సింఫనీ మాంత్రికుడు బీథోవెన్ -8

   1809 లో వియన్నా లో మళ్ళీ గందర గోళ పరిస్తితులేర్పడ్డాయి .మళ్ళీ వియన్నాపై విరుచుకు పడ్డాడు నెపోలియన్ .మే పదకొండున సిటీ అంతా బాంబుల దాడితో దద్దరిల్లి పోయింది .బులెట్లు ఇళ్లల్లోకి దూసుకోచ్చాయి .మర్నాడే సిటీ ని నెపోలియన్ ముట్టడించాడు .అప్పుడొక ఫ్రెంచ్ జెంటిల్మన్ బీథోవెన్ ను ఒక లాడ్జి లో చూశాడు .అతని ఆకారాన్ని ‘’A very ugly man ,visibly in bad temper ‘’అని వర్ణించాడు దిండ్ల ను  తల మీద పెట్టుకొని ధ్వని చెవుల్లో ప్రవేశించ కుండా కూర్చున్నాడట .ఎలాంటి హీన స్తితిలో ప్రపంచ ప్రసిద్ధి చెందిన సంగీత సృష్టి కర్త ఉంటున్నాడో ఆయన చూసి కలత చెందాడు .చిన్న గది ,వెలుతురు లేదు .మురికి కూపం .దుమ్ము పేరుకు పోయింది గది అంతా .ఎక్కడ పడితే అక్కడ నాచు ,పుట్టగొడుగులు పెరిగి పోయి ఉన్నాయి .మంచం కింద నీళ్ళు నింపని కుండ ,రాత్రిళ్ళు తినేసి వదిలేసినఎంగిలిపల్లాలు కుర్చీ చుట్టూ ఉన్నాయి .ఇదంతా చూసి ఆ జెంటిల్మన్ విచలితుదయ్యాడు .

               సంగీత వ్రుత్తి అంటే విసుగెత్తుకోచ్చింది బీథోవెన్ కి .పల్లెటూరికీ వెళ్ళలేక పోయాడు .ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వానికి ప్రజలంతా‘’క్రిప్ప్లింగ్ టాక్సులు’’ కట్టాల్సి వచ్చింది .ఒక ఏడాది గది చేసరికి పరిస్తితులు కొంత చక్క బడ్డాయి .చక్ర వర్తి కి ఉన్న 18 ఏళ్ళ కూతురు మేరీ లూసీ తొందర పడి ,అప్పటికే భార్య జోసేఫీన్ కు విడాకు లిచ్చేసిన నెపోలియన్ ను పెళ్ళాడింది .దానితో ఆస్ట్రియా ఫ్రెంచి  దేశాల మధ్య శాంతి ఒప్పందం కుదిరింది .

            బీథోవెన్ తన అయిదవ పియానో కన్సేర్టో పూర్తి చేసి ,ఆర్చ్ డ్యూక్ రుడాల్ఫ్ కు అంకిత మిచ్చాడు .The harp string quartet మొదలైన అనేక పియానో సొనాటా లను ‘’ఫేర్ వెల్ ‘’ను చేశాడు .ఆర్చ్ డ్యూక్ దేశం వదిలి ప్రవాస జీవితం గడిపి మళ్ళీ 1810 జనవరిలో తిరిగి వచ్చాడు .అప్పుడే పైన చెప్పిన సంగీత కూర్పు అంతా చేశాడు బీథోవెన్ .

                తాను రాసిన చాలా వాటిని ముద్రించాడు .ఇందులో కొత్త సిమ్ఫనీలు చాలా ఉన్నాయి .ఇంకో సెల్లో సొనాటా ,పియానో త్రయో సెట్లు కూడా చేశాడు .ఆయనకు నమ్మకమైన ముగ్గురు పాట్రాన్ లు బీథోవెన్ నుండి ఇంకా విలువైన వాటిని ఆశిస్తున్నారు .

                         అమర ప్రేయసి –ప్రేమికుడు

           బీథోవెన్ కచేరీలపై పెట్రాన్ లకు నిరాశ గానే ఉంది .ఇంకా ఏదో చేయాలి అతను అని ఆదుర్దా గా ఉన్నారు .అప్పటికే బీథోవెన్ అలసి పోయాడు .డబ్బు పై చింత ఎక్కువైంది .ఇప్పటి నుండి దృష్టిని సంగీతం మీద కాక మిగిలిన విషయాల పై కేంద్రీకరించాల్సి వచ్చింది ఆయనకు .

             1809 లో జెర్మనీ ప్రముఖ కవి రచయిత నాటక కర్త ‘’గోథే’’రాసిన Egmont ‘’కు సంగీతం చేయమని ఆహ్వానం వచ్చింది బీథోవెన్ కు .ఇదొక ఫ్లేమిష్ జెనరల్ కధ .దేశాన్ని రక్షిస్తూ యుద్ధం లో మరణించిన వీర జవాన్ గాధ. .కధ చాలా ఉదాత్త మైంది .తను చేయ తగినది కూడా .ఆ కధ తన జీవితానికీ వర్తిస్తుందని తలచాడు .అందుకే ఆనందం గా ‘’I wrote purely out of love for the poet Gothe ‘’అను కొన్నాడు .దీనికి మూజిక్ చెయ్యటానికి తనకేమీ డబ్బు ఇవ్వక్కర్లేదనీ చెప్పాడు .మొదటి ప్రదర్శన 15-6-1810 తర్వాత బీథోవెన్ కి ఇంకో సమస్య వచ్చిమీద పడింది . .తాను పియానో పీస్ రాసిన డాక్టర్ గారి మేన కోడలితో ప్రేమ లో పడ్డాడు .పాపం ఆమె తిరస్కరించింది .అప్పటికే ఈ సంగీత సామ్రాట్ కు 40 ఏళ్ళు వచ్చాయి .తాను వలచిన పెళ్ళి కూతురు దొరక లేదీ ముసలి పెళ్ళి కొడుక్కి .

              1811 లో బీథోవెన్ డాక్టర్ Bohemian spa of tepliz లోని నీటిని త్రాగమని సలహా నిచ్చాడు .అలా చేస్తూ అక్కడే king Stefen ,The ruins of Aethens అనే రెండు నాటకాలకు సంగీతం చేశాడు .వియన్నా తిరిగి వచ్చి మరో రెండు సిమ్ఫనీలు no.7 –A -minor ,లో no.8 F.లో చేశాడు .ఈ రెండు ఒకదానికొకటి విభిన్నమైనవి .మొదటిది సంబరాల పండగ –Joyous celebration –in dance rhythms , -రెండోదిచిన్నది క్లాసికల్ మోల్డ్ లో చేసింది .ఎనిమిదో సింఫనీ పై పని చేస్తుండగా ,మళ్ళీ టేప్లేజ్ వెళ్ళి వచ్చాడు .అక్కడే గోథే ను కలిసి సంబర పడ్డాడు .బీథోవెన్ పరిస్తితికి ఆ మహా కవీ,రచయితా జాలి పడ్డాడు .’’I have never seen a more energetic or intense artist ‘’అని మెచ్చుకొన్నాడు .I understand very well how strange he must seem to the world ‘’అన్నాడు గోథే .6-7-1812 –  బీథోవెన్ఒక అజ్ఞాత ప్రేయసికి అపూర్వ మైన ఒక ఉత్తరం రాశాడు .కాని దాన్ని పోస్ట్ చేయలేదు .దీన్ని’’ unfinished ,passionate declaration of love to an unknown woman whom Beethoven caalls ‘’the immortal beloved ‘’అన్నారు విశ్లేషకులు .ఇందులో ఆమెను చాలా కాలం నుండి ప్రేమించి ఆరాదిస్తున్నట్లు ,ఇద్దరు హాయిగా కలిసి కాపురం చేదామనే ఆలోచనా తెలియ జేశాడు .ఇంతకీ ఆ ఊహా  ప్రేయసి ఎవరో ఎవరికీ ఇంత వరకు తెలియ లేదు .అయితేAtonie Brentasno అనే వియన్నాకు చెందినా అరిష్తో క్రాటిక్ లేడి అయి ఉండవచ్చు అని బీథోవెన్ జీవిత చరిత్ర కారులు ఊహించారు .ఆమె 1809-12మధ్య’’ ఫ్ఫ్రాంక్ ఫర్ట్ ‘’లోని ఒక బిజినెస్ మాన్ ని వివాహం చేసుకొన్న ఆవిడ గా భావించారు .ఆమెను బీథోవెన్ మళ్ళీ చూడనేలేక పోయాడు .తన ప్రసిద్ధ పియానో కాన్సేర్ట్ లలో ఒక దాన్ని Diabelli Variations పేరఆమెకు అంకిత మిచ్చి తన అమర ప్రేమను చాటుకొన్నాడు .అందుకే వీరిద్దరూ అమర ప్రేయసి ప్రేమికులు లేక అజ్ఞాన ప్రేయసి ,సంగీత విజ్ఞాన సింధువు  అని పించుకొన్నారు .

                సశేషం

             మీ—గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –29-1-13-ఉయ్యూరు

 

 

సాహితీ కలహ భోజనాలు!
– మువ్వల సుబ్బరామయ్య

ఇందు గలదు అందు లేదని సందేహము వలదు, రగడ ఎందెందు వెదకి తొంగి చూడగా.. పూర్వం పండిత ప్రకాండుల సాము గరిడీలకు సాహిత్య పత్రికలు తాలింఖానాలు అయినాయి. పరస్పర దూషణ సాహిత్య విమర్శగా చెలామణి కాసాగింది. నెల్లూరు మండలంలో తొలి తెలుగు పత్రిక పూండ్ల రామకృష్ణయ్య ‘అముద్రిత గ్రంథ చింతామణి’. రామకృష్ణయ్య ఒకవైపు పత్రికను నడుపుతూ, మరొకవైపు తాళపత్ర గ్రంథాలను సేకరించి, పరిష్కరించి పుస్తక ప్రచురణ చేస్తూ వచ్చారు. మిత్రావింద పరిణయము, హరిశ్చంద్ర నలోపాఖ్యానము, వసుంధరా పరిణయము, యాదవ రాఘవ పాండవీయము మొదలైన ప్రాచీన గ్రంథాలను పరిష్కరించి, చక్కని పీఠికలు చేర్చి అచ్చువేశారు.

ఈ విధంగా అముద్రిత గ్రంథాలను ముద్రించడమనే తమ పత్రిక ప్రధానాశయాన్ని సార్థకం చేసుకున్నారు. రామకృష్ణయ్య చాటు పద్యాల సేకరణపై మంచి ఆసక్తి. వందకు పైగా చాటు పద్యాలు సేకరించి అముద్రిత గ్రంథ చింతామణిలో ప్రచురించారు. వాటిలో కొన్ని వేటూరి ప్రభాకరశాస్త్రి సంకలనంలో కొన్ని దీపాల పిచ్చయ్యశాస్త్రి సంకలనంలో చోటుచేసుకున్నాయి. కాని పూండ్ల వారిని చాటు పద్య సంకలనకర్తగా ఇద్దరూ స్మరించలేదు.

అముద్రిత గ్రంథ చింతామణి పత్రిక పేజీలలో మండపాక పార్వతీశ్వర కవి పద్య మాలికలు నాలుగోవంతు ఉండేవంటే అతిశయోక్తి కాదు. పార్వతీశ్వర కవికి, పూండ్ల వారికి తటవర్గ బిందు పూర్వక యతి విషయంలో అభిప్రాయ భేదం వచ్చి వారి మిత్రత్వానికి భంగం కలిగింది. కొక్కొండ వెంకటరత్నం ‘బిల్వేశ్వరీయాన్ని’ రామకృష్ణయ్య ఎంతో సహృదయంతో సమీక్షించినా, ముందుగానే తమకు కలిగిన సందేహాలను కొక్కొండ వారి సముఖంలో వినిపించగా, ఏ సమాధానం చెప్పక పరుషంగా ‘సంజీవని’ పత్రికలో కొక్కొండ వారు సమాధానం చెప్పడంతో అది పెద్ద యుద్ధంగా మారింది.

వేంకట రామకృష్ణ కవులు (జంటకవులు) ఓలేటి వెంకటరామశాస్త్రి, వారి మేనత్త కొడుకు వేదుల రామకృష్ణ. వీరిద్దరూ పిఠాపురం మహారాజా రావుసూర్యారావు ఆస్థాన కవులుగా ఉండేవారు. ఈ కవిద్వయం, తిరుపతి వేంకటకవులనే (చెళ్ళపిళ్ళ వేంకటశాస్త్రి, దివాకర్ల తిరుపతిశాస్త్రి) జంటకవులతో హోరాహోరి కవిత్వ యుద్ధం చేశారు. దాంతో కొంత సాహిత్యం వెలువడింది. తిరుపతి వేంకటకవులు- పాశుపతము, గీరతము, బిడాలోపాఖ్యానం అనే గ్రంథాలను; వేంకట రామకృష్ణ కవులు- కోకిలా కాకము, శృంగభంగము, శతఘ్ని అనువానిని వెలువరించారు.

తిరుపతి వేంకటకవులు ‘పాండవాశ్వమేధ’ నాటకం ప్రచురిస్తే, వేంకట రామకృష్ణ కవులు దానిలో నూరు తప్పులను చూపిస్తూ ‘శతఘ్ని’ అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించారు. దాంతో యుద్ధం ముమ్మరమైంది. తిరుపతి వేంకటకవులు ‘పాశుపతం’ అనే సమాధానాన్ని ప్రయోగించారు. అలాగే ఖండన ముండనములు, మండన ముండనములు బయలుదేరాయి. ఈ సాహిత్య సమరాన్ని పాఠకులు ఆనందించారు. అయితే ఈ యుద్ధం లో ఎవ్వరూ ఓడనూ లేదు, గెలవనూ లేదు.

తిరుపతి వేంకట కవులు ‘శ్రవణానంద’, ‘పాణిగ్రహీత’ రచనలు చేయగా, వాటిని చదివి శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి ‘పాణి గ్రహీతా శ్రవణానంద శృంఖల’ అనే విమర్శ వ్రాసి ప్రకటించారు. అప్పుడు వారి గురువులు వేంకట రామకృష్ణ కవులు ‘వ్రాత ప్రతి అయినా చూపించకపోయావే’ అని కోప్పడ్డారు శ్రీపాదను. వేంకట రామకృష్ణ కవులే వ్రాసి, శిష్యుడి పేరు పెట్టారని సాహితీ లోకంలో ప్రచారమైంది. చెళ్లపిళ్ల వేంకటశాస్త్రి శ్రీపాద సుబ్రహ్మణశాస్త్రి మీద ‘శృంఖలా తృణీకరణం’ అనే విమర్శ వదిలారు. శ్రీపాద దానిమీద ఖండన రాయడానికి పూనుకుని ‘గళహస్తిక’ రచించారు. గురువులిద్దరికీ చూపించారు.

రామకృష్ణశాస్త్రి పూర్తిగా చదివి, నిలువుగా రెండు చీలికలు చేశారు. ‘భేష్ మంచి పనిచేశా’వన్నారు వేంకట రామశాస్త్రి. ‘తిరుపతి వేంకటకవులు వయసులో మనకంటే చాలా పెద్దలు. మీరింకా చాలా రచించవలసి వుంది. మీకూ వారికీ కూడా ఇప్పుడిది హద్దు. మాది కలహం. ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే సంకుల సమరం. సత్యానికీ, భుక్తానికీ సంబంధించిందది. ఆక్రమణకూ ప్రతిఘటనకూ సన్నాహం ఇక్కడ. ఒక విధంగా మాకూ మాకూ జీవన్మరణ సమస్య ఇది. విమర్శతో ప్రారంభం కాలేదిది. విమర్శతో ఆగదు. విమర్శ ఇక్కడ ఒక ఆయుధం. అంతే. మీ సంగతి ఇలాంటిది కాదు’ అని నచ్చచెప్పారు శ్రీపాదకు.

కాకినాడలో శ్రీపాదకు తిరుపతిశాస్త్రి తటస్థపడి, ఫలానా అని తెలుసుకుని ‘అయితే మా శత్రుకోటి వారన్నమాట. కాదు, కాదు. మా పొరపాట్లు చూపించినవారు మిత్రకోటి వారవుతారుగాని, శత్రుకోటివారెలా అవుతార’ని హుందాగా అన్నారు. కాని రాజమండ్రిలో ఎదురైన చెళ్లపిళ్లవారు మాత్రం నోరు చేసుకున్నారట! శ్రీపాద మాటల్లో- “మీరేనా శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి గారంటే?’ అంటూ ఎర్రవాలువా భుజాన వేసుకున్న వారెవరో వస్తున్నారు నాకేసి. ‘నేను చెళ్లపిళ్ల వెంకటశాస్త్రిని లెండి’ అంటూ దగ్గరకి వచ్చారు. ‘నమస్కారం’ అన్నాన్నేను.

ఆశీర్వదించలేదు సరికదా, తిట్లకు లంకించుకున్నారు వెంకటశాస్త్రిగారు. తెల్లపోయా నేను. ఇంతలో చాలామంది చేరారక్కడ. అటూ ఇటూ రోడ్డున వెళ్లేవారున్నూ ఆగిపోయారు. అలా తిడుతూనే ఉన్నారు వెంకటశాస్త్రిగారు. మరోమాట లేదు. ఇక లాభం లేదని నేనూ ప్రారంభించాను. తిట్టుకు తిట్టు. ‘నా పుస్తకాలను విమర్శిస్తావా?’ అని వారి దబాయింపు. ‘ఆకాశం నుంచి వూడిపడ్డాయా నీ పుస్తకాలు, మహా..’ అంటూ నా బుకాయింపు.

‘సభ చేస్తాను వస్తావా?’ అనడిగారాయన. ‘మగతనం వుంటే చెయ్యవలసిన పని అదీ. ఈ తిట్లేమిటి క్షుద్రజాతి మనిషిలాగ?’ అని బదులడిగాన్నేను. ‘ఊరుకోండూరుకోం’డంటూనే వున్నారు అక్కడ చేరిన వారు ఇద్దర్నీ. ‘ఇదేమిటో చూశావా?’ అంటూ కాలెత్తి చూపించారు వెంకటశాస్త్రిగారు. ఎడమకాలి చెప్పులాగే మాట్లాడాన్నేను ‘సరదాగా వుంటే రా…’ అంటూ. అప్పటిదాకా చూస్తూ వింటూ వద్దు వద్దంటున్నవారల్లా అక్కడ మూగి వుండిన వారిలో కొందరాయన్నటూ, మరికొందరు నన్నిటూ లాగేశారు ‘తప్పు తప్పంటూ”… అని ‘అనుభవాలు-జ్ఞాపకాల్లో’ వివరించారు శ్రీపాద.

పెండ్యాల వేంకట సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి 1923లో మహాభారత చరిత్ర ప్రథమభాగం అనే విపుల పరిశోధన, విమర్శనాత్మక గ్రంథమును వ్రాసి, ప్రకటించారు. 1933లో ద్వితీయ ముద్రణ పొందింది. దీనిని వ్యతిరేకించినవారిలో ముఖ్యులు శ్రీపాద కృష్ణమూర్తి, వారణాసి సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి. కృష్ణమూర్తి, పెండ్యాల పత్రికలలో ఒకరిమీద ఒకరు ధూషణ వాక్యాలతో వ్యాసాలు వ్రాసి, చివరకు కోర్టుకెక్కారు. దీనిని విచారించిన రాజమండ్రి స్పెషల్ ఫస్ట్‌క్లాస్ మాజిస్ట్రేట్ చెరి ఇరవై రూపాయలు జరిమానా విధించారు. కందుకూరి వీరేశలింగం రచన ‘మహారాణ్య పురాధిపత్యము’ ఆక్షేపగర్భ నాటకము. పంచతంత్రములోని కథ దీనికి మూలాధారము. సంఘములోని వివిధ దురాచారాలను రూపుమాపించాలనే ముఖ్యోద్దేశంతో వీరేశలింగం వినోదకరంగా రచించారు. కాని ఇది తమని ఉద్దేశించి వ్రాశారని ఏలూరి లక్ష్మీనరసింహం ఆయనపై అభియోగం తెచ్చారు.

వీరేశలింగం వివిధ సందర్భాలలో ధర్మార్థ, నీతి సత్యం, అహింస, ఆత్మ మొదలైన వివిధ విషయాలపై వ్రాసిన వ్యాసాలను సంకలనం చేసి ‘ఉపన్యాస మంజరి’ అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించారు. ఈ పుస్తకాన్ని కాశీభట్ట బ్రహ్మయ్యశాస్త్రి ‘ఉపన్యాస మంజరీ విమర్శనం’ అనే పేరుతో దుయ్యబట్టారు. సాంఘిక దురాచారాలను, మూఢవిశ్వాసాలను తూర్పారపట్టే ‘రాజశేఖర చరిత్ర’ను వీరేశలింగం రచిస్తే, ‘వివేక చంద్రికా విమర్శనం’ పేరుతో ఏడు వ్యాసాలలో బ్రహ్మయ్యశాస్త్రి విమర్శించారు. శ్రీపాద కృష్ణమూర్తిశాస్త్రి ‘లొడా రి బుచ్చిగాడు’ అని వ్రాసిన ప్రహసనం చిలకమర్తి లక్ష్మీ నరసింహం మీద అని చెప్పుకుంటారు. వేదం వెంకటరాయశాస్త్రి కొక్కొండ వెంకటరత్నం పంతులుతో ఎంత హోరాహోరీ పోరు సలిపారో, అలాగే వ్యవహారిక వాదులపైన కూడా విరుచుకుపడ్డారు.

ఒకసారి సురవరం ప్రతాపరెడ్డి ‘జంగములు బ్రాహ్మణులు కారు’ అనే వ్యాసాన్ని వ్రాసి ‘గోలకొండ’ పత్రికను శిఖరానికెక్కించారు. దానిని చదివిన చిదిరెమఠం వీరభద్రశర్మ అరికాలి మంట నెత్తికెక్కింది. వాదోపవాదములు, ఖండన ముండనములు, తర్జన భర్జనలు చెలరేగినవి. రచన చేయగలిగిన దిగ్దంతులంతా తమ సునిశిత భావశరపరంపరలచే ప్రతికక్షుల వాదాంశాలను పూర్వపక్షం చేయడానికి కృతనిశ్చయులై రంగంలోకి దూకారు. అవి వాదోపవాద రూపంలో వికసించిన రసఝరులు, వక్రోక్తులు, వ్యంగ్యాలు, ధ్వనులు, ధ్వనాభ్యాసాలు. ఎన్నో ఛలోక్తులతో నిండిన ఆ వ్యాస పరంపరలు చదివి పాఠకుల హృదయాలు తన్మయత్వంలో తేలాయంటే అతిశయోక్తి కాదు. అలా వారాల తరబడి సాగిన వారి వాదోపవాదముల ఫలితంగా జంగములకు బ్రాహ్మణ శ్రేణి దొరికిందో లేదో కాని, ‘గోలకొండ’ ప్రాచుర్యం పెరిగింది.

గడియారం వెంకట శేషశాస్త్రి రచించిన ‘శివభారతం’ మహాకావ్యం యావదాంధ్రలో పేరెన్నిక గన్నది. ఆరు ముద్రణలకు నోచుకున్నది. ఆయనకు ఆర్థికంగా అనుకోని లబ్ది చేకూర్చింది. హైస్కూలులో హిస్టరీ మాస్టారు చెరుకుపల్లి సుందరరామయ్యకు శాస్త్రితో చాలా మైత్రి ఉండేది. ఆయన ‘శివాజీ చరిత్ర’ వ్రాయి, నేను ఇంగ్లీషు గ్రంథాలు చదివి కథను రాసి ఇస్తాను అని చెప్పారు. ఒక విధంగా ఇతివృత్తం సిద్ధమైంది. శాస్త్రి తన ఉద్యోగానికి సెలవుపెట్టి, స్వగ్రామం చేరుకున్నారు. తమ పొలంలో గుడిసె వేసుకుని అక్కడనే వుంటూ మహాకవిత్వ దీక్షను పట్టినారు. కావ్యం రసభరితంగా పూర్తి అయింది. దానికి ‘శివభారతం’ అని పేరు పెట్టారు.

వెలువడిన వెంటనే గ్రంథావిష్కరణ సభ ఘనంగా జరిగింది. రాళ్లపల్లి అనంతకృష్ణశర్మ, చిలుకూరి నారాయణరావు, జొన్నలగడ్డ సత్యనారాయణమూర్తి ఈ కావ్యం మీద ప్రశంసావృష్టి కురిపించారు. వెంటవెంటనే నాలుగు ముద్రణలు పొందింది. కథను సమకూర్చినందుకు సుందరరామయ్యను శాస్త్రి శివభారతం అవతారికలో బాగా పొగిడి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకున్నారు. ఆయనా సంతోషించారు. అయితే నాలుగు ముద్రణల తర్వాత ఆయనలో స్వార్థం చెలరేగింది. శివతాండవం కర్తృత్వంలో తనకూ భాగస్వామ్యం వుందని సుందరరామయ్య వాదం లేవనెత్తారు. అసూయాపరులు కొందరు ఆయనకు తోడైనారు. శివభారతం మీద దుమ్మెత్తి పోస్తూ పత్రికలలో వ్యాసాలు ఖండనలూ ప్రకటించబడినాయి. శాస్త్రి నిగ్రహించుకున్నారు. శాస్త్రి శిష్యులు వ్యాసాలను ఖండిస్తూ వ్రాశారు.

సుందరరామయ్య విశ్వనాథ దగ్గరికిపోయి ‘నాకు న్యాయం చేయండి’ అని అడిగారు. అందుకాయన ‘నేను ఒక కథ ఇస్తాను. దాన్ని కావ్యంగా రాస్తారా?’ అని అడిగారు. బదులు చెప్పలేక తిరిగివచ్చి, ఒక కవికి డబ్బిచ్చి శివభారతాన్ని నిరసిస్తూ ‘శివభారతోదయము’ అనే పేరుతో పద్యగ్రంథాన్ని రాయించి, పంచిపెట్టారు. శాస్త్రి శిష్యుడు సివి సుబ్బన్న శతావధాని దానిని ఖండిస్తూ ‘పరాస్త శివభారతోదయం’ అనే పద్య కృతిని ప్రకటించారు. కొంత రభస జరిగిన తరువాత ఆ వివాదం అంతమైంది.

ధనుంజయడు సంస్కృతంలో ‘దశరూపకసారం’ అనే గ్రంథాన్ని రచించాడు. దానిని మల్లాది సూర్యనారాయణశాస్త్రి ‘ఆంధ్ర దశరూపకము’ అనే పేరుతో అనువదించారు. మహబూబ్‌నగర్ జిల్లా జటప్రోలు సంస్థానానికి వారు వెళ్లినప్పుడు ఆ గ్రంథాన్ని సంస్థాన విద్వాంసులైన వెల్లాల సదాశివశాస్త్రికి, అవధానం శేషశాస్త్రికి ఇచ్చి, తనను గొప్పగా పొగుడుకున్నారు.

వారు వెళ్లిన తరువాత సదాశివశాస్త్రి అందులోని దోషాలను ఎత్తి చూపుతూ ‘దశరూపక ఖండనము’ వ్రాసి, సూర్యనారాయణశాస్త్రికి పంపారు. దానికి ఆయన ‘ఖండనాభాసము’ వ్రాసి సదాశివశాస్త్రికి పంపారు. సదాశివశాస్త్రి ‘ఖండనాభాస నిరసనము’ వ్రాసి పంపడమే కాకుండా విజయనగరం, బొబ్బిలి, పిఠాపురం మొదలైన సంస్థానాల పండితులకు ఉభయ వాద గ్రంథాలు పంపి, వారి అభిప్రాయాలు తెలియజేయమని కోరారు. ఆ పండితులందరూ సదాశివశాస్త్రి వాదనలను సమర్థిస్తూ, సూర్యనారాయణశాస్త్రివి దోషములే అంటూ తమ తమ అభిప్రాయాలు తెలియజేశారు. వాటినన్నిటినీ కూర్చి ‘పండితాభిప్రాయ మణిమాలిక’ పేరుతో ప్రకటించారు. దాంతో ఆ వివాదం అంతమైంది.

దీపాల పిచ్చయ్యశాస్త్రి శ్రీసూర్యరాయాంధ్ర నిఘంటువులో 25 దోషాలను ఎత్తి చూపించారు. అది ఆ నిఘంటుకర్తలకు కోపం తెప్పించింది. పత్రికలలో దీపాలవారికి హెచ్చరికలు చేశారు. దాంతో దీపాలవారు అప్పటికి వెలువడిన నాలుగు సంపుటాల నిఘంటువును విమర్శనాత్మకంగా పరిశీలించవలసి వచ్చింది. అందులో మచ్చుకు పాఠదోషాలు 60, అర్థ దోషాలు 55, శబ్ద దోషాలు 23 చూపించారు. అది అపరిశీలితముగా వేదం వెంకటరాయశాస్త్రి శబ్దార్థ పాఠాలను ఏ విధంగా స్వీకరించారో సోదాహరణముగా ఋజువు చేశారు. వేదం వారి వ్యాఖ్యలలోను, అనువాదాలలోను చెప్పిన దోషాలను చాలా చూపించారు. పత్రికలలో అనేక వ్యాసాలు వ్రాశారు.

తరువాత అవి ‘సాహిత్య సమీక్ష’ గ్రంథ రూపములో వెలువడింది. ఇలా సాహిత్య రగడలు చెప్పుకుంటూపోతే చేట భారతమే! ముట్నూరి కృష్ణారావుకు మద్దుకూరి చంద్రశేఖరరావుకు- విశ్వనాథకు, నార్ల వెంకటేశ్వరరావుకు- నార్ల వెంకటేశ్వరరావుకు, రాంభట్ల కృష్ణమూర్తికి- శ్రీశ్రీకి దాశరథికి- శ్రీశ్రీకి ఆరుద్రకి- రంగనాయకమ్మకు శ్రీశ్రీకి- నిమ్మగడ్డ వెంకటేశ్వరరావుకి రంగనాయకమ్మకి- తెన్నేటి హేమలతకు రంగనాయకమ్మకి- రంగనాయకమ్మకి ఓల్గాకు- రంగనాయకమ్మకి సి.వి (సి.వరహాలరావు)కి- ఇలా ఎన్నో! ఎన్నెనో!!

– మువ్వల సుబ్బరామయ్య, 89782 61496

 

ఎడిటోరియల్ పేజి వ్యాసాలు »

 

ఆదివారం అనుబంధం »

మా ఊరి సూర్యచంద్రులు

తన ఇంటికి రజాకార్లు వచ్చినపుడు కందిచేలో దాక్కున్న క్షణాల్ని ఇంకా మరచిపోలేదాయన. వాగు చుట్టుపక్కల రాళ్లపై చిన్నప్పుడు రాసుకున్న శ్రీశ్రీ, కాళోజీ కవితా పంక్తుల్ని కూడా మరచిపోలేదాయన. చవితిపండగనాడు ఎదురింటిపై వేసిన రాళ్ల సంగతీ మరచిపోలేదు… ఇలా ఊళ్లో తన చిన్నప్పటి ప్రతి విషయాన్ని వివరించిన పెండ్యాల వరవరరావుకి ఇప్పుడు తన సొంతూళ్లో జ్ఞాపకాలు తప్ప మరే ఆస్తులూ లేవు. తన ఏడేళ్లవయసులో ఇంటిపై దాడిచేసిన రజాకార్ల దగ్గర నుంచి ఏడేళ్ల క్రితం తన ఊరి సూర్యచంద్రులు ప్రాణాల్ని పణంగా పెట్టి రైలుని ఆపిన సంఘటన వరకూ ఆయన చెప్పిన వివరాలే ఈవారం ‘మా ఊరు’
“1947..అందరికీ గుర్తుండే ఏడాది. మన దేశానికి స్వతంత్రం వచ్చిన సంవత్సరం కాబట్టి ఆ ఏడాదిని ఎవ్వరూ మరచిపోరు. దానితో పాటు నాకు ఆ సంవత్సరం వేరే ఒక కారణం వల్ల కూడా బాగా గుర్తుండిపోయింది. ఆ ఏడాదిలోనే మా ఊరికి రజాకార్లు వచ్చారు. అప్పుడు నా వయసు ఏడేళ్లు. మధ్యాహ్నం పన్నెండుగంటలకు ఎవరోఒకతను మా ఇంటిముందుకొచ్చి…’పట్వారింట్లోకి రజాకార్లొచ్చిండ్రు…’ అని అరిచాడు. ఊళ్లోకి రావడం రావడమే ముందు మా పెదనాన్నఇంటిపైన పడ్డారు. ఆ తర్వాత ఇల్లు మాదే. మధ్యాహ్న సమయంలో ఊళ్లో ఏ ఇంట్లోనూ మగవాళ్లుండరు. పొలాలకు, కూలిపనులకు వెళ్లిపోతారు. వాళ్లొచ్చే సమయానికి మా ఇంట్లో మా అమ్మ, ఐదుగురు అక్కచెల్లెళ్లు, మా పెదనాన్నల కూతుళ్లు ఉన్నారు.

వాళ్లొచ్చారన్న మాట మా అమ్మ చెవిన పడగానే మా అందరినీ తీసుకుని ఇంటి వెనక నుంచి కంది చేలల్లోకి పరుగుతీసింది. నాకు ఇప్పటికీ బాగా గుర్తు… ఎవరో వెనక నుంచి రాళ్లతో కొడుతున్నట్టు భయం భయంగా పరిగెట్టాం. బాగా గుబురుగా ఉన్న కందిమొక్కల్లో మా అందరినీ దాచింది అమ్మ. ఇంతలో మా పెదనాన్న కూతురు పెద్దగా ఏడుస్తూ…తన నాలుగునెలల పాపను ఇంటి దగ్గర మరిచానన్న సంగతి చెప్పింది.

మా అమ్మ చాలా ధైర్యవంతురాలు. మమ్మల్నందరినీ అక్కడే మాట్లాడకుండా కూర్చోమని చెప్పి తను ఒక్కతే ఇంటికెళ్లి రజాకార్ల కంటపడకుండా ఆ పసిబిడ్డని తీసుకుని వచ్చింది. రజాకార్లంతా ఊరొదిలి పోయారన్నాక, బాపు(నాన్న) పొలం నుంచి వచ్చే సమయానికి మమ్మల్ని తీసుకుని ఇంటికెళ్లింది. ఓ పదిమంది రజాకార్లు గుర్రాలపై వచ్చి కనిపించిన ప్రతి ఇంట్లోకి చొరబడి చేతికి ఏది దొరికతే అది దోచుకెళ్లారని మా ఎదురింటాయన చెప్పాడు. మా ఇల్లంతా చిందరవందరగా ఉంది.

అమ్మ పట్టుచీరలు, పెట్టెలో దాచుకున్న చెవి కమ్మలు, గాజులు….ఇంట్లో విలువైన వస్తువు ఏది కనిపిస్తే అది దోచుకెళ్లారు వాళ్లు. అప్పటివరకూ రజాకార్లు చేసే దౌర్జన్యం గురించి వినడమే కాని అనుభవం లేదు. మాకు అదే మొదటిసారి. చివరిసారి కూడా. వరంగల్ జిల్లాలోని చినపెండ్యాల మా ఊరు. మా ఊరు మాటెత్తితే రజాకార్ల దగ్గర నుంచి మా ఊరు రోడ్డుపక్కన పూచే దిరిసెన పూలచెట్ల వరకూ ఎన్నో విషయాలు గుర్తుకొస్తాయి. నా చిన్నప్పటి ఊరి గురించి చెప్పాలంటే.. ఒకవైపు ఆకేరు వాగు, మరోవైపు రాజారం వాగు, మధ్యలో మా ఊరు…చూడ్డానికి చాలా అందంగా ఉండేది. ఆ అందం గురించి ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే జోరున పారే నీటితో ఆ వాగులు మా ఊరికి కంఠహారంగా ఉండేవి.

సాలార్‌జింగ్ జాగీరు…
నిజాంరాజు సాలార్‌జంగ్‌కు ఇచ్చిన జాగీరు భూముల్లో మా ఊరు ఒకటి. ఆయన ఉండేది హైదారాబాద్‌లో అయినా ఆయన భూములు చాలావరకూ వరంగల్‌లోనే ఉండేవి. మామూలుగా మా జిల్లాలో ఉస్మాన్అలీఖాన్ జాగీరు భూములే ఎక్కువగా ఉండేవి. ఆయన మా జిల్లాలోనే ఉండేవాడు కాబట్టి నేరుగా తన మనుషుల్ని పంపించి రైతుల దగ్గర శిస్తు వసూలు చేయించేవాడు. సాలార్‌జంగ్‌కి మా ఊరు తన జాగీరన్న విషయం కూడా తెలుసో లేదో అన్నట్టు ఉండేది. శిస్తులకోసం మా ఊరికి ఎవర్నీ పంపేవాడూ కాదు….ఊరిని అభివృద్ధి చేసేవాడూ కాదు. అలాంటి పరిస్థితి అదృష్టమో, దురదృష్టమో అర్థమయ్యేది కాదు.

ఊరిపేరే ఇంటిపేరు…
పూర్వం మా ఊరిని మా ముత్తాతలే నిర్మించారని చెబుతారు. మా ఊరిపక్కనే ఉన్న పెండ్యాల పేరునే దీనికీ పెట్టారు. దాంతో ఆ ఊరిని పెద పెండ్యాల అని, మా ఊరిని చిన పెండ్యాల అని పిలిచేవాళ్లు. అప్పటి నుంచి మా ఇంటిపేరు కూడా మారిపోయింది. పెండ్యాల ఊరోళ్లు అని పిలవడానికి బదులు మా పేరుకు ముందు పెండ్యాల కలిపి పిలవడం మొదలెట్టారట. దాంతో అప్పటివరకూ ‘రంగరాజు’ అని ఉన్న మా ఇంటిపేరు పెండ్యాలగా మారిపోయింది. మా బాపు(నాన్న) అన్నదమ్ములు ఐదుగురు.

మా పెద్ద పెదనాన్న(రామచంద్రరావు)ఊరి పెద్దగా ఉండేవాడు. ఆయనకు నలభై ఎకరాల పొలం ఉండేది. ఆయనే మా ఊరికి దొర, పట్వారి కూడా. మా బాపు(కోదండరామారావు)కి 12 ఎకరాల పొలం ఉండేది. గుమస్తాగా పనిచేసేవాడు. ఆయనకు మేం పదిమంది సంతానం. ఐదుగురు కూతుళ్లు, ఐదుగురు కొడుకులు. మా పొలంలో వరితో పాటు సజ్జలు, పెసలు కూడా పండేవి. మా ఊళ్లో గౌడ్లు ఎక్కువగా ఉండేవారు. దాంతో మా ఊరు కల్లుకి కేరాఫ్‌గా ఉండేది.

అన్నల ఉద్యమం…
మా పెద్దనాన్న కొడుకు పెండ్యాల రాఘవరావు అభ్యుదయభావాలున్న వ్యక్తి. తన ఉద్యమాన్ని ఇంటినుంచే మొదలుపెట్టాడు. అప్పుడే మొదలైన ఆర్యసమాజ్, ఆంధ్రమహాసభ ప్రభావం చాలామంది కుర్రాళ్లపై ఉండేది. వాటితో ప్రభావితుడై రాఘవరావు దళితుల్ని తన ఇంట్లోకి తీసుకొచ్చి కూర్చోబెట్టాడు. ఆ రోజుల్లో దళితులు దొరల ఇంటి చుట్టుపక్కలకి వచ్చేవారు కాదు. రానిచ్చేవారు కాదు. అలాంటి పరిస్థితుల్లో మా అన్నయ్య చేసిన పనికి మా పెదనాన్నకు కోపం వచ్చి కొడుకని కూడా చూడకుండా ఇంటినుంచి వెళ్లగొట్టాడు

తండ్రి తిరస్కారాన్ని లెక్కచేయకుండా వితంతువైన తన అక్కకు పెళ్లికూడా చేశాడు రాఘవరావు. ఆయన బాటలోనే మా పెద్దన్నయ్య (రామానుజరావు), చిన్నన్నయ్య(శేషగిరిరావు)కూడా నడిచారు. అప్పటికే మా మేనమామలు రాజకీయాల్లో ఉన్నారు. మా అన్నయ్యలపై వారి ప్రభావం కూడా ఉండేది. మా ఊరిపక్కనే తాటికాయల గ్రామం ఉండేది. ఆ ఊరాయన పొట్టబెల్లి రామారావుగారి రచనల్ని “తెలంగాణ గ్రంథమాల” పేరుతో మా అన్నయ్యలు మా ఊరి గ్రంథాలయం తరపున పుస్తకం వేశారు. అలాగే ఆయన రాసిన “జైలు కథలు” కూడా అన్నయ్యలే పుస్తకం వేయించారు.

మా ఇంట్లోనే స్కూలు…
నాకు ఊహ తెలిసేటప్పటికి మా ఊళ్లో స్కూలు లేదు. మా అన్నయ్యలే పక్కఊరి నుంచి టీచర్లను తీసుకొచ్చి మా ఇంట్లోనే ప్రైవేటు స్కూలు పెట్టించారు. ఓ గ్రంథాలయం కూడా పెట్టారు. తొంటి వీరయ్య, లక్ష్మీనర్సయ్య, రవీందర్…అని ముగ్గురు టీచర్లు ఎంతో శ్రద్ధగా పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పేవారు. నేను ఐదోతరగతి వరకూ మా ఊళ్లో చదువుకుని తర్వాత రాయపర్తిలో మా మేనత్త దగ్గరుండి చదువుకున్నాను. మా అన్నయ్యలంతా కలిసి మా ఊళ్లోనే కాదు, ఘనపురంలో కూడా ఓ జాతీయ పాఠశాలను నిర్మించారు.

ఆస్తులు, సంపాదనల విషయంలో మా ఊరు వెనకబడి ఉన్నా…మా అన్నయ్యలు తీసుకొచ్చిన చైతన్యం వల్ల ఊరి ప్రజల ఆలోచనలు మిగతా ఊళ్లకంటే ఓ పదడుగులు ముందే ఉండేవి. ముందే చెప్పాను కదా మా ఊరు వాగులమధ్య ఎంతో అందంగా ఉండేదని..ఏమాత్రం తీరిక దొరికినా కుర్రాళ్లమంతా ఏనెలు(చిన్న చిన్న గుట్టలు) దగ్గరకు వెళ్లిపోయేవాళ్లం. అక్కడున్న పెద్ద రాళ్లపై శ్రీశ్రీ, కాళోజి రాసిన కొటేషన్లను రాసేవాళ్లం. వాగు వారనే ఉన్న రాళ్లపై ఆ కొటేషన్లను చెక్కేవాళ్లం కూడా. మా ఊరిరోడ్డు పక్కనే కాడమల్లె చెట్లు, దిరిసెన పూల చెట్లు చాలా ఉండేవి. పండగలొస్తే ఆ చెట్ల పూలన్నీ కోసుకొచ్చేవాళ్లం.

పండుగలొస్తే…
మా చిన్నప్పుడు వినాయక చవితి పండగంటే చాలా సింపుల్ పండగ. అప్పట్లో అగ్రకులాలువారు మాత్రమే చేసుకునేవారు దాన్ని. అరచేతిసైజులో బంకమన్నుతో చేసిన వినాయకుని ప్రతిమకు, పుస్తకాలకు పూజచేసి ఉండ్రాళ్లు, కుడుములు నైవేద్యం పెట్టేవాళ్లం. తొమ్మిదోరోజు మా ఇంటివెనకున్న బావిలో విగ్రహాన్ని నిమజ్జనం చేసి ఇంటికొచ్చి మా ఇంటిముందున్న కోమటోళ్ల ఇంటిపై రాళ్లు వేసేవాళ్లం. పెంకలపై రాళ్లు పడగానే ఆ ఇంటాయన బయటకొచ్చి మమ్మల్ని నాలుగు తిట్లు తిట్టేవాడు. అక్కడితో చవితి పండగ పూర్తయ్యేది.

తిట్లతో పండగ పూర్తవ్వడమేమిటంటారా…చవితినాడు చంద్రుడ్ని చూస్తే ఎవరితోనైనా నిందపడి తిట్లు తింటామంటారు కదా! ఆ దోషం పోవడం కోసం మేమే ఏదో ఒక తుంటరి పనిచేసి తిట్లు తినేసి ఓ పనైపోయిందనుకునేవాళ్లం. ఊరందరూ చేసుకునే పండగంటే దసరా. ఉన్నవాడు, లేనివాడు అనే భేదం లేకుండా ఆ రోజు కొత్తబట్టలు వేసుకుని చాలా ఘనంగా జరుపుకునేవారు. ఉగాది పండక్కి కూడా ఊరంతా ఒకచోట గుమిగూడేవారు. పంచాంగం చూసి ఆ ఏడాది తమ జాతకమెలాగుందో చెప్పమని బ్రాహ్మణులవెంట పడేవారు. రాములవారి గుడిలో పంచాంగం వినడానికి ఊరంతా తరలివచ్చేది.

ముగ్గురు హీరోలు
మేమంతా ఊళ్లో పుట్టి పెరిగి బతుకుతెరువు కోసం బయటకొచ్చినవాళ్లం. అలాకాకుండా…మా ఊరికోసం పాటుపడ్డ ఓ ముగ్గురు హీరోల గురించి నేనందరికీ చెబుతుంటాను. 2005లో ఓ రోజుసాయంత్రం మా ఊరి ఆకేరు వాగు పొంగింది. దాని ప్రవాహానికి వంతెనపైనున్న పట్టాలు కొట్టుకుపోయాయి. ఆ విషయం అక్కడున్న గ్యాంగ్‌మెన్‌లు భూక్యా సూర్యం, ఐలపాక చంద్రయ్యకు తప్ప అధికారులెవ్వరికీ తెలియదు. మరో పదినిమిషాల్లో గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్ ఆ పట్టాలపైకి రాబోతోంది. తమ వంతు బాధ్యతగా ఆ సూర్యచంద్రులిద్దరూ ప్రాణాలకు తెగించి ఎరుపురంగు గుడ్డ పట్టుకుని రైలుకి ఎదురునిలబడ్డారు.

వేగంగా వస్తున్న రైలు చంద్రాన్ని గుద్ది సూర్యం దగ్గరికి వచ్చి ఆగింది. ఒకరు ప్రాణాల్ని అర్పించి, మరొకరు ప్రాణాల్ని అడ్డుగా పెట్టి రైలులో ప్రయాణిస్తున్న 800 మంది ప్రాణాల్ని కాపాడారు. ఆ సమయంలో నేను “మా ఊరి సూర్యచంద్రులు…” అంటూ ఓ కవిత రాశాను. అలాగే కుమ్మరి ఎల్లయ్య అని మా ఊరి యువకుడు నక్సల్స్‌లో కలుద్దామని వెళుతుంటే పోలీసులు బూటకపు ఎన్‌కౌంటర్ చేసి చంపేశారు. ఈ ముగ్గుర్నీ నేను మా పెండ్యాలహీరోలుగా చెప్పుకుంటాను.

ఎండిన వాగులు..ఇంకిన కుంటలు..
మా పెద్దన్నయ్య కొన్నాళ్లు అజ్ఞాతంలో ఉండి చిన్నవయసులోనే అనారోగ్యంతో కన్నుమూసాడు. మా రెండో అన్నయ్య శేషగిరిరావు మొన్నటివరకూ ఊళ్లోనే ఉండేవారు. ఆయనకు ఊరంటే ప్రాణం. ఎప్పుడూ కలిసినా ఊరి కబుర్లు ఏవో చెబుతూ ఉంటాడు. మా నాలుగో అన్నయ్య దామోదరం చనిపోయేవరకూ ఊళ్లోనే టీచర్‌గా పనిచేశాడు. పక్కఊర్లలో పోస్టింగ్‌లు వచ్చినా వెళ్లేవాడు కాదు. ఊళ్లో ఉంటూనే ఊరి అభివృద్ధికి తనవంతు సాయం చేస్తుండేవాడు. మా అన్నదమ్ముల్లో నేరుగా ఊరికోసం పనిచేసినవాడు అతనొక్కడే. మా ఊరి స్కూల్లో ఆయన పేరున గ్రంథాలయం కూడా ఉంది.

ఆయన పిల్లలు ఇప్పటికీ ఊళ్లోనే ఉన్నారు. మా రెండో అన్నయ్యకి ఊళ్లో ఇల్లు ఉంది. నాకు మాత్రం మా ఊళ్లో జ్ఞాపకాలు తప్ప ఆస్తులేమీ లేవు. మా పెద్దమ్మాయి అక్కడ కొంత స్థలం కొనుక్కుంది.అప్పుడప్పుడు ఊరికి వెళుతుంటాను. ఊరంతా మారిపోయింది. కొందరు బాగా అభివృద్ధి చెందిందని చెబుతుంటారు. నేను ఒప్పుకోను. సెలయేరులా పారే వాగులు ఎండిపోయాయి. కమలాలతో కళకళలాడే కుంటలు ఇంకిపోయాయి . రోడ్ల పక్కనుండే పూలచెట్లు మాయమైపోయాయి. అందం పోవడమే అభివృద్దికి చిహ్నమేమో నాకైతే తెలీదు.

భువనేశ్వరి
ఫోటోలు: ఎమ్. మధు, వీరగోని హరీష్

 

  సింఫనీ మాంత్రికుడు బీథోవెన్ -6

   బీథోవెన్ హీరోయిక్ మూడ్ లో చేల రేగి ముందడుగు వేస్తూనే ఉన్నాడు .పియానో ,వయోలిన్ ,సెల్లో లకు రాసిన ట్రిపుల్ కాన్సేర్ట్ లో రెండు పెద్ద పియానో సోనాటాలు ,తన స్వంత ఒపేరా ఫిడేలియో కూడా చేశాడు .ఫిడేలియో ప్లాట్ ను ఫ్రెంచ్ నాటకం నుండి గ్రహించాడు .అది రివల్యూషన్ కాలపు కధ .ఒక భార్య వీరోచిత గాధ .భర్తను రక్షించుకోవటానికి ఆమె పడిన తీవ్ర మనో వ్యధ ,సాహసంకన్పిస్తాయి .కధ గొప్ప పేరు పొందింది .దానితో చాలా మంది ఇప్పటికే ఒపెరాలు చేశారు .రాజకీయ పరిస్తితులకు అనుగుణం గా (అప్పటికే ఫ్రెంచ్ సైన్యం వియన్నాను కబళించటానికి వచ్చేస్తోంది ). బీథోవెన్ రివల్యూషనరీ ఫ్రాన్సు నుంచి కధను పదహారవ శతాబ్దపు స్పెయిన్  దేశానికి మార్చాడు .ఇందులో హీరో ఒక ఫ్రీడం ఫైటర్ .అధికారులు సహించలేక జైలు లో పెట్టారు .భార్య లేనోర్ ప్రమాదం లో ఉంది .భర్తను రక్షించుకోవటానికి తీవ్ర ప్రయత్నం చేస్తోంది .మగ వాడి వేషం వేసుకొని జైలర్ కి అసిస్టంట్ గా చేరింది .పిజారో అనే దుష్ట జైలు గవర్నర్ జైల్లో ఉన్న ఫ్లారేస్తాన్ ను చంపేయాలని పన్నాగం పన్నాడు .చివరికి లేనోర్ అతడి నుంచి భర్తను కాపాడుకోంది.అప్పుడే మినిస్టర్ వస్తున్నట్లు ట్రంపెట్లు మోగాయి .ఆయన జైలు తనిఖీ కి వస్తున్నాడు .అసలు విషయం తెలిసిన మినిస్టర్ పిజారో ను అరెస్ట్ చేసి ఖైదీలను విడి పించాడు .భార్య ,భర్త మళ్ళీ కలుసుకొన్నారు .ఇదే బీథోవెన్ ‘’ideal woman brave and loyal ‘’.బీథోవెన్ మొజార్ట్ చేసిన ‘’cosi fan tutee ‘’నచ్చలేదు .ఇందులో మొజార్ట్ చంచల స్వభావం గల ఇద్దరు ఆడపిల్లలను పాత్రలను చేసి ఒపేరా రాశాడు ..ఆ భావమే నచ్చలేదు బీథోవెన్ కు .అదీ వీరిద్దరి మధ్యా ఉన్న ఆయాలోచనా సరళి కి ఉన్న అంతరం .

            1805 లో వియన్న ప్రజలు భయ విహ్వలు లయ్యారు .నెపోలియన్ సైన్యాలు సాల్జ్ బర్గ్ చేరాయి .అరిష్టాక్రసి అంతా కలిసి తుపాకులన్నిటిని నావలల్లో ఎక్కించి అందనంత దూరం పారి పోయారు .నెపోలియన్ నవంబర్ పద మూడున వియన్నాలో కాలు మోపాడు .కొన్ని వారాలు చాలా నిశ్శబ్దం గా గడిచాయి .తర్వాత ఫ్రెంచి సైన్యం ,ఆఫీసర్లతో రోడ్లన్నీ నిండి పోయాయి .ఫ్రెంచి ఆఫీసర్లు ఆర్మీ ,ఇళ్లల్లోనే ఉండి పోయారు .ధియేటర్లు అన్నీ ఖాళీ .ఒక వారం తర్వాత ‘’ఫిడేలియో ‘’ను బీథోవెన్ ప్రదర్శించాడు .దాదాపు హాలు అంతా ఖాళీ .ఫ్రెంచి ఆఫీసర్లు మాత్రమె చూశారు .మూడు ప్రదర్శనల తర్వాతా బోర్డు తిప్పేశాడు .ఈ సమయం లో 30,000 మంది ఆస్ట్రియా సైనికులు చని పోయారు .ది బాటిల్ ఆఫ్ ఆస్టర్ లిజట్  లో ‘’I made a mistake with that Bastard .’’అన్నాడు బీథోవెన్ .ఆస్ట్రియా చక్ర వర్తి నెపోలియన్ తో శాంతి ఒడంబడిక చేసుకొనటం తో వియన్నా లో మళ్ళీ ప్రజాజీవితం యధా ప్రకారం గా సాగింది .

                                   కీర్తి ప్రతిష్టలు

           చెవుడు తన ప్రగతికి అవరోధం కాదని భావించాడు బీథోవెన్ .ఫిడేలియో తో ఆగకుండా రెండు కామ్పోజిషన్స్స్ చేశాడు .అందులో మొదటిది ‘’A group of 3 un usual string quarters very long and difficult ‘’ చేశాడు .రష్యన్ రాయ బారి రేజోవిస్కి కి దీన్ని అంకితమిచ్చాడు .దీన్ని పాడుతుంటే బీథోవెన్ జోకేదో చేస్తున్నాడేమో నను కొన్నారు ప్రేక్షకులు .ఇది’’ క్రేజీ మూజిక్’’ అని పించుకోంది కాని రెండేళ్ళ తరువాత వీటికే బ్రహ్మ రధం పట్టారు సంగీత ప్రియులు .దీన్ని 1808 లో ముద్రించాడు .

            1806 .లో వేసవి కాలమంతా ప్రిన్స్ లిక్నోవిస్కీ తో ఆయన అంతఃపురం లోనే గడిపాడు .ఆయన ఈయనకు అయిదు వందల ఫ్లారిన్స్ అంటే 1680 డాలర్లిచ్చాడు .నంబర్ నాలుగు బి.ఫ్లాట్ సింఫనీ ని సమ కూర్చాడు .చిన్నదే అయినా గొప్ప ప్రభావం కల్గించింది .ఇది తన గురువు హేడెన్ కు పరోక్ష గురు దక్షిణ .ఆయేడాది చివరికి బీథోవెన్ తన అద్భుత వయోలిన్ కాన్సేర్ట్ రాసి క్రిస్మస్ ముందు వియన్నా లో ప్రదర్శించాడు .ఆ రోజుల్లో ఉన్న ఆచారాలలో క్లిమేంట్ మొదటి మొవ్ మెంట్ ను మొదటి అరగంట లో వాయించాలి .మిగిలిన రెండు కొన్ని తమాషా ticks తో రెండో సగం మధ్యలో వాయించాలి .అయితే ప్రజలకు వాటి విలువ తెలియక ఆదరించలేక పోయారు .కాని బీథోవెన్ దానినే ‘’the greatest violin concerts of all time ‘’అని పించుకొన్నాడు అదీ అతని ప్రతిభ.

              మార్చి నెలలో మళ్ళీ రెండు స్వంత కచేరీలను రాజ ప్రాసాదం లోనే ఉండి రాశాడు ..అందులో తన నాలుగు సిమ్ఫనీలు చేశాడు (జి మైనర్ –నంబర్ ఫోర్ )తో బాటు ‘’new overture to the popular play –Coriolin ‘’చేశాడు .ఇది ఒక త్యాగి కధ .రోమన్ హీరో కోరిలియానాస్ విషాద గాధ .చాలా పేరొచ్చింది దీనికి .తర్వాత లండన్ పబ్లిషర్ తో తన రచనల ప్రచురణ కు ఒప్పందం కుదుర్చుకొన్నాడు బీథోవెన్ .త్యాగ పురుషుల, ధీర వనితల  కధలు ఎన్నుకోవటం బీథోవెన్ ప్రత్యేకత .దేశం కోసం ఆలోచించే గొప్ప మన్స్తస్తత్వం .ప్రజల్ని చైతన్యం చేయటం జాగృతి చేయటం ఆయన అభిమతం .అందుకే సంగీతాన్ని గొప్ప సాధనం గా విని యోగించుకొన్నాడు

            సశేషం –మీ గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –27-1-13-ఉయ్యూరు 

  సింఫనీ మాంత్రికుడు బీథోవెన్ -5

  ఒక వైపు చెవుడు ,ఇంకో వైపు విఫల ప్రేమ .అయినా బీథోవెన్ సంగీత కచేరీలకు, సాధనకు ,ప్రయోగాలకు ఇబ్బందేమీ కలుగలేదు ముందుకే దూసుకు పోయాడు .1801 మార్చి లో బాలేప్రదర్శన  కోసం a set  of string quarters and string quintet ను చేశాడు .దీని పేరు ‘’ఆరో మేతియాస్ ‘’బెర్గ్ ధియేటర్ లో ప్రదర్శించాడు దీనిని .తర్వాత స్ప్రింగ్ అండ్ సుమ్మేర్ ను హీలిజన్ స్తాద్ట్ అనే పల్లె టూరిలో రాశాడు .ఈ వూరు వియన్నాకు వెలుపల ఉంది ఆరోగ్యం బాగు పడుతుందని ఇక్కడికి వచ్చాడు .నిత్యం నడకా ,అడవిలోని ప్రకృతి దృశ్యాలు ,డాన్యూబ్ నడి అందాలు ,కార్పాతియాన్ పర్వతాల సోయగం ఆయనకు పరమ మనోహరం అని పించాయి .ఇంకో సింఫనీ పూర్తి చేశాడు .మూడు వయోలిన్ సోనాటాలు ,రెండు పియానో సోనాటాలు ,చిన్న చిన్న పియానో స్వరాలు కూర్చాడు అయితే చెవి పరిస్థితి లో ఏమీ మార్పు రాలేదు .ఇక్కడ ఒంటరితనం విప రీతం గా బాధించింది .ఈ పరిస్తితిని భరించలేక తమ్ముళ్ళకు జాబు రాశాడు .ఈ ఉత్తరం బీథోవెన్ మరణించిన తర్వాత బయట పడింది .అందులోని సారాంశం .’’మానవ సమాజం లో నాకు ఆనందం లేదు .చక్కని సంభాషణ కు నోచుకో లేదు నేను .పరస్పరనమ్మకాలు కరువయ్యాయి ..వెలి వేయ బడ్డ వాడిలా నా పరిస్థితి ఉంది .దూరపు వేణు నాదం ,గొల్ల వారి పాటలు ,ఏదీ వినలేక పోతున్నాను .నిరాశ నిలువునా ఆవహించింది .నా జీవితాన్ని సమాప్తం చేసుకోవాలను కొంటున్నాను .భగవంతుడు నాతో చేయించ దలచుకొన్న దాన్ని పూర్తి చెయ్యకుండానే చని పోతానేమో నని దిగులు గా ఉంది .ఓపిక ఒక్కటే (పేషన్స్ ) నాకు దారి చూపాలి .భగవాన్ !ఒక్క రోజైనా మంచి జీవితాన్ని ఇవ్వు .దీన్ని చాలా కాలం నాకు దూరం చేశావు .నిరాశ లో నిలువెత్తు లోతుకు కూరుకు పోయాను .’’.దీన్ని 1802 లో రాశాడు .పాపం ఎంత మానసిక క్షోభ అనుభ విన్చాడో ఆ మహాను భావుడు ?

            మళ్ళీ ధైర్యం తెచ్చుకొన్నాడు .వియాన్నకు చేరాడు .తాను అనుకొన్నది సాధించే ప్రయత్నాలు తీవ్రతరం చేయటం ప్రారంభించాడు .విపత్కర పరిస్తితుల్లోను ధైర్యం గా ముందుకు సాగాలని ద్రుఢం గా సంకల్పించుకొన్నాడు బీథోవెన్ .కుంగి పోతే అందరు వెక్కి రిస్తారే తప్ప ప్రోత్స హించరని గ్రహించాడు .

                           వీరోచిత పోరాటం

          బీథోవెన్ చేసిన కచేరీలన్నీ బహుళ ప్రాచుర్యం పొందాయి .దిన దిన ప్రవర్ధ మానం గా అతని సంగీతం భాసించింది .యువరాజు నెల జీతం బాగానే అంద జేస్తున్నాడు .వియన్నాలో మంచి ధియేటర్ కోసం ఒక ఒపేరా రాయమని కోరాడు దానిలో తన కచేరీ ఏర్పాటు చేసుకోవ టానికి అవకాశం కల్పించాడు .1803 ఏప్రిల్ అయిదున బీథోవెన్ కొత్త Oratorio –‘’christ on the mount of Olvis ‘’అనే దాన్ని ‘’ధియేటర్ ఆండర్వీన్‘’లో రెండు గంటల ప్రదర్శన గా నిర్వహించాడు .ఇందులో ఒక గంట ఒరాశియో నుంచి కొన్ని భాగాలు ఉన్నాయి .దీనిలో మొదటి రెండవది అయిన సిమ్ఫనీలు ,కొన్ని గాత్ర స్వరాలు ,ఒక కొత్త పియానో కచేరీ ఉన్నాయి .ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు రిహార్సల్ ప్రారంభమై సుదీర్ఘం గా సాగింది .అసలు కచేరీ సాయంత్రం ఆరు గంటలకు మొదలైంది .బీథోవెన్ అదృష్టం –ఆ రోజుల్లో ముజీషియన్ యూనియన్ లేదు .బీథోవెన్ కు పియానో భాగం రాసే తీరికే దొరకలేదు .జ్ఞాపకం ఉన్న మేరకు తంటాలు పడ్డాడు అందులో తప్పులూ చేశాడు .1800 ఫ్లారిన్స్అంటే 6000  డాలర్ల డబ్బు వచ్చింది . .ఇది ఆనాడు చాల భారీ ధన సంపాదనే .విన్న వారు కొందరు చాలా సుదీర్ఘం గా ,బోరింగ్ గా ఉంది అన్నారు .అంత గొప్ప కచేరీ అని అని పించుకోలేదు .డబ్బు వచ్చినా మెప్పు రాలేదు .

        ఒక నెల తర్వాత ఒక ‘’half black violinist ‘’అయిన జార్జి బీ రిద్జిటవర్ తో కలిసి గొప్ప వయోలిన్ సొనాటా ఇచ్చాడు .దీని పేరు Kreutzer .ఇది ఫ్రెంచ్ వయోలనిస్ట్ అయిన రోడాఫ్ క్రద్జేర్ పేరు .ఆ యనకే అంకితమిచ్చాడు బీథోవెన్ .న్యాయం గా బ్రిడ్జి టవర్ కే అన్కితమిస్తాడు అనుకొన్నారు అందరు .కాని వీరిద్దరికి మనస్పర్ధలు రావటం తో బీథోవెన్ ఆయనకు అన్కితమిచ్చానని చెప్పాడు .

             మళ్ళీ బీథోవెన్ కు పల్లె టూరి మీద ధ్యాస మళ్ళింది .వియన్నా దగ్గరున్న obedoblingఅనే పల్లెటూరుకు చేరి కొంతకాలం గడిపాడు .కొత్త సింఫనీ రాయటం ప్రారంభించాడు .దీనికి Bonaparte అని నెపోలియన్ పేరు పెట్టాడు .నెపోలియన్ ఫ్రాన్సు రక్షకుడని భావించి ఆరాధించాడు .అందుకే ఆ పేరు పెట్టాడు .1804 లో నెపోలియన్ తానే ఫ్రాన్సు చక్ర వర్తిని అని ప్రకటించుకొన్నాడు .అంతే ఒక్క సారిగా బీథోవెన్ తన అభిప్రాయాన్ని మార్చేసుకొన్నాడు టైటిల్ పేజీని రెండు ముక్కలుగా చించి పారేశాడు .1806 లో దీనినే ప్రచురించి యువరాజుకు అంకితమిచ్చాడు .అర్ధ వంతం గా ‘’to celebrate the memory of a great man ‘’అని నెపోలియన్ పేరు లేకుండా నే అతన్ని కీర్తించాడు .దీనికి ‘’Erocia ‘’అని కొత్త పేరు పెట్టాడు .ఇందులో ఉన్నది వీర గాధా వృత్తాంతం .ఇప్పటి దాకా వచ్చిన సిమ్ఫనీలలో సుదీర్ఘ మైనది .సరిగ్గా చెప్పాలంటే మోజేర్ట్ రాసిన వాటికి రెట్టింపు పెద్దది .చాలా పెద్ద ఆర్కెస్ట్రా కావాలి దీన్నినిర్వ హించటానికి .మూడు హారన్ లు కావాలి .మామూలు గా రెండు సరిపోతాయి .రెండో మొమేంట్ చాలా శక్తి వంతమైనది .అది యూరప్ ఆశలకు మరణ సంకేతం .అంతేకాక భవిష్యత్తు లో ఇంకా మెరుగైన పరిస్తితులకోసం ఆశా భావం కన్పిస్తుంది ,మొదటి సారిగా దీన్ని ప్రదర్శించినపుడు దీనిలోని అంతరార్ధమేమిటో చాల మందికి అసలు తెలియనే తెలియ లేదు .అయితేనేం‘’strtling and beautiful passages ‘’అన్నారు .కొందరు మరీ సాగాదీశాడన్నారు .దీన్ని ఎక్కడ ఆపేయాలో బీథోవెన్ కు తెలీలేదు .ఒక శ్రోత లేచి ‘’I will pay another kruetzer if only the wretched piece would finish ‘’అని తీవ్రం గా అనటం  విని పించింది .అయితే ఇది బానే పండింది ఈ హీరోయిక్ మూడ్ ను కొంతకాలం ఇలానే కోన సాగించాడు బీథోవెన్ .

                సశేషం

              రిపబ్లిక్ దిన శుభాకాంక్షలతో

            మీ గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –26-1-13-ఉయ్యూరు 

 

          సరస భారతిసాహితీ బంధువులకు శుభోదయం తో భారత గణ తంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు –ఈ క్షణం లోఅంటేగంటళ ప్ఫై ముఈ రోజు   ఉదయం ఏడు గంటల ముప్ఫై  నిమిషాలకు  సరస భారతి వీక్షకుల సంఖ్య అక్షరాలా ఒక లక్ష ను దాటిందని(1,00015) మీ అందరికి తెలియ జేయ టానికి మహదానందం గా ఉంది .రిపబ్లిక్ రోజు న వీక్షకులు అందించిన అరుదైన కానుక ఇది .నిజం గా ”అక్షరాభిషేకమే ”.దీనికి సాహితీ బంధువులకు సాహిత్యాభి మానులందరికి వినమ్రం గా కృతజ్ఞతలంద  జేస్తున్నాము .తెలుగు భాషా సంస్కృతులకు భారతీయ ఆత్మకు ధర్మాభిరతికి ,విలువలకు ,సామాజిక బాధ్యతలకు ,సాహిత్య  సాంస్కృతిక విషయ వివేచానాలకు సరస భారతి అద్దం  పట్టి ,మీ అందరి అభిమానాన్ని ఇంత గొప్ప గా సంపాదించింది .వైవిధ్యానికి పెద్ద పీట వేసింది .మీరు చూపించిన ఈ ఆదరణకు మనస్సు పరవశించి పోతోంది .ఊహించని విజయాన్ని ఇచ్చారు .ఏదో సరదాగా2011జనవరి లో అంటే రెండేళ్ళ కిందట మాత్రమె   మొదలు పెట్టిన” సరస భారతిని” సరస్వతీ దేవి కంఠాభరణం గా మలిచిన మీకు ఏమిచ్చి ఋణం తీర్చుకో గలం ?.మళ్ళీ అదే దృక్పధం తో అంకిత భావం తో సాహితీ సేవ చేస్తూ మరింతగా మీ హృదయాలకు చేరువౌతామని మీ అందరికి తెలుపు కొంటున్నాము .ఈ అత్యున్నత విజయానికి దోహద పడిన వారందరికి పేరు పేరునా కృతజ్ఞతాంజలి .గ్రామీణ ప్రాంతమైన ఉయ్యూరు నుండి ఒక బ్లాగ్  ప్రారంభమై విశ్వవ్యాప్తం గా వీక్షకులనాకర్షించటం సాధారణ  వ్యవహారం కాదు .ఆ గౌరవాన్ని కట్ట బెట్టిన వీక్షక వీరాభిమానులకు మరొక్క సారి వినయం గా కై మోడుస్తూ -మీ దుర్గా ప్రసాద్

 

సింఫనీ మాంత్రికుడు బీథోవెన్

జర్మనీ సంగీతానికి అంతర్జాతీయ కీర్తి ప్రతిష్టలు తెచ్చిన వాడు సింఫనీ విజార్డ్ (మాంత్రికుడు )అని పించుకొన్న వాడు లుడ్విగ్ వాన్ బీథోవెన్ .సంగీత కుటుంబం లో 16-12-1770 లో జన్మించాడు .తండ్రికి పుట్టిన అనేక మంది సంతానం లో చివరికి మిగిలిన వాడు ఈ పెద్ద కొడుకు ఒక్కడే .మోజేర్ట్ అనే సంగీత విద్వామ్శుడి జీవితం లాగానే బీథోవెన్ చిన్నతనమూ గడిచింది .బీథోవెన్ జన్మించిన నాలుగేళ్ళకు కాస్పార్ కారల్ ,ఆరేళ్లకు నికోలాస్ జోహాన్న్ అనే సంగీత విద్వాంశులు జర్మనీ లో పుట్టారు .బీథోవెన్ తాత ఆర్చి బిషప్  ఎలేక్టార్ఆఫ్ కోలేన్ వద్ద సంగీత దర్శకుడు .(కాపిల్ మినిస్టర్ )ఈయన దర్బారు రైన్ నదీ తీరం లో ఉన్న బాన్  గ్రామం  లో ఉంది . .ఇది చాలా చిన్న మురికి కూపం .అయితేనేం చాలా ప్రాముఖ్యం సంత రించు కొన్న గ్రామం .ఆర్చి బిషప్ చాలా శక్తి వంతుడు .300 మంది రాజ ప్రముఖులకు అంటే జర్మనీ మొత్తానికి అధికారి .ఆయన కోర్టు చాలా విలాస వంతం గా ఉండేది .ఇతర అరిస్టోక్రాట్స్ లాగా,ఈయనా స్వంత ఆర్కెస్ట్రా ను పోషించాడు .ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరు అతిధి గా ఉండే సంస్థానం అది .

             బీథోవెన్ తండ్రి ఈ బిషప్ కొలువు లోనే పాటగాడు .వాద్య అసంగీతం లో నిపుణుడని పించుకోలేక పోయాడు .1767లో మేరియా మాగ్దలీనా అనే విధవ రాలిని వివాహం చేసుకొని Rhein gasse అనే చోట ఒక అద్దె కొంప లో ఉండే వాడు .తండ్రి బీథోవెన్ ను మొజార్ట్ మార్గం లో ప్రయాణం చేయమని చిన్నప్పటి నుంచి ఒత్తిడి చేసే వాడు .బీథోవెన్ కూడా మొజార్ట్ లాగానే‘’బాల మేధావి ‘’.చాలా చిన్నతనం లోనే కొడుక్కి పియానో ,విడేన్ వాయిద్యాలు వాయించటం నేర్పాడు .గంటల కొద్దీ సాధన చేయించే వాడు .అలసట చెంది బీథోవెన్ సోమ్మసిలి పడి పోయి ఎడ్చేసే వాడు .అయినా తండ్రికి కనికరం ఉండేది కాదు .ఎడేల్లకే కొడుకు తో మొదటి సంగీత ప్రదర్శన నిప్పించాడు తండ్రి ..బీథోవెన్ స్థానిక ప్రాధమిక పా ఠశాలలో మూడేళ్ళు మాత్రమె చదివాడు .అందుకే అతని రాతల్లో స్పెల్లింగ్ మిస్టేకులు చాలా ఉండేవి .విరమ చిహ్నాలుసరిగ్గా  వాడటం రాలేదు .లెక్కలు కూడా చెయ్యటం వచ్చేది కాదు .పెద్ద వాడైనా ఇదే పరిస్తితి .అందరితో కలిసి ఉండే వాడు కాదు .అతన్ని చూసి అందరు ‘’how dirty you look ?’’అని ఈస డించే వారట .ఈ విషయాన్ని గుర్తుంచుకొని బీథోవెన్ ‘’నేను పెద్ద మనిషిగా చేలా మణి అవుతున్నప్పుడు ఏమి తేడా కని పిస్తోంది నా ఆకారం లో ?దీన్ని ఎవరు గుర్తించటం లేదు ‘’అని బాధ పడే వాడు .

     సశేషం –మీ గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –22-1-13-ఉయ్యూరు

   

 

                                                                                                         41వ సమావేశం –ఆహ్వానం

 

                                     శ్రీ త్యాగ రాజ స్వామి వారల ఆరాధనోత్సవం –సందర్భంగా తండ్రీ తనయుల ‘’సంగీత విభావరి ‘’

తేది – 31-1-13 – గురు వారం సాయంత్రం –6-30 గం .లకు

వేదిక – శ్రీ సువర్చ లాంజనేయ స్వామి వారల దేవస్థానం –(మహిత మందిరం )

గాయకులు –1- శ్రీ టి.కే.వి.ఎల్.యెన్ .ఆచార్యులు గారు –ఆకాశ వాణి సంగీత గాయకులు ,కవి

2-చి .టి..వంశీ కృష్ణ –బి.టేక్ –వర్ధ మాన గాయకుడు ,ఈ.టి.వి.వారు నిర్వహించిన

‘’పాడుతా తీయగా’’ కార్య క్రమం లో మొదటి బహుమతి పొందిన గాయకుడు

త్యాగరాజ స్వామి కృతులను ,అన్నమాచార్యుల వారి పదాలను ,గానం చేస్తారు.  అరుదైన ఈ సంగీత విభావరి కార్యక్రమంలో రసజ్ఞులైన వారందరూ  పాల్గొని, గానామృతాన్ని చవి చూసి ఆనందాను భూతిని పొందవలసినదిగా అర్ధిస్తున్నాము.

జోశ్యుల శ్యామల దేవి  – మాది రాజు శివ లక్ష్మి – గబ్బిట వెంకట రమణ – గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ 

 గౌరవ అధ్యక్షులు              కార్యదర్శి                 కోశాధి కారి         సరస భారతి అధ్యక్షులు

 

ఒక జ్ఞాపకం
అతనితో పాటు హరిశ్చంద్రుడూ చనిపోయాడు

పండగ సెలవులకు ఇంటికెళ్ళాను. చిలకలూరిపేటకి దగ్గర్లోని ఒక పల్లెటూళ్ళో చీమకుర్తి నాగేశ్వర్రావు నాటకం ఉందని తెలిసి, రాత్రి అన్నాలు తిని నేనూ, అన్నయ్య, నాన్న బయల్దేరి వెళ్ళాం. గతుకుల రోడ్డు మీద చిమ్మచీకట్లో మన్నుతిన్న పాములా కదుల్తోంది మా మోపెడ్. మేం వెళ్ళేసరికి వారణాసి సీను కూడా అయిపోతుందేమో అని నా టెన్షన్. క్రిస్మస్ సందర్భంగా మాలపల్లెలో ఉంది హరిశ్చంద్ర నాటకం ఆ రోజు. ఊరి పొలిమేరలకు చేరుకునేసరికి మైకులో ఎనౌన్స్‌మెంటు వినిపించింది. చీమకుర్తి నాగేశ్వర్రావు ఇంకో అరగంటలో స్టేజి ఎక్కుతాడని. హమ్మయ్య అనుకున్నా. అప్పటికే రాత్రి పది దాటింది. ఊరి మధ్యలో ఎద్దుల బండ్లతో ఏర్పాటు చేసిన రంగస్థలం. చుట్టూ వందల మంది జనం. నాటకం ఇంకా మొదలవ్వలేదు. ఎందుకంటే చీమకుర్తి రాలేదు. ఐదు నిమిషాలకొకసారి ఎవడో ఒకడు స్టేజీ ఎక్కి మరో పది నిమిషాల్లో నాగేశ్వర్రావు వచ్చేస్తున్నాడని, రాగానే నాటకం మొదలవుతుందని ఎనౌన్సుమెంట్లు. 

నేను ఎనిమిదో, తొమ్మిదో చదువుతున్న రోజుల్లో మొదటిసారి మా ఊళ్ళో చీమకుర్తి నాగేశ్వర్రావు నాటకం చూశాను. భలే నచ్చాడు నాకు. డి.వి. సుబ్బారావు, కె.వి. రెడ్డి లాంటి మహామహుల్ని కూడా హరిశ్చంద్ర పాత్రలో చూశాను కానీ బహుశా చిన్నవయసు కావడం వల్లనో ఏమో వాళ్ళకంటే నాకు నాగేశ్వర్రావే గొప్పగా అనిపించాడు. అయితే మర్నాడు పొద్దున ఇంటిముందు బండలమీద కూర్చుని ఊరి జనం చీమకుర్తిని ఛీ కొడుతూ మాట్లాడుతుంటే నాకు కొంచెం బాధగా అనిపించింది. రాత్రి నాటకంలో చీమకుర్తి ఏయే పద్యాలలో ఎక్కడెక్కడ తప్పులు పాడాడో చాలాసేపే చర్చ జరిగింది. పదాల యొక్క అర్థం, పద్యం యొక్క పరమార్ధం తెలియకుండా పాత్రధారణ చేస్తే అలానే ఉంటుంది అని ఒక్కొక్కళ్ళు ఒక్కొక్క శంకరశాస్త్రిలా చీమకుర్తిని ఆడిపోసుకున్నారు. ఏదిఏమైనా వాడిలో ఒక గమ్మత్తుందిరా అని రామసుబ్బయ్య తాత చీమకుర్తి చేసే మాజిక్‌ను వివరించాడు. అభినయం చీమకుర్తికున్న ప్రత్యేకత అనీ… ఆ అభినయంలో కూడా తనదైన ఒక స్టైల్ అతను సృష్టించుకున్నాడని తాతయ్య అంచనా! అదంతా గతం.

పన్నెండు దాటింది. చీమకుర్తి ఇంకా రాలేదు. మధ్యాహ్నం ఒంగోలులో బయలుదేరిన మనిషి మూడింటికల్లా చిలకలూరిపేట చేరుకోవాలి. అలాంటిది అర్ధరాత్రి పన్నెండు దాటినా మనిషి పత్తా లేడు అని జనం గుసగుసలు. ఆ కొడుకూ ఈ కొడుకూ అని, తాగి ఎక్కడ పడిపోయాడో అని తిట్లు. విసుగు. ప్రతివాడూ విసుక్కునేవాడే గానీ వెధవ నాటకం అని ఇంటికిపోయినవాడు ఒక్కడూ లేడు. ఎప్పటికైనా రాకపోతాడా పాడకపోతాడా అన్న ఆశ. మొదటి సీను ముగిసేసరికన్నా రాకపోతాడా అన్నట్టు నాటకం మొదలుపెట్టారు మాలపల్లి మోతుబర్లు. సీను ముగిసిందిగానీ చీమకుర్తి చేరుకోలేదు. అదిగో వచ్చేస్తున్నాడూ ఇదిగో వచ్చేస్తున్నాడని గోల కొనసాగింది తప్ప ఆయన వచ్చిందీ లేదు స్టేజీ ఎక్కిందీ లేదు.

ఇదంతా చూస్తుంటే ఎనభై మూడులో ఎన్టీఆర్ చైతన్యరథం ఎక్కి ఊళ్ళ మీద పడి తిరుగుతున్నప్పటి వాతావరణం కళ్ళముందు కదలాడింది. కళాకారుడు నచ్చాలే గానీ కళ్ళు కాయలు కాచేదాకా ఎదురుచూడడం తెలుగు ప్రజల బలహీనత అనిపించింది.
ఈలోపు మా నాన్న వాళ్ళతో వీళ్ళతో మాట్లాడి లేటెస్ట్ అప్‌డేట్స్‌తో వచ్చాడు. వాస్తవానికి చీమకుర్తి ఒంటిగంటకే ఒంగోలులో బయల్దేరాడట. కానీ చీమకుర్తి వస్తున్నాడని తెలిసి ఒంగోలు, చిలకలూరిపేట మధ్యలోని చాలా ఊళ్ళలో అభిమానులు ఆపడం, ఆయనకు ఎంతో ఇష్టమైన నాటుసారాతో ఆతిథ్యం ఇవ్వడం, మీ ఋణం ఏమిచ్చి తీర్చుకోగలను అంటూ చీమకుర్తి కన్నీరు మున్నీరై వాళ్ళ కోసం నాలుగు పద్యాలు పాడి, ప్రజాబాహుళ్యాన్ని పరవశింపజేసి మరలా బయల్దేరడం… ఇదీ జరుగుతున్నదని చెప్పాడు. అలా అంచలంచలుగా ఊళ్ళు దాటుకుంటూ బాటలు విడిచీ పేటలు గడిచీ నాగేశ్వర్రావు ఒక అరగంట క్రితమే చిలకలూరిపేటకు చేరుకున్నాడని చెప్పుకొచ్చాడు. ఒకవేళ వచ్చినా వేదిక ఎక్కగలడా? ఎక్కినా పాడగలడా? తెలియదు. పద్యనాటకం పత్తిపంట లాంటిది. దేనికీ గ్యారెంటీ ఉండదు.

అప్పటికే తెల్లవారుజాము మూడు గంటలవుయింది. వాడొచ్చినప్పుడు లేద్దాంలే అని అక్కడే కటిక నేలమీదనే చాలామంది ముసలీ ముతక నిద్రలోకి జారుకున్నారు. ఇక బయల్దేరదాం అని నాన్న కూడా చాలాసార్లు అన్నాడు. ఇంతలో చీమకుర్తి వచ్చాడు. ఒక్కసారిగా కలకలం మొదలయింది. తప్పిపోయిన పసిపాప దొరికిన తల్లిలా హార్మోనియం ఆనందంతో పరవళ్ళు తొక్కుసాగింది. నిద్రమత్తులో తూగిపోతున్న ఊరు మొత్తం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచింది. క్రిస్మస్ కాలపు తెల్లవారుజాము అప్పుడప్పుడే మెల్లగా ఒళ్ళు విరుచుకుంటున్నది. ఈలలు, చప్పట్లు, వేదిక చుట్టూ తొక్కిసలాటల నడుమ ఒక బక్క ప్రాణం, ఒక పొట్టిజీవి వినమ్రంగా రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కరిస్తూ వేదిక మీదకు వచ్చింది.

వారణాసి సన్నివేశం. మనిషి మాట్లాడలేకపోతున్నాడు. అడుగులు తడబడుతున్నాయి. అయినా చేతులు దించలేదు. అతని కళ్ళు చెమర్చి ఉన్నాయి. అతను పెడుతున్న నమస్కారం వెనుక ఒకటి కాదు రెండు కాదు ఎన్నెన్నో అర్థాలు నాకు గోచరమౌతున్నాయి. నన్ను క్షమించమంటున్నాయి. నేను తాగి ఉన్నాను అంటున్నాయి. ఈ ఆలస్యానికి క్షంతవ్యుణ్ణి అంటున్నాయి. నేను సరిగా పాడలేకపోయినా… ఈ మరుక్షణంలో తూలి పడిపోయినా నన్ను ప్రేమించడం మానవద్దు అని వేడుకుంటున్నాయి. సరిగ్గా నేను అనుకున్నట్టే మాట్లాడాడాయన. “అయ్యలారా! నన్ను క్షమించండి… బాగా అలసిపోయి ఉన్నాను. దయచేసి వన్సుమోర్లు కొట్టకండి. ఒకటే పద్యం. పదే పదే పాడలేను అంటూ భక్తయోగ పదన్యాసి అందుకున్నాడు. వరుస నాటకాలతో గొంతు అతి నీచంగా తయారయ్యింది.

బొంగురుపోయింది. వణికిపోతోంది. అయినా ఏదో తెలియని మా«ధుర్యం ఆ ప్రాంగణమంతా అలముకుంది. మద్యం తాలూకు మైకం ఇంకా పెరిగిపోతున్నట్టుంది. పద్యం పాడటానికి అతని గొంతూ శరీరం ఏమాత్రం సహకరించడం లేదు. ఎక్కడ తూలి పడిపోతాడో అన్న భయంతో పక్కనే చంద్రమతి వేషంలో ఉన్న విజయరాజు చీమకుర్తి చేయిపట్టుకుని ఆ చేయి పట్టుకోవడం కూడా అభినయంలో భాగమే అన్నట్టు అతి సహజంగా నటిస్తున్నాడు.

అంతలో చంద్రమతి అమ్మకానికి రంగం సిద్ధమైంది. అయ్యలారా! కాశీపుర పౌరులారా! ఈమె నా భార్య… చంద్రమతి… ఏనాడూ పతి మాట జవదాటని పైడిమూట… అంటూ పద్యం అందుకున్నాడు చీమకుర్తి. పద్యం ప్రారంభమైందో లేదో… అతని కళ్ళవెంట కన్నీటిధార ప్రవాహంలా కారిపోతున్నది. ఏడుస్తున్నాడు. ఏడుస్తున్నాడు. ఏడుస్తూనే పద్యం పాడుతున్నాడు. కరుణ రసం కట్టలు తెంచుకుంటోంది. మధ్యమధ్యలో చూపుడువేలుతో కారుతున్న కన్నీటిని తుడుచుకుంటున్నాడు. అలా చూపుడువేలుతో వేగంగా తుడుచుకోవడం వల్ల ఆ కన్నీటిధార వేదికమీద పడుతోంది. కొన్నిసార్లు పక్కనే ఉన్న చంద్రమతి మీద పడుతోంది. నాగేశ్వర్రావు, విజయరాజుల కాంబినేషన్ గురించి జనం అంతలా ఎందుకు మాట్లాడుకుంటారో అప్పుడే తెలిసింది. హరిశ్చంద్రుడితో పాటు చంద్రమతి కూడా ఏడుస్తున్నది. నాగేశ్వర్రావు ఆమె భుజాలు పట్టుకుని ఆమె కన్నీరు తుడుస్తున్నాడు. చూపుడు వేలుతో ఆ తుడిచే తీరులో తెలియని రాచరికం కనిపిస్తున్నది. పద్యం పాడుతూనే ఆమె గడ్డం పట్టుకుని పిల్లవాడు లోహితాసుడు జాగ్రత్త అని వీడ్కోలు చెబుతున్నాడు.

నాన్న ఏడుస్తున్నాడు. అన్నయ్య ఏడుస్తున్నాడు. నేను ఏడుస్తున్నాను. నా పక్కన కూర్చున్న వాళ్ళెవరో తెలియదు, వాళ్ళూ ఏడుస్తున్నారు. అంతలో రాగం రానే వచ్చింది. వెళుతున్నాడు… వెళుతున్నాడు… ఇంకా ఇంకా పైపైకి వెళుతున్నాడు. రాగం తారస్థాయికి చేరుకుంటున్నది. సూర్యోదయపు పసుపుపచ్చని కాంతిలో అతని విశ్వరూపం నాకు గోచరమయ్యింది. రాగం అగ్రభాగానికి చేరుకున్నది. అంతకుమించి పాడితే అతని కంఠనాళాలు తెగి పోతాయనిపించే స్థాయిలో పాడుతున్నాడు. పాడుతూ పాడుతూనే ప్రాణం వదలడానికి పడుతున్న ఆరాటంలా అనిపించింది. అతని శరీరంలోని అణువణువూ అనిర్వచనీయమైన అనుభూతితో కదిలిపోతోంది. ప్రేక్షకుని శరీరం కూడా తెలియని తన్మయత్వంతో తుళ్ళిపోతున్నది. జనం ఆ గానామృతంలో తడిసి ముద్దయిపోతున్నారు.

నాలో ఏదో తెలియని ప్రశ్న మొదలయ్యింది. ఆ గొంతు ఇతనిది కాదు. ఇతనొక్కడిదే కాదు… ఇలా ఎవరో పాడగా విన్నాను. ఇదే శృతిలో… ఇదే తీవ్రతతో… ఇదే తన్మయత్వంతో… ఎవరు? ఎవరు? ఆ గుర్తుకొచ్చాడు. ఉస్తాద్. ఉస్తాద్ నుస్రత్ ఫతే అలీఖాన్! నువ్వు పాడుతుంది అతని గొంతుతోనో, అతను పాడుతుంది నీ గొంతుతోనో తెలియటం లేదు. కాదు కాదు ఇది ఒక్క ఫతే అలీఖాన్‌దే కాదు. ఇంకెవరిదో కూడా! ఎవరు? ఎవరు? శబ్దం తాలూకు మూలం తెలిసిన వాళ్ళు. రాగాల తాలూకు రహస్యాలు ఛేదించిన వాళ్ళు. తీజెన్ భాయ్… ఛా! ఛా! అసలు వాళ్ళతో వీళ్ళతో పోలికేమిటి? ఎవరికి వాళ్ళే. ఒక్కొక్కరు మహా హంతకులు. వింటున్న వారి, చూస్తున్న వారి మనసు పొరల్లో పేరుకుపోయిన బూజునీ, ఆత్మన్యూనతనీ, అపచార భావనల్నీ… రోగం ఏదైతేనేం… ఒక్క రాగంతో చంపేసే శస్త్రకారులు. అది కర్నాటకమో, హిందుస్థానీయో లేక సూఫీనో ఏదైతేనేం… మా ప్రాణాలు తీయడానికి!

అమాంతం స్టేజీ ఎక్కి నాగేశ్వర్రావు చొక్కా పట్టుకుని అడగాలి. ఓనమాలు కూడా సరిగ్గా రాని అర్భకుడివి. కటిక దరిద్రుడివి… దళితుడివి… జానపదుడివి… పొట్టకూటి కోసం ట్రాక్టర్ తోలుకునే డ్రైవర్‌వి. ఎట్లా అబ్బింది నీకీ విద్య! అడగాలి. వెంటనే అతని కాళ్ళు పట్టుకుని మరీ చెప్పాలి- చీమకుర్తీ నువ్వు మహాకళాకారుడివి. ఒక్క పద్యంతో, రాగంతో, ఒక్కసారే వేలాదిమందిని వశపరుచుకునే అపర మాంత్రికుడివి. చచ్చిపోతావురా నాయనా! హద్దూ పొద్దూ తెలియని ఆ తాగుడు మానుకోరా బాబు… నీకు దండం పెడతాను… నీలాంటి వాడు ఇంటిముందు మల్లెతీగలాగా ఎప్పుడూ పచ్చగానే ఉండాల్రా తండ్రీ! నేల నిస్సారమైపోయింది. నీలాంటి వాడు మళ్ళీ మళ్ళీ మొలకెత్తటం జరగని పని… అర్థం చేసుకో!

***

అనుకున్నట్టే జరిగింది. దాదాపు పది సంవత్సరాల తర్వాత 2006లో చీమకుర్తి చనిపోయాడని కబురందింది. అతనితో పాటు హరిశ్చంద్రుడూ చనిపోయాడు. ఆ తర్వాత కొన్నాళ్ళకి విజయరాజు కూడా కాలం చేశాడు. కాస్త అటూయిటుగా రేబాల రమణ అకస్మాత్తుగా వీడ్కోలు చెప్పాడు. అటు మొన్ననే గుమ్మడి జయరాజు కూడా వెళ్ళిపోయాడు. ఇంకెంతకాలం బతుకుతావే పద్యనాటకం?

– పెద్ది రామారావు
93910 05610
(జనవరి 21 చీమకుర్తి ఏడవ వర్ధంతి) 

 

వంశీ పసల పూడి కథ

‘పలుకునైనా కాకపోతిని పసలపూడి కథలలో..కలమునైనా కాకపోతిని ఆ కథలు కురిసిన సుధలకు’ పసలపూడి కథల పుస్తకం రెండవ పేజీలో బాపు వేసిన చిత్రానికి రమణగారు రాసిన వాక్యమిది. పసలపూడి కథల్నే కాదు ఆ ఊరికబుర్లను కూడా అంతే ఆసక్తిగా చెబుతారు దర్శకుడు వంశీ. ఆయన దర్శకత్వం వహించిన చిత్రాలన్నిట్లో పల్లెటూరి సన్నివేశాలు, సంభాషణలు చాలా సహజంగా ఉండడం వెనక తన ఊరి జ్ఞాపకాలే ఉన్నాయంటారాయన. చిన్నప్పుడు లాకుల దగ్గరాడుకున్న ఆటలు, ఎడ్లబండిపై సెకండ్‌షోలకు వెళ్లిన సంఘటనలు, ఎంతో ఇష్టంగా తాగిన శొంఠి సోడాలు…అంటూ తన సొంతూరు గురించి వంశీ చెప్పిన విశేషాలే ఈవారం ‘మా ఊరు’

“నేను మూడోతరగతి చదువుకుంటున్నప్పుడు నాతో చదువుకునే కొందరి అమ్మాయిల మెడల్లో మంగళసూత్రాలు కనిపించేవి. వాళ్లు కడుపులో ఉండగానే సంబంధాలు కుదుర్చుకునేవారని మా పెద్దవాళ్లు చెప్పేవారు. పుట్టిన ఏడాదికో, రెండేళ్లకో పెళ్లిళ్లు చేసేసేవారు. ఆ చిన్నవయసులో నాకే కాదు…మెడలో మంగళసూత్రం ఉన్న ఆ అమ్మాయిలకు కూడా పెళ్లంటే ఏంటో తెలిసేది కాదు. మా చుట్టుపక్కల ఊళ్లలో అయితే ఈ వివాహాలు ఇంకా ఎక్కువట. అలా పెళ్లయిన పిల్లలు… పలకా బలపం పట్టుకుని అక్షరాలు దిద్దుతూ మెడలో ఉన్న తాడుతో ఆడుకునేవారు. మా ఊరు పేరెత్తగానే వెంటనే గుర్తొచ్చేది నా బాల్యం.

ముందుగా నేను చదువుకున్న పాఠశాల, మాస్టార్లు, తోటి విద్యార్థులు నా కళ్లముందు మెదులుతుంటారు. అందుకే ముందు వివాహితలతో కలిసి ఓనమాలు నేర్చుకున్న సంఘటనతో మొదలుపెట్టాను. ఊరంటే బోలెడు జ్ఞాపకాలు, బోలెడు అనుభవాలు….నా మనసులో మెదిలే మా ఊరి స్మృతులను కథలుగా రాశాను. అవే…’పసలపూడి కథలు’. తూర్పుగోదావరి జిల్లా రాయవరం మండలంలోని పసలపూడి గ్రామం మాది. నాకు ఊహ తెలిసేటప్పటికి మా ఊళ్లో మూడువందల ఇళ్లు వరకూ ఉండేవి. పూర్తిగా వ్యవసాయాధారిత గ్రామం. అక్కడక్కడా మామిడితోటలు కూడా ఉండేవి.

పశువులోడి ఊరు…
పూర్వం మా ఊరున్న స్థానంలో ఒక పశువుల కాపరి చిన్న గుడిసె వేసుకున్నాడంట. కొన్నాళ్లతర్వాత ఆ గుడిసెపక్కన మరో నలుగురు గుడిసెలు వేసుకున్నారట. మా చుట్టుపక్కల గ్రామాలవారు ఆ ప్రాంతాన్ని పశువులోడి ఊరు అని పిలిచేవారట. కొన్నేళ్లు గడిచేసరికి మరికొన్ని గుడిసెలు, పెంకుటిళ్లు వచ్చి క్రమంగా పేరులో కూడా మార్పు వచ్చింది. పశువులోడి ఊరు కాస్తా పసలపూడిగా అయిపోయిందని మా ఊరి పెద్దలు చెప్పే కథ. కర్రి మందారెడ్డిగారు మా ఊరి ప్రెసిడెంట్. తరతరాలుగా వారి కుటుంబమే మా ఊరిని ఏలుతోంది. నేను సినిమా రంగంలోకి వచ్చాక ఒకరోజు మా ఊరాయన ఒకాయన ఫోన్ చేసి ‘మన ఊరి ప్రెసిడెంట్ ఎవరో తెలుసా నీకు?’ అన్నాడు. ‘ఇంకెవరుంటారు….ఆ కుటుంబమే కదా.’ అన్నాను. ‘ఆ రోజులు పోయాయి…మనూరి కాఫీహోటల్ యజమానే ఇప్పుడు ప్రెసిడెంట్ అయ్యాడు’ అని చెప్పగానే నేను షాక్ అయ్యాను.

రోజుకూలీ చందాతో…
మా ఊరి కాఫీహోటల్ యజమాని చాలా మంచివాడు. ఊళ్లో ఎవరికైనా ఒంట్లో బాగోలేకపోతే వెంటనే ఆయన మోటర్‌సైకిల్‌పై పక్కఊరికి తీసుకెళ్లి వైద్యం చేయించేవాడు. అలాగే ఎవరికి ఏ చిన్న ఆపద వచ్చినా తాను ముందుండి చక్కబెట్టేవాడు. అతన్ని ప్రెసిడెంట్‌గా నిలబడమని అడిగితే తనకంత స్థోమతలేదని చెప్పాడట. అతను ప్రెసిడెంట్ ఎన్నికల్లో పోటీచేయడానికి కావాల్సిన ఖర్చుకోసం మా ఊరి కూలీలంతా ఒకరోజు కూలీని పోగుచేసి అతని చేతిలో పెట్టారు. అలా పేదోళ్లంతా కలిసి అతన్ని ప్రెసిడెంట్‌గా నిలబెట్టి గెలిపించుకున్నారు. ఆ విషయం తెలిసాక నాకు చాలా సంతోషం కలిగింది. ప్రజలు తలుచుకుంటే ఏమైనా చేయగలరు. ఏళ్లతరబడి ఏకఛత్రాధిపత్యంగా వస్తున్న ప్రెసిడెంట్ పదివికి వారు పెట్టిన చెక్ ప్రశంసనీయమనిపించింది.

పేద కుటుంబం…
మా నాన్నగారు చెల్లూరు షుగర్ ఫ్యాక్టరీలో ఉద్యోగం చేసేవారు. మా తాతగారిది మా ఊరికి కొద్దిదూరంలో ఉన్న కుతుకులూరు. మా నాన్నగారు ఉద్యోగం నిమిత్తం పసలపూడికి వచ్చి స్థిరపడ్డారు. నాకు ఒక అక్క, తమ్ముడు. అమ్మ (సూరాయమ్మ), నాయనమ్మ(ఆర్యాయమ్మ)లకు ఇంట్లో పని సరిపోయేది. నాన్నకు ఉద్యోగం తప్ప ఇల్లు, పొలాలువంటి ఆస్తులేమీ ఉండేవి కావు. మాది మూడు గదుల పెంకుటిల్లు. రెండురూపాయల అద్దె. నాన్నకు సైకిల్ ఉండేది. దానిపైనే మా పక్కూరిలో ఉన్న ఫ్యాక్టరీకి వెళ్లేవారు.

గ్రంథాలయం స్నేహం…
మా ఊరి పాఠశాలలో ఐదో తరగతి వరకే ఉండేది. ప్రభాకర్ మాస్టారు, బాబురావు మాస్టారు, శర్మమాస్టారు, జయస్తుతి మాస్టారు…మా బడిని చక్కగా నడిపించేవారు. నాకు చిన్నప్పటి నుంచి స్నేహితులు తక్కువే. స్కూలు అయిపోగానే నేరుగా గ్రంథాలయానికి వెళ్లిపోయేవాడ్ని. రోజూవెళ్లడం వల్లేమో…గ్రంథాలయం మాస్టారు నాతో బాగా క్లోజ్‌గా ఉండేవారు. ఆ చిన్న వయసులోనే నేను చలం, శరత్, లత వంటివారి సాహిత్యం చదివాను. వాటి ప్రభావం వల్లే నా పదహారవ ఏటనే ‘మంచుపల్లకి’, ‘కర్మ సాక్షి’ వంటి నవలల్ని రాశాను. గ్రంథాలయంలో పుస్తకాలు చదవడం అయిపోయాక మా ఊరి లాకులదగ్గరికి వెళ్లిపోయేవాడ్ని.

అక్కడున్న చింతచెట్ల దగ్గర కూర్చుని కాలక్షేపం చేసేవాడ్ని. ఒకసారి జోరువర్షంలో అమ్మతో ‘అమరశిల్పి జక్కన’ సినిమా చూడ్డానికి పక్కఊరికి నడుచుకుంటూ వెళ్లాను. అదే నా మొదటి సినిమా. పిల్లలకు ఎక్కడ జలుబు చేస్తుందోనని అమ్మ బెంగపడుతుంటే…నేనేమో వాన చినుకుల్ని ఎంజాయ్ చేస్తూ సినిమాకి వెళ్లాను. అలా అప్పుడప్పుడు అమ్మతో కాకుండా ఊళ్లో నాతోటి కుర్రాలతో ఎడ్లబండిపై సెకండ్‌షో సినిమాలకు కూడా వెళ్లేవాడ్ని. మా కిళ్లీరన్న (కిళ్లీ వీరన్న )హోటల్‌లో పలావ్ భలే రుచిగా ఉంటుంది. చేతిలో పైసలుంటే అక్కడికి వెళ్లిపోయేవాళ్లం. లేదంటే రెండేసి శొంఠిసోడాలు తాగేసి ఇంటికొచ్చేసేవాళ్లం.

డాక్టర్ సైకిళ్లు…
పొద్దున్నించి సాయంత్రంలోపు ఇద్దరో, ముగ్గురో డాక్టర్లు సైకిళ్లమీద తిరిగేవారు. అప్పట్లో అన్ని గ్రామాల్లో ఆసుపత్రులుండేవి కావు. డాక్టర్లే నాలుగైదు ఊళ్లలో సైకిళ్లమీద తిరుగుతూ వైద్యం అందించేవారు. మా ఊరికి కృష్ణారావుగారు, అప్పన్నగారు అని ఇద్దరు డాక్టర్లు రోజూ వచ్చేవారు. డాక్టర్లంటే టక్కు, టై ఊహించుకుంటారేమో…తెల్లటి గ్లాస్కో పంచెలు కట్టుకుని వచ్చేవారు. సైకిల్ వెనకసీటుపై ఒక పెట్టె ఉండేది. మరీ పెద్ద వైద్యం అవసరమైతే పలానా ఆసుపత్రికి అని రాసిచ్చేవారు. ఒకోసారి వారే దగ్గరుండి తీసుకెళ్లేవారు. ఈ వైద్యం కాకుండా నాటువైద్యం, తాయెత్తులు కట్టేవారు కూడా ఎప్పుడూ బిజీగా ఉండేవారు.

గణపతి నవరాత్రులు…
పండగలన్నిటిలోకి సంక్రాంతి హైలైట్ అయినా…గణపతి నవరాత్రులు, దేవీ నవరాత్రులు మా ఊళ్లో చాలా గొప్పగా సెలబ్రేట్ చేసుకునేవాళ్లం. వీటి స్పెషాలిటీ ఏంటంటే…పూజలు, పునస్కారాలతో పాటు నాటకాలు, రికార్డింగ్ డాన్సులు కూడా ఉంటాయి.(నవ్వుతూ…) గణపతి నవరాత్రుల్లో అయితే నాటకాలు వేయడానికి రాజమండ్రి నుంచి వచ్చేవారు. చక్రవర్తి అని ఎన్టీఆర్‌కి, విజయకుమార్ అని ఏఎన్ఆర్‌కి డూప్‌లుండేవారు. అచ్చం వారిలాగే ఉండేవారు. వాళ్లిద్దరూ మా ఊరి బస్సు దిగగానే కుర్రాళ్లమంతా వారిచుట్టూ చేరిపోయేవాళ్లం. నిజంగా ఎన్టీఆర్, ఏఎన్ఆర్ వచ్చినట్టు ఫీలయ్యేవాళ్లం.

వాళ్లిద్దరూ వేసే పౌరాణిక నాటకాలతో పాటు చివరిరోజు వేసే రికార్డు డాన్సు స్టెప్పులవరకూ జనం భలే ఎంజాయ్ చేసేవారు. వినాయక చవితికి మా ఊళ్లో మరో ప్రత్యేకత ఉండేది. మా ఊరిపక్కనే ఉన్న కంపెనీవాళ్లు లారీల్లో పిల్లలందరినీ ఎక్కించుకుని చుట్టుపక్కల ఊళ్లన్నీ తిప్పేవారు. సంక్రాంతి సమయంలో అయితే కోడిపందేలు చూడ్డానికి మా ఊరినుంచి పెద్దవాళ్లు చుట్టుపక్కల ఊళ్లకు వెళ్లేవారు. ఊళ్లో ఏటా జరుపుకునే చింతాలమ్మతీర్థం చాలా ఫేమస్. ఈ వేడుకను చూడ్డానికి చుట్టుపక్కల ఊళ్లనుంచి జనం బాగా వచ్చేవారు. ఆ రోజు చింతాలమ్మ దేవతకు పూజలు చేయడం, మొక్కులు తీర్చుకోవడం, గుండాలు వేయడం వంటివన్నీ భక్తిశ్రద్ధలతో జరిపేవారు. ఆ తీర్థంలో రకరకాల ఆటబొమ్మలు అమ్మేవారు.

బోగంమేళాలు…
మా ఊరి నల్లమెల్లి రాజారెడ్డిగారి దూడల చావిట్లో అప్పుడప్పుడు బోగంమేళాలు జరుగుతుండేవి. బోగంమేళం పెట్టేముందు రెడ్డిగారి దూడల చావిడిని శుభ్రం చేసి ఎల్ల(సున్నం)వేసి రంగురంగు కాగితాలతో ముస్తాబుచేసేవారు. సాయంత్రం సమయంలో కార్యక్రమాలు మొదలయ్యేవి. అలాంటివాటికి పిల్లల్ని పంపించేవారు కాదు…కుర్రాళ్లం మాత్రం ఎలాగోలా వెళ్లిపోయేవాళ్లం. మా ఊరి రాయలరెడ్డిగారి అబ్బాయి పెళ్లిలో కళావంతులతో డాన్సు కార్యక్రమం పెట్టించారు. అప్పుడు ‘ఎంకొచ్చిందో…మావ ఎదురొచ్చిందో మావ’ అనే పాటకు ఒకావిడ చేసిన డాన్సును మొదటిసారి చూశాను. చాలా గొప్పగా చేసిందామె.

ఊరు వదలని అమ్మ…
నేను ఊళ్లో ఐదోతరగతి పూర్తయ్యాక పక్కూరిలో ఎస్ఎస్ఎల్‌సి చదువుతున్న సమయంలో నాన్న అనారోగ్యంతో చనిపోయారు. ఆ తర్వాత నా చదువు పూర్తయ్యాక నేను రాసిన నవలలు చూసి ఒక పెద్దాయన నువ్వు ఉండాల్సింది ఇక్కడ కాదు మద్రాసులో అన్నారు. ఆయనన్నట్టుగానే కొన్నాళ్లకు మద్రాసులో స్థిరపడ్డాను. ‘లేడీస్ టైలర్’ సినిమా సమయంలో ఊళ్లో ఇల్లు కొన్నాను. అక్క, తమ్ముడు పెళ్లిళ్లు అయ్యాక అమ్మ ఒక్కతే ఆ ఇంట్లో ఉండేది. అమ్మ నా దగ్గరకు రాలేదు. అమ్మ తన జీవితం ఊళ్లోనే ముగియాలనుకుంది. అలాగే జరిగింది కూడా. 72 ఏళ్ల వయసులో కన్నుమూసింది.

ఊళ్లోనే ఉంటాను…
ఇప్పుడు మా ఊరు చాలా మారిపోయింది. రూపుతోపాటు మాటల్లో గోదావరి యాస కూడా పోయింది. మా చిన్నప్పుడు తూర్పుగోదావరి జిల్లావాళ్లని మాటని బట్టి చెప్పేసేవారు. ఇప్పుడు ఆ యాస పల్లెటూళ్లలో కూడా పోయింది. మా ఊరెళ్లినపుడు నేను అన్నింటికన్నా ఎక్కువ మిస్ అయ్యేది అదే. నేను ఊళ్లో కొన్న ఇంటిని కూలగొట్టి త్వరలో పెద్ద ఇల్లు కట్టుకోవాలనుకుంటున్నాను. నా చివరిరోజులు ఊళ్లోనే గడపాలనుకుంటున్నాను. కొన్నేళ్లక్రితం ఒకసారి స్నేహితులతో కూర్చుని ఏదో కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటే వచ్చిన ఆలోచనే పసలపూడి కథలు. ఆలోచన వచ్చిందే తడవుగా మా ఊరి కథలు రాయడం మొదలుపెట్టాను.

ఓ రచయితకు పల్లెటూరికి మించిన వస్తువు మరొకటి ఉండదనడానికి ‘పసలపూడి కథలు’ పెద్ద సాక్ష్యం. ఆ కథలే కాదు…నా సినిమాల్లో కూడా పల్లెటూరి వాతావరణం, సన్నివేశాలు స్వచ్ఛంగా కనిపించడానికి మా ఊరి జ్ఞాపకాలే కారణం. ఇక్కడ పట్టణంలో కూర్చుని మా ఊరిని గుర్తుచేసుకునే రోజులుపోయి ప్రతిరోజు పొద్దునే లేచి మా ఊరి వీధుల్ని, కొబ్బరి చెట్లని, లాకుల్ని నేరుగా చూసుకునే రోజులు త్వరగా రావాలని కోరుకుంటున్నాను.

భువనేశ్వరి
ఫోటోలు: హరిప్రేమ్, కె.ధర్మారెడ్డి

మురళీ క్రిస్హ్ణ హారర్ కధల్లో కొత్తదనపు కస్తూరి గుబాళింపు -3

    కస్తూరి మురళీ కృష్ణ రాసిన హారర్ కధల్లో రెండో కధ ‘’ఫాంటం లింబ్ ‘’.ఈ పదం ఒక విచిత్ర మానసిక స్థితి ని తెలియ జేస్తుంది శరీరం హఠాత్తు గా ఏదో ఒక అంగాన్ని ఉదాహరణకు ఒక కాలు కోల్పోయినప్పుడు ,అది తొలగింప బడిన విషయం మెదడుగ్రహించటానికి కాస్త సమయం పడుతుంది .మన మెదడు లో ప్రతి అవయవానికి ,అంగానికి దాని పని తీరును నిర్దేశించే నిర్దిష్ట మైన భాగం ఉంటుంది .తీసేసిన కాలు కు సంబంధించిన సమాచారం మెదడుకు చేరి ,మెదడు దాన్ని గ్రహించి ,ఆ విషయాన్ని జీర్ణించు కోవటానికి కొంత సమయం పడుతుంది .మెదడు ఈ నిజాన్ని గ్రహించే వరకు శరీరం లో ఆ తీసేసిన అంగం ఇంకా ఒక  భాగంగానే ఉన్నట్లు ప్రవర్తిస్తుంది .ఈ విధం గా నిజం గా అంగం లేక పోయినా ఉన్నట్లు కలిగే భావననే ‘’ఫాంటం లింబ్ ‘’అంటారు వైద్య పరిభాష లో . దీని మీద ఆధార పడి రాసిన కధే ఇది

          లియాన్ అనే ఆర్మీ డాక్టర్ తాను ‘’తిక్రిత్ ‘’లో పని చేసినప్పుడు ఇలాంటి కేసు ను ట్రీట్ చేసి నట్లు రచయితకు చెప్పాడు .ఒక రోజుతీవ్ర వాదుల దాడిలో దేబ్బతిన్నానని ఒకతను వచ్చాడు .చూస్తుంటే ఆరోగ్యం గానే ఉన్నాడు సమస్య ఏమిటి అంటే ‘’నా చెయ్యి ‘’అన్నాడు .అతని చెయ్యి లేదని గమనించాడు లియాన్ .నెల క్రితం జరిగిన తీవ్ర వాదుల దాడిలో తన చెయ్యి పోయిందని చెప్పాడు దాన్ని డాక్టర్లు తొలగించారని ,అయినా ఆ చెయ్యి దురద పెడుతోందని చెప్పాడు .గోక్కోవటం ఎలాగో చేతి మీద పాకే వాటిని తొలగించటం ఎట్లాగో అర్ధం కావటం లేదన్నాడు .కొన్ని రోజుల్లో మెదడు నిజం గ్రహిస్తుందని అప్పడీ బాధ ఉండదని చెప్పి పంపించేశాడు డాక్టర్ లియాన్ .మళ్ళీ రెండు రోజుల తర్వాతా దురద పెరిగిందని వచ్చి కంప్లైంట్ చేశాడు ఇంతకీ తన చెయ్యి ఎక్కడుందో చెప్పమన్నాడు

               తన చెయ్యికి పెద్దగా గాయం కాలేదని కాని భుజం నుంచి దాన్ని తీసే శారని ఫిర్యాదు చేశాడు .సాను భూతితో లియాన్ చెయ్యి పాతి పెట్టిన స్థలం వెదికి చెయ్యి తీయించాడు .భూమిలోని పురుగులు కొంత భాగం తినేశాయి .మిగిలిన సగం పై పురుగులు పాకుతున్నాయి .దాన్ని బయటికి తీసి కాల్చేశారు .అయినా సమస్య తీర లేదు .ఈ కధను చెబుతుండగా ‘’జీన్ పాజేట్ ‘’అక్కడికి వచ్చి డిస్టర్బ్ చేయద్దని సౌజ్న చేశాడు అతని ప్రవర్తన వింతగా అని పించింది కధకుడికి .కూచున్నాడు జీన్ .కాని ఒంటి పై యేవో పాకుతున్నట్లు దులుపు కుంటున్నట్లు కని పించాడు ..జీన్ అంటే లియాన్ ను రిలీవ్ చేయటానికి వచ్చిన వాడు ఇంతలో బయట తుపాకి కాల్పులు విని పించాయి .అందరు బయటకు పరిగెత్తి చూశారు .బయట ‘’గ్రీన్ జొన్ ‘’నుంచి వచ్చిన వాహనం ఉంది .ఆ వాహనం లో రావాల్సిన జీన్ ముందే ఎలా వచ్చాడా అని అందరు ఆశ్చర్య పోతున్నారు .జీప్ లోంచి ఒక శవాన్ని దింపారు .అది జీన్ శవమే . దాని మీద ఈగలు ముసురుతున్నాయి .జీన్ ను చూద్దామని రచయిత ముందుకు వెళ్లాడు .’’తీవ్ర వాదులు దాడిచేస్తున్నారు ‘’అన్న అరుపు విన్పించింది .తుపాకుల మోత హోరెత్తింది .రచయిత మెదడు లోంచి గుండె లోంచి గుళ్ళు దూసుకు పోయాయి .ఊపిరి ఆగి పోయి, కింద పడి పోయాడు .ఇప్పుడీ కధను ఎలా చెప్తున్నాడని మనకు సందేహం వస్తుంది .దానికి ‘’చూసే కన్నూ రాసే చెయ్యీ ఖాళీగా ఉండవు .రాయటం  అలవాటైన తాను ఎలా ఊర్కొంటాడు ?అందుకే ‘’ఫాంటం చెయ్యి ‘’తో రాస్తున్నానని’’ ఓ ఝలక్ ఇస్తాడు రచయిత .

               సశేషమీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –20-1-13-ఉయ్యూరు 

         మురళీకృష్ణ హారర్ కధల్లో కొత్తదనపు కస్తూరి గుబాళింపు–2

శ్రీ కస్తూరి మురళీ కృష్ణ రాసిన భయానక కధా సంపుటి లోని మొదటి కధే ‘’ఆ అరగంట చాలు ‘’.ఇందులో బుధ గ్రహ వాసి‘’బ్రహ్మ బుద్ ‘’ భూలోక సందర్శనానికి రచయిత ఇంటికి వస్తాడు .వచ్చిన వాడు చాలా ముభావం గా ,అనీజీ గా ఉండి రచయిత తో తప్ప ఎవరి తోను మాట్లాడ టానికి ఇష్ట  పడడు .మీట నొక్క గానే తెరపై వచ్చే నృత్యాలు సంగీతాల సృష్టించే కంప్యుటర్ తో వాటి ప్రదర్శన పెట్టాడు కాని బుధుడికి ఏమీ నచ్చలేదు .ముళ్ళ మీద ఉన్నట్లే కూర్చున్నాడు .అతని ప్రవర్తన వింత గా అని పించింది .బుధుడు వారం రోజులు ఇక్కడ గడపటానికి వచ్చాడు .ఏమి బుద్ధి పుట్టిందో కాని మర్నాడే వెళ్ళి పోతున్నట్లు తెలియ జేశాడు .

               పూల తోటకు తీసుకొని వెళ్ళాడు .పూల అందాన్నీ అనుభావిన్చ లేదు బుద్ .యే శబ్దమూ లోపల చేరని వాహనమైన ఏవా -400లో  మాత్రం స్తిమితం గా కూర్చున్నాడు .భూలోకం ఏమీ నచ్చ లేదా అని అడిగితే నవ్వే సమాధానం .మండి పోయింది మన రచయితకి .బుధ గ్రహ వాసులు కళాతృష్ణ లేని వారని ,సున్నత మనస్తత్వం లేని వారని ,కలుగుల్లో ఎలుకల్లా జీవంచే వారిక ‘’కలా పోసాన ‘’తెలీదని ఎద్దేవా చేశాడు .ఆకాశం లో సూర్యుడు ,రంగులు ,పక్షుల కిల కిలా రావాలు చూడ మన్నాడు .వేవీ పట్టించుకో లేదు ‘’బుద్ మాలోకం ‘’.త్వరగా ఇంటికి పోదామని తొందర చేశాడు .ఇద్దరు ఇంటికి చేరారు .

           ఎట్టకేలకు నోరు విప్పాడు బుద్ ‘’మీ ప్రకృతి అందం బాగుంది .ప్రకృతిలో ప్రతిదీ అద్భుతమే .అయితే దాన్ని ఆస్వాదించే తీరికా ,ఓపికా మీ భూలోక వాసులకు లేవు .ఏదో మొక్కు బడి గా హడా విడి గా చూసి వెళ్ళి పోవటం మీ నైజం .మా బుధలోక వాసులు మీకన్నా సున్నిత మనస్కులు .మీరు చూడలేనివి మేము చూడ గలం .సూక్ష్మ శబ్దాలను విన గలం ..మీ నాగరకత అభి వృద్ధి చెందని  కాలం లో అనాగారక  ప్రదేశాలకు మీరు నేరస్తులను శిక్ష గా పంపేవారట కదా .మా వాళ్ళు ఇక్కడ శిక్షకు అను కూలం గా ఉందొ లేదో చూసి రమ్మని నన్ను పంపారు ‘’అన్నాడు బ్ర,బు.ఈ మాటలు రచయితకు కోపం తెప్పించి భూలోక వాసుల్ని అనాగారకుల్ని చేసి మాట్లాడి నందుకు ఉద్రేక పడి ‘’మా భూగోళం శిక్షా స్థలమా ?’’అని సూటిగా  ప్రశ్నించాడు .’’మీరు చూడ లేనివి, వినలేనివి మాకు అనుభవమవుతాయని ముందే చెప్పాను మా శక్తి మీకు లేదు ‘’అన్నాడు తాపీగా .ఆ శక్తుఏమిటో తనకు చూప మన్నాడు రచయిత .చూప లేను కాని ‘’ ఆ శక్తులను ఒక అర గంట ‘’అందిస్తాను ‘’అన్నాడు .

            ఇంటికి చేరారు కళ్ళు మూసుకో మంటే మూసుకున్నాడు రచయిత .కాసేపట్లో వేడి పానీయం ‘’ప్తీకా ‘’తయారు చేసి తెచ్చి టేబుల్ మీద ఉంచాడు .రచయిత కప్పు అందుకో బోయి ఒళ్ళు జలదరించి ఆగి పోయాడు .కప్పులోని  పానీయం  అణువులు విచిత్రం గా కొట్టు కుంటున్నాయి .సజీవ దహనం చేస్తుంటే ప్రాణులు ఎలా విల విల లాడుతారో అలా విల విల లాడుతున్నాయి .కేకలు పెడుతున్నాయి .కాసేపట్లో బుద్ వచ్చి బయటికి  తీసుకెళ్ళాడు రచయితను .అప్పటి దాకా అందం గా కని పించిన చెట్లు భయంకరం గా కొట్టు కొంటున్నాయి,తిట్టు కొంటూ’’ దాహం దాహం ‘’అని అరుస్తున్నాయి .తోటమాలిని బూతులు తిడుతున్నాయి .నీళ్ళ పంపు తిప్పితే గుటకలేస్తూ పంపు నీళ్ళు ఆబగా తాగేస్తున్నాయి .నీళ్లన్నీ ముందున్న చెట్లకే అందుతున్నాయని వెనక చెట్లు ఫిర్యాదు చేస్తున్నాయి .భయం తో కంపించి పోతున్నాడు కాళ్ళ కింద కీటకాలు పడి నలిగి  హాహా రావాలు చేస్తున్నాయి .

          ఒణికి పోతున్నాడు భయంకరం గా కేక వేశాడు .కడుపు తిప్పి వాంతి అయింది పైన చర్మం లేని మాంసం ముద్దా ,లోపల ప్రేగులు ,రక్త ప్రసరణ ,ఆహరం జీర్నమయే ప్రక్రియ అంతా స్పష్టం గా కని పిస్తున్నాయి .స్పృహ తప్ప పడిపోతే బ్రహ్మ బుద్ ఇంట్లోక్ చేర్చాడు రచయితను .దేని మీదా ధ్యాస నిలవటం లేడు బుధ లోకుల్ని భూమ్మీదికి రానిస్తే మానవజాతిని నాశనం చేస్తారని గోణుగుతున్నాడు .ఇదంతా రాసి వణుకు తున్న చేతులతో ఓ సారి చదువుదామని చూశాడు రచయిత .కాగితం మీద ఏమీ కని పించలేదు .అక్షరాలను తరంగాలుగా మార్చే కంప్యూటర్ నుండి తన ఆలోచనలను మాయం చేశాడు బుద్ అని గ్రహించాడు.ఈ విషయం అందరిక్ తెలపాలని  పిచ్చి పట్టిన వాడిలా బయటికి పరిగెత్తాడు .బ్రబు తనను ప్రయోగం కోసం వాడుకోన్నాడని అర్ధమయిందికిరణ్ కుమార్ కు  బ్రహ్మ బుద్ వెళ్ళి న దగ్గర్నుంచి పిచ్చి గా ప్రవర్తించ సాగాడు కరణ్ .అతనేం మాట్లాడుతున్నాడో ఎవరికి తెలీయటం లేడు .కరణ్ ని ‘’మెదడు చికిత్స ‘’శిబిరానికి పంపారు .అక్కడ వెర్రికేకలు పెట్టి తల తలుపుల కేసి బాదుకొని కిరణ్ చచ్చి పోయాడు .అతను పెట్టిన కేకల్లో  ‘’ఆ అర గంట చాలు ‘’అన్న ఒక్క పదం మాత్రమె అర్ధ మయింది .’’ఇది ఇంకో పిచ్చి కేసు’’ అని తేల్చ ఫైల్ల్ మూసేశాడు  వైద్య కమిటీ అధ్యక్షుడు 

               సశేషం

         మీ—గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –19-1-13-ఉయ్యూరు