కాశ్మీర్ బ్రాహ్మణ ఉమ్మడి కుటుంబ ఆదర్శ దంపతులు –శ్రీ తథ్య శ్రీమతి కాక్ని
తల్లిదండ్రులలో రకరకాల వారు ఉంటారు; మానవ మనస్తత్వశాస్త్రం ప్రకారం సాధారణంగా ఉండాల్సినట్లుగా, కొందరు ప్రేమగా, శ్రద్ధగా, కరుణతో, అర్థం చేసుకునే స్వభావంతో మరియు అంకితభావంతో ఉంటారు. మరికొందరు గుడ్డి ప్రేమ అనే చిక్కైన వలయంలో చిక్కుకుని, పిల్లలను గారాబం చేసి చెడగొడతారు; ఇంకొందరు, తెలియని కారణాల వల్ల, పిల్లల మధ్య వివక్ష చూపుతారు, మరికొందరు తమ సంతానం యొక్క మానసిక మరియు భావోద్వేగ వికాసాన్ని పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేస్తారు.
ఆదర్శవంతమైన తల్లిదండ్రులు సాధారణంగా మొదటి వర్గానికి చెందినవారు – ప్రేమగా, శ్రద్ధగా ఉంటూ, తమ పిల్లలను పోషించి పెంచడంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించడానికి కట్టుబడి ఉంటారు; వారు పిల్లలకు సానుకూల ఆదర్శంగా నిలుస్తారు అదే సమయంలో వారిలో నైతిక, ఆధ్యాత్మిక జీవిత విలువలను పెంపొందిస్తారు. వారు తమ పిల్లల కోసం ఒక సామాజిక వాతావరణాన్ని సృష్టించడానికి కూడా ప్రయత్నిస్తారు, అక్కడ కుటుంబ భావన సమాజం మొత్తానికి విస్తరిస్తుంది.
మధుర స్మృతులు
ఈ వ్యాసంలో నేను ప్రస్తావిస్తున్న నా ప్రియమైన తాతయ్య , అమ్మమ్మ ఈ కోవకే చెందినవారు. వయసు పైబడినప్పుడు మీకు అండగా నిలిచేవి, అపారమైన ఆనందాన్ని, సంతృప్తిని ఇచ్చేవి తల్లిదండ్రులు, తాతయ్య, అమ్మమ్మల మీ జీవిత ప్రయాణంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించిన ఉమ్మడి కుటుంబంలోని పెద్దల మధుర స్మృతులే.
ఈ సుదీర్ఘ కాలం తర్వాత, ఆదర్శవంతమైన తల్లిదండ్రులను, అలాగే ఆదర్శవంతమైన అత్తమామలను పొందినందుకు నేను గర్వంగా అదృష్టవంతుడిగా భావిస్తున్నాను. ఇద్దరూ తమ పిల్లలను ప్రేమతో, భక్తితో పెంచి, జీవితాన్ని ఎలా జీవించాలో నేర్పించారు.
నా తల్లిదండ్రులు, నా భార్య తల్లిదండ్రులు –
ఈ రెండు జంటలు కనీసం చెప్పాలంటే గొప్ప మానవతావాదులు. మేము ‘దేద్’ అని పిలుచుకునే నా ప్రియమైన తల్లి ఒక సాధు స్వభావం గల వ్యక్తి అయితే, మేము ‘కాక్ని’ అని పిలుచుకునే నా అత్తగారు కూడా అంతే. అదేవిధంగా, నా తండ్రి, ‘బబ్’ . నా మామగారు, ‘తాతయ్య’, ఇద్దరూ నిజంగా సౌమ్యమైన ఉన్నతమైన ఆత్మలు, సమతుల్యత కలిగినవారు, నిష్కపటమైనవారు, గౌరవప్రదమైనవారు దూరదృష్టి గలవారు. వారి వయస్సు వ్యత్యాసం కారణంగా వారి సంబంధం తండ్రీకొడుకుల వలె ఉండేది. నేను మా తల్లిదండ్రులకు చిన్నపిల్లవాడిని అయితే, నా భార్య ఆమె తల్లిదండ్రులకు పెద్దపిల్ల.
పూజ్యులైన తాత్యాజీ కాక్నీ దంపతులకు చుని , దులారి అనే ఇద్దరు అందమైన, ప్రేమగల, విధేయత గల, మంచి ప్రవర్తన కలిగిన, తెలివైన కుమార్తెలు జన్మించారు. ఇద్దరూ చదువులో రాణించేవారు, అయితే వారు పెరిగిన కాలంలో బాలికల విద్య అంతగా ప్రాచుర్యంలో లేదు. అయినప్పటికీ, వారు కళాశాల విద్యను అభ్యసించారు. అక్క చుని నగరంలోని శ్రీ ప్రతాప్ కళాశాల నుండి పట్టభద్రురాలైతే, చెల్లెలు దులారి అనారోగ్యం కారణంగా ఇంటర్మీడియట్ వరకు మాత్రమే చదువుకుంది.
1947 నవంబర్ 1వ తేదీన, పాకిస్తాన్ సరిహద్దు నుండి కాశ్మీర్‌పై గిరిజన దండయాత్ర భయంకరమైన రూపం దాల్చిన సమయంలో, వారు తమ పెద్ద కుమార్తెను శ్రీనగర్‌లో నాకు ఇచ్చి వివాహం చేశారు. మా శుభప్రదమైన వివాహ వేడుక జరిగిన ప్రదేశానికి కేవలం 4 నుండి 5 మైళ్ల దూరంలోనే భారత సైన్యం ఆ ఉగ్రవాదులతో పోరాడుతోంది. భారత సైనికులకు, దండయాత్ర చేసే శక్తులకు మధ్య జరుగుతున్న కాల్పుల శబ్దాల మధ్యే వివాహ మంత్రాలు హోరెత్తించాయి ..
దండయాత్రదారులు మోహ్రా పవర్ హౌస్ నుండి విద్యుత్ సరఫరాను నిలిపివేసి, యుద్ధంతో అతలాకుతలమైన శ్రీనగర్ నగరాన్ని పూర్తిగా చీకటిలో ముంచినందున, నేను నా భార్య మా మొదటి రాత్రిని కొవ్వొత్తుల వెలుగులో గడపవలసి వచ్చింది, ఆ వెలుగులో మేము ఒకరి ముఖాలను ఒకరు సరిగ్గా గుర్తించలేకపోయాము. అయినప్పటికీ, ఆ రాత్రి చాలా ఆనందంగా గడిచింది, ఎందుకంటే అది మా ఏకాంతాన్ని మరచిపోలేని క్షణాలుగా మార్చింది . మా హృదయాలను అపారమైన ప్రేమతో, వర్ణించలేని ఆనందంతో నింపింది.
ఆ రాజకీయంగా అల్లకల్లోలమైన కాలంలో మా వంటి కొత్తగా పెళ్లయిన వారందరికీ, అది యుద్ధభూమిలో ఒక ప్రేమకథ. అక్కడ తేనె లేదు, వెన్నెల లేదు, ఎందుకంటే ఆ రాత్రి కార్తీక మాసంలోని కృష్ణ పక్షానికి చెందినది, ఆ సమయంలో చంద్రుడు ఆకాశంలో చాలా తక్కువ సమయం పాటు మాత్రమే కనిపిస్తాడు.
మనవడిని దత్తత తీసుకోవడం
ప్రస్తుత సామాజిక-మత వాతావరణంలో, మగ వారసుడు లేని తల్లిదండ్రులు, తమ కుటుంబ పేరును కొనసాగించడానికి , మరణ సమయంలో అంత్యక్రియలు నిర్వహించడానికి, ఒకరిని దత్తత తీసుకోవాలని చూసేవారు. 1952 ఫిబ్రవరి 1వ తేదీన షిమ్లాలో వారి మొదటి మనవడు దీపక్ జన్మించిన వెంటనే, వారు అతన్ని తమ ఏకైక కుమారుడిగా దత్తత తీసుకోవాలని కోరారు.
తరువాత పుట్టబోయే మగపిల్లవాడిని ఇచ్చేస్తామని ఒక వాగ్దానం చేశారు, అది ఐదేళ్ల తర్వాత 1957లో నెరవేరింది. వాగ్దానం ప్రకారం పుట్టిన బిడ్డ రవిని అప్పగించారు, కానీ తాతయ్యగారు దీపక్ కోసం తన పాత కోరికను మళ్ళీ వ్యక్తం చేశారు. నేను మా నాన్నగారి ఆజ్ఞను ధిక్కరించడానికి సాహసించనని బాగా తెలిసి, ఈ విషయంలో ఆయన మా నాన్నగారి మద్దతు కోరారు. మా నాన్నగారు ఒక రాజీ కుదిర్చారు, దానికి నేను నా భార్య, తాతయ్యగారి విధేయురాలైన కూతురు చుని అంగీకరించాము. దీపక్ తాతయ్యగారి ఇంటిపేరును స్వీకరిస్తాడు, కానీ మాతోనే నివసిస్తాడు. అలా, దీపక్ రైనా ఐదేళ్ల వయసులో దీపక్ గంజుగా మారినప్పటికీ, తన కన్నతల్లి చివరి కర్మలను తానే చేయాలనే తీవ్రమైన కోరికను నెరవేరుస్తూ అన్ని వేళలా మాతోనే ఉన్నాడు. అనుకోకుండా, దీపక్ కుటుంబాన్ని చూడటానికి వచ్చిన 40 రోజులలోపే ఆమె మయామిలో క్యాన్సర్‌తో మరణించింది.
ఉపనయన సంస్కారం
దత్తతకు సామాజిక ముద్ర వేయడానికి అన్నట్లుగా, తాతయ్యగారు అక్టోబర్ 1957లో శ్రీనగర్‌లో ఒక గొప్ప యజ్ఞోపవీత కార్యక్రమాన్ని నిర్వహించారు, అందులో దీపక్ అతని బంధువు తమ కులగురువు, కుటుంబ పురోహితుడైన పండిట్ గోవింద్ జూ ఖుర్ నుండి గొప్ప గాయత్రీ మంత్రాన్ని ఉపదేశంగా పొందారు.
గృహ్య సూత్రాల ప్రకారం, ఒక బ్రాహ్మణ బాలుడికి ఐదేళ్ల చిన్న వయస్సులోనే యజ్ఞోపవీత ధారణ చేయాలి. ఈ యజ్ఞోపవీతాన్ని కాశ్మీరీ పండితుల మత సంప్రదాయంలో’’ మేఖల ‘’అని పిలుస్తారు. ఈ వయస్సులో పిల్లలు అక్షరాలు, పదాలు వాక్యాలను అర్థం చేసుకోగలిగేంత పరిణితి చెంది, సంఖ్యలను గ్రహించి, సృజనాత్మక పనులను చేయగలరు. ఇది నిజమైన అర్థంలో బ్రాహ్మణుడిగా ఉండటంలో ఒక అంతర్భాగం.
యజ్ఞోపవీతం యొక్క మూడు పోగులు గాయత్రి మూడు పార్శ్వాలను సూచిస్తాయి, అవి ఏక అక్షరంగా చేయడానికి కలిపిన ఓం మూడు శబ్దాలు. గాయత్రీ మంత్రం “ఓం భూర్ భువః స్వః తత్ సవితుర్ వరేణ్యం భర్గో దేవస్య ధీమహి ధియో యో నః ప్రచోదయాత్” అనేది సకల జ్ఞానం, వివేకం కోసం చేసే ప్రార్థన. ఈ సంస్కారం సమయంలో, ఈ క్రింది మంత్రాన్ని పఠిస్తూ యజ్ఞోపవీతాన్ని ధరింపజేస్తారు:
“ఓం యజ్ఞోపవితం పరమం పవిత్రం ప్రజాపతిర్ యత్ సహజం పురస్తాత్. ఆయుష్యం అగ్రం ప్రతి ముంచ శుభ్రం యజ్ఞోపవితం బలం అస్తు తేజః”’ దీపక్‌కు కూడా అలాగే జరిగింది.
సాధు స్వభావం గల కాక్ని
మృదు స్వభావం, నెమ్మదిగా మాట్లాడే ఉన్నతమైన వ్యక్తిత్వం గల గౌరవనీయమైన కాక్ని ఎవరిపైనా చెడు భావనను పెంచుకోలేదు. తప్పు చేసిన పిల్లలను మందలించేటప్పుడు కూడా ఆమె పెదవుల నుండి కఠినమైన మాట ఒక్కటి కూడా వచ్చేది కాదు. సహనానికి మారుపేరు, ఎల్లప్పుడూ నవ్వుతూ, క్షమించే స్వభావం, నిరంతరం కరుణామయి అయిన ఆమె అందరికీ మంచి జరగాలని కోరుకుంటూ, అవసరమైన వారికి భౌతికంగా లేదా ఇతర రూపాల్లో సహాయం చేసేది. ఆమె తల్లిదండ్రులు ఆమెకు పెట్టిన పేరు గుణవతి, అంటే సద్గుణవంతురాలు అని అర్థం, . ఈ ఒక్క పదం ఆమె వ్యక్తిత్వాన్ని సరిగ్గా వర్ణించింది.
ఆమె ఉదయం నుండి సాయంత్రం వరకు నిస్వార్థంగా ఉమ్మడి కుటుంబానికి సేవ చేసింది. ఆమె ఇంటి పనులన్నీ ఒంటరిగా చేసేది, పదకొండు మంది సభ్యులున్న ఆ పెద్ద కుటుంబంలోని వారందరికీ అల్పాహారం, మధ్యాహ్న భోజనం రాత్రి భోజనం తయారుచేసేది. అందరికన్నా చివరగా ఆమె భోజనం చేసేది.
హృదయంలో గాఢమైన భక్తి భావం ఉన్నప్పటికీ, పూజ్యురాలైన కాక్నీకి దేవుని కోసం ప్రత్యేకంగా సమయం ఉండేది కాదు . ఆమె పూజల కోసం కేటాయించిన ఠాకూర్ గదికి అరుదుగా వెళ్ళేది. అంతమాత్రాన ఆమె నాస్తికురాలు కాదు. బహుశా ఆమెకు వాటన్నింటి అవసరం లేదేమో, ఎందుకంటే మంచిగా ఉండటం, మంచి చేయడం మరియు మంచిగా ఆలోచించడం అనే నిజమైన ఆధ్యాత్మిక గుణాన్ని ఆమె సహజంగానే అలవరచుకున్నట్లు అనిపించేది. అయినప్పటికీ, ఆమె శ్రీరాముని నామాన్ని మౌనంగా మానసికంగా జపిస్తూ ఉండటం నేను గమనించాను. మా గౌరవనీయ కాక్నీ నిజంగా ఒక ఉన్నతమైన ఆత్మ అని చెప్పడంలో అతిశయోక్తి లేదు.
దీపక్ , నేను ఆమె గురించి ఆలోచించని రోజు లేదు. సౌమ్య స్వభావం గల కాక్నీ, తాతయ్య గారి అప్పుడప్పుడు వచ్చే కోపానికి తన అలవాటైన నిరాయుధీకరణ చిరునవ్వుతో ఎలా స్పందించేవారో అని మేము ఆశ్చర్యంతో గుర్తు చేసుకుంటాము. సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ, వారి పిల్లలు, ఇద్దరు కుమార్తెలు , వారి భర్తలు, వారి కుమారుడు అతని కుటుంబం, వారి విభిన్న స్వభావాలను బాగా అర్థం చేసుకోగలిగారు . ఎప్పటికప్పుడు వారు చెప్పిన వివేకవంతమైన సలహాలను, వారి ప్రగాఢమైన జ్ఞానాన్ని గర్వంగా గుర్తు చేసుకుంటారు, అయితే కొన్ని కుటుంబ విషయాలలో ఉన్న అనేక అభిప్రాయ భేదాలను మినహాయించకుండానే.
అత్యంత నిరాడంబరత
అహం లేకపోవడం ఒక విషయం, అహంకారిగా ఉండటం మరొక విషయం. పూజ్యురాలైన కాక్నీ అస్సలు అహంకారి కాదు. ఉన్నత స్థాయి సిద్ధ పురుషుల వలె ఆమె వినయం ఆదర్శప్రాయంగా ఉండేదని నేను చెబుతాను. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ఏ వైపు నుండి కూడా ఎలాంటి వ్యతిరేకతకు భయం లేకుండా, ఆమెలో అహం ఛాయ కూడా పూర్తిగా లేదని చెప్పవచ్చు.
ఆమె ఎంత నిరాడంబరంగా ఉండేదంటే, నా పెళ్లయిన దాదాపు దశాబ్దం వరకు, ఆమె నా అత్తగారు అని నాకు తెలియదు, నిజానికి తెలియడానికి అవకాశం కూడా లేదు. కారణం స్పష్టంగా ఉంది. ఆమె ఇంటి యజమాని భార్య అయినప్పటికీ, మొత్తం కుటుంబంలో నిజమైన అధికారం నా మామగారి వితంతువైన అక్క చేతిలో ఉండేది, ఆమెను అందరూ గౌరవంగా ‘దేద్’ అని పిలిచేవారు. ఆ రోజుల్లో ఉమ్మడి కుటుంబాలలో ఆచారం ప్రకారం, కుటుంబంలో పెద్దవారే ఇంటిని పరిపాలిస్తారు. ఆ పాత్రకు అర్హత ఉన్న వ్యక్తి దేద్, ఆమె సంతానం లేని వితంతువు అయిన తర్వాత తన ప్రేమగల సోదరులతో కలిసి జీవిస్తోంది. ఆమే వాస్తవానికి మొత్తం ఇంటిని పరిపాలించేది. ప్రతి నెలా ఒకటో తేదీన తాత్యాజీ తన జీతం మొత్తాన్ని ఆమెకు ఇచ్చేసి, ఆ తర్వాత తన వ్యక్తిగత అవసరాల కోసం కొంత డబ్బు అడిగేవారు.
అందువల్ల, పది సుదీర్ఘ సంవత్సరాల పాటు, నా భార్య పెద్ద అత్త అయిన ఆవిడే నా అత్తగారు అనే అభిప్రాయం నాకు ఉండేది. ఎందుకంటే, నేను అత్తవారింటికి వెళ్ళినప్పుడల్లా నన్ను పలకరించేది ఆమె ఒక్కరే. నా మామగారితో పాటు నా పక్కన కూర్చుని నాకు టీ లేదా భోజనం వడ్డించేది కూడా ఆమె మాత్రమే.
పూజ్యురాలైన కాక్ని తీరికలేని దినచర్య, బంధువు లేదా స్నేహితుడు వంటి ఏ సందర్శకుడిని కలవడానికి లేదా పలకరించడానికి కూడా ఆమెకు వీలు కల్పించేది కాదు. పైకి చూస్తే, కాక్ని నన్ను కలవడానికి లేదా నాకు కనీసం టీ కూడా ఇవ్వడానికి అనుమతి లేదు. నమ్మశక్యంగా అనిపించకపోయినా, ఆ అత్తగారు చనిపోయే వరకు, ఎంతో వినయశీలి అయిన కాక్నిని చూడటమే కాదు, కనీసం పరిచయం చేసుకునే అదృష్టం కూడా నాకు కలగలేదు.
మానవతావాది , ఆచరణాత్మక వ్యక్తి
మంచి మనసున్న, ఉన్నత స్వభావం గల, దాతృత్వ గుణం మూర్తీభవించిన, తెలివైన ఆచరణాత్మక వ్యక్తి అయిన తాత్యాజీ, జమ్మూ కాశ్మీర్ రాష్ట్రంలోని భారీ అటవీ శాఖలో సమర్థుడైన అత్యంత యోగ్యత గల అధికారి. ఆయన కేవలం అత్యంత సీనియర్ పరిపాలనా అధికారి అయినప్పటికీ, ఆయన కాలంలోని అటవీ సంరక్షకులు సాంకేతిక లేదా ఇతర అన్ని విషయాలపై ఆయనను సంప్రదించేవారు.
మంచి ప్రవర్తన, ఉత్సాహం, పట్టుదల కలిగిన వ్యక్తి అయిన తాత్యాజీ చాలా మానవత్వం ఉన్నవారు. ఇతరుల కష్టాలు, బాధల పట్ల ఆయన చాలా సున్నితంగా ఉండేవారు. జ్ఞాన సముపార్జనే మనిషిని పరిపూర్ణుడిని చేస్తుందని నమ్మిన ఆయన, పిల్లలందరూ మంచి విద్యను పొందాలని కోరుకున్నారు. తన పిల్లలు కళాశాల విద్యను పూర్తి చేసి, ఉన్నత విద్య, పోస్ట్-గ్రాడ్యుయేషన్ కూడా చదివేలా చూసుకున్నారు. తన పరిసరాల్లోని పేద పిల్లల చదువు కోసం కూడా డబ్బు ఖర్చు చేసేవారు. డబ్బు లేని కారణంగా సరైన విద్యకు ఎవరూ దూరం కాకూడదని ఆయన పట్టుదలగా ఉండేవారు. అవసరమైన వారికి, అర్హులైన వారికి సహాయం చేయాలని ఆయన ఎల్లప్పుడూ కోరుకునేవారు మరియు ప్రయత్నించేవారు. మానవ స్వభావం ప్రకారం, బంధువులతో సహా చుట్టుపక్కల వారు ఆయన ఈ సహాయపడే స్వభావాన్ని ఆసరాగా చేసుకున్నారు.
పదవీ విరమణ తర్వాత కూడా తన కుటుంబం కోసం సంపాదించడం ఆయన ఆపలేదు. చురుకైన స్వభావం గల వ్యక్తి కావడంతో, ఆయన అనేక వ్యాపారాలు చేపట్టారు, కానీ పరిమిత విజయాన్నే సాధించారు. దీనికి ప్రధాన కారణం ఆయన అన్ని రకాల మనుషులను గుడ్డిగా నమ్మడమే.
ఆయనలో సహజంగా ఉన్న గౌరవ భావం కేవలం తన అక్కకే పరిమితం కాలేదు, కార్యాలయంలో, పరిసరాల్లో లేదా బంధువులలో తనకంటే పెద్దవారైన ప్రతి ఒక్కరి పట్ల కూడా ఆయన అదే గౌరవాన్ని చూపేవారు. తనకంటే ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు పెద్దవారైన మా నాన్నగారి పట్ల ఆయన ఎల్లప్పుడూ అత్యంత గౌరవాన్ని చూపేవారు. కేవలం పాదాలకు నమస్కరించడంతోనే సంతృప్తి చెందక, జమ్మూ ప్రాంతంలో ఆయన పనిచేస్తున్నప్పుడు మా తల్లిదండ్రులు ఆయనతో ఉన్న రోజుల్లో, ప్రతిరోజూ ఉదయం మా నాన్నగారి పాదాలను కడిగేవారు.
కాళీ మాత పరమ భక్తుడు
మర్యాదగా ఉంటూనే దృఢంగా ఉండే తాత్యాజీ దైవభక్తి గల వ్యక్తి. స్వభావరీత్యా ఆయన కాళీ మాతకు పరమ భక్తుడైనప్పటికీ, ప్రతిరోజూ దర్శనం కోసం శారికా దేవి నిలయమైన’’ హరి పర్బత్‌’’కు మూడు నాలుగు మైళ్లు నడిచి వెళ్ళేవారు.
కాంగన్‌కు చెందిన సోబూర్ షేక్, మణిగామ్‌కు చెందిన కాష్కాక్ , శ్రీనగర్‌కు చెందిన ఆధ్యాత్మికవేత్త ‘’నందలాల్‌జీ’’ వంటి సమకాలీన సాధువుల పట్ల ఆయనకున్న ఆరాధనలో నేను కూడా పాలుపంచుకున్నాను. ప్రపంచం గురించి మరింత తెలుసుకోవడం మరియు ఇతరుల కష్టాలను తగ్గించడం అనేదే ఆయనను నడిపించిన తత్వశాస్త్రం. ఆయన తరచుగా కాంగన్‌కు వెళ్లి ఆ గొప్ప ముస్లిం సాధువును కలిసేవారు. ఆ సాధువు అంధుడైనప్పటికీ, పగలు రాత్రి అనే తేడా లేకుండా తన వద్దకు వచ్చేవారు అనేక మంది భక్తులకు ఓదార్పునిచ్చేవారు. మేము కలిసి మణిగామ్ సాధువు కాష్కాక్‌ను , శ్రీనగర్‌లోని నందలాల్‌జీని చాలాసార్లు సందర్శించాము.
నిష్క్రమణ & పునర్జన్మ
ఆ ఇద్దరు పుణ్యాత్ములు ఒకటిన్నర సంవత్సరాల వ్యవధిలో ఈ లోకాన్ని విడిచి వెళ్ళిపోయారు. ప్రియమైన కాక్ని డిసెంబర్ 1974లో తుది శ్వాస విడవగా, తథ్యాజీ జూన్ 1976లో తన భౌతిక దేహాన్ని విడిచిపెట్టారు. ఆయనకు వారి ఏకైక కుమారుడు దీపక్, ఇద్దరు కుమార్తెలు చుని , దుల్లారి, ఇద్దరు అల్లుళ్లు, నేను మోహన్‌లాల్ హందూ, ఎనిమిది మంది మనవలు, మనవరాళ్లు రీటా, రవి, పూనమ్, అదితి, అక్షయ్, జ్యోతి, అర్చన మరియు అశుతోష్ ఉన్నారు.
పునర్జన్మ సిద్ధాంతాన్ని గట్టిగా నమ్మేవాడిగా, తథ్యాజీ నా మనవడిగా లేదా ఆయన సొంత మనవడిగా పునర్జన్మ ఎత్తినట్లు నాకు కొన్ని అతీంద్రియ ఆధారాలు ఉన్నాయి. ఈ దృగ్విషయం ఎలా వెల్లడైందో ఇప్పుడు వివరిస్తాను.
అది ఏప్రిల్ 1983లో ఢిల్లీలో ఒక వేసవి రాత్రి. ఆయన తుది శ్వాస విడిచిన దాదాపు ఎనిమిదేళ్ల తర్వాత నేను తథ్యాజీని నా కలలో చూశాను. నాకు అలవాటు ప్రకారం, ఆ కల దృశ్యాలను చివరి అక్షరం వరకు గుర్తుంచుకున్నాను.
నేను కలలో చూసిందేమిటంటే, తథ్యాజీ న్యూఢిల్లీలోని మా కొత్త ఇంటికి వస్తున్నారు. అది మునిర్కా విహార్ అనే దక్షిణ ఢిల్లీ ప్రాంతంలో ఉన్న ఒక డిడిఎ ఫ్లాట్, దానిని ఢిల్లీ డెవలప్‌మెంట్ అథారిటీ (డిడిఎ) నాకు కేటాయించింది. ఆ క్షణంలో ఆయన ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో లేరనే విషయం గుర్తులేక, తథ్యాజీని ఇన్నాళ్లు ఎక్కడ ఉన్నారని అడిగాను. ఆయన తాను బొంబాయికి వెళ్ళానని, ఇప్పుడు శ్రీనగర్‌కు తిరిగి వెళ్తున్నానని చెప్పారు. శ్రీనగర్‌కు వెళ్లే ముందు కొంతకాలం మాతో ఉండమని నేను కోరినప్పుడు, ఒక అత్యవసర పని నిమిత్తం నవంబర్ 23వ తేదీన తప్పనిసరిగా అక్కడికి చేరుకోవాలని చెప్పి, నా అభ్యర్థనను అంగీకరించలేదు. ఈ దశలో నేను నిద్ర నుండి మేల్కొన్నాను.
ఉదయం అల్పాహారం సమయంలో, నేను ఆ కలను మొత్తం నా భార్యకు చెప్పాను. ఆమె తండ్రి కలలో కనిపించారని, శ్రీనగర్‌కు వెళ్లడానికి చాలా తొందరలో ఉన్నట్లు కనిపించారని చెప్పాను. ఇది విని ఆమె తీవ్రంగా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె అంత సీరియస్‌గా ఉండటానికి కారణం ఏమిటని అడిగాను. ఆమె “ప్రియమైనా, నీకు తెలుసు కదా, చంద్రాయి, దీపక్ భార్య గర్భవతి. బహుశా అది ఆమెకు రెండో నెల” అని చెప్పింది.
ఈ వార్త తెలియగానే, నాలోని జ్యోతిష్య ప్రవృత్తి మా కోడలు నా కలలో చెప్పిన రోజునే మగబిడ్డకు జన్మనిస్తుందని నమ్మేలా చేసింది. నేను ఈ విషయం గురించి దీపక్‌కు ఉత్తరం రాశాను. నవంబర్ 23న ఆ మగబిడ్డ పుట్టిన తర్వాతే నేను దీపక్‌కు ఆ వింత కల గురించి చెప్పాను. తాత్యాజీ పునర్జన్మ ఎత్తారని మేమందరం నమ్మాము
అంతేకాకుండా, తన ఇద్దరు కుమార్తెలను వైద్య వృత్తిలోకి తీసుకురావాలనే తాత్యాజీ కల, ఈ జన్మలో ఆయన స్వయంగా డాక్టర్‌గా మారడం ద్వారా నెరవేరింది. ఆయన మరెవరో కాదు, నా మనవడు డాక్టర్ నిహార్ గంజు, ఆధ్యాత్మిక వారసత్వం ప్రకారం తాత్యాజీ, కాక్నీల మనవడు.
ఈ విశ్వం యొక్క దైవిక ప్రణాళికలో జీవితం ఈ విధంగానే ఒక జన్మ నుండి మరొక జన్మకు కొనసాగుతుంది.
ఈ వ్యాస రచయిత గోపీనాథ్ రైనా పరిచయం
వృత్తిరీత్యా జర్నలిస్ట్, స్వభావం రీత్యా పండితుడు ,ఫ్రీలాన్స్ రచయిత అయిన గోపీనాథ్ రైనా చిన్నప్పటి నుంచీ మతాన్ని అధ్యయనం చేయడానికి మొగ్గు చూపారు. పాఠశాలలో ఉన్నప్పుడు వివేకానంద హిందూ ఆలోచనలను చురుకుగా వివరించడం అతని ఊహలను రేకెత్తించింది. కళాశాలలో చేరే సమయానికి, అతను గాంధీ, అరబిందో, నారాయణ గురు, రాధాకృష్ణన్ , బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ రచనల వైపు ఆకర్షితుడయ్యాడు.
ఆల్ ఇండియా రేడియోలో ఎడిటర్ కరస్పాండెంట్‌గా 35 సంవత్సరాలు పూర్తి చేసిన తర్వాత 1983లో ఇండియన్ ఇన్ఫర్మేషన్ సర్వీస్ నుండి పదవీ విరమణ చేసిన తర్వాత, అతను AICC జర్నల్, వర్ణిక, (జనవరి 84-డిసెంబర్ 90), కోషూర్ సమాచార్ (మార్చి 91-అక్టోబర్ 95), సనాతన సందేశ్, (1997-2005) కషీర్ (2003-2004)లను సవరించాడు. అప్పటి నుండి అతను హిందూ ఆలోచన యొక్క వివిధ అంశాలపై, ముఖ్యంగా సాధువులు ఋషులపై రాస్తున్నాడు. ప్రస్తుతం అతను మయామిలో నివసిస్తున్నాడు, వ్యక్తిగత జ్ఞాపకాలను రాయడానికి తన సమయాన్ని వెచ్చిస్తున్నాడు.
మీ –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -21-1-26-ఉయ్యూరు
