కవిత్వ బహిష్కరణ(త్రివేణి)
రచన: పి. ఆర్. రామచంద్ర రావు-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం
ఆధునిక జీవిత విషాదానికి ప్రధాన కారణం, అది కవిత్వం నుండి విడిపోవడమే.
ఆధునిక మానవునికి కవిత్వం అంటే ఏమిటి? సామాన్యుడి దృష్టిలో అది ఒక అర్థం లేని విషయం; తనలాంటి వారి కోసం కాదు, కేవలం మేధావుల కోసం ఉద్దేశించినది. అతను సహజంగానే, ఒక విధమైన గౌరవభావంతో కవిత్వం నుండి ముఖం తిప్పుకుంటాడు. మధ్యతరగతి వర్గం విషయంలో ఇది భిన్నంగా ఉంటుంది. వారి దృష్టిలో కవిత్వం ఒక ఫ్యాషన్, దాన్ని కత్తిరించకుండా, నాఫ్తలీన్‌తో పూసిన తోలు సంపుటాలలో భద్రపరుస్తారు. కవిత్వాన్ని ఇష్టపడి, చదివే వారిలో కొద్దిమందే దాన్ని అర్థం చేసుకుంటారు. కొందరికి, కవిత్వం ఎంత అర్థం కాకపోతే అంత కవిత్వంగా అనిపిస్తుంది. ఈ ‘అర్థం కాకపోవడాన్నే’ ఆధ్యాత్మికతగానో లేదా అలాంటి మరేదో పేరుతోనో కీర్తిస్తారు. నిజమైన అర్థంలో కవిత్వాన్ని ఆస్వాదించేవారు చాలా తక్కువ మందే ఉంటారు. ఎందుకంటే, కవిత్వాన్ని ఆస్వాదించాలంటే, కవిత్వ ప్రతిభ యొక్క ఉన్నత స్థాయికి తగిన మానసిక ఉన్నతి అవసరం. ఆస్వాదించడం అనేది ప్రాథమికంగా ఒక పునఃసృజనాత్మక ప్రయత్నం.
కవిత్వానికి ఒక నిర్వచనంతో ప్రారంభించడం కష్టం. మనం మరో కోణం నుండి ప్రారంభిద్దాం.
మానవ జీవితం మార్పులతో నిండి ఉంటుంది. అతని రాజకీయ, ఆర్థిక జీవితం నిరంతరం జరిగే మార్పుల, పునర్నిర్మాణాల ప్రక్రియ. మన సంస్థలు ఛిన్నాభిన్నమయ్యాయి, మన సామ్రాజ్యాలు ముక్కలయ్యాయి. మన సామాజిక జీవితంలో శాశ్వతమైన అంశం దాని అశాశ్వతత్వమే. మనం కూల్చడానికే కడతాం. శిథిలాల నుండి పునర్నిర్మిస్తాం.
మారనివి మానవుని భావోద్వేగాలు. ప్రపంచ ఆరంభం నుండి మానవుడు ప్రేమించాడు, ద్వేషించాడు, దుఃఖించాడు, ఆనందించాడు, మరియు ప్రపంచ అంతం వరకు అలానే చేస్తూ ఉంటాడు. నిజానికి, మానవుడు పరివర్తనకు లోబడనివాడు. మానవ భావోద్వేగాలే యుగాలను కలిపే బంధాలు. మానవాళి యొక్క ఆదిమ సహజాతాలే ప్రపంచాన్ని ఏకం చేస్తాయి. అవి భూ సరిహద్దులను దాటి, విరోధపూరిత జాతీయవాదాలను ఛేదిస్తాయి.
ఇక, సాహిత్యం మానవ భావోద్వేగాలకు అత్యంత ప్రామాణికమైన రికార్డు. అది కాలగమనంలో ప్రతిధ్వనించే భావోద్వేగాల పరంపర. అది ప్రామాణికమైనది, ఎందుకంటే మానవుని అనుభవాలు వాటి అత్యున్నత, స్వచ్ఛమైన రూపంలో అందులో నమోదు చేయబడతాయి. ఇక కవిత్వం, సాహిత్యం యొక్క ద్విగుణీకృత సారభూతం. అది గొప్ప మానవ అనుభవాల యొక్క సాంద్రీకృత వ్యక్తీకరణ.
కాబట్టి, కవిత్వం మానవ జీవితపు మూలాలను స్పృశిస్తుంది. అది మనిషిలోని ప్రాథమిక అనుబంధాన్ని స్థాపిస్తుంది. అంటే, కవిత్వం అంతర్జాతీయమైనది. హోమర్, డాంటే, షేక్స్‌పియర్, గోథే మరియు కాళిదాసు నిజానికి ఏ దేశానికీ చెందినవారు కాదు. వారు ప్రపంచ రంగస్థలంపై ప్రదర్శించబడే విశాలమైన మానవ నాటకాన్ని నమోదు చేస్తారు.
నేటి ప్రపంచం కవిత్వ స్ఫూర్తికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా నిలుస్తుంది. మన జీవితం వేగంగా మొదట రాజకీయంగా, ఆ తర్వాతే ఇతర విషయాలుగా మారుతోంది. భౌగోళిక సరిహద్దులపై నిర్మించిన సోదరహత్య అడ్డంకుల వల్ల ప్రపంచం ముక్కలైపోయింది. మన జాతీయవాదాలు ఒక ప్రగతిశీల నాగరికతలో అసంబద్ధమైన, కాలం చెల్లినవి. అయినప్పటికీ మనం సిగ్గులేకుండా మూఢనమ్మకంతో కూడిన పూజతో వాటిని పట్టుకొని వేలాడుతున్నాము.
ఈ సామూహిక ఆత్మహత్యకు ఆధారం ఏమిటి? మనుషులు ఒకరినొకరు తినడానికే బ్రతుకుతారని మనం తేలికగా తీసుకుంటాము. బలవంతుడే బ్రతుకుతాడు అనే ప్రాణాంతక సిద్ధాంతంతో విజ్ఞానశాస్త్రం మద్దతుగా నిలుస్తుంది. జీవిత నియమం దోపిడీయే అని చెప్పబడింది. పెట్టుబడి శ్రమను దోపిడీ చేసి నాశనం చేస్తుంది. సామ్రాజ్యవాద మనస్తత్వం పెరిగిన పెట్టుబడిదారీ విధానం బలహీన జాతీయతలపై దండెత్తుతుంది. సామ్రాజ్యవాద శక్తులు ఆత్మహత్యా సదృశమైన పోటీ ఉన్మాదంలో ఒకరినొకరు మింగేసుకుంటాయి. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే ఇదే ప్రపంచ సమస్య.
ఇదంతా ఎందుకు జరుగుతుంది? ఎందుకంటే ప్రపంచం తీవ్రంగా భౌతికవాదంగా మారిపోయింది. దానిలో సానుభూతి, సున్నితమైన భావోద్వేగాలు కొరవడ్డాయి. దానిలో కల్పనాత్మక కవిత్వం కొరవడింది.
రైన్‌ల్యాండ్ సరిహద్దులో ఫ్రెంచ్ ఫిరంగులు జర్మన్ ఫిరంగులను ఎదుర్కోవడం హాస్యాస్పదంగా అనిపించడం లేదా? మానవాళి కొనసాగింపులో ఒక నిరంకుశ సరిహద్దు వల్ల వచ్చే తేడా ఏమిటి? నాగరిక మానవాళి యుద్ధం అనే ఈ నిర్దయాత్మకమైన, కాలం చెల్లిన పద్ధతిని ఎందుకు కొనసాగిస్తోంది? దీనికి ఒక వివరణ ఇద్దాం.
మానవునికి రెండు స్వభావాలు ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది. ఒకటి ఉన్నతమైన స్వభావం, అది అత్యున్నతమైన మంచిని, పరమాణు సద్గుణాన్ని కోరుకుంటుంది; మరొకటి నిమ్నమైన స్వభావం, అది తక్షణ లక్ష్యం వైపు, ఆచరణాత్మక మార్గాల వైపు నడిపిస్తుంది. ఈ సంఘర్షణ ఆదర్శవాదానికి, భౌతికవాదానికి (తప్పుగా వాస్తవికత అని పిలవబడే) మధ్య ఉంది. ఇది మంచి, చెడు శక్తుల మధ్య ఉన్న పెద్ద వైరుధ్యానికి ఒక ఉదాహరణ. ‘కదులు.’ అంటుంది ఒకటి. ‘కదలవద్దు.’ అంటుంది మరొకటి. విజయం సాధించింది ఆ పిశాచమే. భౌతికవాదం స్థిరపడిపోయింది.
కవిత్వం ఆదర్శవాదానికి వ్యక్తీకరణ. అది పరమాణు సద్గుణానికి ఒక వ్యక్తీకరణ. గొప్ప మేధావుల అనుభవాలలో అత్యున్నతమైన శ్రేయస్సు వ్యక్తమవుతుంది. సద్గుణానికి సద్గుణానికి, మంచికి మంచికి వైరుధ్యం ఉండదు. అలాగే మంచి లేదా సద్గుణం అనే వర్గాలు కూడా ఉండవు. అందువల్ల, మనుషుల ఉత్తమ స్వభావాలు కోరుకునేవి పరస్పర విరుద్ధం కావు. కవిత్వపు మనసుల మధ్య సంఘర్షణ ఉండదు.
మరో కోణంలో ఆలోచిస్తే, కీట్స్ ‘సౌందర్యమే సత్యం, సత్యమే సౌందర్యం’ అని అన్నప్పుడు, ఈ భూమిపై మనం తెలుసుకోవలసినదంతా ఆయనే చెప్పారు. విశ్వంలోని అందమైన వాటన్నిటినీ ప్రశంసించడమే కవిత్వం. స్థూలంగా చెప్పాలంటే, సమస్త జీవరాశి సౌందర్యం రూపంలోనే వ్యక్తమవుతుంది. కాబట్టి, కళ అంటే సౌందర్యాన్ని ఆరాధించడం. సృష్టిలోని కవిత్వాన్ని మనిషి గ్రహించి, దానికి తనదైన వ్యాఖ్యానం చేసుకోవడమే కళ. మానవ ప్రవర్తనలో పనిచేసే సౌందర్య సూత్రమే సద్గుణం. దుర్గుణం వికారమైనది. సౌందర్య దర్శనాన్ని మనిషి గ్రహించడమే ప్రేమ. స్త్రీ సౌందర్య దర్శనానికి ప్రతీక. జీవితం అందమైనది. మరణం వికారమైనది, దానికి ఉనికి లేదు. కాబట్టి, ఉనికిలో ఉన్నది…
మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –27-10-26-ఉయ్యూరు .–
