అచేతన సృష్టికర్త శివుడు-కవిత(త్రివేణి)

రచన: శ్రీ అరబిందో-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

చల్లని, గంభీరమైన పర్వత శిఖరాలపై ఒక ముఖం

గంభీరంగా, నిశ్చలంగా; దాని రేఖలు తెల్లగా, నిరాడంబరంగా

అపరిమితమైన మంచు చారలతో సరిపోలుతున్నాయి

ఆకాశాన్ని చీల్చుతున్నట్లుగా, నిర్దాక్షిణ్యంగా, స్వచ్ఛంగా.

దానిపైన, జటాజూటల పర్వతం,

ఆ అమరమైన, ఏకాంత శిరస్సుపై యుగాల పాటు చుట్టుకొని ఉంది

దాని నిర్జీవమైన గాలితో నిండిన ఏకాంతంలో

గుండ్రంగా, పైన అపరిమితంగా విస్తరించి ఉంది.

నుదుటిపై ఒక చంద్రకిరణం, నీలంగా, లేతగా,

తన నిశ్చల కాంతి వేలిని దూరంగా చాచింది

శూన్యాన్ని ప్రకాశింపజేస్తూ. గంభీరంగా, పురుషోత్తమంగా

శక్తిలో ఉదాసీనంగా ఉన్న శాంతి చిహ్నం!

కానీ ఇప్పుడు పుట్టిన ఏదో అనంతం నుండి వచ్చింది

భారీ మంచుపైన, నిశ్చలమైన ముఖంపైన

ఎర్రటి జ్వాల యొక్క వణుకు మరియు రంగు,

అనంత అంతరిక్షంలో ఒక అగ్ని బిందువు.

కాంతి-ఈటె-మొనలు ఆ మహోన్నత రూపాన్ని వెల్లడి చేశాయి,

హృదయం యొక్క పట్టులోని రహస్య-తెరను చీల్చాయి;

ఆ వజ్ర హృదయంలో అగ్నులు తెరలు విప్పుకున్నాయి,

జీవించే కేంద్రకం, బంగారు జ్వాలల పాత్ర.

ఇదే ఆ మూగ, జ్వలించే మూలం

దీని నుండే లోకాలు మరియు వాటి నక్షత్ర నృత్యం ఏర్పడ్డాయి;

జీవితం ఒక స్వయం-పరవశమైన అచేతన శక్తిగా ఉద్భవించింది,

ప్రేమ, ఆ జ్వాల-సమాధి నుండి ఒక ప్రజ్వలించే బీజంగా.

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్-14-9-26-ఉయ్యూరు .–