అజ్ఞాత వ్యక్తి అనువదించిన వ్యాసం మీకోసం
సాహిత్య నోబెల్ పొందిన టి..ఎస్.ఇలియట్ రాసిన ‘’Tradition and the individual talent ‘’వ్యాసానికి
అజ్ఞాత వ్యక్తి అనువదించిన వ్యాసం మీకోసం
సంప్రదాయం ,వ్యక్తిగత ప్రతిభ
ఆంగ్ల రచనలో మనం సంప్రదాయం గురించి అరుదుగా మాట్లాడతాం, అయితే దాని లోపాన్ని ఖండిస్తూ అప్పుడప్పుడు దాని పేరును ఉపయోగిస్తాము.మనం “సంప్రదాయాన్ని” లేదా “ఒక సంప్రదాయాన్ని” సూచించలేము; గరిష్టంగా, సో-సో యొక్క కవిత్వం “సాంప్రదాయ” లేదా “చాలా సాంప్రదాయికమైనది” అని చెప్పడానికి మనము విశేషణాన్ని ఉపయోగిస్తాము. చాలా అరుదుగా, బహుశా, నింద అనే పదబంధంలో తప్ప ఈ పదం కనిపించదు.కాకపోతే, అది అస్పష్టంగా, ఆమోదం పొందిన పని గురించి, ఆహ్లాదకరమైన పురావస్తు పునర్నిర్మాణం యొక్క అంతరార్థంతో.ఆర్కియాలజీ శాస్త్రానికి ఈ సౌకర్యవంతమైన ప్రస్తావన లేకుండా మీరు ఈ పదాన్ని ఆంగ్ల చెవులకు ఆమోదయోగ్యంగా చేయలేరు.
బతికున్న లేదా చనిపోయిన రచయితల గురించి మన ప్రశంసలలో ఖచ్చితంగా ఈ పదం కనిపించే అవకాశం లేదు.ప్రతి జాతికి, , దాని స్వంత సృజనాత్మకత మాత్రమే కాదు, దాని స్వంత విమర్శనాత్మక దృక్పథం ఉంది; మరియు దాని సృజనాత్మక మేధస్సు కంటే దాని విమర్శనాత్మక అలవాట్లలోని లోపాలు మరియు పరిమితుల గురించి మరింత విస్మరిస్తుంది.ఫ్రెంచ్ భాషలో కనిపించిన అపారమైన విమర్శనాత్మక రచనల నుండి ఫ్రెంచ్ వారి విమర్శనాత్మక పద్ధతి లేదా అలవాటు మనకు తెలుసు, లేదా మనకు తెలుసు; ఫ్రెంచ్ వారు మనకంటే “ఎక్కువ విమర్శనాత్మకులు” అని మాత్రమే మేము నిర్ధారణకు వచ్చాము (మేము అంత అపస్మారక వ్యక్తులు) మరియు కొన్నిసార్లు ఫ్రెంచ్ వారు తక్కువ ఆకస్మికంగా ఉన్నట్లుగా కూడా వాస్తవంతో మనల్ని మనం కొద్దిగా పోల్చుకుంటాము.బహుశా అవి ఉండవచ్చు; కానీ విమర్శ కూడా అంతే అనివార్యమని మనల్ని మనం గుర్తుచేసుకోవచ్చు.
ఒక పుస్తకాన్ని చదివినప్పుడు మన మనసులోని భావాలను వ్యక్తీకరించడానికి, దాని గురించి భావోద్వేగానికి లోనైనందుకు, తమ విమర్శా రచనలో మన మనస్సులను విమర్శించినందుకు మనం అధ్వాన్నంగా ఉండకూడదు.ఈ ప్రక్రియలో వెలుగులోకి వచ్చే ఒక వాస్తవం ఏమిటంటే, ఒక కవిని మనం ప్రశంసించేటప్పుడు, అతనిరచనలోని ఏ అంశాలలో అతను మరెవరినీ పోలి ఉండడని పట్టుబట్టే మన ధోరణి.ఈ అంశాలలో లేదా అతని రచనలోని భాగాలలో మనం వ్యక్తి అంటే ఏమిటి, మనిషి యొక్క విలక్షణ సారం ఏమిటో కనుగొన్నట్లు నటిస్తాము.కవి తన పూర్వీకుల నుండి, ముఖ్యంగా అతని తక్షణ పూర్వీకుల నుండి వ్యత్యాసాన్ని గురించి మేము సంతృప్తితో నివసిస్తున్నాము; ఆస్వాదించడానికి ఒంటరిగా ఉండగలదాన్ని కనుగొనడానికి మేము ప్రయత్నిస్తాము.ఈ పక్షపాతం లేకుండా ఒక కవిని సంప్రదిస్తే, అతని రచనలోని ఉత్తమమైనవి మాత్రమే కాదు, అతని పూర్వీకులైన చనిపోయిన కవులు తమ అమరత్వాన్ని అత్యంత బలంగా నొక్కిచెప్పేవి కావచ్చు.నా ఉద్దేశం కౌమారదశ కాలం కాదు, పూర్తి పరిపక్వత కాలం.
అయినా, మన ముందున్న తక్షణ తరం మార్గాలను గుడ్డిగా లేదా పిరికితనంతో తన విజయాలకు కట్టుబడడంలో అనుసరించడం మాత్రమే సంప్రదాయం యొక్క ఏకైక రూపం అయితే, “సంప్రదాయం” సానుకూలంగా నిరుత్సాహపరచాలి.ఇసుకలో కలిసి పోయిన ఇలాంటి సాధారణ ప్రవాహాలు ఎన్నో చూశాం. మరియు పునరావృతం కంటే కొత్తదనం మంచిది.సంప్రదాయం చాలా విస్తృతమైన ప్రాముఖ్యత కలిగిన విషయం.అది వారసత్వంగా రాదు, కావాలనుకుంటే ఎంతో శ్రమించి పొందాలి.ఇరవై అయిదవ ఏట కూడా కవిగా కొనసాగే ఎవరికైనా దాదాపు అనివార్యమని మనం పిలుచుకునే చారిత్రక అర్థాన్ని ఇందులో ఇమిడివుంది. మరియు చారిత్రక భావనలో గతం యొక్క గతాన్ని మాత్రమే కాకుండా, దాని ఉనికిని గురించి ఒక అవగాహన ఉంటుంది; ఈ చారిత్రక జ్ఞానం ఒక వ్యక్తిని తన ఎముకలలో తన సొంత తరంతో మాత్రమే రాయమని బలవంతం చేస్తుంది, కానీ హోమర్ నుండి ఐరోపాలోని మొత్తం సాహిత్యం మరియు దానిలో తన స్వంత దేశ సాహిత్యం మొత్తం ఏకకాలంలో ఉనికిని కలిగి ఉంది మరియు ఏకకాల క్రమాన్ని రూపొందిస్తుంది.కాలాతీతమైన, లౌకిక, కాలాతీత, లౌకిక అంశాలను కలిపి చూసే ఈ చారిత్రక భావం రచయితను సంప్రదాయబద్ధంగా చేస్తుంది.అదే సమయంలో ఒక రచయితకు కాలానుగుణంగా తన స్థానం గురించి, తన సమకాలీనత గురించి అత్యంత లోతైన స్పృహ వచ్చేలా చేస్తుంది.
ఏ కవికీ, ఏ కళాకారుడికీ తన పూర్తి అర్థమే లేదు.చనిపోయిన కవులు, కళాకారులతో ఆయనకున్న అనుబంధాన్ని మెచ్చుకోవడమే ఆయన ప్రాముఖ్యత, ప్రశంస.మీరు అతని ఒక్కడికే విలువ ఇవ్వలేరు; మీరు అతనిని, వైరుధ్యం కోసం మరియు పోలిక కోసం, చనిపోయినవారి మధ్య ఉంచాలి.అంటే ఇది కేవలం చారిత్రాత్మక విమర్శ మాత్రమే కాదు, నాస్తిక సూత్రం.అతడు దానికి కట్టుబడి ఉండవలసిన అవసరం, అతను సహవాసం చేయవలసిన అవసరం ఏకపక్షం కాదు; ఒక కొత్త కళాకృతి సృష్టించబడినప్పుడు ఏమి జరుగుతుందో అది దానికి ముందు ఉన్న అన్ని కళాకృతులకు ఏకకాలంలో జరుగుతుంది.ప్రస్తుతం ఉన్న స్మారక చిహ్నాలు తమలో తాము ఒక ఆదర్శ క్రమాన్ని ఏర్పరుస్తాయి, వాటిలో కొత్త (నిజంగా కొత్త) కళాకృతిని ప్రవేశపెట్టడం ద్వారా ఇది సవరించబడుతుంది.కొత్త పని రాకముందే ప్రస్తుత ఆర్డర్ పూర్తవుతుంది; కొత్తదనం వచ్చిన తరువాత కూడా కొనసాగాలంటే, ఉన్న మొత్తం క్రమాన్ని కొద్దిగా మార్చాలి; అందువలన ప్రతి కళాకృతి యొక్క సంబంధాలు, నిష్పత్తులు, విలువలు మొత్తం మీద సర్దుబాటు చేయబడతాయి; మరియు ఇది పాత మరియు క్రొత్త వాటి మధ్య అనుగుణ్యత.యూరోపియన్ రూపంలో, ఆంగ్ల సాహిత్యం రూపంలో ఉన్న ఈ క్రమ భావనను ఆమోదించిన వారెవరైనా వర్తమానాన్ని గతం నిర్దేశించినంతగా వర్తమానాన్ని మార్చాలనడం విడ్డూరంగా అనిపించదు.ఈ విషయం తెలిసిన కవికి ఎన్నో కష్టాలు, బాధ్యతలు తెలుస్తాయి.
ఒక విచిత్రమైన అర్థంలో, అతను అనివార్యంగా గత ప్రమాణాలను బట్టి అంచనా వేయబడాలని కూడా అతనికి తెలుసు.నేను చెప్పేదేమిటంటే, వారి ద్వారా తొలగించబడలేదు; చనిపోయినవారి కంటే మంచివాడు, లేదా చెడ్డవాడు లేదా మెరుగైనవాడు అని నిర్ణయించబడదు; మరియు చనిపోయిన విమర్శకుల కేనన్ల ద్వారా ఖచ్చితంగా తీర్పు ఇవ్వబడదు.ఇది ఒక తీర్పు, ఒక పోలిక, దీనిలో రెండు విషయాలు ఒకదానితో ఒకటి కొలవబడతాయి.కేవలం దానికి అనుగుణంగా ఉండడమంటే కొత్త రచనకు ఏమాత్రం పొంతన కుదరదు; ఇది క్రొత్తది కాదు, అందువల్ల ఇది ఒక కళాకృతి కాదు.మరియు కొత్తది మరింత విలువైనది అని మేము ఖచ్చితంగా చెప్పలేము ఎందుకంటే అది సరిపోతుంది; కానీ దాని విలువకు ఒక పరీక్ష- ఇది నిజం, ఇది నెమ్మదిగా మాత్రమే సాధ్యమవుతుంది.
జాగ్రత్తగా అన్వయించుకోండి, ఎందుకంటే మనలో ఎవరూ తప్పు చేయని న్యాయమూర్తులు కాదు.మేము చెబుతున్నాము: ఇది అనుగుణమైనదిగా కనిపిస్తుంది, మరియు
బహుశా వ్యక్తిగతంగా, లేదా అది వ్యక్తిగతంగా కనిపిస్తుంది మరియు దానికి అనుగుణంగా ఉండవచ్చు; కానీ అది ఒకటి, మరొకటి కాదని మనం కనుగొనే అవకాశం లేదు.
గతానికి కవికి ఉన్న సంబంధాన్ని మరింత అర్థమయ్యే రీతిలో వివరించడానికి: అతను గతాన్ని ఒక ముద్దగా, విచక్షణారహితమైన బోలస్ (ముద్దా )గా తీసుకోలేడు, లేదా అతను పూర్తిగా ఒకటి లేదా రెండు వ్యక్తిగత ప్రశంసలపై తనను తాను ఏర్పరచుకోలేడు, లేదా అతను తనకు ఇష్టమైన కాలానికి పూర్తిగా తనను తాను ఏర్పరచుకోలేడు.మొదటి కోర్సు ఆమోదయోగ్యం కాదు, రెండవది యువత యొక్క ముఖ్యమైన అనుభవం, మరియు మూడవది ఆహ్లాదకరమైన మరియు అత్యంత వాంఛనీయ అనుబంధం.కవికి ప్రధాన ప్రవాహం పట్ల చాలా స్పృహ ఉండాలి, అది అత్యంత విశిష్టమైన కీర్తిప్రతిష్టల ద్వారా నిరంతరం ప్రవహించదు.కళ ఎప్పటికీ మెరుగుపడదు, కానీ కళ యొక్క పదార్థం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదనే స్పష్టమైన వాస్తవం అతనికి బాగా తెలుసు.ఐరోపా యొక్క మనస్సు-తన స్వంత దేశపు మనస్సు-తన స్వంత వ్యక్తిగత మనస్సు కంటే చాలా ముఖ్యమైనదని అతను కాలక్రమేణా నేర్చుకునే మనస్సు- మార్పు చెందే మనస్సు అని మరియు ఈ మార్పు మార్గంలో దేనినీ విడిచిపెట్టని పరిణామం అని అతనికి తెలియాలి.
షేక్స్పియర్, లేదా హోమర్, లేదా మాగ్డలేనియన్ డ్రాఫ్ట్స్ మెన్ యొక్క రాక్ డ్రాయింగ్.ఈ పరిణామం, శుద్ధీకరణ, సంక్లిష్టత, కళాకారుడి దృక్కోణంలో, ఎటువంటి మెరుగుదల కాదు.బహుశా మనస్తత్వవేత్త దృక్కోణం నుండి లేదా మనం ఊహించినంత మెరుగుదల కూడా ఉండకపోవచ్చు; బహుశా చివరికి ఆర్థిక శాస్త్రం మరియు యంత్రాలలో ఒక సంక్లిష్టత ఆధారంగా మాత్రమే కావచ్చు.కానీ వర్తమానానికీ, గతానికీ ఉన్న వ్యత్యాసం ఏమిటంటే, చేతన వర్తమానం అనేది ఒక రకంగా గతం గురించిన అవగాహన, దాని గురించి గతం యొక్క అవగాహన చూపలేనిది.
కొ౦తమ౦ది ఇలా అన్నారు: “చనిపోయిన రచయితలు మనకు దూర౦గా ఉన్నారు, ఎ౦దుక౦టే వాళ్లకన్నా మనకే ఎక్కువ తెలుసు.”ఖచ్చితంగా, మరియు అవి మనకు తెలిసినవి.
కవిత్వ వికాసం కోసం నా ప్రోగ్రామ్ లో స్పష్టంగా భాగమైన వాటిపై ఒక సాధారణ అభ్యంతరానికి నేను సజీవంగా ఉన్నాను.ఈ సిద్ధాంతానికి హాస్యాస్పదమైన పాండిత్యం (బోధనాత్మకత) అవసరమని అభ్యంతరం ఉంది, ఈ వాదనను ఏ మతంలోని కవుల జీవితాలను ఆకర్షించడం ద్వారా తిరస్కరించవచ్చు.ఎక్కువ నేర్చుకోవడం కవితా సున్నితత్వాన్ని నిర్వీర్యం చేస్తుందని లేదా వికృతం చేస్తుందని కూడా ధృవీకరించబడుతుంది.ఏదేమైనా, ఒక కవి తన అవసరమైన గ్రహణశక్తిని, అవసరమైన సోమరితనాన్ని ఆక్రమించుకోకుండా తెలుసుకోవాలని మనం విశ్వసిస్తూనే, జ్ఞానాన్ని పరీక్షలకు, డ్రాయింగ్ రూమ్ లకు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ బూటకపు ప్రచార పద్ధతులకు ఉపయోగపడే రూపానికి పరిమితం చేయడం వాంఛనీయం కాదు.కొంతమంది జ్ఞానాన్ని గ్రహించగలరు, దాని కోసం మరింత మందకొడిగా చెమట పట్టాలి.షేక్స్పియర్ మొత్తం బ్రిటిష్ మ్యూజియం నుండి చాలా మంది పురుషుల కంటే ప్లూటార్క్ నుండి ఎక్కువ ముఖ్యమైన చరిత్రను పొందాడు.కవి గతం యొక్క చైతన్యాన్ని పెంపొందించుకోవాలి లేదా పొందాలి మరియు అతను తన వృత్తి అంతటా ఈ చైతన్యాన్ని పెంపొందించుకుంటూ ఉండాలి.
జరిగేది ఏమిటంటే, అతను ప్రస్తుతం ఉన్నట్లే మరింత విలువైనదానికి నిరంతరం లొంగిపోవడం.ఒక కళాకారుడి పురోగతి నిరంతర స్వీయ త్యాగం, వ్యక్తిత్వం యొక్క నిరంతర వినాశనం.
ఈ డీ పర్సనలైజేషన్ ప్రక్రియను, సంప్రదాయ భావనతో దాని సంబంధాన్ని నిర్వచించాల్సి ఉంది.ఈ డీ పర్సనలైజేషన్ లోనే కళ సైన్స్ స్థితికి చేరుకుంటుందని చెప్పవచ్చు.అందువలన ఆక్సిజన్ మరియు సల్ఫర్ డయాక్సైడ్ కలిగిన ఒక గదిలోకి కొద్దిగా సన్నగా శుద్ధి చేయబడిన ప్లాటినం ప్రవేశపెట్టినప్పుడు జరిగే చర్యను సూచనాత్మక పోలికగా పరిగణించమని నేను మిమ్మల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాను.
నిజాయితీతో కూడిన విమర్శ, సున్నితమైన ప్రశంసలు కవి మీద కాకుండా కవిత్వం మీదే కేంద్రీకృతమై ఉంటాయి.పత్రికా విమర్శకుల అయోమయ కేకలు, ఆ తర్వాత వచ్చే జనరంజక పునరావృతాలను గమనిస్తే కవుల పేర్లు పెద్ద సంఖ్యలో వినబడతాయి. నీలి పుస్తక జ్ఞానాన్ని కాదు, కవిత్వాన్ని ఆస్వాదించాలని కోరితే, ఒక కవితను కోరితే, అది మనకు అరుదుగా దొరుకుతుంది.గత వ్యాసంలో ఇతర రచయితల కవితలతో పద్యానికి ఉన్న సంబంధం యొక్క ప్రాముఖ్యతను ఎత్తి చూపే ప్రయత్నం చేశాను మరియు ఇప్పటివరకు రాసిన అన్ని కవితల కంటే కవిత్వం యొక్క మొత్తం సజీవ భావనను సూచించాను.ఈ అసాధారణ కవిత్వ సిద్ధాంతంలోని మరో అంశం ఆ కవితకు దాని రచయితకు ఉన్న సంబంధం.పరిణతి చెందిన కవి యొక్క మనస్సు అపరిపక్వమైన వ్యక్తి యొక్క మనస్సుకు భిన్నంగా ఉంటుందని నేను ఒక ఉదాహరణ ద్వారా సూచించాను, “వ్యక్తిత్వం” యొక్క ఏ మూల్యాంకనంలోనూ ఖచ్చితంగా ఎక్కువ ఆసక్తికరంగా ఉండకూడదు, లేదా “ఎక్కువ చెప్పడానికి” కలిగి ఉండకూడదు, కానీ ప్రత్యేకమైన, లేదా చాలా వైవిధ్యమైన భావాలు కొత్త కలయికలలో ప్రవేశించడానికి స్వేచ్ఛను కలిగి ఉన్న మరింత చక్కగా పరిపూర్ణమైన మాధ్యమంగా ఉండటం ద్వారా.
ఈ పోలిక ఉత్ప్రేరకం యొక్కది.ఇంతకు ముందు పేర్కొన్న రెండు వాయువులను ప్లాటినం యొక్క ఫిలమెంట్ సమక్షంలో కలిపినప్పుడు, అవి సల్ఫ్యూరస్ ఆమ్లాన్ని ఏర్పరుస్తాయి.ప్లాటినం ఉంటేనే ఈ కలయిక జరుగుతుంది; ఏదేమైనా కొత్తగా ఏర్పడిన ఆమ్లం ప్లాటినం యొక్క జాడను కలిగి ఉండదు, మరియు ప్లాటినం స్పష్టంగా ప్రభావితం కాదు; జడంగా, తటస్థంగా, మారకుండా ఉండిపోయింది.కవి మనసు ప్లాటినం ముక్క.ఇది పాక్షికంగా లేదా ప్రత్యేకంగా మనిషి యొక్క అనుభవంపై పనిచేస్తుంది; కానీ, కళాకారుడు ఎంత పరిపూర్ణుడైతే, అతనిలో బాధ పడే మనిషి, సృష్టించే మనస్సు అంత వేరుగా ఉంటాయి; మనసు ఎంత పరిపూర్ణంగా తన భౌతికమైన భావోద్వేగాలను జీర్ణం చేసుకుంటుంది మరియు పరివర్తన చెందుతుంది.
పరివర్తన చెందుతున్న ఉత్ప్రేరకం యొక్క ఉనికిలోకి ప్రవేశించే అంశాలు రెండు రకాలు: భావోద్వేగాలు మరియు అనుభూతులు.ఒక కళాకృతిని ఆస్వాదించే వ్యక్తిపై దాని ప్రభావం కళకు సంబంధించిన అనుభవానికి భిన్నమైన అనుభవం.ఇది ఒక భావోద్వేగం నుండి ఏర్పడవచ్చు, లేదా కావచ్చు
అనేకాల కలయిక; మరియు వివిధ భావాలు, రచయితకు నిర్దిష్ట పదాలు లేదా పదబంధాలు లేదా చిత్రాలలో పొందుపరచడం,
తుది ఫలితాన్ని కంపోజ్ చేయడానికి జోడించవచ్చు.లేదా ఏ భావోద్వేగాన్ని ప్రత్యక్షంగా ఉపయోగించకుండా కేవలం భావాలతో కూడి ఉన్న గొప్ప కవిత్వాన్ని రూపొందించవచ్చు.ఇన్ఫెర్నో (బ్రూనెట్టో లాటిని) యొక్క కాంటో XV అనేది పరిస్థితిలో కనిపించే భావోద్వేగం యొక్క పని; కానీ దాని ప్రభావం, ఏ కళాకృతి వలెనైనా, గణనీయమైన సంక్లిష్టత ద్వారా లభిస్తుంది.చివరి క్వాట్రెయిన్ ఒక ప్రతిబింబాన్ని ఇస్తుంది, ఒక ప్రతిబింబానికి జతచేయబడిన ఒక అనుభూతిని ఇస్తుంది, అది “వచ్చింది, ” ఇది మునుపటి దాని నుండి మాత్రమే అభివృద్ధి చెందలేదు, కానీ దానికి జోడించడానికి సరైన కలయిక వచ్చే వరకు అది బహుశా కవి మనస్సులో సస్పెన్షన్ లో ఉంటుంది.నిజానికి కవి మనస్సు అంకెలు లేని భావాలను, పదబంధాలను, ప్రతిబింబాలను స్వాధీనం చేసుకుని భద్రపరిచే సాధనం, ఒక కొత్త సమ్మేళనంగా ఏర్పడే కణాలన్నీ కలిసి వచ్చేంత వరకు అవి అలాగే ఉంటాయి.
గొప్ప కవిత్వంలోని అనేక ప్రాతినిధ్య భాగాలను పోల్చి చూస్తే, వివిధ రకాల కలయిక ఎంత గొప్పదో, అలాగే “సబ్లిమిటీ” యొక్క ఏ అర్ధ-నైతిక ప్రమాణం కూడా మార్కును ఎంత పూర్తిగా కోల్పోతుందో మీరు చూస్తారు.ఎందుకంటే అది “గొప్పతనం” కాదు, భావోద్వేగాల తీవ్రత, భాగాలు కాదు, కళాత్మక ప్రక్రియ యొక్క తీవ్రత, ఒత్తిడి, అంటే కలయిక జరిగేది.పాలో మరియు ఫ్రాన్సెస్కా యొక్క ఎపిసోడ్ ఒక నిర్దిష్ట భావోద్వేగాన్ని ఉపయోగిస్తుంది, కాని కవిత్వం యొక్క తీవ్రత అది అనుభూతి కలిగించే అనుభూతిలో ఏ తీవ్రతకు భిన్నంగా ఉంటుంది.ఒక భావోద్వేగంపై ప్రత్యక్షంగా ఆధారపడని యులిసెస్ యొక్క ప్రయాణం అయిన కాంటో XXVI కంటే ఇది మరింత తీవ్రమైనది కాదు.భావోద్వేగాల పరివర్తన ప్రక్రియలో చాలా వైవిధ్యం సాధ్యమవుతుంది: అగమెమ్నోన్ హత్య, లేదా ఒథెల్లో యొక్క వేదన, డాంటే నుండి వచ్చే దృశ్యాల కంటే సాధ్యమయ్యే ఒరిజినల్ కు దగ్గరగా కళాత్మక ప్రభావాన్ని ఇస్తుంది.అగమెమ్నాన్ లో, కళాత్మక భావోద్వేగం వాస్తవ ప్రేక్షకుడి భావోద్వేగానికి సమానంగా ఉంటుంది; ఒథెల్లోలో కథానాయకుడి భావోద్వేగానికి.కానీ కళకు, సంఘటనకు మధ్య వ్యత్యాసం ఎల్లప్పుడూ సంపూర్ణంగా ఉంటుంది; అగమెమ్నోన్ హత్య అయిన కలయిక బహుశా యులిసెస్ యొక్క సముద్రయానం వలె సంక్లిష్టంగా ఉంటుంది.ఈ రెండింటిలోనూ మూలకాల కలయిక జరిగింది.కీట్స్ యొక్క ఓడ్ నైటింగేల్ తో ప్రత్యేకంగా సంబంధం లేని అనేక భావాలను కలిగి ఉంది, కానీ నైటింగేల్, పాక్షికంగా, దాని ఆకర్షణీయమైన పేరు కారణంగా మరియు కొంతవరకు దాని ఖ్యాతి కారణంగా, కలిసి తీసుకురావడానికి ఉపయోగపడింది.
నేను దాడి చేయడానికి కష్టపడుతున్న దృక్పథం బహుశా ఆత్మ యొక్క గణనీయమైన ఐక్యత యొక్క ఆధ్యాత్మిక సిద్ధాంతానికి సంబంధించినది: ఎందుకంటే, కవికి వ్యక్తీకరించడానికి ఒక “వ్యక్తిత్వం” లేదు, కానీ ఒక నిర్దిష్ట మాధ్యమం ఉంది, అది ఒక మాధ్యమం మాత్రమే, ఇది వ్యక్తిత్వం కాదు, ఇందులో ముద్రలు మరియు అనుభవాలు విచిత్రమైన మరియు ఊహించని మార్గాల్లో మిళితమవుతాయి.మనిషికి ముఖ్యమైన ముద్రలు, అనుభవాలకు కవిత్వంలో స్థానం ఉండకపోవచ్చు, కవిత్వంలో ముఖ్యమైనవి మనిషిలో, వ్యక్తిత్వంలో చాలా తక్కువ పాత్రను పోషిస్తాయి.
ఈ పరిశీలనల వెలుగులో లేదా చీకటిలో కొత్త శ్రద్ధతో పరిగణించేంత అపరిచితమైన ఒక భాగాన్ని నేను ఉదహరిస్తాను:
ఇప్పుడు ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదించినందుకు నన్ను నేను తిట్టుకోగలను, అయినప్పటికీ ఆమె మరణానికి సాధారణ చర్య లేకుండా ప్రతీకారం తీర్చుకుంటాను.పట్టుపురుగు తన పసుపు శ్రమను నీకోసం ఖర్చు చేస్తుందా? నీకోసం ఆమె తనను తాను అపవిత్రం చేసుకుంటుందా? లేడీషిప్లను నిర్వహించడానికి లార్డ్షిప్లను అమ్ముతున్నారా? ఒక నిముషం పేద ప్రయోజనం కోసం? యోన్ తోటివాడు హైవేలను ఎందుకు తారుమారు చేస్తాడు, మరియు తన జీవితాన్ని న్యాయమూర్తి పెదవుల మధ్య ఉంచుతాడు, అటువంటిదాన్ని మెరుగుపరచడానికి- గుర్రాన్ని మరియు పురుషులను ఆమె కోసం వారి శౌర్యాలను కొట్టడానికి ఉంచుకుంటాడు?. . .
(సిరిల్ టూర్నెర్, ది రివెంజర్స్ ట్రాజెడీ, 1606-7)
ఈ భాగంలో (దాని సందర్భంలో తీసుకుంటే) సానుకూల మరియు ప్రతికూల భావోద్వేగాల కలయిక కనిపిస్తుంది: అందం పట్ల తీవ్రమైన బలమైన ఆకర్షణ మరియు దానికి విరుద్ధంగా మరియు దానిని నాశనం చేసే వికృతత్వం పట్ల అంతే తీవ్రమైన ఆకర్షణ.ఈ భిన్నమైన భావోద్వేగాల సమతుల్యత, ప్రసంగం సముచితమైన నాటకీయ పరిస్థితిలో ఉంటుంది, కానీ ఆ పరిస్థితి మాత్రమే దానికి సరిపోదు.చెప్పాలంటే నాటకం అందించే నిర్మాణాత్మక భావోద్వేగం ఇది.కానీ ఈ మొత్తం ప్రభావం, ఆధిపత్య స్వరం, ఈ భావోద్వేగంతో సంబంధం ఉన్న అనేక తేలియాడే భావాలు, పైకి స్పష్టంగా కనిపించవు, దానితో కలిసి మనకు ఒక కొత్త కళా భావోద్వేగాన్ని ఇస్తాయి.
తన వ్యక్తిగత భావోద్వేగాల్లో, తన జీవితంలో జరిగిన ప్రత్యేక సంఘటనల వల్ల కలిగే భావోద్వేగాల్లో కవి ఏ విధంగానూ చెప్పుకోదగినవాడు, ఆసక్తికరమైనవాడు కాదు.అతని నిర్దిష్ట భావోద్వేగాలు సరళమైనవి, లేదా క్రూరమైనవి లేదా చదునైనవి కావచ్చు.అతని కవిత్వంలోని భావోద్వేగం చాలా సంక్లిష్టమైన విషయం, కానీ జీవితంలో చాలా సంక్లిష్టమైన లేదా అసాధారణమైన భావోద్వేగాలు ఉన్న వ్యక్తుల భావోద్వేగాల సంక్లిష్టతతో కాదు.నిజానికి కవిత్వంలో విపరీతత్వంలో ఒక లోపం ఏమిటంటే, కొత్త మానవ భావోద్వేగాలను వ్యక్తీకరించడానికి వెతకడం; మరియు తప్పు ప్రదేశంలో కొత్తదనం కోసం చేసే ఈ అన్వేషణలో అది వికృతతను కనుగొంటుంది.
కొత్త భావోద్వేగాలను కనుగొనడం కాదు, సాధారణమైన వాటిని ఉపయోగించడం, వాటిని కవిత్వంగా మలచడంలో, అసలు భావోద్వేగాలలో లేని భావాలను వ్యక్తీకరించడం కవి పని.తనకెప్పుడూ లేని భావోద్వేగాలు..
అనుభవజ్ఞులు అతని వంతుకు మరియు అతనికి తెలిసిన వారికి సేవ చేస్తారు.తత్ఫలితంగా, “ప్రశాంతతలో జ్ఞాపకం చేసుకున్న భావోద్వేగం” అనేది ఒక అసాధారణ సూత్రం అని మనం నమ్మాలి.ఎందుకంటే అది భావోద్వేగం కాదు, జ్ఞాపకం కాదు, అర్థాన్ని వక్రీకరించకుండా ప్రశాంతత కాదు.ఇది ఏకాగ్రత, మరియు ఏకాగ్రత వల్ల కలిగే ఒక క్రొత్త విషయం.
మీ -గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -28-8-25-ఉయ్యూరు
సరసభారతి ఉయ్యూరు 