వైద్యుడు , దాత- డాక్టర్ కె. అహోబిల రావు (త్రివేణి )

 ఎస్. మల్లపరాజ రావు, బి.ఏ., ఎల్.టి.-ఆంగ్లరచనకు నా అనువాదం

మచిలీపట్నం తన ప్రియతమ పుత్రుని మరణానికి శోకిస్తోంది. ఆంధ్రదేశం విషాదంలో మునిగిపోయింది. వైద్య వృత్తి తన అత్యుత్తమ రత్నాలలో ఒకరిని కోల్పోయింది. సూర్యుని గమనంలా క్రమం తప్పకుండా రోగులను చూసేందుకు వెళ్లే ఆ దృశ్యం ఇక కనిపించదు—అంటే, ఎత్తైన బి.ఎస్.ఏ. (B.S.A.) సైకిల్‌పై నిటారుగా కూర్చుని, ఖద్దరు దుస్తులు ధరించి, దృఢమైన ముఖకవళికలతో ఆ నగర వీధుల్లో ఆయన సాగించే ప్రయాణం ఇక చరిత్రలో భాగం మాత్రమే. నిరంతరం ప్రశాంతంగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో, పిల్లల వంటి స్వచ్ఛతతో, మధురంగా మరియు నిష్కపటంగా ఉండే ఆ ముఖం ఇక చుట్టూ ఉన్నవారికి ఉల్లాసాన్ని, ఆరోగ్యాన్ని పంచదు.

1931 అక్టోబర్ 16, శుక్రవారం నాటి ఆ దురదృష్టకర సాయంత్రం వేళ, దైవం నుండి అకస్మాత్తుగా పిలుపు వచ్చింది. దాదాపు రెండు దశాబ్దాల పాటు భూమిపై అద్వితీయమైన, నిస్వార్థమైన అంకితభావంతో దైవకార్యాన్ని నిర్వహించిన డాక్టర్ కె. అహోబిల రావు గారి ఆత్మ, తన భౌతిక దేహాన్ని వదిలి పరమపదానికి చేరింది.

ఆయన వయసు ఇంకా యాభై ఏళ్లు కూడా నిండలేదు, పైగా సంపూర్ణ ఆరోగ్యంతో ఉన్నట్లు కనిపించేవారు. చివరి రోజున కూడా ఆయన తన దైనందిన కార్యక్రమాలను గడియారంలా కచ్చితమైన క్రమశిక్షణతో నిర్వహించారు. సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేచి, వ్యాయామం చేసి, భారీ సంఖ్యలో ఉన్న రోగులను దాదాపు మూడు గంటల పాటు పరీక్షించారు. ఆ తర్వాత పట్టణంలో రోగులను చూసేందుకు వెళ్ళి, మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటల తర్వాత ఇంటికి తిరిగి వచ్చి, సాదాసీదా భోజనం చేసి కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకున్నారు. రెండు గంటలకల్లా స్నేహితులు సిద్ధంగా ఉండగా వారితో ‘బ్రిడ్జ్’ (bridge) ఆట ఆడారు. సాయంత్రం 4:30 గంటలకు టెన్నిస్ ఆడటానికి తన సైకిల్‌పై వేగంగా ‘కాస్మోపాలిటన్ క్లబ్’కు వెళ్లారు. మూడు ఆటలు కూడా పూర్తి కాకముందే ఆయనకు కళ్లు తిరిగినట్లనిపించింది; వెంటనే కోర్టు నుండి బయటకు వచ్చి నేలమీద పడుకున్నారు. అయినా సరే, ఆటను కొనసాగించమని ఆయన తన స్నేహితులను కోరారు. వెంటనే శరీరంలో తీవ్రమైన బిగుతు (spasms) మొదలైంది. వైద్యులు వచ్చి, అంత తక్కువ సమయంలో సాధ్యమైనంత వరకు చికిత్స అందించారు. కొందరు మెదడులో రక్తనాళం చిట్లిందని, మరికొందరు గుండెలోని ధమని విఫలమైందని భావించారు. కానీ వారు ఏమి చేయగలరు? దైవానికి అత్యంత ప్రియమైన ఆయనకు మానవ సహాయం అవసరం లేదు కదా! ఒకవేళ అతను అలా చేసి ఉంటే, వేలాది మందిని మృత్యుముఖం నుండి రక్షించిన అతను, ఈ విపత్తును ముందుగానే నివారించి, తనను తాను కాపాడుకోలేడా? బహుశా అతని తండ్రికి ఇతర పనుల నిమిత్తం అతని అవసరం ఉండి ఉండవచ్చు. దానికి విధేయత చూపడం అతని విధి. సాయంత్రం 5 గంటలకు, అతని శరీరాన్ని అతని ఇంటికి తీసుకువెళ్లారు. అది డెబ్బైకి పైగా ఎత్తైన తలుపులున్న ఒక భవంతి. అతని విశాలమైన హృదయంలాగే ఆ తలుపులు కూడా ఎల్లప్పుడూ తెరిచే ఉండేవి. అతనికి అత్యంత ఇష్టమైన అర్ధ వృత్తాకారపు హాలులోని అతని మంచం మీద శరీరాన్ని ఉంచారు.

ఆ వార్త దావానలంలా ఆ విశాలమైన పట్టణమంతటా, చుట్టుపక్కల గ్రామాలకు వ్యాపించింది. దుకాణాలన్నీ మూతపడ్డాయి. ఒక్క క్షణంలో వ్యాపారాలన్నీ ఆగిపోయాయి. పట్టణంలోని నలుమూలల నుండి, అన్ని వర్గాల, మతాల, వయసుల వారు శరీర దర్శనం కోసం ఆ బంగళా వైపు పరుగెత్తుకొచ్చారు. ఆ గుంపులో కన్నీరు కార్చని, దుఃఖించని వారు ఒక్కరూ లేరు.

మరుసటి మధ్యాహ్నం, సహజ నిద్రలో ఉన్నట్లుగా ఇంకా తాజాగా, ప్రశాంతంగా ఉన్న ఆ శరీరాన్ని, సుందరంగా అలంకరించిన ఒక సుఖాసనంలో ఉంచారు. ఇదిగో! తుపాకులు పేలినప్పుడు, వందకు పైగా చేతులు సింహాసనాన్ని పైకి ఎత్తినప్పుడు, సూర్యుడు ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతున్నప్పటికీ, చిరుజల్లు కురిసింది. అది స్వర్గం నుండి కురిసిన పూల వర్షమా? తమ ప్రియమైన వారి మరణానికి విలపిస్తున్న దేవతల కన్నీటి వర్షమా? లేక, దాదాపు యాభై ఏళ్ల సుదీర్ఘ వియోగం తర్వాత తమ సోదరుడు మళ్లీ తమ మధ్యకు వచ్చాడన్న ఆనంద బాష్పాలా?

ఆ మృతదేహాన్ని పట్టణంలోని ప్రధాన వీధుల గుండా తీసుకువెళ్లారు. దారిలో మొదలై గంటసేపు కురుస్తున్న భారీ వర్షాన్ని సైతం లెక్కచేయకుండా, ఒక పెద్ద ఊరేగింపు దానిని అనుసరించింది. చివరకు మండుతున్న గంధకం దానిని దహించివేసి, ఆ మహాత్మ ఎగిరిపోయిన మార్గంలో ధూపాన్ని ఎగురవేసింది. అక్కడ సంపూర్ణమైన, ఆకస్మిక హర్తాల్ జరిగింది. సంతలో చిటికెడు పొగాకు గానీ, తమలపాకు గానీ దొరకలేదు.

ఆయన పొందిన ఈ విశ్వ ప్రేమ, గౌరవం వెనుక ఉన్న రహస్యం ఏమిటి? మచిలీపట్నం ప్రజలు మరెవరికీ చేయనంతగా ఆయన దేహానికి ఎందుకు నమస్కరించారు? సుమారు ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం ఇంగ్లాండ్ నుండి తిరిగి వచ్చినప్పటి నుండి, ప్రతిఫలాన్ని ఆశించకుండా, తన అంతరాత్మకు కట్టుబడి, ఎవరు కోసుకున్నా పట్టించుకోకుండా ఫలాలను ఇచ్చే చెట్టులా, అందరిపై సమానంగా వర్షాన్ని కురిపించే మేఘాలలా, డాక్టర్ కె. అహోబలరావు ఎడతెరిపి లేకుండా, నిస్వార్థంగా అందరికీ ఆరోగ్యాన్ని, జీవితాన్ని పంచిపెట్టారు. ఆయన మానవ సేవ కోసమే జన్మించారు. ఆ సేవ కోసమే ఆయన జీవితాంతం బ్రహ్మచారిగా ఉండి, ఆ సేవను కర్మయోగిగా అందించారు. ఆయన జమీందారు, బిచ్చగాడు అనే తేడా లేకుండా అందరినీ సమానమైన శ్రద్ధతో, సానుభూతితో చూసుకున్నారు. ఆయన ఎన్నడూ డబ్బు అడగలేదు. తన రోగులు తమ ఇష్టపూర్వకంగా, మనస్ఫూర్తిగా ఇచ్చినదాన్ని లెక్కపెట్టకుండా తన జేబులో వేసుకునేవారు. అలా సంపాదించిన డబ్బును ఆయన రెండు చేతులా పంచిపెట్టేవారు. పేద విద్యార్థులు, సంగీతకారులు, కవులు, కళాకారులు, అందరూ ఆయన దాతృత్వాన్ని అందుకున్నారు. తన స్నేహితులకు అతను ఎప్పటికీ తరగని గనిలా ఉండేవాడు. ఎవరు అడిగినా, ‘కాదు’ అని చెప్పడం అతని నైజం కాదు.

స్కాట్లాండ్‌లో విద్యాభ్యాసం చేసి, ఎం.బి., సి.హెచ్.  డి.టి.ఎం. డిగ్రీలు పొందిన అల్లోపతి వైద్యుడైనప్పటికీ, అతని మొగ్గు సహజ వైద్య విధానం వైపే ఉండేది. అతను ప్రకృతితో కలిసి పనిచేశాడు. ఆహారం మరియు ఉపవాసం, వ్యాయామం మరియు విశ్రాంతి, నీరు, వెలుతురు మరియు గాలి, మరియు సలహా అనేవి అతను ఉపయోగించిన ప్రధాన నివారణ సాధనాలు. అతను చాలా తక్కువ మందులను వాడేవాడు. కొన్నిసార్లు తప్పనిసరి అవసరంగా వాటిని ఉపయోగించేవాడు, మరియు తరచుగా, యుగాల నాటి మందుల మూఢనమ్మకాల నుండి బయటపడలేని రోగుల మానసిక సంతృప్తి కోసం వాటిని వాడేవాడు. అతని రోగ నిర్ధారణ చురుకైనది, వేగవంతమైనది మరియు ఖచ్చితమైనది, మరియు అతని మందుల సూచనలు సరళమైనవి, నైపుణ్యంతో కూడినవి మరియు దోషరహితంగా ప్రభావవంతమైనవి. అతను ఆయుర్వేద మరియు యునానీ వైద్య విధానాలను తగిన విధంగా గౌరవించి, రోగులకు ఉపశమనం కలిగించే మార్గాలను సూచించేవాడు. తన వృత్తి పరిమితులను ఇంత నిష్కపటంగా  బహిరంగంగా ఒప్పుకునే వైద్యుడిని కనుగొనడం అసాధ్యం.

అతను తన కిందివారిని ఆదరించేవాడు. వారు అతని వద్దకు వచ్చి నేర్చుకుని, తమకు నచ్చినప్పుడు వెళ్ళిపోవచ్చు. దానివల్ల తన వృత్తి దెబ్బతిన్నా అతను బాధపడలేదు. వారు అభివృద్ధి చెంది, బాధపడుతున్న మానవాళికి మరికొంత లోతుగా ఉపశమనాన్ని అందిస్తే అతను ఎంతో సంతోషించేవాడు.

మచిలీ పట్నం లో  ఆయనకు రుణపడని ఇల్లు దాదాపుగా లేదు. ఆంధ్రదేశం నలుమూలల నుండి రోగులు ఆయన వద్దకు తరలివచ్చేవారు. ఆయన పేరు ఇంటింటా వినిపించేది, ఆయన పేరుతో వ్యాధులు మాయమైపోయేవి. ఆయన నిష్కపటమైన, పసివంటి చిరునవ్వు, ఆయన ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన చూపు, మరియు దైవానుగ్రహం పొందిన వారిలో ఎల్లప్పుడూ ఉండే ఆ వర్ణనాతీతమైన గుణం, రోగి గొంతులోకి మందు వెళ్ళకముందే వ్యాధిపై దాడి చేసి దాన్ని సగానికి నయం చేసేవి.

డాక్టర్ కె. అహోబలరావు కేవలం ఒక వైద్యుడిగా, అపారమైన దాతృత్వం గల వ్యక్తిగా మాత్రమే తన తోటి మానవులకు సేవ చేయలేదు. ఆయన ఎప్పుడో ఒక సాధారణ వ్యక్తిగా ఉండటం మానేశారు. ఆయనే ఒక సంస్థ, ఒక గొప్ప స్వస్థతను, సమైక్యతను సృష్టించే సంస్థ. ఆయనలో అల్లోపతి, ఆయుర్వేద, యునాని, సహజ మరియు విశ్వాస వైద్య విధానాలు తమ వైరుధ్యాలను కోల్పోయాయి. ఆయన ఒక బలమైన కాంగ్రెస్ నాయకుడు మరియు సహాయ నిరాకరణ ఉద్యమంలో అగ్రగామిగా ఉన్నారు. కానీ జస్టిస్ పార్టీ నాయకులు, ప్రభుత్వ అధికారులు ఆయనకు గట్టి మిత్రులుగా, అభిమానులుగా ఉండటం మానలేదు. ఆయన జీవితం న్యాయ సమన్యాయానికి ఒక గుణపాఠం, ఆయన భోజన బల్ల నిజంగా ఒక గుండ్రని బల్లలా ఉండేది. హిందువు, ముస్లిం, క్రైస్తవుడు, బ్రాహ్మణుడు, బ్రాహ్మణేతరుడు, అధికారి, అనధికారి, జస్టిసైటీ, కాంగ్రెస్సీ, జమీందారు, పేదవాడు – ఇలా ప్రతి ఒక్కరూ ఆయన సమక్షంలో తమ భేదాలను, విభేదాలను మరిచిపోయేవారు. ఆయన అందరికీ స్నేహితుడు, వారందరినీ సమానమైన ఆత్మీయతతో, గౌరవంతో చూసేవారు. ఎంతటి గర్విష్ఠి అయిన అధికారి అయినా ఆయనను తనతో సమానుడిగా భావించేవాడు. రౌడీ అయినా ఆయనను తన సొంత సోదరుడిలా ప్రేమించేవాడు. పసిపిల్లవాడు కూడా తన వయసైన వాడితో ఆడుకున్నట్లుగా ఆయనతో ఆడుకునేవాడు. కులం, వర్ణం, మతం, వయసు, లింగం వంటి అన్ని భేదాల వెనుక దాగి ఉన్న మానవ ఐక్యతను సహజంగానే గ్రహించిన ఆయన హృదయం నుండి ఉప్పొంగే ప్రేమలో అలాంటి మాయాజాలం ఉండేది.

మచిలీపట్నంలో ఆయన ప్రమేయం లేని చెప్పుకోదగ్గ కార్యక్రమం ఒక్కటి కూడా లేదు. ఎక్కడైతే హోరాహోరీగా కుస్తీ పోటీలు జరుగుతాయో, అక్కడ డాక్టర్ అహోబల రావు గారు తప్పనిసరిగా అంపైర్‌గా ఉండేవారు. పోటీదారులు ఆయన నిర్ణయాన్ని మాత్రమే గౌరవించి, పాటించేవారు. ఆయన వై. ఎం. డబ్ల్యూ. బ్యాడ్మింటన్ క్లబ్ అధ్యక్షుడిగా, కాస్మోపాలిటన్ టెన్నిస్ క్లబ్ వ్యవస్థాపకుడిగా మరియు ఛత్రపూర్ థియేట్రికల్ కంపెనీలో ముఖ్య సభ్యుడిగా ఉండేవారు. ఆయన ప్రభుత్వ మద్యపాన నివారణ కమిటీలో సభ్యుడిగా మరియు స్థానిక కాంగ్రెస్ కమిటీ అధ్యక్షుడిగా కూడా పనిచేశారు. ఆయన హిందూ కళాశాల మేనేజింగ్ కమిటీలో మరియు ఆంధ్ర జాతీయ కళాశాల పాలకమండలిలో కూడా ఉన్నారు. ఆయన రామలింగేశ్వర ఆలయ ధర్మకర్తల మండలి అధ్యక్షుడిగా మరియు ఆంధ్ర ఇన్సూరెన్స్ కంపెనీ మేనేజింగ్ డైరెక్టర్‌గా పనిచేశారు. ఆయన ఎక్కడ ఉన్నా, ఆయన దృఢమైన సామాన్య జ్ఞానం మార్గాన్ని చూపింది, ఆయన మాటలకు బలం చేకూరింది, ఆయన వ్యక్తిత్వం వ్యతిరేకతను అణచివేసింది, మరియు ఆయన నిస్వార్థత, నిష్కపటత్వం, మంచి హాస్యం అనేవి నేటి ప్రజా జీవితాన్ని తరచుగా కలుషితం చేసే పోటీలు, నిందలు మరియు కుట్రలకు మైళ్ల దూరంలో ఉంచాయి. ఆంధ్ర ఇన్సూరెన్స్ కంపెనీ ఇంత తక్కువ సమయంలో ఇంత విస్తారమైన వ్యాపారం చేసి, అటువంటి స్థిరత్వాన్ని మరియు స్థాయిని సాధించిందంటే,

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -2-8-26-ఉయ్యూరు .