’కెమోటాలజి పిత’’ కొలచల సీతా రామయ్య-7

అంతర్జాతీయ మిత్ర బృందం

గ్రేట్ లేక్స్ అంటే ఉత్తర అమెరికాలో ఉన్న 1 లేక్ సుపీరియర్ ,2 లేక్ యీరీ ,3మిచిగాన్- 4యూరాన్  5 ఒంటారియో లను గ్రేట్ లేక్స్ అంటారు . ఈ అయిదు  మంచి నీటి సరస్సులు .ప్రపంచం లోని మంచి నీటిలో లో ఇరవై ఒక్క శాతం మంచినీరు వీటిలోనే ఉంది .94,250చదరపు కిలోమీటర్ల విస్తీర్ణం లో ఇవి వ్యాపించి ఉన్నాయి .వీటిని ‘’ఐలాండ్ సీస్’’ అనీ పిలుస్తారు . సెలవల్లో రామయ్యగారు వీటిని సందర్శించి వచ్చేవారు .వీటిని చూసిన మధురానుభవం జీవితానటం గుర్తుండిపోయింది .యూరోపియన్ స్నేహితులు ఏర్పడ్డారు .తానూ ,పొన్నాంబలం హిందువులు .ఒకజపాన్ హషిమోటో  మిత్రుడయ్యాడు .ఇతను బక్కగా ఉన్నా రామయ్యగారికంటే ఎక్కువ బరువులు మోసేవాడు .శరీరాన్ని తీగలాగా వంచే సామర్ధ్యం అతనికి ఉండేది .కనుక వీరంతా కలిస్తే అంతర్జాతీయ బృందమేగా ! జపాన్ వాళ్లకు స్నేహితుడు అంటే చాలా విలువైన వాడి గా భావించి గౌరవిస్తారని అతనే చెప్పాడు .చాలా సున్నితమైన రసాయన పరికరాలను ఎంతో నైపుణ్యంగా ఉపయోగించటం చూసి రామయ్యగారికి ఆశ్చర్యమేసేది .ప్రయోగాలను వంట చేసినంత తేలికగా చేసేవాడు .ఒక సర్జన్ లాగా ఖచ్చితమైన నిర్ణయాలు చేసేవాడు . అందరూ విభిన్న భాషలు అట్లాడేవారు .అందరికి అర్ధమయ్యే ఒక సామన్య భాష ఉంటె యెంత బాగుంటుందో అనుకొనేవారు .అమెరికా విద్యార్దులకంటే వంద శాతం ఎక్కువ కస్టపడి చదవాలి అనుకునేవారు రామయ్య .

రామయ్య మాస్టర్ ఆఫ్ సైన్స్

ఫిజిక్స్ ,కెమిస్ట్రీ లలో  మూడు అదనపు మేజర్స్  పూర్తీ చేసి ‘’పాత్స్ ఆఫ్ ఆటమ్స్’’ అనే దిసీస్ రాసి ఆమోదాన్ని పొంది౦పజేసుకొన్నారు .దీనితో 10-6-1924న అంటే 25 ఏళ్ళ వయసులోనే కెమిస్ట్రీ లో మాస్టర్ ఆఫ్ సైన్స్ డిగ్రీని అందుకొన్నారు .ఆ యూని వర్సిటీలో ఉన్న ప్రోఫెసర్లలో కొందరు రామయ్యగారి సునిసిత మేధా  సంపత్తిని చూసి ఆశ్చర్య పోయేవారు .ఆయనలో ఉన్న తెలుసుకోవాలన్న తపనకు మరీ అభిమానం చూపించారు .చాలా దరిద్రం అనుభవిస్తూ ,దాదాపు ఒంటరి పోరాటం చేస్తూ విద్యలో ఇంత ఎదుగుదల సాధించటం అసాధారణం అబ్బురం  .

ఇంట్లో పల్లకి మోత బైట ఈగల మోత

లాగా  ఉంది ఆయన పని .విద్యా వ్యాసంగం లో అత్యున్నత శ్రేణి సాధిస్తున్నా కడుపు నిండా తిండికి ఇబ్బందిపడేవారు .ఏదో ఒక షాపులో  ‘’పాకర్ గా ,హోటల్ లో డిష్ వాషర్(అంట్లు తోమటం) బరువులు ఎత్తటం దించటం వగైరా పనులు చేసి డబ్బు సమకూర్చుకోనేవారు .చికాగో యూని వర్సిటి ఇచ్చిన మాస్టర్ దిగ్రీకాని ఆయన అద్భుతమైన తెలివి తేటలుకాని రామయ్య గారి జీవితం లో మార్పేమీ తేలేదు .బలవంతం మీద బతుకుతున్నారు .బతకాలి కనుక తింటున్నారు .అదీ  ఆ మేధావి దీన స్థితి . మాసాచూసేట్స్ లో ఉన్న  వినియార్డ్ హావన్ లోని  సెవెన్ గేట్స్ ఫారం లో పనిచేశారు .కొలంబియా యూని వర్సిటి  గ్రాడ్యుయేట్ స్కూల్ లో 1925 లో కొన్ని కోర్సులు చేశారు .ఎన్ని పేరు ప్రఖ్యాతులోచ్చినా అమెరికన్ల దృష్టిలో ‘’ఒక బిచ్చ గాడుగ ,ఒక దిగంబర సన్నాసి ‘’గానే ఉండిపోయారు .సంపాదించిన డబ్బులన్నీ పుస్తకాలు కొనుక్కోవటానికి ,అప్పులు తీర్చటానికే సరి పోయేవి .ఇక బట్టల సంగతి చూసే పనే లేదు పాపం .ఉండటానికి జానెడు స్థలమూ లభించని స్థితి .ఎప్పుడూ ఆకలితో నకనక లాడి పోతూ ఉండేవారు .దేశ దిమ్మరిలాగా రాత్రుళ్ళు పార్కుల వెంట ,వీదుల వెంట తిరుగుతూ ఎక్కడ ఖాళీ కనిపిస్తే అక్కడ పడుకొనేవారు .అదృష్టవశాత్తు ఎన్నడూ పోలీసుల కంట బడలేదు .అందుకని క్లాసుల్లో చెప్పే విషయాలు అర్ధం చేసుకోవటం కష్టంగా ఉండేది .తనకేమీ అర్ధం కావటం లేదన్న భావం ఏర్పడింది .అంతా గందర గోళం గా ఉండేది .ఆ తర్వాత ప్రతి విషయం ఫొటోగ్రాఫిక్ మెమరీ లా ఉండిపోయింది .కాలీజీలో మాత్రం దీనికి భిన్నంగా ఉండేది .నిద్రమత్తు ,అలసట ,నీరసం కమ్మేసేవి .శరీరం లో ఉన్న సర్వ శక్తులూ ఖాళీ అయిపోయినట్లు అని పించేది .సరిగా లేచి నిలడలేనంత నీరసం ఆవహించేది .ఇన్ని వ్యతిరేక పరిస్తితులున్నా ‘’బతకాలి ,ముందుకు వెళ్ళాలి చదువు పూర్తీ చేయాలి ‘’అన్నవే ఆయన్ను నిలబెట్టాయి .గమ్యానికి చేర్చాయి .అయినా తానిప్పుడు  అమెరికా వాడి నేగా అనే భరోసా వచ్చింది .                                 .           పి. హెచ్ .డి.రామయ్య

ఇతాకాలో ఉన్న కార్నెల్ యూనివర్సిటి లో ను న్యూయార్క్ లోను పి హెచ్ డి ప్రోగ్రాం కు అర్హత పొంది, చేరారు .ఆ ఏడాది అక్టోబర్ 12 ఫాల్ టర్మ్ నుండి మరుసటి ఏడాది ఫాల్ టర్మ్ వరకు ఫిజికల్ కేమిస్ట్రి లో ప్రధాన విషయాలపై వైల్డర్ .డి.బ్రాన్ క్రాఫ్ట్ అనే ప్రొఫెసర్ తో కలిసి పని చేశారు .రామయ్యగారు ‘’ఆప్టికల్ కేమిస్ట్రి’’ని ప్రొఫెసర్ జే .పాపిష్ రామయ్య గారిలో అద్భుతమైన స్పార్క్ ఉందని గ్రహించటమేకాడు బయటికి చెప్పాడుకూడా .ఎఫ్ కే రిచ్ మేయర్ దగ్గర మొదట్లోను, తర్వాత ప్రొఫెసర్ ఆర్ గిబ్స్ దగ్గరా ఫిజిక్స్ లో పనిచేశారు . ఇప్పుడు రామయ్య గారు అమెరికన్ .కార్నెజీ వాళ్ళ ఫండ్ తో స్కాలర్ షిప్ వచ్చింది .తీసుకోవటానికి వెనకాడాల్సిన పనిలేదని తానూ అమెరికనే కనుక అర్హత మీద వచ్చిందని సంతృప్తి, సంతోషం పొందారు  బాన్ క్రాఫ్ట్ ,పాపిష్ ,రిచ్మేయర్ తో కూడిన .స్పెషల్ కమిటీ రామయ్య గారి ప్రోగ్రెస్ ను అన్ని కొణాలలోను క్షుణ్ణంగా పరీక్షించి పి .హెచ్. డి .పొందటానికి అన్ని విధాలా అర్హులని  తేల్చి చెప్పింది .దాన్ని పొందటానికి కావలసిన ఏర్పాటు చేసుకోమని సూచించింది .

పొట్ట ని౦పు కోవటానికి ఇప్పటికీ రామయ్య గారు కష్టపడుతూనే ఉన్నారు .ఒక ఫాక్టరీలో  ‘’ఫర్నేస్ మాన్ ‘’ గా  ఆ తర్వాత ఒక ప్రొఫెసర్ గారి  గార్డేనర్ (తోటమాలి )గా పని చేస్తూ కోల్ సెల్లార్ కు అతి దగ్గరగా ఉన్న  చిన్న గదిలో ఉంటూజీవించారు. రోజు రోజుకూ పరిస్తితులు దుర్భరమే అయ్యాయికాని బాగు పడిన పాపాన పోలేదు .అనివార్య పరిస్తితులలో 1927 స్ప్రింగ్ టర్మ్ కు కార్నెల్ వెళ్ళలేక  డిగ్రీ పూర్తీ చేయ లేకపోయారు .అంతటి భయానక పరిస్తితులను జీవితం లో రామయ్య గారు ఎదుర్కొన్నారు .అదేకాదు కార్నేల్ లో ప్రారంభించిన అయన స్వంత మొట్టమొదటి పరిశోధన  .’’the scattering of light in fogs ‘’  ను కూడా పూర్తీ చేయలేకపోయారు .రాష్ట్రాలన్నీ తిరుగుతూ సేల్స్ మాన్ వ్రుత్తి చేస్తూ సంపాదించి 1928 లో మళ్ళీ యూని వర్సిటీలో చేరారు .అందరికంటే ఒక ఏడాది ముందే పి హెచ్ డి అందుకొన్నారు .దానితో బాటు ఒక మంచి సంస్థ నుంచి ఉద్యోగం ఆఫర్ కూడా అందుకోవటం విశేషం .

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -28-4-15 –ఉయ్యూరు

https://sarasabharati-vuyyuru.com/?s=%E0%B0%AE%E0%B1%8B%E0%B0%9F%E0%B0%BE%E0%B0%B2%E0%B0%9C%E0%B0%BF+%E0%B0%AA%E0%B0%BF%E0%B0%A4

27-4-15 సోమవారం మేము ముగ్గురం చేసిన కాకినాడ ,ఉప్పాడ ,యానాం ,దాక్షారామం ,ర్యాలీ ,తణుకు ట్రిప్ చిత్రాలు

‘’బ్లాగ ‘’వతం

బ్లాగవతమునులందరూ   ‘’నెట్టా’’రణ్యం లో చేరి పరమ బ్లాగవతోత్తముడైన బ్లాగానంద మహర్షిని తమకు ఈ జన్మలో అన్నిపాపాలనుండి విముక్తికలిగించే ధర్మార్ధ మొక్షాలనిచ్చే ‘’బ్లాగవ్రతం ‘’బోధించమని కోరారు .ఆయన కాసేపు మౌన ముద్రలో ఉండి,’’మంచి ప్రశ్న వేశారు మహాత్ములారా !శీఘ్రంగా ఫలితమిచ్చే ఒక బ్లాగవ్రత కద చెబుతాను .జాగ్రత్తగా విని ,ఆచరించి సత్ఫలితాలను పొందండి ‘’అన్నాడు .బ్లాగమునుల్లో శునక బ్లాగర్షి ‘’ ఆవ్రత విధానమేమిటి ?పూర్వం ఎవరైనా చేశారా ?ఫలితాలను పొందారా ?’’అని అడిగాడు .లేని గడ్డాన్ని దువ్వుకొంటూ బ్లాగానంద ముని ‘’ఫేస్ బుక్ వ్రతం ‘’అనే వ్రతం ఉత్తమోత్తమైనది ,త్వరలో ఫలితాలనిచ్చేది ,అందరితో పరిచయాలు పెంచి అదే లోకమై  సర్వం మరపించేట్లు చేసి ,కళ్ళు కాయలు కాసి ,చేతులు వణికి అంత్యం లో ఆనంద మొక్షాలనిస్తుంది .ఆచరించి తరించని వారు లేరంటే నమ్మండి .అయినా ఎవరైనా ఆచరించి బాగుపడ్డారా? అని అడి గారు కనుక చెబుతున్నా వినండి .’’ అని లాప్ టాప్ దర్శనం చేసుకొని అందులో మొదటికద చదివి వినిపించాడు .

పరమ దరిద్రుడైన ఒక సన్నాసి ఏ ప్రయత్నం చేసినా డబ్బు రాలక ,పెళ్ళాం పిల్లల్ని పోషించలేక అల్లాడి పోతున్నాడు .ఒక రోజు అతనికి’’ బ్లాగేశ్వరుడు’’ దర్శనమిచ్చి బాగు చేయాలని భావించాడు .గాలిలో చేయి ఊపి ఒక ఐపాడ్ సృష్టించి దాన్ని చేతికిచ్చి ,దాన్ని వాడుకొని సద్వినియోగం చేసుకొంటే సర్వమూ కరతలామలకం అవుతాయన్నాడు .మరి ఎవరు నేర్పిస్తారని అడిగితె వీధికో కోచింగ్ సెంటర్ ఉందని ఎక్కడ నేర్చుకొన్నా చేతి చమురు వదిలి౦చు కోవాల్సిన్దేనని అప్పుడే జ్ఞాన జ్యోతి వెలుగుతుందని జ్ఞాన బోధ చేశాడు .సరేనని సన్నాసి కోచింగ్ సెంటర్ లో చేరి డబ్బు’’ దోచింగ్ ‘’చేసుకొని మిడిమిడిజ్ఞానం పొందాడు  .రోజూ ఆ ఐపాడ్ దేవతను స్తుతిస్తూ తాకుతూ ,మురుస్తూ అందులో దుర్భిణీ లో వెదికి ‘’మొక పొత్తాన్ని’’సృష్టించుకొని ,ముఖ స్నేహితుల్ని సాధించుకొని ,ఒకరికొకరు అవీ ఇవీ పంపుకొంటూ ,ఇహాన్నీ పరాన్నీ మరిచి అదే స్వర్గంగా గడిపాడు .భార్యా పిల్లలు మళ్ళీ మొదటికే వచ్చారు తిండీ లేదు పాడూ లేదు .చివరికి భార్యామణికి విసుగొచ్చి  తానూ దొంగ చాటుగా దాన్ని వాడటం మొదలెట్టి అందులోనే ఐక్యమయింది .పిల్లలిద్దరూ అదే దారి పట్టి బ్లాగేశ్వర స్వామి లో ఐక్యంయ్యారు .ఈ కద విన్నా చదివినా చేసినా పుణ్యమూ పురుషార్ధమూ లభిస్తాయి అని బ్లాగానంద స్వామి కద ముగించారు .

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -26-4-15 –ఉయ్యూరు

’కెమోటాలజి పిత’’ కొలచల సీతా రామయ్య-6

‘’మన ‘’ అమెరికా న్యూయార్క్ లో  కాలు పెట్టిన సీతారామయ్యగారు

న్యూయార్క్ ఓడ రేవు చేరగానే అక్కడ ఉన్న మంచు ను చూసి కంగారు పడ్డారు. దూది పింజలులాగా ఆకాశం నుండి భూమి మీద ,సముద్రం పైనా పడే స్నో  తమాషా అనిపించింది .సముద్రం పై పడి అదృశ్యమయ్యే మంచు ఆకర్షించింది . మంచు దుప్పటి న్యూయార్క్ నగరాన్ని కప్పేసింది అనిపించింది .భూమిమీద పడ్డ మంచు కుప్పలో చెయ్యి పెట్టి చూశారు .చుట్టూ ఉన్నవారు నవ్వారు ఈ పిచ్చి మారాజును చూసి .అందులో ఒకడు ‘’నెత్తిన టోపీ పెట్టుకో కోతీ !లేక పొతే మంచు లో గడ్డ కట్టుకు పోతావ్ సన్నాసీ ‘అన్నాడు .ఈ మాటలేవీ ఆయన్ను బాధ పెట్టలేదు నొచ్చుకోలేదు కూడా .ఆనందం ,ఆశ్చర్యం కలిసి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్నే మర్చిపోయారు ఆయన .

ఇంతలో ఒక నీగ్రో ‘’మన అమెరికాలో చలి బాగా ఉందికదూ ‘’అన్నాడు ఆయనతో .’’మన అమెరికా అని ఆతను అనటం రామయ్యగారిని మళ్ళీ ఆలోచనలో పడేసింది ..’’మన అమెరికా ‘’అనే మాట పై ఆయన చాలా వితర్కి౦చు కొన్నారు .మాత్రు దేశం అంటే ఏమిటి ?అని ఆలోచించారు .ఆఫ్రికా లో మూలాలున్న ఈ నల్లవాడు ఇది తన అమెరికా అంటున్నాడు .నిజంగా నీగ్రోలకు అమెరికా భూతల స్వర్గమేమీ కాదు .ఎన్నో బాధలు కస్టాలు అవమానాలు అనుభవిస్తున్నారు అమెరికాలోని నీగ్రోలు .అక్కడ వారికి అత్యుష్ణత, కాని ఇక్కడ అతి శీతలం .బానిస వంశ సంజాతుడైనా అతనికి అమెరికా మాత్రు దేశమే .మరొక ప్రపంచం లో కాలు పెట్టానని జాగ్రత్తగా అడుగులు వేయాలని ని,అన్నిటికీ సిద్ధపడాలని నిర్ణ యించుకొన్నారు .

న్యూయార్క్ నగరం లోని ఆకాశ హర్మ్యాలు పరమాశ్చర్యం కలిగించాయి .వాటికి మొదలు చివరా ఉన్నట్లు అనిపించలేదు .ఇక్కడ మనుష్యలు మహా వేగం గా ,దూకుడుగా దూసుకు పోతున్నారు .ఇదొక మానవ మహా సముద్రమే అనిపించింది .ఇక్కడ నిలకడ పనికి రాదు పరుగో పరుగు అయితేనే రాణిస్తాను అనుకొన్నారు .’’జీవితం ఒక విస్త రించే పుష్పం ‘’అని గుర్తించారు .ఇక్కడి ఈ జన సముద్రం మానవతకు ప్రతీక అనిపించింది .ఇందులో వేగం ,శక్తి ,అవిశ్రా౦తత కనిపించాయి .హాస్యం కనిపించలేదు .సీరియస్ నెస్ సర్వ వ్యాపకం గా ఉంది .    ఓడలో కస్టపడి పని చేశారు రామయ్యగారు .దానికి కెప్టెన్ ఒక్క పెన్నీ కూడా ‘’చేపలేదు’’ ..ఏమైనా డబ్బు ముట్ట జెబుతాడేమోనని ఆశగాఎదురు చూశారు .తెలివిగా కెప్టెన్ ‘’నిన్ను పోలీసుల కంట పడకుండా అమెరికా చేర్చటమే బ్రహ్మ ప్రళయమైంది .ఇమ్మిగ్రేషన్ ఆఫీసర్ల బారిన నిన్ను పడెయ్యకుండా న్యూ యార్క్ చేర్చాను .సంతోషించు ‘’అని మరో గుణ పాఠం నేర్పాడు . చేసేదేమీలేదు కదా .ఇక ఇక్కడే ఉండాలి .అందుకని పొట్ట పోసుకోవటానికి దొరికిన అడ్డమైన పనీ చేశారు .కొంత డబ్బు సమకూడిన తర్వాత చికాగో చేరారు .

చికాగో చదువు

గ్రేట్ లేక్స్ భూ భాగం లో  చికాగో నగరం ఉంది .వివేకానందుడు ధర్మ భేరి మ్రోగించిన ప్రదేశం ఇదే .చికాగో యూని వర్సిటి లో ‘’ఆగ్దన్ స్కూల్ ఆఫ్ సైన్స్ ‘’లో 1922 ఆటం క్వార్టర్ (శరదృతువు ) కు దరఖాస్తు చేశారు .మద్రాస్ లో రామయ్యగారు చదివిన సెయింట్ బీసెంట్ యూని వర్సిటీ నుండి ఏ విద్యార్దీ ఇక్కడి ఈ యూని వర్సిటీలో ఇంతవరకు చదవ లేదు .రామయ్యగారే  ప్రధములు .అయన శక్తి సామర్ధ్యాలమీద అంతనమ్మకం లేని యూని వర్సిటి అధికారులు ‘’అన్  క్లాసి ఫైడ్ ‘’విద్యార్ధిగా రిజిస్టర్ చేసుకొన్నారు ..చాలా తీవ్రంగా కస్టపడి చదివి ఫిజిక్స్ ,కేమిస్ట్రి, గణితం లో  నాలుగు మేజర్  క్వార్టర్స్ లో  ప్రావీణ్యత చూపారు . ఈ శాఖలలో ఇన్ఫార్మల్ పరీక్షలు నిర్వహించారు .అన్నిటా అద్వితీయంగా నిలిచారు .డిపార్ట్ మెంట్ ఆఫ్ ‘’కంపారటి వ్ పైలాలజి ‘’వారు రామయ్యగారికి సంస్కృతం లో మిగిలిన విద్యార్ధుల కంటే ప్రతిభ ఎక్కువగా ఉందని .ఈ ప్రావీణ్యత ఏ చార్టర్డ్ యూని వర్సిటీ ‘’లో చదివిన విద్యార్ధి ప్రావీణ్యం కన్నా చాలా ఎక్కువగా బాగుందని రిపోర్ట్ ఇచ్చారు .రామయ్య ఎంచుకొన్న విషయాలపై అనుభవం ,శిక్షణ సాధారణం గా ఉండాల్సిన కనీస జ్ఞానం కంటే చాలా  అధికం గానే  ఉన్నాయని ఏంతో సంతృప్తి చెందారు .వెంటనే 1924 జనవరి 1 న రామయ్యగారిని గ్రాడ్యుయేట్ స్కూల్ కు బదిలీ చేశారు .ఇది సుదూర దేశం లో రామయ్యగారు సాధించిన మొట్ట మొదటి ఘన విజయం ..      ఒక రోజు ఆయనకు దారిలో పరిచయం ఉన్న వ్యక్తీ తారసిల్లాడు .అతనే పొన్నాంబళం.శ్రీలంక వాడు .ఇద్దరం హిందువులమే అనుకొన్నారు రామయ్య .ఇద్దరూ విదేశం అమెరికా చేరటం యాదృచ్చికం . అయిదు వేల తొమ్మిది వందల తొంభై ఏళ్ళ క్రితం తమ కుటుంబాలు తమిళనాడు నుండి లంక కు వచ్చి చేరాయని ,అప్పటి నుండి అక్కడే ఉండిపోయామని ,తాము శ్రీలంక పౌరులం ,సింహళీయులం అని గర్వంగా చెప్పాడు .అప్పటి నుండి తాము శాపగ్రస్త విదేశీయులుగానే లంకీయులు వివక్ష చూపుతున్నారని పొన్నాంబలం వివరించాడు .రామయ్య గారి మనసులో బౌద్ధం మీద సాఫ్ట్ కార్నర్ ఉంది .సిద్ధార్ధుడు బుద్ధుడు అయి ,బోధలు చేసినా ఆయన్ను విషం పెట్టి చంపిన సంగతి గుర్తుకు వచ్చింది .మరణిస్తూ కూడా బుద్ధుడు శిష్యులను దగ్గరకు పిలుచుకొని తానూ ఈ భూమి మీద పుట్టిన పని పూర్తీ అయిందని తానిప్పుడు మళ్ళీ స్వర్గానికే చేరుకొంటు న్నానని  చెప్పిన  విషయం జ్ఞాపకమొచ్చింది .ఆయన కాలం లోనే కత్తులు దూసుకొన్న రాజులున్నారని అన్నారు. బుద్ధ నిర్యాణం తర్వాత  ఆ మతం లో  లో రూప విక్రియ(మెటా మార్ఫసిస్ ) చోటు చేసుకొన్నది జపాన్ లో సమురాయ్ బౌద్ధాన్ని అంగీకరించారు .మనవ గర్వాన్ని అణచుకొని తర్వాత శత్రువుల పీచం అణచాలన్నది వారి ధ్యేయం అయింది .భారత దేశం లో బుద్ధుడిని దేవుడినే చేసి ఆరాధించటం మొదలు పెట్టారు . అనేక విధాల విగ్రహాలు నిర్మించి పూజాదికాలు నిర్వహిస్తున్నారు .క్రమంగా బౌద్ధ సిద్ధాంతాలు కనుమరుగైపోయాయి .వేదాంతం బౌద్ధాన్ని దెబ్బ తీసింది .ఒక్క శ్రీలంక లోనే అసలైన బౌద్ధం సజీవంగా నిలిచి ఉంది అని తెలుసుకొన్నారు రామయ్యజీ .సెయింట్ ‘’ఎక్సూపరి’’ బోధించిన ‘’to love each other means to look together in one direction ‘’ అన్న సూక్తి నచ్చి ,నరనరాల్లో నిలిచిపోయింది రామయ్య గారికి .అలాగే హిక్మేట్ చెప్పిన ‘’love is not separated from the struggle for happiness of people ‘’కూడా బాగా నచ్చింది .

డిగ్నిటీ ఆఫ్ లేబర్

చికాగో లో చదువుకోవాలి అంటే చదువుకొంటూ పని చేయాల్సిందే అన్న సత్యం తెలిసింది .బరువులు మోసేవారు .రెస్టారెంట్  కిచెన్ లో పని చేశారు .ఏ పని ఎప్పుడు దొరికితే ఆ పని చేసి డబ్బు సంపాది౦చు కోనేవారు.అది నీచం అనే భావన ఎన్నడూ ఆయన మనసులో రాలేదు . ‘’డిగ్నిటీ ఆఫ్ లేబర్ ‘’అంటే ఇదే అని గ్రహించారు .అలాగే చదువు కొన సాగించారు .ఇక్కడ బతికి సాధించాలికనుక తిండి తినేవారు .ఆకలితో అలమటించటం లేదు .తాను  యువకుడు ,బల సంపన్నుడు కనుక అనారోగ్యం తన జోలికి వచ్చేదికాదు. కొవ్వొత్తి కరిగినట్లు రామయ్య గారిని చూసి జబ్బులు కరిగి మాయ మయ్యేవని చెప్పుకొన్నారు .తాను  విజ్ఞానాన్ని పొందాలి సైన్స్ ను జయి౦చాలన్నదే రామయ్య గారి ధ్యేయం .

చికాగో లో రామయ్యగారు చదివిన యూనివర్సిటి ఫోటో పెట్టాను చూడండి .

సశేషం

మీ –గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -26-4-15- ఉయ్యూరు

—

‘’కెమోటాలజి పిత’’ కొలచల సీతా రామయ్య-5

కొలంబో  ప్రయాణం లో పదనిసలు

మద్రాస్ నుండి బయల్దేరిన షిప్ కొలంబో చేరింది .అక్కడ’’ ఆ మలయాళీ చోర్ ‘’ గురించి వాకబు చేశారు .కనిపించలేదు .ఒక మంచి గుణ పాఠం నేర్చుకోన్నాననుకొన్నారు .మద్రాస్ –కొలంబో ప్రయాణం జీవితం లో మరపురాని అనుభూతిగా మిగిలిపోయింది .దేశానికి వీడ్కోలు చెప్పారు కొత్త దేశం లో అడుగు పెట్టటం కోసం .ఏంతో విశాలమైన భూభాగాన్ని వదిలేసి వేడుతున్నట్లుగా ఉంది .మన్నారు జలసంధిని దాటటానికి ఫెర్రీ ఎక్కారు .అప్పుడు రామాయణం గుర్తుకొచ్చింది .ఈ ప్రదేశం లో రాముడు సంచరించాడని తానూ శ్రీరామ సంతతి వాడినని అభిప్రాయమేర్పడింది .రాముడు లంకకు వెళ్ళినట్లు తానూ లంక చేరుకొన్నారు .

తన స్నేహితుడి ఇల్లు వెతికి పట్టుకొని ఇంటి తలుపు తట్టారు రామయ్య .భయం తో ఒకావిడ తలుపు తెరిచింది .అతని తల్లి కావచ్చు .కొడుకు అమెరికా వెడుతున్న సంగతి ఆమెకు రామయ్య చెప్పారు .అతని ఆలోచనలేవీ ఆమెకు తెలియవు .అమెరికా ఎందుకు అనిమాత్రం అడిగింది . తనకొడుకును భగవంతుడు క్షమించాలని వేడుకొన్నదామే . కొందరు అక్కడికి వస్తే  తాను  పోగొట్టుకొన్న డబ్బు సంగతి వారికి చెప్పుకొన్నారు. వారు నిజమే నని నమ్మి సానుభూతి చూపించారు .తల్లిమాత్రం కొడుకు పాపాలను యేసు క్రీస్తు ప్రక్షాళనం చేయాలనీ అన్నది .మిగిలిన వారూ దానికే తలూపారు కానీ తను పోగొట్టుకున్న డబ్బు సంగతి ఎవరికీ పట్టినట్లు లేదు .స్నేహితుడి తల్లి ‘’రేపటి గురించి బెంగ వద్దు .దేవుడే అన్నీ చూస్తాడు .అలా చూడమని మేమంతా ప్రార్ధన చేస్తాం ‘’అని ఓదార్చి రామయ్య గారిని  పంపెసింది  .అంతా అయి పోయింది .పూర్తిగా మునిగిపోయాను అని అర్ధమైంది .మనసులో ఇప్పటి దాకా ఉన్న శ్రీలంక సౌందర్యం ఒక్క సారి ద్వంసమయినట్లు అనిపించింది ..

బొగ్గు గదిలో కూర్చుని అమెరికాకు ప్రయాణం –

యెర్ర సముద్రంపై అనుభవం

ఓడ దగ్గరకు చేరి కెప్టెన్ కు జరిగిన విషయమంతా పూస గుచ్చి చెప్పారు .’’దౌర్భాగ్యుడా ! వెళ్లి ,బొగ్గు నిలవ ఉండే గదిలో (కోల్ స్టాక్)ఉండి చావు .’’అన్నాడు కోపం తో అన్నా రామయ్యగారిమీద సానుభూతి కనబరుస్తూ .చాలా చాలా భయంకరమైన పరిస్తితి అది .బొగ్గు నెగడు అతి దగ్గరలోనే ఉంది. వేడి భరించటం మహా కష్టంగా ఉంది .చావ టానికైనా సిద్ధపడ్డారు కాని ఆ బాధలను ఏకరువు పెట్టటానికి ఒప్పుకోలేదు.వెనకడుగు వేసే ప్రశ్నే లేదు  .ఎర్ర సముద్రం పై ప్రయాణం మహాద్భుతమని పించింది  .ఎటు చూసినా కెంపు వర్ణ శోభ అద్వితీయం .మనసులో నిలిచిపోయింది ఆ అనుభూతి .డెక్ మీద కూర్చున్నా ఓడ వేడి సెగలు ఆయన్ను వదిలి పెట్టలేదు .షిప్ లోపల మంట ,బయట సముద్రమూ యెర్ర తోలు కప్పుకున్న మృగం లాగా భయంకరం గా ఉంది .యెర్ర సముద్రం పై ప్రయాణం చేసింది కొద్ది రోజులే అయినా అనంతకాలం ప్రయాణం చేసినట్లు అనిపించింది .ఇ౦త భయంకర వాతావరణం లో కూడా అంగుళం కూడా జంకలేదు .అరనిమిషం కూడా ఇండియా  వెళ్లి పోదామని పించానూ లేదు అన్నిటికి తట్టుకొని స్థిత  ప్రజ్నుడిగా నిలబడ్డారు రామయ్యగారు . అయన సంకల్ప బలం అంట గొప్పది . తరువాత ఎప్పుడో ఒక రష్యా పాట లో బొగ్గు బాయ్ చావు గురించి విన్నారు .నిజంగా కోల్ స్టాక్ లో ఉండి చావ కుండా  బయట పడటం ఎనిమిదో వింతయే .

ఈ’’ యెర్ర తివాచీ ‘’యే ఆ తర్వాత రష్యా జీవితం లో అద్భుత విజయాలకు  రెడ్ కార్పెట్ పరచిందేమో ? ఇందులోనే కొన్ని ఆసక్తికరమైన విషయాలూ ఉన్నాయి .సముద్రం లోంచి పెద్ద పెద్ద చేపలు ఒక్క ఉదుటున నీటిని చీల్చుకొని పైకి యెగిరి వచ్చి మళ్ళీ మునగటం భలే మజా అనిపించేది .తానుకూడా ఒక ఎగిరే మీనం అనుకొన్నారు .భూమి మీద పుట్టి ,ఆకాశం లోకి ఎగరటం .అలాగే ఆకాశం లో పుట్టి ,నక్షత్రాలను చేరుకోవటం మనసులోకి వచ్చి ఏదో గూఢ మైన అర్ధం గోచరించేది .మరోజన్మలో  యెర్ర సముద్రం లో ఎగిరే చేపగా పుట్టాలని పించింది .

సూయజ్ కాలువ దాటి న తర్వాత బ్రహ్మాండమైన తుఫాన్ పట్టుకొంది..దాదాపు జిబ్రాల్టర్ జలసంధి దగ్గరకొచ్చారు .ఓడలో సగం మందికి ‘’ సీ సిక్ నెస్ ‘’ వచ్చి అల్లల్లాడి పోయారు .వాళ్ళను కెప్టెన్, బోటు సిబ్బంది కాళ్ళతో తన్ని లేపుతున్నారు .దేవుడున్నాడో లేదోకాని తన జోలికి సీ సిక్ నెస్ రాలేదు .అదృష్ట వంతుడిని అనుకొన్నారు .చాలాకాలం తర్వాత అమెరికా నుండి యూరప్ వెడుతూ మధ్యధరా సముద్రం లో అంతా తుఫానులోనే గడిపిన రోజులు ఉన్నాయని  గుర్తు చేసుకొన్నారు .ఒక ముసలి  బొగ్గుపనివాడు ‘’ఈ వెధవకేమీకాలేదు బానే ఉన్నాడు ఈ ఇండియన్ ‘’అనటం విన్నారు రామయ్య .ఓడ కెప్టెన్ ఉదార హృదయానికి తోటి పనివారి సహకారానికి రామయ్యగారు మనసులో కృతజ్ఞతలు తెలియ జేసుకొన్నారు .

జిబ్రాల్టర్ జలసంధి దాటి అనంత అట్లాంటిక్ సాగరం పై పయనం

ఓడ  జిబ్రాల్టర్ దాటి అంతులేని జలరాశి లోకి చేరి ప్రయాణం సాగిస్తోంది .మొదట్లో తేడా ఏమీ కనిపించలేదు. స్పెయిన్ తీరం ,ఈజిప్ట్ తీరాలు కనుమరుగైనాయి .కుడి, ఎడమ, ముందు ,వెనక అట్లాంటిక్ సముద్రపు అనంత జలరాశి ..ఇక్కడికే ఒకప్పుడు కొలంబస్ వచ్చాడు .నాగా జాతివారు తాము ఏ లోకాన్నించి అంటే భూమికి అవతలి వైపు నుంచి రాలేదని  చెబుతారు .మన నాగాలను  చూస్తె అమెరికా ఇండియన్లు గుర్తుకొస్తారు .మహత్తర పురానుభావాలను కాలం యెంత త్వరగా ఊడ్చి పారేస్తుందో అనిపించింది .మధ్య అమెరికాలో మనదేశం లో ఉండే హిందూ దేవాలయాలు కనిపిస్తాయి బంధాలు శాశ్వతమైనవీ ,ద్రుఢమైనవి అని పించాయి .కొలంబస్ కన్నా ముందే ఈ ప్రాంతాలలో మానవులు ప్రయాణం చేశారని ,ఆంధ్రులు బాలీ ద్వీపానికి ఎప్పుడో చేరుకోన్నారని గుర్తు చేసుకొన్నారు .జపాన్ లో సంప్రదాయ నాట్యంలో  మన దేశ నృత్యపు చాయలున్నాయని ,ఎందుకు మనం ఒకరి దేశాన్నించి ఇంకోకరి  దేశానికి వెళ్ళ లేదో అర్ధం కాలేదాయనకు .మనసంతా చీకాకుగా ఉంది .తానూ అమెరికా వెడుతున్నాడు కాని అది తనకు వరం అవుతుంది అన్న గ్యారంటీ లేదు . ఇలాంటి వివిధ భావాలు మనసంతా ముసురుకొన్నాయి .’’ఈ డామ్ ఇండియన్ ‘’మొత్తం మీద అమెరికాలో కాలు పెడుతున్నాదన్న మాట అనుకొన్నారు .అక్కడ తనకు ఏది లభించినా దాన్ని తిరిగి ఇచ్చేయాలని ,అక్కడ గౌరవం మాత్రమేకాదు నవ్వులు కావాలని ఆశించారు రామయ్య .తన కోసం ఎవరూ ఎదురు చూడని దేశానికి తాను  చేరుకొంటున్నాడు అనిపించింది .రామయ్య గారు న్యూయార్క్ నగరం చేరుకొన్నారు .

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -26-4-15 –ఉయ్యూరు

నాకీ గుర్తింపు వద్దు దేవుడా..! (కథల పోటీలో ఎంపికైన రచన)

‘‘ఎలా వుంది నీకిప్పుడు వొంట్లో?’’ అంటూ భార్య నుదుటిమీద చేయ వేసిన రఘుపతి- అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్యగా చటుక్కున వెనక్కి తీసుకున్నాడు చేతిని. పెనంలా కాలిపోతోంది ఆవిడ వొళ్ళు. ‘‘ఈ రోజు తగ్గిపోతుంది జ్వరం.. పథ్యం పెట్టవచ్చు.. అనుకుని బీరకాయ కూర చేసి, చారు పెట్టానే సరస్వతీ.. మళ్లీ తిరగబెట్టినట్లుంది.. చ్ చ్చ్ చ్చ్…’’ అన్నాడు నొచ్చుకుంటూ… భయంతోనూ, బాధతోను వణుకుతూన్న గొంతుతో. నీరసంగా, సన్నగా నవ్విందావిడ భర్త కళ్ళలోకి చూస్తూ. ‘‘్భయం లేదు లెండి.. అదే తగ్గిపోతుంది’’ జిగురుగా అంటుకున్న నోటిని ప్రయత్నం మీద విప్పిన ఆమె నోట్లోంచి మాటలతో బాటు వేడి ఆవిరి కూడా వెలువడింది.
లోపల్నుంచి తన్నుకొస్తూన్న దుఃఖాన్ని కనురెప్పల వెనకే కుక్కుకుంటూ, అరిచేత్తో ఆమె నుదుటిమీద పడుతూన్న జుట్టుని పైకి తోస్తూ వౌనంగా వుండిపోయాడాయన. భర్త కళ్ళల్లోని బెంగని గమనిస్తూ అంత నీరసంలోనూ ఆయనకి ధైర్యం కలిగించడానికి, నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూన్న సరస్వతికి తమ గత వైభవపు రోజులు గుర్తొస్తున్నాయి.
***
మద్రాసు టీనగర్‌లో వుండే రోజులు. పొద్దునే్న ఆరింటికల్లా స్నానాదులు ముగించుకుని వంటింట్లోకి వచ్చి, పీట వాల్చుకుని బాసిం మఠం వేసుక్కూచుని తను వడ్డించే ఇడ్లీలో, దోసెలో, పెసరట్లో శుభ్రంగా కడుపు నిండా లాగించేసి, గ్లాసుడు చిక్కటి ఫిల్టర్ కాఫీ తాగేసి, ‘బ్రేవ్’మని త్రేంచి, మరచిపోకుండా ‘‘అల్పాహార దాతా.. సుఖీభవా!’’ అంటూ తనని దీవించేసి వరండాలోకి పోయి కూర్చునే వాడాయన. ఓ అయిదు, పది నిమషాల తేడాతో ఏదో ఒక సినిమా ప్రొడక్షన్ తాలూకు కారో, వ్యానో వచ్చేది. వేసేవి హీరో వేషాలో, పూర్తి నిడివి వేషాలో కాకపోయినా, కొంచెం చిన్నవే అయినా, మంచి గుర్తింపు వుండే వేషాలు మాత్రం అయ్యుండేవి. కథా చర్చ ముగియగానే ‘ఇది రఘుపతిగారి వేషం’ అని వెంటనే నిర్ణయించేసేవాళ్ళు డైరెక్టర్లు. అలా ‘గుర్తింపు’ వుండేది, రాబడీ బావుండేది.
రోజులు మారాయి.. మనుషులు మారారు.. కథలు కొత్త పుంతలు తొక్కాయి.. హీరో హీరోయిన్లు, గూండాలు… అంతే! కేరెక్టర్ నటుడికి డిమాండ్ క్షీణించింది.. ఫలితం… ఎలాంటి వేషాలు లేవు… రాబడి లేదు. ముందుచూపు లేక డబ్బు పొదుపు చేసుకోలేదు. కూతురి పెళ్లికి ఉన్న కొద్దో గొప్పో ఖర్చయిపోయింది. ఇపుడు తమ పల్లెటూరి పూరింట్లో.. ఆ ఇల్లున్న దీన స్థితిలోనే తనూ, ఆయనా…
***
‘టక టక టక’’ మని వేళ్లతో తలుపు తట్టుతూన్న ధ్వని. తలుపు తీసాడు రఘుపతి. ఎదురుగా పక్కింటి సుభద్రమ్మగారు. ఆవిడ వెనక ఓ పాతికేళ్ళ యువకుడు.
‘‘ఎలా వుందండీ సరస్వతమ్మ గారికి?’’ అనడిందావిడ. గుమ్మానికి అడ్డు తొలిగి, భార్య కుక్కి మంచంవైపు చూపించాడు రఘుపతి భారంగా ఊపిరి వదుల్తూ.
ఆవిడ తన వెనక వున్న యువకుడితో ‘‘నువ్వ బాబాయ గారితో మాట్లాడుతూ వుండు రాజూ..’’ అని లోపలికి నడిచింది.
‘నాపేరు రాజండీ..’ అంటూ చేతులు జోడించి నమస్కరించాడు అతను రఘుపతికి. గడప దాటి బయటకొచ్చి బల్లమీద కూర్చుంటూ, ‘‘కూర్చో.. నాయనా’’ అన్నాడు రఘుపతి.
నాన్చకుండా తనను పరిచయం చేసుకుని, తను చెప్పదలుచుకున్న విషయాన్ని ఒక్క పది నిముషాల వ్యవధిలో ఆయన ముందు ఉంచాడు రాజు. తల పంకించి ఆలోచనలో పడ్డాడు రఘుపతి.
పది నిముషాలు పోయాక సుభద్రమ్మగారు బయటకొస్తూ, ‘మాట్లాడావా..?’ అన్నట్లుగా రాజువైపు చూసి, అతను ‘ఆఁ’ అంటూ తల వూపాక, రఘుపతితో- ‘‘ఆలోచించండి అన్నయ్యగారూ.. ఇతను మా వాళ్ళబ్బాయే. మంచివాడు. మిమ్మల్ని జాగర్తగా చూసుకుంటాడు. ఇక్కడ సరస్వతమ్మగారు ఒక్కరే ఉంటారని మీరేం భయపడక్కరలేదు. మేమంతా వున్నాంగా.. మాకు పెద్ద పనేం వుంటుంది… రోజుకి పదిసార్లు వచ్చి చూసి పోతుంటాం. ఆవిడకి తగ్గేవరకూ మందులూ అవీ ఇచ్చి, ఇంత జావా అదీ కాచి ఇస్తాం’’ అని నమ్మకంగా చెప్పి రాజుతో బాటు వెళ్లిపోయారు. నెమ్మదిగా లేచి లోపలి గదిలోకి నడిచాడు రఘుపతి.
‘‘ఏం నిర్ణయించుకున్నారండీ?’’ నూతిలోంచి వచ్చినట్లు వుంది సరస్వతి గొంతు.
ఉలిక్కిపడి ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ, ‘‘ఆవిడ నీకు చెప్పారా?’’ అనడిగాడు రఘుపతి. ఔనన్నట్లుగా తల ఊపి, పెదాల మీదకు నవ్వు తెచ్చుకుంటూ, ‘‘వెళ్లిరండి’’ అంది.
తెల్లబోయాడు రఘుపతి. ‘సరస్వతీ.. ఆవిడ నీకేం చెప్పారో.. నువ్వేం విన్నావో? ఆ అబ్బాయి టీవీ సీరియళ్ళకి జూనియర్ ఆర్టిస్టు సప్లయర్‌ట. మా రోజుల్లో ఎక్స్‌ట్రా సప్లయర్ అనేవాళ్ళు. నేను సిటీకి వెళితే రోజువారీ వేషాలు ఇప్పించగలననీ, రోజుకి నాలుగు వందలిస్తారనీ, అందులో రెండు వందలు తనకి ఇవ్వాలనీ, తన వద్ద వున్న మరో పది మందితో బాటు నాకూ తల దాచుకోవడానికి గూడు ఏర్పాటుచేస్తాననీ, పొద్దున్న టిఫిను, మధ్యాహ్న భోజనం షూటింగ్ వున్న యూనిట్ వాళ్ళు పెడతారనీ, రాత్రి భోజనం నేను చూసుకోవాలనీ చెప్పాడు ఆ అబ్బాయి. వాళ్ళిద్దరిదీ మనకి మేలు చేసి, ఇంత ఆలంబన కలిపించాలనే సదుద్దేశమే. కుర్రాడు కూడా మంచివాడు లాగే వున్నాడు. ఏదీ దాచకుండా ఉన్నది కచ్చితంగా చెబ్తున్నాడు. నా గత చరిత్ర తనకు తెలిసిందనీ, ఇప్పటి కుర్రాళ్ళమధ్య ఓ జూనియర్ ఆర్టిస్టుగా ఉండడానికి ఇబ్బంది పడకుండా ఉండడానికి నా పేరును రాఘవయ్య అని మారుద్దాం అని అన్నాడు. అంతా బాగానే వుంది గానీ ఈ పరిస్థితుల్లో.. నిన్ను ఒంటరిగా వదిలి.. నెలకి వెయ్యి రూపాయలు వస్తూన్న కొట్లో గుమాస్తా ఉద్యోగం వదిలి….’’- అని నసిగాడు.
తనకేమీ కాదని, కొట్లో గుమాస్తా ఉద్యోగం కంటే ఎక్కువ గడించవచ్చనీ, ఆ రంగంలో పడ్తే మనసుకి కూడా ఆహ్లాదంగా ఉంటుందని, ఇంటి ఆర్థిక పరిస్థితితోబాటు ఆరోగ్యాలు కూడా బాగుపడతాయనీ, తప్పక వెళ్ళమని బలవంతంగా ఒప్పించింది సరస్వతి.
ఈ అవకాశం లభించిన ఆనందంతో ఆమెలో కొంత శక్తి కూడా వస్తూన్నట్లు తోచిన రఘుతికి- తనూ, ఆమె ఆనందంగా గడిపిన పాత రోజులు కూడా గుర్తొచ్చి, కొత్త ఊపిరి అందినట్లయ్యింది.
***
గడచిన ఇరవై రోజుల్లో పదిహేను రోజులు షూటింగులు వుండి కొంత రాబడి వుండడం, భార్య దగ్గర సుభద్రమ్మగారు ఏర్పాటుచేసిన సెల్ ఫోన్‌లో అప్పుడప్పుడు మాట్లాడగలగడం, ఆమె ఆరోగ్యం కూడా కుదుటపడుతూండడం.. రఘుపతికి బాగానే ఉంది గానీ, లోలోన… పేరు మార్చుకుని, ఓ అనామకుడిగా… ఓ ఎక్స్‌ట్రాగా.. ఈనాటి ఫీల్డ్‌లో వున్న భాష ప్రకారం ఓ జూనియర్ ఆర్టిస్టుగా.. ‘గుర్తింపు’ లేకుండా చెట్ల కింద కూర్చుని ఒళ్ళో పళ్ళెం పెట్టుకు తింటూ.. ‘‘రా..’’, ‘‘పో..’’ అంటూ ఏకవచన ప్రయోగంతో పిలిపించుకుంటూ వుంటే… కొంచెం బాధాగానే ఉంటోంది. మరో పది రోజులు గడిచాయి. ఓ సీరియల్ షూటింగ్‌లో తన పాత్రలో నటిస్తూన్నాడు రఘుపతి.
అసోసియేట్ డైరెక్టర్ అహంకారాన్ని ప్రదర్శిస్తూ- రఘుపతిని ఉద్దేశించి, ‘తన’ స్టయిల్ని ఫాలో కావట్లేదని, తనకి కావాల్సిన ఎఫెక్ట్ వచ్చేలా నటించడం లేదనీ, ‘‘ఎక్కడి నుంచి తెస్తారయ్యా బాబూ ఈ మొహాల్ని? ఓ డైలాగ్ చెప్పలేరు.. ఓ ఎక్స్‌ప్రెషన్ ఇవ్వలేరూ…’’ అంటూ, రాజు మీద విసుక్కుంటూన్నాడు.. కొంతదూరంలో కూర్చుని నెక్ట్స్ సీన్ల స్క్రిప్ట్ తిరగేస్తూన్న డైరెక్టర్ పెద్ద గొంతుతో ‘‘తీసిపారేయండయ్యా అట్టాంటోళ్ళనీ.. టైం వేస్టు..’’ అని అరుస్తూన్నాడు.
అదే సమయంలో… షూటింగ్ స్పాట్‌కి వచ్చాడు ఆ సీరియల్ ప్రొడ్యూసర్. ఎప్పుడూ షూటింగ్‌కి రాని ఆయన వచ్చేసరికి కంగారుపడ్డ అందరూ డైరెక్టర్‌తో సహా గబుక్కున లేచి నిలబడి విష్ చేశారు. ‘ప్లీజ్ సిట్‌డౌన్. కమాన్ కంటిన్యూ షూటింగ్. డోంట్ స్టాప్. లీజర్ టైం దొరికితే సరదాగా వచ్చానంతే..’’ అంటూ నవ్వు ముఖంతో ముందుకు నడిచి.. డైలాగ్ చెబ్తూన్న రఘుపతి వైపు చూసి… కళ్ళు చిట్లించి… బాగా పరికించి చూస్తూ.. అసోసియేట్ డైరెక్టర్‌ని ‘‘ఈయన రఘుపతి గారు కదూ..?’’ అని అడిగాడు.
‘‘ఎవరో రాఘవయ్యట సార్.. జూనియర్ ఆర్టిస్టు… చంపేస్తున్నాడు… మార్చేద్దాం అనుకుంటున్నాం’’ అన్నాడు అసోసియేట్.
చటుక్కున కోపంగా అతని ముఖంలోకి చూసిన ప్రొడ్యూసర్ ‘‘ఏం మాట్లాడుతూన్నావయ్యా నువ్వు?’’ అని, డైరెక్టర్‌తో ‘‘ఏం సార్.. మీకూ తెలియదా ఆయన?’’ అని అడిగాడు. తెలీదన్నాడు డైరెక్టర్. ‘‘అదీ సంగతి. అందుకనే జూనియర్ ఆర్టిస్టుగా ట్రీట్ చేస్తూన్నారన్నమాట!’’ అన్నాడు ప్రొడ్యూసర్ కోపంగా. దెబ్బతిని, భ్రుకుటి ముడిచి అర్థంకాక చూసాడు డైరెక్టర్.
‘‘సినిమాల్లో ఒకప్పటి మహానటుడయ్యా ఆయన. ఆయన దురదృష్టంకొద్దీ పెద్ద వేషాలు దొరక్కపోయినా, వేసిన వేషాలు మాత్రం ఆయనే వేయదగ్గవీ అన్న క్రెడిట్ ఆయనకుంది. ఎంతసేపూ ఈ కాలపు గెంతులూ, ఎగురుళ్ళు తప్పితే.. పాత సినిమా కళాకారుల గురించి ఏమీ తెలియనట్లుంది మీకు..’’ అంటూ ముందుకి నడిచి, రఘుపతికి చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తూ, ‘‘అయ్యా! మా వాళ్ళకి మీ పూర్వ వైభవం, మీ ప్రతిభ తెలియక, ఇలాంటి గుర్తింపు లేని వేషం ఇచ్చారు. తీసెయ్యండి ఈ వేషాన్ని. మీరు మా సీరియల్‌లో నటించడం మా అదృష్టం’’ అంటూ డైరెక్టర్ వైపు తిరిగి, ‘‘వీరికి మంచి రన్నింగ్ రోల్ ఇవ్వండి. మన సీరియల్ టిఆర్‌పి ఒక్కవారంలో పెరిగిపోతుంది. టాప్‌లో నిలుస్తుంది’’ అని, రఘుపతితో ‘‘వస్తానండీ.. థాంక్ యూ వెరీ మచ్’’ అని వెళ్లిపోయాడు ప్రొడ్యూసర్ హడావుడిగా.
డైరెక్టర్ పూడుకుపోయిన గొంతుని సవరించుకుంటూ, ‘‘సారీ సర్.. మంచి థ్రూ అవుట్ రోల్‌కి పిలుస్తాను మిమ్మల్ని రెండు రోజుల్లో. తీసెయ్యండి ఈ వేషం..’’ అన్నాడు తలొంచుకుని రఘుపతితో. ‘‘అయ్యో నాయినా.. ఈ వేషమైనా ఇచ్చినందుకు నేను కృతజ్ఞుడిని..’’ అన్నాడు రఘుపతి.
రూమ్‌కి తిరిగి వచ్చిన రఘుపతి గుండెల్లో పూలు పూస్తున్నాయి. ఎవరైనా తన ప్రతిభని గుర్తించి ప్రశంసించి ఎనే్నళ్ళు అయ్యింది? మళ్లీ ఇన్నాళ్ళకు.. ‘గుర్తింపు!’ ఈ సీరియల్‌లో మంచి గుర్తింపు వున్న రోల్ దొరికితే తన టాలెంట్ చూపించుకోవచ్చు. మరిన్ని సీరియల్స్‌లో మంచి వేషాలు లభిస్తాయి. మళ్లీ సినిమా వాళ్ళూ పిలవవొచ్చు. తనకీ, సరస్వతికీ తిరిగి మంచి రోజులు ఖాయం..
ఒక రోజు గడిచింది.. రెండవ రోజు.. మూడు, నాలుగు, ఐదు.. ఎలాంటి పిలుపూ లేదు. మరో వారం గడిచింది.. పిలుపు లేదు.. అది వస్తుందన్న ఆశ నీరుగారిపోతోంది.
ఓ రోజున రాజుతో, ‘‘నాయనా! పోనీ జూనియర్ ఆర్టిస్టుగా నాకు నువ్విప్పించే రోజువారీ వేషాలయినా….’’ అని అంటూండగానే- రాజు ‘‘ఇప్పుడు మీ గొప్పదనం గురించి అన్ని ప్రొడక్షన్స్‌కీ తెలిసిపోయింది సార్. జూనియర్ ఆర్టిస్టుగా మిమ్మల్ని ఎలా తీసుకెళ్ళగలను?’’ అన్నాడు నిరాశగా.
మరో పది రోజులు గడిచాయి. అయనా ఎవరి నుంచి పిలుపు లేదు. జూనియర్ ఆర్టిస్టుగా తను ‘పనికిరాట్ట!’ రాజుకి ఇవ్వడానికి చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు. తిండి లేదు. ఊళ్ళో సరస్వతి తిరిగి అనారోగ్యం పాలైనట్లుగా సమాచారం. తిరిగి వెళ్లిపోయినా కొట్లో గుమాస్తా ఉద్యోగం మళ్లీ దొరకదు. తనని ఎవ్వరూ గుర్తించకపోతేనే హాయిగా వుంది. అయ్యో భగవంతుడా…! ఒక్కోసారి గుర్తింపు కూడా ఇంతలా బాధిస్తుందా? ‘‘నాకీ గుర్తింపు వద్దు దేవుడా!’’ అంటూ ఆకాశంవైపు చూస్తూ గొంతు చించుకుని, కంఠ నాళాలు తెగిపోయేలా అరిచాడు రఘుపతి.. కళ్ళ నీళ్ళు తిరుగుతుండగా.. ఆ కేకలు దేవుడు విన్నాడో లేదో.. ఆ దేవుడికే ఎరుక!
*
రచయత సెల్ నెం. 8790 11 55 44

కుదిరితే కప్పు కాఫీ..!

కథల పోటీలో ఎంపికైన రచన
======================
‘‘ఎంత మాటన్నావు? ఎంత ధైర్యం నీకు? అసలు ఏం చూసుకుని నీకు అంత పొగరు?’’ రొప్పుతూ అన్నాడు శ్రీ్ధర్.
‘‘నా ఇష్టం. నేనెలాగైనా మాట్లాడతాను. నువ్వు మాత్రం తక్కువ మాటన్నావా?’’ అంది జుట్టుకు మరింత గట్టిగా రబ్బర్ బిగిస్తూ రమ.
‘‘నేనేమన్నాను? మా అమ్మకు విలువ ఇచ్చి మాట్లాడమంటే తప్పా? ఏం? ఆమె మీ అమ్మలాంటిది కాదా? రేపు నేను కూడా మీ అమ్మను ఇలా అంతలేసి మాటలంటే నీకు బాధ కలగదా?’’
‘‘మీ అమ్మ మాత్రం నన్ను తిట్టలేదా? నెలకు 50 వేలు సంపాదిస్తున్నది మీ అమ్మదగ్గర – ‘పని రాదు.. కాస్త పని నేర్చుకోవాల’ ని అనిపించుకోవడానికి కాదు. నాకు పనిచేయాల్సిన ఖర్మ ఏం పట్టింది?’’.
‘‘మీ అమ్మ కూడా నన్ను అందిగా. నన్ను పొద్దునే్న లేవమని, వాకింగ్ చేయమని. నేను రాత్రి రెండు గంటలవరకు టీవీ చూడకూడదని.. ఆమె ఎవరు అనడానికి? నా ఇష్టం. నేను ఎలా ఉండాలో మీ అమ్మ దగ్గర నేర్చుకోవాల్సిన అవసరం, ఖర్మ ఏమీ పట్టలేదు. నాకూ 50వేల రూపాయల జీతం వస్తుంది’’ అన్నాడు అదే వాయిస్‌తో శ్రీ్ధర్.
‘‘మా అమ్మ క్రమశిక్షణగా ఉండమంది. మీ అమ్మ పనిచేయమంది. దానికి, దీనికి చాలా తేడా ఉంది’’ అంది అక్కడున్న గ్లాసును దూరంగా విసిరేస్తూ రమ.
‘‘అత్తగారిని గౌరవించే విషయంలో మీ అమ్మ క్రమశిక్షణ నేర్పలేదా?’’ అన్నాడు వ్యంగ్యంగా శ్రీ్ధర్.
‘‘షటప్’’
‘‘యూ.. షటప్’’
ఈ అరుపులు సుశీలమ్మకు మామూలే! రోజూ దేనికో ఒకదానికి ఇలా అరచుకోవడం వీరిద్దరికీ మామూలే. వినలేక, అక్కడ్నించి బయటపడలేక ఎంతో సతమతమవుతోంది పాపం. కలుగజేసుకుందామంటే- కోడలి నుంచి ఏ మాట వినాల్సి వస్తుందోననే భయంతో దూరంగా ఉండిపోతోంది. తన స్నేహితురాలు బిరియానీ తెచ్చిందని చాలా బావుందని చెబితే- ‘నువ్వూ వంట నేర్చుకోమ్మా’ అన్న మాటకు ఇంత రాద్ధాంతం జరగడంతో సుశీలమ్మ బాధపడతోంది. అనవసరంగా వీరిద్దరిమధ్య గొడవకు తాను కారణమైనట్లు కుమిలిపోయింది.
మా కాలంలోనే నయం. ఉండీ లేని కుటుంబమైనా భర్తకు విలువనిచ్చి చెప్పినట్లు వినేవారం. ‘నువ్వెంత? అంటే నువ్వెంత?’ అని ఒక్కనాడైనా అనుకునేవారం కాదు. ఆయన సంపాదనతో ముగ్గురు పిల్లల్ని పెంచినా ఏ రోజూ బతుకు భారంగా అనిపించలేదు. ఇపుడు నేనిక్కడ, ఆయన మరో కొడుకు దగ్గర ఉంటున్న తీరు మరింతగా బరువుగా ఉంది. ఒక్కసారైనా ఇద్దరూ కలిసి ఏదైనా ప్రశాంతంగా ఉండే చోటుకు వెళ్లి బతకాలనిపించగానే భర్త గుర్తొచ్చాడు. మాట్లాడాలనిపించింది. కానీ, అబ్బాయిని ఫోను అడగాలి. అదీ భర్త వద్ద ఉన్న మరో అబ్బాయికి చెయ్యాలి. వీడికిష్టమయితే ఇస్తాడు. వాడికిష్టమయితేనే తండ్రికిస్తాడు. ఆయనక్కడ.. నేనిక్కడ.. అనుకుంటూ భయంగా కూర్చుంది ఒక స్టూలు మీద.
అంతలో శ్రీ్ధర్ సెల్‌ఫోన్ రింగయ్యింది. ‘‘కుదిరితే ఒక కప్పు కాఫీ.. వీలయితే రెండు మాటలు’’- వెంటనే సెల్ ఆఫ్ చేస్తూ ‘‘ఈ రింగ్‌టోన్ ఒకటి. ఇలాంటివి పెట్టుకునే నన్ను పడేశావ్. ఇంకా ఎంతమందిని పడేస్తావ్?’’ అంది ఫోన్ అందుకుని చూస్తూ రమ.
‘‘ఇదిగో.. నోరు కంట్రోల్‌లో పెట్టుకో. నీ ఒక్కదానే్న భరించలేక చస్తున్నాను. ఇక మరొకటా? బుద్ధుంటే ఆ పని చేయను’’ అన్నాడు తన సెల్‌ను లాక్కుంటూ.
‘‘అంటే నేను నీకంత భారమైపోయానా? అపుడే చెప్పాడు మా డాడీ. వద్దు వాడు నీకు సరిపోడని’’ అంది విసురుగా సోఫాలో కూర్చుంటూ.
‘‘మీ నాన్న మాట వినుండాల్సిందే. పీడా విరగడయ్యేది’’ అనేసరికి ఏకంగా భద్రకాళి అయ్యింది. ‘‘ నేనంటే నీకసలు ప్రేమే లేదన్నమాట. మరెందుకు నా వెంట కుక్కలా తిరిగావు?’’
‘‘తిరిగాను. నువ్వుకూడా నా వెంట తిరిగావు కదా? నీది కూడా కుక్క జాతేనా?’’ అంటూ మాటకు మాట పెరిగిపోతూ, చేతికందినవి విసిరేసుకుంటూ, ఇంటి పరిస్థితిని గందరగోళం మార్చేసారు.
సుశీలమ్మకు ఏమీ తోచడంలేదు. ఎదురుగా ఏడుకొండలవాడి పటాన్ని చూస్తూ వేడుకుంది- ‘‘దేవుడా..! వీరినిద్దరికి పొంతన కుదుర్చు. రోజూ ఈ గోల భరించలేకపోతున్నాను’’ అంటూ.
***
ఉదయం లేవగానే కోడలికి కాఫీ అందించింది. ఆమె వౌనంగా తీసుకుంది. టిఫిన్ బాక్స్‌లో బిరియానీ పెట్టానమ్మా. తిని చూడు. నీ కోసం నేర్చుకుని మరీ చేశానని అంది చేతికి బాక్స్‌ను అందిస్తూ.
‘‘మీరు బిరియానీ చేశారా? ఎలా?’ అంది రమ.
‘‘నీకిష్టమని పుస్తకంలో చదివి చేశాను. తిని చూడమ్మా.. బావుంటే ఇంకాస్త ఎక్కువ చేస్తాను’’ అంది మెల్లగా సుశీలమ్మ.
మారు మాట్లాడకుండా చాలని తలూపి వెళ్లిపోయింది. రమ వెళ్లిన కాస్సేపటికి శ్రీ్ధర్ కూడా బయలుదేరబోయేంతలో..
‘‘శ్రీ్ధర్ ఒక్కసారి ఆగు’’ అంది సుశీలమ్మ.
‘‘ఏంటమ్మా?’’
‘‘మరేం లేదురా… చినికి చినికి గాలివాన అవుతుందిరా. ఆ అమ్మాయి ఏదో అందే అనుకుందాం. వినీ విననట్లు వదిలేయ్. ఒకసారి అంటుంది. రెండుసార్లు అంటుంది. మూడోసారి ఊరుకుంటుందిగా.. ఏమంటావు? ఎక్కడో బయటనుండి వచ్చిన అమ్మాయి. మన పద్ధతులు, మనం ఎలా అర్థం అవుతాము? సంసారంలో ఒకరు కోపగించుకున్నపుడు మరొకరు ఊరుకోవడం ఉత్తమం. అర్థమయ్యిందా?’’ అంది చేతికి మంచినీళ్ళు అందిస్తూ తల్లి.
‘‘ఏం.. నేనే ఊరుకోవాలా? ఆడది తను ఊరుకోవచ్చుగా? తనకే అంత అహంకారముంటే మగాడ్ని నాకెంత ఉండాలి?’’ అన్నాడు విసుగ్గా.
‘‘ఏం చేద్దాం? సంపాదనంటూ వీధుల్లో పడినపుడు ఇక ఆడ, మగ ఏంటి? అంతా సమానమే. ఆర్థిక స్వాతంత్య్రం వచ్చాక ఇపుడు మీరు స్నేహితుల్లా మెలగాలి తప్ప ఇక మగ, ఆడ అనే తేడాలు పెట్టుకోకూడదు’’ అనగానే ‘‘సరేలే, చూద్దాం’’ అంటూ బయలుదేరబోయాడు.
‘‘ఓరేయ్ శ్రీ్ధర్’’
‘‘మళ్ళీ ఏంటి?’’
‘‘మీ నాన్నని గుడికి రమ్మనరా. చూసి చాన్నాళ్లయ్యింది’’ అంది మెల్లగా సుశీలమ్మ.
‘‘అలా అంటే ఎలాగమ్మా? ఈ రోజు ఇంటికి మా ఫ్రెండ్స్ వస్తున్నారు. నువ్వు వంట బాగా చేస్తావని గొప్పగా చెప్పాను. రేపో.. ఎల్లుండో..?’’ నసిగాడు శ్రీ్ధర్.
‘‘అలాగా! అయితే సరేలేరా! మీకు పెళ్ళయ్యాక మీ స్నేహితులకంటూ ఏమీ చేయలేదు. సరే మీరేమి వండమంటారో చెబితే…’’ అంది మెల్లగా ఇక తప్పదన్నట్లు.
‘‘కొడుకు చెప్పిన లిస్టు అందుకుని ఈసురోమంటూ వంటింట్లోకి నడిచింది. ఆడదానికి అందునా ఉద్యోగం లేని ఆడవారికి చచ్చేంతవరకూ వంటిల్లే జీవితం అన్న భర్తమాటలు నిజమేననిపించింది.
***
‘‘ఒరేయ్! చిన్నోడా!’’
‘‘ఆ…! ఏంటి నాన్నా?’’
‘‘ మీ అమ్మను చూడాలని ఉంది.. గుడి దగ్గరకు రమ్మంటే’’ అని నసిగాడు.
‘‘ఈ రోజా..? కుదరదు నాన్నా! ఈ రోజు మీ కోడలు విద్య పుట్టిన రోజు. సాయంత్రం చిన్న పార్టీ అని అందర్నీ పిలిచాను. పిల్లలకు హోంవర్క్ చేయించాలి. సాయంత్రం అంతా చాలా హడావుడిగా ఉంటాము. ప్లీజ్.. మరోసారి..’’ అన్నాడు రిక్వెస్టింగ్‌గా.
‘‘సరేలేరా మరెప్పుడైనా..!’’ అని లోనికి వెళ్లాడు దిగులుగా తండ్రి ఆంజనేయులు.
ఆంజనేయులుకు ఇది కొత్త కాదు. తల్లిని ఒకరు, తండ్రిని ఒకరు ఇంట్లో పెట్టుకుని పోషిస్తామన్నారు కొడుకులిద్దరూ. ఆరు నెలలు దాటాక ఇద్దరూ ఇల్లు మారాలట. అంటే పెద్దకొడుకు దగ్గర ఉన్న తల్లి చిన్నకొడుకు దగ్గరకు, చిన్నకొడుకు దగ్గరున్న తండ్రి పెద్దకొడుకు దగ్గరకు మారాలి తప్ప, ఏ ఒక్కరోజూ- ‘‘మీరిద్దరూ ఎపుడు కలిసి మాట్లాడుకుంటారు?’’ అనే మాటే లేకపోవడం ఇద్దరినీ మరింత కుంగదీస్తోంది. పోనీ విడిగా ఉందామా? అంటే వేలకొద్దీ అద్దెలు కట్టుకునే స్థాయి లేదు. వచ్చే పదివేల రూపాయల పెన్షన్ అన్నింటికి సరిపోదు. ఏదైనా హోంలో చేరుదామంటే ఇద్దరినీ రానియ్యరట. అందులోనూ స్ర్తిలది వేరు, పురుషులది వేరు. అక్కడా ఇదే రాత. విడిగా జీవిద్దామనుకుంటే ఏ క్షణంలో ఏ జబ్బు వచ్చేస్తుందో, అపుడు వారు చేరదీస్తారో లేదో అని సుశీలమ్మ బాధ. ఆమె బాధతో ఇష్టం లేకున్నా భరించక తప్పడం లేదు ఆంజనేయులకు కూడా.
అందుకని ఎప్పుడో ఒక రోజు కుదిరితే మాట్లాడుకుంటూ, పిల్లల విషయాలను చర్చించుకుంటూ గడుపుతారు. వృద్ధాప్యం అంటే- వీరి నడుములేమీ వంగిపోలేదు. అలాగని గట్టిగానూ లేవు. కన్నకొడుకుల ప్రవర్తనతో మనసు మాత్రం కుంగిపోయింది. సరే అనుకుని ఎప్పటికప్పుడు సర్దుకుపోతున్నారు. ఎపుడెపుడు సుశీలను చూడాలా? అని ఆంజనేయులు, భర్తను చూసి ఎంతకాలమయ్యిందో? అని సుశీల జీవితాలను గడిపేస్తున్నారు.
***
రమకు తెలియని ఆవేదనగా ఉంది. ఎంత వద్దనుకున్నా ఏదో వెలితి. శ్రీ్ధర్ ఎంతగా ప్రేమించానన్నాడు? తాను లేకపోతే చనిపోతానని కూడా అన్నాడు. ఇపుడేమో అసలు పెళ్లి చేసుకోకుండా ఉండాల్సిందని అంటున్నాడు. అంత మాట అనడానికి కారణం నేనేనా? పెళ్ళయి ఆరు నెలలు తిరక్కుండానే ఇంతలా పోట్లాడుకుంటుంటే ఇకపై జీవితం? పోనీ విడాకులు తీసుకుంటే?.. అమ్మో! శ్రీ్ధర్ లేకుండా తన జీవితమా? కుదరదేమో! ఒకవేళ అది జరిగినా మళ్లీ పెళ్లి.. మళ్లీ వచ్చేవాడు కూడా ఇలానే ఉంటే? ఇలా వదులుకుంటూ పోవడమేనా జీవితం? నోనో.. అనుకుంటూ తన సెల్‌ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకుంది రమ శ్రీ్ధర్‌కు సారీ చెబుదామని. కానీ… మళ్లీ ఫోన్ తీయకుండా ఉంటే తనకెంత అవమానం? అనుకుని ఆ ప్రయత్నాన్ని విరమించుకుంది. అత్తగారు గుర్తుకురాగానే పాపం..! తనకోసం బిరియానీ నేర్చుకుని వండిందంటే నేనంటే ఎంత ప్రేమో కదా? పైగా నచ్చుతుందో లేదో అనే భయం. నేనే తొందరపడుతున్నానా ఆమె విషయంలో… అనుకుంటూ బస్సులో ప్రయాణమంతా గడిచిపోయింది.
ఇక్కడ శ్రీ్ధర్ పరిస్థితీ అంతే! రమని ప్రేమించి పెళ్లిచేసుకున్నాడు. అపుడు వంట రాదని తెలుసు కూడా. అపుడు రాని కోపం ఇపుడెందుకు వస్తోంది? తనలానే చదువుకుంది. వంట నేర్చుకునే సమయం ఎక్కడుంది? తనకిష్టమని ఈ రింగ్ టోన్ పెట్టుకున్నాడు. ఈ రోజు ఇదే రింగ్ టోన్ తనకింత అసహ్యం అయ్యిందంటే తన ప్రవర్తనే కారణం అనిపిస్తోంది. జీవితమంటే రింగ్‌టోన్ పెట్టుకున్నంత సులభం కాదు కదా? ఛ! పెళ్ళయి ఆరునెలలు తిరగకుండానే ఇద్దరిమధ్య ఇంత అగాధమా? వద్దు. ఇద్దరూ విడాకులు తీసుకుంటే… అమ్మో! రమ లేకుండా తను ఎలా బతకగలడు? ఎన్ని ఏళ్ళు వెంటపడి పెళ్లి చేసుకున్నాడు? ఇపుడు నలుగురిలోనూ నవ్వులపాలు అవ్వడమే కాదు. ఇకపై జీవితంలో ఎవరినీ ఆహ్వానించలేడు. తర్వాత పెళ్లి చేసుకున్నది కూడా ఇలానే ఉంటే? ఇలా కాదనుకుంటూ పోతుంటే ఇక మిగిలేది ఏముంది? అనుకున్న మరుక్షణం వెంటనే చెయ్యి ఫోన్ మీదికి వెళ్లింది. రమకు క్షమాపణ చెప్పాలని.. ఏమో! మళ్లీ ఇదో నాటకమా అంటే? అని అనుకుంటుంది. వెంటనే తల్లికి ఫోన్ చేశాడు. ‘‘అమ్మా! నువ్వు సాయంత్రం రెడీగా ఉండు, గుడికి పంపుతాను’’ అన్నాడు మొదటి మార్పుకు నాంది పలుకుతూ.
***
‘‘బావున్నారా? అరగంట నుండి వేచి చూస్తున్నాను. ఇంత ఆలస్యమైతే ఎలా? అంది మూతిని తిప్పుతూ సుశీల.
‘‘నాకేం గుండ్రాయిలా ఉన్నాను. నువ్వెలా ఉన్నావోయ్ ముసలీ’’ అంటూ నవ్వాడు ఆంజనేయులు.
‘‘అప్పటికి మీరేదో కుర్రాడయినట్లు’’ అంది నవ్వుతూ.
‘‘నేనెప్పుడూ కుర్రాడినే. అసలు మన పిల్లలకు మనం థాంక్స్ చెప్పాలోయ్’’
‘‘ఎందుకూ? మనల్ని ఇలా విడదీసినందుకా?’’ అంది కోపంగా.
‘‘విడదీశారని ఎందుకు అనుకుంటున్నావు? మనల్ని ప్రేమికుల్ని చేశారనుకుని చూడు. వారిమీద నీకు కోపమే రాదు’’ అన్నాడు నవ్వుతూ.
‘‘మనల్ని ప్రేమికుల్ని చేయడమేంటి? విడ్డూరం!’’ అంది చెంపలు నొక్కుకుంటూ.
‘‘కాకపోతే మరేమిటి? నువ్వేమో గుడి దగ్గర ఎదురుచూడటం, నేను కాస్త ఆలస్యంగా వస్తే- ఇంత లేటా? అని నువ్వు అలగటం, నువ్వు ఏదయినా స్వీటు వండితే కొంగులో దాచుకుని వచ్చి నాకివ్వడం, నేను ఏదో ఇవ్వడం.. ఇలా మనల్ని ఏకంగా యాభై ఏళ్ళ వెనక్కు తీసుకెళ్లి డ్యూయెట్లు పాడుకునేలా చేశారంటే- అంతా వారి గొప్పదనమే కదూ?’’ అన్నాడు బిగ్గరగా నవ్వుతూ.
‘‘్ఛ! అవేం మాటలండీ? ఎవరైనా వింటే నవ్విపోతారు’’ అంది సిగ్గుపడుతూ.
‘‘ఇందులో నవ్వుకోవడానికి ఏముందే పిచ్చిదానా? అసలు ప్రతి తల్లిదండ్రులు ఇలా అనుకుంటే అసలు సమస్యే రాదు’’ అన్నాడు ఆంజనేయులు.
ఇందాక బయలుదేరేటపుడు అబ్బాయి అన్నాడు- ‘‘అమ్మా.. ఇకపై మీ ఇద్దరూ కలిసి ఉండేలా ఏర్పాటుచేస్తాము. మిమ్మల్ని విడదీసిన పాపమే మా మధ్య అపార్థాలకు కారణమవుతుందేమో! ఈ విషయం తమ్ముడితో మాట్లాడతా.. ఉన్నన్నాళ్ళు హాయిగా ఉండండ’’ని అన్నాడు. అంతా ఆ ఏడుకొండలవాడి దయ… అంది కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ సుశీల.
‘‘అంత మాటన్నాడా? వాడికెంత ధైర్యం? ఇపుడిపుడే ప్రేమించుకుంటున్న మనల్ని మళ్లీ భార్యాభర్తల్ని చేసేస్తానంటాడా? అందుకు నేనొప్పుకోను… అంతే..!’’ అన్నాడు చిన్నపిల్లాడిలా ఆంజనేయులు.
‘‘మగబుద్ధి పోనిచ్చుకున్నారు కాదు. మనం భార్యాభర్తల స్థాయి నుంచి తల్లిదండ్రుల స్థాయికి ఇపుడు తాతా నానమ్మల స్థాయికి వచ్చాము. ఇంకా మీతో గొడవలంటే నావల్ల కాదంతే..’’ అంటూ ముసిముసి నవ్వులు నవ్వడంతో అక్కడున్న చల్లని వాతావరణంలా వారి మనసులు హాయిగా నవ్వుకున్నాయి.
*

మీకు శ్రీ గురుదేవుల పరిపూర్ణ అనుగ్రహం లభించాలని ఆకాంక్షిస్తూ ,

కుప్పా శ్రీ ఆంజనేయ శాస్త్రి, శ్రీ వేదవ్యాస పాఠశాల, +91-40-6444-8800

’ ‘’కెమోటాలజి పిత’’ కొలచల సీతా రామయ్య-4

అమెరికా ప్రయాణం –ఇంగ్లీష్ ఆయన సాయం

అమెరికా ప్రయాణం అంటే అంత ‘’వీజీ కాదు ‘’.ఇంటినుంచి మద్రాస్ చేరిన రామయ్యగారు ఇదివరకే కలిసిన ఇంగ్లీష్ ఆయన ఇంటికి వెళ్లి తలుపు తట్టారు .రామయ్యగారికి అన్నిటికంటే ఉన్న విద్యా తృష్ణ కు ముచ్చటపడ్డారు .ఆయన స్పష్టంగా అర్హత ఉన్నవాడు తప్పక విజయం పొండుతాడనే నమ్మకం లేదన్నారు .రామయ్యగారి వద్ద ఉండాల్సినంత డబ్బు లేదని తెలిసింది ఆయనకు .కనుక ‘’గర్వం గుర్రానికి’’ కళ్ళెం వేయాలని చెప్పాడు .పులి అవతారం ఎత్తేదాకా జాగ్రత్తపడాలని గుంటనక్కలు ఎప్పుడూ చీకట్లో కనిపించకుండా వెటాడతాయని జాగ్రత్తలు చెప్పారు .నిర్మొహమాటంగా తానేమీ రామయ్యగారి తరఫున వకాల్తా పుచ్చుకోనేవాడిని కానని  ,దానగుణం తనకు లేదని తానూ బ్రిటిష్ వాడినని ,తన పూర్వీకులు సేల్ట్ లను ఓడించిన మొనగాళ్ళని ,తన తాత బెంగాల్ ,మద్రాస్ లను లోబరచుకొన్న లార్డ్ క్లైవ్ సహచరుడని ,అయినా తానూ రామయ్య గారికి ఎందుకు సాయం చేస్తున్నాడంటే తనకు ఆ సామర్ధ్యం ఉండటం వల్లనేనన్నాడు .బెంగాల్ వికసిన్చినట్లే ఇప్పుడు మద్రాస్ కూడా అభివ్రుద్ధిమార్గం లో ఉందని కనుక నాగరికతా విస్తరణలో తనకు ఆనందం ఉందని అన్నాడు .ఒకప్పుడు పకడ్బందీ గా సాగు వ్యవస్థ బెంగాల్ లో ఉండేదని ఈ మధ్య అక్కడికి వెళ్లి చూస్తె అంతా దరిద్రం తాండ విస్తున్నట్లు కనిపించి గుండె చెరురువైన్దన్నాడు. హిందువులను ఏడిపించే ఇంగ్లీష్ వాడికి శాపం తగుల్తుందని ,అందుకే ఈ కొంచెం సాయం చేస్తున్నానన్నాడు

యువభారత్ లో కొత్త యుగం వస్తుందని చెప్పాడు .కొత్త విషయాలెన్నో వచ్చి తలుపు తడతాయన్నాడు .వాటి ఫలితాలను ఎవరు ఎక్కడ ఉన్నా అందుకోవాలి .అలా మేము చేయలేకపోతే వారిని నాశనం చేసిన వాళ్ళం అని పించుకోవాల్సి వస్తుంది .’’నువ్వు నా తలుపు తట్టడం  నూతన భారతం నా ఇంటి తలుపు తట్టినట్లుగా అనిపిస్తోంది .నీకు సహాయం చేయటానికి మరో కారణం’’ నువ్వు నాకు నచ్చావ్’’ .’’అని అభినందించి సిఫార్సు ఉత్తరాలు అందజేశాడు రామయ్య గారికి .

ఈ సంఘటన తర్వాత రామయ్య గారు మనసులో కొంత మధన పడ్డారు .తాను ఈ ఇంగ్లీష్ వాడి దగ్గరకు ఎందుకు బిచ్చం కోసం వచ్చానా అని వితర్కి౦చు కొన్నారు .కాదని సమాధాన పడ్డారు .ఆయన చాలా నిర్మోహ మాటం  గా నిర్దుష్టం గా నిష్కర్ష గా చెప్పినవన్నీ సత్యాలే .ఆయనలో మంచితనం కనిపించింది .దేశం ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలన్నీ ఆయనకు తెలుసునని వాటిని అధిగమించి ముందుకు వెళ్లాలని ఆయన కోరికగా అర్ధం చేసుకొన్నారు .సమస్యలను సామరస్యం తో సానుకూలంగా పరిష్కరించుకోవాలన్నది ఆ ఇంగ్లీష్ ఆయన తత్త్వం గా అర్ధం చేసుకొన్నారు .తాను  ఏమీ తప్పు చేయలేదని తన మార్గం రాజమార్గమేనని నమ్మకం కలిగింది .ఈ బ్రిటిష్ వాడు గర్వాన్ని వదిలేసి చాలా వినమ్రంగా ఉండటం రామయ్యగారిని బాగా ఆకర్షించింది .ఒకప్పుడు తండ్రిగారు తనను ఇంగ్లీష్ యూని వర్సిటీలో ఏమి చదువుకొంటావు అని ప్రశ్నిస్తే తాను ఠక్కున   కేమిస్త్రి, ఫిజిక్స్ ,గణితం అని   జవాబు చెప్పిన మాట గుర్తుకొచ్చింది .హూణులకు అంతటి విజ్ఞానం ఉందా అని తండ్రి ఆశ్చర్య పోయారట .

ప్రయాణ సన్నాహం

ఇప్పటిదాకా ఉన్నమద్రాస్ జీవితం తనకు జాతి వివక్షత గురించి మంచి చెడులగురించి పాఠాలు బోధించింది . ఒక రోజు ఓడరేవు దగ్గర కొందరు మాట్లాడు కొంటు౦డగా దగ్గరకు వెళ్లి విన్నాడు .అందులో ఒక బ్రాహ్మణపండితుడు  ,తెల్లవాళ్ళు ,మాల్గాసీ ,మొదలైన వారున్నారు. ఆ పండిట్ మిగిలిన వారితో కలిసి బీరు కొడుతున్నాడు. అయితే వారు  భేదభావం లేకుండా ఉన్నారని అర్ధమయ్యింది .ఇలా చూడటం ఇదే జీవితం లో మొదటిసారి .అందరూ ఒకే కప్పుతో  మందు కొడుతున్నారు .ఇంక ఎక్కడి డిగ్నటి ?అనిపించింది .

టీచర్ గారి జ్ఞాన బోధ

అక్కడ ఒక టీచర్ కూడా ఉన్నాడు .రామయ్యగారు అతనితో తన అమెరికా ప్రయాణం గురించి చెప్పుకొన్నారు .ఈయన ఏర్పాట్ల గురించి ఆయన తెలుసుకొన్నాడు .’’నాయనా నీ దగ్గర గౌరవం గా ఓడలో ప్రయాణం చేసేంత డబ్బు ఉన్నట్లు లేదు .ప్రయాణం చేయటమేకాడు నాయనా లంచాలివ్వటానికి ,పోలీసులనుంచి, కాపాడుకోవటానికి డబ్బుకూడా సంపాదించుకోవాలి .ఒక ఉపాయం ఉంది చెబుతాను .నేను నావ కెప్టెన్ తో మాట్లాడి ,నీతో కొంత పని చేయించుకొంటూ తీసుకొని వెళ్ళమని నచ్చ చెబుతాను .అలా అమెరికా చేరుకోవచ్చు .ఏదో డబ్బు విపరీతంగా వచ్చి మీద పడుతుంది అని అనుకోవద్దు .అమెరికాలో కూడా నిన్ను విదేశీయుడిగానే చూస్తారు .ఇంగ్లీష్ వారికన్నా ‘’యాంకీలు ‘’పొడిచేసిన్దేమీలేదు .ఒక విషయం గుర్తుంచుకోబాబు ! ప్రజలు కులాల వలన ,రంగు వల్లవిభజింప బడలేదు తెలుసా ?వాలెట్ అంటే జోలె వల్లనే విడగొట్ట బడతారు అని నీతి బోధ చేశాడు .ఇతర ప్రయాణీకులతో కలిసి మెలిసి ఉండు .తెల్ల వారందరూ  శత్రువులు కాదు , నీజాతి వాళ్ళంతా మంచి వారూకాదు అని తెలుసుకో ముందు .కాళీమాత దయ తో ఏదో కొంత సంపాదించుకో .’’అన్నాడు .

పౌరుషం పొడుచుకొచ్చింది రామయ్యగారికి ‘’నా దగ్గర రెండు వేలరూపాయలున్నాయి  నాకు దేవుడిమీద నమ్మకం లేదు తెలుసా ?’’అన్నారు గర్వంగా .అప్పుడాయన నవ్వి మంచిదేనని తనను గురించి అంత గొప్పగా ఊహించుకోవద్దని ,బుర్ర  ,కాళ్ళు  చేతులు సరిగా ఉపయోగించమని చెప్పాడు. స్నేహితులు లేకుండా కూడా  రాణించలేవు అనీ అన్నాడు .అక్కడ అమెరికాలో వాళ్ళ ముందు శాకాహారం తో ఉండగలనా అని ప్రశ్నించారు రామయ్య .అప్పుడాయన ‘’ఇండియా వదిలి వేడుతున్నావు అంటే విశాల హృదయం తో ఆలోచించటం ,ప్రవర్తించటం నేర్చుకో .బృహదారణ్యక లోను ఋగ్వేదం లోను మాంస భక్షణ ఉందన్నాడు .బియ్యం ఉడికిస్తే జీవాన్ని చంపెసినట్లే అలాగే బీఫ్ తినటం కూడా అన్నాడు ఈ మాటలు రామయ్య గారిని ఆశ్చర్య  చకితుల్ని  చేశాయి .మళ్ళీ ఆ టీచర్ ‘’నువ్వు మనుషుల మధ్య జీవిస్తున్నావని గ్రహించు ‘’అన్నాడు .ఇన్ని విరుద్దాల మధ్య ఎటూ తేల్చుకోలేక పోయారు ఆ క్షణాన .

మోసం గురో

ఆ టీచర్ మర్చంట్  షిప్ కెప్టెన్ తో రామయ్యగారికి ముందే చెప్పినట్లు మాట్లాడి ఒప్పించి  ఎక్కిన్చుకోనేట్లు చేశాడు .తనదగ్గరున్న డాలర్లను జాగ్రత్త చేసుకోమన్నాడు .ఇక్కడే రామయ్యగారు పప్పులో కాలేశారు .కెమిస్ట్రీ సబ్జెక్ట్ మీద తనలాగే అభిరుచిబాగా ఉన్న ఒక స్టూడెంట్ కూడా తనతో వస్తానంటే సరేనన్నారు .అతడు ఇతరులతో రామయ్యగారు సంభాషించే అణువులు ,వాటి మార్పులు వగైరా వాటిని వినేవాడు. ఆసక్తి చూపేవాడు ఆతను మలబారీ వాడు గోవాలో పెరిగాడు . కాని అతనికుటుంబం  శ్రీలంక లో ఉంది. ఆతను .కేధలిక్ క్రిస్టియన్ .మద్రాస్ లోని సాన్ తోమే చర్చ్ నుండి యూవివర్సిటిలో చేరినవాడు .చాందస సభావాలు బాగా ఉన్న మలయాళీ అతను .ఆ భాష అంటే రామయ్యగారికి సంగీతం విన్నంత హాయి అనిపిస్తుంది .అ భాష నేర్చుకోవాలని కూడా అనుకొన్నారు .తాను  కొలంబో లో ఎక్కుతానని చెప్పి రామయ్యగారి దగ్గరున్న రెండు వేల రూపాయలను డాలర్లుగా మార్చుకు వస్తానని చెప్పి వెళ్ళాడు .యెంత సేపు చూసినా తిరిగి రాలేదు .అప్పుడు పోర్ట్ లో  టీచర్ చెప్పిన ‘’తెల్లవారంతా శత్రువులుకాదు ,నీవారందరూ స్నేహితులూ కారు’’ అన్నమాట గుర్తుకొచ్చింది .వాడు జంప్ జిలానీ .యూని వర్సిటీలోను , కేథలిక్ మిషన్ దగ్గారా వెతికారు. ఎక్కడా మళ్ళీ  కనిపిస్తే ఒట్టు .ఈ విషయం టీచర్ కు తెలియ జేశారు .ఆయన స్నేహితులనుండి కొలంబో వరకు సరిపడా టికెట్ డబ్బులు వసూలు చేసి ఇచ్చాడు .అక్కడ బహుశా ఆ మలబారీ వాడు కనపడవచ్చని రామయ్యగారి షిప్ నే వాడూ ఎక్కవచ్చని కొంచెం ధైర్యం చెప్పాడు .రామయ్య గారికి ‘’బాన్ వాయెజ్ ‘’చెప్పటానికి ‘’’’నా అన్నయ్య’’ అనంత రామయ్య గారు వచ్చారు .ఇలా చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేకుండా రామయ్యగారు 1921 లో అమెరికా ప్రయాణానికి ఓడ ఎక్కారు ..

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -25-4-15 –ఉయ్యూరు

25-4-15 శనివారం మచిలీపట్నం లో రిటైర్డ్ హెడ్ మాస్టర్ మద్దూరి విశ్వం గారింట్లో ”ప్రధానోపాధ్యాయ మార్గదర్శి ”శ్రీ సోమంచి రామంగారి దంపతులకు మాజీ ప్రధానోపాధ్యాయ బృందం చేసిన సత్కారం .మరియు శ్రీ కోసూరు ఆదినారాయణ గారి జన్మ దినోత్సవ సందర్భంగా ఆదినారాయణ  దంపతులతో బాటు మా దంపతులకూ విశ్వం దంపతుల సన్మానం .

25-4-15 శనివారం మచిలీపట్నం లో శ్రీ కోసూరు ఆదినారాయణ గారి మనవడు – అనిరుద్ ఉపనయన చిత్రమాలిక

24-4-15 శుక్రవారం సాయంత్రం ఉయ్యూరు శాంతినికేతన్ హైస్కూల్ వార్షికోత్సవ సభ చిత్రాలు

కెమోటాలజి పిత’’ కొలచల సీతా రామయ్య-3

మదనపల్లి లో విద్యాభ్యాసం –డిగ్రీ పొందటం

ఉయ్యూరు ఇంట్లో నుంచి అడుగు బయట  పెట్టినప్పుడు ‘’నా పాదాలు తప్పనాకు  తో తోడువచ్చేవారు లేరు ‘’అన్న వైరాగ్యభావన కలిగింది రామయ్యగారికి .తాను సంప్రదాయ కుటుంబం లో నుంచి వచ్చినవాడిని అయినా అన్ని కట్టు బాట్లు త్రెంచుకొంటున్నాననే గుబులు గుండెలో ఎక్కడో ఒక మూల గూడు కట్టింది .మద్రాస్ లో ఆ ఆంగ్లేయునికి ఇంటికి వెడితే మర్యాద పూర్వక స్వాగతమే లభించింది .కుర్రాడు లోలోపల ఇబ్బంది పడుతున్నాడని గ్రహించి ‘’అలంటి కుగ్రామం నుంచి ఇంత దూరం వచ్చావ్.అంటే నూతన భారత ఉషోదయం జరిగిందన్నమాట .ఇండియా జాగృత మౌతో౦దన్నమాట .కాని ఎలా మలచుకోవాలో తెలీని స్తితిలో ఉంది దేశం .పెద్ద చదువులు చదవాలన్న అభిలాషకు నువ్వు మొదలూ కాదు ,చివరివాడివీకాదు.నా మీద ఆశతో వచ్చావు .ఈ సిఫార్సు ఉత్తరానికిమద్రాస్ లో  విలువ ఏమీలేదు .నాకు చేతనైన రీతిలో నీకు సహకరిస్తాను .నువ్వు బాగా చదివే వాడవని అర్ధమైంది .నీకు యూని వర్సిటి లో  ఎక్కడా అన్యాయం జరక్కుండా చూసే పూచీ నాది .నువ్వే కాదు ఏ ఇండియన్ కూడా ఆ కమిటీ దగ్గరకు వెళ్లి మాట్లాడే అవకాశం లేనే లేదు .’’అని నిష్కర్షగా చెప్పాడు .గుండె మీదనుంచి కొంత బరువు దిగిపోయింది రామయ్యగారికి .

మదన పల్లి డాక్టర్ అనిబి సెంట్ నేషనల్ యూని వర్సిటి  లో 1917 లో 18 ఏళ్ళ వయసులో చేరటానికి పెట్టిన పరీక్షలన్నీ బాగా రాయటం తో యూని వర్సిటిలో చేర్చుకొన్నారు .రామయ్యగారికి క్రీడలు అంటే ఆసక్తి బాగా ఉండేది .పరుగుపందెం లో ఎప్పుడూ బెస్ట్ రన్నర్ .అదే జీవితం లోను బెస్ట్ రన్నర్ ని చేసింది .విశ్వవిద్యాలయ  ఎత్లేట్స్ లో అగ్రగామి రామయ్య గారే .ఇవన్నీ ఆయనకు బాగా కలిసి వచ్చాయి .పందాలలోపాల్గొన్నప్పుడు  ‘’పరిగెత్తు ఇంకా బాగా పరిగెత్తు ,విజయం సాధించాలి ‘’అని ప్రేక్షకుల చేసే చప్పట్లు అభినందనలే ఆయనకు ఆశీస్సులయ్యాయి .మంచి రన్నర్ ,లాంగ్  జంపర్ అయిన కోచ్ దగ్గర శిక్షణ పొందారు .యూని వర్సిటీకిపేరు తెచ్చే బాచ్ ని తయారు చేయాలని ఆ కోచ్ ఆరాట పడేవాడు .కాని జీవితం అంటే ఆటలే కాదు అంతకు మించి చాలా ఉందని ఆయనతో రామయ్య అనేవారు .’’sports for me is not the meaning but the poetry of body and movement ‘’అని రామయ్యగారి నమ్మకం .యూని వర్సిటీకి వచ్చింది అంతులేని విజ్ఞాన సంపదను మూట కట్టుకోవటానికేకాని గ్రౌండ్ లో గంతులు వేయటానికి కాదు .ఆ యూని వర్సిటి కేమిస్త్రి కంటే స్పోర్ట్స్ లో ము౦దున్నమాట మాత్రం నిజం .ఆటలతో కాలం వృధా అవుతోంది .లాగి వదిలిన బాణం లక్ష్యం చేరుకొన్నట్లే ఎక్కడికో సుదూర తీరాలకు ఎగిరిపోయి ఏదో ఎవ్వరికీ దక్కనిదాన్ని సాధించాలి .ప్రతి అడుగు జాగ్రత్తగా వేయాలి. అలసత్వం పనికి రాదు .తొందరపడాలి అని అంతరాత్మ ఘోషిస్తోంది .ఒక్కోసారి మనసు నిశ్చేతనమైనప్పుడు ఏదో ఒక అజ్ఞాత శక్తి తన చేయి పట్టుకొని ముందుకు నడిపిస్తుంది అనే బలీయమైన భావం కలిగేది .తాను  ఎంచుకోన్నది రాజమార్గమే ననే నమ్మకం కలిగింది .ఇక వెనకడుగు ప్రశ్నే లేదు. ముందుకే ,మును ముందుకే అనుకొన్నారు .ఆంధ్రాలో అయినా ఇంకెక్కడైనా మనిషి తనంతట తాను బ్రతకలేడు .అనుకోని శక్తులేవో మనల్ని నడిపించిగమ్యం చేరుస్తాయి .నాలుగేళ్ల తరువాత 1921 లో బాచలర్ ఆఫ్ సైన్స్ డిగ్రీ పొందారు రామయ్యగారు .మదనపల్లి లోని ఈ యూని వర్సిటి ఆ తర్వాత మద్రాస్ లోని అడయార్ కు  మారింది .

తండ్రి మరణం –  మలుపు తిరిగిన జీవితం

విదేశాలకు వెళ్లి ఉన్నత విద్య నేర్వాలనే కోరిక మనసంతా నిండి పోయింది .వేరే ఆలోచనే రావటం లేదు .దాని నుంచి తప్పించుకో లేని పరిస్తితి .అందరికంటే తాను భిన్నం అనే భావమూ బాగా ఉంది రామయ్యగారిలో .వెనక్కు మళ్ళని పురోగామి అడుగు వేయాలి .దీనితో జీవితం మలుపు తిరగాలి .ఈ స్తితిలో తండ్రికి బాగాలేదని ఉయ్యూరు నుంచి కబురు తెలిసింది .అప్పుడంటే మద్రాస్ కు నడిచి వచ్చాడుకాని ఇప్పుడా సావకాశం లేదు కదా .స్టీమర్ ఎక్కారు అది నత్త నడక నడుస్తుంటే విసుక్కొన్నారు .మొత్తం మీద ఇంటికి చేరుకొన్నారు అప్పటికే తండ్రి చనిపోయారు ఆఖరి చూపు దక్కలేదన్న బాధ మనసంతా ఉండేది .ఆలస్యం స్టీమర్ వల్లనే అని దాన్ని తిట్టుకొన్నారు .తండ్రి లేకపోయినా ఆయన తాలూకు అనుభూతులు గుండె నిండా ఉన్నాయి వాటినే నెమరేసుకొన్నారు .కానీ తండ్రి మరణించలేదు అనే అనుకొనేవారు తన గుండెల్లో తండ్రి నిలిచే ఉన్నారని మార్గ దర్శకం చేస్తున్నారని భావించేవారు .దినవారాలు అన్నీ శాస్త్రోక్తంగా జరిగిపోయాయి .

‘’ నాఅన్నయ్యతో ‘’ తమ్ముడు సీతారామయ్యగారి సంభాషణ

అన్న అనంత రామయ్య గారినితమ్ముడు  సీతా రామయ్యగారు’’నా అన్నయ్య ‘’అని బహుగౌరవం గా చెప్పుకొనేవారు . ఒక రోజు ఉదయం  అన్న అనంత రామయ్య గారి దగ్గర కూర్చుని  తానుఉన్నత విద్యకోసం ఇండియా వదిలి ఇతర దేశాలకు వెడతానని చెప్పారు .ఎప్పుడు అంటే ఆ రోజే నని స్పష్టం గా చెప్పారు .బ్రాహ్మణుడు సముద్రం దాటి వెళ్ళటమా అని అన్న ప్రశ్నిస్తే మౌనమే సమాధానం .కాని మనసులో తమిళనాడు ఆంధ్రకు విదేశం కాదా ,?ఇప్పుడు ఇరుగుపొరుగు రాష్ట్రాలుగా ఉండటం లేదా?ఇప్పుడు అంతా ఇండియాయే కదా ..ప్రపంచం ఇప్పుడు సంకోచించి పోయి౦ది కదా  .అదంతా ఈ కాలం లో ఒక్కటే అని పిస్తోందికదాఅని తనకు తాను  సమాధానం చెప్పుకొన్నారు ..’’హూణ దేశానికి వెడతావా ?’’ వాళ్ళు కిరాతకులు హంతకులు అక్కడికి వెళ్ళాలా ?అని అడిగితె ‘’నేను వెళ్ళటానికే నిశ్చయించుకొన్నాను .తాసీల్దార్ కావాలనే ఆలోచన నాకు లేదు. సైంటిస్ట్ కావాలన్న తపన నాలో ఉంది .అయినా తెల్లవారందరూ హూణులు కారు .’’అని నెమ్మదిగా నిర్భయం గా నిస్సంకోచంగా చెప్పేశారు .’’వాళ్ళు నిన్ను కుక్కలాగా చీదరించుకొంటారు ,ద్వితీయ శ్రేణి పౌరునిగా అవమాన పరుస్తారు .హూణులంటే హూణులే .మనకు గొప్ప సంస్కృతీ సంప్రదాయం ఉంది అవన్నీవదిలేసి  అక్కడికి వెడితే మట్టిలో కలిసిపోతాయి .నువ్వు వెళ్ళద్దు .నీకు నా ఆశ్రీర్వాదం ఉండదు ‘’అన్నారు అంతకంటే తీవ్రంగా అన౦త రామయ్యగారు .చీకటి పడింది. మళ్ళీ అన్నగారిని చేరి నిలబడే తాను  వెళ్లి పోతున్నానని తేల్చి చెప్పేశారు .ఆయన ఏమంటారో నని వొణుకు వస్తోంది .ఆయన వెళ్ళద్దు కూచోమని చెయ్యిపట్టుకోని కూచో పెట్టారు .

తండ్రికి ముందే తెలిసిన కొడుకు జీవితం

అన్న అనంత రామయ్యగారు శాంతంగా ‘’ఇలా జరుగుతుంది అని నాకు తెలుసు .మనకుటుంబం లో నువ్వొక్కడివే వరప్రసాదివి లేక శాపోపహతుడవు .నువ్వు ఈ లోకానికి చెందిన వాడివి కావని నాన్న గారు నిన్ను అమితంగా ప్రేమించారు .నాకూ అలానే అనిపిస్తోంది .నీ చిన్నతనం లోనే నాన్నగారు కృష్ణ స్వామి  అనే జ్యోతిశాస్త్ర వేత్త దగ్గర నీ జాతక చక్రం వేయించారు .నిన్ననే నాకు ఆ జాతక చక్రం కనపడింది .అది చాలా భయంకర సత్యాలు చెప్పింది .’’అని చెప్పి  తల అడ్డంగా ఆడించారు వెళ్ళ వద్దన్న భావం తో ..దాన్ని తమ్ముడు సీతారామయ్యగారికి ఇవ్వటానికి అసహ్యమేసింది ఆయనకు .ఆయనా తట్టుకో లేక పోతున్నారు .లాల్ గోవింద్ మొండిపట్టుదల చిన్నప్పటి నుండి తెలిసిన వారేకదా .తాపీగా తమ్ముడితో ‘’జాతక చక్రం వేయించాటానికన్నా ముందే నాన్నగారికి నీ సంగతి బాగా తెల్సు . నువ్వు ఈ దేశం వదిలి వెళ్ళిపోతావని ఒక్కసారి మాత్రమే వచ్చి కనిపిస్తావని తెలుసు .ఇదిగో నీ కోసం రెండు వేల రూపాయలు దాచి ఉంచారు .నీకు ఇవ్వమన్నారు ‘’అన్నారు .

నోటి వెంట మాట రావటం లేదు రామయ్యగారికి .తన కోసం తండ్రి అంతటి త్యాగం చేశారా అని పించింది .తన గురించి అన్ని విషయాలు తెలుసుకోన్నారా అని ఆశ్చర్యమేసింది .తండ్రిపై   ఆరాధనాభావం మరింత పెరిగింది .ఏ దేశానికి వెడతావు అని అడిగితె అమెరికా అని చెప్పారు. ముందు కెమిస్ట్రీ కి నిలయమైన జెర్మని  వెళ్లాలని ఉంది  .కాని ప్రస్తుత పరిస్తితులలో అక్కడ జనాలకు తిండి కూడా దొరకటం లేదు .తిండి లేకపోతే  స్పోర్ట్స్ మన్ అయిన తాను  బలహీనుడి నౌతాననే భయమేస్తోంది ‘’అన్నారు .మళ్ళీ అన్నగారు ‘’ఎప్పుడు నీ ప్రయాణం ?’’అని అడిగితె ‘’ఇప్పుడే ‘’అని ఠక్కున సమాధానం చెప్పారు .’’దేవతలు నిన్ను క్షమించర్రా’’అన్నగారి చివరి హితావు లాటి హెచ్చరిక .ఇద్ద్దరిమధ్య సుదీర్ఘ మౌనం రాజ్యమేలింది .అప్పుడు అన్నగారు చొరవ తీసుకొని ‘’ఇంతదాకా  వచ్చింది కనుక నాన్న చెప్పినవి అన్నీ చెప్పేస్తాను విను .’’నువ్వు కులాన్ని వదిలేయాలి .ఇదే ఆత్మ స్వాతంత్రానికి మొదటి మెట్టు .సంప్రదాయాల్ని పెద్దలను సారించిన పద్ధతుల్ని విసర్జించాలి అప్పుడే ఆయన మనసుకు శాంతి ,ఆనందం .సంతోషంగా ఉండటమే కాదు దీవి౦చె వారి సంతోషాన్ని కూడా చూడాలి ‘’అని చివరిమాటగా అనంత రామయ్య గారు బోధించారు .అమాంతం ‘’నా అన్నయ్య ‘’అని చెప్పుకొనే అన్న గారు అనంత రామయ్యగారి రెండు పాదాలకు వంగి రామయ్య గారు నమస్కరించారు .చలించిపోయారు అన్నగారు .తమ్ముడు దూరమవుతున్నాడనే బాధ ,బెంగా ఆయన్ను నిలవ నీయటం లేదు .

ఆచరించాల్సిన మూడు సూత్రాలు

తమ్ముడిని అప్యాయం గా దగ్గరకు తీసుకొని ‘’ఇందాక చెప్పిన మాటలేకాదు –నాన్న గారు కొన్ని ఆజ్ఞలు జారీచేశారు .వీటిని నువ్వు ఆచరి౦చకపోయినా ఫవాలేదు కాని ‘’మూడిటిని’’మాత్రం తప్పకుండా ఆచరణలో పెట్టమని నాన్నగారు చెప్పమన్నారు .1-మద్యం తాగరాదు 2-పొగ త్రాగరాదు 3-తెల్లజాతి అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకో కూడదు ‘’అని తెలియ జేశారు .వాటిని తాను  మనస్పూర్తిగా అంగీకరించి త్రికరణ శుద్ధిగా అమలు చేస్తానని హామీ ఇచ్చారు .తానూ వాటిని పాటిస్తున్నాననీ  కాని తనకు దేవునిపై నమ్మకం లేదని చివరిమాటగా అన్నగారు మనసులోని మాట తమ్ముడికి చెప్పి ఆశీర్వ దించి విశాల విశ్వం లోకి సీతారామయ్యగారిని పంపించేశారు . నిజమే అనంత రామయ్యగారి ముఖాన వీబూది కాని బొట్టు కాని ఎప్పుడూ పెట్టుకోగా నేనెప్పుడూ చూడలేదు నాకు ఆశ్చర్య మేసేది .ఆయన నిరీశ్వర వాదికాదు  .లోకాతీత ఉత్తమ భావాలున్న ప్రజ్ఞా మూర్తి .బ్రహ్మ జ్ఞాని అనంత రామయ్యగారు .అలాంటివారికి ఈ   భౌతిక జంజాటాలు అక్కర్లేదు .

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -24-4-15 –ఉయ్యూరు