ప్రపంచ ప్రసిద్ధ సాంఘిక నవలా రచయిత చార్లెస్ డికెన్స్ జీవిత చరిత్ర -2

కుటుంబం మార్షల్‌సీని విడిచిపెట్టినప్పుడు, వారందరూ లిటిల్ కాలేజ్ స్ట్రీట్‌లోని శ్రీమతి రాయ్‌లాన్స్ అనే మహిళ వద్ద బస చేయడానికి వెళ్లారు, ఆమె శ్రీమతి పిప్చిన్‌గా ఊహించని విధంగా చిరస్థాయి కీర్తిని పొందారు; ఆ తర్వాత వారు సోమర్స్‌టౌన్‌లో ఒక చిన్న ఇంట్లో నివసించారు. కానీ, అంతకు ముందు, చార్లెస్ తన సోదరిని చూడటానికి వారిలో కొందరితో కలిసి టెంటర్‌డెన్ స్ట్రీట్‌లో ఉన్నాడు. రాయల్ అకాడమీ ఆఫ్ మ్యూజిక్ విద్యార్థులకు ఇచ్చే బహుమతులలో ఒకదాన్ని ఫ్యానీ అందుకుంది. “అంతటి గౌరవప్రదమైన పోటీకి, విజయానికి నేను అందనంత దూరంలో ఉన్నానని తలచుకుంటేనే భరించలేకపోయాను. నా ముఖంపై నుండి కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. నా గుండె చీలిపోయినట్లు అనిపించింది. ఆ రాత్రి పడుకునేటప్పుడు, నేను ఉన్న ఈ అవమానం, నిర్లక్ష్యం నుండి నన్ను బయటపడేయమని ప్రార్థించాను. నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఇంత బాధపడలేదు. ఇందులో అసూయ ఏమీ లేదు.” అతను అలా చెప్పాల్సిన అవసరం పెద్దగా లేదు. ఆమె ప్రతిభ ప్రదర్శనను చూడటంలో అతను పొందే అపారమైన ఆనందం, ఆమె సాధించిన ప్రతి విజయంలోనూ అతను చూపించే అత్యంత గర్వం, సాధారణంగా అతనిలో కనిపించని స్థాయిలో ఎల్లప్పుడూ వ్యక్తమయ్యేవి; మరియు మేమిద్దరం కలిసి హాజరైన ఆమె అంత్యక్రియల రోజున, ఆ చిన్ననాటి రోజుల్లో ఆమె పట్ల అతనికి ఉన్న ఆప్యాయమైన, కృతజ్ఞతాపూర్వకమైన జ్ఞాపకానికి నా హృదయాన్ని కదిలించే సాక్ష్యం ఒకటి లభించింది. ఇంతకు ముందు చెప్పిన వాటికంటే ఏమాత్రం తక్కువ హృదయాన్ని కదిలించని మరికొన్ని వాక్యాలతో వారి కథ ముగుస్తుంది. అతను వ్రాసిన విధంగానే అవి ఇక్కడ ఉన్నాయి:

“బ్లాకింగ్-వేర్‌హౌస్‌ను కోవెంట్ గార్డెన్‌లోని చాండోస్ స్ట్రీట్‌కు తరలించడం ఈ సమయానికి ముందా, లేదా తర్వాతా జరిగిందో నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు. అది పట్టింపు లేదు. చాండోస్ స్ట్రీట్‌లోని బెడ్‌ఫోర్డ్ స్ట్రీట్ మూలలో ఉన్న దుకాణం పక్కన, ఒకదానికొకటి ఆనుకుని రెండు పాతకాలపు ఇళ్ళు మరియు దుకాణాలు ఉన్నాయి. బ్లాకింగ్-వ్యాపారం కోసం అవి అప్పుడు ఒకటిగా ఉండేవి, లేదా ఒకటిగా కలిపివేయబడ్డాయి; మరియు అది ఒక వెన్న దుకాణంగా ఉండేది. వాటికి ఎదురుగా ఒక పబ్లిక్-హౌస్ ఉండేది, మరియు ఇప్పటికీ ఉంది, ఈ కొత్త పరిస్థితులలో నేను నా ఏల్ (బీర్) అక్కడే తీసుకునేవాడిని.

భోజన సమయంలో నా చిన్న పాదాలు అటువైపు వెళ్లి, ఇటు తిరిగి రావడం వల్ల వీధిలోని రాళ్ళు నునుపుగా మారవచ్చు. ఆ సంస్థ ఇప్పుడు పెద్దదిగా ఉంది, మరియు మా దగ్గర ఒకరిద్దరు కొత్త కుర్రాళ్ళు వచ్చారు. బాబ్ ఫాగిన్ మరియు నేను కుండలను కట్టడంలో గొప్ప నైపుణ్యం సాధించాము. ఐదు నిమిషాల్లో మేము ఎన్ని కట్టగలమో నేను మర్చిపోయాను. వెలుతురు కోసం, మీరు వచ్చే దారిలో రెండవ కిటికీ దగ్గర మేము పనిచేశాము.” బెడ్‌ఫోర్డ్ వీధి నుండి; మేము ఆ పనిలో ఎంత చురుకుగా ఉండేవాళ్ళమంటే, ప్రజలు

ఆగి లోపలికి చూసేవారు. కొన్నిసార్లు అక్కడ ఒక చిన్న జనసమూహం ఉండేది. మేము చాలా పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు ఒకరోజు మా నాన్నగారు తలుపులోంచి లోపలికి రావడం చూశాను, ఆయన దాన్ని ఎలా భరించగలుగుతున్నారో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను.

ఇక, నేను సాధారణంగా నా భోజనం గిడ్డంగిలోనే చేసేవాడిని. కొన్నిసార్లు ఇంటి నుండి తెచ్చుకునేవాడిని, కాబట్టి నా పరిస్థితి మెరుగ్గా ఉండేది. ఒక ఉదయం, సోమర్స్‌టౌన్ నుండి రస్సెల్ స్క్వేర్ మీదుగా, ఒక చేతిరుమాలులో కట్టిన చిన్న గిన్నెలో ఉన్న చల్లటి వేడినీటి పానీయంతో నేను వస్తున్నట్లు నాకు గుర్తుంది. నాకు అలవాటైనట్లే వీధుల్లో అవే తిరుగుళ్ళు ఉండేవి, మరియు మునుపటిలాగే ఒంటరిగా, స్వయం ఆధారితంగా ఉండేవాడిని; కానీ కేవలం జీవించడంలో నాకు మునుపటిలాంటి కష్టం ఉండేది కాదు. ఏదేమైనా, నన్ను పట్టుకెళ్ళినట్లు గానీ, లేదా నాకు వేరే విధంగా ఏర్పాట్లు లేవని గానీ ఒక్క మాట కూడా నేను ఎప్పుడూ వినలేదు.

చివరికి ఒక రోజు, మా నాన్నగారికి, నేను తరచుగా ప్రస్తావించే ఆ బంధువుకు మధ్య గొడవ జరిగింది. ఇది లేఖల ద్వారా జరిగింది—మా నాన్నగారు ఆ బంధువుకు రాసిన లేఖను నేనే స్వయంగా తీసుకెళ్లడం వల్ల ఈ వివాదం మొదలైంది, చాలా తీవ్రంగా కూడా జరిగింది. దీనికి కారణం నేనే. బహుశా, నేను కిటికీ దగ్గర కూర్చుని చేసే పనికి కూడా ఇందులో ఏదో ఒక సంబంధం ఉండి ఉండవచ్చు. నాకు ఖచ్చితంగా తెలిసిన విషయం ఏమిటంటే, ఆ లేఖను అందించిన కొద్దిసేపటికే, ఆ బంధువు (అతను వివాహ సంబంధం ద్వారా నాకు బంధువు అవుతాడు) నన్ను ఉద్దేశించి తీవ్ర అవమానకరమైన మాటలు అన్నాడు, ఇకపై నన్ను అక్కడ ఉంచుకోవడం అసాధ్యమని చెప్పాడు. నేను చాలా ఏడ్చాను; ఒక కారణం—ఇదంతా అకస్మాత్తుగా జరగడం, మరొక కారణం—అతను నా పట్ల సున్నితంగానే ఉన్నప్పటికీ, మా నాన్నగారి విషయంలో మాత్రం చాలా కోపంగా, కఠినంగా మాట్లాడటం. అప్పుడు థామస్ అనే మాజీ సైనికుడు నన్ను ఓదార్చి, అంతా మంచికే జరిగిందని చెప్పాడు. ఏదో ఒక బరువైన భారం తొలగిపోయినట్లు అనిపించినా, ఆ ఉపశమనం చాలా వింతగా అనిపించింది; అలా నేను ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.

మా అమ్మ ఈ గొడవను సర్దుబాటు చేయడానికి ప్రయత్నించి, మరుసటి రోజే దాన్ని పరిష్కరించింది. నేను మరుసటి రోజు ఉదయమే తిరిగి పనికి వెళ్లాలని, అలాగే నా గురించి చాలా మంచి అభిప్రాయాన్ని (నేను నిజంగానే దానికి అర్హురాలిని) కూడా ఆమె తీసుకువచ్చింది. కానీ మా నాన్నగారు మాత్రం, నేను ఇక అక్కడికి వెళ్లకూడదని, బడికి వెళ్లాలని చెప్పారు. నేను ఇప్పుడు ఎటువంటి కోపంతోనో, అసహనంతోనో ఈ విషయాలను రాయడం లేదు; ఎందుకంటే, నేడు నేను ఇలా తయారవ్వడానికి ఇవన్నీ ఎలా దోహదపడ్డాయో నాకు తెలుసు. అయితే, నన్ను తిరిగి అక్కడికి పంపాలని మా అమ్మ ఎంతగానో పట్టుబట్టిందనే విషయాన్ని నేను అప్పట్లో మర్చిపోలేదు, ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను, మర్చిపోవడం కూడా సాధ్యం కాదు. “ఆ సమయం నుండి, నేను ఈ మాటలు రాస్తున్న ఇప్పటి వరకు, నా బాల్యంలోని ఆ ఘట్టం గురించి—దీనిని ఇప్పుడు ఎంతో ఉపశమనంతో ముగిస్తున్నాను—నేను ఎవరితోనూ ఒక్క మాట కూడా పలకలేదు. అది ఎంతకాలం కొనసాగిందో నాకు తెలియదు; ఒక ఏడాదా, అంతకంటే ఎక్కువా, లేక తక్కువా అన్నది కూడా నాకు గుర్తులేదు. ఆ సమయం నుండి నేటి వరకు, నా తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ ఈ విషయంపై మౌనముద్ర దాల్చారు. వారిద్దరి నుండి కూడా, పరోక్షంగానైనా సరే, దీనికి సంబంధించిన ప్రస్తావన ఎప్పుడూ రాలేదు. దేవుడి దయ వల్ల, అప్పట్లో నేను వేసిన తెరను—ఇప్పుడు ఈ కాగితంపై రాస్తున్నంత వరకు—ఎవరి ముందు కూడా, నా భార్యతో సహా ఎవరితోనూ ఎప్పుడూ తొలగించలేదు.

“పాత హంగర్‌ఫోర్డ్ మార్కెట్‌ను కూల్చివేసే వరకు, పాత హంగర్‌ఫోర్డ్ మెట్లు (స్టెయిర్స్) ధ్వంసమై, ఆ ప్రాంత స్వరూపమే పూర్తిగా మారిపోయే వరకు, నా బానిసత్వం మొదలైన ఆ ప్రదేశానికి తిరిగి వెళ్లే ధైర్యం నాకు ఎప్పుడూ కలగలేదు.”

మూడవ అధ్యాయం.

పాఠశాల రజులు మరియు జీవిత ప్రస్థానం.

1824-1830.

బాల్య అనుభవాల పరిణామాలు—తర్వాతి జీవితంలో ఎదురైన ఇబ్బందులు మరియు ప్రయోజనాలు—తదుపరి అడుగు—వెల్లింగ్టన్ హౌస్ అకాడమీ—సందర్శన మరియు వర్ణన—పాఠశాల సహవిద్యార్థి లేఖ—పాఠశాల రోజుల గురించి సి.డి. (C. D.) జ్ఞాపకాలు—సి.డి. గురించి సహవిద్యార్థి జ్ఞాపకాలు—బాల్య లేఖ ప్రతిరూపం—డేనియల్ టోబిన్—మరొక సహవిద్యార్థి జ్ఞాపకాలు—కథలు రాయడం, నాటకాలు ప్రదర్శించడం—మాస్టర్ బెవర్లీ (నేపథ్య చిత్రకారుడు)—వీధి ప్రదర్శనలు—నలభై ఏళ్ల తర్వాత సహవిద్యార్థుల కలయిక—ప్రపంచం ఎంత చిన్నదో—న్యాయవాదుల కార్యాలయాల్లో పని—చిన్న నాటకశాలల్లో అనుభవాలు—కుమారుడి విద్యపై తండ్రి దృక్పథం—షార్ట్‌హ్యాండ్ (శీఘ్రలిపి) అభ్యసనం—బ్రిటిష్ మ్యూజియం రీడింగ్ రూమ్‌లో అధ్యయనం—పార్లమెంటరీ రిపోర్టింగ్ కోసం సన్నద్ధత—సి.డి. జీవితంలో ఒక ‘డోరా’—1829 నాటి డోరా, 1855లో ఎలా మారింది—డోరా నుండి ఫ్లోరాగా మార్పు—యవ్వన ఆశల భస్మీపటలం.

బాల్యంలో ఎదురైన ఈ విచిత్రమైన అనుభవాలు ఆయనపై తర్వాతి కాలంలో ఎలాంటి ప్రభావం చూపాయో ఈ జీవిత చరిత్ర తెలియజేస్తుంది; అయితే, ఆయన యవ్వనంలోకి అడుగుపెట్టే క్రమంలోనే కొన్ని ప్రభావాలు ఆయనపై స్పష్టంగా కనిపించసాగాయి.

ఆయన అనుభవించిన తీవ్రమైన అవమానం—అప్పట్లో అది పూర్తిగా అవగాహనకు రాకపోయినా—ఆయనలో ఒక సహజమైన భయాన్ని కలిగించింది; భవిష్యత్తులో ఇంకా ఎలాంటి కష్టాలు ఎదురవుతాయోనన్న ఆందోళన ఆయనలో బలంగా నాటుకుపోయింది. అప్పటి పరిస్థితులకు ఆయన లొంగిపోయినట్లు అనిపించినప్పటికీ, ఆ పరిస్థితులు ఆయనను ఏ రకమైన వ్యక్తిగా మార్చాలని ప్రయత్నిస్తున్నాయో, అలా కాకూడదని ఆయన దృఢ నిశ్చయానికి వచ్చారు. తాను అనుభవించిన కష్టాలు, పడిపోయిన స్థితి వెనుక ఉన్న లోతైన అర్థం అప్పట్లో ఆయనకు పూర్తిగా తెలిసి ఉండకపోవచ్చు; కానీ, కాలక్రమేణా అది స్పష్టమైంది. తన జీవితంలోని కీలక మలుపుల గురించి నాతో సంభాషిస్తున్నప్పుడు, తన వ్యక్తిత్వానికి మూలాలు ఆ బాల్య అనుభవాల్లోనే ఉన్నాయని ఆయన గుర్తించేవారు. వాటి వల్ల ఆయనకు ఎంతో మేలు జరిగింది, కానీ అందులో కొన్ని లోపాలు కూడా లేకపోలేదు. ఆయనకున్న దృఢమైన, తీవ్రమైన సంకల్పం, అలుపెరగని అజేయ శక్తి ఆయనకు అనేక క్లిష్ట పరిస్థితుల నుండి బయటపడే మార్గాలను చూపాయి. అయితే, ఆయన తన బాధ్యతల నుండి పారిపోలేదు; పైగా, ఆ బాధ్యతల పరిధిలోనే అత్యున్నత స్థాయిని లేదా గుర్తింపును సాధించేందుకు నిశ్చయించుకున్నారు. ఈ గొప్ప లక్షణాలతో పాటు కొన్ని ప్రతికూలతలు కూడా ఆయన జీవితంలో చోటుచేసుకున్నాయి. దీని గురించి ఆయనకు కొంత అవగాహన ఉన్నప్పటికీ, దాని పూర్తి పరిధి ఆయనకు తెలియదు. సమాజంలో ఉన్నప్పుడు ఆయన ఎందుకు తరచుగా అసౌకర్యానికి గురయ్యేవారో, ఎందుకు సంకోచించేవారో, ఎందుకు అతిగా సున్నితంగా ఉండేవారో ఆయనకు తెలుసు; కానీ, ఆ భావాలను అణచివేసే క్రమంలో ఆయన ఎంతటి ప్రమాదానికి లోనవుతున్నారో ఆయన గ్రహించలేదు. తనపై తనకు ఉండే అతి విశ్వాసం—అంటే, సంకల్పిస్తే ఏదైనా సాధించగలననే నమ్మకం—కొన్నిసార్లు ఆయనపై ఆయన స్వయంగా మోపుకున్న భారాలకు దారితీసింది; ఇవి ఏ మనిషికీ సురక్షితం కాని స్థాయిలో ఉండేవి. అటువంటి సమయాల్లో ఆయన ప్రవర్తనలో ఒక రకమైన కఠినత్వం, దూకుడు కనిపించేవి; ఆయన తీసుకునే నిర్ణయాల్లో ఒక విధమైన తీవ్రత, మొండితనం ఉండేవి. ఎంత తొందరపాటుతో నిర్ణయాలు తీసుకున్నా, వాటిని అమలు చేయడంలో ఆయన ఎంతో మొండిగా, అచంచలంగా ఉండేవారు. అయితే, ఇలాంటి ప్రవర్తన చాలా అరుదుగా మాత్రమే కనిపించేది. ఆయన స్వభావం ఎంతో బహిరంగంగా, ఉదారంగా, ఉద్వేగభరితంగా ఉండేది కాబట్టి, ఈ లక్షణాలు ఆయన వ్యక్తిత్వానికి పెద్దగా హాని కలిగించలేదు. ముప్పై మూడేళ్లకు పైగా, ఒక్క రోజు కూడా విరామం లేకుండా కొనసాగిన మా స్నేహబంధంలో, చివరి దశలో మాత్రమే ఇటువంటి సందర్భాలు నాకు ఎదురయ్యాయి. అప్పుడప్పుడు, ఆయనలో ఒకవైపు కఠినమైన, శీతలమైన ఆత్మవిశ్వాసం (స్వయం-ఆధారిత వైఖరి) కనిపిస్తే, మరోవైపు స్త్రీసహజమైన సున్నితత్వం, ఇతరుల సానుభూతి కోసం తీవ్రమైన తపన కనిపించేవి. అటువంటి క్షణాల్లో, ఆయనలోని దయ, సౌమ్యత వంటి సహజ లక్షణాలు అదృశ్యమై, తన బాల్య దశలో విధి తనకు కల్పించిన కఠిన పరిస్థితుల పట్ల ఒక రకమైన మొండి, కఠోరమైన భావన ఆయనలో ఆవహించినట్లు నాకు అనిపించేది. నిజానికి, ఒకటి కంటే ఎక్కువ సందర్భాలలో నాకు దీనికి సంబంధించిన ధృవీకరణ లభించింది. 1862 జూన్‌లో ఆయన నాకు ఇలా రాశారు: “మిమ్మల్ని ఒక్క క్షణం ఆగి, నా బాల్య రోజులకు సంబంధించిన విషయాలను గుర్తుకు తెచ్చుకోమని కోరుతున్నాను. అప్పట్లో నా వ్యక్తిత్వంలో ఏర్పడి, ఆ తర్వాత మెరుగైన పరిస్థితుల్లో కనుమరుగైన కొన్ని లక్షణాలు, గత ఐదేళ్లలో మళ్లీ కనిపించడం సహజమేనా అని మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి. ఆ పాత కాలపు, ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని దుర్భర పరిస్థితులు—సరైన దుస్తులు, తిండి కూడా లేని ఆ చిన్నారిలో ఒక రకమైన సున్నితత్వాన్ని, సంకోచాన్ని కలిగించాయి. ఇప్పుడు, ఈ ఇటీవలి కాలపు దుర్భర పరిస్థితుల్లో, ఆ నాటి లక్షణాలు మళ్లీ తిరిగి రావడం నేను గమనించాను.”

అయితే, ఇందులో ఎటువంటి లోపాలు లేని ఒక మంచి అంశం కూడా ఉంది; నా కథనాన్ని కొనసాగించే ముందు దీని గురించి తప్పక ప్రస్తావించాలి. ఆయన బాల్య కష్టాల గురించిన వివరణలోనే, ఆ కఠిన పరిస్థితుల్లో కూడా ఆయన తన సహజమైన ఉత్సాహాన్ని, హాస్యభరితమైన ఆనందాన్ని పొందే సామర్థ్యాన్ని కోల్పోలేదని స్పష్టమవుతోంది. అంతేకాకుండా, ఆయన అనుభవించిన కష్టాల వల్ల ఆయనకు కొన్ని సానుకూల ప్రయోజనాలు కూడా చేకూరాయి—అవి చాలా విలువైనవి మరియు శాశ్వతమైనవి. ఆయన కష్టాలు, సవాళ్లు మొదలైన దశలోనే, ఆయన ప్రతిభకు ఒక నిర్దిష్టమైన దిశానిర్దేశం చేసిన అంశం గురించి నేను ఇప్పటికే ప్రత్యేకంగా పేర్కొన్నాను. ఇక, ఆ తర్వాత జరిగిన పరిణామాలను గమనిస్తే, అత్యంత పేదరికంలో ఉన్నవారి విషయంలో…

టిమ్/

మీ కాలును నేను తిరిగి ఇవ్వనందుకు చాలా సిగ్గుపడుతున్నాను

కానీ రేపు హ్యారీ వచ్చేసరికి అది మీకు అందుతుంది. మీరు నా క్లావిస్‌ను కొనాలనుకుంటే, అది మీకు

చాలా ~తగ్గించిన ధరకు~ లభిస్తుంది. ఒక కాలుతో పోలిస్తే

చాలా చౌక.

ఇట్లు మీ విధేయుడు

~సి డికెన్స్.~

చిరునామా: ఇన్నాళ్లూ మీ దగ్గర ~ఒక

చెక్క~ కాలు ఉండి ఉంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను. నేను ప్రతి శనివారం రాత్రి మీ కాలును తూచాను.

(తేదీ లేదు, కానీ ఇది 1825 చివరి భాగంలో వ్రాయబడింది.)]

టోబిన్ చేసిన అపరాధం, చివరికి డికెన్స్ సహనాన్ని, దయను కూడా

క్షీణింపజేయడం వరకే పరిమితమైంది. సహాయం కోసం అతను నిరంతరం అభ్యర్థనలు చేస్తూ ఉండటంతో, భరించలేని ఇబ్బందిగా మారిన దాని నుండి

తప్పించుకోవడానికి అతన్ని, వారిని పూర్తిగా వదిలేయడమే ఏకైక మార్గం.

మిస్టర్ థామస్ లేఖకు, డాక్టర్ హెన్రీ డాన్సన్ నాకు అందించిన అంతే

ఆసక్తికరమైన మరొక లేఖను నేను జోడించినందుకు పాఠకులు నన్ను మెచ్చుకుంటారు. ఇక్కడ మనకు,

అదే సరదా మరియు జంతు ప్రవృత్తితో పాటు, అతని తోటి విద్యార్థి చెప్పినట్లుగా అతనికి లేని కొంటెతనం చేసే స్వభావం కొద్దిగా కనిపిస్తుంది; అయితే,

ఈ అల్లరి అంతా ఎటువంటి హాని చేయని రకానికి చెందినదే; నిజానికి, దీనిని అణచుకోలేని ఉత్సాహానికి ఒక నిదర్శనంగా చెప్పుకోవచ్చు:

“నాకు గుర్తున్నంత వరకు, నేను సుమారు రెండేళ్లపాటు డికెన్స్‌తో కలిసి ఒకే పాఠశాలలో చదువుకున్నాను. అతను నాకంటే ముందే, బహుశా పదిహేనేళ్ల వయసులో ఉన్నప్పుడు, ఆ పాఠశాల నుండి వెళ్లిపోయాడు. మిస్టర్ జోన్స్ నడిపే ‘వెల్లింగ్టన్ అకాడమీ’ అనే ఆ పాఠశాల, హాంప్‌స్టెడ్ రోడ్డులో, గ్రాన్‌బీ స్ట్రీట్ ఈశాన్య మూలలో ఉండేది. తర్వాత కాలంలో, లండన్ అండ్ నార్త్‌వెస్టర్న్ రైల్వే మార్గం కోసం ఆ పాఠశాల భవనాన్ని తొలగించారు. ఆ రోజుల్లో ఇది చాలా ఉన్నతమైన పాఠశాలగా, అంటే లండన్‌లోని ఆ ప్రాంతంలోనే అత్యుత్తమమైన వాటిలో ఒకటిగా పరిగణించబడేది. కానీ, దీని నిర్వహణ అత్యంత దారుణంగా ఉండేది, దీనివల్ల విద్యార్థులు పెద్దగా ఏమీ నేర్చుకోలేకపోయేవారు. పాఠశాల యజమాని మిస్టర్ జోన్స్ ఒక వెల్ష్ వ్యక్తి; అతను ఏమాత్రం జ్ఞానం లేనివాడు, పైగా క్రూరమైన నియంతలా ప్రవర్తించేవాడు. అతని ప్రధాన పని విద్యార్థులను కొట్టడం, శిక్షించడం మాత్రమే. డికెన్స్ తన ‘అవర్ స్కూల్’ (Our School) అనే వ్యాసంలో ఈ పాఠశాల గురించి చాలా ఆసక్తికరంగా వివరించాడు, కానీ అందులో చాలా విషయాలు కల్పితం; ముఖ్యంగా తన గురించి అతను చెప్పుకున్న ప్రశంసలు వాస్తవానికి భిన్నమైనవి. డికెన్స్ ఆ పాఠశాలలో ప్రత్యేకంగా రాణించినట్లుగానీ, ఏదైనా బహుమతి గెలుచుకున్నట్లుగానీ నాకు గుర్తులేదు. అతను అక్కడ గ్రీకు లేదా లాటిన్ భాషలు నేర్చుకోలేదని నా నమ్మకం; గమనిస్తే, అతని రచనల్లో ఎక్కడా ప్రాచీన భాషల (క్లాసిక్స్) ప్రస్తావన ఉండదు. అతను అందమైన, ఉంగరాల జుట్టు కలిగిన బాలుడు; ఎప్పుడూ ఉత్సాహంతో, చురుకుదనంతో నిండి ఉండేవాడు. పాఠశాలలో జరిగే ప్రతి అల్లరి పనిలోనూ అతని పాత్ర ఉండేదని చెప్పవచ్చు. మిస్టర్ జోన్స్ ఇచ్చే దెబ్బలు అతనికి తగిలాయని నేను అనుకోను; నిజానికి, అతను నా లాగే ‘డే-ప్యూపిల్’ (రోజూ ఇంటి నుండి వచ్చి వెళ్లే విద్యార్థి)గా ఉండేవాడు. ఇలాంటి విద్యార్థుల విషయంలో, తాము చేసిన అల్లరి గురించి ఇంట్లో తల్లిదండ్రులకు తెలిసిపోతుందనే భయం ఉండేది, అందుకే వారు పెద్దగా చిక్కుల్లో పడేవారు కాదు. ఆ కాలంలో అతను ఎలా ఉండేవాడో, కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత మిస్టర్ లారెన్స్ గీసిన అతని చిత్రపటం ద్వారా స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అతను తన స్నేహితులతో కలిసి, మిస్టర్ జడ్కిన్ చాపెల్‌కు ఉత్తర దిశలో, సీమూర్ స్ట్రీట్ నుండి వెళ్లే ఒక చిన్న వీధిలోని ఒక చిన్న ఇంట్లో నివసించేవాడు.”

“ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే, అతను పూర్తిగా స్వయంకృషితో ఎదిగిన వ్యక్తి, మరియు అతని అద్భుతమైన జ్ఞానం

మరియు ఆంగ్ల భాషపై పట్టు, తన చివరి పాఠశాల విడిచిపెట్టిన తర్వాత సుదీర్ఘమైన మరియు

ఓపికతో కూడిన అధ్యయనం ద్వారా సంపాదించి ఉండాలి.

“మీరు చెప్పిన ఆ అబ్బాయి నాకు గుర్తులేడు. అతని ముఖ్య సహచరులు,

అనుకుంటా, టోబిన్, మిస్టర్ థామస్, బ్రే, మరియు నేను. మొదట చెప్పినవాడు అతని

ముఖ్య మిత్రుడు, మరియు అతనితో మా పరిచయం ఆ తర్వాత చాలా సంవత్సరాల వరకు కొనసాగినట్లుంది. సుమారు ఆ సమయంలో పెన్నీ మరియు సాటర్డే మ్యాగజైన్‌లు వారానికోసారి ప్రచురించబడేవి, మరియు మేము వాటిని ఆత్రంగా చదివేవాళ్ళం. మేము మా బల్లలలో రహస్యంగా తేనెటీగలను, తెల్ల ఎలుకలను, మరియు ఇతర జీవులను పెంచేవాళ్ళం; మరియు యాంత్రిక కళలు బాగా అభివృద్ధి చెందాయి, కోచ్-బిల్డింగ్, పంపులు మరియు పడవలు తయారు చేయడం వంటి రూపాల్లో, వాటికి చోదక శక్తిగా తెల్ల ఎలుకలు ఉండేవి.

“అనుకుంటా ఆ సమయంలో డికెన్స్ చిన్న కథలు రాయడం మొదలుపెట్టాడు, మరియు వాటిని అరువుగా ఇవ్వడానికి మరియు ప్రచారం చేయడానికి మాకు ఒకరకమైన క్లబ్ ఉండేది.” డికెన్స్ ఒక రకమైన యాసను ఉపయోగించడంలో కూడా చాలా నిష్ణాతుడు, దానివల్ల చుట్టుపక్కల వారికి మేము చెప్పేది అస్సలు అర్థమయ్యేది కాదు. మేము నాటకాలలో కూడా చాలా నిష్ణాతులం. మేము చిన్న థియేటర్లను ఏర్పాటు చేసి, ‘మిల్లర్ అండ్ హిజ్ మెన్’ మరియు ‘చెర్రీ అండ్ ఫెయిర్ స్టార్’ నాటకాలను ప్రదర్శించడానికి చాలా అద్భుతమైన రంగస్థల అలంకరణలు చేసేవాళ్ళం. ఈ విషయంలో ప్రస్తుత రంగస్థల చిత్రకారుడైన మిస్టర్ బెవర్లీ మాకు సహాయం చేశారని నాకు గుర్తుంది. ఈ నాటకాలకు డికెన్స్ ఎప్పుడూ నాయకుడిగా ఉండేవాడు. ఈ నాటకాలను అప్పుడప్పుడు బాలుర ప్రేక్షకుల ముందు, అషర్ల సమక్షంలో చాలా గంభీరంగా ప్రదర్శించేవారు.

మా సోదరుడు, డికెన్స్ సహాయంతో, ‘మిల్లర్ అండ్ హిజ్ మెన్’ నాటకాన్ని చాలా అద్భుతమైన రూపంలో ప్రదర్శించాడు. మాస్టర్ బెవర్లీ మా కోసం ఆ మిల్లును టపాకాయల సహాయంతో ముక్కలైపోయే విధంగా నిర్మించాడు. ఒక ప్రదర్శనలో, మిల్లు నాశనంతో ముగిసే చివరి సన్నివేశంలోని బాణసంచా ఎంత నిజంగా ఉన్నాయంటే, పోలీసులు జోక్యం చేసుకుని తలుపులు బలంగా బాదారు. నాటకాల పట్ల డికెన్స్‌కు కలిగిన అభిరుచికి ఈ చిన్న చిన్న సంఘటనలే మూలమై ఉండవచ్చు.

ఒకసారి డ్రమ్మండ్ స్ట్రీట్‌లో డికెన్స్ మాకు నాయకత్వం వహిస్తూ, మేము పేద పిల్లలలా నటించి, దారిన వెళ్లేవారిని—ముఖ్యంగా వృద్ధ మహిళలను—భిక్షం అడిగాము. వారిలో ఒక మహిళ, “నా దగ్గర డబ్బులు లేవు…” అని మాతో చెప్పింది.

సశేషం

మీ -గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -23-10-26-ఉయ్యూరు ‘–