నీలంరాజు జీవితంలో..
పదిహేనేళ్ల వయసులోనే గాంధీ పిలుపుకు స్పందించి విద్యాలయాల బహిష్కరణ చేసిన దేశభక్తుడు నీలంరాజు వేంకట శేషయ్య. తరువాతి కాలంలో ఆయన ప్రకాశం పంతులుగారికి ప్రైవేట్ సెక్రటరీగా పని చేశారు. అతి పిన్న వయసులోనే పాత్రికేయ వృత్తిలోకి ప్రవేశించి ‘స్వరాజ్య’, ‘ఆంధ్రపత్రిక’లలో పని చేసి తర్వాత సొంత వార పత్రిక ‘నవోదయ’ను స్థాపించారు. చాలాకాలం పాటు ‘ఆంధ్రప్రభ’ డైలీకి సంపాదకునిగా కూడా నీలంరాజు వేంకట శేషయ్య వ్యవహరించారు. ఆయన గురించిన విశేషాలను, అనుభవాలను కుమారుడు నీలంరాజు లక్ష్మీ ప్రసాద్ ‘నీలంరాజు వేంకట శేషయ్య జీవితం’ అనే పుస్తకంగా వెలువరించారు. అందులోని కొన్ని ఆసక్తికర భాగాలు ఇక్కడ ఇస్తున్నాం…
” శ్రీశ్రీ రాతలో ఎంతటి ‘ఇమేజరీ’ ప్రవేశపెట్టి రాసేవాడో, మాట్లాడేటప్పుడు అంత నెమ్మదిగా, ఆవేశం లేకుండా సింపుల్గా మాట్లాడేవాడు. చమత్కారాలు వాడుతూ సంతోషిస్తూండే వాడు. ఎడం చేత్తో కారమ్స్ ఆడేవాడు. మీరు ఈ చేత్తోనే ఆడుతుంటారా? అని నేను అడిగినప్పుడు “ఔను, నేను లెఫ్టిస్టుని” అన్నాడు.”
‘నవోదయ’ పత్రిక ప్రముఖ రచయితలనందరినీ ఆకర్షించేది. అందులో శ్రీశ్రీ ‘వారం వారం’ అనే శీర్షిక రాస్తుండేవారు. నెలకు ముప్ఫైరూపాయలు ఇచ్చేవాళ్లం. మా తాహతు అంతే. శేషయ్యగారికున్న వనరుల దృష్ట్యా శ్రీశ్రీ అంతకన్నా ఆశించేవాడు కూడా కాదు (ఆయనకు ‘అవసరమైతే’ ఎంతైనా ఉంటుంది) ‘ఢంకా’ అనే నెలసరి పత్రిక నడిపే ఢంకాచార్యులు గారు -(ఆయనకు ఒక చేయి ఉండేది కాదు -ఎప్పుడూ ఖద్దరు శాలువా కప్పుకొని ఉండేవాడు) శ్రీశ్రీ కనిపిస్తే “శ్రీశ్రీ గారూ మా మీద దయలేదు” అని సరదాగా అనేవాడు. ‘గివ్ ఫైవ్రూపీస్ అండ్ టేక్ ది ఆర్టికల్’ అనేవాడు శ్రీశ్రీ బదులుగా. రాసినది జేబులో ఉంటే అప్పటికప్పుడే ఇవ్వగలిగి వుండేవాడు.
లేదంటే, ఆఫీసులో కూచొని నాలుగు తెల్ల కాగితాలడిగి తీసుకొని, ఓ అరగంటలో రాసి (కొట్టివేతలుండేవి కాదు) ఎడిటర్ చేతుల్లో పెట్టి వెళ్లేవాడు. ఆయన డబ్బు అవసరం కూడా అలాంటిదే. ఒక రూపాయైనా అడిగి తీసుకొని సిజర్సు సిగరెట్ పెట్టెలు కొనుక్కునేవాడు. నవోదయ నెలవారీ పారితోషికం నేను ఇవ్వబూనుకున్నప్పుడు, ‘ఆ ముప్ఫైలో మీ రూపాయి మినహాయించుకొని ఇవ్వండి’ అనేవాడు. ఆ రోజుల్లో ఆయన ఒక్కడి పరిస్థితే కాదు, అనేకమంది రచయితల పరిస్థితి అలానే ఉండేది. ఎక్కడా డబ్బు పుట్టేది కాదు. పేరు పేరునా చెప్పడం అనవసరం కానీ, రచయితలు చాలా కష్టం మీద తమ రచనా వ్యాసంగానికి అంకితమై ఉండేవారు. శ్రీశ్రీ ప్రభృతుల మీద నాకు అమిత అభిమానం ఉండేది.
ఆరుద్ర కూడా నవోదయకు వారం వారం రాసేవాడు. తన ‘సినీ వాలీ’ పుస్తకాన్ని శేషయ్యగారికి తర్వాతి కాలంలో అంకితమిస్తూ, ‘వైమానిక దళం నుండి సాహితీ తలానికి తెచ్చిన శేషయ్యగారికి’ అని వ్రాసాడంటే, బహుశా మద్రాసుకు రాగానే ఈయనని కలిసి, నెలకు ముప్ఫై రూపాయల పారితోషికంతో రాస్తానని ఒప్పందం కుదుర్చుకోనుంటాడు. నేను నవోదయలో ‘చైనా బజార్’ అని సంకర తెనుగు భాష (అరవ తెలుగు)లో ‘ఫీచర్’ రాయడం మొదలెడితే ఆయన అభిమానం దాని మీద ఎంతగా ఉండేదంటే సాయంత్రం పానగల్ పార్కు, టి. నగర్కు తీసుకువెళ్లి అక్కడ సమావేశమయ్యే మల్లాది రామకృష్ణ శాస్త్రి గారు, శ్రీశ్రీ, గోరాశాస్త్రి, దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి గార్లు మరికొందరు సాహితీ వేత్తల (చెంతన ఉండి రాకపోతే, రాని వారిదే నష్టం) మధ్య చదివి వినిపించేవాడు. వారంతా పగలబడి నవ్వడం ఒకటే ఆరుద్ర అభిలషించింది. ఈ మధ్యనే ద్రవిడ విశ్వవిద్యాలయం వారు ఆ ఫీచర్లోని కథల్ని ‘చైనా బజార్ కథలు’ అనే శీర్షికతో చిన్న పుస్తకంగా ప్రచురించారు.
ఒకసారి శ్రీ గోరాశాస్త్రి తన బంధువు ఒకాయన రాసిన ఒక చిన్న నవలిక -లేక అతిపెద్ద కథ ఒకటి తీసుకుని రచయితను కూడా వెంటబెట్టుకొని శేషయ్యగారి వద్దకొచ్చాడు. “ఇది మన నవోదయలో ధారావాహికంగా ప్రచురించడానికి ” అని ఆయన చేతికిచ్చాడు. “అలాగే, చూసి చెప్తాను” అన్నారు శేషయ్యగారు. రెండు రోజులయిన తర్వాత సాయంత్రం తాపీగా వారు ఇద్దరూ కలిసి శేషయ్యగారి వద్దకొచ్చారు. శ్రీ గోరాకూ ఎడిటర్కూ సుమారు గంటన్నర, రెండు గంటల వాదం నడిచింది. మొత్తం నేను వినలేదు కానీ, “కథ నడిపిన తీరు బాగానే ఉంది – కాని ఇతివృత్తం నాకు సమ్మతం కాదు” అంటారు ఎడిటర్. “ఇతివృత్తంతో మీకేమి పని? రచన బాగుంది కదా? వేయండి” అంటారు శ్రీ గోరా శాస్త్రి. “అలా కుదరదు. సమాజంలో అక్రమ సంబంధాలను ప్రోత్సహించే వీలుపడదు” అంటారు ఎడిటర్. ” క్రమ అక్రమ సంబంధాల సంగతి ఎడిటర్లకక్కరలేదు, బాగా రాసివుంటే వేయడమే”అని గోరా. “ఎడిటర్, పోస్ట్మాన్ కాదు.
పాఠకుల యెడల అతడికో బాధ్యత ఉంది”అని ఎడిటర్ శేషయ్యగారు. “ఎడిటర్ కర్తవ్యమంతే అయివుండాలి” అని గోరా. “ఈ ఎడిటర్ అట్లా అనుకోవడం లేదు” శేషయ్యగారు. చాలా పెనుగులాడాడు శ్రీ గోరా -కొంత దబాయింపు- ‘మారల్ బ్రిగేడ్, నైతిక పోలీసు దళం’ అనేవి ఆయనకి కిట్టేవి కాదు. ‘నవోదయ’ శేషయ్యగారి సొంత పేపరైనప్పుడే శ్రీ గోరా అంతసేపు వాదించాడు. శేషయ్యగారు ఆంధ్రపత్రికలో కూచున్నప్పుడు అయితే ఎంత వాదించేవాడో అనుకున్నాను. చివరకు ఆ పెద్ద కథను మా తండ్రి తిరిగి ఇచ్చారు. గోరా అన్నట్లు, రచనా నైపుణ్యం, శిల్పాన్ని చూచి వేసే వారుండవచ్చు. ‘సంఘం మీద దీని ప్రభావం ఎట్లా ఉంటుంది?’ అనే బాధ్యత గుర్తుంచుకొని ఆగే వారుండవచ్చు.
నవోదయలో శ్రీ జలసూత్రం రుక్మిణీనాథ శాస్త్రి రాసిన ఏదో గేయ కవిత్వాన్ని చూసి అమంచర్ల గోపాలరావుగారు ఎంతగా మెచ్చుకున్నారంటే (అప్పుడు ఆయన బొంబైలో ఉన్నాడు) ఆ సంచిక చేత నిడుకొని, బొంబైలో తన ఆంధ్ర స్నేహితులందరి వద్దకూ వెళ్లి, అది వారందరికీ చదివి వినిపించి, నాలుగైదు గంటల తర్వాత ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. ఆ రోజుల్లో మనుషులకు కవితావేశం అలా ఉండేది. దానికై శ్రమనీ, ఖర్చునీ లెక్కచేసే వారు కాదు. ఇప్పుడు ధనమొక్కటే ఆవేశాన్ని జనింపజేస్తున్నట్లున్నది.
రష్యన్ రచయిత చెహోవ్ రాసిన చెర్రీ ఆర్చర్డ్ తెనుగులో అనువాదం చేస్తూ ‘సంపెంగతోట’ అని పేరు పెట్టారు శ్రీశ్రీ. పూర్వమెప్పుడో ‘ఇది అనువదిస్తే బాగుంటుంద’ని అబ్బూరి రామకృష్ణరావుగారు, శ్రీశ్రీ, శ్రీరంగం నారాయణబాబు ఇద్దరూ ఉన్నప్పుడు అన్నట్లున్నారు. శ్రీరంగం నారాయణబాబుగారు తాను అనువదించాలి అనుకున్నట్లున్నాడు. ఎవరు ముందు మొదలెట్టారు, ఎవరు పోటీ పడ్డారు అనేదాని మీద ఏదో చర్చచేస్తూ తన ‘వారం వారం’లో శ్రీశ్రీ ఏదో రాశాడు. శ్రీరంగం నారాయణబాబుకు కోపం వచ్చింది. ఆయన మధ్య పాపిడి, గిరజాల జుట్టు, కవి వర్యుడి కట్టు బొట్టు విశిష్టంగా కనిపించేవాడు.
ఆహార్యం కూడా నాటకీయంగా ఉండేది. గంభీర వదనంతో నవోదయ ఆఫీసుకు వచ్చి “శేషయ్యగారూ, ఏమి చెప్పను? భాషా దేవిని బలిమి చెరగొన్నాడు శ్రీశ్రీ” అని నాటకీయంగా అన్నాడు. దాని మీద ఏదో కొంత చర్చ జరిగింది. తర్వాత ఎప్పుడో శ్రీశ్రీ ‘వారం వారం’ రాయడానికి నవోదయలో వచ్చి కూచున్నప్పుడు ఆయనతో నారాయణబాబు ఇలా అన్నాడని చెప్తే “అలా అన్నాడా? వాడి మొహం” అని తన పాటికి తాను రాసుకుంటూపోయాడు. శ్రీశ్రీ రాతలో ఎంతటి ‘ఇమేజరీ’ ప్రవేశపెట్టి రాసేవాడో, మాట్లాడేటప్పుడు అంత నెమ్మదిగా, ఆవేశం లేకుండా సింపుల్గా మాట్లాడేవాడు. చమత్కారాలు వాడుతూ సంతోషిస్తూండే వాడు. ఎడం చేత్తో కారమ్స్ ఆడేవాడు. మీరు ఈ చేత్తోనే ఆడుతుంటారా? అని నేను అడిగినప్పుడు “ఔను, నేను లెఫ్టిస్టుని” అన్నాడు.
నీలంరాజు వేంకటశేషయ్య జీవితం
నీలంరాజు లక్ష్మీ ప్రసాద్
పేజీలు: 244, ధర: 100
పుస్తకాలకు: నవోదయ బుక్హౌస్, హైదరాబాద్
040 – 24652337
హరిపురం చిన్న గ్రామం. చిన్నాచితకా పనులు చేసి పొట్టపోసుకునేవారే అక్కడంతా. కలుపు తియ్యడమో, పశువులకు కుడితి పెట్టడమో… ఇలా తమతోపాటు పిల్లలూ ఏదొక పని చెయ్యకపోతే గడిచే ఇళ్లు కావు అవి. అలాంటి పిల్లల కోసమంటూ 1993లో మొదలయింది భాగవతుల సంస్థ బడి. వ్యవసాయప్పనులతో బాల కార్మికులుగా బడి ముఖమే తెలియకుండా మగ్గిపోతున్న పిల్లల్లో వారు అక్షర కాంతులు నింపారు. దాదాపు ఇరవై స్వచ్ఛంద సంస్థలతో కలిసి చుట్టుపక్కల 800 ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో పని చేసినప్పుడు మూస చదువులు విద్యార్థులను బట్టీ యంత్రాలుగా మారుస్తున్నాయన్న సంగతి బీసీటీ గ్రహింపులోకొచ్చింది.
వందల గ్రామాలకు మేలు చేస్తున్న భాగవతుల ఛారిటబుల్ ట్రస్టును ప్రారంభించింది భాగవతుల వెంకట పరమేశ్వరరావు. 1933 జనవరి 17న పుట్టిన ఆయన అమెరికాలోని పెన్సిల్వేనియా యూనివర్సిటీ నుంచి అణుభౌతిక శాస్త్రంలో పీహెచ్డీ పట్టాపుచ్చుకున్నారు. గ్రామాల్లో సేవ చెయ్యాలన్న ఉద్దేశంతో తాను పెరిగిన దిమిలి గ్రామానికి తిరిగి వచ్చి అక్కడి హైస్కూలు నిర్మాణంలో తొలి అడుగులు వేశారు. వ్యక్తిగా కన్న సంస్థగానైతే పక్కాగా పని చెయ్యగలమన్న ఆలోచనతో 1976 నవంబరులో ట్రస్టును నెలకొల్పారు. సుమారు నలభయ్యేళ్లకు చేరువ కావస్తున్న ఈ సంస్థలో పనిచేసిన మహామహులెందరో.
“మనకు ఏడురకాల పేదరికాలున్నాయి. ఆర్థిక పేదరికాన్ని ఉత్పత్తి కార్యక్రమాల ద్వారా పారద్రోలాలి. గ్రామ పారిశుధ్యాన్ని కాపాడుకుంటూ పౌష్టికాహారాన్ని తీసుకుంటే ఆరోగ్య పేదరికం అంతమవుతుంది. అక్షరాస్యత ద్వారా మానసిక పేదరికం తొలగిపోతుంది. శ్రమదానం, పరస్పర సహాయం ద్వారా సామాజిక పేదరికం, కళారూపాలను కాపాడుకోవడం ద్వారా సాంస్కృతిక బీదరికం పోతాయి. ప్రతి ఒక్కరూ ఓటుహక్కును సద్వినియోగం చేస్తే రాజకీయ పేదరికం అంతరిస్తుంది. కనీసం అరగంట అయినా సామూహికంగా భజన చేస్తే ఆధ్యాత్మిక పేదరికం తొలగిపోయి అందరిలోనూ మానవత్వం వెల్లివిరుస్తుంది.
మురకాడ చిన్న గ్రామం. మహిళా మండలి ఏర్పడక ముందు అంటరానితనం తీవ్రంగా ఉండేది. ఐదేళ్లలోనే పరిస్థితిలో మార్పొచ్చి దళిత మహిళ అనుకు అచ్చయ్యమ్మ ప్రెసిడెంటు కూడా అయింది. ఆర్నెల్లలో మహిళామండలి సభ్యులంతా వచ్చి గగ్గోలు పెట్టారు. ‘గ్రామానికి ఏ స్కీము వచ్చినా అచ్చయ్యమ్యే తీసేసుకుంటోంది. అన్నీ తన చుట్టాలికిపక్కాలికేగానీ, వేరెవ్వరికీ దక్కనివ్వడం లేదు’ అని. ఇదేమిటో తెలుసుకుందామని నేనా ఊరికెళ్లాను. అందరిమధ్యనా ఆమె ఏం చెప్పిందంటే ‘బాబూ, ఇన్నాళ్లు పనిచేసిన ప్రెసిడెంట్లందరూ తన కుటుంబానికీ బంధువులకే అన్నీ చేసుకున్నారు. ప్రెసిడెంటవుతే మనమూ అలాగే చెయ్యాలనుకున్నానుగానీ, అందరికీ అన్నీ ఇచ్చాక నేను తీసుకోవాల అని నాకు తెలియదు బాబూ. ప్రజలు ముందు నేను వెనకాల అని మాకు చెప్పినోళ్లు లేరు బాబూ’ అంటూ అమాయకంగా మాట్లాడింది. తర్వాతి ఆర్నెల్లలో ఊరికెంతో మేలు చేసి చూపించింది. నాయకులు ఎలా ప్రవర్తిస్తే, సామాన్యులూ అలాగే ఆలోచిస్తారు. వారు మారితే సమాజంలో మార్పు సాధ్యమే.
మొగల్తూరు అనగానే టక్కున చిరంజీవి గుర్తొస్తాడు. అరే, కృష్ణంరాజుదీ అదే ఊరు కదా అనుకుంటాం. ఈ సినిమా వ్యవహారం పట్టని పాత తరం వాళ్ళయితే, బారిష్టర్ పార్వతీశంని గుర్తు చేసుకుంటారు. ఈ ముగ్గురూ కాకుండా నాలుగో హీరోని ఇప్పుడు పరిచయం చేస్తున్నాం. పేరు ఎంవైఎస్ ప్రసాద్. శ్రీహరికోట రాకెట్ ప్రయోగ కేంద్రం డైరెక్టర్. అంతరిక్ష శాస్త్రవేత్తగా అంతర్జాతీయ ఖ్యాతి గడించినవాడు. పాతిక దేశాలు తిరిగినవాడు.
గురువులకి నమస్కారం
లాంతర్ల వెలుగులో ఇంజనీరింగ్
తెలుగు నాటక ఖ్యాతిని ఎల్లలు దాటించడంలో సురభి నాటక సమాజం ముందంజలో ఉంది. ఆ కుటుంబాల పెద్దగా సురభి నాటకాలకు కొత్త దశ, దిశ నిర్దేశం చేసిన పద్మశ్రీ రేకందార్ నాగేశ్వరరావు అలియాస్ బాబ్జీ తెలుగు నాటక వైభవాన్ని ఫ్రాన్సు ప్రేక్షకులకు త్వరలో రుచి చూపించబోతున్నారు. కేంద్ర సంగీత నాటక అకాడమి పురస్కారాన్ని, ముంబాయిలో ఆదిత్య బిర్లా నెలకొల్పిన ‘కళా శిఖర’ అవార్డును సొంతం చేసుకున్న బాబ్జీ చెబుతున్న సురభి నాటక సం’గతులు’ ఆయన మాటల్లోనే…
యువతరానికి చేరువగా…
తెలుగు సినీ సాహితీ లోకంలో పండువెన్నెలలు కురిపించే నిండుచంద్రుడు పద్మభూషణ్ డాక్టర్ సి. నారాయణరెడ్డి. నదీమ తల్లులను తన నలుగురు కుమార్తెల పేర్లలో ఇముడ్చుకున్న ఆయన తన ప్రేమతో అల్లుళ్ల హృదయాలనూ దోచుకున్నారు. ఒకే కుటుంబంలా జీవిస్తున్న ఆ ఇంటికి పెద్దదిక్కుగా ఉంటూ 82 ఏళ్ల వయసులో సైతం సాహితీ సేవను కొనసాగిస్తున్నారు. ఆయన పెద్దకుమార్తె సింగిరెడ్డి గంగ తండ్రితో తన అనుబంధాన్ని గురించి తెలియచేస్తున్న విశేషాలే ఈ వారం ‘నాన్న-నేను’.
అమ్మకు 1962లో పక్షవాతం వచ్చింది. చికిత్స కోసం నాన్న, నేను, పెద్దచెల్లెలు అమ్మను తీసుకుని మద్రాసు వెళ్లాం. మిగిలిన ఇద్దరు చెల్లెళ్లు అమ్మమ్మ వాళ్ల ఊర్లో ఉండిపోయారు. మద్రాసులో ఒక ఏడాదిన్నర పాటు ఉన్నాం. అప్పుడు నాన్న చాలా కష్టపడ్డారు. ఒక పక్క సినిమాలకు పాటలు రాయడం, మరో పక్క అమ్మకోసం ఆసుపత్రుల చుట్టూ తిరగడం. మద్రాసులో కొంతకాలం, రాయవెల్లూరులో కొంతకాలం అమ్మకు చికిత్స జరిగింది. ఏమాత్రం గుణం కనిపించకపోవడంతో మళ్లీ అమ్మను తీసుకుని హైదరాబాద్ వచ్చేశాం. అమ్మ లేవలేని పరిస్థితిలో ఉండడంతో మా నలుగురి బాధ్యత నాన్నపైన పడింది. కొంతకాలానికి అమ్మకు ఒక కాలు, ఒక చెయ్యి మాత్రం స్వాధీనంలోకి వచ్చాయి.
నాన్నకు మొదటి నుంచి డబ్బు వ్యవహారాలంటే పట్టదు. ఆయన జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా ఉంచుకోరు. నాకు కొంచెం జ్ఞానం వచ్చినప్పటి నుంచి నా చేతికే నాన్న డబ్బులిచ్చేవారు. మద్రాసు నుంచి నాన్న వస్తున్నారంటే నేను కారు తీసుకుని ఎయిర్పోర్ట్కి వెళ్లాల్సిందే. విమానం దిగి బయటకు వచ్చిన వెంటనే తన చేతిలోని బ్రీఫ్కేసును నా చేతిలో పెట్టేసి “హమ్మయ్య! భారం దిగింది” అంటూ ఊపిరి పీల్చుకునే వారు నాన్న. మా ఇంట్లో నాన్న కవిత్వ వారసత్వం నా మనవరాలు(కూతురి కూతురు) వరేణ్యకు వచ్చింది. ఇప్పుడు దానికి 12 ఏళ్లు. నాలుగేళ్ల కిత్రమే అమెరికాలో ఉన్నప్పుడు ఒకఆంగ్ల కవితల సంకలనాన్ని తీసుకువచ్చింది. ఇప్పుడు మరో సంకలనం తెస్తోంది. మా ఇంట్లో పిల్లలందరికీ నాన్నే పేర్లు పెట్టారు.
కూచిపూడి నృత్యానికి కొత్త సొబగులు అద్ది దేశ, విదేశాలకు వ్యాప్తి చేసిన మేటి నాట్య గురువు పద్మభూషణ్ డాక్టర్ వెంపటి చినసత్యం. అగ్రశ్రేణి సినీ తారలకే కాక నేడు నాట్యగురువులుగా, కళాకారులుగా అగ్రస్థానంలో ఉన్న వారిలో చాలామంది సత్యంగారి శిష్యులే. కూచిపూడి నాట్యాన్ని విశ్వవ్యాప్తం చేయాలన్న ఆశయంతో శ్రమించిన ఆయన మొదట్లో తన పిల్లలు నాట్యరంగంలోకి రాకూడదని ఎందుకు భావించారు? ఎన్నో సినిమాలకు కొరియోగ్రఫి చేసిన ఆయన సినిమా రంగాన్ని వద్దనుకుని నృత్య శిక్షణకే ఎందుకు పరిమితమయ్యారు? 80వ పడిలో కూడా కూచిపూడి నాట్య వ్యాప్తి కోసం తపించిన తన తండ్రి గురించి, ఆయనతో తన అనుబంధాన్ని గురించి ‘నవ్య’తో పంచుకున్నారు ఆయన పెద్దకుమార్తె మేళ్లచెరువు కామేశ్వరి.
నాన్నతో ముద్దుమురిపాలు
సరసభారతి ఉయ్యూరు 