రోజీ పాత్ర నాకే రాసిపెట్టినట్టుంది..
వహీదా రెహమాన్ ఎంతటి అందగత్తో అంతటి ఆత్మాభిమాని. ఐదుపదుల నటనా జీవితంలో ఎక్కడా రాజీ పడకుండా బతికిన ధీర. ఆమె తొలి సినిమా తెలుగుది కావడం మనకు గర్వకారణం (రోజులు మారాయి). ఆమె జీవితాన్ని నస్రీన్ మున్నీ కబీర్ ‘కాన్వర్జేషన్స్ విత్ వహీదా రెహమాన్’ (వహీదా రెహమాన్తో సంభాషణలు) పేరుతో ఇటీవల పుస్తకంగా విడుదల చేశారు. అందులోని కొన్ని ఆసక్తికర భాగాలు మీ కోసం…
సత్యజిత్ రే గురించి…
నస్రీన్ మున్నీ కబీర్: సత్యజిత్ రేతో కలిసి పనిచేసే అవకాశం ఎలా వచ్చింది?
వహీదా రెహమాన్: ఫిల్మ్ఫేర్ ఎడిటర్ బి.కె. కరంజియా ద్వారా ఒక రోజు మా ఇంటికి ఒక ఉత్తరం వచ్చింది. అది సత్యజిత్ రే రాసిన ఉత్తరం. అందులో ‘నా తర్వాతి సినిమా (అభిజాన్)లో హీరోయిన్ గులాబీ పాత్రకు మీరైతేనే సరిగ్గా సరిపోతారని హీరో సౌమిత్ర ఛటర్జీ, మా యూనిట్ మొత్తం భావిస్తున్నారు. మీరు ఒప్పుకుంటే మేము చాలా సంతోషిస్తాం’ అని ఉంది. సత్యజిత్ రే లాంటి వ్యక్తికి నేను గుర్తొచ్చానని నాకు చాలా సంతోషమేసింది. కొన్నాళ్ల తర్వాత కలకత్తాలో ఉన్న రే తో మాట్లాడాను. ఆయన వెంటనే ‘వహీదా నీకు హిందీ సినిమాల్లో చాలా పెద్ద మొత్తం పారితోషికం ఇస్తారని తెలుసు నాకు. కాని నావి చిన్న బడ్జెట్ చిత్రాలు’ అని ఇంకా ఏదో చెపుతుంటే ‘సాబ్.. నన్ను సిగ్గుపడేలా చేయకండి. మీరు నన్ను అడగడమే నాకు పెద్ద గౌరవం. డబ్బు అసలు సమస్య కాదు. మీరు దాని గురించి మరిచిపొండి’ అని చెప్పాను. నాకు బెంగాలీ రాదని చెపితే ‘గులాబీ’ బీహార్ – బెంగాల్ సరిహద్దు ప్రాంతానికి చెందిన పాత్ర అని, భోజ్పురి – బెంగాలీ కలగలుపు భాష మాట్లాడుతుంది కాబట్టి సమస్య ఉండదని చెప్పారు.
నస్రీన్: ఆయన్ని చూడగానే మీకు కలిగిన తొలి అభిప్రాయమేమిటి?
వహీదా: రే చాలా పొడగరి. గంభీరమైన గొంతు. మాటతీరు కూడా ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. ప్రతిదీ చాలా వివరంగా చెప్పేవారు. ప్రతి సీన్ను షాట్లవారీగా విభజించి పెట్టుకునేవారు. ఏ షాట్కు ఏ లెన్స్ వాడబోయేది కూడా రాసుకునేవారు. అప్పటికి అలా స్టోరీబోర్డులు తయారుచేసి పెట్టుకునేవారు ఎవరూ లేరు. అది మాకు బాగా ఉపయోగపడేది. నా చేతిలో బౌండ్ స్క్రిప్ట్ పెట్టిన అతికొద్ది మంది డైరెక్టర్లలో ఆయన ఒకరు.
‘అభిజాన్’లో ఒక సీన్లో నేను గుర్రబ్బండిలో కూర్చుని ఉండగా ఒక సేఠ్ వచ్చి నన్ను బలవంతంగా తీసికెళ్లే ప్రయత్నం చేస్తాడు. ఈ లోగా సౌమిత్ర కనబడటం, అతన్ని చూడగానే నేను కిందికి దూకి పారిపోవడం చేయాలి. అదంతా సత్యజిత్ రే చెప్పకముందే ఆయన అనుకున్నట్టుగానే నేను నటించేసరికి ఆయన చాలా ఆనందించారు. సినిమాల్ని ఎలా తీయాలో అలాగే మొదట్నించి చివరివరకు తీసేవారాయన. అందువల్ల సెట్లో ఉన్నా లేకపోయినా మన పాత్ర గురించి మనం లోతుగా ఆలోచించుకోగలుగుతాం. డైలాగ్ బట్టీ పెట్టి కెమెరా ముందు నిలబడి నటిస్తే చాలదు కదా, ఆ పాత్రలో ఒక మేరకయినా జీవించగలగాలి.
నస్రీన్: హిందీలో సినిమా తీయడం గురించి రేతో ఎప్పుడైనా మాట్లాడారా?
వహీదా: ఆయన చేత హిందీ సినిమా తీయించమని వాళ్లావిడ నాతో చెపుతుండేది. నేను ఒకసారి ఆ మాట అంటే ఆయనన్నారు కదా.. ‘నాకూ తీయాలనే ఉంది గాని వాటిలో బోలెడు పాటలు, డాన్సులు అవీ ఉంటాయి’ అన్నారు. హిందీ తనకు బాగా రాదు కాబట్టి ఆ భాషలో సినిమా తీయడం కష్టమని ఆనుకున్నట్టున్నారు. ‘నేను తీస్తే మాత్రం అందులో నువ్వు తప్పనిసరిగా ఉంటావు’ అన్నారు. చాలా ఏళ్ల తర్వాత ఆయన ‘షత్రంజ్ కె ఖిలాడి’ తీస్తున్నప్పుడు ఫోన్ చేసి ‘నా హామీ నిలబెట్టుకోలేకపోతున్నాను, ఎందుకంటే ఇందులో నీకు తగిన పాత్ర ఏదీ లేదు’ అని చెప్పారు.
‘గైడ్’ సినిమా గురించి…
నస్రీన్: సినిమాకు ముందే ఆర్. కె. నారాయణ్ ‘గైడ్’ నవల చదివారా మీరు?
వహీదా: రే నే ఇచ్చారు దాన్ని నాకు చదవమని. అప్పట్లో దాని ఆధారంగా ఆయనే ఒక సినిమా తీద్దామనుకున్నారు. ‘రోజీ’ పాత్ర నాకే ఇస్తానన్నారు కూడా. తర్వాత ఒకటి రెండేళ్ల తర్వాత దేవానంద్ తను ‘గైడ్’ తీస్తున్నట్టు చెప్పారు. రే తీసి ఉంటే పూర్తిగా వేరుగా ఉండేది. అయినా ‘రోజీ’ పాత్ర నాకే రాసి పెట్టినట్టుంది…
నస్రీన్: అదేమిటి? మీరు ఆ పాత్ర వేయకూడదని ఎప్పుడైనా అనుకున్నారా?
వహీదా: నేను వెయ్యకపోయేదాన్నే. ఎందుకంటే దేవానంద్ మొదట రాజ్ఖోస్లాను దర్శకుడిగా పెట్టుకుని ఆ సినిమా తీద్దామనుకున్నారు. దేవానంద్ ఆ ప్రతిపాదనతో నా దగ్గరకు వచ్చినపుడు ‘సోల్వా సాల్’ సినిమా షూటింగు సమయంలో ఆయనకు, నాకు జరిగిన గొడవ మర్చిపోయారా? అని అడిగాను. ‘అలాంటివన్నీ మామూలే. అప్పటికీ ఇప్పటికీ రాజ్లో మార్పు వచ్చింది. నువ్వూ పరిణతి చెందావు’ అన్నారు దేవానంద్. అయితే ఈ లోగా ఆయనే ఎందుకో రాజ్ ఖోస్లాను మార్చేశారు.
నస్రీన్: రాజ్ ఖోస్లాకు, మీకు గొడవ ఎందుకొచ్చింది అసలు?
వహీదా: ‘సోల్వా సాల్’ సినిమాలో నాది పదహారేళ్ల పడుచు పాత్ర. ఒకబ్బాయిని ప్రేమిస్తుంది. ఇద్దరూ పెళ్లిచేసుకుందామనుకుంటారు. ఇంట్లోంచి పారిపోతారు. ఆ అమ్మాయి తెలివితక్కువగా వాళ్లమ్మ నగలన్నీ తన వెంట తీసికెళుతుంది. ఇద్దరూ కలిసి రైలెక్కుతారు. సగం దారిలో ఆ అబ్బాయి ఆ నగల్ని దొంగిలించి పారిపోతాడు. నా పాత్ర కుంగిపోయి ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనుకుంటుంది. రైలు దిగి సముద్రం వైపు నడుస్తుండగా సహప్రయాణీకుడిగా ఇదంతా గమనించిన దేవానంద్ నన్ను రక్షిస్తాడు. మా ఇద్దరి బట్టలు తడిసిపోతాయి. దగ్గర్లో ఉన్న దోబీఘాట్కి వెళ్లి మా బట్టలు ఆరేంతవరకు కొన్ని బట్టలు అడిగి తీసుకుని వేసుకుంటాం. ఆ సీన్లో ఏమైందంటే నా చేతికి ఒక షిఫాన్ చీర, స్ట్రాప్లెస్ జాకెట్టు ఇచ్చారు వేసుకోమని. ‘ఇవా నేను వేసుకోవాల్సినవి?’ అని రాజ్ ఖోస్లాను అడిగితే ‘వేసుకుని చూడు. ఇబ్బందిగా అనిపిస్తే వేరేదేదైనా వేసుకో’ అన్నాడు. వెంటనే స్ట్రాప్లెస్ది తీసేసి చేతులున్న వేరే బ్లౌజ్ వేసుకున్నాను. నేను సెట్ మీదికి వెళ్లగానే ఆయన గట్టిగా అరిచాడు. ‘నీ గురించి నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావు? మధుబాలవా? మీనాకుమారివా? నర్గిస్వా? దర్శకుడు చెప్పే మాటలు వినవా? రెండు సినిమాలు రిలీజయ్యాయో లేదో అప్పుడే నీ మాటే నెగ్గాలనుకుంటున్నావు’ అన్నారు. గురుదత్ సినిమాలకు సంతకం చేసేటప్పుడే నేను ఎలా నా పేరును మార్చుకోనన్నానో, సి.ఐ.డి. సినిమాలో నా కాస్టూమ్స్ గురించి నేనెంత గొడవ చేశానో అవన్నీ చెప్పుకొచ్చాడు. ఇంతలో దేవానంద్ గొడవేమిటని అడిగారు. ఈ సీన్లో హీరో నా పేరు అడిగితే నేను లాజ్వంతి (సిగ్గరి) అని చెప్పాలి. అప్పుడు హీరో ‘అందుకేనా నీకింత సిగ్గు’ అంటాడు. మరి అటువంటి సీన్లో ఆ అమ్మాయి పూర్తిగా అపరిచితుడైన వ్యక్తి దగ్గరకు అటువంటి బట్టలు వేసుకుని రాగలదా? అన్నాను. రాజ్ ఖోస్లా జోక్యం చేసుకుని ‘ఇప్పుడు లాజిక్ గురించి మాట్లాడడం మొదలుపెట్టావా? నేనెలా డైరెక్ట్ చేయాలో నాకే చెపుతున్నావా?’ అన్నారు. ఆ రోజు షూటింగ్ అర్ధాంతరంగా ఆపేశారు. మర్నాటికి అందరి కోపాలూ తగ్గాయి. నేను వేరే బ్లౌజ్ వేసుకున్నాను. షూటింగ్ మామూలుగా సాగిపోయింది.
సరసభారతి ఉయ్యూరు 