కొనే విధానం వల్ల.

విశ్రాంతి గృహానికి తరలింపు

క్యూబా ఇకపై సురక్షితమైన లేదా సుపరిచితమైన ప్రదేశం కాదని హెమింగ్‌వేలు గ్రహించి, చివరికి ఇడాహోలో కొత్త ఇల్లు కట్టుకోవద్దని నిర్ణయించుకుని, దానికి బదులుగా సిద్ధంగా ఉన్న నివాసాన్ని కొనుగోలు చేస్తారు. ప్రశాంతమైన పరిసరాలు ఉన్నప్పటికీ, మేరీ మరియు స్నేహితులు ఇద్దరూ ఎర్నెస్ట్ అలవాట్లు మరియు మానసిక మార్పుల పట్ల ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తారు, అనారోగ్యకరమైన భావోద్వేగ గందరగోళ సంకేతాలను గమనిస్తారు.

పాత స్నేహితులతో కలయిక మరియు కొత్త సంబంధాలు

ఈ జంట యొక్క సామాజిక వలయంలో పాత స్నేహితులు మరియు కొత్త పరిచయస్తులు ఇద్దరూ ఉంటారు, ఇది ఉద్రిక్తతతో నిండిన సంక్లిష్టమైన సంబంధాలకు దారితీస్తుంది, ముఖ్యంగా ఎర్నెస్ట్ యొక్క 60వ పుట్టినరోజు వేడుకల సమయంలో. ఉత్సవాల మధ్య, అతని ప్రవర్తన అతని మానసిక స్థిరత్వంపై ఆందోళనలను రేకెత్తిస్తుంది, ఇది ఆవేశపూరిత చర్యలకు మరియు దూకుడు ప్రవర్తనలకు దారితీస్తుంది.

క్యూబాకు తిరిగి రావడం మరియు కొనసాగుతున్న గందరగోళం

క్యూబాలో రాజకీయ వాతావరణం మరింత అస్థిరంగా మారుతున్న కొద్దీ, ఎర్నెస్ట్

పెరుగుతున్న అనుమానాన్ని మరియు ఆందోళనను ఎదుర్కొంటాడు. అతను రచనతో పోరాడుతూ, బుల్‌ఫైటింగ్ మరియు రాబోయే లైఫ్ పత్రిక కథనాల నేపథ్యంలో తన కీర్తి ప్రతిష్టలతో సతమతమవుతున్నప్పుడు అతని రచనలు

చిందరవందర కావడం మొదలవుతాయి.

వాలెరీ డాన్బీ-స్మిత్ ప్రభావం

ఎర్నెస్ట్ కార్యదర్శిగా వాలెరీ డాన్బీ-స్మిత్ రాక

విషయాలను మరింత క్లిష్టతరం చేస్తుంది. వారి గాఢమైన స్నేహం వ్యక్తిగత  వైవాహిక ఉద్రిక్తతలను పెంచుతుంది, ఎందుకంటే ఎర్నెస్ట్‌కు ఆమెపై మోహం పెరుగుతుండగా, మేరీ తనను నిర్లక్ష్యం చేశారనే భావనలతో సతమతమవుతుంది.

తుది సంవత్సరాలు

ఈ అధ్యాయం 1959 వేసవి కాలమంతా ఎర్నెస్ట్ ఆరోగ్యం  మానసిక స్థితి క్రమంగా క్షీణించడాన్ని, అతని అనుమాన స్వభావం  వ్యామోహం పెరగడాన్ని చిత్రిస్తుంది. అతని సృజనాత్మక కార్యకలాపాలు భారంగా మారతాయి, ఇది అతన్ని ప్రచురణ ఆందోళనల నుండి తన సంబంధాల పోరాటాల వరకు ప్రతి దాని గురించి ఒత్తిడికి గురి చేస్తుంది, ఎందుకంటే అతను తీవ్రమైన వ్యక్తిగత గందరగోళం నేపథ్యంలో స్నేహం యొక్క అంచనాలను నెరవేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.

Chapter 32

హెమింగ్‌వే చివరి రోజులు

1961, జూలై 2న, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే తన చివరి ఉదయం ఒక ఎర్రటి గౌను ధరించి, ఒక షాట్‌గన్‌ను తీసుకుని ఆత్మహత్య చేసుకోవడంతో ప్రారంభమైంది. స్పెయిన్‌లో జరిగిన ఒక కల్లోలభరితమైన పర్యటన తర్వాత న్యూయార్క్‌కు తిరిగి వచ్చినప్పుడు అతని మానసిక స్థితి గణనీయంగా క్షీణించింది. ఆ పర్యటనలో అతను ‘లైఫ్‘ పత్రిక కోసం రాసిన తన రచనల ఎడిటింగ్‌తో చాలా ఇబ్బంది పడ్డాడు. తన రచనల పట్ల సిగ్గుపడి, భయాలతో పీడింపబడిన హెమింగ్‌వే, తనను తాను ఒంటరి చేసుకున్నాడు. తన గత సంబంధాలు మరియు బాధ్యతలకు సంబంధించిన వ్యక్తిగత సమస్యల గురించి తీవ్రంగా ఆందోళన చెందుతూ, అతను పారానోయా మరియు భ్రమల లక్షణాలను ప్రదర్శించాడు.

మానసిక ఆరోగ్య పోరాటాలు

హెమింగ్‌వే పారానోయా పెరిగింది, దాంతో తనను ఎవరో అనుసరిస్తున్నారని అతను నమ్మడం మొదలుపెట్టాడు. అతని ఆర్థిక పరిస్థితి గురించి మేరీ మరియు స్నేహితులు భరోసా ఇచ్చినప్పటికీ, అతను బరువు తగ్గడానికి చాలా కష్టపడ్డాడు. పెరుగుతున్న నిస్సహాయత భావనలను ఎదుర్కోవడానికి, అతను తన జీవితంలోని కొన్ని అంశాలను నియంత్రించడంపై దృష్టి పెట్టాడు. అతని వైద్యుడు, జార్జ్

సేవియర్స్, హెమింగ్‌వే యొక్క మానసిక పోరాటాల గురించి తెలుసు కానీ అవసరమైన సహాయం అందించడానికి తాను సిద్ధంగా లేనని భావించాడు.

హెమింగ్‌వే స్నేహితులు  కుటుంబ సభ్యులు నేరుగా జోక్యం చేసుకోవడానికి సంకోచించడంతో, మానసిక వైద్య సహాయం కోసం చేసిన విజ్ఞప్తులు చాలా వరకు పట్టించుకోబడలేదు.

ఆసుపత్రిలో చేరడం మరియు చికిత్స

అధిక రక్తపోటుకు చికిత్స చేసే నెపంతో హెమింగ్‌వేను మేయో క్లినిక్‌లో చేర్చారు, కానీ అతని డిప్రెషన్ కారణంగా అతనికి షాక్ చికిత్సలు చేశారు.

ఈ చికిత్సలు మొదట్లో కొంత మెరుగుదల చూపినప్పటికీ, అవి చివరికి నిష్ఫలమయ్యాయి,  అతని మానసిక ఆరోగ్యం క్షీణించడం కొనసాగింది.

ఆందోళన రుగ్మతలకు విలక్షణమైన లక్షణాలను పోలిన విధంగా, అతను జ్ఞాపకశక్తి కోల్పోవడం  అబ్సెసివ్ ప్రవర్తనను ప్రదర్శించాడు, తన బరువు  ఆహారాన్ని నిశితంగా నమోదు చేసుకున్నాడు.

సామాజిక ఒంటరితనం  క్షీణత

ఈ సమయంలో, హెమింగ్‌వే మరింతగా ఏకాంతంగా మారాడు మరియు మేరీ పట్ల మాటలతో దుర్భాషలాడాడు, ఇది వారి సంబంధం యొక్క విస్తృత క్షీణతను ప్రతిబింబిస్తుంది.

తన వారసత్వం గురించి  తన అనారోగ్యం తన చుట్టూ ఉన్నవారిపై చూపే ప్రభావం గురించి అతను ఆందోళన వ్యక్తం చేశాడు. ఆసుపత్రిలో చేరాలనే ప్రయత్నానికి హెమింగ్‌వే నుండి ప్రతిఘటన ఎదురైంది, అతను వైద్య నిపుణుల ముందు తన మానసిక ఆరోగ్య అవసరాలను తరచుగా తక్కువ చేసి చూపించేవాడు.

తుది ప్రయత్నాలు  వారసత్వం

హెమింగ్‌వే ఆరోగ్యం మరింత క్షీణించడంతో, అతన్ని మాయో క్లినిక్‌లో తిరిగి చేర్పించారు. తాత్కాలిక మెరుగుదలలు ఉన్నప్పటికీ, అతను తీవ్రమైన మానసిక క్షోభతో బాధపడుతూనే ఉన్నాడు, చివరికి అది అతని ఆత్మహత్యకు దారితీసింది. హెమింగ్‌వే కుటుంబానికి ఉన్న మానసిక అనారోగ్యం మరియు ఆత్మహత్యల చరిత్ర, అందులో అతని తండ్రి కూడా ఇలాంటి సమస్యలతో పోరాడటం, అతనిపై తీవ్రమైన భారాన్ని మోపింది.

ప్రకృతిపై అతనికున్న ప్రేమ  మరణం యొక్క అనివార్యతపై ప్రతిబింబాలతో ఈ అధ్యాయం ముగుస్తుంది. ఇది హెమింగ్‌వే జీవితాన్ని మరియు విషాదకరమైన ముగింపును, వ్యక్తిగత కల్లోలంతో దెబ్బతిన్న కళాత్మక ప్రతిభ యొక్క ఒక పెద్ద కథనంలో భాగంగా చిత్రీకరిస్తుంది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య విషయం: మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలు ఒక సృజనాత్మక వ్యక్తి యొక్క పనిని మరియు సంబంధాలను తీవ్రంగా ప్రభావితం చేయగలవు.

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: హెమింగ్‌వే యొక్క విషాదకరమైన ముగింపు, చికిత్స చేయని మానసిక ఆరోగ్య సమస్యలు అత్యంత అద్భుతమైన ప్రతిభను కూడా ఎలా దెబ్బతీస్తాయో స్పష్టం చేస్తుంది.

డీర్‌బార్న్ యొక్క చిత్రణ, హెమింగ్‌వే తన సొంత మేధస్సుకు మరియు మానసిక ఆరోగ్యం పట్ల సమాజ నిర్లక్ష్యానికి బాధితుడయ్యాడని సూచిస్తుంది.

ఇది పాఠకులను మానసిక సమస్యల సంక్లిష్టతలపైనా మరియు జీవిత చరిత్రలలో గ్రహించిన సత్యాల యొక్క ఆత్మాశ్రయ స్వభావంపైనా ఆలోచించేలా ప్రోత్సహిస్తుంది. విమర్శకులు అటువంటి చిత్రణల ఖచ్చితత్వం గురించి వాదించవచ్చు, జేమ్స్ ఆర్. మెల్లో రచించిన ‘ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే: ఎ బయోగ్రఫీ‘ వంటి ఆధారాలు అతని పునరుద్ధరణ శక్తిపై విభిన్న దృక్కోణాలను అందిస్తూ, అతని పతనాన్ని అతిగా సరళీకరించడాన్ని ప్రశ్నించే అవకాశం ఉంది.

ప్రేరణ

ముఖ్య విషయం: మానసిక ఆరోగ్య అవగాహనను పెంపొందించడం

జీవిత స్ఫూర్తి: హెమింగ్‌వే విషాదాంతం, మానసిక ఆరోగ్యం గురించి బహిరంగంగా మాట్లాడటం మరియు మనం ఇబ్బందుల్లో ఉన్నప్పుడు సహాయం కోరడం యొక్క ప్రాముఖ్యతను హృద్యంగా గుర్తు చేస్తుంది. ఇది మానసిక అనారోగ్యాల చుట్టూ ఉన్న కళంకాన్ని తొలగించడానికి మిమ్మల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది, బలహీనత అనేది ఒక బలం కానీ బలహీనత కాదని గ్రహించేలా చేస్తుంది. నిరాశ భారం భరించలేనంతగా అనిపించినప్పుడు, మీ భావాలను వ్యక్తపరచడానికి మరియు స్నేహితులు, కుటుంబ సభ్యులు లేదా నిపుణుల నుండి మద్దతు కోరడానికి ధైర్యం తెచ్చుకోండి. అలా చేయడం ద్వారా, మీరు మీ స్వంత ప్రయాణాన్ని గౌరవించడమే కాకుండా, ఇతరులు తమ మానసిక శ్రేయస్సుకు ప్రాధాన్యత ఇచ్చేలా ప్రేరేపించే ఒక ప్రభావాన్ని సృష్టిస్తారు.

సంపూర్ణం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -24-9-26-ఉయ్యూరు .

జోళదరాశి కె.దొడ్డణ్ణ గారి అనుభవాలు జ్ఞాపకాలు.4వభాగం.23.9.26

జోళదరాశి కె.దొడ్డణ్ణ గారి అనుభవాలు జ్ఞాపకాలు.4వభాగం.23.9.26

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.37 వ భాగం.23.9.26.

మహాకవి కాళిదాసు నాటకం విక్రమో ర్వ శీ యం.13 వ భాగం.23.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.vedavyaasa వ్యాఖ్యానం.9 వ భాగం.23.9.26.

ప్రముఖ రొమాంటిక్ కవి పి.బి.షెల్లీ  జీవిత చరిత్ర -1

అధ్యాయం I.

బైషే రాకను హ్యారియట్ గుర్తించింది, కానీ అతని స్థానంలో మరొకరు వచ్చారని స్పష్టంగా తెలిసిపోయింది; ఎలిజా ఒకటి రెండు సార్లు అతని ఉనికిని కొద్దిగా గ్రహించినట్లు నటించింది, తన జీవిత దీపం దాని సాకెట్‌లో మసకగా వెలుగుతున్నట్లుగా, అదృష్టవశాత్తు అలా జరగలేదు; ఆమె తన సోదరి భర్తను గమనించింది అంతే. అందువల్ల, అతని మార్గం స్పష్టంగా ఉంది; అతని శాంతికి భరోసా లభించి ఉండవచ్చు; అతని ఆనందం ఎప్పుడైనా గొప్పగా ఉండేదా అనేది సందేహాస్పదమే. “ఎలిజా అయినా వెళ్ళాలి, లేక నేనైనా వెళ్ళాలి” అని నిశ్చయంగా ప్రకటించి, ఆ ప్రకటన ప్రకారం తక్షణమే వ్యవహరించడం అత్యవసరం.

ఈ అత్యంత అవసరమైన మార్గాన్ని ఆ పేదవాడు అనుసరించలేదు; మరియు ఆ దివ్య కవి అలా చేయగలడని నిశ్చయంగా చెప్పవచ్చు.

సంపుటి II. ‘ బి

2 జీవితం

మేము దానిని తీసుకోలేకపోయాము, ఎందుకంటే, మానవాతీతమైన బలంతో,

మానవాతీతమైన బలహీనత వింతగా కలిసిపోయింది;

అందువల్ల, ఆ పవిత్రమైన రాకడ రోజుల నుండి,

మా తలరాతలు పూర్తిగా మారిపోయాయి. ఇల్లు

ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, నిషేధానికి గురైంది; మాకు అలవాటైన పనులన్నీ

నిలిపివేయబడ్డాయి; చదువు

నిషిద్ధం; చదవడం హానికరం — బిగ్గరగా చదవడం

ప్రాణాంతకం కావచ్చు; బయటకు వెళ్లడం మరణం,

ఇంట్లో ఉండటం సమాధి! బైషే శూన్యమైపోయాడు;

నేను, సహజంగానే, శూన్యం కంటే చాలా తక్కువ —

ఒక అత్యంత ఉన్నతమైన సంఖ్య యొక్క రుణాత్మక పరిమాణంగా మారిపోయాను.

హ్యారియట్ ఇంకా ఉనికిలో ఉంది, అది నిజమే; కానీ ఆమె ఉనికి భవిష్యత్తులో ఒక దేవదూత జీవితంగా, ఒక దివ్య దర్శనంగా ఉండబోతోంది, అది కేవలం ఎలిజా యొక్క అనంతమైన పరిపూర్ణతలను శ్రద్ధగా

ధ్యానం చేయడంలోనే గడిచిపోతుంది.

ఇదంతా అది చాలా మంచి ఉద్దేశంతో, నిస్వార్థంగా, దయతో, పరోపకారంతో, సోదరభావంతో కూడుకున్నది; దానిని కాదనడం, లేదా కనీసం సందేహించడం కూడా అన్యాయం అవుతుంది; కానీ ఆ కారణంగా అది మరింత హానికరం.

ఆ దేవదూత సందర్శనకు ముందు, మేము హ్యారియట్ నరాల గురించి ఎన్నడూ వినలేదు, అలాంటి అవయవాలు ఉన్నాయని మేము ఒక్కసారి కూడా అనుమానించలేదు; ఇప్పుడు మేము దాని గురించి పెద్దగా ఏమీ వినలేదు.

“ప్రియమైన హ్యారియట్, నువ్వు అది చేయకూడదు; నీ నరాల గురించి ఆలోచించు; ప్రియమైనా, నీ నరాల పరిస్థితిని ఒక్కసారి ఆలోచించు; ప్రియమైన హ్యారియట్, నువ్వు ఇది తినకూడదు; నువ్వు అది తాగబోవడం లేదు కదా; పాపం నీ నరాల గతి ఏమవుతుంది? ఓ దేవుడా! మిస్ వార్న్ ఏమంటారు?”

పెక్సీ బైషే షెల్లీ. 3

మిస్ వార్న్ అత్యున్నతమైన ఆమోదకర్త; ఆమె పేరు తరచుగా ప్రస్తావించబడేది, మరియు ఆమె తీర్పు కోసం విజ్ఞప్తి చేయబడేది.

“మిస్ వార్న్ ఏమంటారు?” ఒకే ఒక్క,

సాధారణమైన, కానీ అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రశ్న మిగతా అన్ని ప్రశ్నలకూ ముగింపు పలకింది.

మిస్ వార్న్ ఎవరు? అని ఇప్పుడు ఆందోళనగా ఉన్న హ్యారియట్‌ను నేను అడిగాను. లండన్‌లోని ఏదో ఒక కాఫీ-హౌస్ లేదా హోటల్‌లో అందమైన ఎలిజాకు ఉన్న సంబంధమే తనకూ ఉందని ఆమె నాకు చెప్పింది; ఆమె ఆ ఇంటి కూతురే; పరిణితి చెందిన కన్య కూడా, చాలా పక్వానికి వచ్చినది, బహుశా కాస్త మరీ పరిణతి చెందినది; నిజానికి ఒక పాతకాలపు ముసలి కన్య, ఒక ముసలి అనాకారి అని ఆమె చెప్పింది; ఆమెలో ఏ విధంగానూ ప్రత్యేకత ఏమీ లేదు; కానీ ఎలిజాకు మిస్ వార్న్ అంటే చాలా మంచి అభిప్రాయం; ఆమె చాలా కాలంగా తన ప్రాణ స్నేహితురాలు!

ఎలిజా అప్రమత్తంగా, తన నరాలను జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఉండేది; అయినా ఆమె తరచుగా విధులకు దూరంగా ఉండేది; ఆమె సమయం చాలావరకు తన పడకగదిలోనే గడిచేది. ఆ ప్రియమైన ఎలిజా తన పడకగదిలో ఒంటరిగా ఏం చేస్తుంది? ఆమె చదువుతుందా? లేదు. — ఆమె పని చేస్తుందా? ఎప్పుడూ లేదు. — ఆమె రాస్తుందా? లేదు. — మరి ఆమె ఏం చేస్తుంది?

హ్యారియట్ నా దగ్గరికి వచ్చి, బహుశా తన చెల్లెలు వింటుందేమోనని, ఏదో లోతైన, బరువైన రహస్యం చెబుతున్నట్టుగా గంభీరమైన స్వరంతో గుసగుసగా జవాబిచ్చింది, “ఆమె జుట్టు దువ్వుకుంటుంది!” ఆ గరుకైన నల్లని జుట్టు నిస్సందేహంగా నిగనిగలాడుతూ ఉంది; కానీ ఇరవై నాలుగు గంటలలో రోజూ దానికి పదహారు గంటలు కేటాయించడం అంటే, కచ్చితంగా చాలా సమయాన్ని కేటాయించడమే.

అసహ్యకరమైన బానిసత్వపు కాడి (yoke) భారంతో అలసిపోతున్న బానిస నవ్వినట్లుగా…

పాత ఇంగ్లీష్ నగరమైన యార్క్‌లోని ఇరుకైన వీధుల్లో నడుస్తున్నప్పుడు, హ్యారియట్ అందం అందరి దృష్టినీ ఆకర్షించేది; ఆమె బుగ్గలలో కనిపించే సిగ్గు ఆమెను మరింత ఆకర్షణీయంగా, ప్రకాశవంతంగా మరియు తేజోవంతంగా మార్చేది; అప్పుడు ఆ మంచి అమ్మాయి సిగ్గుతో తన ముసుగును కిందకు దించుకునేది. ఉత్తరాది మహానగరంలో ఆమె అందం అంతగా ఆకర్షణీయంగా అనిపించలేదు: అక్కడ నేను ఆమెతో తరచుగా బయటకు వెళ్ళేవాడిని, కానీ ఎవరూ ఆమెను గమనించలేదు; ఆమె పొట్టిగా, సున్నితమైన శరీర ఆకృతిని కలిగి ఉండేది; స్కాటిష్ ప్రమాణాలకు (అక్కడి ప్రజల దృఢమైన శారీరక ఆకృతికి) సరిపోయేంత దృఢమైన శరీరాకృతి ఆమెకు లేదు.

నేను షెల్లీని మొదట కలిసినప్పుడు, కళాఖండాల పట్ల అతనికి ఏమాత్రం ఆసక్తి ఉండేది కాదు. ఆ తర్వాత అతను శిల్పాలను, ఆపై చిత్రలేఖనాలను (పెయింటింగ్స్) మెచ్చుకోవడం నేర్చుకున్నాడు; కానీ వాస్తుశిల్ప అద్భుతాల పట్ల అతనికి ఎప్పుడూ ఎలాంటి అనుభూతి కలగలేదు; మా అద్భుతమైన భారీ చర్చిలను (క్యాథడ్రల్స్) కూడా అతను ఉదాసీనంగా చూసేవాడు. నేను అతన్ని చాలాసార్లు ‘యార్క్ మిన్‌స్టర్’ (York Minster) కు తీసుకెళ్లాను, కానీ ప్రయోజనం లేకపోయింది; ఆ అనుభవం అతనిపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు. భావోద్వేగాలకు అంతగా స్పందించని హ్యారియట్ కూడా దాని అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నట్లు అనిపించింది, అయితే ఆ అద్భుతమైన కట్టడం పట్ల ఆమెకున్న ఆరాధనను పై అధికారులు నిషేధించే వరకు మాత్రమే అది సాగింది.

ఒక రోజు, మేము కలిసి మిన్‌స్టర్‌కు వెళ్తుండగా, ఎలిజా మధ్యలో జోక్యం చేసుకుంది. మా నడకను అడ్డుకునే బదులు, ఆశ్చర్యకరంగా ఆమె కూడా మాతో వస్తానని చెప్పింది, తద్వారా ఆమె అసహ్యకరమైన సాంగత్యం మాకు తప్పలేదు. ఉత్తర భాగపు చివరన ఉన్న ప్రసిద్ధ కిటికీ గురించి ఆమె విన్నది; దానికి “ది ఫైవ్ సిస్టర్స్” (ఐదుగురు సోదరీమణులు) అని పేరు, ఎందుకంటే ఐదుగురు మహిళలు దానిని చర్చికి బహుమతిగా ఇచ్చారు: ఆ ఐదు విభాగాలలో (bays) ఉన్న రంగుల అద్దాల నమూనాలు, ఆ ఐదుగురు సోదరీమణులలో ఒకరు కుట్టిన ఎంబ్రాయిడరీ నమూనా ఆధారంగా రూపొందించబడ్డాయి. మిన్‌స్టర్‌లోకి ప్రవేశించగానే, ఆమె వెంటనే “ది ఫైవ్ సిస్టర్స్” ఎక్కడ ఉందో అడిగింది; అప్పుడు ఆ కిటికీని ఆమెకు చూపించారు. “అయ్యో! ఎంత బిగుతుగా, వికారంగా, పాతకాలపు పద్ధతిలో, కృత్రిమంగా ఉన్న నమూనాలు ఇవి! దేవుడా! మిస్ వార్న్ ఏమనుకుంటారు? హ్యారియెట్!” ఈ తీవ్రమైన విమర్శ మరియు తిరస్కారం తర్వాత—ఆ టేప్‌స్ట్రీ (అల్లిక పని) టీ-పాత్ర కింద పరిచే రగ్గుకు ఏమాత్రం సరిపోదని ఆ ఇద్దరు కచ్చితమైన అభిప్రాయం గలవారు భావించారు కాబట్టి—విధేయురాలైన హ్యారియెట్ ఆ అద్భుతమైన కళాఖండాన్ని మెచ్చుకోకుండా తనను తాను నియంత్రించుకుంది.

“ఆత్మహత్య గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి? మీరు ఎప్పుడైనా మిమ్మల్ని మీరు అంతం చేసుకోవాలని అనుకున్నారా?” నిజంగానే అది ఒక అయోమయానికి గురిచేసే ప్రశ్న, ఎందుకంటే అటువంటి ఆలోచన నా మెదడులోకి ఎప్పుడూ రాలేదు.

“తల్లిని చంపడం (మాతృహత్య), దేశద్రోహం, గడ్డివాములకు నిప్పు పెట్టడం—వీటి గురించి మీరేమనుకుంటారు? మీరు ఎప్పుడైనా ఎవరినైనా చంపాలని, మీ తల్లిని హత్య చేయాలని లేదా గడ్డివాములకు నిప్పు పెట్టాలని అనుకున్నారా?” ఈ నేరాలలో దేనినైనా చేయాలనే ఆలోచన కూడా నేను ఎప్పుడూ చేయలేదు. మా పరిచయం ప్రారంభమైన కొత్తలో, మంచి మనసున్న హ్యారియెట్ నన్ను “ఆత్మహత్య గురించి మీ అభిప్రాయం ఏమిటి?” అని అడిగినప్పుడు నేను ఎంత ఆశ్చర్యపోయానో, ఆ నేరాల పట్ల నా వైఖరి లేదా ఆసక్తి గురించి ఎవరైనా అడిగినా అంతకంటే ఎక్కువ ఆశ్చర్యపోయేదాన్ని కాను.

ఆమె తరచుగా ఏదో ఒక రోజు తనను తాను చంపుకోవాలనే తన ఉద్దేశం గురించి ప్రశాంతమైన, దృఢమైన ధోరణిలో సుదీర్ఘంగా మాట్లాడేది. పాఠశాలలో తాను చాలా బాధపడేదాన్నని ఆమె నాకు చెప్పేది (అక్కడ ఆమెతో చాలా దయగా వ్యవహరించేవారు మరియు అద్భుతమైన విద్యను అందించేవారు కాబట్టి, ఆమె ఎందుకు అంత బాధపడేదో నాకు ఎప్పుడూ అర్థం కాలేదు), అక్కడ ఉన్నప్పుడే తనను తాను అంతం చేసుకోవడానికి రకరకాల ప్రయత్నాలు మరియు ప్రణాళికలు ఆలోచించానని చెప్పేది. బహుశా ఆమె సోదరి ఆమెతో “నువ్వు చాలా బాధలో ఉన్నావు” అని నమ్మించి ఉండవచ్చు, మరియు ఆ విషయాన్ని మిస్ వార్న్ యొక్క తిరుగులేని అభిప్రాయంతో సమర్థించి ఉండవచ్చు; దాంతో హ్యారియెట్ తన దుస్థితి గురించి దృఢంగా నమ్మేలా తయారైంది. ఆమె రాత్రిపూట నిద్రలేచి—కొన్నిసార్లు తన ప్రాణాలను తానే తీసుకుందామనే దృఢ సంకల్పంతో (అది ఏ పద్ధతిలోనో ఆమె బయటపెట్టలేదు)—ఈ లోకానికి వీడ్కోలు పలికేది; కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ప్రకాశవంతమైన చంద్రుడికి, ఈ భూలోకంలోని సమస్త వస్తువులకు సెలవు తీసుకునేది. ఆ తర్వాత, తిరిగి పడకలోకి చేరి ప్రశాంతంగా నిద్రపోయేది. మరుసటి రోజు ఉదయం లేచి, క్లాప్‌హామ్‌లోని పాఠశాల గదిలో తన స్లేటుపై ఇడోమెనియస్ మరియు నుమా పాంపిలియస్ యొక్క గొప్ప నియమాలను ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా రాసేది.

ఆమె అపరిచితుల ముందు కూడా ఆత్మహత్య గురించి చాలా ప్రశాంతంగా మాట్లాడేది; ఒక విందు సమావేశంలో, ఆత్మహత్యకు సంబంధించిన తన భావాలు, అభిప్రాయాలు మరియు ఉద్దేశాలను ఆమె ఎంతో ఆసక్తితో, వివరంగా చెప్పడం నేను విన్నాను. అప్పుడు ఆమె ఎంతో ప్రశాంతంగా, నిశ్చలంగా, ఉల్లాసంగా మరియు అందంగా కనిపించడంతో, అక్కడి అతిథులు ఆశ్చర్యంతో చిరునవ్వు చిందించారు.

అక్కడ హెల్వెల్లిన్ (Helvellyn) పర్వతం ఉంది; డెర్వెంట్‌వాటర్ సరస్సు (Derwentwater Lake) ఎప్పుడూ అక్కడే ఉండేది; వారికి ఇంకా ఏమి కావాలి? పైగా, తాము ఎంతో అద్భుతంగా కీర్తించిన గాడిదల మాదిరిగానే, సౌతీ (Southey) మరియు వర్డ్స్‌వర్త్ (Wordsworth) కూడా ఏడాది పొడవునా అక్కడే ఉండేవారు; మరి మనం ఎందుకు ఉండకూడదు? పగలు తక్కువగా ఉన్నా లేదా ఎక్కువగా ఉన్నా, ఏ కాలమైనా సరే—బహుశా ఆ ప్రాంతపు అధికారి (parish beadle) విషయంలో తప్ప—ఎవరికీ, ఏ కాలానికీ భయపడకుండా, అనేక కవితలకు ఇతివృత్తమైన హ్యారీ గిల్ (Harry Gill) అనే పేదవాడు, ఏకాంతమైన పర్వత లోయలో తన గడ్డపారతో రాళ్లను పగలగొడుతూ ప్రతిధ్వనులు పుట్టిస్తుంటాడు; మనం అలాంటి ఎంతోమంది పేదల కంటే గొప్పవారమే కదా! వెంటనే కెస్‌విక్ (Keswick)కు వెళ్లడం, తక్షణమే అక్కడికి చేరుకుని “శాశ్వతంగా” అక్కడే ఉండిపోవడం ఆచరణ సాధ్యమైన మరియు అవసరమైన పని. “యోర్క్ (York) వంటి కవిత్వం లేని, స్ఫూర్తినివ్వని ప్రదేశంలో ఎక్కువ కాలం గడపడంలో ఉన్న అర్థరహితతను, అవివేకాన్ని మీరు త్వరలోనే గ్రహిస్తారు; మీరు త్వరగా కెస్‌విక్‌లోని మీ స్నేహితులతో కలుస్తారు మరియు వారితో కలిసి ‘శాశ్వతంగా’ అక్కడే ఉండిపోతారు.”

వారు బయలుదేరడానికి ఒక రోజు నిర్ణయించబడింది; వారి సామాను సర్దుకున్నారు; వారు తమ సామానులో కొంత భాగాన్ని మాత్రమే తీసుకువెళ్తున్నారు, మిగిలినది నేను వారి తర్వాత వచ్చినప్పుడు తీసుకురావడానికి వదిలిపెట్టారు: నేను త్వరలోనే వారిని అనుసరిస్తానని ఎటువంటి హామీ ఇవ్వలేదు, కానీ నాకంటే వారికే ఆ విషయం బాగా తెలుసు; నేను ఎక్కువ కాలం ఆలస్యం చేయనని వారికి నమ్మకం ఉంది. అంతేకాకుండా, స్వచ్ఛమైన పర్వత గాలి హ్యారియెట్ (Harriet) ఆరోగ్యాన్ని మరియు ఉత్సాహాన్ని మెరుగుపరుస్తుందని భావించారు; రాజకోశం దాదాపు ఖాళీగా ఉండేది,

అయినప్పటికీ, ఒక ఖరీదైన ప్రయాణానికి అవసరమైన నిధులను ఎలిజా సమకూర్చింది. ఆమె తన ఆందోళనను వ్యక్తం చేసే తీరు హాస్యాస్పదంగా ఉన్నప్పటికీ, తన సోదరి శ్రేయస్సు పట్ల, ముఖ్యంగా ఆమె నాడీ వ్యవస్థ ఆరోగ్యం పట్ల ఆమెకు నిజమైన ఆసక్తి ఉండేది. పైకి దృఢమైన ఆరోగ్యంతో కనిపిస్తున్నప్పటికీ, ఆ నాడీ వ్యవస్థలో ఏదో విచిత్రమైన సమస్య ఉండవచ్చని ఆమె భావించేది.

ఎల్లప్పుడూ తొందరపాటుతో ఉండటమే బిష్ (Bysshe) యొక్క ప్రవర్తనలో ప్రధానమైన మరియు మొదటి సూత్రం; ఆచరణాత్మక వివేకానికి సంబంధించి అతని రెండవ సూత్రం – దీనిని అతను మొదటి దానికంటే ఏమాత్రం తక్కువ ప్రాముఖ్యత లేనిదిగా భావించేవాడు – ప్రతి విషయాన్ని ఒక రహస్యంగా ఉంచడం; అందరికీ స్పష్టంగా తెలిసిన, బహిరంగమైన విషయాలను కూడా అత్యంత గోప్యమైనవిగా పరిగణించడం. లేని సమస్యలను ఊహించుకోవడం మరియు లేని అడ్డంకులను సృష్టించుకోవడం వంటి చురుకైన కల్పనా శక్తియే, అతనికి మరియు అతనితో సంబంధం ఉన్న వారందరికీ ఇబ్బందికరమైన మరియు హానికరమైన ఆ ప్రవర్తనా విధానానికి అసలు కారణం.

“మీలాంటి గొప్ప కవులు ఎంతమందిని ఈ ప్రపంచం ఒకే సమయంలో భరించగలదు – పూర్తిగా నాశనం కాకుండా? మీలో ఎంతమంది – ఒక ముగ్గురో నలుగురో – ఈ విశ్వంలో ఏకకాలంలో ఉంటూ కూడా, సమస్త సృష్టి యొక్క శీఘ్ర మరియు సంపూర్ణ వినాశనానికి కారణం కాకుండా ఉండగలరు?” అని నేను అతన్ని అడిగాను.

ప్రయాణానికి ఒక ఉదయం ఖరారు చేయబడింది; దానికి ముందు రోజు మధ్యాహ్నం, నేను భోజనానికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆ కవితా ఆరాధకుల తొందరపాటు ఎంతలా ఉందంటే, వారు అప్పటికే అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయారు; ఒక చిన్న… 13

పెన్సిల్‌తో ఒక కాగితం ముక్కపై గీసిన, చదవడానికి వీలులేని మరియు అర్థం కాని ఆ చిత్తు రాత నాకు ఒక విషయాన్ని తెలియజేసింది: నేను ‘ఛాంబర్స్’ (పని ప్రదేశం)లో ఉన్న సమయంలో వారికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది—వెంటనే బయలుదేరి రిచ్‌మండ్‌కు వెళ్లడం మంచిదని, అక్కడ రాత్రి గడపాలని వారు నిర్ణయించుకున్నారు. ఒకవేళ నేను వారిని అనుసరించాలనుకుంటే, అక్కడ వారిని కలుసుకోవచ్చునని, ఆ తర్వాత మరుసటి రోజు ఉదయం మేమంతా కలిసి మా గమ్యస్థానమైన ‘కెస్‌విక్’ వైపు ప్రయాణించవచ్చని అందులో ఉంది.

ఈ ప్రతిపాదనను తిరస్కరించడం నా బాధ్యత మరియు నా ఇష్టం కూడా; పరిస్థితులు మళ్లీ మమ్మల్ని కలిపినప్పుడు, నా సాటిలేని స్నేహితుడి సాంగత్యాన్ని నేను మరోసారి ఆస్వాదించగలను. ఒకవేళ వారు వేసవి కాలం వరకు ‘డెర్వెంట్‌వాటర్’ సరస్సు తీరంలోనే నివసిస్తూ ఉంటే, వారిని సందర్శించడం సులభం మరియు ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది.

కెస్‌విక్‌లో నా స్నేహితులు గడిపిన కాలానికి సంబంధించిన ఒక సమగ్రమైన కథనాన్ని రూపొందించడానికి నా దగ్గర ఉన్న సమాచారం చాలా తక్కువ. వారు అనుకున్నట్లుగా కాకుండా, కేవలం కొన్ని వారాలు లేదా నెలలు మాత్రమే అక్కడ గడిపారు. నా దగ్గర ఎనిమిది లేఖలు ఉన్నాయి, కానీ వాటిలో దేనిపైనా తేదీ లేదు—రాసినవారు గానీ, పోస్ట్-మార్క్ (తపాలా ముద్ర) గానీ తేదీని నమోదు చేయలేదు. ఆ రోజుల్లో, ఒక లేఖ లండన్ మీదుగా ‘జనరల్ పోస్ట్ ఆఫీస్’కు చేరితే తప్ప, దానిపై తేదీ ముద్ర పడేది కాదు; కేవలం పోస్ట్ పట్టణం పేరు మాత్రమే ఉండేది. ఆ లేఖలు వారి బాహ్య ప్రపంచం గురించి లేదా వారి భౌతిక సౌకర్యాలు, అసౌకర్యాల గురించి చాలా తక్కువ సమాచారాన్ని మాత్రమే ఇస్తాయి; ఇక వారి అంతర్గత జీవితం విషయానికొస్తే, అది నిజంగానే చాలా బాధాకరంగా ఉండి ఉండాలి.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –23-9-26-ఉయ్యూరు .

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-6

Chapter 22

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ . ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే

1940 నాటికి, 1920ల నాటి పారిస్ సాహిత్య ప్రపంచానికి ఒకప్పుడు ప్రతీకగా నిలిచిన స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మరియు ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వేల మధ్య స్నేహం గణనీయంగా క్షీణించింది.

1936లో వారి చివరి సంభాషణ చాలా చల్లగా సాగింది, హెమింగ్‌వే తన రచన “ది స్నోస్ ఆఫ్ కిలిమంజారో”లో ఒక అవమానకరమైన వ్యాఖ్య చేశారు.

డిసెంబర్ 1940లో ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మరణం తరువాత, హెమింగ్‌వే “ది లాస్ట్ టైకూన్” యొక్క అసంపూర్తి రాతప్రతిని తిరస్కరించారు,

అయినప్పటికీ అతను “టెండర్ ఈజ్ ది నైట్”ను ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ యొక్క ఉత్తమ రచనగా గుర్తించారు.

ప్రపంచ వ్యవహారాలు మరియు వార్తా సేకరణ

1941 ప్రారంభంలో, కొనసాగుతున్న చైనా-జపాన్ యుద్ధాన్ని చాలా మంది అమెరికన్లు తక్షణ ఆందోళన కన్నా ఒక చారిత్రక సంఘటనగా చూశారు. ఇంతలో, హెమింగ్‌వే సహచరి అయిన మార్తా గెల్‌హార్న్ చైనా సైన్యం గురించి నివేదించడానికి ఆసక్తి చూపగా, హెమింగ్‌వే మాత్రం ఐరోపాలోని ఫాసిజంపైనే ఎక్కువ దృష్టి పెట్టారు.

ఆ దంపతులు చైనాకు ప్రయాణించి, తాము ఎదుర్కొన్న సవాలుతో కూడిన పరిస్థితులు ఉన్నప్పటికీ, హాస్యం మరియు కష్టాల నడుమ అక్కడి పరిస్థితిని నమోదు చేశారు.

క్యూబాలో గూఢచర్య కార్యకలాపాలు

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తీవ్రమవుతున్న కొద్దీ, కరేబియన్‌లో నాజీల ప్రభావంపై ఉన్న భయం కారణంగా హెమింగ్‌వే గూఢచర్య కార్యకలాపాలపై ఆసక్తి పెంచుకున్నారు. ఆయన “క్రూక్ ఫ్యాక్టరీ” అని పిలువబడే నాజీలకు వ్యతిరేకంగా ప్రభుత్వం ఆమోదించిన ప్రచారంలో పాల్గొన్నారు, ఆ తర్వాత జర్మన్ యు-బోట్లను వేటాడటానికి తన పడవ, పిలార్‌ను ఉపయోగించి ఒక ఆపరేషన్‌ను ప్రతిపాదించారు. ఆ ఆపరేషన్‌లోని అసంబద్ధతలు మరియు సవాళ్లు ఉన్నప్పటికీ, ఆ ప్రయత్నం పట్ల హెమింగ్‌వే ఉత్సాహం కొనసాగింది.

మార్తా గెల్హార్న్ దృక్కోణం

మార్తా యుద్ధ ప్రయత్నాలకు మద్దతు ఇచ్చినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే స్వయంగా నిర్వహించుకుంటున్న యు-బోట్ గస్తీల పట్ల ఆమెకు రోజురోజుకు అసహనం పెరిగింది.

వాటిని ప్రభావహీనమైనవిగా భావించిన ఆమె, యుద్ధానికి మరింత వాస్తవమైన సహాయం అందించడంపై దృష్టి పెట్టమని అతడిని కోరింది.

ద్వంద్వ గూఢచార ప్రమేయం

1941 ప్రారంభంలో ఎన్‌కెవిడి (NKVD) ఏజెంట్లు అతడిని సంప్రదించడంతో, హెమింగ్‌వే సోవియట్ గూఢచార సంస్థతో కూడా సంబంధాలు కలిగి ఉన్నాడని వెల్లడి కావడంతో, అతని యుద్ధకాల కార్యకలాపాలు మరింత సంక్లిష్టంగా మారాయి.

నిరంకుశత్వం పట్ల ఏవగింపు ఉన్నప్పటికీ, అతను సోవియట్‌లతో సంప్రదింపులు జరిపాడు. ఇది అతని సంక్లిష్టమైన, కొన్నిసార్లు పరస్పర విరుద్ధమైన రాజకీయ నేపథ్యాన్ని తెలియజేస్తుంది.

రాజకీయ స్పష్టతపై కొన్ని ఆలోచనలు

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధ సమయంలో హెమింగ్‌వే రాజకీయ స్పష్టతను కలిగి ఉండేవారు, కానీ రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం మొదలయ్యాక, రాజకీయాల్లో ఆయన పాత్ర అస్పష్టంగా మారింది. అమెరికా మరియు సోవియట్ ప్రయోజనాల కోసం గూఢచారి కార్యకలాపాలను నిర్వహించడానికి ఆయన చేసిన ప్రయత్నాలు, ఆయన వ్యక్తిగత విశ్వాసాలకు మరియు ఆ కాలపు అస్తవ్యస్తమైన రాజకీయ వాస్తవికతలకు మధ్య ఉన్న సంఘర్షణను స్పష్టం చేశాయి.

Chapter 23

కల్పనా సాహిత్యం నుండి సుదీర్ఘ విరామం

జూలై 1940లో *ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్* ప్రచురణ తర్వాత ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే కల్పనా సాహిత్యం రాయడం నుండి ఒక ముఖ్యమైన విరామం తీసుకున్నారు.

చైనా మరియు రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంపై వ్యాసాలతో సహా, ఆయన పాత్రికేయ రంగంలో పనిచేసినప్పటికీ, 1950 వరకు కల్పనా సాహిత్యంలో స్తబ్దుగా ఉండిపోయారు.

వ్యక్తిగతంగా, తన చివరి నవల యొక్క ఒత్తిళ్ల తర్వాత ఆయన అలసిపోయినట్లు భావించారు, ఇది ఆయనలో మానసిక నిస్పృహకు మరియు విశ్రాంతి అవసరానికి దారితీసింది.

మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో వైవాహిక జీవితంలో ఒడిదుడుకులు

1940ల ప్రారంభంలో మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో హెమింగ్వే వివాహం క్షీణించింది. మార్తా యొక్క రచనా వృత్తి వల్ల తాను వెనకబడిపోయానని భావించడంతో, ఆయన వ్యక్తిగత మరియు మానసిక శ్రేయస్సు కోసం పడిన ఇబ్బందుల వల్ల వారి మధ్య ఉద్రిక్తతలు తలెత్తాయి.

ఎర్నెస్ట్‌కు పెరుగుతున్న మద్యపానం మరియు కొనసాగుతున్న యుద్ధంలో పాలుపంచుకోవడానికి నిరాకరించడం మధ్య వారి సంబంధం దెబ్బతింది. ఈ కాలంలోని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు వారి సంబంధం యొక్క తొలి రోజుల పట్ల ఒక తీపి-చేదు అనుభూతిని, మరియు వారి మధ్య పెరుగుతున్న దూరాన్ని గురించిన అవగాహనను ప్రతిబింబించాయి.

మద్యపానం  ఏకాంతం

ఈ సమయంలో హెమింగ్‌వే మద్యపానం తీవ్రమైంది, ఇది అతనికి ఒంటరితనాన్ని మరియు మార్తాతో అతని నిర్లక్ష్యం, ఉద్రిక్తతలతో కూడిన అస్తవ్యస్తమైన గృహ జీవితాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. అతను తన సమయాన్ని జలాంతర్గాముల వేట మరియు హవానాలో స్నేహితులతో గడపడం మధ్య గడిపేవాడు, తరచుగా చిందరవందరగా ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవాడు, ఇది మార్తాతో అతని విభేదాలను మరింత పెంచింది.

యుద్ధంలో పాల్గొనడానికి నిరంతర అభ్యర్థనలు

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తీవ్రంగా సాగుతున్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే యుద్ధ విలేఖరిగా పనిచేయడానికి అవకాశాల కోసం వెతికాడు. అతను అయిష్టతను వ్యక్తం చేసినప్పటికీ, మార్తా యుద్ధ ప్రయత్నాలలో అతని ప్రవేశాన్ని సులభతరం చేయడానికి ప్రయత్నించింది, ఇందులో అతనికి ఒక స్థానాన్ని సంపాదించడానికి తనకున్న పరిచయాలను ఉపయోగించుకోవడం కూడా ఉంది. అయినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే సంకోచాలు కొనసాగాయి, ఇది అతని గుర్తింపుతో వ్యక్తిగత సంఘర్షణలను మరియు కలత చెందిన మనస్సును నొక్కి చెప్పింది.

లండన్ మరియు డి-డే దండయాత్ర

లండన్‌కు చేరుకున్న తర్వాత, హెమింగ్‌వే యుద్ధాన్ని కవర్ చేయడానికి సిద్ధమయ్యాడు, కానీ ఉద్రిక్తత మరియు నిరీక్షణతో నిండిన జీవితానికి అలవాటుపడటంలో సవాళ్లను ఎదుర్కొన్నాడు. అతను డి-డే దండయాత్రకు సమీపంలో ఉన్నప్పటికీ, యుద్ధ విలేఖరుల విషయంలో సైనిక అధికారులు తీసుకున్న నిర్ణయాల వల్ల అతను పరిమితమయ్యాడు. జూన్ 6, 1944న అతని అనుభవాలు, ప్రత్యక్షంగా పోరాటంలో పాల్గొనకుండా, దూరం నుండి ఆ గందరగోళాన్ని చూడటానికే పరిమితమయ్యాయి.

పారిస్ విముక్తి

1944 ఆగస్టులో జరిగిన పారిస్ విముక్తిలో హెమింగ్‌వే పాల్గొనడం, పాత్రికేయత్వానికి మరియు కార్యాచరణకు మధ్య ఉన్న హద్దులను చెరిపివేసింది.

అతను ప్రతిఘటన యోధుల చిన్న బృందానికి నాయకత్వం వహించి,

నగరంలోని గందరగోళంలో చిక్కుకున్నాడు. రిట్జ్ హోటల్‌ను “విముక్తి” చేయడం మరియు వేడుకలలో పాల్గొనడం గురించిన అతని కథనాలు,

కల్పన మరియు వాస్తవికత అంశాలను మిళితం చేసి, హెమింగ్‌వే యొక్క పెరుగుతున్న కీర్తిని ప్రదర్శించాయి.

గాయం , మద్యపానం యొక్క ప్రభావం

లండన్‌లో జరిగిన కారు ప్రమాదంలో తగిలిన తీవ్రమైన తల గాయం,

హెమింగ్‌వే యొక్క శారీరక మరియు మానసిక స్థితిని గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది. అతను నిరంతర ఆరోగ్య సమస్యలతో, ముఖ్యంగా

తలనొప్పులు మరియు గందరగోళంతో బాధపడ్డాడు; మద్యపానం వల్ల ఇవి మరింత తీవ్రమయ్యాయి.

స్పష్టతను కాపాడుకునే మరియు అర్థవంతమైన రచనలు చేసే అతని సామర్థ్యంపై హెమింగ్‌వే వ్యక్తిగత సవాళ్లు తీవ్ర ప్రభావం చూపడంతో, అతని అనుభవాల చుట్టూ అల్లిన కథనాలు క్రమంగా మరింత అలంకారభరితంగా మారాయి. ముగింపు

ఈ అధ్యాయం ముగిసేసరికి, హెమింగ్‌వే యొక్క వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన పోరాటాలు మరింత సంక్లిష్టంగా మారాయి. అతని ప్రఖ్యాత వ్యక్తిత్వం అభివృద్ధి చెందింది, కానీ తరచుగా అతని వాస్తవ అనుభవాలు మరియు సంబంధాలను పణంగా పెట్టి, అతని జీవితంలో మరియు పనిలో మరింత గందరగోళానికి రంగం సిద్ధం చేసింది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య విషయం: కళాత్మక ఉత్పాదకతపై వ్యక్తిగత సంబంధాల ప్రభావం.

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో హెమింగ్‌వే యొక్క గందరగోళభరితమైన వివాహం 1940ల ప్రారంభంలో అతని సృజనాత్మకతను గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది, ఇది కల్పనా రచన నుండి విరామానికి దారితీసింది. వ్యక్తిగత సమస్యలు కళాత్మక వ్యక్తీకరణకు ఆటంకం కలిగిస్తాయని వాదించవచ్చు, కానీ ఇతర రచయితలు, ఇలాంటి పోరాటాలు ఉన్నప్పటికీ, చెప్పుకోదగిన రచనలను కొనసాగించారని పరిగణించడం కూడా చాలా ముఖ్యం.

ఉదాహరణకు, సిల్వియా ప్లాత్ యొక్క *ది బెల్ జార్* తీవ్రమైన వ్యక్తిగత సంఘర్షణ సమయంలో వ్రాయబడింది, ఇది వ్యక్తిగత గందరగోళానికి మరియు సృజనాత్మకతకు మధ్య ఉన్న సంబంధం సంక్లిష్టమైనది మరియు ఆత్మాశ్రయమైనదని సూచిస్తుంది. వ్యక్తిగత ఆనందం కళాత్మక విజయంతో తప్పనిసరిగా ముడిపడి ఉంటుందనే అతి సరళీకృత కథనం పట్ల పాఠకులు సందేహాస్పదంగా ఉండాలి.

Chapter 24

హెమింగ్‌వే యుద్ధ కథల అవలోకనం

– రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం మరియు ఆ కాలంలోని ప్రవర్తనల గురించి ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే రాసిన కథనాలు ఒక రకమైన అస్థిరతను ప్రదర్శిస్తాయి, ఇది చారిత్రక ఖచ్చితత్వాన్ని క్లిష్టతరం చేస్తుంది.

– వాస్తవ కథనాల కంటే మౌఖిక సాక్ష్యాలపై ఆధారపడటం వక్రీకరణలకు దారితీస్తుంది, ఇందులో హెమింగ్‌వే గురించే అపోహలు కూడా ఉన్నాయి.

హెమింగ్‌వే రచనలో “సత్యం” పాత్ర

– ఖచ్చితమైన కథనాలను తెలియజేయగల తన సామర్థ్యాలు క్షీణించినప్పటికీ, యుద్ధానంతరం “సత్యం” మరియు “సత్యత్వంలా అనిపించడం” అనే భావనల పట్ల హెమింగ్‌వేకున్న వ్యామోహం పెరుగుతుంది.

– 1944లో మెదడుకు తీవ్రమైన గాయం అయిన తర్వాత, వాస్తవాలు మరియు కథలు చెప్పడంతో అతని సంబంధం మరింత క్లిష్టంగా మారుతుంది.

వ్యక్తిగత పోరాటాలు మరియు సంబంధాలు

– ఈ సమయంలో, విడాకులు, ప్రేమ వ్యవహారాలు మరియు క్షీణిస్తున్న శారీరక ఆరోగ్యంతో హెమింగ్‌వే వ్యక్తిగత జీవితం అస్తవ్యస్తంగా మారుతుంది.

– మద్యంపై అతని ఆధారపడటం పెరగడం మరియు అతని మాజీ భార్య మార్తా, కొత్త భాగస్వామి మేరీ వెల్ష్‌లతో సంబంధాలు దెబ్బతినడం అతని మానసిక స్థితిని క్లిష్టతరం చేస్తాయి.

మారుతున్న వ్యక్తిత్వం

– హెమింగ్‌వే శారీరక రూపం మారడం మొదలవుతుంది, ఇది అతని క్షీణిస్తున్న యవ్వనాన్ని మరియు మారుతున్న ఆకర్షణను ప్రతిబింబిస్తుంది. అతని ప్రవర్తన మరింత అస్తవ్యస్తంగా మారుతుంది, ఇది తరచుగా అతని మానసిక మరియు శారీరక ఆరోగ్య సమస్యల ఫలితంగా ఉంటుంది.

– మేరీ వెల్ష్‌తో అతని సంబంధంలో ఉద్రిక్తత ఉంటుంది, ఇది అతని హింసాత్మక ప్రవృత్తులను బయటపెట్టే తీవ్రమైన వాదనలతో నిండి ఉంటుంది, బహుశా అతని మెదడు గాయం వల్ల ఇది మరింత తీవ్రమై ఉండవచ్చు.

వైవాహిక సంబంధాలలో సంఘర్షణ  ఉద్రిక్తత

– హెమింగ్‌వే మార్తా నుండి నాటకీయమైన విడాకులను ఎదుర్కొంటూనే, మేరీతో జీవితాన్ని కొనసాగించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.

– మేరీతో అతని సంభాషణలు సున్నితత్వం మరియు దూకుడుల సంక్లిష్టమైన మిశ్రమాన్ని వెల్లడిస్తాయి, ఇది లోతైన మానసిక సమస్యలను సూచిస్తుంది.

Chapter 25

క్యూబాకు తిరిగి రావడం  రచనా ఆశయాలు

1945 మార్చి నెల ప్రారంభంలో, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత క్యూబాకు తిరిగి వచ్చారు. “ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్” తర్వాత ఆయన ఏ ముఖ్యమైన రచననూ ప్రచురించలేదు. తన రచనపై తీవ్రంగా కృషి చేస్తున్నానని చెప్పుకున్నప్పటికీ, ఐదేళ్ల రచనా విరామాన్ని అధిగమించడానికి ఆయన చాలా కష్టపడ్డారు. సముద్రం, గాలి, మరియు భూమిని కలుపుకొని, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధానికి సంబంధించిన అంశాలతో ఒక నవల రాయాలని ఆయన ఉద్దేశించారు. కానీ ఈ ప్రణాళిక సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ మారుతూ, చివరికి “సీ బుక్” పై దృష్టి సారించింది. అదే “ఐలాండ్స్ ఇన్ ది స్ట్రీమ్”గా మారింది.

కుటుంబ సంబంధాలు  కుమారుల విశేషాలు

ఎర్నెస్ట్‌కు తన కుమారులైన జాక్, పాట్రిక్, మరియు గ్రెగొరీలతో ఉన్న సంబంధం సంక్లిష్టంగా ఉండేది. జాక్ యుద్ధంలో గాయపడ్డాడు, కానీ తాను బ్రతికి బయటపడినందుకు గర్వపడుతూ, ఆ తర్వాత తిరిగి పాఠశాలకు వెళ్ళానని గొప్పలు చెప్పుకునేవాడు. మరోవైపు, పాట్రిక్ తన తండ్రి విమర్శల మధ్య జీవిస్తుండగా, గ్రెగొరీ ప్రవర్తనలు ఎర్నెస్ట్‌కు ఆందోళన కలిగించడం ప్రారంభించాయి. గ్రెగొరీకి స్త్రీల దుస్తులంటే ఉన్న ఇష్టం

బయటపడటంతో, వారి తండ్రీకొడుకుల సంబంధంలో సంఘర్షణ ఏర్పడింది.

గ్రెగొరీ గుర్తింపును, వారిద్దరిలో ఉన్న ఉమ్మడి “చీకటి కోణాన్ని” అర్థం చేసుకోవడానికి ఎర్నెస్ట్ తీవ్రంగా ప్రయత్నించాడు.

రచనలో అన్వేషణ మరియు లింగ గుర్తింపు

“ఐలాండ్స్ ఇన్ ది స్ట్రీమ్” రాస్తున్నప్పుడు, హెమింగ్వే

ఏకకాలంలో “ది గార్డెన్ ఆఫ్ ఈడెన్” అనే నవలపై పని ప్రారంభించాడు. ఈ నవల లింగ ప్రవాహశీలత మరియు గుర్తింపు అనే ఇతివృత్తాలను అన్వేషిస్తుంది.

ఈ వైరుధ్యం, తాను నిర్మించిన కల్పిత ప్రపంచాలలో ప్రతిఫలించిన లైంగిక గుర్తింపుకు సంబంధించిన ఎర్నెస్ట్ సొంత సంఘర్షణలను ప్రతిబింబించింది.

ఆ పుస్తకంలోకి లోతుగా వెళ్తున్న కొద్దీ, ఈ వ్యక్తిగత భూతాలను ఎదుర్కోవడంలో అతను మరింతగా బలహీనపడ్డాడు.

మేరీ వెల్ష్‌తో కొత్త వివాహం

1945 మేలో ఫింకాకు మేరీ వెల్ష్ రాక హెమింగ్వే జీవితంలో

ఒక ముఖ్యమైన మార్పును సూచించింది. అతను ఆమె రాక కోసం సిద్ధమయ్యాడు, సామరస్యపూర్వక వాతావరణాన్ని సృష్టించడానికి ప్రయత్నించాడు.

కొత్తగా జీవితాన్ని ప్రారంభించాలని ఆత్రుతగా ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్‌తో జీవితానికి అలవాటుపడటంలో, మార్తాతో అతని గత వివాహపు జ్ఞాపకాలతో పోరాడటంలో, మరియు వారి సంబంధంలోని సంక్లిష్టతలను అధిగమించడంలో మేరీ సవాళ్లను ఎదుర్కొంది.

యుద్ధానంతర సామాజిక జీవితం మరియు స్నేహాలు

యుద్ధానంతరం, హెమింగ్‌వే దెబ్బతిన్న సంబంధాలను చక్కదిద్దే ప్రయత్నంలో, ఆర్చీ మెక్‌లీష్ మరియు జాన్ డోస్ పాసోస్‌తో సహా పలువురు స్నేహితులతో సయోధ్యకు ప్రయత్నించాడు. యుద్ధ సమయంలో ఎజ్రా పౌండ్ చేసిన వివాదాస్పద వ్యాఖ్యలు ఉన్నప్పటికీ, ఆయనతో హెమింగ్‌వే స్నేహం చెక్కుచెదరలేదు. వ్యక్తిగత మరియు రాజకీయ సంక్షోభాల నేపథ్యంలో స్నేహం, విశ్వసనీయతలలో వచ్చిన మార్పుల గురించి హెమింగ్‌వే లోతుగా ఆలోచించారు.

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌పై ప్రతిబింబాలు

ఈ మారుతున్న సామాజిక వాతావరణం మధ్య, హెమింగ్‌వే

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ జీవితం మరియు వారసత్వంలోని సంక్లిష్టతలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటూ, అతనితో తన స్నేహం గురించి ఒక సవివరమైన వృత్తాంతాన్ని రాయాలని ఆలోచించాడు.

ఈ ఆత్మపరిశీలన,

వారి క్లిష్టమైన చరిత్రలు మరియు పరస్పర అనుభవాలకు సూచికగా, తన పాత స్నేహితుడి యొక్క మరింత సుసంపన్నమైన చిత్రాన్ని తీసుకురావాలనే హెమింగ్‌వే కోరికను వెల్లడించింది.

ఈ పెనవేసుకున్న అంశాల ద్వారా, 25వ అధ్యాయం

యుద్ధం తర్వాత మరియు అతని ముఖ్యమైన జీవిత పరివర్తనల ద్వారా, సృజనాత్మక ఆశయం, కుటుంబ సంబంధాలు, లింగ గుర్తింపు, సామాజిక గతిశీలత మరియు వ్యక్తిగత ఆవిష్కరణతో హెమింగ్‌వే పడిన సంఘర్షణలను ప్రముఖంగా చూపిస్తుంది.

Chapter 26

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే వ్యక్తిత్వంలోని ఔదార్యం  సంక్లిష్టత

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే తన సంక్లిష్టమైన ఔదార్యానికి ప్రసిద్ధి చెందారు. ఆయన హృదయపూర్వకంగా ఇచ్చేవారైనప్పటికీ, తరచుగా కొన్ని షరతులతో కూడి ఉండేవారు.

కుటుంబ సభ్యులు మరియు స్నేహితులతో ఆయన సంబంధాలు దయ, స్వార్థం, మరియు గౌరవం పొందాలనే కోరికల మిశ్రమాన్ని వెల్లడి చేశాయి.

ఆయన మద్దతు తన తల్లులు, తోబుట్టువులు, మరియు పిల్లల వరకు విస్తరించింది, అయితే అది వ్యక్తిగత పరిస్థితుల ఆధారంగా ఎంపిక చేసుకునే విధంగా ఉండేది.

కుటుంబ సంబంధాలు మరియు పితృత్వం

ఎల్లప్పుడూ ఉత్తమ తండ్రి కానప్పటికీ, హెమింగ్‌వేకు తన పిల్లలను పోషించాలనే నిజమైన కోరిక ఉండేది మరియు వారి వ్యాపారాలలో ఆర్థికంగా పాలుపంచుకునేవారు.

ఒక కుమార్తె కావాలనే ఆయన ఆకాంక్ష, ఆయన సంభాషణలు మరియు వ్యక్తపరిచిన కోరికల ద్వారా,

ముఖ్యంగా తన రెండవ భార్య మేరీతో, స్పష్టంగా కనిపించేది.

మేరీ ప్రాణాంతకమైన ఎక్టోపిక్ ప్రెగ్నెన్సీకి దాదాపు గురైనప్పుడు, ఆమె ప్రాణాలను కాపాడటంలో హెమింగ్‌వే చూపిన చాకచక్యం, కుటుంబ సంక్షోభాల మధ్య ఆయన అంకితభావాన్ని చాటిచెప్పింది. 1947లో ఎదుర్కొన్న సవాళ్లు

1947 సంవత్సరం ప్రత్యేకంగా సవాలుతో కూడుకున్నది, ఒక ప్రమాదం తర్వాత పాట్రిక్ మానసికంగా ఆందోళనకరంగా క్షీణించడం దీనికి ముఖ్య కారణం.

పౌలెట్‌తో కలిసి తన కొడుకును చూసుకోవడంలో హెమింగ్‌వే చూపిన దృఢమైన నిబద్ధత, అతని కర్తవ్య భావాన్ని తెలియజేసింది.

సంస్థాగత సంరక్షణ పాట్రిక్ శ్రేయస్సుకు హానికరం అని నమ్మి, వారు దానిని నివారించడానికి ప్రయత్నించారు.

సాహిత్య సంబంధాలు , నష్టం

తన దీర్ఘకాల సంపాదకుడైన మాక్స్ పెర్కిన్స్ మరణంతో హెమింగ్‌వే తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని అనుభవించాడు. పెర్కిన్స్ హెమింగ్‌వే జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన భావోద్వేగ ఆసరాగా నిలిచాడు, అతని రచనా జీవితమంతా కీలకమైన మద్దతు మరియు మార్గదర్శకత్వం అందించాడు.

ఈ నష్టం తర్వాత, హెమింగ్‌వే తన గుర్తింపు మరియు తన రచనల దిశ విషయంలో సతమతమయ్యాడు.

ప్రత్యామ్నాయ సంబంధాల ఆవిర్భావం

ఈ నష్టం తర్వాత, హెమింగ్‌వే యువ రచయితలతో సంబంధాలు పెట్టుకోవడం ప్రారంభించాడు, వారికి ఒక గురువు లాంటి పాత్రను పోషించాడు.

ఈ మార్పు,అతనికి సాంగత్యం మరియు ప్రశంసల అవసరాన్ని స్పష్టం చేసింది,

వ్యక్తిగత అనుబంధం కోసం అతను నిరంతరం చేస్తున్న అన్వేషణను ఇది ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఒక కొత్త ప్రేమ ఆసక్తి

ఇటలీ పర్యటనలో ఉన్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే వెనిస్ నగరానికి చెందిన యువతి, అడ్రియానా ఇవాన్సిచ్ పట్ల ఆకర్షితుడయ్యాడు.

ఆమె కుటుంబం మరియు వారి సామాజిక పరిస్థితులు అడ్డంకులుగా ఉన్నప్పటికీ,

ఆ సంబంధం హెమింగ్‌వే యొక్క నిరంతర శృంగార సాహసాల అన్వేషణను నొక్కి చెప్పింది; ఈ సాహసాలు తరచుగా అతని సాహిత్య ప్రేరణలు మరియు వ్యక్తిగత కల్పనలతో పెనవేసుకున్నాయి. క్యూబాలో తిరిగి స్థిరపడటం

క్యూబాకు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, హెమింగ్‌వే యొక్క గృహ జీవితం అతని ఆస్తిపై ఒక కొత్త టవర్ నిర్మాణంతో పునర్నిర్మించబడింది, ఇది చివరికి స్ఫూర్తి కంటే విచ్ఛిన్నానికి చిహ్నంగా మారింది. మేరీతో అతని సంబంధం, ఆమె పట్ల అతని ప్రవర్తన చుట్టూ ఉన్న ఉద్రిక్తత మరియు సంక్లిష్టత యొక్క అంతర్లీన భావాలతో ఉన్నప్పటికీ, అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంది.

వ్యక్తిగత గందరగోళం మధ్య సృజనాత్మక ప్రయత్నాలు

కుటుంబ సవాళ్లు ఉన్నప్పటికీ, హెమింగ్‌వే తన అనుభవాలను తన రచనలలో నింపాడు. అతని నవల “అక్రాస్ ది రివర్ అండ్ ఇంటు ది ట్రీస్,” అతని స్వంత జీవితం మరియు సంబంధాల ఆధారంగా వ్రాయబడింది, ప్రేమ, నష్టం మరియు మరణం చుట్టూ ఉన్న ఇతివృత్తాలకు ప్రతిబింబంగా నిలిచింది, అయినప్పటికీ ఇది అతని బలహీనమైన రచనలలో ఒకటిగా గుర్తించబడింది.

మొత్తంమీద, 26వ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క సంబంధాలు, పోరాటాలు  సృజనాత్మక ప్రయత్నాల యొక్క గొప్ప వైవిధ్యాన్ని సంగ్రహిస్తుంది, పురాణ రచయిత వ్యక్తిత్వం వెనుక ఉన్న వ్యక్తి గురించి అంతర్దృష్టిని అంది

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –23-9-26-ఉయ్యూరు .–

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -5

Chapter 17

క్యూబా మరియు వ్యక్తిగత సంబంధాలు

1933 ఏప్రిల్ మధ్య నాటికి, హెమింగ్‌వే తన స్నేహితుడు జో రస్సెల్‌తో కలిసి ‘అనిటా’ అనే పడవలో క్యూబా తీరంలో మార్లిన్ చేపలను పట్టడంలో పూర్తిగా నిమగ్నమయ్యాడు. అతను హవానాలో సమయం గడిపాడు, పడవలో రాత్రులు గడుపుతూనే హోటల్ అంబోస్ ముండోస్‌లో సామాజిక కార్యక్రమాలకు హాజరయ్యేవాడు.

జేన్ మేసన్ తన వ్యక్తిగత జీవితంలో గందరగోళాన్ని ఎదుర్కొన్నందున, ఆమెతో అతని స్నేహం సంక్లిష్టంగా మారింది. తీవ్రమైన గాయాలకు దారితీసిన ఒక కారు ప్రమాదం కూడా ఇందులో ఉంది. హెమింగ్‌వే తన భార్య పౌలిన్‌పై తనకున్న ప్రేమ భావాలను అర్థం చేసుకుంటూనే, ఆమె క్షేమం పట్ల ఆందోళన వ్యక్తం చేశాడు. జుట్టుకు రంగు వేసుకోవడంపై ఇద్దరికీ ఉన్న ఉమ్మడి ఆసక్తితో కూడిన ఈ సమయం, ఒకరకమైన రెండవ హనీమూన్‌ను పోలి ఉంది.

రచన మరియు వృత్తిపరమైన ప్రయత్నాలు

హెమింగ్‌వే ‘ఎస్క్వైర్’ పత్రికకు క్రమం తప్పకుండా వ్యాసాలు రాయడం ప్రారంభించాడు. ఆ పత్రిక పెరుగుతున్న విజయానికి తగినట్లుగా అతను మంచి జీతం అందుకున్నాడు. అతని మొదటి వ్యాసం, “మార్లిన్ ఆఫ్ ది మోర్రో,” అతన్ని విస్తృత పాఠకులకు పరిచయం చేసే వ్యాసాల పరంపరకు నాంది పలికింది. అతని చేపల వేట ప్రయత్నాలు కొనసాగుతున్న కొద్దీ, అతను మరింత పోటీతత్వంతో తయారయ్యాడు, తన రచనా బాధ్యతల నుండి దూరం అవుతున్నందుకు అపరాధ భావనకు కూడా లోనయ్యాడు.

ఆఫ్రికన్ సఫారీ

1933 జూలైలో, హెమింగ్‌వే తన స్నేహితులు  భార్యతో కలిసి ఒక సుదీర్ఘమైన ఆఫ్రికన్ సఫారీని ప్రారంభించాడు. అతను సింహాలు  జింకలతో సహా పెద్ద జంతువులను వేటాడుతూ, విరేచనాలతో పోరాడటం వంటి వ్యక్తిగత సవాళ్లను అధిగమించి, తీవ్రమైన సాహసాలను ఎదుర్కొన్నాడు. తోటి వేటగాడు చార్లెస్ థాంప్సన్‌తో పోటీతత్వం ఉన్నప్పటికీ, ఆఫ్రికాలోని హెమింగ్‌వే అనుభవాలు తన విజయాలపై హాస్యభరితంగా మరియు ఆత్మవిమర్శతో ఆలోచించేలా చేశాయి.

సాహిత్య కృషి మరియు విమర్శలు

ఆఫ్రికా ప్రకృతి దృశ్యాలను ఆస్వాదిస్తున్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే *గ్రీన్ హిల్స్ ఆఫ్ ఆఫ్రికా* రచనను ప్రారంభించారు, ఇది ఒక యాత్రా కథనం కంటే ఎక్కువగా ఒక కల్పనాత్మక కథనంగా రూపొందించబడింది. మాక్స్ పెర్కిన్స్ వంటి సాహిత్యవేత్తలతో అతనికున్న సంబంధం, కల్పన మరియు వాస్తవాలను కలపడంలో అతని విధానాన్ని తీర్చిదిద్దింది. ఈ పుస్తకంపై విమర్శకుల నుండి మిశ్రమ అంచనాలు వ్యక్తమైనప్పటికీ, ఇది హెమింగ్‌వే యొక్క ప్రత్యేకమైన స్వరాన్ని ప్రదర్శించే ఒక ముఖ్యమైన రచనగా నిలిచింది.

బిమిని , సాంస్కృతిక పరిశీలనలు

హెమింగ్‌వే బిమినిలోని జీవితానికి అలవాటు పడుతున్నప్పుడు, అతను ధనవంతులైన జాలర్లతో స్నేహాలు పెంచుకుని, ఒక కొత్త సామాజిక వర్గాన్ని అన్వేషించారు. ఈ వేసవికాలం చేపల వేట సాహసాలతో నిండిపోయింది, ఇందులో సొరచేపలతో జరిగిన నాటకీయమైన ఎదురుపడటాలు కూడా ఉన్నాయి. అయితే, అతని అనుభవాలు *న్యూ మాసెస్* వంటి రాజకీయ పత్రికల కోసం అతను రాసిన రచనలతో ఏకకాలంలో జరిగాయి, ఇది అనేక ప్రాణాలను బలిగొన్న ఒక వినాశకరమైన తుఫాను తర్వాత జరిగిన విషాదం వంటి తీవ్రమైన సామాజిక సమస్యలతో మమేకమయ్యే అతని సామర్థ్యాన్ని హైలైట్ చేసింది.

ముగింపు

వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సవాళ్ల మధ్య, హెమింగ్‌వే యొక్క చేపల వేటలోని ప్రస్థానం, అతని సంక్లిష్టమైన సంబంధాలు, మరియు అతని సాహిత్య ఆశయాలు, తన రచనలోనూ మరియు అనుభవాలలోనూ అర్థాన్ని, సాహసాన్ని అన్వేషిస్తూ, బహుముఖ జీవితాన్ని గడుపుతున్న ఒక వ్యక్తి యొక్క సజీవ చిత్రాన్ని ఆవిష్కరించాయి.

Chapter 18

స్నేహం యొక్క అవలోకనం

హెమింగ్‌వే మరియు స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌ల మధ్య ఉన్న సంబంధం వారిద్దరి జీవితాలను మరియు వృత్తులను నిర్వచించింది, ఇది 1920లలో పారిస్‌లో ఉన్న ఉజ్వలమైన సాహిత్య వాతావరణాన్ని తెలియజేస్తుంది. హెమింగ్‌వే యొక్క తొలి రచనలను తీర్చిదిద్దడంలో మరియు అతనికి స్క్రైబ్నర్స్‌ను పరిచయం చేయడంలో ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ కీలక పాత్ర పోషించాడు.

స్నేహం క్షీణించడం

1933 నాటికి, వ్యక్తిగత సమస్యలు మరియు మద్యపాన వ్యసనంతో పోరాడుతున్న ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ నుండి హెమింగ్‌వే దూరం కావడానికి ప్రయత్నించాడు. వారి తరువాతి సమావేశాలలోని సంఘటనలు మరియు ఉదంతాలు—ఉదాహరణకు, హెమింగ్‌వే ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ పురుషాంగాన్ని పరిశీలించాడని ఆరోపించబడిన ఒక హాస్యభరితమైన మరియు బహుశా కల్పితమైన సంఘటన—వారి సంబంధంలోని ఇబ్బందికరమైన మరియు అంతర్లీన ఉద్రిక్తతలను స్పష్టం చేస్తాయి.

ప్రచురణలు మరియు సాహిత్యపరమైన పోటీ

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ యొక్క “టెండర్ ఈజ్ ది నైట్” ప్రచురణ హెమింగ్‌వే నుండి మిశ్రమ ప్రతిస్పందనలను రేకెత్తించింది. హెమింగ్‌వే విమర్శ

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ ప్రతిభను గుర్తించడం మరియు

రచన మరియు మద్యపాన వ్యసనంతో అతని పోరాటాలను తక్కువ చేసి చూడటం మధ్య ఊగిసలాడింది. ఇది తన స్నేహితుని విజయాలు మరియు వైఫల్యాల పట్ల హెమింగ్‌వే యొక్క అస్పష్ట వైఖరిని ప్రతిబింబిస్తుంది.

హెమింగ్‌వే రచన మరియు వ్యక్తిగత సంఘర్షణ

1930ల మధ్యలో, హెమింగ్‌వే వివిధ రచన ప్రాజెక్టులలో నిమగ్నమై ఉన్నారు, వాటిలో “ది స్నోస్ ఆఫ్ కిలిమంజారో” కూడా ఉంది. ఇది కళాత్మక వైఫల్యం మరియు వ్యక్తిగత పశ్చాత్తాపం వంటి ఇతివృత్తాలతో పోరాడే ఒక ఆత్మపరిశీలనాత్మక చిన్న కథ. ఈ కాలం హెమింగ్‌వే స్వీయ-అవగాహనలో మరియు ఇతరుల అనుభవాలపై అతని ఆధారపడటంలో ఒక మలుపుగా నిలిచింది.

రాజకీయ చైతన్యం

హెమింగ్‌వే స్పానిష్ అంతర్యుద్ధానికి సంబంధించిన రాజకీయ చైతన్యాన్ని పెంపొందించుకోవడం ప్రారంభించారు. స్పెయిన్ పట్ల తనకున్న ప్రేమ మరియు స్పానిష్ ప్రజల పట్ల ఉన్న సానుభూతితో ప్రేరేపించబడి, ఆ సంఘర్షణపై నివేదించాల్సిన అవసరం ఉందని అతను భావించాడు. ఈ రాజకీయ చైతన్యం దీనికి విరుద్ధంగా ఉంది.

Chapter 19

మార్తా గెల్హార్న్ పరిచయం

మార్తా గెల్హార్న్, నవంబర్ 8, 1908న సెయింట్ లూయిస్‌లో జన్మించారు.

హెమింగ్‌వే యొక్క మునుపటి భాగస్వాముల వలెనే, ఆమె ఒక అసాధారణ ప్రతిభావంతురాలు.

ఆమె ప్రగతిశీల తండ్రి మరియు మహిళా ఓటు హక్కు ఉద్యమంలో పాల్గొన్న తల్లి ప్రభావంతో బలమైన నేపథ్యాన్ని కలిగి ఉన్నారు.

ప్రారంభ జీవితం మరియు వృత్తి

మార్తా బ్రిన్ మావర్‌లో చదివారు కానీ పట్టభద్రురాలు కాలేదు.

ఆమె ఒక కబ్ రిపోర్టర్‌గా పనిచేశారు మరియు తరువాత యూరప్‌కు వెళ్లారు,

రాయడం ద్వారా తనను తాను పోషించుకున్నారు.

పారిస్‌లో, ఆమె ఒక నవలను ప్రారంభించారు మరియు ఫ్రెంచ్ పాత్రికేయుడు బెర్ట్రాండ్ డి జువెనెల్‌తో ఒక ముఖ్యమైన సంబంధాన్ని కలిగి ఉన్నారు.

ముఖ్య సంఘటన – హెమింగ్‌వేను కలవడం

డిసెంబర్ 1936లో, కీ వెస్ట్‌కు కుటుంబ పర్యటన సందర్భంగా, మార్తా

స్లాపీ జోస్ బార్‌లో ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వేను కలిశారు. హెమింగ్‌వే అప్పటి భార్య పౌలిన్ ఉన్నప్పటికీ, వారి మధ్య వెంటనే కెమిస్ట్రీ కుదిరి, అది ఒక గాఢమైన బంధానికి దారితీసింది.

ప్రేమ సంబంధపు గతిశీలత

హెమింగ్‌వే రచనల పట్ల మార్తాకు ఉన్న అభిమానం ఒక

ప్రేమ వ్యవహారంగా పరిణామం చెందింది, దానివల్ల ఆమె మొదట అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువ కాలం కీ వెస్ట్‌లో ఉండిపోయింది. వారి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు మొదలయ్యాయి, అవి వారి మధ్య ఉన్న పరస్పర ఆప్యాయతను వెల్లడించాయి, అయినప్పటికీ మార్తా తన

స్వాతంత్ర్యాన్ని మరియు వివాహితులైన పురుషులతో సంబంధాలు పెట్టుకోవడానికి నిరాకరించడాన్ని కొనసాగించింది.

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం & దాని ప్రభావం

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం జరుగుతున్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే మరియు మార్తా

రాజకీయ జర్నలిజంలో చిక్కుకున్నారు. ఒంటరితనంతో కూడిన భావన గల ఎర్నెస్ట్, యుద్ధ సమయంలో తన

అనుభవాలను తెలియజేశాడు, అక్కడ వారు కలిసి పనిచేయడం ప్రారంభించారు, ఒకరి జీవితాలను ఒకరు పంచుకుంటూ మరియు యుద్ధంతో దెబ్బతిన్న వాతావరణంలో వారి ప్రేమ సంబంధాన్ని మరింతగా అభివృద్ధి చేసుకున్నారు.

వివాదాస్పద సంబంధాలు మరియు విధేయత

వారిస్పానిష్ అంతర్యుద్ధం సాగుతున్న సమయంలో, హెమింగ్‌వే మరియు మార్థా రాజకీయ సంబంధిత పాత్రికేయ రంగంలో నిమగ్నమయ్యారు. ఒంటరితనం అనే భావనతో కూడిన వ్యక్తిత్వం కలిగిన ఎర్నెస్ట్, ఆ యుద్ధ సమయంలోని తన అనుభవాలను తెలియజేశారు; ఆ కాలంలోనే వారు కలిసి పనిచేస్తూ, తమ జీవితాలను పంచుకుంటూ, యుద్ధం వల్ల అతలాకుతలమైన ఆ పరిస్థితులలో తమ ప్రేమ బంధాన్ని మరింతగా బలపరుచుకున్నారు.

వివాదాస్పద సంబంధాలు మరియు విధేయత

వారి సంబంధం పరిశీలనను మరియు సంక్లిష్టతను ఎదుర్కొంది, ముఖ్యంగా

హెమింగ్‌వే స్నేహితుడు జాన్ డోస్ పాసోస్ యుద్ధానికి సంబంధించిన రాజకీయ వివాదాలలో చిక్కుకున్న తర్వాత.

డోస్ పాసోస్ ఒక ఉమ్మడి స్నేహితుని మరణంతో బాధపడినప్పుడు ఉద్రిక్తతలు పెరిగాయి, ఇది వారి మధ్య చీలికకు దారితీసింది, ఎందుకంటే హెమింగ్‌వే అస్థిరమైన రాజకీయ భావజాలాల మధ్య విధేయతపై భిన్నమైన అభిప్రాయాలను చూపించాడు.

మాడ్రిడ్‌లో జీవితం

మాడ్రిడ్‌లో, యుద్ధం యొక్క నేపథ్యంలో వారి సంబంధం వికసించింది. గెల్‌హార్న్ సంఘర్షణలపై నివేదించగా,

హెమింగ్‌వే యుద్ధం గురించిన ఒక సినిమా ప్రాజెక్ట్‌కు సహకరించాడు.

వైమానిక దాడుల సమయంలో వారు తమ గదుల నుండి బలవంతంగా బయటకు పంపబడినప్పుడు వంటి ప్రమాదకరమైన క్షణాలలో వారి శృంగార సంబంధం తీవ్రమైంది.

వారి పునఃకలయిక అనంతరం

చివరికి, హెమింగ్‌వే వివిధ బాధ్యతల నిమిత్తం యు.ఎస్.కు తిరిగి వచ్చాడు, అయితే అతని మునుపటి వివాహం యొక్క సంక్లిష్టతలను ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ, మార్తాతో అతని సంబంధం అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉంది. యుద్ధం మరియు కళాత్మక వ్యక్తీకరణ యొక్క పరిణామాలను ప్రతిబింబిస్తూ, హెమింగ్‌వే యొక్క సాహిత్య మరియు రాజకీయ కార్యకలాపాలు పెరిగాయి.

ముగింపు

చారిత్రక గందరగోళం నేపథ్యంలో, మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో హెమింగ్‌వే సంబంధం యొక్క పరిణామాన్ని 19వ అధ్యాయం వివరిస్తుంది. వారి భాగస్వామ్యం ప్రేమ, పాత్రికేయత్వం మరియు రాజకీయ క్రియాశీలతను ముడిపెడుతూ, వారి వ్యక్తిగత జీవితాలను మరియు వృత్తిపరమైన గమనాలను గణనీయంగా ప్రభావితం చేసింది.

Chapter 20

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధం యొక్క నేపథ్యం

స్పానిష్ అంతర్యుద్ధంలో లాయలిస్టులు ఎదుర్కొన్న తొలి ఓటమి గురించి హెమింగ్‌వే ఆలోచించారు. ఆయన ఒక విలేకరిగా రాకముందే, కీలకమైన యుద్ధాలు వారి తలరాతను నిర్ణయించాయి.

విపత్కర పరిస్థితులు ఉన్నప్పటికీ, తన రిపోర్టింగ్ సమయంలో ఆయన ఆశాభావ దృక్పథాన్ని కొనసాగించారు. ఈ కాలమే ఆయన తర్వాతి నవల, *ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్*కు పునాది వేసింది. ఈ నవల కల్పిత పాత్రల ద్వారా సంఘర్షణను చిత్రిస్తూ, విధేయత, నైతికత మరియు సైనిక వ్యూహాలలోని సంక్లిష్టతలను వివరిస్తుంది.

ది ఫిఫ్త్ కాలమ్ రచన

స్పెయిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, హెమింగ్‌వే *ది ఫిఫ్త్ కాలమ్* అనే నాటకాన్ని రాశారు. ఇది యుద్ధకాలపు స్పెయిన్‌పై ఆయనకున్న అనుభవాలను, అవగాహనను ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఈ కథనం యుద్ధ విలేఖరులు మరియు విప్లవకారులు ఎదుర్కొన్న మానసిక మరియు నైతిక సందిగ్ధతలను ప్రదర్శిస్తుంది. యుద్ధ సమయంలో వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సవాళ్లను ఎదుర్కొంటున్నప్పుడు, మార్తా గెల్‌హార్న్‌తో ఆయనకున్న అస్తవ్యస్తమైన సంబంధం, నాటకంలోని ఆయన పాత్రల చిత్రణను మరియు ఇతివృత్తాలను ప్రభావితం చేసింది.

వ్యక్తిగత కల్లోలం మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

పౌలిన్‌తో హెమింగ్‌వే యొక్క అస్తవ్యస్తమైన సంబంధం మరియు గెల్‌హార్న్‌తో అతని వ్యవహారం, కుటుంబ బాధ్యతలు మరియు ప్రేమ వ్యవహారాలను సమన్వయం చేసుకునే క్రమంలో అతని జీవితాన్ని క్లిష్టతరం చేశాయి. ఈ నిరంతర ఉద్రిక్తత, అతని అస్తవ్యస్త ప్రవర్తనకు మరియు భావోద్వేగ అస్థిరతకు దోహదపడింది, ఎందుకంటే అతను తన వివాహం మరియు గెల్‌హార్న్‌తో పెరుగుతున్న సంబంధం రెండింటి నుండి ఎదురయ్యే అంచనాలతో సతమతమయ్యాడు.

యుద్ధ ఫలితంపై ప్రతిబింబాలు

యుద్ధం కొనసాగుతున్న కొద్దీ, హెమింగ్‌వే మరియు గెల్‌హార్న్ రిపబ్లికన్ ఉద్యమం యొక్క విచ్ఛిన్నాన్ని అనుభవించారు. కీలక భూభాగాల పతనం సంఘర్షణ యొక్క వ్యర్థతను మరియు వినాశనాన్ని స్పష్టం చేసింది. వ్యక్తులపై యుద్ధం యొక్క ప్రభావాలను చూసిన కొద్దీ హెమింగ్‌వే యొక్క నిరాశ పెరిగింది, ఇది విశ్వాసం మరియు ద్రోహం యొక్క సంక్లిష్టతలపై చేదు అవగాహనకు దారితీసింది.

ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్ అభివృద్ధి

యుద్ధం ముగిసిన నేపథ్యంలో, హెమింగ్‌వే స్పానిష్ సంఘర్షణపై తన అనుభవాలు మరియు ఆలోచనలతో నిండిన కథనాన్ని నిర్మిస్తూ, *ఫర్ హూమ్ ది బెల్ టోల్స్* రచనను ప్రారంభించాడు. ఈ నవల ప్రేమ, త్యాగం మరియు యుద్ధం యొక్క కఠోర వాస్తవాల వంటి ఇతివృత్తాలను ఎదుర్కొంటుంది, అదే సమయంలో హెమింగ్‌వే యొక్క వికసిస్తున్న సాహిత్య శైలిని మరియు ప్రాతినిధ్యంలో ప్రామాణికత కోసం అతని పోరాటాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది.

ప్రజా స్పందన మరియు విమర్శనాత్మక ప్రతిబింబం

అతని రచనలకు మొదట్లో ప్రశంసలు లభించినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే విమర్శలను ఎదుర్కొన్నాడు, ముఖ్యంగా *టు హావ్ అండ్ హావ్ నాట్* మరియు అతని తదుపరి రచనలలో ఉన్న నైతిక సందిగ్ధతల విషయంలో. అతని వ్యక్తిగత జీవితం మరియు సంబంధాలపై ఉన్న దృక్కోణాలు అతని సాహిత్య రచనలపై విమర్శలలోకి చొచ్చుకుపోయాయి, ఇది హెమింగ్‌వే తన వ్యక్తిగత సంక్షోభాల మధ్య ఒక ముఖ్యమైన సాహిత్యవేత్తగా తన హోదాను నిలబెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు అతనికి ఒక క్లిష్టమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించింది.

మొత్తం మీద, ఈ అధ్యాయం హెమింగ్‌వేను ఒక రచయితగా మరియు యుద్ధం, ప్రేమ, మరియు కుటుంబ బాధ్యతలలోని తన అనుభవాల భారంతో పోరాడుతున్న ఒక వ్యక్తిగా సజీవంగా చిత్రిస్తుంది. వ్యక్తిగత ఆత్మపరిశీలన మరియు చారిత్రక సందర్భం యొక్క కలయిక అతని వ్యక్తిత్వంలోని సంక్లిష్టతలను మరియు అతను సృష్టించాలని కోరుకున్న కథనాలను నొక్కి చెబుతుంది.

Chapter 21

ఫింకా విగియా ఆవిష్కరణ

మార్తా గెల్హార్న్ హవానాకు వెలుపల ఉన్న ఫింకా విగియా అనే ఆస్తిని కనుగొన్నారు,

అది ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే జీవితంలో చాలా కాలం పాటు అతని నివాసంగా మారింది.

మొదట్లో, హెమింగ్‌వే ఆ శిథిలావస్థలో ఉన్న ఇంటిని తిరస్కరించారు, కానీ దాని ఉత్సాహభరితమైన రాత్రి జీవితం, విలాసవంతమైన జీవనశైలి మరియు ఏకాంతమైన ఆకర్షణకు ముగ్ధుడయ్యాడు.

హోటల్ జీవితం నుండి బయటపడాలనే ఆత్రుతతో ఉన్న గెల్హార్న్, అతని అనుమతి లేకుండా నామమాత్రపు రుసుము చెల్లించి ఆ ఫింకాను అద్దెకు తీసుకుని, విస్తృతమైన పునరుద్ధరణ పనులను ప్రారంభించారు.

పునరుద్ధరణ మరియు తొలి అభిప్రాయాలు

తన స్వాతంత్ర్యంపై ఉన్న ఆందోళనల కారణంగా మార్తా తన నిర్ణయం గురించి మొదట్లో కొన్ని సందేహాలను ఎదుర్కొన్నారు, కానీ చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతిలో అందాన్ని కనుగొన్నారు.

చేపల వేటకు వెళ్లి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, రూపాంతరం చెందిన ఇంటిని చూసి హెమింగ్‌వే ఆనందంగా ఆశ్చర్యపోయారు, దాని విశాలతను మరియు తన పడవ అయిన ‘పిలార్’కు సమీపంలో ఉండటాన్ని మెచ్చుకున్నారు.

పౌలిన్‌తో పోరాటాలు

ఫింకాలో స్థిరపడినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే రెండవ భార్య అయిన పౌలిన్‌తో ఉద్రిక్తతలు కొనసాగాయి. వారి వివాహం పిల్లలు మరియు ఆర్థిక సమస్యల విషయంలో విభేదాలతో నిండిపోయింది, మరియు హెమింగ్‌వే గెల్‌హార్న్‌తో ఒక కొత్త అధ్యాయాన్ని ప్రారంభించినప్పుడు, అతను తన గతం గురించి అపరాధభావంతో మరియు సంఘర్షణతో బాధపడ్డాడు. వారి పిల్లలు మరియు దానితో ముడిపడి ఉన్న భావోద్వేగ పెట్టుబడి కారణంగా పౌలిన్‌తో అతని వివాహ విచ్ఛేదం మరింత సంక్లిష్టంగా మారింది.

గెల్‌హార్న్‌తో వివాహం మరియు సవాళ్లు

హెమింగ్‌వే మరియు గెల్‌హార్న్ దగ్గరైన కొద్దీ, ఆమె అతని కుమారులను ఆప్యాయంగా చూస్తూ వారితో ఒక బంధాన్ని ఏర్పరచుకుంది. అయితే, ఇద్దరూ కలిసి వారి కొత్త జీవితానికి సర్దుబాటు చేసుకోవడానికి ఇబ్బంది పడ్డారు. గెల్‌హార్న్ సవతి తల్లిగా తన పాత్రను మెచ్చుకుంది, కానీ హెమింగ్‌వే యొక్క అస్తవ్యస్తమైన అలవాట్లు మరియు మద్యపానం విభేదాలకు దారితీశాయి. వారు బహిరంగంగా ఒక ఆకర్షణీయమైన ప్రతిబింబాన్ని ప్రదర్శించినప్పటికీ, వారి వివాహంలో రోజువారీ సవాళ్లను ఎదుర్కొన్నారు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –22-9-26-ఉయ్యూరు .–

అమెరికా జాతీయకవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర -5(చివరిభాగం )

Talking Back to Whitman

విట్మన్‌కు తిరిగి సమాధానం ఇవ్వడం

“రాబోయే కవులు”లో విట్మన్ ఇలా పేర్కొన్నాడు: “నేను పూర్తిగా ఆగకుండా నెమ్మదిగా నడుస్తూ, మీ వైపు మామూలుగా ఒక చూపు విసిరి, ఆపై ముఖం తిప్పుకునే వ్యక్తిని, / దానిని నిరూపించి, నిర్వచించే బాధ్యతను మీకే వదిలివేస్తూ, / మీ నుండి ప్రధానమైన విషయాలను ఆశిస్తాను.” లెక్కలేనంత మంది రచయితలు విట్మన్ యొక్క ఈ ప్రాజెక్టును పూర్తి చేయడానికి, తద్వారా తమను తాము మరింత బాగా తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ఆ మామూలు చూపు ఒక విచిత్రమైన ప్రభావాన్ని చూపింది. వచ్చిన స్పందనలు విమర్శల నుండి ప్రశంసల వరకు విభిన్నంగా ఉన్నాయి. విట్మన్‌కు వచ్చిన కవితాత్మక స్పందనలు కొన్నిసార్లు అతని లయలను అనుసరిస్తాయి, మరికొన్నిసార్లు అతని శైలిని అనుకరిస్తాయి, కానీ విలియం కార్లోస్ విలియమ్స్‌తో పాటు చాలా మంది కవులు, విట్మన్‌లా రాయాలంటే విట్మన్‌కు భిన్నంగా రాయడమే ఏకైక మార్గమని అర్థం చేసుకున్నారు.

అయితే, అసాధారణ రీతిలో, అతని వారసత్వం అతను కీర్తి గడించిన ప్రక్రియకే పరిమితం కాలేదు. కవిత్వానికి అతీతంగా, విట్మన్ కాల్పనిక సాహిత్యం, సినిమా, వాస్తుశిల్పం, సంగీతం, చిత్రలేఖనం, నృత్యం మరియు ఇతర కళలపై విస్తృతమైన మరియు అనూహ్యమైన ప్రభావాన్ని చూపాడు.

విట్మన్ గొప్ప అంతర్జాతీయ ఖ్యాతిని పొందాడు. బహుశా విలియం ఫాక్నర్ దక్షిణ అమెరికాపై విట్మన్ ప్రభావాన్ని సరిపోల్చగలడు, కానీ ఫాక్నర్‌తో సహా ఏ అమెరికన్ రచయిత కూడా ప్రపంచంలోని ఇన్ని ప్రాంతాలలో పోల్చదగిన ప్రభావాన్ని చూపలేదు. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ స్పెయిన్, ఫ్రాన్స్, జర్మనీ, ఇటలీ, చైనా మరియు జపాన్‌లలో పూర్తి ప్రతులుగా అనువదించబడింది, మరియు అరబిక్ మినహా అన్ని ప్రధాన భాషలలో పాక్షిక అనువాదాలు వెలువడ్డాయి. విట్మన్ ప్రాముఖ్యత అతని సాహిత్య లక్షణాల నుండి మాత్రమే కాకుండా స్వేచ్ఛ మరియు విప్లవ ప్రవక్తగా అతనికున్న స్థానం నుండి కూడా వచ్చింది: అతను సోషలిస్టులు మరియు కమ్యూనిస్టులకు ఒక ప్రధాన చిహ్నంగా నిలిచాడు. మరోవైపు, జర్మనీలోని నేషనల్ సోషలిస్టులతో సహా తీవ్ర కుడిపక్ష రచయితలు మరియు రాజకీయ నాయకులు కూడా అప్పుడప్పుడు అతనిని ప్రస్తావించారు. సాధారణంగా, ప్రజాస్వామ్యం యొక్క సౌందర్యాన్ని, శక్తిని, మరియు ఎల్లప్పుడూ పూర్తిగా నెరవేరని వాగ్దానాన్ని వ్యక్తీకరించిన రచయితగా, విట్మన్ ప్రభావం అంతర్జాతీయంగా ఉదారవాద వర్గాలలో ఎక్కువగా కనిపించింది.

“నా పుస్తకం మరియు యుద్ధం ఒక్కటే,” అని విట్మన్ ఒకసారి అన్నారు. బహుశా ఆయన తన పుస్తకం మరియు అమెరికా ఒక్కటే అని కూడా చెప్పి ఉండవచ్చు. జాతీయ గుర్తింపును నిర్వచించడానికి మరియు సమ్మిళిత సమాజాన్ని ఊహించడానికి ఎంతో పట్టుదలతో కృషి చేసిన ఒక రచయిత యొక్క రచనలను విస్తరిస్తూ, మెరుగుపరుస్తూ, తిరిగి రాస్తూ, పోరాడుతూ, ఆమోదిస్తూ, మరియు కొన్నిసార్లు తిరస్కరిస్తూ, ఆయనతో వాదించిన అల్పసంఖ్యాక వర్గ రచయితలకు విట్మన్ అత్యంత కీలకమైన వ్యక్తిగా నిలిచారు. ఇటీవలి విమర్శకులు కొన్నిసార్లు విట్మన్ యొక్క లోపాలను మరియు తన సొంత ఉన్నత ఆదర్శాలకు అనుగుణంగా జీవించడంలో అప్పుడప్పుడు విఫలమవడాన్ని ఖండిస్తారు. కానీ లాంగ్‌స్టన్ హ్యూస్ నుండి జూన్ జోర్డాన్ మరియు యూసఫ్ కొమున్యకా వరకు ఉన్న అల్పసంఖ్యాక వర్గ రచయితలు, కొన్ని అరుదైన మినహాయింపులతో, దాని సానుభూతి, ఉదారత మరియు విశాల దృక్పథానికి అసాధారణమైన ఆయన వైఖరిని ఆదరించారు. సమాజంలోని అన్ని వర్గాల ప్రజలు విట్మన్‌ను ఆదరించడం, “ఒక కవి తన దేశాన్ని ఎంత ఆప్యాయంగా ఆదరించాడో, దేశం కూడా అతన్ని అంతే ఆదరించడమే అతని గొప్పతనానికి నిదర్శనం” అని 1855లో అతను చేసిన సాహసోపేతమైన వాదనను సమర్థిస్తుంది. అతను మరణించిన వంద సంవత్సరాల తర్వాత కూడా, విట్మన్ అమెరికన్ సాంస్కృతిక స్మృతిలో ఒక కీలకమైన వ్యక్తిగా నిలిచిపోయాడు. టెలివిజన్ కార్యక్రమాలలో అతన్ని చిత్రీకరిస్తారు. సంగీతకారులు అతని గురించి పరోక్షంగా ప్రస్తావిస్తారు. పాఠశాలలకు, వంతెనలకు అతని పేరు పెట్టారు. ట్రక్ స్టాప్‌లు, అపార్ట్‌మెంట్ సముదాయాలు, పార్కులు, థింక్ ట్యాంకులు, వేసవి శిబిరాలు, కార్పొరేట్ కేంద్రాలు మరియు షాపింగ్ మాల్స్ ఆయన పేరును కలిగి ఉన్నాయి. వాటి కోసం చూడండి.

నీటి తొట్టెలు, వేసవి శిబిరాలు, కార్పొరేట్ కేంద్రాలు మరియు షాపింగ్ మాల్స్ ఆయన పేరును కలిగి ఉన్నాయి. ఆయన చెప్పినట్లుగానే, మీ బూట్ల అడుగుభాగంలో ఆయన కోసం వెతకండి.

సంపూర్ణం

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –22-9-26-ఉయ్యూరు .

–నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-4

Chapter 11

11వ అధ్యాయం సారాంశం

ఎర్నెస్ట్ యొక్క ద్వంద్వ సంబంధాలు

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే, ష్రన్స్‌లో హ్యాడ్లీ మరియు వారి కుమారుడు బంబీతో తిరిగి కలిసే సమయానికి, హ్యాడ్లీ మరియు పౌలిన్ ఇద్దరి పట్ల తనకున్న భావాలను సమన్వయం చేసుకోవడం వల్ల మానసికంగా అలసిపోయాడు. స్నేహితులు డాస్ పాసోస్  మర్ఫీలతో కలిసి స్కీయింగ్ చేయడానికి కొన్ని ప్రయత్నాలు చేసినప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ తన విభజిత విధేయతల ఉద్రిక్తతతో సతమతమయ్యాడు. చివరకు, పౌలిన్‌తో అతని సంబంధం గురించి హ్యాడ్లీకి తెలిసినప్పుడు, అతను అనివార్యమైన ఘర్షణను ఎదుర్కొన్నాడు.

బహిర్గతాలు  ఘర్షణలు

లోయిర్ వ్యాలీకి వెళ్ళిన ఒక యాత్రలో హ్యాడ్లీ, ఎర్నెస్ట్ యొక్క అవిశ్వాసాన్ని కనుగొంది. ఏదో తేడా ఉందని ఆమె అనుమానించినప్పటికీ, అతను  పౌలిన్ సన్నిహితంగా ఉన్నారని సూచనలు అందిన తర్వాత ఆమె ఎర్నెస్ట్‌ను నిలదీసింది. ఎర్నెస్ట్ స్పందన ఆత్మరక్షణతో కూడుకున్నది, ఇది తన వివాహంలోని గందరగోళానికి బాధ్యతను అంగీకరించకుండా, నిందను ఇతరులపైకి మళ్ళించే అతని పద్ధతిని ప్రతిబింబించింది.

హ్యాడ్లీ యొక్క సందిగ్ధత

ఎర్నెస్ట్ వ్యవహారం సాగుతున్న కొద్దీ, హ్యాడ్లీకి తాను చిక్కుకుపోయాననే భావన పెరిగింది. వారి వివాహం మొదట్లో సంతోషంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆ బంధం నిలవదని ఆమెకు క్రమంగా బోధపడసాగింది.

తన నిస్సహాయతా భావాలను ఎదుర్కోవడానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వడంతో, వైవాహిక బాధ్యతలను నిర్వర్తించడం ద్వితీయ స్థానానికి వెళ్లిపోయింది.

ఎర్నెస్ట్ రచనా ప్రస్థానం

ఈ గందరగోళ సమయంలో, హెమింగ్‌వే రచనలో పూర్తిగా నిమగ్నమై, తన కొన్ని ముఖ్యమైన చిన్న కథలను రచించాడు, అయితే “టుడే ఈజ్ ఫ్రైడే” కథకు మిశ్రమ సమీక్షలు వచ్చాయి.

అతని నవల “ది టొరెంట్స్ ఆఫ్ స్ప్రింగ్” ప్రచురణపై అంచనాలు నెలకొన్నాయి, కానీ అది చివరికి విమర్శలు  ప్రశంసలు రెండింటినీ అందుకుంది.

స్నేహితులు  మార్గదర్శకుల పాత్ర

స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ “ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” పై విమర్శనాత్మక అభిప్రాయాన్ని అందించాడు, ఇది ఆ రాతప్రతిని మరింత ప్రభావవంతమైన కథనంగా తీర్చిదిద్దడంలో సహాయపడింది. ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మార్గదర్శకత్వం పట్ల ఎర్నెస్ట్‌కు అసంతృప్తి ఉన్నప్పటికీ, అది చివరికి అతని రచనకు ప్రయోజనం చేకూర్చింది. ఎర్నెస్ట్ మరియు అతని స్నేహితుల మధ్య ఉన్న సంబంధాలు, ఈ కాలంలో వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సంబంధాలు పెనవేసుకుపోవడాన్ని ప్రతిబింబించాయి.

విడిపోవడం మరియు పునరాలోచన

హ్యాడ్లీతో తన వివాహేతర సంబంధం  ఆమె నుండి విడిపోవడం వల్ల కలిగే పరిణామాలతో ఎర్నెస్ట్ సతమతమవుతున్నప్పుడు, అతను పౌలిన్‌తో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు జరపడం ప్రారంభించాడు. ఇది వారి మధ్య ఉన్న ఆకర్షణ యొక్క లోతును  వారు ఎదుర్కొన్న సంక్లిష్టతలను వెల్లడించింది. వారి నిబద్ధత చెక్కుచెదరనిదిగా కనిపించినప్పటికీ, వారి పరిస్థితి యొక్క భావోద్వేగ ఒత్తిడి వారి జీవితాలపై ప్రభావం చూపుతూనే ఉంది.

రాబోయే మార్పులు  నిర్ణయాలు

1926 వేసవి కాలంలో ఎర్నెస్ట్, హ్యాడ్లీ మరియు పౌలిన్‌ల మధ్య ప్రేమ త్రిభుజం ఎలా పరిణామం చెంది, చివరికి విడిపోవడానికి ఒక ఒప్పందంతో ముగిసిందో ఈ కథనం వివరిస్తుంది. హ్యాడ్లీ  పౌలిన్ ఇద్దరూ ప్రేమ, విశ్వాసం  ఆశయం యొక్క సంక్లిష్టతల మధ్య తమ అనిశ్చిత భవిష్యత్తును వెతుక్కోవాల్సి వచ్చింది.

ప్రేరణ

ముఖ్య విషయం: భావోద్వేగ నిజాయితీ మరియు బాధ్యత

జీవిత స్ఫూర్తి: సంబంధాలలోని కల్లోలభరితమైన జలాల్లో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, 11వ అధ్యాయంలో హెమింగ్‌వే అనుభవం నుండి ఒక ముఖ్యమైన విషయం ప్రత్యేకంగా నిలుస్తుంది: భావోద్వేగ నిజాయితీ యొక్క ప్రాముఖ్యత మరియు ఒకరి చర్యలకు బాధ్యత వహించడం. మీరు దీని గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, హేమింగ్‌వే యొక్క హ్యాడ్లీ మరియు పౌలిన్‌ల మధ్య సంఘర్షణ వలె, మనం కూడా పరస్పర విరుద్ధమైన విధేయతలు లేదా కోరికల మధ్య ఎంత తరచుగా చిక్కుకుపోతామో పరిగణించండి. మన భావాల గురించిన సత్యాన్ని మరియు మన ఎంపికల పర్యవసానాలను ఎదుర్కోవడం వ్యక్తిగత సమగ్రతకు మరియు మన సంబంధాల ఆరోగ్యానికి కీలకమని ఈ అధ్యాయం హృద్యంగా గుర్తుచేస్తుంది. అసౌకర్యంగా ఉన్నప్పటికీ, నిజాయితీని స్వీకరించడం ద్వారా, మీరు మీ పరస్పర చర్యలను మార్చుకోవచ్చు మరియు మీ యొక్క మరింత ప్రామాణికమైన రూపంలోకి ఎదగవచ్చు, ఇది చివరికి లోతైన బంధాలకు మరియు మరింత సంతృప్తికరమైన జీవితానికి దారితీస్తుంది.

Chapter 12

ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” విజయం

అక్టోబర్ 1926లో ప్రచురించబడిన “ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” గణనీయమైన ప్రశంసలను పొందింది  ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే దృష్టిని అతని వైవాహిక సమస్యల నుండి మళ్లించింది. విమర్శకులు ఈ నవలను దాని ఉత్కంఠభరితమైన కథనం  అద్భుతమైన సంభాషణల కోసం ప్రశంసించారు, అయితే కొన్ని ప్రతికూల సమీక్షలు దాని పాత్రలను నీచమైనవిగా  అనైతికమైనవిగా విమర్శించాయి. హెమింగ్‌వే, ఈ విమర్శల గురించి తెలుసుకున్నప్పటికీ, ఆరోగ్యకరమైన సందేహాన్ని కొనసాగించాడు  అభిప్రాయ భేదాల పట్ల ఆసక్తిని కనబరిచాడు, ఈ వివాదమే అమ్మకాలను పెంచుతుందని సూచించాడు.

నవలపై హెమింగ్‌వే యొక్క ప్రతిబింబాలు

మిశ్రమ సమీక్షలు ఉన్నప్పటికీ, హెమింగ్‌వే “ది సన్ ఆల్సో రైజెస్” లోని లోతైన ఇతివృత్తాలపై ప్రతిబింబించాడు. పాఠకులు తరచుగా పుస్తకంలోని విషాద అంశాలను ఉపరితలమైనవిగా పొరబడ్డారని, జీవితంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న ఆడంబరాన్ని తెలియజేయాలనే కోరికను వ్యక్తం చేశారని అతను వాదించాడు. అతను ఆ నవలలోని సూక్తుల పట్ల ప్రత్యేకంగా ఆసక్తి కనబరిచాడు, దాని ప్రధాన ఇతివృత్తం తన తరం విలువలపై విమర్శ కాదని, భూమి యొక్క శాశ్వత స్వభావమేనని గమనించాడు.

సాంస్కృతిక ప్రభావం మరియు వారసత్వం

ఈ నవల ‘లాస్ట్ జనరేషన్’ (Lost Generation)కు ఒక కీలక మలుపుగా నిలిచింది; మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత ఆ తరానికి చెందిన పాత్రలు ఎదుర్కొన్న అస్తిత్వపరమైన సంఘర్షణలను ఇది కళ్లకు కట్టినట్లు చూపింది. కథనంలోని కఠినమైన వాస్తవికత మరియు పాత్రలను ఆదర్శీకరించడానికి నిరాకరించడం వంటి అంశాలు సంప్రదాయ కథన శైలికి భిన్నంగా ఉంటూ, 20వ శతాబ్దపు అమెరికన్ సాహిత్యానికి ఒక కొత్త దిశను నిర్దేశించాయి.

Chapter 13

ఎర్నెస్ట్ నవల మరియు రచనా పోరాటాలు

1928లో ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే మరియు అతని భార్య పౌలిన్ స్విట్జర్లాండ్‌కు చేరుకునే సమయానికి, అతను జిమ్మీ క్రేన్ అనే యువ కథానాయకుడితో కూడిన ఒక కొత్త నవలలో గణనీయమైన భాగాన్ని రాశాడు.

మూడవ వ్యక్తి దృక్కోణాన్ని ఉపయోగించడంలో మొదట్లో కలిగిన ఉత్సాహాన్ని అతను ఆస్వాదించినప్పటికీ, పాత్రల చిత్రణ మరియు కథనం అతన్ని ఆకట్టుకోలేకపోయాయి, దీనివల్ల వారు గ్స్టాడ్ నుండి బయలుదేరడానికి ముందే ఆ నవలను వదిలివేయవలసి వచ్చింది.

గాయం మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

ఒక స్కీయింగ్ యాత్రలో, జరిగిన ప్రమాదం కారణంగా హెమింగ్‌వే కంటికి తీవ్రమైన గాయం అయింది, దీని ఫలితంగా కోలుకోవడానికి చాలా కాలం పట్టింది.

ఈలోగా, పౌలిన్ గర్భవతిగా ఉండి, బిడ్డను అమెరికాలో కనాలని తన కోరికను వ్యక్తం చేసింది. ఎర్నెస్ట్ అదనపు ఆరోగ్య సమస్యలను ఎదుర్కొన్నాడు, వాటిలో బాత్రూంలో జరిగిన ఒక ప్రమాదానికి కుట్లు వేయవలసి రావడం, దాని ఫలితంగా అతని నుదుటిపై శాశ్వతమైన మచ్చ ఏర్పడటం కూడా ఉన్నాయి. కుటుంబ సంబంధాలు బలంగానే ఉన్నాయి, పౌలిన్ అర్కాన్సాస్‌లోని తన బంధువులను కలవడానికి ఎంతో ఆసక్తిగా ఉంది.

సంబంధాలు మరియు సామాజిక జీవితం

ఎర్నెస్ట్‌కు మహిళల పట్ల, ముఖ్యంగా లెస్బియన్‌లుగా తమను తాము గుర్తించుకునే వారి పట్ల ఉన్న ఆకర్షణ, అతని సామాజిక నెట్‌వర్క్‌ను మరియు లింగ పాత్రలపై అతని అభిప్రాయాలను ప్రభావితం చేసింది. ఈ మహిళల పట్ల అతనికున్న అభిమానం అతని సంభాషణలలో స్పష్టంగా కనిపించేది, ఎందుకంటే వారి జీవితాల గురించిన లోతైన విషయాలు తెలుసుకోవడం అతనికి ఆసక్తికరంగా అనిపించేది. హెమింగ్‌వేలు చివరకు అమెరికాకు తిరిగి వెళ్ళడానికి సిద్ధమయ్యారు, కీ వెస్ట్‌లో తమ రాబోయే పర్యటన గురించి ఉత్సాహంగా ఉన్నారు.

కీ వెస్ట్‌లో జీవితం మరియు ‘ఎ ఫేర్‌వెల్ టు ఆర్మ్స్’ రచన

కీ వెస్ట్‌కు చేరుకున్న వెంటనే, హెమింగ్‌వే ఆ ద్వీప జీవనశైలికి త్వరగా అలవాటుపడ్డారు, లోతైన సముద్రంలో చేపలు పట్టడంపై మరియు తన నవల, *ఎ ఫేర్‌వెల్ టు ఆర్మ్స్* రాయడంపై దృష్టి పెట్టారు. అతను మధ్యలోనే ఆపేసిన తన ప్రాజెక్ట్ నుండి ఈ కొత్త రచనకు మారడానికి, ఆ ద్వీపం యొక్క ఉత్సాహభరితమైన సంస్కృతిలో లీనమవడం మరియు స్థానిక జాలర్లతో స్నేహాలు దోహదపడ్డాయి. అతనితో కలిసి చేపలు పట్టడానికి ఇష్టపడే స్నేహితుల సందర్శనలు కూడా ఈ కాలక్షేపాలలో కొన్ని.

ఆర్థిక ఆందోళనలు మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

భర్తగా  తండ్రిగా ఎర్నెస్ట్ ఆర్థిక బాధ్యతలతో సతమతమయ్యాడు. కుటుంబాన్ని పోషించవలసి రావడం పట్ల అతను విసుగు చెందినా, సాహిత్య మార్గాల ద్వారా స్థిరమైన ఆదాయాన్ని సంపాదించడానికి చురుకుగా ప్రయత్నించాడు. పెరుగుతున్న తన బాధ్యతల కారణంగా, రాబోయే తన పుస్తకం కోసం ఉదారమైన ముందస్తు చెల్లింపు కోసం చర్చలు జరిపాడు, అలాగే మెరుగైన మార్కెటింగ్ ప్రయత్నాల కోసం తన ఎడిటర్‌కు ఆవశ్యకతను తెలియజేశాడు.

పిగ్గాట్‌కు తిరుగు ప్రయాణం

వివిధ రాష్ట్రాల మధ్య సుడిగాలి పర్యటన తర్వాత, హెమింగ్‌వే కుటుంబం పిగ్గాట్‌లో స్థిరపడటానికి ముందు పౌలిన్ కుటుంబం వద్దకు తిరిగి వచ్చింది. ఎర్నెస్ట్ తమ మొదటి బిడ్డ రాక కోసం సిద్ధపడటానికి ముందు తన రాతప్రతిని పూర్తి చేయడానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు, అదే సమయంలో కుటుంబ బాధ్యతలు మరియు రచనా కార్యకలాపాలను సమతుల్యం చేసుకున్నాడు.

పాట్రిక్ జననం  మరణంపై ఆలోచనలు

పౌలిన్‌కు సిజేరియన్ ఆపరేషన్ జరిగింది, దాని ఫలితంగా వారి కుమారుడు పాట్రిక్ జన్మించాడు. వారు తల్లిదండ్రులుగా తమ కొత్త పాత్రలలో స్థిరపడినప్పుడు, తన తండ్రి మానసిక ఆరోగ్యంపై హెమింగ్‌వే ఆందోళనలు కుటుంబ లేఖలు మరియు సంభాషణలలో వ్యక్తమయ్యాయి.

విషాదకరంగా, ఈ కాలం తర్వాత కొద్దికాలానికే ఎడ్ హెమింగ్‌వే ఆత్మహత్య చేసుకోవడంతో, కుటుంబంలో పునరాలోచనలు మరియు ఉద్రిక్తతలు నెలకొన్నాయి.

అంతిమ పరస్పర సంబంధాలు మరియు నియంత్రణ, బాధ్యతలకు సంబంధించిన అంశాలు

ఎడ్ హెమింగ్‌వే మరణం తర్వాత, ఎర్నెస్ట్ కుటుంబ పెద్దగా బాధ్యతలు స్వీకరించి, తన తల్లి మరియు తోబుట్టువుల ఆర్థిక భారాన్ని తనపై వేసుకున్నాడు. కుటుంబ సభ్యులతో అతని వ్యవహారశైలి వారి గతాన్ని, ఆప్తులను కోల్పోవడం వల్ల ఏర్పడిన పరిస్థితులను మరియు కుటుంబంలో అతను నాయకత్వ పాత్రను చేపట్టడాన్ని ప్రతిబింబించే లోతైన ఉద్రిక్తతలను వెల్లడించింది. అపరాధ భావన మరియు కుటుంబ బంధాల మధ్య ఎర్నెస్ట్ సంఘర్షణకు గురయ్యాడు; ఇది విషాద పరిస్థితుల్లోని మానవ సంబంధాల సంక్లిష్టతను తెలియజేస్తుంది.

Chapter 14

కీ వెస్ట్‌లో ఎర్నెస్ట్ జీవితం యొక్క అవలోకనం

కీ వెస్ట్‌లోని ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే ఇల్లు ఒక సందడిగా ఉండే వాతావరణం. అక్కడ అతను *ఎ ఫేర్‌వెల్ టు ఆర్మ్స్* నవలను సవరించడంపై పనిచేశాడు.

మాన్యుస్క్రిప్ట్‌ను టైప్ చేయడంలో తన సోదరి సన్నీ మరియు పౌలిన్‌ల సహాయం తీసుకున్నాడు.

కుటుంబ సంబంధాలలో ఆప్యాయత, ఉద్రిక్తతలు ప్రతిబింబించేవి.

ముఖ్యంగా, తన తండ్రి మరణం తర్వాత, తల్లితో ఎర్నెస్ట్ సంబంధం సంక్లిష్టంగా మారింది.

స్నేహితులు మరియు ఎడిటర్‌లతో ఎర్నెస్ట్ సంబంధాలు

ఎర్నెస్ట్ ఎడిటర్, మాక్స్ పెర్కిన్స్, కీ వెస్ట్‌లో అతన్ని సందర్శించాడు.

వారు కలిసి చేపల వేటకు వెళ్లిన యాత్రలకు అతను ఎంతగానో ముగ్ధుడయ్యాడు.

అతను ఆ నవలను ఎంతగానో మెచ్చుకుని, తన అభిమానాన్ని వ్యక్తం చేశాడు.

అయితే, ఎర్నెస్ట్ తండ్రి మరణం తర్వాత ఆర్థిక ఇబ్బందులు తలెత్తాయి. దీంతో అతను తన తల్లికి, తోబుట్టువులకు ఆర్థికంగా సహాయం చేయవలసి వచ్చింది.

కుటుంబ పోరాటాలు మరియు వ్యక్తిగత నష్టం

ఎర్నెస్ట్ తన తల్లికి ఆర్థికంగా అండగా నిలిచాడు, కుటుంబ అప్పుల బాధ్యతను స్వీకరించాడు, అదే సమయంలో తన తండ్రి ఆత్మహత్య తర్వాత కలిగిన భావోద్వేగ గందరగోళాన్ని కూడా ఎదుర్కొన్నాడు. అతనికి తన తండ్రి తుపాకీతో సహా కుటుంబ వారసత్వ వస్తువులు లభించాయి, ఇది వారి సంబంధాన్ని మరింత క్లిష్టతరం చేసింది.

మత్స్యకారుడి తత్వం మరియు సోదరభావం

హెమింగ్‌వే  జాన్ డోస్ పాసోస్, వాల్డో పియర్స్ వంటి తోటి రచయితల మధ్య ఉన్న స్నేహభావం, చేపలు పట్టడం మరియు మద్యం సేవించడం చుట్టూ కేంద్రీకృతమైన సోదరభావాన్ని పెంపొందించి, వారి కళాత్మక సంబంధాలను బలపరిచింది. ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌తో ఉద్రిక్తతలు బయటపడటం ప్రారంభమైనప్పటికీ, డోస్ పాసోస్‌తో హెమింగ్‌వే స్నేహం వర్ధిల్లింది.

ఫ్రాన్స్‌కు తిరిగి రావడం  ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్‌తో పెరుగుతున్న ఉద్రిక్తతలు

బంబీని హ్యాడ్లీకి తిరిగి తీసుకురావడంతో సహా, తమ బాధ్యతలను నెరవేర్చడానికి హెమింగ్‌వే కుటుంబం ఐరోపాకు తిరిగి వచ్చింది.

ఎర్నెస్ట్  ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ స్నేహం అనుభవించింది

సాంస్కృతిక మార్పులు మరియు హెమింగ్‌వే కళాత్మక సంఘర్షణలు

స్టాక్ మార్కెట్ పతనం తర్వాత మారుతున్న సాంస్కృతిక పరిసరాల నేపథ్యంలో, ఈ పుస్తకం యొక్క సమయం మరియు ఇతివృత్తాలపై విమర్శకులు తీవ్రంగా చర్చించారు.

హెమింగ్‌వే రచనలు సమకాలీన నిరాశ దృష్టితో చూడబడ్డాయి, ఇది యుద్ధానికి ఇచ్చే సాంప్రదాయ ప్రాధాన్యత నుండి ఒక విచలనాన్ని సూచిస్తుంది.

వ్యక్తిగత సంఘర్షణలు మరియు అపార్థాలు

ఎర్నెస్ట్, ముఖ్యంగా ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్  ఇతర సమకాలీనులతో, రోజురోజుకు మరింత చికాకు పుట్టించే సంబంధాలను ఎదుర్కొన్నాడు.

ఒకరి ప్రతిష్టలు, విమర్శల పట్ల తలెత్తిన అపార్థాల వల్ల ఉద్రిక్తతలు తలెత్తి, ఒకప్పుడు వారి మధ్య ఉన్న గాఢమైన స్నేహం క్షీణించడానికి దారితీశాయి.

ఒక స్నేహం యొక్క ముగింపు  వారసత్వం

ఈ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క సంక్లిష్టమైన వ్యక్తిగత సంబంధాల గతిశీలతను, కళాత్మక పోరాటాలను, మరియు సృజనాత్మక సమాజంలోని స్నేహాలలో వచ్చిన మార్పులను చిత్రీకరిస్తుంది. ఇది హెమింగ్‌వే యొక్క వ్యక్తిగత మరియు సాహిత్య జీవితంలో ముఖ్యమైన మార్పులకు వేదికను సిద్ధం చేస్తుంది. అమెరికన్ సాహిత్యంలో ఒక ప్రముఖ వ్యక్తిగా హెమింగ్‌వే ప్రయాణంలోని ఒక కీలకమైన ఘట్టాన్ని ఈ అధ్యాయం సంగ్రహిస్తుంది.

Chapter 15

న్యూయార్క్ నగరంలోని ముఖ్య సంఘటనలు (జనవరి 1930)

హెమింగ్‌వే కుటుంబం యూరప్‌లో తొమ్మిది నెలలు గడిపిన తర్వాత కీ వెస్ట్‌కు తిరిగి వచ్చింది, మార్గమధ్యంలో న్యూయార్క్ నగరంలో రెండు రోజులు ఆగింది. వారు స్నేహితులను కలుసుకుని, ఎర్నెస్ట్ తల్లి గ్రేస్ మరియు అతని తమ్ముళ్లు, చెల్లెళ్ల కోసం ఆర్థిక ఏర్పాట్లపై చర్చలు జరిపారు. కుటుంబ సభ్యుల విరాళాలతో ఒక ట్రస్ట్ ఫండ్ ఏర్పాటు చేయబడింది, కానీ వారి మధ్య సంబంధాలు దెబ్బతినడం మరియు ఆర్థిక సహాయం గురించి చర్చలు జరగడం ఎర్నెస్ట్, గ్రేస్‌ల మధ్య విభేదాలకు దారితీశాయి.

గ్రేస్ హెమింగ్‌వేతో విభేదం

ఎర్నెస్ట్ తన చదువు కోసం కుటుంబం నుండి ఎటువంటి నిధులు అందలేదని నొక్కి చెబుతూ, తన ఆర్థిక స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించాడు. గ్రేస్ యొక్క దృఢ సంకల్పం ఎర్నెస్ట్ అధికారంతో విభేదించి, వారి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలలో తీవ్రమైన వాగ్వాదాలకు దారితీసింది. వారు ఆర్థిక విషయాలు మరియు భావోద్వేగ ఉద్రిక్తతల గురించి చర్చించుకున్నారు, ఇది వారి మధ్య ఉన్న సంక్లిష్టమైన సంబంధాన్ని వెల్లడించింది.

సంక్లిష్టమైన సంబంధాల సరlలి

చేపలు పట్టడం మరియు కీ వెస్ట్‌లో సామాజిక జీవనం

1930 ప్రారంభంలో, ఎర్నెస్ట్ చేపలు పట్టడంలో గణనీయమైన సమయం గడిపాడు, కీ వెస్ట్‌లో స్నేహితుల బృందాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు. అతను సాధారణ జీవనశైలిని కొనసాగించాడు, తరచుగా అనధికారిక దుస్తులు ధరించి స్థానికులతో సులభంగా కలిసిపోయేవాడు. రచయిత హెమింగ్‌వేను ఒక గౌరవనీయమైన వ్యక్తిగా మరియు కఠినమైన సహచరుడిగా చిత్రీకరించాడు, అతని స్నేహితులలో మారుతున్న వైఖరులను వెల్లడించాడు, వారు అతనిలో రోజురోజుకూ పెరుగుతున్న చిరాకు స్వభావాన్ని గమనించడం ప్రారంభించారు.

గాయాలు మరియు కోలుకోవడం

ఒక కారు ప్రమాదంలో చేయి తీవ్రంగా విరగడంతో ఎర్నెస్ట్ వేట యాత్ర విషాదకరంగా ముగిసింది, ఇది అతను చాలా కాలం కోలుకోవలసి వచ్చింది. ఆసుపత్రిలో అతని బస సోమరితనంతో పోరాటంగా మారింది, బోర్బన్‌కు బానిస కావడం వల్ల ఇది మరింత తీవ్రమైంది. పౌలిన్‌తో అతని సంబంధం సహాయకరంగానే ఉంది, ఇది కష్ట సమయాల్లో వారి వివాహంలోని గతిశీలతను ప్రతిబింబిస్తుంది.

యూరోపియన్ తిరుగు ప్రయాణం మరియు బుల్‌ఫైటింగ్ కోసం సన్నాహాలు

గాయాలు మరియు కోలుకోవడం

ఎర్నెస్ట్ వేట యాత్ర ఒక కారు ప్రమాదంతో విషాదకరంగా ముగిసింది. ఆ ప్రమాదంలో అతని చేయి తీవ్రంగా విరగడంతో, అతను చాలా కాలం పాటు కోలుకోవలసి వచ్చింది. ఆసుపత్రిలో అతని బస సోమరితనంతో పోరాటంగా మారింది, బోర్బన్‌కు బానిస కావడం వల్ల అది మరింత తీవ్రమైం

Chapter 16

జననం మరియు కుటుంబ సంబంధాలు

గ్రెగొరీ హ్యాన్‌కాక్ హెమింగ్‌వే నవంబర్ 12,

1931న, సిజేరియన్ ఆపరేషన్ ద్వారా కష్టమైన ప్రసవం తర్వాత జన్మించాడు. ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే ఒక కుమార్తె కోసం ఆశించాడు, కానీ

గ్రెగొరీ జననంతో అతనికి మరియు పౌలిన్‌కు ఇకపై పిల్లలు పుట్టకూడదనే ఆలోచన ఆగిపోయింది.

ఆ కుటుంబం త్వరలోనే కీ వెస్ట్‌కు తిరిగి వచ్చి, పాక్షికంగా పునరుద్ధరించబడిన ఇంట్లోకి మారింది, ఎర్నెస్ట్ తన రచనలను కొనసాగించాడు.

ఆ గందరగోళ వాతావరణం ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ మరియు పౌలిన్ తమ కొత్త గృహ జీవితంలో ఆనందాన్ని పొందారు.

స్నేహాలు మరియు సందర్శకులతో సంబంధాలు

1932 శీతాకాలంలో స్నేహితుల సందర్శనలు ఎక్కువగా ఉండేవి, ఇవి తరచుగా ఎర్నెస్ట్‌కు మరియు అతని అతిథులకు మధ్య ఉద్రిక్తతను సృష్టించాయి.

ముఖ్యంగా, అపార్థాల వల్ల విభేదాలు తలెత్తాయి, దీనికి ఉదాహరణగా ఆర్చీ మాక్‌లీష్‌తో జరిగిన ఒక వాడివేడి చేపల వేట యాత్రను చెప్పవచ్చు. ఆ సంఘటన ఇద్దరినీ కలవరపరిచినప్పటికీ, చివరికి వారి స్నేహాన్ని మరింత బలపరిచింది.

ఈ సంబంధాలలో తన లోపాలను ఎర్నీ గుర్తించాడు, ఇది అతన్ని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాల ద్వారా సయోధ్య కోరుకునేలా చేసింది.

క్యూబా సంబంధాలు

హెమింగ్‌వే కుటుంబం క్యూబా నివాసితులతో, ముఖ్యంగా గ్రాంట్ మరియు జేన్ మేసన్‌లతో స్నేహాలు పెంచుకుంది, ఇది క్యూబా పర్యటనలకు మరియు లోతైన సముద్రంలో చేపలు పట్టడంపై పెరుగుతున్న అభిరుచికి దారితీసింది.

జేన్‌తో ఎలాంటి ప్రేమ సంబంధం లేనప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ యొక్క పోటీతత్వం వికసించింది. వారు ఒకరినొకరు మెచ్చుకుంటూ, తరచుగా ఒకరి సాంగత్యాన్ని మరొకరు ఆస్వాదిస్తూ, ఒక సన్నిహిత బంధాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు.

వయోమింగ్‌లో వేసవి

కుటుంబం యొక్క వయోమింగ్ వేసవి పర్యటనల మధ్యలో అనారోగ్యం మరియు ప్రయాణ సవాళ్లు ఎదురయ్యాయి, ఇది జీవితాన్ని మరియు పిల్లలను నిర్వహించడంలో ఉన్న ఒత్తిళ్లను స్పష్టం చేసింది. అనారోగ్యం మరియు ఆస్తులను నాశనం చేసిన కొట్టం అగ్నిప్రమాదం వంటి ఎదురుదెబ్బలు ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ ఈ కాలంలో అనేక ముఖ్యమైన చిన్న కథలను రచించాడు.

రచనల విమర్శనాత్మక స్పందన

“డెత్ ఇన్ ది ఆఫ్టర్‌నూన్”కు లభించిన స్పందన, మారుతున్న సాహిత్య ప్రపంచాన్ని స్పష్టం చేసింది. దీనిపై వచ్చిన సమీక్షలు ఆలోచనాత్మకమైన ప్రశంసల నుండి కఠినమైన విమర్శల వరకు ఉన్నాయి, ఇది సాహిత్య విమర్శకులపై ఎర్నెస్ట్ యొక్క నిరాశను మరింత పెంచింది. స్నేహితులతో అతని ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు అతనిలోని చేదును, కొన్ని విమర్శలలోని వ్యక్తిగత స్వభావాన్ని బయటపెట్టాయి. ముఖ్యంగా, అతని పౌరుషాన్ని, కళాత్మక సమగ్రతను ప్రశ్నించిన విమర్శలు అతడిని మరింత ఆత్మపరిశీలనకు పురికొల్పాయి.

కుటుంబ సంబంధాలలో ఉద్రిక్తతలు: తన సోదరి కారోల్, జాన్ ఫెంట్రెస్ గార్డనర్‌ను వివాహం చేసుకోబోతోందని ఎర్నెస్ట్‌కు తెలిసినప్పుడు వారి మధ్య ఉద్రిక్తతలు తలెత్తాయి. ఇది అతనిలోని రక్షణాత్మక ప్రవృత్తులను, తండ్రి పాత్రను మేల్కొల్పింది. వారి ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు తీవ్రమయ్యాయి. ఆమె ధిక్కారం పట్ల ఎర్నెస్ట్‌కు కలిగిన ఆగ్రహం కుటుంబ బంధాలను అధిగమించడంతో, వారి మధ్య శాశ్వతమైన చీలిక ఏర్పడింది.

గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్‌తో సంఘర్షణ

గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్ రాసిన ఆత్మకథ, వారి గత స్నేహాన్ని చిత్రిస్తూ, అతని వ్యక్తిత్వంపై విమర్శనాత్మక పరిశీలనలను పరిచయం చేయడంతో ఎర్నెస్ట్ అసంతృప్తి మరింత పెరిగింది.

ఆమె వ్యాఖ్యలు ఎర్నెస్ట్‌లో ద్వేషాన్ని రగిలించాయి, వారి ఒకప్పటి సన్నిహిత సంబంధం యొక్క పెళుసైన పునాదులను ఎత్తిచూపుతూ,

ప్రజల అభిప్రాయం పట్ల అతని సున్నితత్వాన్ని తీవ్రతరం చేశాయి.

ముగింపు

16వ అధ్యాయం హెమింగ్‌వే యొక్క వ్యక్తిగత సంబంధాలు, సాహిత్య ప్రస్థానం మరియు కుటుంబ అంచనాలలోని సంక్లిష్టతలను విశ్లేషిస్తుంది. సృజనాత్మక విజయాలు మరియు తీవ్రమైన విమర్శలు రెండింటితో నిండిన కాలంలో, బహిరంగ వ్యక్తిత్వానికి మరియు వ్యక్తిగత పోరాటాలకు మధ్య అతను పడిన సంఘర్షణను ఇది వివరిస్తుంది

సశేషం

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –21-9-26-ఉయ్యూరు .

అమెరికా జాతీయకవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర-4

The Good Gray Poet

మంచి బూడిదరంగు కవి

విట్మన్ తన ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో సురక్షితంగా ఉన్నానని భావిస్తున్న తరుణంలో, పరిస్థితి అదుపు తప్పింది. 1865 మే నెలలో, అయోవాకు చెందిన జేమ్స్ హార్లాన్ కొత్త అంతర్గత వ్యవహారాల కార్యదర్శిగా ప్రమాణ స్వీకారం చేసి, వెంటనే తన విభాగాన్ని ప్రక్షాళన చేసేందుకు పూనుకున్నారు. అనవసరమైన పదవులను రద్దు చేయాలని, అలాగే “నైతిక ప్రవర్తన” సందేహాస్పదంగా ఉన్న ఏ ఉద్యోగినైనా తొలగించాలని ఆయన ఆదేశాలు జారీ చేశారు. హార్లాన్ ఒక శక్తివంతమైన వ్యక్తి—మాజీ యు.ఎస్. సెనేటర్, మెథడిస్ట్ మతగురువు,  అయోవా వెస్లియన్ కళాశాల అధ్యక్షుడు—ఆయన విట్మన్ వద్ద ఉన్న 1860 నాటి ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ వర్కింగ్ కాపీని (కార్యాలయంలో పని తక్కువగా ఉన్నప్పుడు తన కవితలను సవరించుకోవడానికి కవి దానిని తన డెస్క్‌లో ఉంచుకునేవారు) చూసి దిగ్భ్రాంతి చెందారు. జూన్ 20న, విట్మన్‌కు (అంతర్గత వ్యవహారాల శాఖలోని పలువురు ఇతర ఉద్యోగులతో పాటు) తొలగింపు నోటీసు అందింది. విట్మన్ వెంటనే తన ఉద్రేకపూరిత స్నేహితుడైన ఓ‘కానర్‌ను ఆశ్రయించారు, ఆయన ఆ సమయంలో ట్రెజరీ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో పనిచేస్తున్నారు. ఓ‘కానర్, తన వృత్తికి కొంత ప్రమాదం ఉన్నప్పటికీ, తక్షణ చర్య తీసుకున్నాడు: అతను అసిస్టెంట్ అటార్నీ జనరల్, జె. హబ్లీ ఆష్టన్‌ను సంప్రదించాడు. ఆష్టన్, హార్లన్‌తో మాట్లాడగా, హార్లన్ తొలగింపు ఉత్తర్వును రద్దు చేయడానికి తీవ్రంగా వ్యతిరేకించడమే కాకుండా, విట్‌మన్‌కు మరే ఇతర ప్రభుత్వ సంస్థలోనూ ఉద్యోగం రాకుండా అడ్డుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడని తెలిసింది. అంతర్గత వ్యవహారాల శాఖ వెలుపల విట్‌మన్ నియామకంలో జోక్యం చేసుకోకుండా ఆష్టన్ హార్లన్‌ను ఒప్పించాడు, ఆ తర్వాత అటార్నీ జనరల్ జేమ్స్ స్పీడ్‌ను తన కార్యాలయంలో విట్‌మన్‌ను నియమించుకునేలా ఒప్పించాడు. విట్‌మన్ మరుసటి రోజే అటార్నీ జనరల్ కార్యాలయంలో క్లర్క్‌గా చేరాడు, ఆ పనిని బాగా ఇష్టపడ్డాడు (అతను కాన్ఫెడరేట్‌ల నుండి క్షమాభిక్ష అభ్యర్థనల తయారీలో సహాయం చేశాడు మరియు తరువాత అధ్యక్షుడు మరియు క్యాబినెట్ సభ్యులకు అందించడానికి పత్రాలను కాపీ చేశాడు), మరియు 1874లో అనారోగ్యం కారణంగా ఆ ఉద్యోగాన్ని వదులుకునే వరకు కొనసాగించాడు.

విట్మన్‌ను ఉద్యోగం నుండి తొలగించడం గురించిన గొడవ అంతా ఒక్క రోజులోనే ముగిసినట్లు అనిపించింది, కానీ ప్రభుత్వ ఉద్యోగితో పాటు అత్యంత గౌరవనీయమైన సంపాదకుడు, నవలా రచయిత మరియు పాత్రికేయుడు అయిన ఓ‘కానర్, హార్లన్‌పై తన ఆగ్రహాన్ని అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు. నైతికవాది అయిన ఆ అంతర్గత వ్యవహారాల కార్యదర్శికి వ్యతిరేకంగా,  అతని “ఘోరమైన చర్య”కు వ్యతిరేకంగా ఒక తీవ్రమైన విమర్శనాస్త్రం రాయడం ప్రారంభించాడు. ఆ చర్య ఏమిటంటే, “విశ్వ మానవుడు—…పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు అడామస్—ఒక వ్యక్తి కాదు, మానవాళి” అయిన వాల్ట్ విట్మన్‌ను అగౌరవంగా తొలగించడం. ఓ‘కానర్ దాదాపు యాభై పేజీల పాటు హార్లన్‌ను తీవ్రంగా విమర్శిస్తూ, విట్మన్‌ను కీర్తిస్తూ, ఆ కవి యొక్క రచనలను, జీవితాన్ని గట్టిగా సమర్థిస్తూ, అతని ఆసుపత్రి సేవలను, దేశభక్తిని నొక్కిచెబుతూ, ఏదైనా అసభ్యత ఉంటే అది కవిత్వంలో కాదని, హార్లన్ యొక్క “భయంకరమైన సంకుచితత్వపు అర్థరహితంలో” ఉందని పేర్కొన్నాడు. విట్మన్ ఆ రచనపై ఓ‘కానర్‌కు సలహాలు, సూచనలు ఇచ్చాడు. ఓ‘కానర్ దానికి “ది గుడ్ గ్రే పోయెట్” అని పేరు పెట్టాడు, ఆ బిరుదు అప్పటి నుండి విట్మన్‌కు అతుక్కుపోయింది. 1866 సంవత్సరం ప్రారంభంలో ప్రచురించబడిన ఈ కరపత్రం, విట్మన్ పట్ల మారుతున్న ప్రజల దృక్పథంపై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపింది: శరీరం గురించి విట్మన్ యొక్క నిష్కపటతను ఓ‘కానర్ తక్కువ చేసి చూపనప్పటికీ, అతని చేతుల్లో ఆ పరివర్తన ప్రారంభమైంది. అది, లైంగిక విషయాల గురించి రాసే ఒక అనాగరిక, అనైతిక, విచక్షణారహిత, మరియు తీవ్రవాద కవి నుండి, బలమైన అమెరికన్ విలువలు కలిగిన ఒక సాధువులాంటి, పేద, వృద్ధ కవిగా మారింది.

ఈ సమయంలో, విట్మన్ మౌంట్ వెర్నన్‌లోని జార్జ్ వాషింగ్టన్ ఇంటిని సందర్శించాడు. బహుశా, అదుపు తప్పిపోతున్నట్లు అనిపిస్తున్న జాతీయ చరిత్రలో ఏదైనా స్థిరమైన ఆధారం కోసం వెతుకుతూ ఉండవచ్చు. ప్రతిచోటా, అమెరికా పునర్నిర్వచించబడుతోంది, మరియు విట్మన్ ఇప్పుడు అమెరికా భవిష్యత్తు గురించి సూచనలు, సమాధానాలు, సలహాల కోసం వెతుకుతున్నాడు. అతను పునర్నిర్మాణంపై జరిగిన కొన్ని తీవ్రమైన కాంగ్రెస్ చర్చలకు హాజరయ్యాడు, కానీ కొత్తగా విముక్తి పొందిన బానిసలకు పౌరసత్వం  ఓటు హక్కు వంటి తీవ్రమైన ప్రశ్నలపై తన వైఖరుల గురించి దాటవేస్తూనే ఉన్నాడు; యుద్ధానికి ముందు బానిసత్వం విస్తరణను వ్యతిరేకించిన అతను, యుద్ధం తర్వాత పునర్నిర్మించబడిన అమెరికాలో విముక్తి పొందిన బానిసల పాత్ర గురించి ఇప్పుడు గందరగోళానికి గురయ్యాడు. అతను బేస్బాల్ ఆటలకు హాజరయ్యాడు; అంతర్యుద్ధం నుండి తిరిగి వచ్చిన సైనికులు, సైనిక శిబిరాలలో ఈ ఆటను నేర్చుకుని, దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాలలో జట్లను ఏర్పాటు చేయడం ప్రారంభించడంతో, ఈ కొత్త క్రీడ వేగంగా జాతీయ క్రీడగా మారుతోంది. విట్మన్ దీనిని “అమెరికా ఆట” అని పిలిచిన మొదటి వ్యక్తి అవుతాడు, “అమెరికన్ వాతావరణం యొక్క చురుకుదనం, వేగం, ఉత్సాహం”తో. బహుశా ఈ ఐక్యతా క్రీడ దేశానికి మళ్ళీ ఒకే గుర్తింపును ఇవ్వడానికి సహాయపడగలదు: మన చట్టాలు మరియు రాజ్యాంగం వలె “మన చారిత్రక జీవితం యొక్క మొత్తానికి” ఈ ఆట కూడా అంతే ముఖ్యమైనదని అతను చెప్పాడు. మరియు అతను లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రేపై పనిచేశాడు.

మన చట్టాలు మరియు రాజ్యాంగం వలె “చారిత్రక జీవితం” అని ఆయన భావించారు. మరియు ఆయన ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ పై పనిచేశారు, తన 1860 ఎడిషన్‌ను నిరంతరం సవరించారు (హార్లాన్ తన డెస్క్‌లో కనుగొన్న, గుర్తులు పెట్టిన కాపీ ఇంకా ఆయన వద్దే ఉంది), తన పుస్తకం అమెరికన్ గుర్తింపుకు ఒక సంఘటిత శక్తిగా ఎలా అభివృద్ధి చెందగలదో అనే మార్గం కోసం వెతికారు.

‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ పునర్నిర్మాణం

1866 ఆగస్టు మరియు సెప్టెంబరు నెలల్లో, ‘లీవ్స్‘ యొక్క కొత్త ఎడిషన్ ముద్రణకు ఏర్పాట్లు చేయడానికి ఆయన తన ఉద్యోగానికి సెలవు తీసుకుని న్యూయార్క్ వెళ్లారు. అక్కడ ఉన్నప్పుడు, ఆయన వేగంగా మారుతున్న  విపరీతంగా విస్తరిస్తున్న న్యూయార్క్ నగరాన్ని అనుభవించారు—ఆయన సెంట్రల్ పార్క్‌లో తిరిగారు, పడవ ప్రయాణాలు చేశారు,  తన స్టేజ్-డ్రైవర్  ఫెర్రీ-బోట్-వర్కర్ స్నేహితులతో స్నేహాన్ని పునరుద్ధరించుకున్నారు,  ఆయన ‘లీవ్స్‘ యొక్క టైప్‌సెట్టింగ్‌ను పర్యవేక్షించారు, ఇది చివరకు సంవత్సరం చివరిలో వెలువడింది, అయినప్పటికీ టైటిల్ పేజీపై పుస్తకం 1867 అని తేదీ వేయబడింది.

1867 ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ అన్ని ఎడిషన్‌లలోకెల్లా అత్యంత అజాగ్రత్తగా ముద్రించబడింది  అత్యంత గందరగోళంగా ఉంది. విట్‌మన్‌కు టైప్‌సెట్టర్‌లతో సమస్యలు ఉండేవి, వారి ఆ రచన దోషాలతో నిండిపోయింది. అతను ఆ పుస్తకాన్ని ఐదు విభిన్న రూపాల్లో బైండింగ్ చేశాడు: కొన్నింటిలో కేవలం ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ కొత్త ఎడిషన్ మాత్రమే ఉండగా, కొన్నింటిలో ‘లీవ్స్‘ తో పాటు ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ కూడా ఉన్నాయి; కొన్నింటిలో ‘లీవ్స్‘, ‘డ్రమ్-టాప్స్‘, మరియు ‘సీక్వెల్‘ ఉన్నాయి; కొన్నింటిలో వీటన్నింటితో పాటు ‘సాంగ్స్ బిఫోర్ పార్టింగ్‘ అనే మరో కొత్త సంకలనం ఉంది; మరికొన్నింటిలో కేవలం ‘లీవ్స్‘ మరియు ‘సాంగ్స్ బిఫోర్ పార్టింగ్‘ మాత్రమే ఉన్నాయి. తన పుస్తకం ఏ రూపంలో ఉండాలనే దానిపై అతను స్పష్టంగా గందరగోళానికి గురయ్యాడు. ‘లీవ్స్‘ చరిత్ర తన చరిత్రకు సమాంతరంగా ఉందని, ఆ రెండు చరిత్రలూ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు అమెరికా చరిత్రను ప్రతిబింబిస్తాయని అతను ఎల్లప్పుడూ నమ్మేవాడు. అందువల్ల, అంతర్యుద్ధాన్ని తన పుస్తకంలోకి చేర్చుకోవడానికి విట్మన్ చేసిన మొదటి తాత్కాలిక ప్రయత్నంగా మనం 1867 ఎడిషన్‌ను చదవవచ్చు. కొన్ని సంచికల వెనుక భాగంలో ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ మరియు ‘సీక్వెల్‘ ముద్రిత పేజీలను అక్షరాలా కుట్టడం ద్వారా, అతను ఒక వికారమైన పాఠ్య ప్రభావాన్ని సృష్టించాడు. అతను తన యుద్ధం మరియు విభజన కవితలను, ఏకీకరణ మరియు వివక్షరాహిత్యం గురించిన తన కవితలకు జోడిస్తున్నప్పుడు, పేజీల అమరిక , ఫాంట్ విచ్ఛిన్నమవుతాయి. యూనియన్ పరిరక్షించబడింది, కానీ ఈ తొలగించబడిన  అలంకరణ లేని రూపం… కవి చిత్రపటం లేని ‘లీవ్స్‘ ఏకైక సంచిక అయిన ఈ సంపుటి, ఒక రకమైన బలవంతపు సయోధ్యాన్ని, అంటే ఇప్పుడు ప్రతిదీ పునర్వ్యవస్థీకరించుకోవలసిందేనన్న గుర్తింపును వ్యక్తపరుస్తుంది. దేశం వలెనే, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ కూడా ఇప్పుడు ఒక సుదీర్ఘ కాలంలోకి ప్రవేశిస్తోంది. పునర్నిర్మాణం.

1867 సంచికలో స్పష్టంగా కనిపించే నిర్మాణపరమైన సమస్యలను పరిష్కరించే ప్రయత్నంలో, విట్మన్ ‘లీవ్స్‘ను నిరంతరం పునర్వ్యవస్థీకరిస్తూ, కత్తిరిస్తూ, మరియు జోడిస్తూ ఉండేవాడు. 1870 నాటికి, ఐదవ సంచిక వెలువడినప్పుడు ‘లీవ్స్‘ పూర్తిగా కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకుంది (శీర్షిక పేజీపై వేర్వేరు తేదీల కారణంగా దీనిని 1871-72 సంచికగా పిలుస్తారు, కానీ వాస్తవానికి ఇది మొదట 1870లోనే ముద్రించబడింది). 1867 సంచిక వలెనే, అనేక రూపాలలో వెలువడిన ఈ సంక్లిష్టమైన సంచిక, అంతర్యుద్ధాన్ని మరియు దాని పర్యవసానాలను తన పుస్తకంలో పూర్తిగా ఇముడ్చుకోవడానికి విట్మన్ చేసిన ప్రయత్నాన్ని వెల్లడిస్తుంది. ఎందుకంటే, ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ కవితలకు వాటి స్వంత “సమూహం” కేటాయించబడినప్పటికీ, అవి ‘లీవ్స్‘లోని ఇతర భాగాలలో కూడా చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. అలాగే, కొన్నిసార్లు సూక్ష్మమైన చిన్న చేర్పులు మరియు మార్పుల రూపంలో యుద్ధ అనుభవం మిగిలిన కవితలలోకి కూడా వ్యాపించింది. ఈ సంచికలో కొన్ని కీలకమైన కవితా సమూహాలు ఉన్నాయి, అవి ఇక్కడ కనిపించి, ఆ తర్వాత బాగా ప్రసిద్ధి చెందిన 1881 కూర్పులో అదృశ్యమవుతాయి; 1871-72 సంచికలో, “యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత కవాతులు” మరియు “తిరుగుబాటు గీతాలు” అనే రెండు కవితా సమూహాలు, ఈ సంచిక స్పందించే పునర్నిర్మాణ కాలపు ఉద్వేగభరితమైన చారిత్రక క్షణాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.

1867 నాటి ‘లీవ్స్‘ నుండి మరింత సమగ్రంగా రూపొందించబడిన 1871-1872 నాటి ‘లీవ్స్‘గా అభివృద్ధి చెందే క్రమంలో, విట్మన్ రచనల మొదటి బ్రిటిష్ సంచిక అయిన ‘పోయమ్స్ బై వాల్ట్ విట్మన్‘ (1868)కు సంపాదకత్వం వహించిన ఆంగ్ల రచయిత విలియం మైఖేల్ రోసెట్టి మధ్యంతర కృషి విట్మన్‌కు సహాయపడింది. రోసెట్టి కవితలను అమర్చిన విధానం, విట్మన్ తన రచనలో కొత్త అవకాశాలను చూడటానికి సహాయపడింది, ప్రత్యేకంగా ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ను ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ అనే బృహత్కార్యంలో ఎలా ఏకీకృతం చేయవచ్చో ఆయన గ్రహించారు. అయితే, బ్రిటిష్ పాఠకుల సున్నితత్వానికి అనుగుణంగా విట్మన్ రచనలను శుద్ధి చేయాలని రోసెట్టి విశ్వసించాడు. ఆంగ్ల సంచిక వెలువడుతున్న కొద్దీ, సెన్సార్ చేయాలన్న రోసెట్టి సూచనలపై విట్మన్ పలు వైఖరులు తీసుకున్నాడు. ఒకసారి (తన స్నేహితుడైన మాన్‌క్యూర్ కాన్వే ద్వారా) “ఫాదర్-స్టఫ్” మరియు “ఒనానిస్ట్” అనే పదాలకు బదులుగా వేరే పదాలను చేర్చడానికి అనుమతి ఇచ్చినట్లు కనిపించినా, ఆ తర్వాత రోసెట్టితో, “నా రచనల యొక్క శుద్ధి చేయబడిన సంచికను నా స్వంత ఇష్టంతో నేను అంగీకరించలేను, అంగీకరించను” అని చెప్పాడు. విట్మన్ కవితలలో ఒక్క పదాన్ని కూడా మార్చకపోవడమే రోసెట్టి యొక్క దౌత్యపరమైన విధానం (అయితే అతను తరచుగా శీర్షికలను మార్చేవాడు). దానికి బదులుగా, ఒక కవితలో చాలా మంది పాఠకులను నొప్పించవచ్చని లేదా సెన్సార్లను రెచ్చగొట్టవచ్చని, అతను దానిని పూర్తిగా విడిచిపెట్టాడు. రోసెట్టి విట్మన్‌ను ఆంగ్ల భాషలోని గొప్ప కవులలో ఒకరిగా భావించాడు మరియు ఈ కవితల సంకలనం ఇంగ్లాండ్‌లో పూర్తి ముద్రణకు నాంది పలుకుతుందని ఆశించాడు. 1867 నాటి ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘లోని సుమారు సగభాగాన్ని పునర్ముద్రించిన ‘వాల్ట్ విట్మన్ కవితలు‘ విట్మన్‌కు చాలా కీలకమైనది, ఎందుకంటే ఇది అతనికి ఆంగ్ల స్నేహితులను సంపాదించిపెట్టింది, వారు తరువాత అతనికి ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకోవడానికి సహాయపడ్డారు మరియు అట్లాంటిక్‌కు ఇరువైపులా అతని కీర్తిని పెంచారు.

డెమోక్రటిక్ విస్టాస్ , ఇతర కొత్త ప్రాజెక్టులు

1870లో విట్మన్ ‘డెమోక్రటిక్ విస్టాస్‘ , ‘పాసేజ్ టు ఇండియా‘లను ప్రచురించాడు (ఈ రెండు రచనల శీర్షిక పేజీలలో 1871 తేదీ ఉంది). ‘పాసేజ్ టు ఇండియా‘, డెబ్బై ఐదు కవితల సంపుటి, వాటిలో మూడింట ఒక వంతు…

విట్మన్ పక్షవాతం మరియు కామ్డెన్‌కు తరలింపు

వాషింగ్టన్ క్లర్క్‌గా తన ఉద్యోగంతో పాటు, కొనసాగుతున్న తన సాహిత్య ప్రాజెక్టులను సమన్వయం చేసుకుంటూ సాగే విట్మన్ యొక్క స్థిరమైన జీవన విధానం, వరుస ఎదురుదెబ్బల కారణంగా పూర్తిగా మారిపోయింది. 1873 సంవత్సరం అతని జీవితంలోనే అత్యంత క్లిష్టమైన సంవత్సరాలలో ఒకటిగా నిలిచింది. జనవరి 23న, అతనికి పక్షవాతం వచ్చింది; ఫిబ్రవరిలో అతని సోదరుడు జెఫ్ భార్య అయిన అతని వదిన మ్యాటీ క్యాన్సర్‌తో మరణించింది; మేలో అతని ప్రియమైన తల్లి ఆరోగ్యం క్షీణించడం ప్రారంభమైంది. పాక్షికంగా పక్షవాతానికి గురై, ఎడమ కాలు మరియు చేయి బలహీనంగా ఉన్నప్పటికీ, విట్మన్ ఎలాగోలా న్యూజెర్సీలోని కామ్డెన్‌కు ప్రయాణించి, తన తల్లి మరణానికి మూడు రోజుల ముందు అక్కడికి చేరుకున్నాడు. జూన్ నెల ప్రారంభంలో, తన ఉద్యోగాన్ని తిరిగి ప్రారంభించాలనే ఆశతో అతను వాషింగ్టన్‌కు తిరిగి వచ్చాడు. కానీ అదే నెల మధ్య నాటికి, అతను తన సోదరుడు జార్జ్ (పైప్ ఇన్‌స్పెక్టర్)  అతని భార్య లౌతో కలిసి ఒక కార్మిక వర్గ నివాస ప్రాంతంలో స్థిరపడటానికి కామ్డెన్‌కు తిరిగి వచ్చేశాడు.

“ప్రేయర్ ఆఫ్ కొలంబస్” (హార్పర్స్ మ్యాగజైన్, మార్చి 1874)లో విట్మన్ యొక్క భావోద్వేగ స్థితిని గమనించవచ్చు. ఇది కొలంబస్‌ను—విట్మన్ యొక్క స్వరూపమే ఒక ముసుగు—తన కాలంలోనే అపార్థం చేసుకోబడిన, దెబ్బతిన్న, నాశనమైన, పక్షవాతానికి గురైన వృద్ధుడిగా చిత్రిస్తుంది. అయితే, క్రమంగా, కవి క్యామ్‌డెన్‌తో మమేకమై, కష్టాల్లో ఉన్న ఆ పట్టణాన్ని ఒక సహాయక సామాజిక వాతావరణంగా మార్చడానికి మార్గాలను కనుగొనడంతో అతని మనోస్థైర్యం మెరుగుపడింది. క్యామ్‌డెన్ యొక్క ప్రయోజనాల్లో ఒకటి, వర్ధమాన మేధో మరియు కళాత్మక సమాజం ఉన్న నగరమైన ఫిలడెల్ఫియాకు అది సమీపంలో ఉండటం. పెన్సిల్వేనియా అకాడమీ ఆఫ్ ది ఫైన్ ఆర్ట్స్‌లోని తన కార్యాలయం నుండి థామస్ ఈకిన్స్, విట్మన్‌ను ఒక చిరస్మరణీయమైన చిత్రపటానికి మరియు అనేక ఛాయాచిత్రాలకు వస్తువుగా చేసుకున్నాడు, మరియు విట్మన్ దృష్టితో ప్రేరణ పొందిన ‘స్విమ్మింగ్‘తో సహా ఇతర రచనలను కూడా రూపొందించాడు. దేశంలోనే అత్యంత పురాతన ఫోటోగ్రాఫిక్ సొసైటీకి నిలయమైన మరియు ‘ఫిలడెల్ఫియా ఫోటోగ్రాఫర్‘ పత్రికకు ఆతిథ్యమిచ్చే నగరమైన ఫిలడెల్ఫియాలో, ఫోటోగ్రఫీపై విట్మన్ ఆసక్తికి సహాయక వాతావరణం లభించింది. అంతేకాకుండా, 1884లో సినిమాటిక్ ఫోటోగ్రఫీలో ఎడ్వర్డ్ ముయ్‌బ్రిడ్జ్ తన మొదటి విజయవంతమైన ప్రయోగాలు చేసిన కొద్దికాలానికే, పెన్సిల్వేనియా విశ్వవిద్యాలయం అతని చలన అధ్యయనాలను కొనసాగించడానికి అతన్ని వెంటనే ఆహ్వానించింది. విట్మన్ ఈ ఉత్సాహ వాతావరణాన్ని గ్రహించాడు, అదే సమయంలో అతను తన ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ కొత్త సంచికలలో తన ఫోటోలను చేర్చడం ద్వారా, ఫోటోగ్రఫీని నేరుగా తన సాహిత్య ప్రాజెక్టులో పొందుపరిచే తన సొంత ప్రయోగాన్ని కూడా విస్తరిస్తున్నాడు.

జ్ఞాపకశక్తులు

కామ్డెన్‌లో ఉన్న సంవత్సరాలన్నింటిలో, అతని శారీరక క్షీణత ఉన్నప్పటికీ, ఆ కవి నిలకడగా రచనలు ప్రచురించాడు. ఉదాహరణకు, పక్షవాతం వచ్చిన కొద్దికాలానికే, అతను తన పాత్రికేయ రచనలను మరియు నోట్‌బుక్‌లోని నమోదులను విస్తరించి, పునఃపరిశీలించి ‘మెమోరాండా డ్యూరింగ్ ది వార్‘ (1875-1876) అనే గ్రంథాన్ని రచించాడు. పునర్నిర్మాణ కాలం ముగింపులో ఈ పుస్తకం ప్రచురించబడింది. ఆ సమయంలో వలసలు పెరగడం, జాతిపరమైన ఘర్షణలు దేశ సమైక్యతను దెబ్బతీస్తున్నాయి. విట్‌మన్ దృష్టిలో, మనుషుల మధ్య ఉండే ఆప్యాయ బంధాలే అమెరికన్ ప్రజాస్వామ్యానికి కీలకమైన మూలమనే తన వాదనకు ఇది మరింత ప్రాధాన్యతను ఇచ్చింది. ఈ సంపుటిలోని వచనం బిగువుగా, సంక్షిప్తంగా, వివరంగా మరియు నిస్సంకోచంగా ఉంటుంది. అంతకుముందు జరిగిన ఏ యుద్ధం కన్నా అంతర్యుద్ధానికే పత్రికలలో ఎక్కువ ప్రచారం లభించినప్పటికీ, దాని నిజమైన ప్రాముఖ్యత మరుగున పడిపోతుందేమోనని, తాను “అసలైన యుద్ధం” అని పిలిచినది ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోదేమోనని విట్‌మన్ ఆందోళన చెందాడు. సాధారణ సైనికుల పట్ల, అలాగే ఆసుపత్రులలో సైనికులను తాను అనేకసార్లు సందర్శించినప్పుడు చూసిన వారి ధైర్యసాహసాలు మరియు ప్రేమ పట్ల తగినంత శ్రద్ధ చూపకపోవడం పట్ల అతను విచారం వ్యక్తం చేశాడు.

‘మెమోరాండా‘ మరియు ఇతర శతాబ్ది ప్రచురణలు, విట్‌మన్ అత్యంత నిరుత్సాహానికి గురైన స్థితి నుండి అతను అద్భుతంగా కోలుకోవడాన్ని సూచిస్తాయి. శతాబ్ది ఉత్సవాల కమిషన్ తనను జాతీయ గీతం రాయమని అడుగుతుందని విట్మన్ ఆశించాడు (బేయార్డ్ టేలర్ అంగీకరించడానికి ముందు మరో ఐదుగురిని అడిగారు), కానీ దేశ శతాబ్ది ఉత్సవాలు అతనికి పెద్దగా గుర్తింపు లేకుండానే గడిచిపోయాయి. కామ్డెన్‌కు నదికి అవతల ఉన్న ఫిలడెల్ఫియాలో జరిగిన శతాబ్ది ఉత్సవాలలో అతను ఎక్కువ సమయం గడపలేదు. కానీ విట్మన్, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ యొక్క “రచయిత ఎడిషన్” లేదా “శతాబ్ది ఎడిషన్” అని రకరకాలుగా పేరు పెట్టబడిన సంచికను వెలువరించి శతాబ్ది ఉత్సవాలను జరుపుకున్నాడు. (1876 ‘సంచిక‘ అనేది సాంకేతికంగా 1871-1872 నాటి ‘లీవ్స్‘ సంచిక యొక్క పునర్ముద్రణ, దీనిలో కొన్ని చేర్పులు ఉన్నాయి; అతను పేజీలలోని ఖాళీ విభాగాలలో నాలుగు కొత్త కవితలను అతికించాడు, మరియు రెండు ‘చిత్రపటాలను‘ చేర్చాడు: ఒకటి, అతను తన 1855 ముఖచిత్రంగా ఉపయోగించిన పాత హాలియర్ చెక్కడాలు, మరియు మరొకటి, ఇటీవల తీసిన ఒక ఛాయాచిత్రానికి విలియం లింటన్ వేసిన కొత్త చెక్కడాలు.) ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ యొక్క ఈ సంచికకు తోడుగా వచ్చిన ‘టూ రివులెట్స్‘ (1876) అనే సంపుటి, అతని పునర్నిర్మాణ కాలపు రచనలను సేకరించి, వాటిని అత్యంత ప్రయోగాత్మక పద్ధతిలో అందిస్తుంది: ఒక విభాగంలో అతను పేజీల పై మరియు కింది సగభాగాలలో కవిత్వం మరియు గద్యాన్ని ముద్రించాడు. విట్మన్ యొక్క మూడు ప్రచురణలు—’మెమోరాండా‘, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘, మరియు ‘టూ రివులెట్స్‘—శతాబ్దపు పురాతన దేశంపై పదునైన వ్యాఖ్యానాన్ని అందించే ఒక సంక్లిష్టమైన, బహుముఖ శతాబ్ది కానుకగా నిలిచాయి; ఇది విమర్శలను, ప్రశంసలను మిళితం చేస్తూ, వైఫల్యాల పట్ల నిరాశను భవిష్యత్తుపై ఆశతో సమతుల్యం చేసింది.

అంతర్జాతీయ చర్చ

విట్మన్ శత వార్షికోత్సవ ప్రచురణలు, అతని మునుపటి రచనల కంటే ఆర్థికంగా ఎక్కువ విజయం సాధించాయి. దీనికి ఒక కారణం, అట్లాంటిక్ ఆవలి వైపు జరిగిన ఒక చర్చ, అది అతని ప్రాచుర్యాన్ని నాటకీయంగా పెంచింది. 1876లో వెస్ట్ జెర్సీ ప్రెస్‌కు తృతీయ పురుషంలో రాసిన “వాల్ట్ విట్మన్స్ యాక్చువల్ అమెరికన్ పొజిషన్” అనే వ్యాసంతో విట్మన్ ఈ వివాదాన్ని రాజేయడంలో సహాయపడ్డాడు. ఆ వ్యాసంలో, తనను నిర్లక్ష్యం చేయడం గురించి అతిశయోక్తితో కూడిన వివరణ ఇచ్చాడు. అంతేకాకుండా, అమెరికన్ పత్రికల నుండి తనను క్రమపద్ధతిలో మినహాయించారని, అలాగే ప్రముఖ కవులు కవితా సంకలనాలు కూర్చేటప్పుడు తనను చిన్నచూపు చూశారని కూడా వాదించాడు.

తన సాహిత్య మిత్రులతో పాటు, విట్మన్ శ్రామిక వర్గానికి చెందిన పురుషులతో, తరచుగా తనకంటే చాలా చిన్నవయసున్న వారితో ముఖ్యమైన భావోద్వేగ సంబంధాలను కొనసాగించాడు. వారిద్దరూ ఒకరినొకరు తక్కువగా కలుసుకోవడంతో, డోయల్‌తో విట్మన్ సంబంధం క్రమంగా క్షీణించింది. హ్యారీ స్టాఫోర్డ్, డోయల్ స్థానాన్ని భర్తీ చేసి, అతనికి “ముద్దుల కొడుకు”గా మారాడు. 1876లో విట్మన్ మొదటిసారి కలిసినప్పుడు, పద్దెనిమిదేళ్ల వయసున్న, భావోద్వేగపరంగా అస్థిరంగా ఉన్న యువకుడైన స్టాఫోర్డ్, క్యామ్‌డెన్ న్యూ రిపబ్లిక్‌లో చిన్నా చితకా పనులు చేసుకునేవాడు. స్టాఫోర్డ్ కుటుంబం విట్మన్‌ను ఒక రకమైన మార్గదర్శకుడిగా భావించింది మరియు ఆ యువకుడిపై కవి చూపిన ఆసక్తికి సంతోషించింది. క్యామ్‌డెన్‌కు సుమారు పది మైళ్ల దూరంలో, టింబర్ క్రీక్ సమీపంలో ఉన్న స్టాఫోర్డ్స్ పొలంలోని ప్రకృతి సౌందర్యం యొక్క పునరుజ్జీవన శక్తుల ద్వారా విట్మన్ పక్షవాతం నుండి కోలుకుని ఆరోగ్యం కుదుటపరుచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, స్టాఫోర్డ్ తల్లి ప్రత్యేకంగా అతని పట్ల శ్రద్ధ చూపింది. స్టాఫోర్డ్‌తో విట్మన్ సంబంధం యొక్క స్వభావం ఇప్పటికీ రహస్యంగానే ఉంది. కవి మరియు హ్యారీ కలిసి కుస్తీ పట్టేవారని మనకు తెలుసు (వారు “ఇద్దరు పిల్లల్లా అల్లరి చేసే” తీరు చూసి జాన్ బర్రోస్ నిరాశ చెందాడు); వారి సంబంధం అభివృద్ధి చెందుతున్న కొద్దీ, విట్మన్ స్టాఫోర్డ్‌కు ఇచ్చిన స్నేహపు ఉంగరం (బాధాకరమైన మాటలతో) అనేకసార్లు అటూ ఇటూ తిరిగింది; మరియు వారు ప్రయాణించేటప్పుడు ఒకే గదిలో ఉండేవారు. విట్మన్ మరియు స్టాఫోర్డ్ అందమైన స్త్రీల గురించి కూడా చర్చించుకునేవారు (కవి పీటర్ డోయల్‌తో చర్చించినట్లే). 1884లో స్టాఫోర్డ్ వివాహం చేసుకున్న తర్వాత, ఆ ఇద్దరు పురుషులు స్నేహపూర్వక సంబంధాన్ని కొనసాగించారు.

ఆంగ్ల అభిమానులు

రచయితలు, మేధావులు, దుకాణదారులు  కార్మికులతో కూడిన ఒక ఆంగ్ల పురుషుల బృందం కూడా విట్మన్‌ను అత్యంత కీలకమైన వ్యక్తిగా పరిగణించింది. స్వలింగ ప్రేమను (అప్పటికే “స్వలింగ సంపర్కం” అని పిలవబడుతున్నది) రోగగ్రస్తమైనదిగా మరియు నేరపూరితమైనదిగా వర్గీకరించే సంస్కృతిలో, ఈ పురుషులు దాని ఆధారంగా ఒక సానుకూల గుర్తింపును స్థాపించడానికి పోరాడుతున్నారు. ఇంగ్లాండ్‌లో విట్‌మన్‌ రచనలను ప్రధానంగా వ్యాఖ్యానించిన ఎడ్వర్డ్ కార్పెంటర్, 1877లో విట్‌మన్‌ను కలవడానికి మొదటిసారిగా కామ్‌డెన్‌కు వచ్చి, 1884లో మళ్ళీ తిరిగి వచ్చారు. కార్పెంటర్ తన జీవిత ఉదాహరణ ద్వారా (కార్మిక వర్గానికి చెందిన జార్జ్ మెరిల్‌తో దశాబ్దాల పాటు సాగిన అతని సంబంధం ముఖ్యంగా చెప్పుకోదగినది),  తన రచనల ద్వారా వివిధ కళాకారులు, మేధావులు,  లైంగిక విప్లవవాదులను ప్రభావితం చేశారు. ఈ రచనలలో విట్‌మన్‌ స్ఫూర్తితో రాసిన ‘టువర్డ్స్ డెమోక్రసీ‘ (1883-1902) అనే కవిత్వం, అతని అనేక వ్యాసాలు, మరియు తరువాత విట్‌మన్‌తో తన అనుబంధాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, అతని రచనలు  ప్రభావాన్ని విశ్లేషించిన ‘డేస్ విత్ వాల్ట్ విట్‌మన్‌‘ (1906) అనే గ్రంథం ఉన్నాయి. ఇంగ్లాండ్‌లోని కార్మిక ఉద్యమానికి విట్‌మన్‌ గురించి తెలియజేయడానికి కార్పెంటర్ సహాయపడ్డారు. అక్కడ మరింత సమానత్వ సమాజాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్లాలని ఆకాంక్షించిన ఆంగ్ల అనుచరులు, కవి యొక్క సహచరభావ భాషను ఉపయోగించుకున్నారు. ఈ సంవత్సరాలలో ఆస్కార్ వైల్డ్ అత్యంత ప్రసిద్ధులలో ఒకరిగా, అనేక ఇతర వ్యక్తులు కూడా కామ్‌డెన్‌కు యాత్రలు చేశారు. 1882లో వైల్డ్ ఆ కవితో కలిసి ఎల్డర్‌బెర్రీ వైన్ తాగి, అతని గ్రీకు గుణాలకు ముగ్ధుడై, “ఈ విశాల అమెరికా ప్రపంచంలో నేను ఇంతగా ప్రేమించే, గౌరవించే వ్యక్తి మరొకరు లేరు” అని ప్రకటించాడు.

1881-1882 సంచిక

ఇంగ్లీష్ పాఠకులు మరియు ఇతర యూరోపియన్ అభిమానులు, ముఖ్యంగా ఫ్రాన్స్  జర్మనీలలో, పదేపదే ఆమోదించిన విట్మన్ రచనకు, 1881లో బోస్టన్‌కు చెందిన ఒక ప్రముఖ ప్రచురణకర్త, జేమ్స్ ఆర్. ఓస్‌గూడ్ & కో., ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ను తమ ముద్రణ కింద ప్రచురించాలని నిర్ణయించడంతో మరింత ప్రోత్సాహం లభించింది. ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం థాయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్ అతనికి బోస్టన్‌లో గౌరవప్రదమైన ప్రచురణను అందించినప్పుడు జరిగినట్లే, విట్మన్ ఇప్పుడు అధిక ప్రాచుర్యం, మంచి పంపిణీ మరియు సంస్థాగత ధ్రువీకరణ వంటి ప్రయోజనాలను ఆశించగలిగాడు (ఒక తిరుగుబాటు కవికి ఇది విరుద్ధమైన ఆలోచన, వాస్తవానికి). అయితే, మరోసారి, పరిస్థితులు త్వరలోనే తారుమారయ్యాయి. బోస్టన్ జిల్లా అటార్నీ అయిన ఆలివర్ స్టీవెన్స్, 1882 మార్చి 1న ఓస్‌గూడ్‌కు ఇలా రాశారు: “ఈ పుస్తకం అశ్లీల సాహిత్యానికి సంబంధించిన ప్రజా శాసనాల నిబంధనల పరిధిలోకి వస్తుందని మేము భావిస్తున్నాము. అందువల్ల దీనిని చలామణి నుండి ఉపసంహరించుకోవడం  దాని ముద్రణలను నిలిపివేయడం సముచితమని సూచిస్తున్నాము.” దురాచారాల అణచివేత కోసం పనిచేసే న్యూ ఇంగ్లాండ్ సొసైటీ ఈ చర్యను ప్రోత్సహించింది, కానీ అనేక సమీక్షలు కూడా ఈ పుస్తకానికి ఇబ్బందులు ఎదురవుతాయని అంచనా వేశాయి. ఓస్‌గూడ్ ఒక రాజీకి రావడానికి ప్రయత్నించగా, విట్‌మన్ కూడా ఆ మార్పులు కేవలం పది పంక్తులు, అరడజను పదాలు లేదా పదబంధాలకు మాత్రమే పరిమితం కావచ్చని భావించి, నిషేధాన్ని తప్పించుకోవడానికి ఒక మార్గాన్ని కనుగొనడానికి కృషి చేశాడు. కానీ ఆ మార్పులు ఎంత విస్తృతంగా ఉండాల్సి వస్తుందో గ్రహించిన తర్వాత విట్‌మన్ వైఖరి మరింత దృఢపడింది. అభ్యంతరకరమైన భాగాలు “సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్,” “ఫ్రమ్ పెంట్-అప్ ఏకింగ్ రివర్స్,” “ఐ సింగ్ ది బాడీ ఎలక్ట్రిక్,” “ఎ వుమన్ వెయిట్స్ ఫర్ మీ,” “స్పాంటేనియస్ మీ,” “నేటివ్ మూమెంట్స్,” “ది డాలియన్స్ ఆఫ్ ది ఈగిల్స్,” “బై బ్లూ ఒంటారియోస్ షోర్,” “టు ఎ కామన్ ప్రాస్టిట్యూట్,” “అన్‌ఫోల్డెడ్ అవుట్ ఆఫ్ ది ఫోల్డ్స్,” “ది స్లీపర్స్,” మరియు “ఫేసెస్” అనే కవితలలో కనిపించాయి. చాలా కవితలలో, కొన్ని నిర్దిష్ట భాగాలు లేదా పదాలు అభ్యంతరకరంగా ఉన్నప్పటికీ, “ఎ వుమన్ వెయిట్స్ ఫర్ మీ” మరియు “టు ఎ కామన్ ప్రాస్టిట్యూట్” కవితలను పూర్తిగా తొలగించాల్సిందేనని జిల్లా అటార్నీ పట్టుబట్టారు. ఆసక్తికరంగా, “కాలమస్” విభాగం మరియు పురుషుల మధ్య ప్రేమను వర్ణించే ఇతర కవితలు ఎటువంటి ఆందోళనను రేకెత్తించలేదు, బహుశా పురుషుల మధ్య కవితలు అరుదుగా చేతులు పట్టుకోవడం మరియు కౌగిలించుకోవడం దాటి వెళ్ళడం వల్ల కావచ్చు, అయితే స్త్రీపురుషుల కవితలు సంభోగం గురించి నిర్మొహమాటంగా ఉంటాయి. విట్మన్ ఓస్‌గూడ్‌కు ఇలా రాశాడు: “ఈ జాబితా మొత్తాన్ని మరియు దానిలోని ప్రతి అంశాన్ని నేను తిరస్కరిస్తున్నాను, మరియు ఏ విధంగానూ దాని గురించి ఆలోచించను.”

జీవిత గాథలు

‘స్పెసిమెన్ డేస్‘ అనేది 1881-1882 నాటి ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘కు గద్యరూప ప్రతిరూపంగా ప్రచురించబడింది. విట్మన్ దీనిని “ఇప్పటివరకు ముద్రించిన పుస్తకాలన్నింటిలోకీ అత్యంత అస్తవ్యస్తమైన, సహజసిద్ధమైన, ఖండితమైన పుస్తకం” అని వర్ణించారు, మరియు ఒక ఆత్మకథగా ఈ పుస్తకం అసాధారణమైనది. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ మొదటి కూర్పు అభివృద్ధి ఎలా జరిగిందనే ప్రధాన రహస్యంపై విట్మన్ పెద్దగా వెలుగునివ్వలేదు. కుటుంబ నేపథ్యంపై ఒక చిన్న విభాగం తర్వాత, విట్మన్ తన “సుదీర్ఘమైన ముందుమాట”ను వేగంగా దాటి, యుద్ధంపై దృష్టి సారించారు (దీనికోసం ‘మెమోరాండా‘లో ఉపయోగించిన విషయాలపై ఎక్కువగా ఆధారపడ్డారు). యుద్ధంతో తనకున్న ప్రత్యక్ష మరియు విస్తృతమైన సంబంధానికి ఏ ఇతర ప్రముఖ రచయితా సరిపోలలేరని గ్రహించిన ఆయన, అమెరికన్ అనుభవానికి యుద్ధం ఎలా నిర్వచనాత్మకమైనదో, అలాగే ఆ యుద్ధానికి ఆసుపత్రులు కూడా కేంద్రంగా ఉన్నాయని వాదించడం కొనసాగించారు. ఈ విభాగాన్ని అనుసరించి, విట్మన్ టింబర్ క్రీక్‌లోని స్టాఫోర్డ్ వ్యవసాయ క్షేత్రం నుండి ప్రేరణ పొందిన ప్రకృతి ప్రతిబింబాల వైపు మళ్లుతాడు. అక్కడ పక్షవాతం వల్ల దెబ్బతిన్న తన శరీరాన్ని పునరుద్ధరించుకోవడానికి విట్మన్, స్వయంగా విధించుకున్న ఒక విలక్షణమైన, కానీ ప్రభావవంతమైన శారీరక చికిత్సా విధానాన్ని (చిన్న మొక్కలతో కుస్తీ పట్టడం, బురద స్నానాలు చేయడం వంటివి) అనుసరించాడు. కాన్సాస్ స్థావరం యొక్క పావు శతాబ్ది ఉత్సవాలకు హాజరవడానికి మరియు సెయింట్ లూయిస్‌లో ఉన్న తన సోదరుడు జెఫ్‌ను కలవడానికి 1879లో తాను చేసిన యాత్రను కూడా అతను వివరిస్తాడు. విట్మన్ డెన్వర్ మరియు రాకీ పర్వతాల వరకు ప్రయాణించాడు. ఆ ప్రకృతి దృశ్యంలో, దాని గురించి తాను గతంలో ఊహించుకున్న దానికి సరిపోయే ఒక వైభవాన్ని,  అమెరికన్ కవిత్వం పట్ల తన దృక్పథాన్ని సమర్థించే ఒక కఠినత్వాన్ని అతను కనుగొన్నాడు. ‘స్పెసిమెన్ డేస్‘ అంతటా, విట్మన్ జాతీయ కవుల సమూహంలో తన స్థానాన్ని స్థిరంగా దృష్టిలో ఉంచుకున్నాడు. “నలుగురు కవులకు నా నివాళి” వంటి విభాగాలలో మరియు ఎమర్సన్, లాంగ్‌ఫెలో, కార్లైల్‌ల మరణాల వృత్తాంతాలలో, విట్మన్ తన ముఖ్య పూర్వగాములతో పోలిస్తే ఒక కొత్త ఉదారమైన స్థానాన్ని స్థాపించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. ఇంతకుముందు తన విమర్శలో అరుదుగా కనబరిచిన ఉదారతను ప్రదర్శిస్తూ, ఒకప్పుడు “చిల్లర కవులు, ఏడుపుగొట్టు వాళ్ళు, పనికిమాలిన వాళ్ళు” అని తాను ఎగతాళి చేసిన తోటి కవులను ఆయన ఇప్పుడు ప్రశంసిస్తున్నారు. ‘స్పెక్సిమెన్ డేస్‘ ఇటీవలే విమర్శకుల దృష్టిని ఎక్కువగా ఆకర్షించడం ప్రారంభించింది, మరియు ఇప్పుడు దీనిని ఒక విలక్షణమైన, ప్రయోగాత్మక రచనగా, విట్మన్ యొక్క విప్లవాత్మక నూతన కవిత్వానికి గద్య రూపంగా పరిగణిస్తున్నారు. కెనడాకు చెందిన రిచర్డ్ మారిస్ బక్, కవి యొక్క మొట్టమొదటి పూర్తిస్థాయి జీవిత చరిత్రను రచించడానికి ప్రణాళిక రచించడం ప్రారంభించినప్పుడు, విట్మన్ తన జీవిత కథను రూపొందించుకోవడానికి మరో అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకున్నాడు. అది చివరికి 1883లో ‘వాల్ట్ విట్మన్‘ పేరుతో ప్రచురించబడింది. బక్ మొదటిసారిగా 1867లో విట్మన్ రచనలను చదివి, వెంటనే మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. అయినప్పటికీ, విట్మన్ తన లేఖలకు సమాధానం ఇవ్వకపోవడంతో, కవి పట్ల అతని ప్రారంభ ప్రయత్నాలు ఫలించలేదు. అయితే, 1870ల చివరలో వారిద్దరూ కలుసుకున్న తర్వాత, వారి మధ్య ఒక ముఖ్యమైన స్నేహం మరియు సాహిత్య సంబంధం ఏర్పడింది. బక్ యొక్క స్వంత జీవితం విజ్ఞానశాస్త్రం మరియు ఆధ్యాత్మికతల కలయిక: అతను ఉత్తర అమెరికాలోని అతిపెద్ద మానసిక ఆసుపత్రికి సూపరింటెండెంట్‌గా మరియు ‘మ్యాన్స్ మోరల్ నేచర్ అండ్ కాస్మిక్ కాన్షియస్‌నెస్‘ గ్రంథ రచయితగా ఉన్నాడు. బక్ దృష్టిలో, విట్మన్ సాధించిన జ్ఞానోదయం అతన్ని బుద్ధుడు, మోసెస్, సోక్రటీస్, ఏసు మరియు వర్డ్స్‌వర్త్‌లతో కూడిన ఒక ఉన్నత వర్గానికి చెందినవారి సరసన నిలబెట్టింది. విట్మన్ 1880 వేసవిలో నాలుగు నెలల పాటు అంటారియోలోని బక్‌ను సందర్శించి, ఆ జీవిత చరిత్ర కోసం సమాచారాన్ని అందించాడు. అయినప్పటికీ—విట్మన్ ఈ అధ్యయనంలోని కొన్ని భాగాలను రచించి, బక్ రాసిన చాలా భాగాన్ని సవరించిన తర్వాత కూడా—ఆ పుస్తకం ఒక యథార్థమైన చిత్రాన్ని అందించలేదని అతను భావించాడు. ఆసక్తికరంగా, బక్ యొక్క కొన్ని ఉత్తమమైన అంతర్దృష్టులను తొలగించడం ద్వారా అతను వక్రీకరణలకు దోహదపడ్డాడు. ఉదాహరణకు, విట్మన్ యొక్క మాతృత్వ స్వభావాన్ని అతను గుర్తించడం మరియు బక్‌తో ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు కవి ఒక కెనడియన్ సైనికుడితో ఏర్పరచుకున్న సన్నిహిత స్నేహం గురించిన అతని పరిశీలనలు.

విట్మన్ జీవిత కథ కూడా, అతనికి సాధ్యమైనంత వరకు, లింకన్‌తో ముడిపడి ఉంది. 1870ల చివరలో ప్రారంభమై సుమారు ఒక దశాబ్దం పాటు, విట్మన్ క్రమం తప్పకుండా లింకన్‌పై ఉపన్యాసాలు ఇచ్చాడు. అతని ప్రసిద్ధ శోకగీతాలైన “వెన్ లిలాక్స్ లాస్ట్ ఇన్ ది డోర్‌యార్డ్ బ్లూమ్డ్” మరియు “ఓ కెప్టెన్! మై కెప్టెన్!” లకు అనుబంధంగా ఉన్న ఈ ఉపన్యాసాలు, విట్మన్‌కు ఎంతో అవసరమైన ఆదాయాన్ని తెచ్చిపెట్టాయి. అదే సమయంలో, యుద్ధంతో  అమరవీరుడైన అధ్యక్షుడితో అతనికున్న సంబంధాన్ని మరోసారి నొక్కిచెప్పాయి. సంచార ఉపన్యాసకుడిగా ఉండాలనే తన చిన్ననాటి కలను నెరవేర్చుకోవడానికి విట్మన్ అత్యంత దగ్గరగా వచ్చిన సందర్భం ఈ లింకన్ ఉపన్యాసాలే. అతను సాధారణంగా “ఓ కెప్టెన్!” అంటూ తన ఉపన్యాసాన్ని ముగించేవాడు. ఆ కవిత యొక్క సాంప్రదాయబద్ధత పట్ల తనకు వ్యక్తిగత అభ్యంతరాలు ఉన్నప్పటికీ, ప్రజాదరణ పొందిన శోకగీత రచయిత పాత్రను పోషించడానికి తన సుముఖతను సూచిస్తున్నాడు. 328 మికిల్ స్ట్రీట్

1880వ దశకంలో, విట్మన్ తన రచనల ప్రామాణిక ప్రతులను సంకలనం చేస్తూ, తన జీవితానికి సంబంధించిన వివిధ వృత్తాంతాలను పర్యవేక్షిస్తున్నప్పుడు, అతను తన గృహ ఏర్పాట్లను కూడా చక్కదిద్దుకుంటున్నాడు. అతను తన సోదరుడు జార్జ్ కుటుంబంతో కలిసి నివసిస్తున్నాడు, కానీ జార్జ్ పదవీ విరమణ చేసి కుటుంబాన్ని పట్టణం వెలుపల ఉన్న ఒక వ్యవసాయ క్షేత్రానికి తరలించినప్పుడు, వాల్ట్ క్యామ్‌డెన్‌ను విడిచి వెళ్ళడానికి నిరాకరించాడు. ‘లీవ్స్‘ యొక్క 1881-1882 సంచిక రాయల్టీల నుండి ఆదా చేసిన డబ్బుకు, ప్రచురణకర్త జార్జ్ డబ్ల్యూ. చైల్డ్స్ నుండి తీసుకున్న రుణాన్ని కలిపి, ఆ కవి “నా స్వంతంగా ఒక చిన్న పాత గుడిసెను” కొనుగోలు చేశాడు. మార్చి 1884లో, అతను తన జీవితంలో సొంతం చేసుకున్న ఏకైక ఇంటిలోకి మారాడు. ఫర్నేస్ లేకపోయినా, మరమ్మతులు అవసరమైనా, 328 మికిల్ స్ట్రీట్‌లోని ఆ రెండు అంతస్తుల చెక్క ఇల్లు తనకు బాగా సరిపోయిందని అతను చెప్పాడు. అతని వ్యక్తిగత గది త్వరగా ఒక ప్రత్యేకమైన వాతావరణాన్ని సంతరించుకుంది: ఆ కవి చిందరవందరగా ఉన్న కాగితాల సముద్రంలో నివసిస్తున్నట్లు చాలా మంది సందర్శకులు గమనించారు.

విట్మన్ ప్రయాణాలు తగ్గిపోతుండటంతో, ఫిలడెల్ఫియాకు చెందిన థామస్ డోనాల్డ్‌సన్ అనే న్యాయవాది అతని ఇంటికి వచ్చి, అతని నివాసాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు.

j అమెరికన్ శిష్యులకు ఇంగ్లాండ్‌లో కూడా సమానమైన వారు ఉన్నారు. ఇంగ్లాండ్‌లోని లాంకషైర్‌లో, విట్‌మన్‌ను తీవ్రంగా ఆరాధించే జె. డబ్ల్యూ. వాలెస్, సోషలిస్టుల బృందానికి (కొన్నిసార్లు “బోల్టన్ కాలేజ్” అని పిలుస్తారు) అవిశ్రాంతంగా నాయకత్వం వహించారు. సోషలిజం అనే కొత్త మతానికి “ప్రవక్త” అయిన విట్‌మన్‌ను చూడటానికి వాలెస్ 1891 శరదృతువులో కామ్‌డెన్‌కు వచ్చారు. చరిత్రలో తమ స్థానం గురించి వాలెస్ బృందం చాలా నమ్మకంగా ఉంది: “ప్రపంచ ప్రజాస్వామ్యానికి దైవికంగా ప్రేరేపించబడిన ప్రవక్త అయిన వాల్ట్ విట్‌మన్‌తో మాకు అత్యంత సన్నిహిత సంబంధం ఉంది.” ఆ బృందంలోని ఇతర ప్రముఖ సభ్యులలో పత్తి వ్యర్థాల వ్యాపారి అయిన ఫ్రెడ్ వైల్డ్ మరియు సాధారణ వైద్యుడైన డాక్టర్ జాన్ జాన్‌స్టన్ ఉన్నారు. జాన్‌స్టన్ ఆ కవితో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు జరిపారు, ఆయన ఫోటోలు తీశారు, మరియు వాలెస్‌తో కలిసి, “విజిట్స్ టు వాల్ట్ విట్‌మన్ ఇన్ 1890-1891 బై టూ లాంకషైర్ ఫ్రెండ్స్” అనే పుస్తకంలో ఆయన గురించి రాశారు.

విట్‌మన్ తన అత్యంత ఉత్సాహభరితమైన ప్రేక్షకులు యు.ఎస్. నుండి వస్తారని ఆశించారు, అయినప్పటికీ ఆంగ్ల పాఠకుల నుండి తనకు లభించిన ఊహించని మరియు నిరంతర మద్దతును ఆయన స్వాగతించారు. అయినప్పటికీ, కొన్నిసార్లు అతను కొన్ని మద్దతులు అవివేకమైనవిగా  శ్రమతో కూడుకున్నవిగా భావించాడు. కవి, లైంగికత అధ్యయనకారుడు  ప్రాచీన పండితుడైన జాన్ అడింగ్టన్ సైమండ్స్, 1870లలో “కలమస్” పద్య సమూహం యొక్క అర్థం గురించి విట్మన్‌ను దశాబ్దాల పాటు ప్రశ్నించడం ప్రారంభించాడు. అది పురుషుల మధ్య శారీరక సంబంధాలను ఆమోదిస్తుందా? ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘లో చిత్రీకరించబడిన బలమైన స్వలింగ అనుబంధానికి ముగ్ధుడైన సైమండ్స్, విట్మన్ నుండి హామీ లేకుండా ఆ పద్యాలను వివరించడానికి సంకోచించాడు, కానీ ఆ కవి ఆ హామీని ఇవ్వడానికి నిరాకరించాడు. (సిమండ్స్ యొక్క సంకోచానికి కారణం, హారో ప్రధానోపాధ్యాయుడైన డాక్టర్ చార్లెస్ వాఘన్, తన స్నేహితుడైన ఆల్ఫ్రెడ్ ప్రెటోర్ అనే విద్యార్థినితో వివాహేతర సంబంధం పెట్టుకున్నాడని, గతంలో అతను ఆ విషయాన్ని ఘోరంగా బయటపెట్టడమేనని చెప్పవచ్చు.) సిమండ్స్ చివరికి విట్మన్‌ను ఎంతగా ఒత్తిడి చేశాడంటే, 1890లో ఆ కవి ఒక బృహత్తరమైన అబద్ధాన్ని అల్లాడు: “నేను ఎప్పుడూ పెళ్లి చేసుకోకపోయినా నాకు ఆరుగురు పిల్లలు ఉన్నారు—ఇద్దరు చనిపోయారు—దక్షిణాన ఒక మనవడు బతికే ఉన్నాడు, వాడు మంచి అబ్బాయి, అప్పుడప్పుడు నాకు ఉత్తరాలు రాస్తుంటాడు. వారి మేలు, అదృష్టానికి సంబంధించిన పరిస్థితుల వల్ల నేను నా సన్నిహిత బంధువులకు దూరమయ్యాను.” విట్మన్ వాదనలోని తీవ్రమైన అతిశయోక్తి—అతని కథలోని ఆడంబరం—కేవలం నిరాకరించడం కన్నా భిన్నమైన, మరింత సంక్లిష్టమైన విషయాన్ని సూచించింది. ట్రాబెల్‌తో కూడా విట్మన్ అదే విధంగా సంకోచంగా ప్రవర్తించాడు; తాను వెల్లడించాల్సిన ఒక గొప్ప రహస్యం ఉందని పదేపదే సూచిస్తూ, దాన్ని చెప్పడాన్ని పదేపదే వాయిదా వేస్తూ వచ్చాడు. విట్మన్ స్పష్టత కంటే లైంగిక రహస్యాన్ని పెంపొందించడంపై ఎక్కువ ఆసక్తి చూపాడు, మరియు అతను తన జీవితాన్ని లేదా ఆలోచనను సంకుచితమైన, వక్రీకరించే ముద్రలకు లేదా సమాధానాలకు, ముఖ్యంగా ఇతరుల షరతులకు కుదించబోలేదు.

విట్మన్ చివరి క్షణం వరకు “వాచాలంగా” రాయడం కొనసాగించాడు, కానీ తన సాపేక్ష దీర్ఘాయువు కారణంగా, “అసహ్యకరమైన విచారాలు, నొప్పులు, నిస్తేజం, మలబద్ధకం, మూలుగుతున్న విసుగు, / నా రోజువారీ పాటలలోకి చొచ్చుకుపోవచ్చు” అని అతను ఆందోళన చెందాడు. సాంకేతికంగా 1881-1882 నాటి ‘లీవ్స్‘కు అనుబంధ విషయాలతో కూడిన పునర్ముద్రణ అయిన ‘డెత్‌బెడ్ ఎడిషన్‘, విట్మన్ జీవితపు చివరి సంవత్సరంలో వెలువడింది. ఈ సంపుటిలో, కవి అధికారికంగా ఆమోదించినట్లుగా ‘లీవ్స్‘ తన తుది రూపాన్ని సంతరించుకుంది. కవి మరణానికి ముందే అది ఆయనకు చేరేలా చూసుకోవడానికి మొదటి ముద్రణ పేపర్‌బ్యాక్ కాపీగా జరిగింది. అతను “ఎ బ్యాక్‌వర్డ్ గ్లాన్స్ ఓవర్ ట్రావెల్డ్ రోడ్స్” యొక్క విస్తరించిన రూపంతో పుస్తకాన్ని ముగించాడు. ఈ వ్యాసం అంతకుముందు “ది క్రిటిక్” మరియు “ది న్యూయార్క్ స్టార్” పత్రికలలో భాగాలుగా ప్రచురించబడింది.

తుది అనారోగ్యం  మరణం

విట్మన్ తన చివరి నెలలను కేవలం సంకల్ప బలంతోనే తట్టుకున్నట్లు కనిపించాడు. వాస్తవానికి అతను అనేక రకాల అనారోగ్యాలతో బాధపడుతూ చాలా అనారోగ్యంతో ఉన్నాడు. కొంతకాలంగా, అతను తన అంతిమ క్షణాల కోసం ఏర్పాట్లు చేసుకుంటున్నాడు. కామ్డెన్‌లోని హార్లీ స్మశానవాటిక ప్రారంభమైన కొద్దికాలానికే, 1885లో అతనికి కేటాయించిన స్థలంలో ఒక పెద్ద సమాధి మందిరాన్ని నిర్మించుకున్నాడు. ఈ పెద్ద సమాధికి అయిన ఖర్చులో కొంత భాగాన్ని విట్మన్ స్వయంగా చెల్లించాడు. గ్రామీణ ప్రాంతంలో ఇల్లు కొనుక్కోవడానికి అతనికి విరాళంగా వచ్చిన డబ్బును వాడుకోగా, మరికొంత భాగాన్ని అతని సాహిత్య వారసులలో ఒకరైన థామస్ హార్నెడ్ చెల్లించాడు. (చివరికి, హన్నా, జార్జ్, లూయిసా, ఎడ్వర్డ్ మరియు అతని తల్లిదండ్రులతో సహా పలువురు కుటుంబ సభ్యులను అదే సమాధిలో తిరిగి ఖననం చేశారు, దానిపై కేవలం “వాల్ట్ విట్మన్” అని చెక్కబడి ఉంది.) 1891 డిసెంబర్ 24న, ఆ కవి తన చివరి వీలునామాను రచించాడు. 1873 నాటి ఒక పాత వీలునామాలో అతను తన వెండి గడియారాన్ని పీటర్ డోయిల్‌కు బహుకరించాడు, కానీ ఇప్పుడు, డోయిల్ అతని జీవితంలో చాలా వరకు లేకపోవడంతో, అతను మార్పులు చేసి, తన బంగారు గడియారాన్ని ట్రాబెల్‌కు మరియు ఒక వెండి గడియారాన్ని హ్యారీ స్టాఫోర్డ్‌కు ఇచ్చాడు.

విట్మన్ తన చివరి అనారోగ్యంలో, మాజీ నావికుడైన ఫ్రెడరిక్ వారెన్ ఫ్రిట్జింగర్ (“వారీ”) చేత సేవ చేయబడ్డాడు. పురుషోచిత బలం మరియు స్త్రీ సున్నితత్వం కలగలిసిన వారీ స్పర్శ విట్మన్‌కు నచ్చింది. మంచంలో తనను కదపమని కోరుతూ, “కదలండి, వారీ” అని కవి పలికిన చివరి మాటలు ఫ్రిట్జింగర్‌ను ఉద్దేశించి పలికాడు. 1892 మార్చి 26న, ట్రాబెల్ చేతిలో తన చేయి ఉంచి ఉండగా కవి మరణించాడు. మరణానికి కారణం మిలియరీ క్షయవ్యాధి, దీనికి ఇతర దోహదకారి అంశాలు కూడా ఉన్నాయి. శవపరీక్షలో ఒక ఊపిరితిత్తి పూర్తిగా కుప్పకూలిపోయిందని, మరొకటి కేవలం ఎనిమిదింట ఒక వంతు సామర్థ్యంతో మాత్రమే పనిచేస్తోందని వెల్లడైంది; అతని గుండె “అనేక చిన్న చీముగడ్డలతో మరియు సుమారు రెండున్నర క్వార్ట్‌ల నీటితో చుట్టుముట్టబడి ఉంది.” విట్మన్ చివరి సంవత్సరంలో అతని వైద్యుడైన డేనియల్ లాంగేకర్, శవపరీక్షలో విట్మన్‌కు మద్యపానం లేదా సిఫిలిస్ లేదని తేలిందని పేర్కొన్నాడు. “వివిధ రకాల దురాచారాలు మరియు మితిమీరిన చర్యల వలన మరణం సంభవించిందనే నిందాపూర్వక ఆరోపణలను” అతను గట్టిగా ఖండించాడు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –21-9-26-ఉయ్యూరు .—

శ్రీ జోల ద రాశి కె. దొ డ్డ న్న గౌడ అనుభవాలు- జ్ఞాపకాలు.1 వ భాగం.20.9.26.

శ్రీ జోల ద రాశి కె. దొ డ్డ న్న గౌడ అనుభవాలు- జ్ఞాపకాలు.1 వ భాగం.20.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం. విశ్వనాథ వేయిపడగలు.34 వ భాగం.20.9.26।

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం. విశ్వనాథ వేయిపడగలు.34 వ భాగం.20.9.26।

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-3

Chapter 6

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే యొక్క పారిస్ ప్రస్థానం

ప్రారంభాలు

కల్పనలు మరియు తొలి అభిప్రాయాలు

లియోపోల్డినా నౌకలో పారిస్‌కు ప్రయాణిస్తున్నప్పుడే ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే తన గురించి ఒక ఆదర్శవంతమైన ప్రతిబింబాన్ని రూపొందించుకుంటున్నాడు.

అతను తన వాదనలలో వ్యత్యాసాలు ఉన్నప్పటికీ, స్వచ్ఛంద సేవా కార్యక్రమం కోసం జరిగిన ఒక బాక్సింగ్ పోటీతో సహా, తన వివిధ సాహసాలను వివరించాడు.

అక్కడికి చేరుకున్నాక, అతను మరియు అతని భార్య హ్యాడ్లీ అక్కడి సాహిత్య వాతావరణంలో స్థిరపడ్డారు.

అతను

మరియు అతని భార్య హ్యాడ్లీ లెఫ్ట్ బ్యాంక్ యొక్క సాహిత్య వాతావరణంలో స్థిరపడి, ప్రభావవంతమైన రచయితలు

మరియు కళాకారులతో పరిచయాలు పెంచుకున్నారు.

పారిస్‌లో జీవితం

వారు 5వ అరాండిస్‌మెంట్‌లో ఒక అపార్ట్‌మెంట్ కనుగొని,

పారిస్‌లోని జీవితానికి త్వరగా అలవాటుపడ్డారు. హెమింగ్‌వే దంపతులు స్విట్జర్లాండ్‌లోని చాంబీలో శీతాకాలపు క్రీడలను అభ్యసించారు, ఇది వారి యూరోపియన్ అనుభూతి పట్ల వారి ఆనందాన్ని మరింతగా పెంచింది. పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చాక,

హెమింగ్‌వే టొరంటో స్టార్ కోసం రాశారు, కానీ నగర జీవితంలోని ఆటంకాల మధ్య తన సృజనాత్మక రచనతో ఇబ్బంది పడ్డారు.

సాహిత్య సంబంధాలు

హెమింగ్‌వే ఎజ్రా పౌండ్ మరియు గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్ వంటి సాహిత్య ప్రముఖులను కలుసుకున్నారు, వీరిద్దరూ ఒక రచయితగా అతని ఎదుగుదలపై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపారు. పౌండ్ స్పష్టత మరియు సూటితనానికి ప్రాధాన్యతనిస్తూ, అతని రచనా శైలిని మెరుగుపరచడంలో సహాయపడగా, స్టెయిన్ ఆచరణాత్మక సలహాలు మరియు కళాత్మక ప్రేరణ రెండింటినీ కలిగి ఉన్న మార్గదర్శకత్వాన్ని అందించారు.

సామాజిక వలయం

అధ్యాయం 7 సారాంశం

హ్యాడ్లీ నష్టం మరియు దాని ప్రభావం

ఈ అధ్యాయం హ్యాడ్లీ యొక్క హృదయవిదారక కథతో ప్రారంభమవుతుంది.

హెమింగ్‌వే, ఎర్నెస్ట్ యొక్క చేతివ్రాత ప్రతులను పోగొట్టుకోవడం, ఇద్దరికీ శాశ్వత దుఃఖాన్ని కలిగించింది.

హ్యాడ్లీ ఎర్నెస్ట్‌ను ప్రేమించి, అతనికి అండగా నిలిచినప్పటికీ, ఈ సంఘటన వారి సంబంధాన్ని దెబ్బతీసింది, ఎందుకంటే ఎర్నెస్ట్ తరచుగా ఆమెకు ఆ నష్టాన్ని గుర్తుచేస్తూ ఉండేవాడు.

స్విస్ సాహసం , రచన

డిసెంబర్ 1922లో, హెమింగ్‌వే దంపతులు స్నేహితులతో కలిసి స్కీయింగ్ కోసం చాంబీకి ప్రయాణించారు.

ఈ సమయంలో, ఎర్నెస్ట్ “పారిస్ 1922” అనే శీర్షిక గల రచనలతో పాటు, “క్యాట్ ఇన్ ది రెయిన్” మరియు “క్రాస్-కంట్రీ స్నో” వంటి కథలతో ముఖ్యమైన సాహిత్య రచనలు చేశాడు.

ఈ కథలు ఆకాంక్ష మరియు పశ్చాత్తాపం వంటి ఇతివృత్తాలను అన్వేషిస్తాయి.

లింగ పాత్రల అన్వేషణ

ఈ అధ్యాయం, ముఖ్యంగా కేశాలంకరణ కోణం నుండి, లింగ పాత్రల పట్ల హెమింగ్‌వేకు ఉన్న ఆసక్తిని లోతుగా పరిశీలిస్తుంది.

ఈ అధ్యాయం హెమింగ్‌వేకు లింగ పాత్రల పట్ల ఉన్న ఆసక్తిని లోతుగా పరిశీలిస్తుంది, ముఖ్యంగా కేశాలంకరణ ద్వారా అతని లోతైన లైంగిక ఆసక్తులను ఇది సూచిస్తుంది. ఈ ఇతివృత్తం హెమింగ్‌వే సంబంధాల ద్వారా అన్వేషించబడింది మరియు భవిష్యత్ సాహిత్య రచనలలో ప్రతిధ్వనిస్తుంది.

గర్భం మరియు పరివర్తన

రాపల్లోలో ఉన్నప్పుడు, హ్యాడ్లీ తన గర్భం గురించి వెల్లడిస్తుంది, ఇది మొదట ఎర్నెస్ట్‌కు షాక్‌గా అనిపిస్తుంది. అతను మొదట అయిష్టంగా ఉన్నప్పటికీ, మద్దతు ఇస్తాడు, అదే సమయంలో హ్యాడ్లీ ఆ వార్తతో ఉత్తేజితమవుతుంది. వారు తోటి రచయితలతో సంభాషించడం వల్ల వారి సామాజిక వలయం విస్తరిస్తుంది, మరియు ఎర్నెస్ట్ తన రచనా వృత్తిని అభివృద్ధి చేసుకోవడం కొనసాగిస్తాడు.

వృత్తిపరమైన పరిణామాలు

ఈ కాలంలో, హెమింగ్‌వే తన వృత్తిని పెంచే ముఖ్యమైన సంబంధాలను ఏర్పరుచుకుంటాడు. అతను ప్రభావవంతమైన సంపాదకుడైన ఎడ్వర్డ్ ఓ’బ్రియన్‌ను కలుస్తాడు, అతను ఎర్నెస్ట్ కథలను ప్రచురించడానికి ఆసక్తిని వ్యక్తం చేస్తాడు. ఈ సమావేశాల ద్వారా, హెమింగ్‌వే ఒక మంచి భవిష్యత్తు ఉన్న రచయితగా తన ఖ్యాతిని పటిష్టం చేసుకుంటాడు.

సామాజిక గతిశీలత మరియు ఉద్రిక్తతలు

హెమింగ్‌వే  అతని సహచరుల మధ్య,

ముఖ్యంగా బాబ్ మెక్‌ఆల్మన్‌తో ఉన్న సంబంధాలు,

ఆర్థిక ఆధారపడటం మరియు వ్యక్తిగత ఆకర్షణ వలన తలెత్తిన ఉద్రిక్తతలను వెల్లడిస్తాయి. ఈ ఉద్రిక్తతలు

అతని సామాజిక మరియు సాహిత్య వర్గాలలో హెమింగ్‌వే సంబంధాలలోని సంక్లిష్టతలను నొక్కిచెబుతాయి.

బుల్‌ఫైటింగ్‌ను కనుగొనడం

హెమింగ్‌వే బుల్‌ఫైటింగ్‌ను కనుగొంటాడు, ఇది అతని రచనా జీవితంలో ఒక కీలకమైన అనుభవంగా మారుతుంది,

జీవితం మరియు మరణంపై అతని అవగాహనలో ఒక మలుపుగా నిలుస్తుంది. ఆ దృశ్యం పట్ల అతనికున్న ఆకర్షణ అతని రచనలలో ఒక పునరావృతమయ్యే ఇతివృత్తంగా మారుతుంది, అతను బుల్‌ఫైటింగ్ యొక్క కళను మరియు విషాదాన్ని తన రచనలలో అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తాడు.

తండ్రిగా మారడానికి సన్నాహాలు

హాడ్లీ వారి కుమారుడు జాన్ హాడ్లీ నికానోర్‌కు జన్మనివ్వడంతో,

హెమింగ్‌వే ఆనందంతో పాటు ఒక రచయితగా మరియు తండ్రిగా తన భవిష్యత్తుపై ఆందోళన కూడా మొదలవుతుంది. ఈ సంక్లిష్టతలను గురించి ఆలోచిస్తూ, ఆ దంపతులు తమ కొత్త పాత్రలను ఎర్నెస్ట్ ఆశయాలతో సమతుల్యం చేసుకుంటూ, పారిస్‌కు తిరిగి వెళ్లడానికి ప్రణాళికలు వేయడం ప్రారంభిస్తారు.

ముగింపు: ఒక కొత్త అధ్యాయం

హెమింగ్‌వే తన వార్తాపత్రిక ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేయడంతో మరియు వారు టొరంటోను విడిచి వెళ్ళడానికి సిద్ధమవడంతో ఈ అధ్యాయం ముగుస్తుంది. ఈ మార్పు ఒక కొత్త ఆరంభానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది, ఎందుకంటే ఆ కుటుంబం తమ జీవితాలను పునర్నిర్వచించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఆశలు మరియు సవాళ్ల మిశ్రమంతో ఫ్రాన్స్‌కు తిరిగి ప్రయాణాన్ని ప్రారంభిస్తుంది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య విషయం: హెమింగ్‌వే జీవితంలో మరియు రచనలలో నష్టం మరియు సాహిత్యాభిలాష మధ్య ఉన్న సంఘర్షణ సంక్లిష్టమైన మానవ భావోద్వేగాలకు ఒక ఉదాహరణ.

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: ఎర్నెస్ట్ వ్రాతప్రతులను హ్యాడ్లీ కోల్పోవడం వారి సంబంధాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేసిందో మరియు అతని సాహిత్య ఎదుగుదలకు ఎలా దోహదపడిందో ఈ అధ్యాయం స్పష్టం చేస్తుంది.

అయితే, డియర్‌బార్న్ దీనిని ఒక మలుపుగా చిత్రీకరించినప్పటికీ, హెమింగ్‌వే అటువంటి భావోద్వేగ గందరగోళంపై ఆధారపడటం అతని సృజనాత్మక ప్రక్రియలోని ఇతర అంశాలను కప్పివేసిందని వాదించవచ్చు. ‘హెమింగ్‌వే: ది రైటర్ యాజ్ ఆర్టిస్ట్’లో కార్లోస్ బేకర్ వంటి విమర్శకులు,

వ్యక్తిగత నష్టం కళాత్మక వ్యక్తీకరణకు ఆజ్యం పోయగలిగినప్పటికీ, అది ఒక కళాకారుడి సకల సృష్టికి నిర్వచనాత్మకమైనది కాదని సూచిస్తున్నారు.

అందువల్ల, వ్యక్తిగత అనుభవాలు మరియు వృత్తిపరమైన అభివృద్ధిల మధ్య పరస్పర చర్య అనేది ప్రభావాన్ని వివరించే ఒక సూటి కథనం కాకపోవచ్చని పరిగణించడం అత్యవసరం. అధ్యాయం 8 సారాంశం : 8

మేరీ వి. డియర్‌బార్న్ రచించిన “ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే”లోని 8వ అధ్యాయం సారాంశం

ఫ్రాన్స్‌కు రాక

హెమింగ్‌వే కుటుంబం పారిస్‌లోని 113, రూ నోట్రే-డామ్-డెస్-చాంప్స్‌లో ఉన్న ఒక ఆహ్లాదకరమైన అపార్ట్‌మెంట్‌కు మారారు, అక్కడ ఎర్నెస్ట్

చుట్టూ ఉన్న రంపపు మిల్లు నుండి వచ్చే శబ్దం ఉన్నప్పటికీ అక్కడి వాతావరణాన్ని ఆస్వాదించారు.

వారు తమ కొత్త జీవితానికి త్వరగా అలవాటుపడ్డారు, లాటిన్ క్వార్టర్‌లోని వారి ఇంటికి వచ్చిన గై హిక్కాక్ వంటి స్నేహితులను సాదరంగా ఆహ్వానించారు.

గృహ జీవితం మరియు రచనా దినచర్య

ఎర్నెస్ట్, హ్యాడ్లీ మరియు వారి బిడ్డ బంబీతో పాటు గృహ కార్యకలాపాలలో నిమగ్నమై ఉండేవారు, అదే సమయంలో ఒక చిన్న గదిలో లేదా సమీపంలోని కేఫ్‌లలో రాసేవారు. హ్యాడ్లీ పారిస్‌లో బాగా రాణించింది, బంబీతో అనుబంధం పెంచుకుంది,

మరియు ఇతరులతో సంభాషించడాన్ని ఆస్వాదించింది.

శిశువు సంరక్షణ హడావిడిగా ఉన్నప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ తన రచనలో విజయం సాధించారు,

ఈ కాలంలో తన అనేక ముఖ్యమైన చిన్న కథలను రచించి,

ఒక ప్రసిద్ధ ప్రచురణకర్త కోసం ప్రయత్నించారు. రచన పట్ల నిబద్ధత

ఎర్నెస్ట్ తన వృత్తి పట్ల అంకితభావాన్ని ప్రదర్శించారు, కఠినమైన రచనా సూత్రాలను పాటిస్తూనే చేపలు పట్టడం, బాక్సింగ్ వంటి వివిధ వ్యాపకాలను ఆస్వాదించారు. ఆయన నిష్కపటమైన మరియు సూటియైన గద్యాన్ని విశ్వసించారు, నిజమైన భావవ్యక్తీకరణ కోసం సాహిత్య అలంకారాలను విడిచిపెట్టారు.

సాహిత్య వర్గాలలో పరిచయాలు

ఎర్నెస్ట్ సాహిత్య ప్రపంచంలో తన ఉనికిని చాటుకోవడానికి చురుకుగా ప్రయత్నించారు, మొదట్లో ప్రముఖ పత్రికల నుండి తిరస్కరణకు గురైనప్పటికీ, చివరికి ఎడ్విన్ బాల్మర్ వంటి పరిచయస్తుల నుండి సహాయం పొందారు. గెర్ట్రూడ్ స్టెయిన్ మరియు ఎఫ్. స్కాట్ ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ వంటి ప్రముఖ సాహిత్యవేత్తలతో జరిగిన సమావేశాలు ఆయన పరిచయ ప్రయత్నాలకు మరింత బలాన్ని చేకూర్చాయి.

ట్రాన్స్‌అట్లాంటిక్ రివ్యూ సంపాదకత్వం

ఎర్నెస్ట్, ఫోర్డ్ మాడాక్స్ ఫోర్డ్ యొక్క ట్రాన్స్‌అట్లాంటిక్ రివ్యూలో ఉప-సంపాదకుడిగా చేరారు,

ఇది పారిస్‌లోని సాహిత్య రంగాన్ని తీర్చిదిద్దేందుకు అతనికి అవకాశం కల్పించింది. అతను వివిధ రచనలను అందించారు మరియు తన స్నేహితుల రచనలను పత్రికలో ప్రదర్శించడం ద్వారా వారికి మద్దతు ఇచ్చారు.

సృజనాత్మక కృషి మరియు అభివృద్ధి

ఈ కాలంలో, ఎర్నెస్ట్ వ్యక్తిగత అనుభవాల నుండి ప్రేరణ పొంది, నష్టం మరియు పురుషత్వం వంటి లోతైన భావోద్వేగ అంశాలను తరచుగా ప్రతిబింబించే “ఇండియన్ క్యాంప్” మరియు “బిగ్ టూ-హార్టెడ్ రివర్” వంటి అనేక ముఖ్యమైన కథలను రచించారు. అతని రచనా శైలి సరళతపై మరియు పాత్రల యొక్క అంతర్లీన సంక్లిష్టతలపై దృష్టి సారించింది.

వ్యక్తిగత మరియు వృత్తిపరమైన సవాళ్లను అధిగమించడం

కొంత గుర్తింపు సాధించినప్పటికీ, ఎర్నెస్ట్ ఆర్థిక అస్థిరత, తన రచనల కంటెంట్ కారణంగా కుటుంబంలో తలెత్తిన ఉద్రిక్తతలు, మరియు సాహిత్య రంగంలో పోటీ వంటి వాటితో పోరాడారు. అయినప్పటికీ, అతను తన నైపుణ్యాన్ని మెరుగుపరుచుకోవడానికి మరియు ఒక రచయితగా తన ఖ్యాతిని స్థాపించుకోవడానికి కట్టుబడి ఉన్నారు.

సాహిత్య వికాసం మరియు ప్రభావాలు

జాన్ డోస్ పాసోస్ , హెరాల్డ్ లోబ్ వంటి సమకాలీకులతో ఎర్నెస్ట్‌కు ఉన్న సంబంధాలు, భావాల చైతన్యవంతమైన వినిమయాన్ని పెంపొందిస్తూనే, అతని సాహిత్య వికాసానికి దోహదపడ్డాయి.

ప్రవాస సమాజంలో భాగమనే భావన అతని సృజనాత్మకతను మరియు

ఆశయాలను మరింతగా ముందుకు నడిపించింది.

అధ్యాయం 9 సారాంశం : 9

సృజనాత్మక కృషి మరియు వ్యక్తిగత సంఘర్షణలు

ఈ కాలంలో, హెమింగ్‌వే ఉన్మాద ప్రవృత్తులను ప్రదర్శించారు,

అధిక శక్తిని  చిరాకును కనబరిచారు, అయితే అతని

నిరాశాపూరిత దశలు తక్కువ తరచుగా మరియు తక్కువ తీవ్రతతో ఉండేవి.

మానసిక స్థితిలో ఈ హెచ్చుతగ్గులు ఉన్నప్పటికీ, అతను గణనీయమైన రచనలు చేశారు,

అందులో తక్కువ వ్యవధిలో ఎనిమిది ముఖ్యమైన చిన్న కథలు, అలాగే అతని మొదటి రెండు నవలలు ఉన్నాయి, ఇవి అతని

సృజనాత్మక శక్తి యొక్క ఉప్పెనను హైలైట్ చేస్తాయి.

ఆస్ట్రియాలో క్రిస్మస్

1924 క్రిస్మస్ నాటికి, హెమింగ్‌వే తన కుటుంబంతో కలిసి ఆస్ట్రియాలో స్కీయింగ్ చేస్తున్నాడు.

విశాలమైన పాఠకుల కోసం తన రచనలను కూర్పు చేసే ప్రయత్నంలో,

అతను తన సమకాలీన సాహిత్యవేత్తలతో సంభాషణలు మరియు ప్రచురణకర్తలతో రహస్య భాగస్వామ్యాలను కుదుర్చుకున్నాడు.

సంబంధాలు మరియు ప్రచురణ ఒప్పందాలు

తోటి ప్రవాస రచయితలతో హెమింగ్‌వేకు ఉన్న సంబంధాలు మరియు

ముఖ్యంగా తన స్నేహితులతో ఉన్న అతని సంక్లిష్టమైన సంబంధాలు ఈ సమయంలో ప్రముఖంగా కనిపించాయి.

అతని రచనలలో ప్రధాన పరిణామాలు

పూర్తిగా అన్‌లాక్ చేయడానికి బుకీ యాప్‌ను ఇన్‌స్టాల్ చేయండి

ఎద్దుల పోరాటాలు మరియు రచనలో పురోగతి

పాంప్లోనాను సందర్శించిన తరువాత, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే  అతని భార్య

హ్యాడ్లీ ఎద్దుల పోరాటాలను చూడటానికి మాడ్రిడ్ మరియు వాలెన్సియాకు ప్రయాణించారు.

ఈ సమయంలో, హెమింగ్‌వే తన నవల “ఫియస్టా”పై శ్రద్ధగా పనిచేశాడు, ప్రతిరోజూ సుమారు 1,200 పదాలు రాశాడు. ఆగస్టు 7 నాటికి, అతను

తన జీవితంలోని నిజమైన పాత్రలను ఉపయోగించి ఎనిమిది అధ్యాయాలను పూర్తి చేశాడు. హ్యాడ్లీ అతని ముసాయిదాలను చదివింది, వాటిలో ముఖ్యంగా తన గురించిన ఎటువంటి ప్రస్తావన లేదు.

ఉద్రిక్త సంబంధాలు మరియు పెరుగుతున్న ఉద్రిక్తతలు

హ్యాడ్లీ వారి కుమారుడు బంబీని చూడటానికి పారిస్‌కు తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు,

హెమింగ్‌వే హెండయేలోనే ఉండి, తన రచనపై దృష్టి పెట్టాడు. పాంప్లోనా పర్యటన తరువాత వారి సామాజిక వలయంలో మార్పులు వచ్చాయి, స్నేహాలు పరిణామం చెందాయి. హెరాల్డ్ లోబ్‌తో హెమింగ్‌వే సంబంధం ఉద్రిక్తంగా మారింది, మరియు అతను తన రచనలో లోబ్‌ను ప్రతినాయకుడిగా ఉపయోగించుకుంటానని సూచించాడు. హెమింగ్‌వే కిట్టీ కానెల్‌తో స్నేహం చేయడం ప్రారంభించినప్పుడు, వారికి తెలిసిన ప్రతి ఒక్కరినీ తన నవలలో చేర్చుకుంటానని సూచించాడు, తద్వారా తన సాహిత్యంలో ఆ స్నేహితులకు తాను చేయబోయే ద్రోహాలకు సంకేతం ఇచ్చాడు.

‘ఇన్ అవర్ టైమ్’ ఆవిర్భావం

పారిస్‌కు తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, “ఇన్ అవర్ టైమ్” ప్రచురణతో హెమింగ్‌వే జీవితం గణనీయంగా మారిపోయింది. విమర్శకులు మొదట్లో పెద్దగా పట్టించుకోలేదు, కానీ చివరికి వచ్చిన సమీక్షలు ఆ సంకలనం యొక్క ప్రత్యేకతను ఎత్తి చూపాయి. అది యుద్ధ ఘట్టాలను పాత్రల అధ్యయనాలతో మేళవించి, పాఠకులను ఆకట్టుకున్న ఒక సంపూర్ణ రూపాన్ని సృష్టించింది.

విమర్శకుల ప్రభావం మరియు కుటుంబ స్పందన

“ఇన్ అవర్ టైమ్” పట్ల తొలి స్పందనలు విభిన్నంగా ఉన్నాయి, హెమింగ్‌వే కుటుంబం అతని రచనపై మిశ్రమ భావాలను కలిగి ఉంది. ముఖ్యంగా, ఎడ్ హెమింగ్‌వే ఆ సంకలనంలోని క్రూరత్వాన్ని విమర్శిస్తూ, మరింత స్ఫూర్తిదాయకమైన ఇతివృత్తాలపై దృష్టి పెట్టాలని కోరాడు. కొత్త సంబంధాలు ఏర్పడ్డాయి, ముఖ్యంగా పౌలిన్ ఫైఫర్‌తో. ఆమె హెమింగ్‌వే పట్ల శ్రద్ధ చూపుతూనే, హ్యాడ్లీతో కూడా సంబంధం కలిగి ఉంది.

పౌలిన్ ఫైఫర్ పాత్ర మరియు హెమింగ్‌వే భావోద్వేగ మార్పు

పౌలిన్ రాక హెమింగ్‌వే జీవితంలో ఒక మలుపుగా నిలిచింది. ఆకర్షణీయమైన మరియు పరిణితి చెందిన వ్యక్తిగా వర్ణించబడిన ఆమె, సెలవుల సమయంలో త్వరగా హెమింగ్‌వే కుటుంబంలో కలిసిపోయింది, దీనితో హెమింగ్‌వే ఆమెపై ప్రేమను పెంచుకున్నాడు.

హ్యాడ్లీతో తన వివాహంలో మారుతున్న పరిస్థితులను ఎదుర్కోలేక హెమింగ్‌వే సతమతమవడంతో, ఈ పెరుగుతున్న సంబంధం సంఘర్షణలకు కారణమైంది.

వృత్తి మరియు వ్యక్తిగత పరివర్తనలు

హెమింగ్‌వే తన సాహిత్య వృత్తిలో మార్పుల కోసం అన్వేషిస్తున్నప్పుడు,

బోనీ మరియు లివర్‌రైట్‌తో ఉన్న తన ఒప్పందం నుండి విముక్తి పొందాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నాడు. అందుకోసం అతను “ది టొరెంట్స్ ఆఫ్ స్ప్రింగ్” అనే వ్యంగ్య రచనను రాశాడు, కానీ అది చివరికి తిరస్కరణకు గురైంది.

ఆ ప్రచురణకర్త నుండి అతను చివరికి రాజీనామా చేయడంతో,

ఫిట్జ్‌గెరాల్డ్ మద్దతుతో ఎంతగానో ప్రభావితుడై, స్క్రైబ్నర్స్‌తో ఒప్పందం కుదుర్చుకోగలిగాడు.

ప్రేమ, ద్రోహం, మరియు కళాత్మక గుర్తింపు

హెమింగ్‌వే తన ప్రచురణ ఒప్పందాన్ని ఖరారు చేసుకున్న న్యూయార్క్ నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, అపరాధభావం మరియు పశ్చాత్తాపం అతన్ని ముంచెత్తాయి.

హాడ్లీకి భర్తగా తన బాధ్యతల నడుమ, పౌలిన్‌తో తనకున్న భావోద్వేగ బంధంతో అతను సతమతమయ్యాడు.

వృత్తిపరమైన ఎదుగుదలతో ముడిపడిన ప్రేమ కథనం అతని జీవితంలో ఒక సంక్లిష్టమైన దశను సూచించింది. ఈ దశలో అతను తన భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దే కొత్త స్నేహాలు, ఆశయాలు, మరియు ప్రేమ సంబంధమైన చిక్కులను ఎదుర్కొన్నాడు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –20-9-26-ఉయ్యూరు .

అమెరికా జాతీయ కవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర-3

The Beginning of the Civil War

అంతర్యుద్ధం యొక్క ఆరంభం

కానీ 1860 ప్రారంభంలో విట్మన్ అదృష్టం ఎంత ఆకస్మికంగా బాగుపడిందో, ఇప్పుడు అంతే ఆకస్మికంగా చెడుగా మారింది. క్షీణిస్తున్న జాతీయ పరిస్థితి ఏ వ్యాపార పెట్టుబడినైనా ప్రమాదకరంగా మార్చింది,  థేయర్, ఎల్డ్రిడ్జ్ అనేక తప్పుడు వ్యాపార నిర్ణయాలు తీసుకుని సమస్యను మరింత తీవ్రతరం చేశారు. 1861 ప్రారంభంలో, వారు దివాలా తీసినట్లు ప్రకటించి, ‘లీవ్స్‘ యొక్క ప్లేట్లను బోస్టన్ ప్రచురణకర్త రిచర్డ్ వర్తింగ్టన్‌కు అమ్మారు. అతను దశాబ్దాల పాటు ఈ ఎడిషన్ యొక్క పైరసీ కాపీలను ప్రచురిస్తూనే ఉన్నాడు, దీనివల్ల విట్మన్ కొత్త ఎడిషన్‌ను మార్కెట్ చేయడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ అతనికి నిజమైన సమస్యలు ఎదురయ్యాయి. థేయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్ మొదట్లో ముద్రించిన పెద్ద సంఖ్యలో కాపీలు, దానికి తోడు వర్తింగ్టన్ కొనసాగిస్తున్న పైరసీ కారణంగా, 1860 ఎడిషన్ తరువాతి ఇరవై సంవత్సరాల పాటు ‘లీవ్స్‘ యొక్క అత్యంత సాధారణంగా లభించే వెర్షన్‌గా మారింది మరియు విట్మన్ యొక్క కొత్త ఎడిషన్‌ల ప్రభావాన్ని తగ్గించింది (అలాగే వాటి అమ్మకాలను కూడా కుంగదీసింది).

విట్మన్ తన 1860 లీవ్స్ పుస్తకం యొక్క శీర్షిక పేజీపై “1860-61″ అని తేదీ వేశాడు. బహుశా, అమెరికా చరిత్రలోని ఆ క్షణం యొక్క సంధిస్థితిని—అంటే, ఒక శాంతి సంవత్సరానికి, ఒక యుద్ధ సంవత్సరానికి మధ్య ఉన్న ఆ పెళుసైన క్షణాన్ని—అతను ముందుగానే ఊహించి ఉండవచ్చు. 1861 ఫిబ్రవరిలో, అబ్రహం లింకన్ తన ప్రమాణ స్వీకారానికి వెళ్తూ న్యూయార్క్ గుండా వెళ్ళడాన్ని అతను చూశాడు. ఏప్రిల్‌లో, ఒక ఒపెరా ప్రదర్శన ముగించుకుని ఇంటికి నడుచుకుంటూ వస్తుండగా, అతను ఒక వార్తాపత్రిక కొని, ఫోర్ట్ సమ్టర్‌పై దక్షిణ ప్రాంత దళాలు కాల్పులు జరుపుతున్నాయనే ముఖ్యాంశాలను చదివాడు. ఆ రాత్రి న్యూయార్క్ వీధుల్లో ఒక గుంపు గుమిగూడగా, వార్తాపత్రికలు ఉన్నవారు ఆ వార్తను గుంపులోని ఇతరులకు బిగ్గరగా చదివి వినిపించడం అతనికి ఇప్పటికీ గుర్తుంది. రాబోయే దాని పూర్తి తీవ్రత గురించి ఎవరికీ తెలియకపోయినప్పటికీ—విట్మన్, చాలా మందిలాగే, ఈ పోరాటం అరవై రోజుల్లో ముగుస్తుందని భావించాడు—వాస్తవానికి దేశం తన చరిత్రలో ఎన్నడూ చూడని అత్యంత రక్తపాత పోరాటంలోకి నాలుగేళ్లలోకి జారుకుంటోంది. ఫోర్ట్ సమ్టర్‌పై కాల్పులు జరిగిన కొన్ని రోజుల తర్వాత, విట్మన్ తన డైరీలో ఈ క్రింది తన సంకల్పాన్ని నమోదు చేసుకున్నాడు: “నీరు మరియు స్వచ్ఛమైన పాలు తప్ప మిగతా పానీయాలన్నింటినీ, రాత్రి భోజనంలో కొవ్వు పదార్థాలను విడిచిపెట్టడం ద్వారా నా కోసం ఒక స్వచ్ఛమైన, పరిపూర్ణమైన, మధురమైన, స్వచ్ఛమైన రక్తం గల దృఢమైన శరీరాన్ని స్థాపించుకోవాలి—ఒక గొప్ప శరీరం—శుద్ధి చేయబడిన, పవిత్రమైన, ఆధ్యాత్మికంగా ఉత్తేజితమైన శరీరం.” తన కొత్తగా అలవడిన ఆత్మసంతృప్తి నుండి బయటపడాలని, తన ఫాఫ్స్ బీరుహాల్ అలవాట్లను, స్వేచ్ఛా జీవన విధానాలను మానుకోవాలని, మరియు ఇప్పుడు విభజిత దేశం ఎదుర్కొంటున్న సవాళ్లకు తనను తాను సిద్ధం చేసుకోవాలని అతను ఏదో ఒక స్థాయిలో గ్రహించినట్లుగా అనిపించింది. కానీ తన యుద్ధ త్యాగం ఏ రూపం తీసుకుంటుందో గ్రహించడానికి విట్మన్‌కు కొంత సమయం పట్టింది.

విట్మన్ సోదరుడు జార్జ్ వెంటనే యూనియన్ సైన్యంలో చేరి, యుద్ధం ముగిసే వరకు అనేక ప్రధాన యుద్ధాలలో పోరాడాడు; చివరికి అతను వర్జీనియాలోని డాన్‌విల్‌లో యుద్ధ ఖైదీగా బంధించబడ్డాడు. జార్జ్ ఒక సైనికుడిగా విశిష్టమైన వృత్తిని కొనసాగించి, లెఫ్టినెంట్ కల్నల్‌గా సేవ నుండి నిష్క్రమించాడు; అతని యుద్ధ అనుభవాల వర్ణనలు, యుద్ధ స్వభావం  సైనికుల భావాల గురించి వాల్ట్‌కు అనేక అంతర్దృష్టులను అందించాయి. విట్మన్ యొక్క దీర్ఘకాలిక అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న సోదరుడు ఆండ్రూ కూడా సైన్యంలో చేరాడు, కానీ 1862లో కేవలం మూడు నెలలు మాత్రమే సేవ చేసి, 1863లో బహుశా క్షయవ్యాధితో మరణించాడు. వాల్ట్ యొక్క ఇతర సోదరులు—కోపిష్టి గల జెస్సీ (అతను తన తల్లిపై శారీరకంగా దాడి చేసిన తర్వాత 1864లో విట్మన్ అతన్ని ఒక పిచ్చాసుపత్రిలో చేర్పించవలసి వచ్చింది), అప్పుడే పెళ్లి చేసుకున్న జెఫ్ (తన సొంత పసిబిడ్డతో సహా విస్తృత కుటుంబాన్ని పోషించే భారం అతనిపై పడింది),  మానసికంగా బలహీనమైన ఎడ్డీ—సైన్యంలో చేరలేదు. యుద్ధం ప్రారంభమయ్యే నాటికి అప్పటికే నలభై ఏళ్ల ప్రారంభంలో ఉన్న వాల్ట్ కూడా చేరలేదు.

నిజానికి, విట్మన్ జీవితంలో అత్యంత అస్పష్టమైన కాలాల్లో ఒకటి యుద్ధం యొక్క మొదటి సంవత్సరంన్నర. అతను న్యూయార్క్ మరియు బ్రూక్లిన్‌లోనే ఉండి, బ్రూక్లిన్ డైలీ స్టాండర్డ్ కోసం బ్రూక్లిన్ చరిత్ర గురించి కొన్ని విస్తృతమైన వార్తాపత్రిక కథనాలను రాశాడు; “బ్రూక్లినియానా” అని పిలువబడే ఈ రచనలు, ఇరవై ఐదు సుదీర్ఘ విభాగాలుగా విభజించబడి, విట్మన్‌కు బాగా తెలిసిన, కానీ ఇప్పుడు విడిచి వెళ్ళబోతున్న నగరం యొక్క ఒక పుస్తక పరిమాణంలోని సంఘటనలతో కూడిన చరిత్రను తెలియజేస్తాయి—అతను కేవలం అప్పుడప్పుడు సంక్షిప్త పర్యటనల కోసం మాత్రమే తిరిగి వచ్చేవారు. ఎవరూ ఊహించిన దానికంటే చాలా కాలం పాటు కొనసాగుతున్న యుద్ధంలో ప్రాణాలు కోల్పోయిన వారిని విట్మన్ మొదటిసారిగా ఈ కాలంలోనే చూశారు. న్యూయార్క్ ఆసుపత్రులకు తరలించబడిన గాయపడిన సైనికులను అతను పరామర్శించడం ప్రారంభించాడు, మరియు 1862లో న్యూయార్క్ లీడర్‌లో తాను ప్రచురించిన “సిటీ ఫోటోగ్రాఫ్స్” అనే శీర్షికతో వారి గురించి ఒక వ్యాసంలో రాశాడు. వాస్తవానికి విట్మన్ చాలా సంవత్సరాలుగా బ్రాడ్‌వే ఆసుపత్రిని సందర్శిస్తూ, గాయపడిన స్టేజ్ డ్రైవర్లను మరియు ఫెర్రీబోట్ కార్మికులను ఓదార్చేవాడు (ఆ సమయంలో న్యూయార్క్‌లోని గందరగోళ రవాణా పరిశ్రమలో తీవ్రమైన గాయాలు సర్వసాధారణం). సాహిత్యవేత్తలను స్నేహితులుగా చేసుకోవాలనే ఆలోచన అతనికి ఎంతగానో నచ్చినప్పటికీ, విట్మన్ సహచరుల విషయంలో నిజమైన ప్రాధాన్యత ఎల్లప్పుడూ శ్రామిక వర్గ పురుషులకే ఉండేది మరియు భవిష్యత్తులో కూడా అలాగే కొనసాగింది. ముఖ్యంగా ఓమ్నిబస్‌లు మరియు ఫెర్రీలపై పనిచేసేవారు (“నా ఫెర్రీ స్నేహితులందరూ,” అని అతను వారిని పిలిచేవాడు), అక్కడ అతను మంచి సహచరులతో కలిసి అంతులేని కదలికల లయలను, విశాలమైన రహదారిని, అటూ ఇటూ ప్రయాణాలను ఆస్వాదించేవాడు. అతను గమ్యస్థానాల గురించి చింతించకుండా ప్రయాణంలోని శక్తిని, ఆనందాన్ని ఆస్వాదించేవాడు: “నేను కేవలం ఆనందం కోసమే దాటాను, తిరిగి దాటాను,” అని అతను తన ఫెర్రీ ప్రయాణాల గురించి రాశాడు. అతను ఆ “అపారమైన నాణ్యతను” ప్రేమగా గుర్తుచేసుకున్నాడు. నిజానికి విట్మన్ చాలా సంవత్సరాలుగా బ్రాడ్‌వే ఆసుపత్రిని సందర్శిస్తూ, గాయపడిన స్టేజ్ డ్రైవర్లను మరియు ఫెర్రీబోట్ కార్మికులను ఓదార్చేవాడు (ఆ సమయంలో న్యూయార్క్‌లోని గందరగోళ రవాణా పరిశ్రమలో తీవ్రమైన గాయాలు సర్వసాధారణం). సాహిత్యవేత్తలను స్నేహితులుగా చేసుకోవాలనే ఆలోచన అతనికి ఎంతగానో నచ్చినప్పటికీ, విట్మన్ తన సహచరుల విషయంలో నిజమైన ప్రాధాన్యత ఎల్లప్పుడూ శ్రామిక వర్గ పురుషులకే ఉండేది, మరియు భవిష్యత్తులో కూడా అలాగే కొనసాగింది. ముఖ్యంగా ఓమ్నిబస్సులు మరియు ఫెర్రీలపై పనిచేసే వారికే అతను ప్రాధాన్యత ఇచ్చేవాడు (“నా ఫెర్రీ స్నేహితులందరూ,” అని అతను వారిని పిలిచేవాడు). అక్కడ అతను మంచి సహచరులతో కలిసి, అంతులేని కదలికల లయలను, విశాలమైన రహదారిని, అటూ ఇటూ ప్రయాణాలను ఆస్వాదించేవాడు. అతను గమ్యస్థానాల గురించి చింతించకుండా, ప్రయాణంలోని శక్తిని, ఆనందాన్ని ఆస్వాదించేవాడు: “నేను కేవలం ఆనందం కోసమే దాటాను, తిరిగి దాటాను,” అని అతను తన ఫెర్రీ ప్రయాణాల గురించి రాశాడు. రంగురంగుల దుస్తులు ధరించే బస్సు డ్రైవర్ల యొక్క “అపారమైన, ఎక్కువగా జంతు సంబంధమైన గుణాలను” అతను ఆప్యాయంగా గుర్తుచేసుకున్నాడు. అతను “బ్రాడ్‌వే పొడవునా” ప్రయాణిస్తూ, డ్రైవర్  కండక్టర్ చెప్పే కథలను వింటూ, లేదా తనకు ఇష్టమైన షేక్స్‌పియర్ నాటకాలలోని ఏదైనా “ఉద్వేగభరితమైన భాగాన్ని గంభీరంగా పఠిస్తూ”, వారితో “స్నేహం కోసం, కొన్నిసార్లు ఆప్యాయత కోసం” గడిపేవాడినని చెప్పాడు.

అందువల్ల, గాయపడిన రవాణా కార్మికుల పట్ల ఒకరకమైన స్నేహభావంతో అతని ఆసుపత్రి సందర్శనలు ప్రారంభమయ్యాయి. అంతర్యుద్ధం తీవ్ర నష్టాన్ని కలిగించడం మొదలుపెట్టాక, విట్మన్ తరచుగా చేసే పర్యటనలలో గాయపడిన సైనికులు కూడా రవాణా కార్మికులతో కలిశారు. ఈ సైనికులు దేశం నలుమూలల నుండి వచ్చేవారు, మరియు వారి స్వదేశ జ్ఞాపకాలు, ఎదుగుతున్న దేశం యొక్క విస్తృతి మరియు వైవిధ్యం గురించి విట్మన్‌కు తెలియజేశాయి. అతను రోగులు చెప్పిన కథలను రాసుకోవడం, వారికి చిన్న బహుమతులు ఇవ్వడం, వారి కోసం ఉత్తరాలు రాయడం, వారిని హత్తుకోవడం, ఓదార్చడం మరియు ముద్దుపెట్టుకోవడం వంటి ఒక ప్రత్యేకమైన, అనధికారిక వ్యక్తిగత సంరక్షణ శైలిని అలవరచుకున్నాడు. తన ఉద్దేశ్యం, “వారి అనారోగ్యం మరియు నిర్బంధం వల్ల కలిగే ఏకరీతిని కొద్దిగా మార్చి, వారిలో ఉత్సాహాన్ని నింపడమే” అని ఆయన రాశారు. అయినప్పటికీ, వారిపై తన ప్రభావం ఎంత సంతృప్తినిచ్చిందో, వారి ప్రభావం కూడా తనపై అంతే సంతృప్తినిచ్చిందని ఆయన కనుగొన్నారు. ఎందుకంటే, గాయపడిన మరియు అంగవైకల్యం పొందిన ఆ యువకులు ఆయనలో “స్నేహపూర్వక ఆసక్తిని  సానుభూతిని” రేకెత్తించారు. తన “జీవితంలోని అత్యంత ఆహ్లాదకరమైన సాయంత్రాలలో” కొన్ని ఆసుపత్రులలోనే గడిచాయని ఆయన అన్నారు. 1861 నాటికి, న్యూయార్క్‌లోని ఆసుపత్రులలో ఆయన చేసిన పర్యటనలు, వాషింగ్టన్, డి.సి.కి వెళ్ళినప్పుడు ఎదుర్కోబోయే అలసటను పోగొట్టే పరీక్షకు ఆయనను సిద్ధం చేశాయి. అక్కడ తాత్కాలిక ఆసుపత్రులలో వేలాది మంది గాయపడిన సైనికులకు ఆయన నర్సింగ్ సేవలు అందించారు. తాను రచయిత కాకపోయి ఉంటే, వైద్యుడు అయ్యేవాడినని విట్మన్ ఒకసారి అన్నారు. బ్రాడ్‌వే ఆసుపత్రిలో ఆయన చాలా మంది వైద్యులతో సన్నిహిత స్నేహాలు పెంచుకున్నారు, అప్పుడప్పుడు వారికి శస్త్రచికిత్సలలో సహాయం కూడా చేసేవారు. ఆయన కవిత్వంలో స్పష్టంగా కనిపించే శరీరం పట్ల ఆయనకున్న ఆసక్తి, వైద్యం మరియు ఆసుపత్రుల పట్ల ఆయనకున్న ఆకర్షణతో విడదీయరాని విధంగా ముడిపడి ఉంది. అక్కడ ఆయన శారీరక వైకల్యాలను ఎదుర్కోవడం నేర్చుకున్నారు మరియు గాయాలు, అనారోగ్యాలను దాటి, ఆ బాధ మరియు అవమానాల మధ్య నిలిచివున్న మానవ వ్యక్తిత్వాలను చూసే సామర్థ్యాన్ని పొందారు. రాబోయే మూడేళ్లలో ఆయన మరో వృత్తిని ప్రారంభించినప్పుడు, ఈ నైపుణ్యం ఆయనకు పుష్కలంగా అవసరమైంది.

యుద్ధభూమికి

దేశం ఇప్పుడు సుదీర్ఘ యుద్ధంలో చిక్కుకోవడంతో, విట్మన్  ప్రగాఢమైన ఆందోళనలు  నమ్మకాలన్నీ దాడికి గురయ్యాయి. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‘ ఐక్యత, సమగ్రత, ఒక వ్యక్తి  ఒక దేశం వైరుధ్యాలను సహించుకుని, వైవిధ్యాన్ని స్వీకరించగల సామర్థ్యంపై ఉన్న విశ్వాసంపై నిర్మించబడింది; ఇప్పుడు యునైటెడ్ స్టేట్స్ విచ్ఛిన్నమైంది,  దక్షిణ రాష్ట్రాలు దేశాన్ని రెండుగా విభజించడానికి ప్రయత్నించడంతో విట్మన్ యొక్క అసలు ప్రయత్నమే కాలం చెల్లినదిగా మారే ప్రమాదంలో పడింది. విభజన మరియు పోటీని అధిగమించడానికి ఆప్యాయతకు ఉన్న శక్తిపై ఉన్న నమ్మకంపై కూడా ‘లీవ్స్‘ నిర్మించబడింది; అతని కాలమస్ దృష్టి “సహచరుల జీవితకాల ప్రేమ”తో కలిసిన “విడదీయరాని నగరాలతో” కూడిన “విడదీయరాని ఖండం” గురించినది. కానీ ఇప్పుడు అమెరికా యువకులు రక్తసిక్తమైన యుద్ధాలలో ఒకరినొకరు చంపుకుంటున్నారు; తండ్రులు కొడుకులను, కొడుకులు తండ్రులను, సోదరులు సోదరులను చంపుకుంటున్నారు. ఒక దేశాన్ని ఏకం చేసి, ఆప్యాయతతో కూడిన ప్రజాస్వామ్యాన్ని నిర్మించి, పౌరులను వారి ఏకీకృత వైవిధ్యాన్ని జరుపుకునేలా మార్గనిర్దేశం చేసే తన “నూతన బైబిల్” గురించిన విట్మన్ యొక్క ఆశలు, అమెరికాను చుట్టుముట్టిన సోదరహత్యల సంఘర్షణలో ఛిన్నాభిన్నమయ్యాయి. చాలా మంది అమెరికన్లలాగే, విట్మన్ మరియు అతని కుటుంబం ప్రతిరోజూ వార్తాపత్రికలలోని గాయపడిన వారి జాబితాలను చూసేవారు. 1862 డిసెంబరులో ఒక రోజు, ఫ్రెడరిక్స్‌బర్గ్‌లోని మృతుల జాబితాలో “జి. డబ్ల్యూ. విట్‌మోర్” అనే పేరు కనిపించడంతో ఆ కుటుంబం ఉలిక్కిపడింది. ఆ పేరు జార్జ్ వాషింగ్టన్ విట్మన్ అసలు పేరును వక్రీకరించి రాసిందేమోనని భయపడి, వాల్ట్ వెంటనే తన సోదరుడిని వెతకడానికి వర్జీనియాకు బయలుదేరాడు. ఫిలడెల్ఫియాలో రైలు మారుతుండగా, రద్దీగా ఉన్న ప్లాట్‌ఫారమ్‌పై విట్మన్ జేబు దొంగిలించబడింది. డబ్బులేకుండా, అతను వాషింగ్టన్‌కు తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాడు. అక్కడ, అదృష్టవశాత్తూ, బోస్టన్‌లో తాను కలిసిన రచయిత మరియు బానిసత్వ వ్యతిరేకి అయిన విలియం డగ్లస్ ఓ‘కానర్ అతనికి తారసపడ్డాడు, అతను డబ్బు అప్పుగా ఇచ్చాడు. వాషింగ్టన్‌లోని దాదాపు నలభై ఆసుపత్రులలో జార్జ్ కోసం వ్యర్థంగా వెతికిన తరువాత, జార్జ్ ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడో లేదో చూడటానికి, అతను చివరకు ప్రభుత్వ పడవలో మరియు సైన్యం నియంత్రణలో ఉన్న రైలులో ఫ్రెడరిక్స్‌బర్గ్‌లోని యుద్ధభూమికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. జార్జ్ యొక్క యూనిట్‌ను కనుగొని, తన సోదరుడికి ముఖంపై కేవలం పైపైన గాయం మాత్రమే అయిందని తెలుసుకున్న తర్వాత, విట్మన్‌కు కలిగిన ఉపశమనం భయానకంగా మారింది, ఎందుకంటే అతను ఎప్పటికీ మరచిపోలేని ఒక దృశ్యాన్ని చూశాడు: తాత్కాలిక ఆసుపత్రిగా మార్చబడిన ఒక భవంతి బయట, అతనికి “ఒక గుర్రపు బండికి సరిపోయేంతగా, నరికివేయబడిన పాదాలు, కాళ్లు, చేతులు, అరచేతులు మొదలైన వాటి కుప్ప” కనిపించింది. అతను తన డైరీలో ఇలా రాసుకున్నాడు, “అవి కోయబడిన, రక్తసిక్తమైన, నల్లగా, నీలి రంగులోకి మారి, ఉబ్బిపోయి, వికారంగా ఉన్న మానవ శకలాలు.” సమీపంలో “అనేక శవాలు… ప్రతి ఒక్కటీ దాని గోధుమ రంగు ఉన్ని దుప్పటితో కప్పబడి ఉన్నాయి.” భౌతిక శరీరాన్ని ఎంతో ఆత్మవిశ్వాసంతో కీర్తించిన, ఆత్మ శరీరంలో మాత్రమే ఉంటుందని, చేతులు కాళ్ళు ఆత్మ యొక్క విస్తరణలని, కాళ్ళు ఆత్మను ప్రపంచంలో నడిపిస్తాయని, చేతులు ఆత్మ తనను తాను వ్యక్తపరచుకోవడానికి వీలు కల్పిస్తాయని వాదించిన ఈ కవిని ఆ దృశ్యం వెంటాడుతూనే ఉంది. ఇప్పుడు, అతను ప్రజాస్వామ్య భవిష్యత్తును పణంగా పెట్టిన అమెరికన్ యువకుల తరం, అక్షరాలా నిరాయుధులుగా చేయబడుతున్నారు, అంగవిచ్ఛేదం చేయబడుతున్నారు, చంపబడుతున్నారు. ఈ అంగవిచ్ఛేదం, ఈ ఐక్యత విచ్ఛిన్నం—అక్షరార్థంగా  అలంకారికంగా—గురించి విట్మన్ రాబోయే కొన్ని సంవత్సరాల పాటు ప్రస్తావించాడు, అంతర్యుద్ధ ఆసుపత్రులలో గాయపడిన మరియు అంగవైకల్యం పొందిన సైనికులకు చేతులు, కాళ్ళుగా మారడానికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు. వారి పనులు చేసిపెట్టడం, వారికి ఉత్తరాలు రాయడం, వారిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని హత్తుకోవడం ద్వారా, విట్మన్ తన శాయశక్తులా వారిని మళ్ళీ మామూలు మనుషులుగా చేయడానికి ప్రయత్నించాడు.

గాలి సరిగా ప్రసరించని వార్డులలో లెక్కలేనన్ని రాత్రులు గడపడం వల్ల విట్మన్ ఆరోగ్యంపై తీవ్రమైన ప్రభావం చూపిన ఈ అసాధారణమైన ఆసుపత్రి సేవ, జార్జ్ వద్దకు వెళ్ళిన సమయంలో ఆకస్మికంగా ప్రారంభమైంది. జార్జ్ క్షేమంగా ఉన్నాడని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత తాను న్యూయార్క్‌కు తిరిగి వెళ్తానని అతను పూర్తిగా ఊహించాడు, కానీ, జార్జ్‌ను కనుగొన్నానని తన తల్లికి  మిగిలిన కుటుంబ సభ్యులకు టెలిగ్రాఫ్ చేసిన తర్వాత, అతను తన సోదరుడితో కొన్ని రోజులు ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఈ సమయంలో అతను యూనియన్ మరియు కాన్ఫెడరేట్ దళాలకు చెందిన యువ సైనికులతో పరిచయం పెంచుకున్నాడు (అతను చాలా మంది దక్షిణ ప్రాంత యుద్ధ ఖైదీలతో మాట్లాడాడు). డిసెంబర్ 13న 18,000 మంది ఉత్తర, దక్షిణ ప్రాంత సైనికులు మరణించిన లేదా గాయపడిన ఆ రక్తసిక్తమైన యుద్ధభూమిలో ఇంకా పడి ఉన్న మృతదేహాల ఖననంలో అతను సహాయం చేశాడు (మరియు మరుసటి రోజు, ఆ మారణకాండతో విస్తుపోయిన రాబర్ట్ ఇ. లీ, జనరల్ ఆంబ్రోస్ బర్న్‌సైడ్ యొక్క యూనియన్ దళాలు బలహీనమైన స్థితిలో ఉన్నప్పటికీ, వారిపై దాడి చేయడానికి నిరాకరించాడు).

విట్మన్ తన అంతర్యుద్ధ పుస్తకమైన ‘డ్రమ్-టాప్స్‘లో చివరికి ప్రచురించబోయే కొన్ని కవితలను అప్పటికే రాసినప్పటికీ (ముఖ్యంగా, యుద్ధానికి సన్నద్ధమవుతున్న నగరాల భయానకమైన ఇంకా ఉత్తేజకరమైన శక్తిని రేకెత్తించే “బీట్! బీట్! డ్రమ్స్!” లేదా “ఫస్ట్ ఓ సాంగ్స్ ఫర్ ప్రిల్యూడ్” వంటి “సైనిక నియామక” కవితలు), ఒక నిజమైన యుద్ధం యొక్క భయంకరమైన పరిణామాలను ఎదుర్కొన్నప్పుడే శక్తివంతమైన అంతర్యుద్ధ కవితలు వెలువడటం ప్రారంభించాయి. జార్జ్ శిబిరంలో ఉన్నప్పుడు అతను రాసుకున్న డైరీలో, విట్మన్ ఇలా రాసుకున్నాడు: “తెల్లవారుజామున ఒక దృశ్యం—ఆసుపత్రి గుడారం ముందు ఒక శిబిరంలో, ఒక స్ట్రెచర్‌పై (ముగ్గురు శవాలు పడి ఉన్నారు,) ప్రతి ఒక్కరిపై ఒక దుప్పటి కప్పి ఉంది—నేను ఒకరిని పైకి లేపి ఆ యువకుడి ముఖం వైపు చూశాను, ప్రశాంతంగా, పసుపు పచ్చగా ఉంది,—ఇది వింతగా ఉంది! (యువకుడు: నీ ఈ ముఖం నా మరణించిన క్రీస్తు ముఖం అని నేను అనుకుంటున్నాను!)” అనేక కవితల విషయంలో జరిగినట్లే,

వాషింగ్టన్, డి.సి.కి.

విట్మన్ వాషింగ్టన్, డి.సి.లో స్థిరపడాలని ఎప్పుడు నిర్ణయించుకున్నాడో మనం ఖచ్చితంగా చెప్పలేము. అతని జీవితంలోని దాదాపు అన్ని ఆకస్మిక మార్పుల లాగే, ఇది కూడా ఎలాంటి ప్రణాళిక, ముందస్తు సమాచారం, లేదా సన్నాహం లేకుండా జరిగింది. అతను న్యూ ఓర్లీన్స్‌కు కూడా ఇలాంటి ఆకస్మిక నిర్ణయంతోనే వెళ్ళాడు; అలాగే అతను హఠాత్తుగా బోధనను విడిచిపెట్టాడు; అలాగే తన సామాను సర్దుకుని బోస్టన్‌కు వెళ్ళాడు; మరియు సంవత్సరాల తర్వాత రాత్రికి రాత్రే న్యూజెర్సీలోని కామ్‌డెన్‌లో స్థిరపడాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను తీవ్రంగా స్థిరత్వం లేని వ్యక్తి; అతను పెద్దగా పశ్చాత్తాపం లేకుండా ఆశించిన బాధ్యతలను, సంబంధాలను కూడా వదిలించుకోగలడని అనిపించేవాడు: అతను చెప్పినట్లుగా, అతను ఒక రకమైన “బహిరంగ మార్గం”లో జీవించాడు: నా ముందున్న పొడవైన గోధుమ వర్ణపు మార్గం నేను ఎంచుకున్న చోటికి నన్ను నడిపిస్తుంది. . . . నేను వెళ్ళేటప్పుడు స్త్రీపురుషుల మధ్య నన్ను నేను విస్తరించుకుంటాను:

వెళ్ళండి! మనం ఇక్కడ ఆగకూడదు,

ఈ నిల్వలు ఎంత మధురమైనవైనా, ఈ నివాసం ఎంత సౌకర్యవంతమైనదైనా మనం ఇక్కడ ఉండలేము,

ఈ ఓడరేవు ఎంత సురక్షితమైనదైనా, ఈ జలాలు ఎంత ప్రశాంతమైనా మనం ఇక్కడ లంగరు వేయకూడదు,

మన చుట్టూ ఉన్న ఆతిథ్యం ఎంత స్వాగతనీయమైనదైనా, దాన్ని మనం కొద్దికాలం మాత్రమే స్వీకరించగలం.

“సాంగ్ ఆఫ్ ది ఓపెన్ రోడ్”)

ఒక రోజు విట్మన్ తన సోదరుడిని వెతకడానికి బ్రూక్లిన్, న్యూయార్క్ మరియు తన కుటుంబ ఇంటిని విడిచిపెట్టి వెళ్ళిపోయాడు, మరియు అతను నిజంగా ఎప్పుడూ తిరిగి రాలేదు.

బహుశా అతను ఫీల్డ్ హాస్పిటల్‌లో గాయపడిన వారికి సేవ చేస్తూ, ఆ యువ మిసిసిపీ సైనికుడితో తన సంబంధాన్ని పెంచుకుంటున్నప్పుడు ఈ నిర్ణయం తీసుకుని ఉండవచ్చు; అప్పుడే అతను తన తల్లికి ఉత్తరం రాసి, తాను వాషింగ్టన్‌లో కొంతకాలం ఉద్యోగం వెతుక్కోవచ్చని చెప్పాడు,  అప్పుడే అతను ఎమర్సన్‌కు లేఖ రాసి, విదేశాంగ కార్యదర్శి  ఆర్థిక కార్యదర్శికి సిఫార్సు లేఖలు పంపమని కోరాడు, వారిద్దరూ ఎమర్సన్‌కు పరిచయస్తులే. కానీ బహుశా అతని నిర్ణయం 1863 నూతన సంవత్సర దినోత్సవం తర్వాత ఫ్రెడరిక్స్‌బర్గ్ నుండి వాషింగ్టన్‌కు తిరిగి వస్తున్న ప్రయాణంలో ఖరారైంది. యుద్ధభూమిలోని వైద్యుల నమ్మకాన్ని, గౌరవాన్ని త్వరగా సంపాదించుకున్న విట్మన్‌కు, రాజధానిలోని ఆసుపత్రులకు తరలించాల్సిన క్షతగాత్రులతో నిండిన ఒక రైలుకు బాధ్యత అప్పగించారు. గాయపడిన వారిని పోటోమాక్ నది మీదుగా ప్రయాణం కోసం రైలు నుండి స్టీమ్‌బోట్‌లోకి తరలిస్తున్నప్పుడు, విట్మన్ వారి మధ్య తిరుగుతూ, వారి కుటుంబాలకు పంపాల్సిన సందేశాలను రాసుకుంటూ, వాటిని పంపుతానని వాగ్దానం చేస్తూ, తన ప్రశాంతత  శ్రద్ధతో సైనికులను ఓదార్చాడు. బ్రూక్లిన్‌కు చెందిన గాయపడిన సైనికులను పరామర్శించడానికి కొన్ని రోజులు ఉండాలనే సంకల్పంతో అతను వాషింగ్టన్‌కు చేరుకునేనాటికి, యుద్ధం ముగిసేంత వరకు తాను అక్కడే ఉండవలసి వస్తుందని అతనికి అప్పటికే కొంతవరకు తెలిసిపోయి ఉండవచ్చు.

అతని బోస్టన్ పరిచయాలు ఇప్పుడు అతనికి బాగా ఉపయోగపడుతున్నాయి; ఎమర్సన్ నుండి పరిచయ లేఖలు పొందడమే కాకుండా, విలియం డగ్లస్ ఓ‘కానర్ యొక్క బోర్డింగ్ హౌస్‌లో అతనికి ఒక గది లభించింది. అంతేకాకుండా, 1860 లీవ్స్ ప్రచురణకర్త  అప్పటికి ఆర్మీ పేమాస్టర్‌కు సహాయకుడిగా ఉన్న చార్లెస్ ఎల్డ్రిడ్జ్ చేసిన ప్రయత్నాల వల్ల, పేమాస్టర్ కార్యాలయంలో కాపీయిస్ట్‌గా అతనికి పార్ట్‌టైమ్ ఉద్యోగం కూడా లభించింది. ఓ‘కానర్ మరియు అతని భార్య నెల్లీ విట్‌మన్‌కు భోజనం సమకూర్చేవారు, మరియు ఆసుపత్రులలో అతను చేస్తున్న సేవ గురించి విన్న అతని సోదరుడు జెఫ్ మరియు బ్రూక్లిన్‌లోని ఇతరుల నుండి ఆ కవికి విరాళాలు అందడం ప్రారంభమైంది. విట్‌మన్ తన వద్ద ఉన్న నిధులతో గాయపడిన సైనికుల కోసం చిన్న చిన్న బహుమతులు—మిఠాయిలు, పొగాకు, ఫ్లేవర్డ్ సిరప్ మరియు పుస్తకాలు—కొన్నాడు, మరియు త్వరలోనే అతను ఆసుపత్రులలో అందరికీ సుపరిచితమైన వ్యక్తిగా మారాడు. నలభై మూడు సంవత్సరాల వయసుకు మించి పది, ఇరవై ఏళ్లు పెద్దవాడిలా, చిన్న వయసులోనే నెరిసిన జుట్టుతో ఉన్న విట్మన్, అప్పటికింకా కౌమారదశలో ఉన్న సైనికులకు, తినుబండారాలు పంచుతూ, ఉత్సాహాన్ని నింపుతున్న ఒక చిరిగిన బట్టల సెయింట్ నిక్ లాగా కనిపించి ఉంటాడు. చాలామంది విట్మన్‌ను “ముసలాయన” అని పిలిచేవారు, మరియు అతని ఉనికి కొంతమంది యువకులకు మామలా, మరికొందరికి తండ్రిలా, మరియు దాదాపు అందరికీ ఒక మాయాజాలంలా ఉండేది. ఆసుపత్రులలో సహాయం చేయడానికి స్వచ్ఛంద సేవకులను నియమించేందుకు అనేక చర్చిలు ఏర్పాటు చేసిన ‘క్రిస్టియన్ కమిషన్‘ అనే సంస్థను అతను మెచ్చుకున్నప్పటికీ, విట్మన్ స్వతంత్రంగా వ్యవహరించాడు. సైనికులకు నర్సింగ్ చేసి, వారు తిరిగి యుద్ధానికి వెళ్ళేలా వారిని బాగుచేసే బాధ్యత కలిగిన ప్రభుత్వ సంస్థ అయిన ‘యునైటెడ్ స్టేట్స్ శానిటరీ కమిషన్‘ పట్ల అతనికి ఏవగింపు తప్ప మరేమీ లేదు: విట్మన్ దృష్టిలో, ఈ ఏజెంట్లు సైనికులకు దూరంగా ఉంటూ, ప్రధానంగా జీతం కోసమే పనిచేసేవారు. విట్మన్ లక్ష్యం భిన్నమైనది, అతని కవిత్వం వలెనే విచిత్రమైనది: గాయపడిన వారికి నర్సింగ్ చేసే క్రమంలో, అతను ఒక కొత్త రకమైన ఆప్యాయతను, ఒక ప్రజాస్వామ్య సౌభ్రాతృత్వాన్ని నిర్వచించి, ప్రదర్శించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. సైనికులు తన నుండి పొందిన దానికంటే తాను వారి నుండి ఎక్కువ పొందానని ఆయన ఎల్లప్పుడూ నొక్కి చెప్పేవారు; ఆసుపత్రిలో గడిపిన ఆ సంవత్సరాల సేవను ఆయన “గొప్ప విశేషాధికారం మరియు సంతృప్తి… మరియు, నిస్సందేహంగా, నా జీవితంలో అత్యంత లోతైన పాఠం”గా భావించారు. వాషింగ్టన్ సంవత్సరాలు

తన ఆసుపత్రి పనికి మరింత మద్దతుగా, విట్మన్ ఎక్కువ జీతం వచ్చే ఉద్యోగం కోసం వెతకడం ప్రారంభించాడు  ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించడానికి తనకున్న ప్రతి పరిచయాన్ని ఉపయోగించుకోవాలనే ప్రయత్నంలో వాషింగ్టన్‌లో వీధుల్లో తిరిగాడు. 1863లో దేశ రాజధాని ఒక గందరగోళమైన—ఒకరకంగా చెప్పాలంటే అవాస్తవికమైన—స్థితిలో ఉంది. కంకర వేయని, బురదమయమైన వీధులు మరియు క్యాపిటల్ భవనంతో సహా అనేక ప్రభుత్వ భవనాలు సగంలోనే నిర్మించబడ్డాయి. నగరంపైకి దాని విశాలమైన కొత్త గోపురం లేస్తున్నప్పటికీ, ఆ భవనం ఇంకా అస్థిపంజరం రూపంలోనే ఉంది. రాజధాని భవనాల నిర్మాణం పూర్తి వేగంతో కొనసాగాలని అధ్యక్షుడు లింకన్ పట్టుబట్టారు, కాబట్టి, దేశం ఒక

జార్జ్ విట్మన్ ఫిబ్రవరిలో డాన్విల్ జైలు నుండి విడుదలై, మార్చిలో బ్రూక్లిన్‌లోని తన విట్మన్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. జార్జ్‌ను చూడటానికి వీలుగా విట్మన్ ఇండియన్ బ్యూరో నుండి సెలవు తీసుకున్నాడు, మరియు బ్రూక్లిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, అతను ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ ప్రచురణ కోసం న్యూయార్క్‌లోని ఒక ప్రింటర్‌తో ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాడు. అతను ఏప్రిల్ 1న ఒక ఒప్పందంపై సంతకం చేశాడు, ఆ తర్వాత ఎనిమిది రోజులకే, అతను ఇంకా బ్రూక్లిన్‌లోనే ఉన్నప్పుడు, అప్పోమాటాక్స్‌లో జనరల్ లీ లొంగిపోవడంతో అంతర్యుద్ధం ముగిసింది; ఆ తర్వాత ఐదు రోజులకే, వాషింగ్టన్‌లోని ఫోర్డ్ థియేటర్‌లో అధ్యక్షుడు లింకన్ హత్యకు గురయ్యారు. యుద్ధం యొక్క చివరి రెండు సంవత్సరాలలో ఎక్కువ భాగం రాజధానిలోనే గడిపిన విట్మన్, దాని అత్యంత బాధాకరమైన మరియు చిరస్మరణీయమైన సంఘటనల సమయంలో అక్కడ లేకపోవడం ఒక విచిత్రం: వాషింగ్టన్‌పై కాన్ఫెడరేట్ దళాలు ప్రధాన దాడి చేసినప్పుడు అతను న్యూయార్క్‌లోనే ఉన్నాడు, మరియు రాజధాని యుద్ధం ముగిసినందుకు సంబరాలు చేసుకుని, ఆ తర్వాత అధ్యక్షుడి మరణానికి సంతాపం తెలిపినప్పుడు కూడా అతను న్యూయార్క్‌లోనే ఉన్నాడు.

కానీ విట్మన్ బ్రూక్లిన్‌లోని తన తల్లి ఇంట్లో ఉండటమే అతని గొప్ప కవితలలో ఒకదానికి దారితీసింది, ఎందుకంటే ఆ ఏప్రిల్ ఉదయం తన తల్లి ఇంటి ఆవరణలో లిలాక్ పొదలు పూస్తున్నప్పుడు అతను లింకన్ గురించిన వార్త విన్నాడు. తనను తాను ఓదార్చుకోవడానికి అతను అక్కడికి వెళ్ళాడు, అక్కడ అతను లిలాక్‌ల సువాసనను పీల్చాడు, అది అతనికి లింకన్ మరణం యొక్క జ్ఞాపకంతో అంతర్గతంగా ముడిపడిపోయింది. ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ అప్పటికే ప్రింటర్‌కు పంపబడిన తర్వాత, అతను లింకన్‌కు అంకితమైన తన శక్తివంతమైన శోకగీతం, “వెన్ లిలాక్స్ లాస్ట్ ఇన్ ది డోర్‌యార్డ్ బ్లూమ్డ్” రాయడం ప్రారంభించాడు. పుస్తకం ముద్రణకు సిద్ధమయ్యేలోపే, అతను లింకన్ మరణం గురించిన ఒక చిన్న కవిత, “హష్డ్ బీ ది క్యాంప్స్ టుడే” ను ‘డ్రమ్-టాప్స్‘ కు త్వరగా జోడించగలిగాడు, కానీ అతని “లిలాక్స్” శోకగీతం మరియు లింకన్ కోసం అతను అసాధారణంగా ప్రాస మరియు ఛందస్సుతో రాసిన శోకగీతం, “ఓ కెప్టెన్! మై కెప్టెన్!”, పుస్తకం ముద్రణకు వెళ్ళిన తర్వాత రాశాడు. అందువల్ల విట్మన్ ‘డ్రమ్-ట్యాప్స్‘కు కొనసాగింపును సంకలనం చేసి, వాషింగ్టన్‌కు తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు దానిని ముద్రించాడు. అక్టోబర్‌లో అతను ‘డ్రమ్-ట్యాప్స్‘తో కొనసాగింపును కూర్పు చేయడం మరియు బైండింగ్ చేయడాన్ని పర్యవేక్షించడానికి బ్రూక్లిన్‌కు తిరిగి వచ్చాడు. అతను సీక్వెల్‌కు “వెన్ లిలాక్స్ లాస్ట్ ఇన్ ది డోర్‌యార్డ్ బ్లూమ్డ్ అండ్ అదర్ పీసెస్” అని ఉపశీర్షిక పెట్టాడు. ఆ శీర్షికే అతని కవిత్వాన్ని, అతని దేశాన్ని ఆవరించిన విచ్ఛిన్నతను, అంటే పూర్తిగా ముక్కలై, ముక్కలైపోయిన స్థితిని నమోదు చేసింది (“లిలాక్స్”లో, అతను యుద్ధంలో మరణించిన వారి “శిధిలాలను, చెత్తను” మరియు దేశం యొక్క ప్రస్తుత పరిస్థితిని వర్ణించాడు). అతను సీక్వెల్‌కు 1865-66 అని తేదీ వేసి, మరో ముఖ్యమైన విరామ చిహ్నాన్ని అందించాడు. అతని 1860-61 నాటి ‘లీవ్స్‘ శాంతియుత దేశానికి, యుద్ధంతో చీలిపోయిన దేశానికి మధ్య ఉన్న విభజనను సూచించినట్లే, ఇప్పుడు ఈ సీక్వెల్ పునరేకీకరణను సూచించింది; ఒక దేశం యుద్ధ సంవత్సరం నుండి తన పునరేకీకరించబడిన శాంతి యొక్క కష్టతరమైన మొదటి సంవత్సరంలోకి, విచ్ఛిన్నం యొక్క భయంకరత నుండి పునర్నిర్మాణ సవాలు వైపు పయనిస్తున్న తీరును ఇది ప్రతిబింబించింది.

డ్రమ్-టాప్స్ మరియు సీక్వెల్‌లను కలపడం ద్వారా, విట్మన్ ఒక పుస్తకాన్ని సృష్టించాడు, దాని భౌతిక రూపం, పునర్నిర్మాణపు కల్లోల కాలంలోకి ప్రవేశిస్తున్న యుద్ధానంతర దేశం ఎదుర్కొంటున్న సవాళ్లను ప్రతిబింబించింది. విట్మన్ కూడా, అంతర్యుద్ధం యొక్క వ్యక్తిగత మరియు జాతీయ గాయాన్ని లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‌లో ఇముడ్చుకోవడానికి మార్గాలను అన్వేషిస్తూ, ఒక కవితాత్మక పునర్నిర్మాణ కాలంలోకి ప్రవేశిస్తున్నాడు. యుద్ధం ముగిసిన వెంటనే, దేశం యొక్క ఆశలు మరియు చరిత్రను తిరిగి ఏకం చేయాలని, మరియు అమెరికాకు ఒక ఆశాజనకమైన ప్రజాస్వామ్య భవిష్యత్తును ప్రదర్శించాలనే తన లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్ యొక్క అసలు లక్ష్యాలను విడిచిపెట్టకూడదని, బదులుగా వాటిని అంతర్యుద్ధం యొక్క గాయంతో ఏకీకృతం చేయాలని విట్మన్ గ్రహించడం ప్రారంభించాడు. దేశం యొక్క సోదరహత్య యుద్ధపు భయానకతను తన పెరుగుతున్న పుస్తకంలోకి ఇముడ్చుకోవడానికి ఒక మార్గాన్ని కనుగొనడానికి, లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్‌ను తిరిగి తెరవాలనే కష్టమైన పనిని అతను ఇప్పుడు ఎదుర్కొన్నాడు.

పీటర్ డోయల్

యుద్ధం ముగిసిన తరువాత వారాలు మరియు నెలల్లో విట్మన్ జీవితం అనేక మార్పులకు లోనవుతోంది. ఒక ప్రధాన సంఘటన అనుకోకుండా జరిగింది: ఒక తుఫాను రాత్రి, జాన్ మరియు ఉర్సులా బర్రోస్ అపార్ట్‌మెంట్‌లో భోజనం చేసిన తర్వాత ట్రామ్‌కార్‌లో ఇంటికి వెళ్తుండగా, విట్మన్ కండక్టర్‌తో మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు. ఆ కండక్టర్ పేరు పీటర్ డోయల్, ఇరవై ఒక్క ఏళ్ల ఐరిష్ వలసదారుడు మరియు మాజీ కాన్ఫెడరేట్ సైనికుడు. విట్మన్ ఒక్కడే ప్రయాణికుడని, “మేము వెంటనే పరిచయం అయ్యాము—నేను అతని మోకాలిపై చేయి వేశాను—మేము ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకున్నాము” అని డోయల్ తరువాత గుర్తుచేసుకున్నాడు. “అప్పటి నుండి,” డోయల్ గుర్తుచేసుకున్నాడు, “మేము గొప్ప స్నేహితులమయ్యాము.” అది విట్మన్ జీవితాంతం కొనసాగే స్నేహం, మరియు ఆ కవికి లభించిన అత్యంత గాఢమైన, శృంగారభరితమైన స్నేహం కూడా అదే. విట్మన్ లాగే, డోయల్ కూడా ఒక పెద్ద కుటుంబం నుండి వచ్చాడు, మరియు వాల్ట్, డోయల్ వితంతువు అయిన తల్లిని, అతని తోబుట్టువులను బాగా తెలుసుకున్నాడు; వారు అతనికి రెండవ కుటుంబంలా అయ్యారు. యుద్ధం తరువాత మొదటి సంవత్సరాలలో, ఆసుపత్రుల సంఖ్య క్రమంగా తగ్గి, అత్యంత క్లిష్టమైన కేసులు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నప్పటికీ, విట్మన్ వాషింగ్టన్ ఆసుపత్రులలోని సైనికులను సందర్శించడం కొనసాగించాడు, కానీ ఇప్పుడు అతను తన దృష్టిని ఎక్కువగా దక్షిణాదికి చెందిన ఈ ఒక్క యువ మాజీ ఫిరంగి దళ సైనికుడిపై కేంద్రీకరించాడు. విట్మన్ యొక్క అత్యంత సన్నిహిత మిత్రులలో చాలా మందిలాగే, డోయల్ కూడా ప్రాథమిక విద్య మాత్రమే అభ్యసించి, కార్మిక వర్గానికి చెందినవాడు. ఈ యువకులు విట్మన్ యొక్క యవ్వనపు స్వరూపానికి ప్రతిబింబాలుగా ఉండేవారు. తన కవిత్వం వారి తరఫున మాట్లాడుతుందని, వారు చెప్పలేనిదాన్ని మాటల్లోకి అనువదిస్తుందని, ఉన్నత వర్గపు ఆర్భాటాలు, ఉన్నత విద్య, సాంప్రదాయపు అలసట కలిగించే లాంఛనాలు లేని సామాన్యుడి గొంతుకగా మారుతుందని అతను భావించాడు. అందుకే విట్మన్ దృష్టిలో, డోయల్ అమెరికా భవిష్యత్తుకు ప్రతీక: ఆరోగ్యంగా, చమత్కారంగా, అందంగా, మంచి స్వభావంతో, కష్టపడి పనిచేసేవాడిగా, మంచి సమయాలను ఇష్టపడేవాడిగా, నిరాశాజనకంగా ఉన్న ఆ సమయంలో అతను విట్మన్ జీవితానికి కొంత శక్తిని, ఆశను ఇచ్చాడు. వారు కలిసి ట్రామ్‌లలో ప్రయాణించారు, యూనియన్ హోటల్ బార్‌లో మద్యం సేవించారు, నగరం వెలుపల సుదీర్ఘ నడకలు సాగించారు, ఒకరికొకరు కవిత్వాన్ని ఉటంకించుకున్నారు (విట్మన్ షేక్స్‌పియర్ కవిత్వాన్ని, డోయల్ లిమెరిక్‌లను వల్లెవేశారు). 1860ల చివరలో, 1870ల ప్రారంభంలో విట్మన్ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తూ ఉండగా, ఆ యువ మాజీ సైనికుడు, వృద్ధాప్యంలో ఉన్న మాజీ నర్సుకు సపర్యలు చేస్తూ, వాల్ట్ ఎంతోమంది అనారోగ్య సైనికులకు చేసినట్లే కవికి సాంత్వన చేకూర్చాడు. సైనికులు చెప్పిన కథల నుండి విట్మన్ తన అనేక కవితలకు బీజాలు తీసుకున్నట్లే, జాన్ విల్క్స్ బూత్ అధ్యక్షుడిని కాల్చి చంపిన రాత్రి ఫోర్డ్ థియేటర్‌లో ఉన్న డోయల్ నుండి, లింకన్ హత్య కథనాన్ని గ్రహించాడు. తన తరువాతి కాలంలో అతను క్రమం తప్పకుండా ఇచ్చే లింకన్ ఉపన్యాసాల కోసం ఈ కథనాన్నే ఉపయోగించుకున్నాడు.

1870లో మాత్రమే డోయల్-విట్మన్ సంబంధంలో తీవ్రమైన సమస్యలు తలెత్తాయి. విట్మన్ నోట్‌బుక్‌లన్నింటిలో అత్యంత ఆసక్తికరమైన మరియు తరచుగా చర్చించబడే కొన్ని నమోదులలో, ఆ కవి ఒక గూఢమైన తీర్మానాన్ని నమోదు చేశాడు: “ఈ గడియ నుండి, 16.4 యొక్క ఈ ఉద్రేకపూరితమైన, అస్థిరమైన, నిష్ప్రయోజనమైన, అగౌరవకరమైన అన్వేషణను పూర్తిగా మరియు శాశ్వతంగా వదిలివేయాలి—చాలా కాలం, (చాలా చాలా కాలం) పట్టుదలతో కొనసాగించాను,—ఇది చాలా అవమానకరం.” విమర్శకులు చివరికి విట్మన్ యొక్క సంఖ్యా/అక్షర సంకేతాన్ని (16 = P; 4 = D) ఛేదించి, విట్మన్ డోయల్‌తో తన సంబంధం గురించి రాస్తున్నాడని గ్రహించారు. విట్మన్ తనను తాను ఇలా ఉద్బోధించుకుంటాడు: “ఈ అంటుకునే స్వభావాన్ని అణచివేయి/ అది మితిమీరింది—జీవితాన్ని ఒక హింసగా మారుస్తోంది/ ఆహా ఈ రోగగ్రస్తమైన, జ్వరం వంటి అసమానమైన అంటుకునేతనం/ ఫ్రెడ్ వాన్‌ను గుర్తుంచుకో.” బహుశా విట్మన్ యొక్క ‘కలామస్‘ కవితలకు స్ఫూర్తినిచ్చిన సన్నిహిత మిత్రుడైన వాన్, డోయల్‌తో అనేక లక్షణాలను పంచుకున్నాడు. విట్మన్ ఆశించినంత తీవ్రతతో వారు తన ప్రేమను తిరిగి ఇవ్వనప్పుడు, అతను ఆ ఇద్దరిపై అసూయపడ్డాడు. విట్మన్ డోయల్‌ను కలిసిన కొద్దికాలానికే, అతను తన ‘కలామస్‘ కవితా పరంపరను సవరించి, విడిచిపెట్టబడ్డాననే నిరాశను వ్యక్తపరిచే విషాదభరితమైన కవితలను తొలగించాడు. కానీ 1870లో, అవే విషాదభరితమైన భావోద్వేగాలు మళ్లీ తలెత్తాయి, అయినప్పటికీ ఈసారి విట్మన్ మరియు అతని భాగస్వామి ఎలాగోలా ఆ సమస్య నుండి బయటపడగలిగారు. వాల్ట్ అలా కలలు కన్నప్పటికీ, వారు ఎప్పుడూ కలిసి జీవించలేదు. వారి సంబంధం 1860ల మధ్యకాలంలో ఉన్నంత తీవ్రతను ఎప్పటికీ తిరిగి పొందలేనప్పటికీ, డోయల్ మరియు విట్మన్ ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు కొనసాగించారు. ఆ కవి న్యూజెర్సీలోని కామ్‌డెన్‌కు వెళ్ళిన తర్వాత, తరువాతి రెండు దశాబ్దాల పాటు డోయల్ క్రమం తప్పకుండా విట్మన్‌ను సందర్శించాడు.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –20-9-26-ఉయ్యూరు .

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.10 వ చివరి భాగం.19.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.33 వ భాగం.19.9.26.

–నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర-2

Band of Brothers

బ్యాండ్ ఆఫ్ బ్రదర్స్

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే మగ స్నేహితుల మధ్య ఉండే స్నేహాన్ని అమితంగా ఇష్టపడేవారు. చేపలు పట్టడం, వేటాడటం,

మరియు ముఖ్యంగా, యుద్ధం వంటి కార్యకలాపాల ద్వారా వారు బంధాలను ఏర్పరచుకునేవారు.

సంఘర్షణ పట్ల అవగాహన. తన జీవితాంతం, అతను సహవాసం కోసం అన్వేషించాడు, అయినప్పటికీ వ్యక్తివాదానికి కూడా విలువనిచ్చాడు. రెడ్ క్రాస్‌లో అతని అనుభవాలు కొత్త స్నేహాలకు ద్వారాలు తెరిచాయి, వారు యుద్ధానికి వెళ్ళడానికి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు ఆ స్నేహాలు మరింత బలపడ్డాయి.

ఇటలీకి రాక మరియు మొదటి మిషన్

ఇటలీలో సేవ చేయమని రెడ్ క్రాస్ నుండి టెలిగ్రామ్ అందుకున్న వెంటనే, హెమింగ్‌వే ఉత్సాహంతో మరియు గుర్తింపు కోరికతో వేగంగా బయలుదేరాడు. సైనిక జీవితంలోని చిక్కులను అర్థం చేసుకుంటూ, అతను హోదా  వందనం అనే భావన పట్ల ఆకర్షితుడయ్యాడు, ఇది అతని యవ్వన ఉత్సాహాన్ని ప్రదర్శించింది. న్యూయార్క్ నగరంలో అతని కొత్త అనుభవాలలో తోటి వాలంటీర్లను కలవడం మరియు నటి మే మార్ష్‌తో ఒక చిన్న పరిచయం ఉన్నాయి.

ఆకర్షణ యొక్క భావన

“ఆకర్షణ” అనే పదం, గ్రీకు భాష నుండి ఉద్భవించింది, దీని అర్థం “దైవకృప యొక్క వరం”.

ఇది నాయకత్వం మరియు ఆకర్షణతో ముడిపడి ఉన్న ఒక సహజసిద్ధమైన గుణాన్ని వివరిస్తుంది, ఇది ఉన్న వ్యక్తులను ఇతరుల నుండి వేరు చేస్తుంది. సామాజిక శాస్త్రవేత్త మాక్స్ వెబర్ మానవ సంబంధాలను వివరించడానికి దీనిని ఉపయోగించినప్పటికీ, ఆధునిక అవగాహన చాలా కాలం తర్వాత ఉద్భవించింది. ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్వే ఈ ఆకర్షణను మూర్తీభవించారు, దీనిపై ఆయన తల్లి గ్రేస్ హెమింగ్వే ఎక్కువగా ప్రభావం చూపారు.

గ్రేస్ హెమింగ్వే ప్రభావం

గ్రేస్ హెమింగ్వే ఒక ఆధిపత్య మరియు దృఢమైన మహిళ, ఆమె బలమైన వ్యక్తిత్వం ఆమెను కలిసిన ప్రతి ఒక్కరిపై చెరగని ముద్ర వేసింది. శారీరకంగా ఆకట్టుకునేలా ఉండటమే కాకుండా, ఆమె ఉత్సాహభరితంగా ఉండేది మరియు సంగీతం, కళలతో సహా వివిధ కార్యకలాపాలలో నిమగ్నమై ఉండేది, ఇది ఆమె అంతులేని శక్తిని ప్రదర్శించింది. జీవితం పట్ల ఈ ఉత్సాహం ఆమె ఎర్నెస్ట్‌కు అందించిన లక్షణం, అతను అనుభవాల పట్ల ఆమెకున్న ఆసక్తిని వారసత్వంగా పొందాడు.

యుద్ధానంతరం ఎర్నెస్ట్ పరివర్తన

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో సేవ చేసి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, హెమింగ్వే తన దృక్పథంలో  స్వభావంలో మార్పును గమనించాడు. మొదట్లో ఒక యుద్ధ వీరుడిగా కీర్తించబడిన అతను, తన హోదాను స్వీకరించి, తన అనుభవాల గురించి కథలు చెప్పడాన్ని ఆస్వాదించాడు. యుద్ధం వల్ల కలిగిన మానసిక ఆఘాతంతో సంబంధం ఉన్న నిద్రలేమి  భావోద్వేగ క్షోభ వంటి వ్యక్తిగత సమస్యలతో పోరాడుతున్నప్పటికీ, అతను తాను మెచ్చుకునే వర్గాలలో స్నేహాలను పెంచుకున్నాడు.

కీర్తి , తొలి రచనా ప్రస్థానాలు

తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, హెమింగ్‌వే తన యుద్ధ కథలను ఒక రకమైన స్థానిక కీర్తిగా మార్చుకున్నాడు, తన అనుభవాల నాటకీయ కథనాలతో ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకున్నాడు. అతను రచనలో పూర్తిగా నిమగ్నమవ్వడం ప్రారంభించాడు, కథలను పంపిస్తూ, అభిప్రాయాలను సేకరిస్తూనే, అధికారిక విద్యను అభ్యసించాలనే ఆలోచనతో సతమతమయ్యాడు; కుటుంబ నిర్లక్ష్యం కారణంగా జీవితాంతం చేదు అనుభూతికి మూలకారణంగా నిలిచిన ఆ ఆలోచనతో సతమతమయ్యాడు.

సాహిత్య వృత్తి అభివృద్ధి

చివరికి, హెమింగ్‌వే టొరంటో స్టార్ పత్రికలో జర్నలిజంలోకి మారారు, అక్కడ అతను తన రచనా నైపుణ్యాన్ని మెరుగుపరుచుకుని,

తరువాత తన కల్పనా రచనలలో నిండిపోయే ఒక వ్యంగ్య ధోరణిని అభివృద్ధి చేసుకున్నారు.

ఈ కాలం ఆయన ఒక గంభీరమైన రచయితగా ఎదగడంలో కీలక ఘట్టంగా నిలిచింది; తన రచనా శైలిలో అన్వేషణ మరియు ప్రయోగాలు చేయడం దీని ప్రత్యేకత, అయితే అదే సమయంలో జర్నలిజం పరిమితుల పట్ల ఆయనకు అసహనం పెరుగుతూ వచ్చింది.

ఒక విశిష్ట రచయితగా హెమింగ్‌వే భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దిన వ్యక్తిగత, కుటుంబ మరియు సామాజిక ప్రభావాల నేపథ్యంలో, ఆయన ప్రారంభ జీవితంలోని సంక్లిష్టతలను ఈ అధ్యాయం వివరిస్తుంది.

తొలి తిరుగుబాటు మరియు కుటుంబ కలహాలు

ఇరవై ఏళ్ల వయసులో, ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే స్వాతంత్ర్యం కోసం పరితపించి,

తన కుటుంబం యొక్క మధ్యతరగతి విలువలకు వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేశాడు. అతను తన తల్లిదండ్రుల మత విశ్వాసాలను మరియు నైతిక కఠినత్వాన్ని తిరస్కరించాడు,

ముఖ్యంగా తన తల్లి ఆసక్తులను ఆడంబరమైనవిగా లక్ష్యంగా చేసుకున్నాడు.

1920 వేసవిలో ఉద్రిక్తతలు తారాస్థాయికి చేరుకున్నాయి, ఎందుకంటే ఎర్నెస్ట్ విండ్‌మెర్‌లో కుటుంబ పనులలో సహాయం చేయడానికి బదులుగా,

సమీపంలోని హార్టన్ బేలో తీరికగా చేపలు పట్టడానికి మొగ్గు చూపాడు. అతని తల్లి గ్రేస్ మరియు తండ్రి ఎడ్ నుండి వచ్చిన వ్యతిరేకత ఒక ముఖ్యమైన వివాదానికి దారితీసింది.

విండెమెర్‌లో కుటుంబ పనులలో సహాయం చేయడానికి బదులుగా, ఎర్నెస్ట్ సమీపంలోని హార్టన్ బేలో తీరికగా చేపలు పట్టడానికి వెళ్ళాడు. అతని తల్లి గ్రేస్, తండ్రి ఎడ్ దీనిని వ్యతిరేకించడంతో, వారి మధ్య ఒక పెద్ద కుటుంబ కలహాలు చెలరేగాయి. ఎందుకంటే వారు అతని ప్రవర్తనను బాధ్యతారహితంగా,

అభిరుచి లేకపోవడానికి సూచికగా భావించారు.

ప్రేమ వ్యవహారాలు మరియు తిరస్కరణ

ఈ కాలంలో, ఎర్నెస్ట్ తన ఉన్నత పాఠశాల అనుభవాల గురించి మరియు ఆగ్నెస్ తనను తిరస్కరించినందుకు పశ్చాత్తాపపడుతూ, తనకంటే చిన్నవారైన స్థానిక అమ్మాయిలతో సరసాలాడాడు. గ్రేస్ హెమింగ్వే ఈ ప్రవర్తనల పట్ల ముఖ్యంగా కలత చెందింది,

వాటిని బాధ్యతారహితమైనవిగా మరియు వారి కుటుంబ పరువుకు హానికరమైనవిగా భావించింది.

బహిష్కరణ క్షణం

ఎర్నెస్ట్ మరియు అతని ఇద్దరు చెల్లెళ్లతో జరిగిన ఒక అర్ధరాత్రి పిక్నిక్ సంఘటన తర్వాత పరిస్థితి మరింత తీవ్రమైంది. గ్రేస్ యొక్క పెరుగుతున్న అసహనం ఒక నాటకీయ లేఖకు దారితీసింది, అందులో ఆమె తన నిరాశను వ్యక్తం చేస్తూ, చివరికి అతన్ని ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళమని ఆదేశించింది. ఎర్నెస్ట్ యొక్క చెడు ప్రభావంగా వారు భావించిన దాని మధ్య, తమ చిన్న పిల్లల క్షేమం గురించి భయపడి, ఎడ్ హెమింగ్‌వే ఈ చర్యకు మద్దతు ఇచ్చారు.

స్వాతంత్ర్యం కోసం పోరాటాలు

బహిష్కరణకు గురైన తర్వాత, ఎర్నెస్ట్ తన లక్ష్యం లేని యుద్ధానంతర జీవితంతో సతమతమయ్యాడు. చికాగోలో వివిధ ఉద్యోగ అవకాశాలను పరిశీలించినప్పటికీ, అతను పెద్దగా ప్రేరణ పొందలేకపోయాడు. చివరికి, ఒక సహకార పత్రికలో పనిచేస్తూ తాత్కాలిక స్థిరత్వాన్ని పొందాడు. ఆ పత్రిక నైతికంగా సందేహాస్పదమైనప్పటికీ, అతను చేరాలనుకున్న రచనా ప్రపంచం యొక్క రుచిని అందించింది. ఈ సమయంలో, అతను ఇతర వర్ధమాన రచయితలతో కలిసిపోయి, తన సాహిత్య జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దడంలో సహాయపడే సంబంధాలను పెంచుకున్నాడు.

హాడ్లీ రిచర్డ్‌సన్‌తో పరిచయం

ఈ నేపథ్యంలో, ఎర్నెస్ట్ సిగ్గుపడే స్వభావం గల హాడ్లీ రిచర్డ్‌సన్‌ను కలిశాడు. ఆమె అతని జీవితంలో కీలక పాత్ర పోషించింది. వారి మధ్య ఏర్పడిన తక్షణ అనుబంధం, పంచుకున్న అనుభవాలు ఒక గాఢమైన సంబంధానికి నాంది పలికాయి. హాడ్లీ ఎర్నెస్ట్ ఆశయాలను అంగీకరించి, అతనికి ప్రోత్సాహాన్ని అందించింది. వారి తొలి ప్రేమాయణంలో ఒకరికొకరు అండగా నిలుస్తూ ఆత్మీయ క్షణాలను పంచుకున్నారు.

నిబద్ధత వైపు ఒక అడుగు

వారి సంబంధం బలపడటంతో, వారు భవిష్యత్ ప్రణాళికల గురించి చర్చించుకున్నారు.

మరియు వివాహం చేసుకోవాలనే తమ కోరికను వ్యక్తం చేశారు, ఇది వారి వారి గతాల పట్ల పరస్పర తిరుగుబాటు స్ఫూర్తిని ప్రతిబింబిస్తుంది. హ్యాడ్లీ యొక్క స్వాతంత్ర్యం, ఒక సాధారణ ఆర్థిక నేపథ్యంతో బలపడి, తన నియంత్రణలో ఉన్న కుటుంబ పరిస్థితులు లేనప్పుడు ఆమెకు కొత్త ఆత్మవిశ్వాసాన్ని అందించింది.

ముగింపు

సెప్టెంబర్ 1921లో, వారిద్దరి జీవితాలలో ఒక ముఖ్యమైన మార్పును సూచించిన ఒక వేడుకలో వారు వివాహం చేసుకున్నారు. ఎర్నెస్ట్ సామర్థ్యంపై హ్యాడ్లీకి ఉన్న అచంచలమైన నమ్మకం, అతని అభివృద్ధి చెందుతున్న రచనా వృత్తికి పునాది వేసింది, వారు పారిస్‌కు ఒక ప్రయాణానికి సిద్ధమైనప్పుడు—ఈ అవకాశం వారిద్దరి జీవితాలను మరియు ఎర్నెస్ట్ యొక్క సాహిత్య మార్గాన్ని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసింది.

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

కీలక అంశం: కుటుంబ అంచనాలను తిరస్కరించడం

విమర్శనాత్మక వ్యాఖ్యానం: ఈ అధ్యాయం కుటుంబ విలువలకు, ముఖ్యంగా తన తల్లి నమ్మకాలకు వ్యతిరేకంగా హెమింగ్‌వే యొక్క ప్రారంభ ధిక్కారాన్ని హైలైట్ చేస్తుంది, స్వాతంత్ర్యం కోరుకోవడంలో తరచుగా సామాజిక మరియు కుటుంబ ఒత్తిళ్లను తిరస్కరించడం ఉంటుందని సూచిస్తుంది. ఈ దృక్కోణం హెమింగ్‌వే ప్రేరణలపై వెలుగునిచ్చినప్పటికీ, ఇది వ్యక్తిగత ఎంపికలను ప్రభావితం చేసే సంక్లిష్టమైన కుటుంబ సంబంధాలను మరియు భావోద్వేగ బంధాలను సరళీకరించవచ్చు. ‘హెమింగ్‌వే: ఎ లైఫ్ స్టోరీ’లో ఎ. స్కాట్ ఎస్. వంటి విమర్శకులు వాదించేదేమిటంటే, హెమింగ్‌వే తిరుగుబాటు అతని కుటుంబ ప్రభావాన్ని రద్దు చేయకపోవచ్చు, కానీ ఆమోదం కోసం ఆరాటం మరియు స్వయంప్రతిపత్తి కోసం తపనల మధ్య ఉన్న క్లిష్టమైన సమతుల్యతను నొక్కి చెబుతుంది.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్-19—9-26-ఉయ్యూరు 

అమెరికా జాతీయకవి వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర -2

The First Edition of Leaves of Grass

గడ్డిపరకలు మొదటి సంపుటి

విట్మన్ తన పుస్తకం యొక్క మొదటి ముద్రణ కోసం తన సొంత డబ్బుతో ఖర్చుపెట్టాడు  కేవలం 795 ప్రతులను మాత్రమే ముద్రించాడు. తన ఆర్థిక స్తోమతను బట్టి వివిధ సమయాల్లో వాటికి బైండింగ్ చేయించాడు. విమర్శకులు  జీవితచరిత్రకారులు ఈ పుస్తకం జూలై నాలుగో తేదీన వెలువడిందని, తద్వారా అమెరికా సాహిత్య స్వాతంత్ర్యానికి ఇది ఒక సరైన చిహ్నంగా నిలుస్తుందని తరచుగా ఊహించినప్పటికీ, బ్రూక్లిన్ డైలీ ఈగిల్‌లోని ప్రకటనలు ‘లీవ్స్’ పుస్తకం వాస్తవానికి జూన్ చివరిలో విడుదలైందని స్పష్టం చేస్తున్నాయి. ‘లీవ్స్’ వెలువడిన కొన్ని వారాలకే తన తండ్రి మరణంతో, ఆ పుస్తకం ప్రచురితమైనందుకు అతని ఆనందం త్వరగా ఆవిరైపోయింది. వాల్టర్ సీనియర్ చాలా సంవత్సరాలుగా అనారోగ్యంతో ఉన్నారు, మరియు అతనికి, వాల్ట్‌కు మధ్య ఎప్పుడూ అంత సాన్నిహిత్యం లేనప్పటికీ, వాల్ట్ పుట్టిన పాత విట్మన్ నివాసమైన లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని వెస్ట్ హిల్స్‌కు వారు ఇటీవలే కలిసి ప్రయాణించారు. ఇప్పుడు తన తండ్రి మరణం, వ్యాపార నౌకాదళంలో పనిచేస్తున్న తన అన్న జెస్సీ లేకపోవడం (ఆ తర్వాత జెస్సీలో పెరుగుతున్న హింసాత్మక ప్రవర్తన మరియు మానసిక అస్థిరత) వల్ల, వాల్ట్ ఆ కుటుంబానికి తండ్రి స్థానాన్ని భర్తీ చేసే వ్యక్తిగా మారాడు; సహాయం  మార్గదర్శనం కోసం అతని తల్లి  తోబుట్టువులు ఆశ్రయించే వ్యక్తిగా నిలిచాడు. వాల్టర్ సీనియర్ బ్రతికి ఉన్నప్పుడే ఆ పాత్రను పోషించడంలో అతనికి కొంత అనుభవం ఉంది; బహుశా వాల్టర్ సీనియర్ యొక్క తాగుడు అలవాట్లు  పెరుగుతున్న సాధారణ నిరాశ కారణంగా, యువ వాల్ట్ అనేక పెద్దల బాధ్యతలను స్వీకరించాడు—ఉదాహరణకు, తన సోదరులకు బూట్లు కొనడం,  1847 నాటికే కుటుంబ ఇంటిపై హక్కును పొందడం వంటివి. అయితే, ఇప్పుడు అతను తన తల్లి  తోబుట్టువులు ఆశ్రయించగల ఏకైక వ్యక్తి అయ్యాడు.

కానీ పెరుగుతున్న ఈ కుటుంబ భారాలు ఉన్నప్పటికీ, అతను తన కొత్త పుస్తకంపై దృష్టి పెట్టగలిగాడు,  దాని రచన మరియు ముద్రణకు సంబంధించిన అన్ని వివరాలను ఎలాగైతే పర్యవేక్షించాడో, అలాగే ఇప్పుడు దాని పంపిణీని పర్యవేక్షించి, దాని ఆదరణను నియంత్రించడానికి ప్రయత్నించాడు. మొదటి ఎడిషన్ మొత్తం అమ్ముడైపోయిందని విట్మన్ చెప్పినప్పటికీ, వాస్తవానికి ఆ పుస్తకం అమ్మకాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి. అతను అనేక మంది ప్రసిద్ధ రచయితలకు (వారిలో జాన్ గ్రీన్‌లీఫ్ విటియర్ కూడా ఉన్నారు, అతను తన కాపీని నిప్పులో పడేశాడని ఒక కథనం ఉంది) ప్రతులను పంపాడు, కానీ ఒక్కరు మాత్రమే స్పందించారు,  అది, సముచితంగా, ఎమర్సన్. అతను విట్మన్ రచనలో తాను కోరుకున్న స్ఫూర్తి, స్వరూపం  శైలిని గుర్తించాడు. “ఒక గొప్ప వృత్తి జీవితం ప్రారంభంలో మీకు శుభాకాంక్షలు,” అని ఎమర్సన్ విట్మన్‌కు రాసిన తన వ్యక్తిగత లేఖలో పేర్కొన్నారు. “అతిగా శ్రమించడం వల్లనో, లేదా స్వభావంలోని అధిక కొవ్వు వల్లనో మన పాశ్చాత్య మేధస్సు మందకొడిగా, నీచంగా తయారవుతోందన్నట్లుగా కనిపించే నిస్సారమైన, పిసినారి స్వభావంపై నేను ఎప్పుడూ చేసే అంచనాకు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ న్యాయం చేస్తుంది,” అని కూడా ఆయన అన్నారు. విట్మన్ కవిత్వం దేశాన్ని అక్షరాలా చక్కదిద్దుతుందని, దానికి ఒక రూపాన్ని ఇస్తుందని,  దానిలోని అదనపు ఉన్నత వర్గపు కొవ్వును కరిగించడంలో సహాయపడుతుందని ఎమర్సన్ విశ్వసించారు. విట్మన్ పుస్తకం ఒక అసాధారణమైన విజయం: నూతన దేశాన్ని సవాలు చేస్తున్న విద్య, మద్యపాన నిషేధం, బానిసత్వం, వేశ్యావృత్తి, వలసలు, ప్రజాస్వామ్య ప్రాతినిధ్యం వంటి సామాజిక సమస్యలను పాత్రికేయం  కల్పనల ద్వారా ఒక దశాబ్దానికి పైగా పరిష్కరించడానికి ప్రయత్నించిన తరువాత, విట్మన్ ఇప్పుడు అపూర్వమైన రూపాన్ని ఆశ్రయించాడు. అది ఒక రకమైన ప్రయోగాత్మక పద్యరూపం. గుర్తించదగిన ఛందస్సు లేకుండా, ప్రాసలేని పొడవైన పంక్తులలో కూర్చబడిన ఈ పద్యంలోని స్వరం, ఉపన్యాస ధోరణి, పాత్రికేయం బైబిల్ యొక్క విచిత్రమైన కలయిక—ఉద్వేగభరితంగా, సాధారణంగా  ప్రవచనాత్మకంగా—ఇవన్నీ ఒక కొత్త అమెరికన్ ప్రజాస్వామ్య వైఖరిని, అంటే దేశంలోని వైవిధ్యాన్ని నమోదు చేసి, వాటన్నిటినీ ఒకే విశాలమైన, ఏకీకృత గుర్తింపులో ఇముడ్చుకోగల ఒక శోషక  అంగీకార స్వరాన్ని గుర్తించే సేవలో ఉన్నాయి. “నేను నన్ను నేనే వ్యతిరేకించుకుంటున్నానా?” అని విట్మన్, తాను “సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్” అని పిలవబోయే ఆ సుదీర్ఘ పద్యం చివరలో ఆత్మవిశ్వాసంతో అడిగాడు: “సరే అయితే . . . . నేను నన్ను నేనే వ్యతిరేకించుకుంటున్నాను; / నేను విశాలమైనవాడిని . . . . నాలో అనేకులు ఇమిడి ఉన్నారు.” సంస్కృతిలో అపారమైన విభజన, ఉద్రిక్తతలు నెలకొని ఉన్న తరుణంలో, ఈ నూతన స్వరం ఐక్యత గురించి ఆత్మవిశ్వాసంతో పలికింది. ఎంత హీనమైనదైనా ప్రతిదాన్నీ తనలో ఒక భాగంగా భావించి ఆనందించగల వ్యక్తి యొక్క నిశ్చయతతో అది మాట్లాడింది: “అన్నిటికన్నా సామాన్యమైనది, చౌకైనది, సమీపమైనది, సులభమైనది నేనే.” అతని రచనలు అమెరికన్ పట్టణ కార్మికవర్గం యొక్క యాసలో ప్రతిధ్వనించాయి. అవి దేశపు కల్లోలభరితమైన రాజకీయాలు, విభిన్న సంగీతం, నూతన సాంకేతికతలు, విజ్ఞానశాస్త్రం పట్ల దానికున్న ఆసక్తి,  బ్రిటిష్ ఇంగ్లీషుకు భిన్నమైన భాషగా రూపుదిద్దుకుంటున్న అమెరికన్ భాష పట్ల దానిలో వికసిస్తున్న గర్వంతో ప్రతిధ్వనిస్తూ, అల్లకల్లోలంగా ఉన్న పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు సంస్కృతిలోని వివిధ మూలల్లోకి లోతుగా చొచ్చుకుపోయాయి. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ రచయిత ఎవరో రహస్యమేమీ కానప్పటికీ, విట్మన్ తన పేరును శీర్షిక పేజీపై పెట్టకపోవడం ఒక అసాధారణమైన  సూచనాత్మకమైన చర్య (నిజానికి, 1876లో వచ్చిన ఆ పుస్తకం యొక్క “రచయిత ఎడిషన్” వరకు ‘లీవ్స్’ యొక్క ఏ శీర్షిక పేజీపైనా అతని పేరు కనిపించలేదు, అదీ కూడా ప్రతి పుస్తకం అమ్ముడైనప్పుడు విట్మన్ శీర్షిక పేజీపై తన పేరుతో సంతకం చేసినప్పుడు మాత్రమే). పేరు లేకపోవడం బహుశా, ఈ పుస్తక రచయిత తాను తన కోసం కాకుండా అమెరికా కోసం మాట్లాడుతున్నానని నమ్మాడని సూచించింది. కానీ శీర్షిక పేజీకి ఎదురుగా విట్మన్ యొక్క ఒక చిత్రపటం ఉంది. అది 1854 వేసవిలో ఫోటోగ్రాఫర్ గాబ్రియేల్ హారిసన్ తీసిన ఒక డాగెరోటైప్ నుండి చెక్కబడినది. ఇది సాహిత్య చరిత్రలో అత్యంత ప్రసిద్ధమైన ముఖచిత్రంగా మారింది. ఇందులో వాల్ట్ కార్మికుడి దుస్తులలో, చొక్కా విప్పి, టోపీ పెట్టుకుని పక్కకు వంచి, నిర్లక్ష్యంగా నిలబడి ఉంటాడు.

1856 లీవ్స్

తన లీవ్స్ మొదటి ఎడిషన్‌ను రూపొందించిన కొన్ని నెలల్లోనే, విట్మన్ రెండవ ఎడిషన్‌పై తీవ్రంగా పనిచేయడం ప్రారంభించాడు. మొదటి ఎడిషన్‌లో, అతను పుస్తకాన్ని పెద్ద కాగితంపై ముద్రించడం ద్వారా తన పొడవైన పంక్తులకు పేజీ అంతటా విస్తరించడానికి స్థలాన్ని కల్పించాడు. అయితే, రెండవ ఎడిషన్‌లో అతను ఆ విశాలమైన పేజీలను త్యాగం చేసి, తాను తర్వాత “చంకీ ఫ్యాట్ బుక్” అని పిలిచిన దానిని రూపొందించాడు. “పుస్తకాన్ని మీ జేబులో పెట్టుకుని సముద్ర తీరానికి లేదా అడవికి వెళ్లడం” అనే “ఆదర్శ ఆనందాన్ని” పాఠకుడికి అందించే జేబు పరిమాణ ఎడిషన్‌ను సృష్టించడానికి ఇది అతని తొలి ప్రయత్నం. ఫౌలర్ అండ్ వెల్స్ సంస్థ ప్రచురించి, పంపిణీ చేసిన ఈ సంచిక ముఖచిత్రంపై (అయితే, “రచయిత ఇప్పటికీ తన ప్రచురణకర్తే” అని ప్రకటించడం ద్వారా ఆ సంస్థ ఈ పుస్తకం నుండి తమను తాము జాగ్రత్తగా దూరం చేసుకుంది), విట్మన్ అమెరికన్ ప్రచురణ చరిత్రలోనే మొట్టమొదటి “బ్లర్బ్స్” (పుస్తక పరిచయ వాక్యాలు)లో ఒకదాన్ని ప్రస్ఫుటంగా ముద్రించాడు: ఎమర్సన్ అనుమతి అడగకుండానే, అతనికి ఎమర్సన్ రాసిన లేఖలోని మొదటి మాటలను పుస్తకం వెనుక అట్టపై బంగారు అక్షరాలతో ముద్రించాడు: “ఒక గొప్ప వృత్తి జీవితం ప్రారంభంలో మీకు శుభాకాంక్షలు,” దాని తర్వాత ఎమర్సన్ పేరు. ఇంకా, ఆ సంపుటికి ప్రచారం కల్పించడానికి, అతను మొదటి సంచికపై వచ్చిన సమీక్షల సమూహాన్ని—అందులో అతను స్వయంగా రాసిన మూడు సమీక్షలు, కొన్ని ప్రతికూల సమీక్షలతో సహా—జతపరిచి, ఆ సంకలనానికి ‘లీవ్స్-డ్రాపింగ్స్’ అని పేరు పెట్టాడు. “ఏ ప్రచారమూ లేకపోవడం కంటే ఏదో ఒక ప్రచారం ఉండటం మేలు” అనే వ్యూహానికి విట్మన్ మార్గదర్శకుడు. పుస్తకం వెనుక భాగంలో, అతను ఎమర్సన్ పూర్తి లేఖను (మళ్ళీ, అనుమతి లేకుండానే) ముద్రించి, తన కవిత్వాన్ని సమర్థించుకునే విధంగా “మాస్టర్”ను ఉద్దేశించి ఒక సుదీర్ఘ బహిరంగ లేఖను తిరిగి రాశాడు. తన రచనలపై ఎమర్సన్ ప్రభావాన్ని అతను తర్వాత తక్కువ చేసి చూపినప్పటికీ, ఆ సమయంలో తన మదిలో ఎమర్సన్ ఆలోచనలే ఉండేవని అతను తర్వాత గుర్తుచేసుకున్నాడు.

మొదటి ఎడిషన్ కంటే నాలుగు రెట్లు ఎక్కువ పేజీలతో, 1856 లీవ్స్, 1855 ఎడిషన్‌లోని అసలు పన్నెండు కవితలకు అదనంగా ఇరవై కొత్త కవితలను (తర్వాత “క్రాసింగ్ బ్రూక్లిన్ ఫెర్రీ” అని పిలువబడిన శక్తివంతమైన “సన్-డౌన్ పోయెమ్”తో సహా) జోడించింది. 1855లో ఆ అసలు పన్నెండు కవితలకు శీర్షికలు లేవు, కానీ విట్మన్ కొత్త ఎడిషన్‌ను విభిన్నంగా కనిపించేలా చేయడానికి తన శాయశక్తులా ప్రయత్నించాడు: పెద్ద పేజీలకు బదులుగా చిన్న పేజీలు, సన్నని పుస్తకానికి బదులుగా లావుపాటి పుస్తకం, మరియు తన కవితలకు అసలు శీర్షికలు లేకపోవడానికి బదులుగా పొడవైన శీర్షికలు పెట్టాడు. కాబట్టి, మొదటి ఎడిషన్‌లో శీర్షిక లేని పరిచయ కవితకు, చివరికి “సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్” అని పేరు పెట్టబడింది, దానిని 1856లో “పోయం ఆఫ్ వాల్ట్ విట్మన్, యాన్ అమెరికన్” అని పిలిచారు, మరియు “దిస్ కంపోస్ట్”గా మారబోయే కవిత ఇక్కడ “పోయం ఆఫ్ వండర్ ఎట్ ది రెసరెక్షన్ ఆఫ్ ది వీట్”గా కనిపించింది. కొన్ని శీర్షికలు కవితల మాదిరిగానే నిరంతర జాబితాలను చేర్చడం ద్వారా శీర్షికల యొక్క సరిహద్దులనే సవాలు చేసినట్లు అనిపించాయి: “టు ఎ ఫాయిల్డ్ యూరోపియన్ రెవల్యూషనైర్” అనే కవిత “లిబర్టీ పోయం ఫర్ ఏషియా, ఆఫ్రికా, యూరప్, అమెరికా, ఆస్ట్రేలియా, క్యూబా, అండ్ ది ఆర్కిపెలాగోస్ ఆఫ్ ది సీ”గా కనిపించింది. అతను అసలు కవిత్వం రాయడం లేదనే తొలి విమర్శలను తిప్పికొట్టడానికే అన్నట్లుగా—ఉదాహరణకు, ‘లైఫ్ ఇలస్ట్రేటెడ్’ పత్రికలోని సమీక్ష విట్మన్ రచనలను “లయబద్ధమైన గద్య పంక్తులు, లేదా ఉచ్చారణల పరంపర (వాటిని ఇంకేమని పిలవాలో మాకు తెలియదు)” అని అభివర్ణించింది—విట్మన్ 1856 నాటి ‘లీవ్స్’లోని తన ముప్పై రెండు రచనలన్నింటి శీర్షికలలోనూ “కవిత” అనే పదాన్ని చేర్చాడు. అవి నచ్చినా నచ్చకపోయినా, అవన్నీ కవితలేనని, ఇంకా మరిన్ని రాబోతున్నాయని విట్మన్ చెప్పదలచుకున్నట్లు అనిపించింది. కానీ, తన పుస్తకాన్ని పునర్నిర్మించడానికి అతను చేసిన ప్రయత్నాలు ఫలించలేదు, ఫలితాలు నిరుత్సాహపరిచే విధంగా అవే ఉన్నాయి: ముద్రించిన వెయ్యి ప్రతుల అమ్మకాలు మొదటి ఎడిషన్ కంటే కూడా దారుణంగా ఉన్నాయి.

బోహేమియన్ సంవత్సరాలు

ఈ సంవత్సరాలలో, విట్మన్ సాహిత్య సంబంధాలను ఏర్పరచుకోవడం ద్వారా నిజానికి ఒక కవిగా మారడానికి తీవ్రంగా కృషి చేశాడు: అతను ఒక కాల్పనిక రచయితగా లేదా పాత్రికేయుడిగా ఎన్నడూ చేయని విధంగా సాహిత్య ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించాడు, దేశంలోని అత్యంత ప్రసిద్ధ రచయితలలో కొందరిని కలుసుకున్నాడు, సాహిత్య మరియు కళా వర్గాలతో సాంఘిక సంబంధాలు పెంచుకోవడం ప్రారంభించాడు, మరియు ఒక కళాకారుడిగా తన ప్రతిబింబాన్ని పెంపొందించుకున్నాడు. 1855 చివరిలో ఎమర్సన్ విట్మన్‌ను కలవడానికి వచ్చారు (వారు సొగసైన ఆస్టర్ హోటల్‌లోని ఎమర్సన్ గదికి తిరిగి వెళ్లారు, అక్కడ తన ముఖచిత్రంలో ఉన్నంత అనధికారికంగా దుస్తులు ధరించిన విట్మన్‌కు ప్రవేశం నిరాకరించబడింది); రాబోయే ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలలో వారిద్దరూ జరుపుకోబోయే అనేక సమావేశాలలో ఇది మొదటిది. వారి సంబంధం ఒకరిపై ఒకరికి అయిష్టమైన గౌరవం, పరస్పర అనుమానం కలగలిసిన బంధంగా మారింది. మరుసటి సంవత్సరం, హెన్రీ డేవిడ్ థోరో మరియు బ్రాన్సన్ ఆల్కాట్ విట్మన్ ఇంటిని సందర్శించారు (ఆల్కాట్, థోరో మరియు విట్మన్‌లను “ఒకరినొకరు ఆసక్తిగా పరిశీలించుకుంటున్న ఇద్దరు మృగాల వలె, మరొకరు ఏమి చేస్తారో అని ఆలోచిస్తున్నట్లు” వర్ణించారు). విట్మన్, శిల్పి హెన్రీ కిర్క్ బ్రౌన్, చిత్రకారుడు ఎలిహు వెడ్డర్ మరియు ఫోటోగ్రాఫర్ గాబ్రియేల్ హారిసన్ వంటి అనేక మంది దృశ్య కళాకారులతో కూడా స్నేహం చేశాడు. మరియు అతను అనేక మంది మహిళా హక్కుల కార్యకర్తలు మరియు రచయితలను తెలుసుకున్నాడు, వారిలో కొందరు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ పుస్తకానికి ఉత్సాహభరితమైన పాఠకులుగా మరియు మద్దతుదారులుగా మారారు. అతను అబ్బీ ప్రైస్, పౌలినా రైట్ డేవిస్, సారా టైండేల్ మరియు సారా పేసన్ విల్లిస్‌లకు ముఖ్యంగా సన్నిహితుడయ్యాడు (ఈమె ఫ్యానీ ఫెర్న్ అనే మారుపేరుతో ఒక ప్రసిద్ధ వార్తాపత్రిక శీర్షికను మరియు ఫెర్న్ లీవ్స్ ఫ్రమ్ ఫ్యానీస్ పోర్ట్‌ఫోలియో [1853]తో సహా అనేక ప్రసిద్ధ పుస్తకాలను రాసింది; దీని ముఖచిత్రాన్ని విట్మన్ తన లీవ్స్ మొదటి సంచిక కోసం అనుకరించాడు). లైంగిక సమానత్వం గురించిన ఈ మహిళల విప్లవాత్మక ఆలోచనలు విట్మన్ కవిత్వంపై పెరుగుతున్న ప్రభావాన్ని చూపాయి. అతనికి ఒక

ఫాఫ్స్‌లోనే, విట్మన్ “ఫ్రెడ్ గ్రే అసోసియేషన్”లో కూడా చేరాడు. అది పురుషుల మధ్య ఆప్యాయతలో కొత్త అవకాశాలను అన్వేషించడానికి ఆసక్తిగా ఉన్నట్లు కనిపించిన యువకుల యొక్క ఒక వదులైన సమాఖ్య. బహుశా ఫాఫ్స్‌లోనే విట్మన్, తన జీవిత చరిత్రలో ఒక ఆసక్తికరమైన, రహస్యమయమైన వ్యక్తి అయిన ఫ్రెడ్ వాన్‌ను కలుసుకుని ఉండవచ్చు. ఆ సమయంలో విట్మన్ మరియు వాన్, ఒక యువ ఐరిష్ స్టేజ్ డ్రైవర్, మధ్య స్పష్టంగా ఒక గాఢమైన సంబంధం ఉండేది. బహుశా ఇదే, విట్మన్ “లైవ్ ఓక్, విత్ మాస్” అని పిలిచిన స్వలింగ సంపర్క ప్రేమ కవితల పరంపరకు ప్రేరణనిచ్చి ఉండవచ్చు. ఈ కవితలే, 1860లో ప్రచురించబడిన ‘లీవ్స్’ సంచికలోని అతని ‘కాలమస్’ కవితా సంకలనానికి ప్రధానాంశంగా మారాయి. ఈ కవితలు ఆ సంబంధం విఫలమైనందుకు కలిగిన నిరాశను తెలియజేస్తాయి. త్వరలోనే వివాహం చేసుకుని, నలుగురు పిల్లలను కన్న, మరియు విట్మన్‌తో అప్పుడప్పుడు మాత్రమే సంప్రదింపులు జరిపిన వాన్‌తో విట్మన్‌కు ఉన్న బంధం తెగిపోవడం, ఆ కవికి స్పష్టంగా తీవ్రమైన దుఃఖానికి మూలకారణమైంది.

లీవ్స్  1860 సంచిక

1860లో వెలువడిన లీవ్స్ యొక్క కొత్త సంచిక ముఖచిత్రంపై విట్మన్ తనను తాను పునర్నిర్మించుకున్న తీరు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. విట్మన్ తన కళాకారుడైన స్నేహితుడు చార్లెస్ హైన్ గీసిన ఒక పెయింటింగ్ ఆధారంగా చెక్కిన ఈ చిత్రపటాన్ని ఉపయోగించడం అదే చివరిసారి. విట్మన్ స్నేహితులు దీనిని “బైరోనిక్ పోర్ట్రెయిట్” అని పిలిచేవారు, మరియు అంతకు ముందు లేదా ఆ తర్వాత ఎన్నడూ లేనంతగా, విట్మన్ దువ్విన జుట్టు, మెడపట్టీతో ఒక కవి యొక్క సాంప్రదాయక రూపానికి దగ్గరగా కనిపిస్తాడు. ఇది తన రూపానికి గణనీయమైన సమయాన్ని కేటాయించిన ఒక కళాకారుడి చిత్రపటం, మరియు ఫాఫ్స్‌లోని కళాభిమానుల మధ్య తన పెరుగుతున్న కీర్తిని కూడా అతను స్పష్టంగా ఆస్వాదించాడు.

1856 సంచిక వెలువడినప్పటి నుండి, విట్మన్ ఉధృతంగా కవితలు రాస్తూనే ఉన్నాడు; 1856 సంచిక వెలువడిన ఒక సంవత్సరంలోపే, అతను దాదాపు డెబ్బై కొత్త కవితలు రాశాడు. ఏ వాణిజ్య ప్రచురణకర్త కూడా తన పుస్తకంపై ఆసక్తి చూపనందున, వాటిని తానే స్వయంగా ప్రచురించాల్సి వస్తుందని భావించినట్లుగా, అతను రోమ్ సోదరులు మరియు ఇతర ముద్రణ మిత్రులచే వాటిని టైప్‌రైటింగ్ చేయించడం కొనసాగించాడు. కానీ విట్మన్ తన కవితలను టైప్‌రైటింగ్ చేయించడానికి మరో కారణం కూడా ఉంది: అతను తన కవితలను చేతిరాతప్రతి రూపంలో కాకుండా ముద్రిత రూపంలోనే చూడటానికి ఎల్లప్పుడూ ఇష్టపడేవాడు. అతను తరచుగా తన కవిత్వం యొక్క ముద్రిత ప్రతులపైనే నేరుగా సవరణలు చేసేవాడు; అతని దృష్టిలో, కవిత్వం అనేది చాలా వరకు ఒక బహిరంగ చర్య, మరియు కవిత ముద్రణలోకి వచ్చే వరకు అతను దానిని నిజంగా ఒక కవితగా పరిగణించలేదు. విట్మన్‌కు కవితా రాతప్రతులు ఎన్నడూ పవిత్రమైన వస్తువులు కావు, అతను తరచుగా వాటిని పారవేసేవాడు; కవిత తన సాంస్కృతిక కార్యాన్ని ప్రారంభించడానికి, దానిని అక్షర రూపంలోకి తీసుకురావడమే అత్యంత ముఖ్యమైన దశ.

1860లో, దేశం బానిసత్వ రాష్ట్రాలు  స్వేచ్ఛా రాష్ట్రాల మధ్య ఒక పెద్ద సంక్షోభం వైపు అనివార్యంగా పయనిస్తున్నట్లు అనిపిస్తున్న సమయంలో, విట్మన్ కవితా రంగంలో అదృష్టం ఒక సానుకూల మలుపు తీసుకుంది. ఫిబ్రవరిలో, బానిసత్వ వ్యతిరేక సాహిత్యంలో ప్రత్యేకత కలిగిన, దూకుడుగా పనిచేసే కొత్త ప్రచురణ సంస్థ అయిన బోస్టన్ ప్రచురణకర్తలు విలియం థాయర్ మరియు చార్లెస్ ఎల్డ్రిడ్జ్ నుండి అతనికి ఒక లేఖ అందింది; వారు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ యొక్క కొత్త సంచికకు ప్రచురణకర్తలుగా మారాలనుకున్నారు. తనకు అసలైన రాయల్టీలు ఇవ్వజూపడంతో, తాను ఒక ప్రామాణిక కవిగా గుర్తింపు పొందినట్లు భావించిన విట్మన్, వెంటనే అంగీకరించాడు. థేయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్, విట్మన్ యొక్క విలక్షణమైన పుస్తకం కోసం స్టీరియోటైప్ ప్లేట్లపై భారీగా పెట్టుబడి పెట్టారు. 450 పేజీలకు పైగా విభిన్న అక్షర శైలులు, విచిత్రమైన అలంకరణలతో కూడిన ఆ దృశ్యపరంగా గందరగోళమైన పుస్తకాన్ని, ముద్రణను పర్యవేక్షించడానికి బోస్టన్‌కు ప్రయాణించిన విట్మన్ స్వయంగా జాగ్రత్తగా చూసుకున్నాడు.

ఇది విట్మన్ బోస్టన్‌కు చేసిన మొదటి పర్యటన. అప్పట్లో ఆ నగరాన్ని దేశ సాహిత్య రాజధానిగా పరిగణించేవారు. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం రెండవ భాగంలో అమెరికా సాహిత్య కేంద్రం బోస్టన్ నుండి న్యూయార్క్‌కు మారడానికి విట్మన్ ఒక ప్రధాన కారణం. కానీ 1860లో బోస్టన్ యొక్క ఆధిపత్య శక్తి దాని ప్రభావవంతమైన ప్రచురణ సంస్థలు, ముఖ్యమైన పత్రికలు (కొత్త అట్లాంటిక్ మంత్లీతో సహా), మరియు గౌరవనీయమైన రచయితల (నగరంలో ఉన్నప్పుడు విట్మన్ క్లుప్తంగా కలిసిన హెన్రీ వాడ్స్‌వర్త్ లాంగ్‌ఫెలోతో సహా) రూపంలో ఇంకా స్పష్టంగా కనిపించింది. మరియు, వాస్తవానికి, బోస్టన్ ఎమర్సన్ నగరం. అతను మార్చిలో నగరానికి వచ్చిన కొద్దికాలానికే విట్మన్‌ను చూడటానికి వచ్చాడు. ప్రముఖ అమెరికన్ రచయితల అత్యంత ప్రసిద్ధ సమావేశాలలో ఒకదానిలో, బోస్టన్ బ్రాహ్మణుడు మరియు యాంకీ రౌడీ బోస్టన్ కామన్‌లో కలిసి విహరిస్తుండగా, ఎమర్సన్ తన బోస్టన్ ఎడిషన్ నుండి కొత్త ‘ఎన్‌ఫాన్స్ డి’ఆడమ్’ కవితల సమూహాన్ని తొలగించమని విట్‌మన్‌ను ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించాడు (1860 తర్వాత, విట్‌మన్ ఆ పేరు యొక్క ఫ్రెంచ్ రూపాన్ని వదిలివేసి, ఆ సమూహాన్ని ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ అని పిలిచాడు). ఈ రచనలు మునుపటి ఏ అమెరికన్ కవితల కన్నా మానవ శరీరాన్ని మరింత స్పష్టంగా మరియు ప్రత్యక్ష లైంగిక పదజాలంలో చిత్రీకరించాయి. విట్‌మన్ తర్వాత కాలంలో ఇలా గుర్తుచేసుకున్నారు: “లైంగిక వాంఛ అనేది సహజమైనది మరియు వికృతమైనది కానిది అయినంత వరకు, అది అంతర్గతంగా సమంజసమైనది మరియు గౌరవప్రదమైనది; కవికి అది ఏమాత్రం అనుచితమైన ఇతివృత్తం కాదు.” “బోస్టన్ కామన్ (Boston Common) లోని పాత ఎల్మ్ చెట్ల కింద ఎమర్సన్ చేసిన తీవ్రమైన వాదనలకు నేను కేవలం మౌనంతోనే సమాధానం ఇచ్చినప్పుడు, నా అంతరాత్మలోనూ, హృదయంలోనూ నేను భావించింది అదే,” అని విట్‌మన్ నొక్కి చెప్పారు. ఎమర్సన్ హెచ్చరికలు ఉన్నప్పటికీ, శరీరం—అంటే సంపూర్ణ శరీరం—విట్‌మన్ ఇతివృత్తంగా మారింది; అమెరికన్ జాతిని రూపొందించే వైవిధ్యభరితమైన ప్రజల విషయంలో ఏమాత్రం వివక్ష చూపని లేదా వారిని తక్కువ చేసి చూడని విధంగానే, ఆయన తన కవిత్వంలో శరీరంలోని ఏ భాగాన్ని చూసి కూడా వెనుకాడలేదు, ఏ భాగానికీ తక్కువ లేదా ఎక్కువ అనే అంతస్తులను ఆపాదించలేదు.

కాబట్టి అతను ఎమర్సన్ సలహాను విస్మరించి, 1860 సంచికలో తన ‘కాలమస్’ కవితా సమూహంతో పాటు ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ కవితలను ప్రచురించాడు; మొదటి సమూహం స్త్రీ-పురుష లైంగిక సంబంధాలను కీర్తించగా, రెండవది పురుషుల మధ్య ప్రేమను కీర్తించింది. శరీరం విట్మన్ రచనలకు ప్రధాన ఇతివృత్తంగానే ఉన్నప్పటికీ, అది ఎన్నడూ రచన యొక్క మూల రూపం నుండి వేరుగా లేదు. అతను కేవలం ఇంద్రియపరమైన ఆలింగనం గురించి రాయడానికే కాకుండా, కవి మరియు పాఠకుల మధ్య ఉండే భౌతిక ఆలింగనాన్ని చిత్రించడానికి కూడా ఎల్లప్పుడూ ప్రయత్నించాడు. విట్మన్ లైంగిక రాజకీయాలలో ఆరితేరిపోయాడు, కానీ అతని లైంగిక రాజకీయాలు ఎల్లప్పుడూ అతని రచనా రాజకీయాలతో పెనవేసుకుపోయి ఉండేవి. ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ అనేది పాఠకులను దిగ్భ్రాంతికి గురిచేయడానికి ఉద్దేశించిన పుస్తకం కాదు, కానీ పాఠకులతో మమేకమై, వారు నివసించే శరీరం గురించి వారికి మరింత అవగాహన కల్పించి, శరీరం మరియు ఆత్మ కలిసిపోయి విడదీయరానివని మనకు నమ్మకం కలిగించడానికి ఉద్దేశించినది. సరిగ్గా విట్మన్ ఆలోచనలు, పాఠకులు తమ చేతుల్లో భౌతికంగా పట్టుకున్న సిరా మరియు కాగితం అనే పదాలలో ఎలా మూర్తీభవించాయో అలాగే. విట్మన్ కవితలు నొక్కిచెప్పేదేమిటంటే, ఆలోచనలు ఒకరి నుండి మరొకరికి ఏదో అభౌతిక ప్రక్రియ ద్వారా కాకుండా, గ్రంథాల ద్వారా, నాలుకలు, చేతులు, కళ్ళ యొక్క కండర క్రియల ద్వారా, పుస్తకాలనే భౌతిక వస్తువుల ద్వారా ప్రసరిస్తాయి.

ప్రజాస్వామ్య అనురాగం అంటే ఏమిటో స్పష్టంగా నిర్వచించే తన విప్లవాత్మక కార్యక్రమాన్ని విట్మన్ అప్పటికే బాగా ముందుకు తీసుకువెళ్లాడు. అతను తన ‘కలామస్’ కవితలను తన అత్యంత రాజకీయ రచనగా పేర్కొన్నాడు—”కలామస్ కవితా సమూహం యొక్క ప్రత్యేక అర్థం, ప్రధానంగా దాని రాజకీయ ప్రాముఖ్యతలోనే ఉంది” అని విట్మన్ రాశాడు—ఎందుకంటే, అభివృద్ధి చెందుతున్న ప్రజాస్వామ్య సమాజంలో  ఆవిర్భవిస్తున్న పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థలో తీవ్రమైన పోటీతత్వం వైపు ప్రోత్సహించబడుతున్న పురుషుల మధ్య ఒక కొత్త రకమైన తీవ్రమైన అనురాగాన్ని అతను ఆ కవితలలో వ్యక్తీకరించాడు. విట్మన్ ఈ ధోరణిని పురుషుల మధ్య ప్రేమ, ఆలింగనం మరియు అనురాగం కోసం పిలుపునివ్వడం ద్వారా ఎదుర్కొన్నాడు. ఈ కొత్త స్నేహానికి స్వరం ఇవ్వడంలో, విట్మన్ స్వలింగ సంపర్కానికి సంబంధించిన ఒక భాషను కూడా సృష్టించాడు, మరియు ‘కలామస్’ కవితలు గే సాహిత్యం అభివృద్ధిలో చాలా ప్రభావవంతమైన కవితలుగా మారాయి. అయితే, పంతొమ్మిదవ శతాబ్దంలో, కాలమస్ కవితలు ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ అంత సంచలనం సృష్టించలేదు. ఎందుకంటే, అవి స్వలింగ ప్రేమను చిత్రీకరించినప్పటికీ, కేవలం చేతులు పట్టుకోవడం, కౌగిలించుకోవడం, ముద్దు పెట్టుకోవడం వంటి వాటిని మాత్రమే స్ఫురింపజేస్తూ, మితంగా శృంగారభరితంగా ఉన్నాయి. మరోవైపు, ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ కవితలు మరింత స్పష్టమైన జననేంద్రియ లైంగికతను ప్రేరేపించాయి. ఎమర్సన్ మరియు ఇతరులు కాలమస్ పట్ల చలించకుండా, తమ అసమ్మతిని ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’ పైనే కేంద్రీకరించినట్లు స్పష్టమవుతోంది. ఆ శతాబ్దం చివర్లో, వైద్య మరియు మానసిక శాస్త్ర వర్గాలలో స్వలింగ సంపర్కాన్ని ఒక విపరీతమైన వ్యక్తిత్వ రకంగా రూపొందించడం ప్రారంభమైనప్పుడు మాత్రమే, కాలమస్ కవితలను కొందరు ప్రమాదకరమైనవిగా మరియు “అసాధారణమైనవిగా” చదవగా, మరికొందరు వాటిని గే గుర్తింపు యొక్క ధైర్యమైన తొలి వ్యక్తీకరణలుగా పరిగణించడం మొదలుపెట్టారు.

‘లీవ్స్’ యొక్క 1860 సంచికతో, విట్మన్ తన కవితలను వివిధ సమూహాలుగా  వర్గాలుగా నిరంతరం పునర్వ్యవస్థీకరించడం ప్రారంభించాడు. విట్మన్ తన రచనలను వ్యవస్థీకరించడానికి అత్యంత ప్రభావవంతమైన మార్గంగా కవితల సమూహాల అమరికను ఎంచుకున్నాడు, కానీ అతను తన కవితలను చేర్చడం, తొలగించడం  పునఃవ్యవస్థీకరించడం వంటివి చేసిన కొద్దీ, వాటి అర్థాన్ని తరచుగా మార్చే  వాటి ప్రాముఖ్యతను పునఃసందర్భీకరించే పద్ధతులలో, నిర్దిష్ట సమూహాల గురించిన అతని భావన ప్రతీ సంచికకు మారుతూ వచ్చింది. ఈ సంచికలో ‘కాలమస్’ మరియు ‘చిల్డ్రన్ ఆఫ్ ఆడమ్’తో పాటు, ‘చాంట్స్ డెమోక్రటిక్ అండ్ నేటివ్ అమెరికన్’, ‘మెసెంజర్ లీవ్స్’ మరియు పుస్తకం పేరుతోనే ఉన్న ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ అనే సమూహాలు కూడా ఉన్నాయి. ఈ సంచికలో ‘స్టార్టింగ్ ఫ్రమ్ పామనోక్’ (ఇక్కడ ‘ప్రోటో-లీఫ్’ అని పిలవబడింది) మరియు ‘అవుట్ ఆఫ్ ది క్రేడిల్ ఎండ్లెస్లీ రాకింగ్’ (ఇక్కడ ‘ఎ వర్డ్ అవుట్ ఆఫ్ ది సీ’ అని పిలవబడింది) యొక్క మొదటి పుస్తక ముద్రణలతో పాటు, 120కి పైగా ఇతర కొత్త కవితలు కూడా ఉన్నాయి. అతను ‘సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్’ (ఇక్కడ కేవలం ‘వాల్ట్ విట్మన్’ అని పిలవబడింది)తో సహా తన అనేక ఇతర కవితలను కూడా సవరించాడు మరియు పుస్తకం అంతటా తన పద్య పంక్తులకు సంఖ్యలను వేసి, ఒక బైబిల్ ప్రభావాన్ని సృష్టించాడు. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు, ఎందుకంటే విట్మన్ ఇప్పుడు తన ప్రాజెక్టును, అమెరికాను నిజమైన ప్రజాస్వామ్యంగా మార్చే ఒక కొత్త ఒడంబడికగా, తాను “నూతన బైబిల్” అని పిలిచే దాని నిర్మాణంగా భావించాడు.

1860 ఎడిషన్ బాగానే అమ్ముడైంది. మొదటి ముద్రణలోని వెయ్యి కాపీలు త్వరగా అమ్ముడైపోవడంతో, థేయర్ మరియు ఎల్డ్రిడ్జ్ వెంటనే అదనపు ముద్రణకు (మొత్తం కనీసం వెయ్యి, బహుశా మూడు నాలుగు వేల అదనపు కాపీలు) ఆర్డర్ ఇచ్చారు. 1860 ఎడిషన్‌కు అనేక సమీక్షలు వచ్చాయి, వాటిలో చాలా వరకు సానుకూలంగా ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా మహిళా పాఠకుల నుండి వచ్చిన సమీక్షలు. విట్మన్ లైంగికత మరియు శరీరం గురించి నిర్మొహమాటంగా వర్ణించిన తీరుకు వారు మనస్తాపం చెందడం కంటే ఎక్కువగా ఉత్సాహపడ్డారు. స్త్రీపురుష సమానత్వం గురించిన అతని భాషను, “స్త్రీని పురుషుడితో సమానంగా” కీర్తించాలనే అతని ప్రయత్నాలను వారు స్వాగతించారు.

విట్మన్ బోస్టన్‌లో గడిపిన సమయం—

పన్నెండు సంవత్సరాల క్రితం న్యూ ఓర్లీన్స్ పర్యటన తర్వాత న్యూయార్క్‌కు దూరంగా అతను గడిపిన మొదటి సుదీర్ఘ కాలం—అతని జీవితాన్ని మార్చే అనుభవంగా నిలిచింది. న్యూయార్క్‌లో ఉన్నదానికంటే ఆఫ్రికన్ అమెరికన్లను చాలా న్యాయంగా, సమానంగా చూసే విధానం చూసి అతను ఆశ్చర్యపోయాడు; భోజనశాలల్లో శ్వేతజాతీయులతో కలిసి భోజనం చేయడం, ముద్రణాలయాల్లో శ్వేతజాతీయుల పక్కన పనిచేయడం, మరియు జ్యూరీలలో సేవ చేయడం వంటివి చేసేవారు. అతను విలియం డగ్లస్ ఓ’కానర్ మరియు జాన్ టౌన్‌సెండ్ ట్రోబ్రిడ్జ్‌తో సహా అనేక మంది బానిసత్వ వ్యతిరేక రచయితలను కూడా కలిశాడు, వారు త్వరలోనే అతనికి సన్నిహిత మిత్రులుగా మరియు మద్దతుదారులుగా మారారు.

సశేషం

మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –19-9-26-ఉయ్యూరు.

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.9 వ భాగం.18.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.32 వ భాగం.18.9.26.

అమెరికా జాతీయకవి  వాల్ట్ విట్మన్ జీవిత చరిత్ర -1

Ed Folsom and Kenneth M. Price

కుటుంబ మూలాలు

అమెరికా  అత్యంత ప్రభావవంతమైన  వినూత్న కవిగా పరిగణించబడే వాల్ట్ విట్మన్, కొత్తగా ఏర్పడిన యునైటెడ్ స్టేట్స్  మొదటి అధ్యక్షుడిగా జార్జ్ వాషింగ్టన్ ప్రమాణ స్వీకారం చేసిన ముప్పై సంవత్సరాల తర్వాత, 1819 మే 31న, లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని వెస్ట్ హిల్స్‌లో ఒక కార్మిక కుటుంబంలో జన్మించారు. విట్మన్ పుట్టినప్పుడు 34 ఏళ్ల వయస్సున్న తన తండ్రి, ఒక వడ్రంగి  రైతు పేరు మీదుగా వాల్ట్ విట్మన్‌కు ఆ పేరు పెట్టారు. వాల్టర్ విట్మన్, సీనియర్, అమెరికన్ విప్లవం ముగిసిన వెంటనే జన్మించారు; ఎల్లప్పుడూ ఉదారవాద ఆలోచనాపరుడైన ఆయనకు థామస్ పైన్ తెలుసు  ఆయనను ఆరాధించేవారు. వడ్రంగిగా శిక్షణ పొందినప్పటికీ పని దొరక్క ఇబ్బంది పడుతున్న ఆయన, వాల్ట్ పుట్టేనాటికి వ్యవసాయం చేపట్టారు, కానీ వాల్ట్‌కు దాదాపు నాలుగేళ్లు నిండబోతున్నప్పుడు, వాల్టర్ సీనియర్ కుటుంబాన్ని న్యూయార్క్ నగరానికి ఎదురుగా ఉన్న, అభివృద్ధి చెందుతున్న బ్రూక్లిన్ నగరానికి తరలించారు. దేశంలోనే ఒక ప్రధాన పట్టణ కేంద్రంగా ఆవిర్భవిస్తున్న ఆ నగరం గురించి విట్మన్ తన ప్రశంసాత్మక రచనలలో దానిని “మన్నహట్టా” అని పిలిచేవారు. వాల్ట్ తన చిన్ననాటి గురించి చెప్పే ఇష్టమైన కథలలో ఒకటి, ఒకసారి జనరల్ లాఫాయెట్ న్యూయార్క్‌ను సందర్శించి, జనసమూహం నుండి ఆరేళ్ల వాల్ట్‌ను ఎంచుకుని, అతన్ని పైకి ఎత్తుకుని తీసుకువెళ్లడం. ఆ తర్వాత విట్మన్ ఈ సంఘటనను ఒకరకమైన హస్తప్రసాదంగా భావించారు; వలసదారులతో నిండిన ఆ చైతన్యవంతమైన నగరంలో, రోజురోజుకీ కొత్త దేశం రూపుదిద్దుకుంటుండగా, అమెరికా విప్లవపు ఫ్రెంచ్ వీరుడు, ప్రజాస్వామ్యపు భవిష్యత్ కవికి అభిషేకం చేసినట్లుగా ఆయన భావించారు.

ఈ విధంగా వాల్ట్ విట్మన్, కొత్తగా ఏర్పడిన యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో జన్మించి, ఆ కొత్త దేశం యొక్క స్థిరమైన ఉనికిని అంగీకరిస్తూ పెరిగిన మొదటి తరం అమెరికన్లలో ఒకరు. కొత్తగా ఆవిర్భవిస్తున్న దేశం పట్ల గర్వం వెల్లివిరిసింది. వాల్టర్ సీనియర్ తన మొదటి కుమారుడు జెస్సీకి (1818-1870) తన తండ్రి పేరు, రెండవ కుమారుడికి తన పేరు, కుమార్తె మేరీకి (1822-1899) వాల్ట్ తల్లి తరఫు ముత్తవ్వల పేరు,  కుమార్తె హన్నాకు (1823-1908) తన తల్లి పేరు పెట్టిన తర్వాత, తన మిగిలిన ముగ్గురు కుమారులైన ఆండ్రూ జాక్సన్ విట్మన్ (1827-1863), జార్జ్ వాషింగ్టన్ విట్మన్ (1829-1901),  థామస్ జెఫర్సన్ విట్మన్ (1833-1890) పేర్ల కోసం విప్లవ  1812 యుద్ధ వీరుల వైపు మొగ్గు చూపారు. మానసికంగా  శారీరకంగా వికలాంగుడైన చిన్న కుమారుడు ఎడ్వర్డ్ (1835-1892) మాత్రమే, కుటుంబ చరిత్రతో గానీ, దేశ చరిత్రతో గానీ సంబంధం లేని పేరును కలిగి ఉన్నాడు.

వాల్టర్ విట్మన్ సీనియర్ ఆంగ్ల సంతతికి చెందినవారు. డచ్ మరియు వెల్ష్ సంతతికి చెందిన లూయిసా వాన్ వెల్సర్‌తో 1816లో ఆయన వివాహం, విట్మన్ పిల్లలలో ఒకరకమైన నిగూఢమైన, ఆలోచనాత్మకమైన ప్యూరిటన్ స్వభావానికి, మరొకరకమైన ఉల్లాసభరితమైన, బహిర్ముఖ డచ్ స్వభావానికి మధ్య ఒక సారవంతమైన ఉద్రిక్తతకు దారితీసిందని వాల్ట్ ఎప్పుడూ భావించేవారు. విట్మన్ తండ్రి కఠినమైన, కొన్నిసార్లు కోపిష్టి అయిన వ్యక్తి, బహుశా తాగుబోతు కూడా. విట్మన్ ఆయనను గౌరవించినప్పటికీ, ఆయనపై ఎప్పుడూ పెద్దగా ఆప్యాయతను పెంచుకోలేదు. మరోవైపు, ఆయన తల్లి జీవితాంతం ఆయనకు భావోద్వేగాల పరంగా ఒక ఆసరాగా నిలిచింది. విట్మన్‌కు, అతని తల్లికి మధ్య ఒక ప్రత్యేకమైన ఆప్యాయతా బంధం ఉండేది. సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ కుటుంబంలో పెరిగిన సంక్షోభాలను ఎదుర్కోవడంలో వారిద్దరి మధ్య ఉన్న ఒక రకమైన భాగస్వామ్యాన్ని వారి మధ్య జరిగిన సుదీర్ఘ ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు నమోదు చేస్తాయి. ఆ సంక్షోభాలు ఏవంటే: జెస్సీ మానసికంగా అస్థిరంగా, హింసాత్మకంగా మారి చివరికి ఒక సంస్థలో చేర్చబడవలసి వచ్చింది; హన్నా హింసించే భర్తతో వినాశకరమైన వివాహంలోకి ప్రవేశించింది; ఆండ్రూ తాగుబోతుగా మారి, ఒక వేశ్యను వివాహం చేసుకుని, తన 30వ ఏట అనారోగ్యంతో మరణించాడు; మరియు ఎడ్వర్డ్‌కు మరింత అంకితమైన సంరక్షణ అవసరమైంది.

బ్రూక్లిన్ బాల్యం మరియు లాంగ్ ఐలాండ్ విరామాలు

వాల్ట్ బాల్యంలో, విట్మన్ కుటుంబం బ్రూక్లిన్‌లో చాలా ప్రదేశాలకు మారుతూ ఉండేది. వాల్టర్ సీనియర్, నగరం యొక్క వేగవంతమైన అభివృద్ధిని సొమ్ము చేసుకోవడానికి రియల్ ఎస్టేట్‌లో ఊహాజనిత పెట్టుబడులు పెట్టడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ చాలావరకు విఫలమయ్యారు. ఆయన ఒక ఖాళీ స్థలాన్ని కొని, ఇల్లు కట్టి, తన కుటుంబాన్ని అందులోకి మార్చి, ఆ తర్వాత దానిని లాభానికి అమ్మి, మళ్ళీ ఈ ప్రక్రియను పునరావృతం చేయడానికి ప్రయత్నించేవారు. వాల్ట్ ఈస్ట్ రివర్‌కు దగ్గరగా నివసించడాన్ని ఇష్టపడేవారు. చిన్నతనంలో ఆయన న్యూయార్క్ నగరానికి పడవలలో అటూ ఇటూ ప్రయాణించేవారు. ఆ అనుభవం ఆయన జీవితాంతం ఆయనకు ఎంతో ముఖ్యమైనదిగా మిగిలిపోయింది: ఆయనకు పడవలు మరియు వాటిలో పనిచేసే ప్రజలంటే ఎంతో ఇష్టం. ఆయన 1856లో రాసిన “క్రాసింగ్ బ్రూక్లిన్ ఫెర్రీ” అనే కవిత ఆ అనుభవం యొక్క పూర్తి ప్రతిధ్వనిని అన్వేషించింది. ఆ పడవను దాటడం విట్మన్ జీవితంలో అత్యంత భావోద్వేగభరితమైన సంఘటనలలో ఒకటిగా మారింది—అది ఒకేసారి ఆచరణాత్మకమైనది, ఆనందదాయకమైనది  ఆధ్యాత్మికమైనది. ఆ రోజువారీ ప్రయాణం జీవితం నుండి మరణానికి, మళ్ళీ జీవితానికి సాగే ప్రయాణాన్ని సూచించింది. అంతేకాకుండా, కవిత అనే వాహనం ద్వారా కవి నుండి పాఠకుడికి, తిరిగి కవికి సాగే ప్రయాణాన్ని కూడా సూచించింది. బ్రూక్లిన్ ఫెర్రీని దాటడం ద్వారా, విట్మన్ తాను తన కవిత్వంలో చివరికి సాధించబోయే అద్భుతమైన మార్పులను మొదటిసారిగా కనుగొన్నాడు.

బ్రూక్లిన్‌లో ఉన్నప్పుడు, విట్మన్ కొత్తగా స్థాపించబడిన బ్రూక్లిన్ పబ్లిక్ పాఠశాలల్లో ఆరు సంవత్సరాలు చదివాడు. అక్కడ అతను వివిధ వయసులు, నేపథ్యాలకు చెందిన విద్యార్థులతో కలిసి తరగతులు పంచుకున్నాడు. అయితే, ధనిక కుటుంబాల పిల్లలు ప్రైవేట్ పాఠశాలలకు వెళ్లడం వల్ల, వారిలో చాలామంది పేదవారే. విట్మన్ పాఠశాలలో, ఆఫ్రికన్ అమెరికన్లు మినహా, విద్యార్థులందరూ ఒకే గదిలో ఉండేవారు; ఆఫ్రికన్ అమెరికన్లు మాత్రం పై అంతస్తులో ఒక ప్రత్యేక తరగతికి హాజరు కావాల్సి వచ్చేది. తన ప్రాథమిక విద్యాభ్యాసం గురించి విట్మన్ పెద్దగా ఏమీ చెప్పలేదు, కానీ పాఠశాలల్లో సర్వసాధారణమైన శారీరక శిక్షను తాను ద్వేషించేవాడినని మాత్రం తెలిపాడు. ఆ శిక్షను అతను తన తరువాతి కాలంలో జర్నలిజంలోనూ, ఇతర రచనలలోనూ తీవ్రంగా విమర్శించాడు.

. కానీ విట్మన్‌కు అర్థవంతమైన విద్యలో ఎక్కువ భాగం పాఠశాల వెలుపలే లభించింది. అతను మ్యూజియంలను సందర్శించడం, గ్రంథాలయాలకు వెళ్లడం, ఉపన్యాసాలకు హాజరవడం వంటివి చేసేవాడు. తనకు పదేళ్ల వయసులో, తన తండ్రికి పరిచయస్తుడు, విట్మన్ తాత జెస్సీకి సన్నిహిత మిత్రుడైన రాడికల్ క్వేకర్ నాయకుడు ఎలియాస్ హిక్స్ ఇచ్చిన మొదటి గొప్ప ఉపన్యాసాన్ని అతను ఎప్పుడూ గుర్తుచేసుకునేవాడు. విట్మన్ తల్లిదండ్రులు ఏ మత విభాగానికి చెందినవారు కానప్పటికీ, విట్మన్ జీవితంలో క్వేకర్ భావజాలం ఎల్లప్పుడూ ఒక ప్రధాన పాత్ర పోషించింది. దీనికి ఒక కారణం హిక్స్ యొక్క ప్రారంభ ప్రభావం కాగా, మరో కారణం అతని తల్లి లూయిసా కుటుంబానికి, ముఖ్యంగా విట్మన్ అమ్మమ్మ అమీ విలియమ్స్ వాన్ వెల్సర్‌కు క్వేకర్ నేపథ్యం ఉండటం. విట్మన్ మొదటిసారి హిక్స్ గురించి విన్న అదే సంవత్సరంలో ఆమె మరణించడం యువ వాల్ట్‌ను తీవ్రంగా కుంగదీసింది, ఎందుకంటే అతను తన అమ్మమ్మ మరియు విలక్షణమైన తాత, మేజర్ కార్నెలియస్ వాన్ వెల్సర్ యొక్క వ్యవసాయ క్షేత్రంలో ఎన్నో సంతోషకరమైన రోజులు గడిపాడు.

లాంగ్ ఐలాండ్‌లో ఉన్న తన తాతయ్య, బామ్మలను సందర్శించడం విట్మన్‌కు తన బాల్యంలో అత్యంత ఇష్టమైన కార్యకలాపాలలో ఒకటి. ఆ సందర్శనల సమయంలోనే, నీరు భూమిని కలిసే, ద్రవం ఘనపదార్థంతో మేళవించే ఆ ప్రదేశంలోని రహస్యాన్ని గ్రహిస్తూ, లాంగ్ ఐలాండ్ తీరంపై అతనికి జీవితాంతం నిలిచిపోయే ప్రేమ ఏర్పడింది. విట్మన్ యొక్క గొప్ప కవితలలో ఒకటైన “Out of the Cradle Endlessly Rocking,” ఒక విధంగా లాంగ్ ఐలాండ్ తీరంలో గడిపిన అతని బాల్యానికి,  ఆ ప్రకృతి దృశ్యంలోనే కవి కావాలనే అతని కోరిక ఎలా పుట్టిందో తెలిపే ఒక స్మృతి చిహ్నం. ప్రశాంతమైన లాంగ్ ఐలాండ్ గ్రామీణ ప్రాంతం, వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న బ్రూక్లిన్-న్యూయార్క్ నగర కేంద్రంలోని రద్దీ శక్తికి పూర్తి విరుద్ధంగా ఉండేది. యువకుడిగా విట్మన్ అనుభవాలు నగరం మరియు లాంగ్ ఐలాండ్ గ్రామీణ ప్రాంతాల మధ్య మారుతూ ఉండేవి, మరియు అతను ఈ రెండు జీవన విధానాలకూ ఆకర్షితుడయ్యాడు. ఈ ద్వంద్వ అనుబంధాన్ని అతని కవిత్వంలో గమనించవచ్చు, ఇది తరచుగా గ్రామీణ మరియు పట్టణ వాతావరణాల మధ్య మార్పులతో నిండి ఉంటుంది.

స్వయం విద్య మరియు తొలి వృత్తి

పదకొండేళ్ల వయసు వచ్చేసరికి, విట్మన్ తన లాంఛనప్రాయ విద్యను పూర్తి చేశాడు (అప్పటికే అతను తన తల్లిదండ్రులిద్దరి కంటే చాలా ఎక్కువ చదువుకున్నాడు),  ఒక కూలీగా తన జీవితాన్ని ప్రారంభించాడు. మొదట బ్రూక్లిన్‌కు చెందిన కొందరు ప్రముఖ న్యాయవాదుల వద్ద ఆఫీస్ బాయ్‌గా పనిచేశాడు. వారు అతనికి ఒక సర్క్యులేటింగ్ లైబ్రరీలో చందా ఇప్పించారు, అక్కడే అతని స్వయం విద్య మొదలైంది. ఎల్లప్పుడూ స్వయంకృషితో నేర్చుకునే వ్యక్తి అయిన విట్మన్, మ్యూజియంల సందర్శన, నిరంతర పఠనం, మరియు తాను కలిసిన ప్రతి ఒక్కరితో సంభాషణలు, చర్చలలో పాల్గొనే తన అభిరుచి ద్వారా విభిన్నమైన కానీ విస్తృతమైన విద్యను గ్రహించాడు. అతని కాలంలోని ఇతర ప్రముఖ రచయితలు చాలామంది ప్రైవేట్ సంస్థలలో అత్యంత క్రమబద్ధమైన, సాంప్రదాయిక విద్యను అభ్యసించగా, విట్మన్ మాత్రం అమెరికాలో అత్యంత వేగంగా అభివృద్ధి చెందుతున్న నగరంలోని ప్రజా వనరుల నుండి సాహిత్యం, నాటకం, చరిత్ర, భూగోళశాస్త్రం, సంగీతం మరియు పురావస్తు శాస్త్రాలతో కూడిన తన సొంత, సరళమైన మరియు అసంప్రదాయ పాఠ్యప్రణాళికను రూపొందించుకున్నాడు.

1831లో, విట్మన్ ఉదారవాద, కార్మిక వర్గ వార్తాపత్రిక అయిన ‘లాంగ్ ఐలాండ్ పేట్రియాట్’లో అప్రెంటిస్‌గా చేరాడు. అక్కడ అతను ముద్రణ వృత్తిని నేర్చుకున్నాడు  ఆలోచనలను, సంఘటనలను ఎంత త్వరగా భాషగా మార్చి వేలాది మంది పాఠకులకు తక్షణమే చేరవేయవచ్చో గమనిస్తూ, పదాలను అచ్చులో పెట్టడంలో ఉండే ఉత్సాహాన్ని మొదటిసారిగా చవిచూశాడు. పన్నెండేళ్ల వయసులోనే, యువ వాల్ట్ ఆ వార్తాపత్రికకు రచనలు అందిస్తూ, తన సొంత మాటలు ప్రచురితమవ్వడంలో ఉండే ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు. 1834లో ప్రతిష్టాత్మక ‘న్యూయార్క్ మిర్రర్’ పత్రికలో ప్రచురితమైన విట్మన్ యొక్క మొదటి సంతకం చేసిన వ్యాసంలో, “ప్రస్తుత గొప్ప మహానగరం, దాని ప్రారంభం నుండి ఉన్నట్లే, ఒక చిన్న పల్లెటూరుగా లేదా గ్రామంగా” ఉన్నప్పుడు గుర్తుంచుకోగల ప్రజలు ఇప్పటికీ జీవించి ఉండటం పట్ల ఆయన తన ఆశ్చర్యాన్ని వ్యక్తం చేశారు. అలాగే, 1758లో 120 ఏళ్ల వయసులో మరణించిన “నీగ్రో హ్యారీ” అనే ఒక బానిస గురించి ఆయన రాశారు. “న్యూయార్క్‌లో కేవలం మూడు ఇళ్లు మాత్రమే ఉన్నప్పటి” రోజులు అతనికి గుర్తున్నాయని కూడా పేర్కొన్నారు. తన జీవిత చరమాంకంలో కూడా, తన మొదటి వ్యాసం అచ్చులో చూడటంలోని ఉత్సాహాన్ని ఆయన గుర్తుచేసుకోగలిగారు: “అందమైన తెల్ల కాగితంపై, చక్కని అక్షరాలతో నా రచనను చూడగానే నా గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుందో.” తన జీవితాంతం, ముద్రిత వస్తువుల భౌతికత పట్ల, తన స్వరం  గుర్తింపు అక్షరాలు మరియు కాగితంలో ఎలా మూర్తీభవించగలవనే దాని పట్ల ఆయన ఈ ఆకర్షణను కొనసాగించారు. ఇంటికి దూరంగా జీవిస్తూ—1833లో అతని కుటుంబంలోని మిగతా వారంతా వెస్ట్ హిల్స్ ప్రాంతానికి తిరిగి వెళ్లిపోవడంతో, పద్నాలుగేళ్ల వాల్ట్ నగరంలో ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు—పేట్రియాట్ పత్రిక ఫోర్‌మాన్ ప్రింటర్ విలియం హార్ట్‌షోర్న్ వద్ద టైప్‌సెట్టింగ్ నేర్చుకుంటూ, విట్‌మన్ నైపుణ్యాలను సంపాదించాడు  తన కెరీర్ మొత్తాన్ని ప్రభావితం చేసే స్వాతంత్ర్యాన్ని అనుభవించాడు: ఒక పేజీలో తన పదాలు ఎలా కనిపిస్తాయి, వాటికి ఏ ఫాంట్ వాడారు, వివిధ ప్రాదేశిక అమరికలు ఎలాంటి ప్రభావాలను చూపుతాయి అనే విషయాలపై అతను ఎల్లప్పుడూ ఒక టైప్‌సెట్టర్‌కు ఉండే శ్రద్ధను కలిగి ఉండేవాడు. అంతేకాక, అతను తన మొండి స్వాతంత్ర్యాన్ని కూడా నిలుపుకున్నాడు; ఎన్నడూ వివాహం చేసుకోకుండా, తన జీవితంలో చాలా కాలం ఒంటరిగానే జీవించాడు. బ్రూక్లిన్  న్యూయార్క్‌లలో అతను ఒంటరిగా గడిపిన ఈ తొలి సంవత్సరాలు అతని రచనలపై ఒక కీలకమైన ప్రభావాన్ని చూపాయి, ఎందుకంటే ఈ సమయంలోనే అతను నిరంతరం మారుతున్న నగర దృశ్యాలను నిశితంగా పరిశీలించే అలవాటును పెంచుకున్నాడు. అతని జర్నలిజం, కవిత్వం మరియు గద్య రచనలలో అధిక భాగం న్యూయార్క్ నగరం, బ్రూక్లిన్ మరియు లాంగ్ ఐలాండ్‌ల పట్టణ జీవిత చరిత్ర మరియు వాటి వివరాల మీద దృష్టి సారించాయి.

వాల్ట్ సోదరుడు థామస్ జెఫర్సన్, కుటుంబంలో అందరికీ “జెఫ్”గా సుపరిచితుడు, 1833 వేసవిలో జన్మించాడు. అతని కుటుంబం ఒక వ్యవసాయ క్షేత్రంలో తిరిగి స్థిరపడిన కొద్దికాలానికే,  కొత్తగా తిరిగి ఎన్నికైన అధ్యక్షుడు ఆండ్రూ జాక్సన్‌కు బ్రూక్లిన్‌లో ఘనస్వాగతం పలికిన జనసమూహంలో వాల్ట్ చేరిన కొన్ని వారాలకే ఇది జరిగింది. వాల్ట్ కంటే పద్నాలుగేళ్లు చిన్నవాడైన సోదరుడు జెఫ్, అతనికి అత్యంత సన్నిహితుడైన సోదరుడిగా మారాడు. 1848లో వారు కలిసి న్యూ ఓర్లీన్స్‌కు ప్రయాణించినప్పుడు వారి బంధం ఏర్పడింది; అప్పుడు జెఫ్ పుట్టినప్పుడు వాల్ట్‌కు ఉన్న వయస్సులోనే జెఫ్ కూడా ఉన్నాడు. కానీ జెఫ్ చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు, విట్మన్ అతనితో చాలా తక్కువ సమయం గడిపాడు. వాల్ట్ తన కుటుంబానికి దూరంగా ఉంటూ, వివిధ వనరుల నుండి భాష యొక్క శక్తిని గ్రహించడం ద్వారా తన విద్యను కొనసాగించాడు: వివిధ సంచార గ్రంథాలయాలు (అక్కడ అతను సర్ వాల్టర్ స్కాట్, జేమ్స్ ఫెనిమోర్ కూపర్ మరియు ఇతర శృంగార నవలా రచయితల రచనలను చదివాడు), నాటకశాలలు (అక్కడ అతను షేక్స్‌పియర్ నాటకాలతో ప్రేమలో పడ్డాడు మరియు విట్‌మన్‌కు ఎల్లప్పుడూ ఇష్టమైన నాటకమైన రిచర్డ్ IIIలో జాన్ విల్క్స్ బూత్ తండ్రి అయిన జూనియస్ బూత్ ప్రధాన పాత్ర పోషించడాన్ని చూశాడు),  ఉపన్యాసాలు (అక్కడ అతను స్కాటిష్ తీవ్రవాద విముక్తివాది మరియు మహిళా హక్కుల సమర్థకురాలైన ఫ్రాన్సెస్ రైట్‌తో పాటు ఇతరుల ప్రసంగాలను విన్నాడు). అతనికి పదహారేళ్లు వచ్చేసరికి, వాల్ట్ న్యూయార్క్ నగరంలో ఒక ప్రయాణీక ప్రింటర్ మరియు కంపోజిటర్‌గా ఉన్నాడు. అతని భవిష్యత్ వృత్తి వార్తాపత్రిక మరియు ముద్రణ రంగాలలోనే ఉంటుందని అనిపించింది, కానీ ఆ తర్వాత న్యూయార్క్‌లో సంభవించిన రెండు అత్యంత ఘోరమైన అగ్నిప్రమాదాలు నగరంలోని ప్రధాన ముద్రణ మరియు వ్యాపార కేంద్రాలను నాశనం చేశాయి. నిరాశాజనకమైన ఆర్థిక పరిస్థితుల మధ్య, విట్మన్ గ్రామీణ లాంగ్ ఐలాండ్‌కు వెనుదిరిగి, 1836లో హెంప్‌స్టెడ్‌లోని తన కుటుంబంతో కలిశాడు. అతనికి 17 ఏళ్లు వచ్చేసరికి, ముద్రణ రంగంలో ఐదేళ్ల అనుభవం ఉన్న అతను అప్పటికే తన వృత్తిని మార్చుకునే అంచున ఉన్నాడు.

పాఠశాల ఉపాధ్యాయ వృత్తి

అతని తదుపరి ఊహించని వృత్తి ఉపాధ్యాయ వృత్తి. నేటి ప్రమాణాల ప్రకారం అతని అధికారిక విద్య చాలా తక్కువ అయినప్పటికీ, అతను ఒక వార్తాపత్రిక అప్రెంటిస్‌గా చదవడం మరియు వ్రాయడం వంటి నైపుణ్యాలను అభివృద్ధి చేసుకున్నాడు. రాబోయే కొన్నేళ్లలో అతను చేయబోయే బోధనకు ఆ నైపుణ్యాలు సరిపోతాయి. తాను రైతుగా మారడం ఇష్టం లేదని అతనికి తెలుసు, మరియు కొత్తగా ఏర్పాటు చేసిన కుటుంబ వ్యవసాయ క్షేత్రంలో పని చేయమని తన తండ్రి చేసిన ప్రయత్నాలను అతను వ్యతిరేకించాడు. అందువల్ల బోధన అతనికి ఒక పలాయన మార్గంగా ఉండేది, కానీ అదే సమయంలో ఆర్థిక మాంద్యం కారణంగా అతను ఆ ఉద్యోగాన్ని చేయవలసి వచ్చిందని కూడా స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అతని జీవితంలో అత్యంత దుఃఖకరమైన సమయాలలో కొన్ని ఈ ఐదు సంవత్సరాలే. ఈ సమయంలో అతను లాంగ్ ఐలాండ్‌లోని కనీసం పది వేర్వేరు పట్టణాలలో తన విద్యార్థుల ఇళ్లలోనే ఉంటూ, మూడు నెలల కాలానికి పెద్ద, విభిన్న తరగతులకు (కొన్ని తరగతులలో ఐదు నుండి పదిహేను సంవత్సరాల వయస్సు గల ఎనభై మందికి పైగా విద్యార్థులు రోజుకు తొమ్మిది గంటల వరకు ఉండేవారు) బోధిస్తూ, చాలా తక్కువ జీతం పొందుతూ, చాలా అజ్ఞానులైన కొంతమంది వ్యక్తులను భరించవలసి వచ్చింది. బ్రూక్లిన్  న్యూయార్క్ లలో గడిపిన ఉత్సాహం తరువాత, లాంగ్ ఐలాండ్ లోని ఈ ఏకాంత పట్టణాలు విట్మన్ ను నిరాశపరిచాయి. గ్రామీణ ప్రజల పట్ల తనకున్న అసహ్యాన్ని, అబ్రహం లీచ్ అనే తన స్నేహితునికి రాసిన లేఖల పరంపరలో (1980ల వరకు కనుగొనబడలేదు) ఆయన నమోదు చేశారు: “మానవ స్వభావం యొక్క సౌందర్యం మరియు పరిపూర్ణత గురించి ఇంత తక్కువ అభిప్రాయాన్ని నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ కలిగి ఉండలేదు, ఇక్కడ ఉన్నంత హీనమైన రూపంలో మానవత్వాన్ని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు,” అని ఆయన 1840లో వుడ్‌బరీ నుండి రాశారు: “అజ్ఞానం, అనాగరికత, మొరటుతనం, అహంకారం మరియు మందబుద్ధి అనేవి నిరాశతో నిండిన ఈ నీచమైన అగాధానికి రాజ్యమేలుతున్న దేవుళ్ళు.”

ఆయన బోధన గురించి మనకు లభించిన కొద్దిపాటి ఆధారాలు (ఎక్కువగా కొందరు మాజీ విద్యార్థుల సంక్షిప్త జ్ఞాపకాల నుండి) విట్మన్ అప్పట్లో ప్రగతిశీలమైనవిగా భావించిన పద్ధతులను ఉపయోగించారని సూచిస్తున్నాయి.

. వాటిలో కొన్ని: విద్యార్థులను కేవలం వల్లె వేయకుండా, గట్టిగా ఆలోచించేలా ప్రోత్సహించడం; బెత్తంతో కొట్టి శిక్షించడానికి నిరాకరించడం; తన విద్యార్థులను విద్యాపరమైన ఆటలలో పాలుపంచుకునేలా చేయడం;  వారితో కలిసి బేస్బాల్, పేకాట ఆటలలో పాల్గొనడం. అప్పటికే అతను తరచుగా రాస్తున్న తన సొంత కవితలను—అవి ప్రాసతో కూడిన, సంప్రదాయ పద్యాలే అయినా, భవిష్యత్తులో రాబోయే వినూత్న కవిత్వానికి ఏమాత్రం సూచన కావు—తన తరగతి గదిలో పాఠ్యాంశాలుగా ఉపయోగించడానికి అతను ఏమాత్రం సంకోచించలేదు. అతను విద్యా సంబంధిత విషయాల గురించి తరచుగా రాయడం కొనసాగించినప్పటికీ, జ్ఞానాన్ని ఎలా సంపాదిస్తారనే దానిపై ఎల్లప్పుడూ తీవ్రమైన ఆసక్తిని కలిగి ఉన్నప్పటికీ, అతను గ్రామీణ ఉపాధ్యాయుడిగా ఉండటానికి ఏమాత్రం సరిపోడని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అతని ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ మొదటి సంచికలోని కవితలలో ఒకటైన, చివరికి ‘దేర్ వాస్ ఎ చైల్డ్ వెంట్ ఫోర్త్’ అని పిలువబడిన కవితను, విట్మన్ విద్యా తత్వానికి ఒక ప్రకటనగా చదవవచ్చు. ఇది అనియంత్రిత పాఠ్యేతర అభ్యాసాన్ని, వైవిధ్యం మరియు భిన్నత్వాన్ని అంతులేకుండా గ్రహించడానికి వీలు కల్పించే అనుభవాలు మరియు ఆలోచనల పట్ల బహిరంగతను కీర్తిస్తుంది: ఇది విట్మన్ తనకు తానుగా అందించిన మరియు విలువనిచ్చిన విద్య. అతను తరగతి గదుల పట్ల ఎల్లప్పుడూ అనుమానంతో ఉండేవాడు, మరియు అతని గొప్ప కవిత ‘సాంగ్ ఆఫ్ మైసెల్ఫ్’ ఒక పిల్లవాడి ఆశ్చర్యకరమైన ప్రశ్న నుండి పుట్టింది, “గడ్డి అంటే ఏమిటి?”. పైకి సరళంగా కనిపించే దానిలో సంక్లిష్టతను, తనలోనే విశ్వాన్ని కనుగొంటూ, విట్మన్ ఆ కవిత మిగిలిన భాగమంతా ఈ ప్రశ్న గురించే మననం చేసుకుంటాడు—మనం “మత విశ్వాసాలను మరియు పాఠశాలలను పక్కన పెట్టినప్పుడు” మాత్రమే ఈ వైఖరి సాధ్యమవుతుందని అతను అంటాడు. చర్చా వేదికలలో మరియు రాజకీయ ప్రచారాలలో చురుకుగా పాల్గొనడం ద్వారా అతను తన మేధో సామర్థ్యాన్ని సజీవంగా ఉంచుకున్నాడు: 1836 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్‌కు మద్దతు ఇవ్వడానికి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు వచ్చిన స్కాటిష్ సంస్కరణవాది ఫ్రాన్సెస్ రైట్ నుండి ప్రేరణ పొంది, విట్మన్ డెమోక్రటిక్ పార్టీకి శ్రద్ధగల కార్యకర్తగా మారాడు, మార్టిన్ వాన్ బ్యూరెన్ విజయవంతమైన అభ్యర్థిత్వం కోసం తీవ్రంగా ప్రచారం చేశాడు.

1841 నాటికి, విట్మన్ రెండవ వృత్తి ముగిసింది. హంటింగ్టన్ చుట్టుపక్కల పట్టణాల వార్తలను అందించడానికి అంకితమైన ‘ది లాంగ్ ఐలాండర్’ అనే తన సొంత వార్తాపత్రికను ప్రారంభించే ప్రయత్నంలో అతను 1838లో తన బోధనను మధ్యలో ఆపేశాడు. అతను ఒక ముద్రణాలయం, టైపు కొని, తన తమ్ముడు జార్జ్‌ను సహాయకుడిగా నియమించుకున్నాడు. కానీ, ఆ కొత్త పత్రికను సంపాదకత్వం వహించడానికి, ప్రచురించడానికి, దానికోసం రాయడానికి, పంపిణీ చేయడానికి అతను ఎంతో ఉత్సాహంగా ప్రయత్నించినప్పటికీ, అది ఒక సంవత్సరంలోపే మూతపడింది. దాంతో అతను అయిష్టంగానే తరగతి గదికి తిరిగి వచ్చాడు. వార్తాపత్రిక పని అతనికి సంతోషాన్నిచ్చింది కానీ, బోధన ఇవ్వలేదు. రెండు సంవత్సరాల తరువాత, అతను సంచార పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడిగా తన ఉద్యోగాన్ని హఠాత్తుగా వదిలేశాడు. అతని ఈ నిర్ణయానికి గల కారణాలు జీవితచరిత్రకారులకు ఇప్పటికీ ఆసక్తిని కలిగిస్తున్నాయి. సౌత్‌హోల్డ్‌లో బోధిస్తున్నప్పుడు విట్మన్ తన విద్యార్థులలో ఒకరితో స్వలింగ సంపర్కానికి పాల్పడ్డాడని నిరంతరం ప్రచారంలో ఉన్న, కానీ నిరాధారమైన ఒక పుకారు ఉంది. అయితే, విట్మన్ నిజంగా అక్కడ బోధించాడని నిరూపించడం సాధ్యం కాదు. ఆ పుకారు ప్రకారం, అతన్ని అవమానకరంగా ఊరి నుండి వెళ్లగొట్టారని, అతను మళ్లీ తిరిగి రాలేదని, త్వరలోనే బోధనను పూర్తిగా వదిలేశాడని తెలుస్తుంది. కానీ వాస్తవానికి విట్మన్ మళ్లీ సౌత్‌హోల్డ్‌కు ప్రయాణించి, 1840ల చివరలో మరియు 1860ల ప్రారంభంలో ఆ ప్రదేశం గురించి కొన్ని అద్భుతమైన, నిబ్బరమైన పాత్రికేయ వ్యాసాలు రాశాడు. విట్మన్ తన స్వభావరీత్యా పాఠశాల ఉపాధ్యాయ వృత్తికి సరిపోడని గ్రహించడం వల్లే ఆ వృత్తిని వదిలేశాడనేది చాలా ఎక్కువ సంభావ్య కారణంగా కనిపిస్తుంది. అంతేకాకుండా, అతనికి ఒక కొత్త వృత్తి అవకాశం కూడా లభించింది: అతను ఇప్పుడు కల్పనా రచయిత కావాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా, ఆ వృత్తిని పెంపొందించుకోవడానికి, అతను న్యూయార్క్ నగరానికి తిరిగి వెళ్లి, పాత్రికేయ ప్రపంచంలో తన స్థానాన్ని తిరిగి సుస్థిరం చేసుకోవలసి వచ్చింది.

కల్పనా రచయితగా విట్మన్

ఒక కథా రచయితగా విట్మన్ ఎంతటి ఆశయాలు కలవాడు? అతను కేవలం సరదాగా రాసేవాడు కాదని, కథలను రచించడంలో ఎంతో ఉత్సాహంగా నిమగ్నమయ్యాడని ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. అయినప్పటికీ, అతను తరువాత ప్రయోగాత్మక కవిత్వానికి ఇచ్చినటువంటి జీవితాన్ని మార్చేంతటి నిబద్ధతను కల్పనా సాహిత్యంపై చూపలేదు. అతను ఒక గౌరవనీయమైన పాత్రికేయుడిగా ఉండటాన్ని దాటి, తన సాహిత్య ప్రతిభను, ఆశయాలను అభివృద్ధి చేసుకుంటూ తన విజయాలను పెంచుకుంటూ ఉన్నాడు. సుమారు ఇరవై వేర్వేరు వార్తాపత్రికలు, పత్రికలు విట్మన్ కల్పనా సాహిత్యాన్ని, తొలినాటి కవిత్వాన్ని ప్రచురించాయి. కల్పనా సాహిత్యం విషయంలో అతని ఉత్తమ సంవత్సరాలు 1840 నుండి 1845 మధ్యకాలం. ఆ సమయంలో అతను తన కథలను అమెరికన్ రివ్యూ (తరువాత దీనిని అమెరికన్ విగ్ రివ్యూ అని పిలిచారు) మరియు దేశంలోని అత్యంత ప్రతిష్టాత్మక సాహిత్య పత్రికలలో ఒకటైన డెమోక్రటిక్ రివ్యూతో సహా పలు పత్రికలలో ప్రచురించాడు. ఒక కల్పనా రచయితగా, అతనిలో నూతన ఆవిష్కరణల పట్ల ప్రేరణ, స్వీయ శిక్షణ పట్ల నిబద్ధత లోపించాయి. అవే లక్షణాలు తరువాత అతన్ని ప్రయోగాత్మక పద్యాల వైపు నడిపించాయి. అయినప్పటికీ, అతని కల్పనా సాహిత్యంలోనే ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’లో వికసించిన కొన్ని ఇతివృత్తాలను మనం గుర్తించవచ్చు.

అతని తొలి కథలు చాలా వరకు ఆకట్టుకోవడానికి కారణం, అవి ముఖ్యమైన వృత్తిపరమైన  మానసిక విషయాలను పరోక్షంగా (మోటుగా అని చెప్పనవసరం లేదు) ప్రస్తావించడమే. ప్రచురితమైన అతని మొదటి కథ, “పాఠశాల గదిలో మరణం,” అతని బోధనా అనుభవం నుండి పుట్టింది మరియు ప్రత్యక్ష సంపాదకీయ వ్యాఖ్యానాన్ని జోడించింది: “పిల్లలను హింసించే అనేక చాకచక్యమైన పద్ధతులు [త్వరలోనే] ఒక అజ్ఞాన, క్రూరమైన మరియు పతనమైన సిద్ధాంతానికి సంబంధించిన నిందార్హమైన జ్ఞాపికగా చూడబడతాయని” కథకుడు ఆశిస్తాడు. ఈ కథకు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన ముగింపు ఉంది: నిద్రపోతున్నాడని భావించిన ఒక విద్యార్థిని ఉపాధ్యాయుడు కొరడాతో కొట్టగా, తాను కొడుతున్నది ఒక శవమని తెలుసుకుని భయంకరమైన విషయాన్ని కనుగొంటాడు. “ఒక యువకుడి ఆత్మ యొక్క నీడ మరియు వెలుగు” అనే మరో కథ, విట్మన్ యొక్క సొంత పరిస్థితులు  వైఖరులను దాదాపు కల్పితం చేసి వివరించింది: ఆ కథలోని కథానాయకుడు, ఆర్చిబాల్డ్ డీన్, ఒక పెద్ద అగ్నిప్రమాదం కారణంగా న్యూయార్క్ నగరాన్ని విడిచిపెట్టి, ఒక చిన్న జిల్లా పాఠశాల బాధ్యతలు స్వీకరించడానికి వెళ్తాడు. ఈ చర్య అతనికి “ఆశ మరియు ఆనందంతో తనను పైకి లేపుతున్న చివరి తేలియాడే పలక మునిగిపోతున్నట్లు, దానితో పాటు తను కూడా మునిగిపోతున్నట్లు” అనిపించేలా చేసింది. ఇతర కథలు వయసులో పెద్దవారైన పురుషులకు మరియు చిన్నవారైన పురుషులకు మధ్య ఉన్న స్నేహబంధాల గురించి వివరిస్తాయి (ముఖ్యంగా బలహీనంగా ఉన్న లేదా అపార్థం చేసుకోబడటం వల్ల మరియు అధికార వ్యక్తులతో విభేదించడం వల్ల రక్షణ అవసరమైన చిన్నవారైన పురుషుల గురించి). 1842లో డెమోక్రటిక్ రివ్యూలో విట్మన్ వరుసగా కథలు ప్రచురించడం—జనవరి నుండి సెప్టెంబర్ మధ్య అతను ఐదు కథలు ప్రచురించాడు—బహుశా న్యూ వరల్డ్ సంపాదకుడైన పార్క్ బెంజమిన్‌ను, అప్పటికి ఉధృతంగా సాగుతున్న మద్యపాన వ్యతిరేక ఉద్యమానికి అనుగుణంగా ఒక నవల రాయడానికి విట్మన్ సరైన అభ్యర్థి అని నిర్ధారించుకునేలా చేసి ఉంటుంది. విట్మన్ అంతకుముందు బెంజమిన్ వద్ద ప్రింటర్‌గా పనిచేశాడు, మరియు వారిద్దరి మధ్య గొడవ జరిగింది. ఆ గొడవ ఫలితంగా, సాధారణంగా ఆంగ్ల రచయితల నవలల ముందస్తు ప్రతులను వేగంగా ముద్రించే తన కోపిష్టి సంపాదకుడిపై దాడి చేస్తూ విట్మన్ “బాంబూజిల్ అండ్ బెంజమిన్” అనే వ్యాసం రాశాడు. ఈ సంపాదకుడి పద్ధతి, స్థానిక రచయితల అభివృద్ధికి మరియు అమెరికా ప్రచురణ సంస్థల మనుగడకు ముప్పుగా పరిణమించింది. కానీ ఇప్పుడు ఆ ఇద్దరూ ఒక మంచి ఆర్థిక అవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకోవడానికి తమ గత విభేదాలను పక్కన పెట్టడానికి సిద్ధపడ్డారు.

1842 నవంబర్‌లో ఒక అదనపు సంచికలో, బెంజమిన్ యొక్క న్యూ వరల్డ్ పత్రిక విట్మన్ రాసిన ‘ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్; ఆర్ ది ఇనెబ్రియేట్’ను ప్రచురించింది. ఈ నవల ఒక పల్లెటూరి యువకుడి చుట్టూ తిరుగుతుంది, అతను పెద్ద నగరంలో మద్యపానానికి బానిసైన తర్వాత, చివరికి ముగ్గురు మహిళల మరణానికి కారణమవుతాడు. సాంప్రదాయిక నైతిక పద్ధతిలో ముగిసే ఈ కథాంశం, నైతిక ముసుగులో సాహిత్యంలోకి సంచలనాత్మకతను అనుమతించడంలో సంయమన సాహిత్యానికి విలక్షణమైనది. అయితే, ఇక్కడ శృంగారం మరియు ఆవేశం పట్ల విట్మన్ యొక్క చిత్రణ ఒప్పించలేకపోయింది మరియు “అనుభవం లేదా పరిశీలన” ద్వారా తనకు స్త్రీల గురించి ఏమీ తెలియదని రెండు సంవత్సరాల క్రితం అతను చేసిన వ్యాఖ్యను ధృవీకరించినట్లుగా కనిపిస్తుంది. అయినప్పటికీ, ఈ నవల అమెరికన్ సాహిత్యంలో మిశ్రమ వివాహాల ఇతివృత్తంపై జరిగిన తొలి అన్వేషణలలో ఒకటిగా నిలుస్తుంది, మరియు మద్యపానానికి బందీగా ఉన్న బానిస (శ్వేత) శరీరం పట్ల దాని చిత్రణ ప్రతిధ్వనిస్తుంది, అలాగే “ఫేటల్ ప్లెజర్” పట్ల నవలకున్న ఆకర్షణ కూడా ప్రతిధ్వనిస్తుంది; మద్యపానం లేదా శృంగారం వంటి పాపపు అనుభవాల పట్ల చాలా మంది పురుషులు అనుభూతి చెందే బలమైన ఆకర్షణకు ఇవాన్స్ పెట్టిన పేరు ఇది.

ఆసక్తికరంగా, విట్మన్ తన జీవితకాలంలో ప్రచురించిన మరే ఇతర రచన కన్నా ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్ ఎక్కువ ప్రతులు (సుమారు 20,000) అమ్ముడయ్యాయి. కొత్త రచనలు మరియు గతంలో రచించిన కథలను కలిపి కుట్టిన ఒక మిశ్రమం అయినప్పటికీ, ఈ రచన విజయం సాధించింది. తాను ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్‌ను మూడు రోజుల్లో పూర్తి చేశానని, మరియు టామ్మనీ హాల్‌లోని రీడింగ్ రూమ్‌లో జిన్ కాక్‌టెయిల్స్ స్ఫూర్తితో ఈ నవలలోని కొన్ని భాగాలను రచించానని విట్మన్ చెప్పుకున్నాడు (మరోసారి ఒక పోర్ట్ వైన్ సీసా తనను ఉత్తేజపరిచిందని కూడా అతను పేర్కొన్నాడు). చివరికి అతను ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్‌ను “శపించబడిన కుళ్ళు—అత్యంత నీచమైన కుళ్ళు” అని వర్ణించాడు. ఈ వృద్ధాప్యపు వ్యాఖ్యలు చేసినప్పటికీ, విట్మన్ యొక్క అసలు ఉద్దేశ్యం గంభీరమైనదే, ఎందుకంటే అతను 1840లలో మద్యపాన సంయమనాన్ని స్థిరంగా సమర్థించాడు. అధికంగా మద్యం సేవించడం వల్ల కలిగే పరిణామాలపై ఆధారపడిన “వైల్డ్ ఫ్రాంక్స్ రిటర్న్” మరియు “ది చైల్డ్స్ ఛాంపియన్” అనే రెండు కథలలో కూడా అతను దీనిని వ్యక్తపరిచాడు. అంతేకాకుండా, ఫ్రాంక్లిన్ ఇవాన్స్‌ను పూర్తి చేసిన కొన్ని నెలల్లోనే విట్మన్ మరో సంయమన నవలను (ది మ్యాడ్‌మ్యాన్) ప్రారంభించాడు, కానీ త్వరలోనే ఆ ప్రాజెక్ట్‌ను విరమించుకున్నాడు. మద్యపాన నిగ్రహం సమస్యపై అతని ఆందోళనకు అతని తండ్రి త్రాగుడు అలవాట్లు లేదా అతను ఒక అసంతృప్త పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడిగా ఉన్నప్పుడు విట్మన్‌కు ఉన్న త్రాగుడు ధోరణులు కారణమై ఉండవచ్చు. కారణం ఏదైనప్పటికీ, ఈ సమస్యపై విట్మన్ ఆందోళన అతని వృత్తి జీవితమంతా కొనసాగింది. అతని కవిత్వం, మద్యపాన దుర్వినియోగం వల్ల కలిగే వృధాను, “తాగుబోతుల పాలిపోయిన ముఖాలను”, “ఎన్నో తరాల ఆ తాగుబోతులు మరియు తిండిపోతులను”, “తాగుబోతు శ్వాసను”, “తాగుబోతు తూలుడును”, “ఇంటికి తూలుతూ వెళ్లే ముసలి తాగుబోతును” సృష్టించే భయంకరమైన “తాగుబోతుల నియమాన్ని” పదే పదే నమోదు చేస్తుంది.

సంచార పాత్రికేయుడు

అతను మద్యపాన నిగ్రహంపై కల్పనలు రాస్తున్న సమయంలో, విట్మన్ సాధారణంగా విజయవంతమైన పాత్రికేయుడిగా కొనసాగాడు. అతను ఫ్యాషనబుల్ రూపాన్ని అలవరచుకున్నాడు: న్యూయార్క్ అరోరాలో ప్రధాన సంపాదకుడిగా అతనికి తెలిసిన ఒక అప్రెంటిస్ విలియం కాల్డ్‌వెల్, విట్మన్ “సాధారణంగా ఫ్రాక్ కోట్ మరియు పొడవాటి టోపీ ధరించి, ఒక చిన్న చేతికర్రను పట్టుకుని ఉండేవాడని, మరియు అతని కోటు లాపెల్ దాదాపు ఎల్లప్పుడూ ఒక బౌటోనియర్‌తో అలంకరించబడి ఉండేదని” చెప్పాడు. 1842 మరియు 1843లో అతను (ఆ రోజుల్లో పాత్రికేయులలో సర్వసాధారణంగా ఉన్నట్లుగా) అరోరాతో పాటు న్యూయార్క్ ఈవినింగ్ టాట్లర్, న్యూయార్క్ స్టేట్స్‌మన్ మరియు న్యూయార్క్ సండే టైమ్స్‌తో సహా పలు వార్తాపత్రికలలో సులభంగా పదవులను మార్చుకుంటూ వచ్చారు. పోలీసులు వేశ్యలను ఎలా పట్టుకుంటున్నారో విమర్శించడం నుండి, పారిష్ పాఠశాలలకు మద్దతు ఇవ్వడానికి ప్రజా నిధులను ఉపయోగించాలనే ప్రయత్నం చేసినందుకు బిషప్ జాన్ హ్యూగ్స్‌ను ఖండించడం వరకు అనేక విషయాలపై ఆయన రాశారు.

బహుశా తన హెచ్చుతగ్గుల ఆదాయం వల్ల ఏర్పడిన ఆర్థిక అనిశ్చితి కారణంగా విట్మన్ 1845లో న్యూయార్క్ విడిచిపెట్టారు. ఆయన బ్రూక్లిన్‌కు తిరిగి వచ్చి, కొంత తక్కువ పోటీ ఉన్న పాత్రికేయ వాతావరణంలో స్థిరమైన పనిని చేపట్టారు. తరచుగా న్యూయార్క్ నగర రచయితగా పరిగణించబడినప్పటికీ, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ మొదటిసారిగా వెలువడటానికి సరిగ్గా ఒక దశాబ్దం ముందే నగరంలో ఆయన నివాసం మరియు వృత్తి జీవితం వాస్తవానికి ముగిసింది. అయితే, బ్రూక్లిన్‌కు మారిన తర్వాత కూడా, ఆయన న్యూయార్క్‌తో సంబంధాన్ని కొనసాగించారు: ఆయన ఫుల్టన్ ఫెర్రీ ద్వారా అటూ ఇటూ ప్రయాణించేవారు, మరియు తన రచనలకు ఇతివృత్తంగా నగరం యొక్క గొప్ప మరియు వైవిధ్యభరితమైన వైభవాన్ని సృజనాత్మకంగా ఉపయోగించుకున్నారు.

ఒపెరా ప్రేమికుడు

విట్మన్ తరచుగా న్యూయార్క్‌కు తిరిగి రావడానికి ప్రోత్సహించిన అనేక ఆకర్షణలలో ఒపెరా ఒకటి. 1846లో విట్మన్ ప్రదర్శనలకు హాజరు కావడం ప్రారంభించాడు (తరచుగా తన సోదరుడు జెఫ్‌తో కలిసి). అంతర్యుద్ధం ప్రారంభం కావడం వల్ల మాత్రమే ఈ అలవాటుకు అంతరాయం కలిగింది (యుద్ధ సమయంలో కూడా, అతను న్యూయార్క్‌కు తిరిగి వచ్చినప్పుడల్లా ఒపెరాలకు హాజరయ్యేవాడు). మానవ శరీరాన్ని ఒక సంగీత వాయిద్యంగా భావించడం విట్మన్‌కు చాలా ఇష్టం. స్వరంపై అతనికున్న ఈ మక్కువ, తరువాత ఒక వక్త కావాలనే అతని కోరికలోనూ, తన కవిత్వంలో వక్తృత్వ అంశాలను తరచుగా చేర్చడంలోనూ వ్యక్తమైంది. విట్మన్‌కు, ఒపెరా వినడం అనేది ఒక “ప్రేమ పట్టు” లాంటి తీవ్రతను కలిగి ఉండేది. ముఖ్యంగా, గొప్ప కలరటూరా సోప్రానో అయిన మరియెట్టా అల్బోని అతన్ని పరవశంలో ముంచెత్తేది: అతని జీవితాంతం గొప్ప ఒపెరా ప్రదర్శనకు ఆమెనే ప్రమాణంగా నిలిచింది, మరియు అతని “టు ఎ సర్టెన్ కాంటాట్రిస్” అనే కవితలో ఆమెను ఏ వీరుడికైనా సమానంగా సంబోధించాడు. ఒకసారి ఒపెరాకు హాజరైన తర్వాత విట్మన్ ఇలా అన్నాడు, ఆ అనుభవం ఒక వ్యక్తి అభివృద్ధిలో ఒక కొత్త శకాన్ని ప్రారంభించేంత శక్తివంతమైనది. అతను తరువాత తన వృత్తి పట్ల మెల్లమెల్లగా పెరుగుతున్న అవగాహనను వివరిస్తూ (“Out of the Cradle Endlessly Rocking”) ఒక కవితను రచించినప్పుడు, ఒపెరా దానికి ఒక నిర్మాణాన్ని, అలాగే అర్థాన్నిచ్చే సందర్భోచితమైన ఆధారాలను అందించింది.

పరిణతి చెందిన పాత్రికేయుడు

1840ల మధ్య నాటికి, విట్మన్‌కు న్యూయార్క్ నగర సాంస్కృతిక వనరులపై ప్రగాఢమైన అవగాహన ఉండేది మరియు బ్రూక్లిన్‌లోని మరెవరికన్నా బహుశా న్యూయార్క్ జర్నలిజం గురించి అతనికి అంతర్గత పరిజ్ఞానం ఎక్కువగా ఉండేది. పాత్రికేయుడిగా అతని విలువను ‘ది లాంగ్ ఐలాండ్ స్టార్’ గుర్తించింది. అతను బ్రూక్లిన్‌లో తిరిగి స్థిరపడిన వెంటనే, 1845 సెప్టెంబర్ నుండి 1846 మార్చి వరకు, వారానికి రెండు లేదా మూడు చొప్పున సంపాదకీయాల శ్రేణిని రచించేలా వెంటనే ఏర్పాట్లు చేసింది. ‘బ్రూక్లిన్ ఈగిల్’ సంపాదకుడైన విలియం మార్ష్ మరణంతో, విట్మన్ ఆ పత్రికకు ప్రధాన సంపాదకుడయ్యాడు (అతను 1846 మార్చి 5 నుండి 1848 జనవరి 18 వరకు ఆ పదవిలో పనిచేశాడు). ఈ సంవత్సరాలలో అతను పాత్రికేయత్వానికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు మరియు తన సొంత కవిత్వం, కల్పనలను పెద్దగా ప్రచురించలేదు. అయినప్పటికీ, అతను ‘ఈగిల్’ పత్రికకు సాహిత్య సమీక్షలను పరిచయం చేశాడు. తరువాతి దశాబ్దంలో ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రే’ పై గణనీయమైన ప్రభావాన్ని చూపిన కార్లైల్ మరియు ఎమర్సన్ వంటి రచయితలపై, తరచుగా పైపైన వ్యాఖ్యానించాడు.

న్యూ ఓర్లీన్స్‌తో అతని వ్యక్తిగత అనుబంధాల స్వభావం ఏదైనప్పటికీ, అతను ఖచ్చితంగా రంగులమయమైన, ఉత్సాహభరితమైన నగరాన్ని చూశాడు. అతను ఫ్రెంచ్ క్వార్టర్ మరియు పాత ఫ్రెంచ్ మార్కెట్‌లో తిరిగాడు; “తమ సరుకులతో ఉన్న ఇండియన్ మరియు నీగ్రో వ్యాపారులు”, మరియు అతను తన జీవితంలోనే అత్యుత్తమ కాఫీని అమ్మిన “గొప్ప క్రియోల్ ములాటో మహిళ” అతన్ని ఆకర్షించారు. మెక్సికోతో జరిగిన యుద్ధం నుండి ఇటీవలే తిరిగి వచ్చిన సైనికులతో కిక్కిరిసి ఉన్న “అద్భుతమైన మరియు విశాలమైన బార్లను” (“అద్భుతమైన వైన్‌లు, మరియు పరిపూర్ణమైన, తేలికపాటి ఫ్రెంచ్ బ్రాందీతో”) అతను ఆస్వాదించాడు. యుద్ధంలో పాల్గొన్న యువకులతో, వారిలో చాలామంది యుద్ధ గాయాల నుండి కోలుకుంటున్నవారితో, అతని మొదటి పరిచయాలు న్యూ ఓర్లీన్స్‌లోనే జరిగాయి; ఇది అతని అంతర్యుద్ధ అనుభవాలకు నాంది పలికింది. ఆ విశ్వనగరంలో ఫ్రెంచ్, స్పానిష్ మరియు ఇంగ్లీష్ వంటి భాషల మైమరపించే మిశ్రమానికి అతను మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. జాతులు మరియు నేపథ్యాల కలయిక నుండి ఒక విలక్షణమైన అమెరికన్ సంస్కృతి ఆవిర్భవించే అవకాశాలను అతను చూడటం ప్రారంభించాడు (ఫ్రెంచ్ పదాలను ఉపయోగించడం పట్ల అతనికున్న ఇష్టం బహుశా న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో గడిపిన సమయం నుండే వచ్చి ఉండవచ్చు). కానీ ఆ దక్షిణ నగరపు విలక్షణమైన స్వభావంలో భయానకమైన విషయాలు లేకపోలేదు: విట్మన్ సోదరులు లాఫాయెట్ స్క్వేర్‌కు దగ్గరలో ఉన్న ట్రెమాంట్ హౌస్‌లో బస చేస్తున్న ప్రదేశానికి సమీపంలోనే బానిసలను వేలం వేసేవారు. మనుషులను వేలం వేదికపై చూసిన అనుభవాన్ని విట్మన్ ఎన్నడూ మరచిపోలేదు, మరియు యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో ఇటువంటి అమానవీయ సంఘటనలు తరచుగా జరుగుతాయని గుర్తుచేసుకోవడానికి, అతను చాలా సంవత్సరాల పాటు తన గదిలో ఒక బానిస వేలం పోస్టర్‌ను వేలాడదీసి ఉంచాడు. ఆ బానిస వేలం అనుభవాన్ని అతను తరువాత తన “ఐ సింగ్ ది బాడీ ఎలక్ట్రిక్” అనే కవితలో పొందుపరిచాడు.

వాల్ట్ న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో అద్భుతంగా ఆరోగ్యంగా ఉన్నట్లు భావించాడు, న్యూయార్క్ కంటే అది తనకు బాగా సరిపోయిందని నిర్ధారించుకున్నాడు, కానీ జెఫ్ తరచుగా రక్తవిరేచనాలతో బాధపడేవాడు, మరియు అతని అనారోగ్యం, ఇంటిపై బెంగ వారి తిరిగి వెళ్ళాలనే కోరికను మరింత పెంచాయి. అయితే, తుది నిర్ణయం ఆ సోదరుల చేతుల్లో లేదు, ఎందుకంటే క్రెసెంట్ యజమానులు తమ కొత్త ఎడిటర్ పట్ల విట్మన్ చెప్పినట్లుగా “ఒక రకమైన నిర్లిప్తత”ను ప్రదర్శించారు. బహుశా ఈ ఉత్తర ప్రాంతపు ఎడిటర్ తన అసాంప్రదాయ ఆలోచనల వల్ల, ముఖ్యంగా బానిసత్వం గురించిన తన అభిప్రాయాల వల్ల, తమను ఇబ్బంది పెడతాడని వారు భయపడి ఉండవచ్చు. విట్మన్ న్యూ ఓర్లీన్స్‌లో కేవలం మూడు నెలలు మాత్రమే ఉన్నారు. వర్ధమాన కవి

అతని దక్షిణ యాత్ర న్యూ ఓర్లీన్స్ జీవితానికి సంబంధించిన కొన్ని ఉత్సాహభరితమైన చిత్రణలకు మరియు “సెయిలింగ్ ది మిసిసిపీ ఎట్ మిడ్‌నైట్” అనే కనీసం ఒక కవితకు దారితీసింది, ఇందులో స్టీమ్‌బోట్ ప్రయాణం జీవిత ప్రయాణానికి ప్రతీకగా నిలుస్తుంది:

విశాలమైన, నక్షత్రాలు లేని, ఆకాశపు తెర

క్రింద వేలాడుతున్న తెరను తాకుతోంది;

మరియు ముందుకు, ముందుకు, గంభీరమైన చీకటిలో,

మనం దారి తప్పిన వారి సముద్రంలోకి వెళుతున్నట్లుగా.

1840వ దశాబ్దంలో చాలా కాలం పాటు విట్మన్, బ్రయంట్‌ను తరచుగా, అప్పుడప్పుడు షెల్లీ మరియు కీట్స్‌ను అనుకరిస్తూ, ఇలాంటి సంప్రదాయ కవితలనే రాశాడు. బ్రయంట్—మరియు ఆంగ్ల కవిత్వంలోని ‘గ్రేవ్‌యార్డ్ స్కూల్’—బహుశా అతని సున్నితత్వంపై అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రభావాన్ని చూపాయి. ఇది అతని ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’కు ముందు రాసిన “అవర్ ఫ్యూచర్ లాట్,” “యాంబిషన్,” “ది వైండింగ్-అప్,” “ది లవ్ దట్ ఈజ్ హియర్‌ఆఫ్టర్,” మరియు “డెత్ ఆఫ్ ది నేచర్-లవర్” వంటి కవితలలో స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఈ సంవత్సరాల నాటి కవిత్వం పదజాలంలో కృత్రిమంగా, ఉద్దేశ్యంలో బోధనాత్మకంగా ఉంటుంది; విట్మన్ అరుదుగా స్ఫూర్తి పొందినట్లుగా లేదా వినూత్నంగా కనిపిస్తాడు. దానికి బదులుగా, అలసట కలిగించే భాష సాధారణంగా కవితలను నిస్తేజంగా మార్చేస్తుంది. అయితే, ఆ దశాబ్దం చివరి నాటికి, విట్మన్ కవిత్వ కళలో తీవ్రమైన స్వీయ-విద్యను అభ్యసించడం ప్రారంభించాడు. దీనిని అతను తనదైన అసాధారణ పద్ధతిలో నిర్వహించాడు—అతను ప్రముఖ బ్రిటిష్ మరియు అమెరికన్ రచయితల గురించిన వ్యాసాలు మరియు సమీక్షలను కత్తిరించి, వాటిని అధ్యయనం చేస్తున్నప్పుడు మరింత చురుకైన పాఠకుడిగా మరియు మరింత ప్రతిఘటించే ప్రతిస్పందకుడిగా మారడం ప్రారంభించాడు. ఈ వ్యాసాలపై అతని వ్యాఖ్యానాలు, అతను తన పూర్వీకుల పద్ధతిలో కాకుండా వారికి వ్యతిరేకంగా రాయడం నేర్చుకుంటున్నాడని తెలియజేస్తాయి.

1840ల చివరలో విట్మన్ గురించిన రహస్యం ఏమిటంటే, అతను ఒక మౌలికత లేని  సంప్రదాయ కవి నుండి, సంప్రదాయ ప్రాస మరియు ఛందస్సును హఠాత్తుగా విడిచిపెట్టి, ఆ సమయంలో ప్రారంభించిన చిత్తుప్రతులలో, సామాన్యమైన వాటిలో సౌందర్యాన్ని కనుగొంటూ, దానిని అసాధారణ రీతిలో వ్యక్తపరుస్తూ, సాదాసీదా రూపకాలలోని విచిత్రమైన సౌందర్యాన్ని ఉపయోగించుకున్న కవిగా ఎంత వేగంగా మారిపోయాడనేది. విట్మన్ యొక్క తొలి నోట్‌బుక్‌గా పిలువబడేది (‘నోట్‌బుక్స్ అండ్ అన్‌పబ్లిష్డ్ ప్రోజ్ మాన్యుస్క్రిప్ట్స్’లో “ఆల్బోట్ విల్సన్” అని పిలువబడింది) 1847 నాటికే వ్రాసి ఉండవచ్చు, అయినప్పటికీ అందులోని చాలా రచనలు బహుశా 1850ల ప్రారంభం నాటివి. ఈ అసాధారణ పత్రంలో విట్మన్ యొక్క అత్యంత ఆకర్షణీయమైన కొన్ని ఆలోచనల తొలి వ్యక్తీకరణలు ఉన్నాయి. “విస్తరణ,” “నిజమైన ఉన్నతమైన విస్తరిస్తున్న అమెరికన్ స్వభావం,” మరియు “ఆత్మను ఆవరించే గోళాలు” వంటి ప్రసిద్ధ వాక్యభాగాలు, విట్మన్ కనుగొంటున్న నూతనంగా విస్తరిస్తున్న ఆత్మజ్ఞానాన్ని వ్యక్తపరిచే స్మరణీయమైన గద్య ప్రకటనలు. మరియు ఇక్కడే అతను ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ రచనకు వీలు కల్పించే పరిస్థితులను సృష్టించడం—అంటే, దాని స్వరూపాన్ని నిర్దేశించడం మరియు ఆలోచనలను స్పష్టంగా వ్యక్తీకరించడం—మనం గమనిస్తాము. 1849 జూలై 16న, ప్రచురణకర్త, ఆరోగ్య గురువు మరియు సంఘ సంస్కర్త అయిన లొరెంజో ఫౌలర్, కవి తల యొక్క ఫ్రినాలజీ విశ్లేషణ చేసి, విట్మన్ స్వభావాన్ని పొగడ్తలతో కూడినదిగా మరియు కొన్ని విధాలుగా చాలా కచ్చితమైనదిగా వర్ణించడం ద్వారా, విట్మన్‌లో పెరుగుతున్న వ్యక్తిగత సామర్థ్య భావనను ధృవీకరించారు. విట్మన్ ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచడంతో పాటు, అతని పుర్రెపై ఉన్న “గడ్డలను” విశ్లేషించడం ద్వారా, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ కోసం అతనికి కొన్ని కీలక పదజాలం (స్త్రీపురుషుల మధ్య అనురాగాలను వివరించే ఫ్రినాలజీ పదాలైన “అమాటివ్‌నెస్” మరియు “అడెసివ్‌నెస్” వంటివి) లభించాయి. లొరెంజో ఫౌలర్ మరియు అతని సోదరుడు ఓర్సన్‌తో విట్మన్‌కు ఉన్న అనుబంధం 1850వ దశకం వరకు నిరంతర ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంది. ఫౌలర్ సోదరులు ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ మొదటి ఎడిషన్‌ను పంపిణీ చేశారు, రెండవ ఎడిషన్‌ను అనామకంగా ప్రచురించారు మరియు విట్మన్ స్వీయ-సమీక్షలలో ఒకదానికి తమ సంస్థ పత్రికలో వేదికను అందించారు.

జాతి రాజకీయాలు  లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్ యొక్క మూలాలు

ఈ కవితా పరివర్తన సమయంలో విట్మన్‌లో ఒక కీలకమైన  శక్తివంతమైన మార్పు వచ్చింది. అతని రాజకీయాలు—మరియు ముఖ్యంగా అతని జాతి వైఖరులు—లోతైన మార్పుకు లోనయ్యాయి. మనం గమనించినట్లుగా, పాత్రికేయుడైన విట్మన్, నల్లజాతి వారి దుస్థితి గురించి కొన్నిసార్లు పట్టించుకోనట్లు కనిపిస్తూ, శ్వేతజాతి కార్మికుల ప్రయోజనాలను ముందుకు తెచ్చినప్పుడు, ఆనాటి ప్రయోజనాల గురించి మరియు ఒక నిర్దిష్ట వర్గ దృక్కోణం నుండి మాట్లాడాడు. బహుశా న్యూ ఓర్లీన్స్ అనుభవం అతని వైఖరిలో మార్పును ప్రేరేపించి ఉండవచ్చు. విప్లవాత్మక ఆలోచనాపరులు మరియు రచయితలతో స్నేహాలు పెరగడం వల్ల ఈ మార్పు మరింత తీవ్రమైంది. ఇది జాతి సమస్య పట్ల తన వైఖరులను పునరాలోచించుకునేలా విట్మన్‌ను ప్రేరేపించింది. కారణం ఏదైనప్పటికీ, విట్మన్ యొక్క భవిష్యత్-ఆధారిత కవిత్వంలో నల్లజాతి వారు అతని కొత్త సాహిత్య ప్రాజెక్టుకు మరియు ప్రజాస్వామ్యంపై అతని అవగాహనకు కేంద్రబిందువుగా మారారు. నోట్‌బుక్‌లోని కొన్ని భాగాల ప్రకారం, కవికి “అన్ని భాషల దైవిక వ్యాకరణం ఉంది, మరియు అతను అధ్యక్షుడి మంత్రివర్గం మధ్యలో “మిత్రమా, ఎలా ఉన్నారు?” అని నిర్లిప్తంగా అడుగుతాడు, అలాగే చెరకు పొలంలో పారలతో పనిచేస్తున్న సాంబోతో “శుభోదయం నా సోదరా” అని కూడా అంటాడు.

బానిసత్వ సంక్షోభం పట్ల డెమోక్రటిక్ పార్టీ యొక్క రాజీ ధోరణులపై విట్మన్‌కు పెరిగిన నిరాశ, అతడిని తన రాజకీయ ప్రయత్నాలను మరింత సూక్ష్మమైన, పరోక్ష మార్గాలైన ప్రయోగాత్మక కవిత్వం ద్వారా కొనసాగించేలా చేసిందని తెలుస్తోంది. ఆ కవిత్వాన్ని సామాన్య అమెరికన్ ప్రజలు చదివి, వారి ఆలోచనా విధానాన్ని మారుస్తుందని అతను ఆశించాడు. ఏదేమైనా, ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’ శైలిలో ఉన్న అతని మొదటి నోట్‌బుక్ పంక్తులు, యునైటెడ్ స్టేట్స్‌ను విభజిస్తున్న ప్రాథమిక సమస్యపై నేరుగా దృష్టి సారిస్తాయి. విరుద్ధ వర్గాలను ఏకం చేయడానికి, నలుపు-తెలుపులను అనుసంధానించడానికి, యజమాని-బానిసలను కలపడానికి ప్రయత్నించే పంక్తులలో అతని నోట్‌బుక్ మొదటిసారిగా స్వేచ్ఛా పద్యంలోకి ప్రవేశిస్తుంది:

నేను దేహానికి కవిని

మరియు నేను ఆత్మకు కవిని

నేను భూమిపై ఉన్న యజమానులతో సమానంగా బానిసలతో వెళ్తాను

మరియు నేను యజమానులకు, బానిసలకు మధ్య నిలబడతాను,

ఇద్దరిలోకి ప్రవేశించి, ఇద్దరూ నన్ను సమానంగా అర్థం చేసుకునేలా చేస్తాను.

ఆ చివరి పంక్తిలోని సాహసం ఇప్పటికీ ఆకట్టుకుంటుంది. చాలా మంది ఒక పక్షం లేదా మరొక పక్షం వైపు నిలబడుతుండగా, విట్మన్ తనను తాను యజమానికి, బానిసకు మధ్య ఉన్న ఆ ప్రదేశంలో—కొన్నిసార్లు హింసాత్మకంగా, కొన్నిసార్లు శృంగారభరితంగా, ఎల్లప్పుడూ అస్థిరంగా—నిలబెట్టుకున్నాడు. అతని తీవ్రమైన రాజకీయ నిరాశ, 1850లలోని అవినీతిమయమైన అమెరికన్ రాజకీయాలను తాను “చెత్త” అని పిలిచిన దాని స్థానంలో తన సొంత వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిష్ఠించుకునేలా చేసింది—అదే ఒక మాంత్రికుడు, సంస్కృతిని బాగుచేసేవాడు, సర్వవ్యాపకమైన “నేను”.

అమెరికన్ “నేను”

ఆ “నేను” 1850ల ప్రారంభ సంవత్సరాలలో అతను రాసిన, పేరులేని పన్నెండు కవితల సంచలనాత్మక పుస్తకమైన ‘లీవ్స్ ఆఫ్ గ్రాస్’కు ప్రధాన పాత్రగా మారింది. ఆ పుస్తకానికి అతనే కొంత అక్షరాలను అమర్చాడు, ముఖచిత్రాన్ని రూపొందించాడు,  అన్ని వివరాలను జాగ్రత్తగా పర్యవేక్షించాడు. విట్మన్ “నేను, ఇప్పుడు ముప్పై ఆరు సంవత్సరాల వయస్సులో, సంపూర్ణ ఆరోగ్యంతో, ప్రారంభిస్తున్నాను” అని రాసినప్పుడు, అతను తనకంటూ ఒక కొత్త గుర్తింపును ప్రకటించుకున్నాడు, మరియు అతని తొలి కవిత్వ ప్రస్థానం ఒక కవిగా చాలా ఆలస్యమైన వయస్సులో వచ్చింది. ఆ వయస్సు నాటికి కీట్స్ మరణించి పది సంవత్సరాలు అయింది; బైరన్ సరిగ్గా అదే వయస్సులో మరణించాడు; వర్డ్స్‌వర్త్ మరియు కోల్రిడ్జ్ ఇద్దరూ తమ ఇరవైలలో ఉన్నప్పుడు ‘లిరికల్ బల్లాడ్స్’ రచించారు; బ్రయంట్ తన అత్యంత ప్రసిద్ధ కవిత అయిన “థానాటాప్సిస్”ను పదహారేళ్ల వయస్సులో రాశాడు; మరియు విట్మన్ మెచ్చుకున్న ఇతర గొప్ప రొమాంటిక్ కవులలో చాలామంది తమ అత్యంత స్మరణీయమైన రచనలను వారి యవ్వన జీవితపు తొలిదశలోనే చేశారు. దీనికి విరుద్ధంగా, విట్మన్ తన ముప్పైల మధ్య వయస్సుకు చేరుకునేసరికి, ఒకవేళ అతను ఏ రంగంలోనైనా కీర్తిని సాధించాలనుకుంటే, అది ఒక పాత్రికేయుడిగానో లేదా బహుశా కాల్పనిక రచయితగానో ఖాయం అనిపించింది. కానీ, సంచలనాత్మక కాల్పనిక రచనలు, భావోద్వేగ పద్యాలు రాసే ఈ మధ్యవయస్కుడైన రచయిత, చివరికి చాలామంది అతన్ని అమెరికా యొక్క గొప్ప మరియు అత్యంత విప్లవాత్మక కవిగా పరిగణించేలా చేసే రచనలను అకస్మాత్తుగా సృష్టించడం ప్రారంభిస్తాడని ఎవరూ ఊహించి ఉండరు.

సంవత్సరాలుగా జీవితచరిత్రకారులను, విమర్శకులను ఆసక్తిగా ఆలోచింపజేసిన రహస్యం ఏమిటంటే, ఈ పరివర్తనకు కారణమేమిటి: విట్మన్‌కు ఏదైనా ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానోదయం కలిగి, ఒక విప్లవాత్మకమైన కొత్త తరహా కవిత్వానికి మార్గం సుగమం అయిందా, లేక రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్ తన “ది పోయెట్” అనే వ్యాసంలో పిలుపునిచ్చినట్లుగా, పాత్రికేయత్వం, వాక్చాతుర్యం, జానపద సంగీతం మరియు ఇతర సాంస్కృతిక శక్తులను ఒక వినూత్నమైన అమెరికన్ స్వరంగా మేళవించడానికి రూపొందించిన ఒక అసలైన మరియు జాగ్రత్తగా లెక్కించిన వ్యూహం ఫలితమే ఈ కవిత్వమా? “మన కలప దొర్లింపు, మన మొద్దులు మరియు వాటి రాజకీయాలు, మన మత్స్య సంపద, మన నీగ్రోలు మరియు ఇండియన్లు, మన గొప్పలు మరియు మన తిరస్కరణలు, దుర్మార్గుల ఆగ్రహం మరియు నిజాయితీపరుల పిరికితనం, ఉత్తర వాణిజ్యం, దక్షిణ వ్యవసాయం, పశ్చిమ ప్రాంత అడవులను నరికివేయడం, ఒరెగాన్ మరియు టెక్సాస్, ఇవన్నీ ఇంకా కీర్తించబడలేదు,” అని ఎమర్సన్ రాశారు; “అయినప్పటికీ, మన దృష్టిలో అమెరికా ఒక కవిత; దాని విశాలమైన భౌగోళిక స్వరూపం ఊహలను అబ్బురపరుస్తుంది, మరియు అది ఛందస్సుల కోసం ఎక్కువ కాలం వేచి ఉండదు.” ఎమర్సన్ కోరిన ప్రతి ఒక్క విషయాన్ని, అస్తవ్యస్తంగా ఇంకా క్రమపద్ధతిలో నమోదు చేస్తున్నట్లు కనిపించే కవిత్వాన్ని విట్మన్ రాయడం ప్రారంభించాడు, మరియు అతను 1855 నాటి ‘లీవ్స్’ పుస్తకానికి రాసిన ముందుమాటను ఎమర్సన్ మాటలను తన మాటల్లోకి మార్చి ఇలా ప్రారంభించాడు: “అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలే సారాంశంలో గొప్ప కవిత.” విట్మన్ గురించిన ఒక రొమాంటిక్ దృక్పథం ఏమిటంటే, అమెరికన్ కవిత్వాన్ని రూపాంతరం చెందించిన కవితలను ఆవేశంగా రాయడానికి అతనికి అకస్మాత్తుగా స్ఫూర్తి లభించిందట; మరింత ఆచరణాత్మక దృక్పథం ప్రకారం, ‘లీవ్స్’ మొదటి ప్రచురణకు ముందు ఐదేళ్లపాటు విట్మన్ క్రమబద్ధమైన ప్రయోగాల పరంపరకు తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు. ఆ ప్రయోగాలే అతని విశిష్ట శైలిని క్రమంగా, క్లిష్టంగా తీర్చిదిద్దడానికి దారితీశాయి. అతను ఎమర్సన్ ఊహించిన మత్తులో ఉన్న కవిగా నిజంగా ఉన్నాడా, లేక ఎమర్సన్ వర్ణనను చాకచక్యంగా అనుకరించిన ఒక కవితా వ్యక్తిత్వానికి రూపశిల్పియా?

ఈ రెండు సిద్ధాంతాలనూ సమర్థించడానికి ఆధారాలు ఉన్నాయి. 1850ల ప్రారంభంలో విట్మన్ జీవిత వివరాల గురించి మనకు చాలా తక్కువగా తెలుసు; అతను స్ఫూర్తిని పొందడానికి బహిరంగ ప్రపంచం నుండి వైదొలిగినట్లుగా అనిపిస్తుంది, మరియు ‘లీవ్స్’ మొదటి ఎడిషన్‌లోని కవితల వ్రాతప్రతులు చాలా తక్కువగా మిగిలి ఉన్నాయి, దీనివల్ల అవి స్ఫూర్తి ఉప్పెనలో వెలువడ్డాయని చాలామంది నమ్ముతారు. మరోవైపు, మిగిలి ఉన్న వ్రాతప్రతులు విట్మన్ తన కవితల భాగాలను ఎంతో శ్రద్ధగా సవరించాడని, కవితల మొత్తం ముసాయిదాలను తీవ్రంగా మార్చాడని సూచిస్తున్నాయి. అంతేకాకుండా, తన పుస్తకాన్ని అచ్చు వేస్తున్న ముద్రకులైన రోమ్ సోదరులకు అతను సవివరమైన సూచనలు ఇచ్చి, దాని ఉత్పత్తిలోని ప్రతి అంశాన్ని జాగ్రత్తగా పర్యవేక్షించాడని కూడా తెలుస్తోంది.

అందువల్ల, విట్మన్ ఒకేసారి స్ఫూర్తి పొందిన కవిగా మరియు నైపుణ్యం గల శిల్పిగా, తాను కొత్తగా కనుగొన్న మరియు మైమరపించే స్ఫూర్తి మాయలో ఉన్నట్లుగా కనిపిస్తాడు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –18-9-26-ఉయ్యూరు 

మహాకవి కాళిదాసు నాటకం విక్రమో ర్వ శీ యం.9 వ భాగం.18.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.5.18.9.26.

శ్రీ వేదవ్యాస మహర్షి ప్రణీత శ్రీ గణే శ పురాణం. డా.వేదవ్యాస వ్యాఖ్యానం.5.18.9.26.

నోబెల్ లారియట్ హెమింగ్వే జీవిత చరిత్ర -1

రచన-మేరి వి ,డియర్బన్

హెమింగ్‌వే

వారసత్వం  కుటుంబ నేపథ్యం

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే  అమ్మమ్మ అయిన అడిలైడ్ ఎడ్మండ్స్ హెమింగ్‌వే, అబ్రహం లింకన్‌తో కరచాలనం చేయడం ద్వారా చారిత్రక సంబంధాలను కలిగి ఉన్నారు. అదే సమయంలో, అతని తల్లి తరఫు తాతగారికి క్వీన్ విక్టోరియా వంటి ప్రముఖులతో ఉన్న అనుభవాలు ఆ కుటుంబ ప్రాముఖ్యతను తెలియజేస్తాయి. ఈ వంశపారంపర్యమే హెమింగ్‌వే యొక్క సాహిత్య ఆధునికవాదానికి ప్రేరణనిచ్చింది. ఆయన గౌరవప్రదమైన మిడ్‌వెస్టర్న్ విలువలు  కళాత్మక ఆశయాలనే ద్వంద్వ వారసత్వంతో సతమతమయ్యారు.

విభిన్న కుటుంబ సంబంధాలు

హెమింగ్‌వే కుటుంబం—కష్టపడి పనిచేసే, భక్తిగల మధ్యతరగతి నేపథ్యాలతో సహా—గౌరవప్రదమైన ముసుగును కల్పించింది. అయితే, మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో ఎదురైన తిరస్కారం వల్ల కలిగిన మానసిక గాయాలు  సమస్యాత్మకమైన కుటుంబ సంబంధాలు అతన్ని వెంటాడాయి. ఇవి అతని తాతయ్య, అమ్మమ్మలు తీర్చిదిద్దిన కఠినమైన, మతపరమైన పెంపకంతో ముడిపడి ఉన్నాయి.

తల్లిదండ్రుల ప్రభావం

హెమింగ్‌వే తల్లి తరఫు తాత అయిన ఎర్నెస్ట్ హాల్, అతనిలో సాంప్రదాయ విలువలను పాదుకొల్పారు. బలమైన మతపరమైన పెంపకం పొందిన ఆన్సన్ హెమింగ్‌వేతో సహా అతని తండ్రి తరపు వంశం, సృజనాత్మకత  సంప్రదాయవాదం యొక్క సమ్మేళనాన్ని చూపిస్తుంది.

హెమింగ్‌వే తల్లి గ్రేస్ హాల్, ఒకవైపు పోషణనిచ్చే స్వభావం, మరోవైపు ఆధిపత్యం చెలాయించే గుణం కలిగి, వైరుధ్యాలకు ప్రతిరూపంగా కనిపించింది. ఇది హెమింగ్‌వే భవిష్యత్ సంబంధాలపై ప్రభావం చూపిన సంక్లిష్టమైన కుటుంబ సంబంధాలను వెల్లడించింది.

బాల్యం , విద్య

చిన్నతనం నుండే, హెమింగ్‌వే తన తండ్రి క్లారెన్స్ నేర్పిన ప్రకృతి  బహిరంగ కార్యకలాపాల నైపుణ్యాలలో పూర్తిగా లీనమయ్యాడు.

కుటుంబంతో కలిసి చేసిన బహిరంగ కార్యకలాపాల జ్ఞాపకాలు, అలాగే అతని తల్లి నుండి వచ్చిన సంగీత ప్రభావాలు, అతని వ్యక్తిత్వాన్ని తీర్చిదిద్దడంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించాయి.

కుటుంబంతో కలిసి వాలూన్ సరస్సును సందర్శించడం  షూటింగ్‌లో పాఠాలు నేర్చుకోవడం వంటివి చిన్న వయసులోనే స్వాతంత్ర్యాన్ని మరియు ప్రకృతి ప్రపంచం పట్ల ప్రశంసను కలిగించాయి.

గృహ జీవితం మరియు పెంపకం

తన పిల్లల పెంపకంలో గ్రేస్ హెమింగ్‌వే ప్రమేయం బహుముఖంగా ఉండేది, ఇది ఆమె ఆడంబరమైన భావప్రకటనలతో కూడి ఉండేది.

ప్రేమ మరియు ఇంటి పనుల పట్ల నిర్లక్ష్యం. ఈ ధోరణి ఆమె పిల్లలపై, ముఖ్యంగా ఎర్నెస్ట్‌పై, బలమైన ప్రభావాన్ని చూపింది.

ఇంటి పనులు తరచుగా పక్కన పెట్టబడినప్పటికీ, విద్య మరియు కళాత్మక ప్రయత్నాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.

తోబుట్టువుల సంబంధాలు

ఎర్నెస్ట్  అతని సోదరి మార్సెలిన్ మధ్య ఉన్న సంక్లిష్టమైన సంబంధం, తోబుట్టువుల మధ్య పోటీని  స్నేహభావాన్ని స్పష్టం చేసింది. వారి తల్లి వారి మధ్య సన్నిహిత బంధాన్ని ప్రోత్సహించింది, తరచుగా వారిని కవలలుగా చూసేది. ఇది వారి తర్వాతి జీవితాలను  వారి మధ్య సంబంధాలను ప్రభావితం చేసింది. హెమింగ్‌వే సాహిత్య రచనలన్నింటిలో ప్రతిధ్వనించే భావోద్వేగ సంక్లిష్టతలను ఇది సృష్టించింది.

సాంస్కృతిక ఆకాంక్షలు మరియు సంఘర్షణలు

ఎర్నెస్ట్  అతని తోబుట్టువులు తమ పెంపకం నుండి అనేక రకాల సాంస్కృతిక వనరులకు పరిచయమయ్యారు. ఇది అభివృద్ధి చెందుతున్న అమెరికన్ ఉన్నత మధ్యతరగతి వర్గం యొక్క ఆకాంక్షలను ప్రతిబింబిస్తుంది. వారి తల్లిదండ్రులు కఠినమైన సామాజిక నియమాలు మరియు కుటుంబ అంచనాల సవాళ్లను ఎదుర్కొంటూ, విద్యా మరియు సాంస్కృతిక పరిపుష్టిని వాస్తవిక శివారు జీవనశైలితో సమతుల్యం చేయాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నారు.

విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబంపై ఆలోచనలు

ఎర్నెస్ట్ తన బాల్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, కుటుంబ సామరస్యం విచ్ఛిన్నం కావడాన్ని కొన్ని కీలక సంఘటనలతో ముడిపెట్టాడు,

ప్రేమ  ఇంటి పనుల పట్ల నిర్లక్ష్యం. ఈ ధోరణి ఆమె పిల్లలపై, ముఖ్యంగా ఎర్నెస్ట్‌పై, బలమైన ప్రభావం చూపింది.

ఇంటి పనులు తరచుగా పక్కన పెట్టబడినప్పటికీ, విద్య మరియు కళాత్మక ప్రయత్నాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది.

సాంస్కృతిక ఆకాంక్షలు మరియు సంఘర్షణలు

ఎర్నెస్ట్ మరియు అతని తోబుట్టువులు తమ పెంపకం నుండి అనేక రకాల సాంస్కృతిక వనరులకు పరిచయమయ్యారు. ఇది అభివృద్ధి చెందుతున్న అమెరికన్ ఉన్నత మధ్యతరగతి వర్గం యొక్క ఆకాంక్షలను ప్రతిబింబిస్తుంది. వారి తల్లిదండ్రులు కఠినమైన సామాజిక నియమాలు మరియు కుటుంబ అంచనాల సవాళ్లను ఎదుర్కొంటూ, విద్యా మరియు సాంస్కృతిక పరిపుష్టిని వాస్తవిక శివారు జీవనశైలితో సరిదిద్దడానికి నిర్ణయించుకున్నారు.

విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబంపై ఆలోచనలు

ఎర్నెస్ట్ తన బాల్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ, కుటుంబ సమస్య విచ్ఛిన్నం కావడాన్ని కొన్ని కీలక సంఘటనలతో ముడిపెట్టాడు,

విమర్శనాత్మక ఆలోచన

ముఖ్య అంశం: తల్లిదండ్రుల సంబంధాల సంక్లిష్ట ప్రభావాలు

విమర్శనాత్మక విశ్లేషణ: హెమింగ్‌వే పెంపకం, తల్లిదండ్రుల మధ్య ఉన్న వైరుధ్యభరితమైన పాత్రలు అతని వ్యక్తిత్వాన్ని, సాహిత్య ఇతివృత్తాలను ఎంతగానో తీర్చిదిద్దాయో వివరిస్తుంది. అతని తల్లి నుండి వచ్చిన పోషణ, ఆధిపత్య ధోరణుల మధ్య పరస్పర చర్య, వయోజన దశలో తీవ్రమైన భావోద్వేగ సంఘర్షణలకు దారితీసి ఉండవచ్చు—ఈ ప్రభావాలను కేవలం ప్రతికూలమైనవిగా రచయిత చూసే దృక్కోణానికి అతీతంగా దీనిని లోతుగా పరిశీలించాల్సిన అవసరం ఉంది.

‘హెమింగ్‌వే: ది రైటర్ యాజ్ ఆర్టిస్ట్’లో ఆండ్రూ టి. ఎం. డి. డ్రిస్కాల్ వంటి సాహిత్య విమర్శకులు, ఈ గతిశీలతలు హెమింగ్‌వే ఇతివృత్త అన్వేషణలకు ఎలా దోహదపడ్డాయో విశ్లేషిస్తారు. కుటుంబంలోని సంక్లిష్టతలు కీలక పాత్ర పోషించినప్పటికీ, అవి అతని సృజనాత్మక ప్రతిభకు కూడా ఆజ్యం పోశాయని వారు సూచిస్తున్నారు.

స్ఫూర్తి

జీవిత స్ఫూర్తి: మీ కుటుంబ సంబంధాలు అరుదుగా సూటిగా ఉంటాయని గుర్తించడం, మీ సొంత సంబంధాలను మరింత సానుభూతితో నిర్వహించుకోవడానికి మీకు స్ఫూర్తినిస్తుంది.

హెమింగ్‌వే తన తల్లిదండ్రుల ప్రభావంతో  అంచనాల భారాలతో ఎలా పోరాడాడో, అలాగే మీరు కూడా మిమ్మల్ని తీర్చిదిద్దే ప్రేమ, పోటీ మరియు మద్దతు యొక్క సంక్లిష్టమైన పొరలను గుర్తించవచ్చు. ఈ అవగాహన, మీ కుటుంబంలోని అసంపూర్ణతలను మరియు సంక్లిష్టతలను స్వీకరించడానికి మిమ్మల్ని ప్రోత్సహిస్తుంది, తద్వారా మీరు వ్యక్తిగత మరియు సృజనాత్మక ఆశయాలను కొనసాగించేటప్పుడు దృఢత్వాన్ని పెంపొందిస్తుంది.

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే జీవిత చరిత్రలోని రెండవ అధ్యాయం: ప్రారంభ జీవితం మరియు పాత్రికేయ వృత్తి – సారాంశం

కౌమారదశ నేపథ్యం  ప్రభావాలు

ఎర్నెస్ట్ హెమింగ్‌వే కౌమారదశ ఒక సాధారణ మిడ్‌వెస్టర్న్ యువకుడిలాగే పాఠశాల, పని, మరియు కుటుంబ సెలవులతో గడిచింది, కానీ అతను కాన్సాస్ సిటీలో ఒక కబ్ రిపోర్టర్‌గా మారడానికి కళాశాల నుండి తప్పుకున్నప్పుడు అది ఒక అసాధారణ మలుపు తీసుకుంది. తల్లిదండ్రుల అంచనాలతో అతనికున్న ఘర్షణ, అతనిలో దాగి ఉన్న ఒక ఆశయాన్ని సూచించింది. మిచిగాన్‌లోని విండ్‌మెర్‌లో గడిపిన వేసవి సెలవులు ప్రకృతిపై అతని ప్రేమను పెంపొందించాయి మరియు అతని తిరుగుబాటు స్వభావాన్ని తీర్చిదిద్దిన ఒక వేట సంఘటన తర్వాత చట్టంతో జరిగిన ఒక ముఖ్యమైన సంఘటనతో సహా, prägnantమైన అనుభవాలకు దారితీశాయి.

హైస్కూల్ ఆవిష్కరణలు

ఓక్ పార్క్ మరియు రివర్ ఫారెస్ట్ హైస్కూల్‌లో, హెమింగ్‌వే ఇంగ్లీష్ మరియు సృజనాత్మక రచన తరగతులలో చేరడంతో, డాక్టర్ కావాలనే అతని ప్రారంభ ఆశయాలు మారాయి. పలువురు ముఖ్య ఉపాధ్యాయులు, ముఖ్యంగా మార్గరెట్ డిక్సన్ మరియు ఫ్యానీ బిగ్స్, రచనపై, ప్రత్యేకించి చిన్న కథల ప్రక్రియపై అతని ఆసక్తిని పెంపొందించారు.

హెమింగ్‌వే యొక్క హాస్యభరిత, వ్యంగ్యాస్త్ర శైలి అతని ఉన్నత పాఠశాల వార్తాపత్రిక ‘ట్రాపెజ్’ ద్వారా ఆవిర్భవించింది, అక్కడ అతను ఒక విలక్షణమైన స్వరాన్ని అభివృద్ధి చేసుకున్నాడు, అది తదనంతరం అతని సాహిత్య జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసింది.

రచయితగా ప్రారంభ పిలుపు

హెమింగ్‌వే యొక్క తొలి రచనలు హాస్యం మరియు క్రీడా జర్నలిజం యొక్క మిశ్రమాన్ని ప్రదర్శించాయి, ఇది అతని అభివృద్ధి చెందుతున్న ప్రతిభను ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకునే సామర్థ్యాన్ని వెల్లడించింది. ఆచరణాత్మక జోకులు మరియు చమత్కారమైన భాష పట్ల అతనికున్న మక్కువ, హాస్యం ద్వారా సామాజిక అనుబంధం మరియు నియంత్రణ కోసం అతనికున్న అవసరాన్ని వెల్లడించాయి, అదే సమయంలో అతని తర్వాతి సాహిత్య ప్రయత్నాలకు పునాది వేశాయి.

జర్నలిజంలో తొలి అనుభవం

హైస్కూల్ తర్వాత, ‘ది కాన్సాస్ సిటీ స్టార్’లో హెమింగ్‌వే గడిపిన ఆరు నెలలు ఇంటి నుండి దూరంగా అతని జీవితంలో ఒక కీలకమైన మార్పును సూచించాయి. ఇక్కడ, అతను అనుభవజ్ఞులైన సంపాదకుల కఠినమైన మార్గదర్శకత్వంలో తన జర్నలిజం నైపుణ్యాలను మెరుగుపరుచుకున్నాడు. వేగవంతమైన వాతావరణం, నగరంలోని వివిధ అంతర్గత వ్యవహారాలకు గురికావడం, మరియు తోటి రిపోర్టర్లతో స్నేహభావం అతని రచనా విధానాన్ని మరియు శైలిని గణనీయంగా తీర్చిదిద్దాయి.

వ్యక్తిగత ఎదుగుదల  ప్రేమ సంబంధమైన ఆకాంక్షలు

ఈ సమయంలో, హెమింగ్‌వే నటి మే మార్ష్‌పై మనసు పడ్డాడు, ఇది స్త్రీల పట్ల అతనిలో మొగ్గతొడుగుతున్న ప్రేమ ఆసక్తులను సూచిస్తుంది.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో చేరాలనే అతని ఆత్రుత ఉత్సాహం  విచారం కలగలిసిన భావాలను రేకెత్తించి, ఒక రకమైన ఆత్రుతను సృష్టించింది.

ఇది అతని రచనతో సహా, అతని జీవితంలోని అనేక అంశాలను ప్రభావితం చేసింది.

ముగింపు: ఒక రచయిత నిర్మాణం

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం ఉత్సాహం మరియు విచారం కలగలిసిన భావాలను రేకెత్తించి, ఒక రకమైన ఆత్రుతను సృష్టించింది. అది అతని రచనతో సహా జీవితంలోని అనేక అంశాలను ప్రభావితం చేసింది.

ముగింపు: ఒక రచయిత నిర్మాణం

కాన్సాస్ సిటీలోని అనుభవాలు హెమింగ్‌వే రచనా శైలికి పునాదిగా మాత్రమే కాకుండా, వ్యక్తిగత పరిపక్వతకు ఒక కీలకమైన కాలంగా కూడా ఉపయోగపడ్డాయి. జీవితం, మరణం,  జర్నలిజం యొక్క ఒత్తిళ్లతో అతని అనుభవాలు కథ చెప్పడంపై అతని అవగాహనను సుసంపన్నం చేశాయి, ఇది అతని తరువాతి రచనలకు ప్రత్యేకతను అందించిన ధైర్యమైన, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన స్వరానికి దారితీసింది.

ప్రేరణ

జీవిత స్ఫూర్తి: సాంప్రదాయ అంచనాలకు భిన్నంగా, కళాశాలకు బదులుగా జర్నలిజాన్ని ఎంచుకోవాలనే హెమింగ్‌వే నిర్ణయం, జీవితంలో మీ స్వంత ప్రత్యేక మార్గాన్ని స్వీకరించడం యొక్క ప్రాముఖ్యతకు నిదర్శనం. ఈ ధైర్యమైన ఎంపిక, సమాజం యొక్క ఒత్తిళ్లు ఉన్నప్పటికీ, మీ సహజాతాలను మరియు అభిరుచులను అనుసరించాల్సిన ఆవశ్యకతను ప్రతిబింబిస్తుంది. మీ వ్యక్తిగత ప్రయాణానికి మరియు ఆకాంక్షలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం ద్వారా, హెమింగ్‌వే చేసినట్లే, మీ నిజ స్వరూపానికి అనుగుణంగా ఉండే సంతృప్తికరమైన జీవితాన్ని మీరు రూపొందించుకోవచ్చు. ఈ అధ్యాయం మిమ్మల్ని మీ అంతరాత్మ వాణిని వినడానికి, మీలో ఉత్సాహాన్ని రగిలించే దానిని అనుసరించడానికి, మరియు అసాధారణ మార్గాలను అనుసరించడానికి భయపడకుండా ఉండటానికి ప్రేరేపిస్తుంది,

ఎందుకంటే తరచుగా ఈ వైరుధ్యమే వ్యక్తిగత ఎదుగుదలకు మరియు నిజమైన విజయానికి దారితీస్తుంది.

అధ్యాయం 3 సారాంశం : 3

విభాగ సారాంశం

బ్యాండ్ ఆఫ్ బ్రదర్స్: హెమింగ్‌వే చేపలు పట్టడం, వేటాడటం మరియు యుద్ధం వంటి కార్యకలాపాల ద్వారా ఏర్పడిన పురుషుల స్నేహాలకు విలువనిచ్చాడు, సంఘర్షణను ఒక క్రీడగా చూశాడు. రెడ్ క్రాస్‌లో అతని సమయం కొత్త స్నేహాలను పెంపొందించడమే కాకుండా అతనిని కూడా హైలైట్ చేసింది.

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –18-9-26-ఉయ్యూరు .

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.8 వ భాగం.17.9.26.

శ్రీ నాయని సుబ్బారావు గారి జీవిత చరిత్ర.8 వ భాగం.17.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.31 వ భాగం.17.9.26.

ఆధునిక ఆంధ్ర ఇతిహాసం విశ్వనాథ వేయిపడగలు.31 వ భాగం.17.9.26.