మధ్యయుగపు ఒక సాధువు(త్రివేణి)

దేవాన్ బహదూర్ కె. ఎస్. రామస్వామి శాస్త్రి-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

దక్షిణ భారతదేశం కేవలం సంస్కృతంలో రచనలు చేసి, నేటికీ భారతదేశంలో ప్రాచుర్యంలో ఉన్న మూడు ప్రధాన తాత్విక సిద్ధాంతాలను స్థాపించిన గొప్ప తత్వవేత్తలనే కాకుండా, స్థానిక భాషలలో—ముఖ్యంగా తమిళంలో—అద్భుతమైన భక్తి కవితలను, పాటలను అందించిన మధుర కవులను కూడా లోకానికి పరిచయం చేసింది. నాయనార్లు మరియు నలుగురు శైవ సమయాచార్యుల జీవితాల గురించి, వారి రచనల గురించి నేను ఇప్పటికే ఇతర చోట్ల వివరించాను; కాబట్టి, ఇక్కడ నేను కేవలం పట్టణత్తు పిళ్ళైయార్ గురించి మాత్రమే చర్చిస్తాను.

తమిళనాడులో మధ్యయుగ కాలానికి చెందిన సాధువులలో, ఆధ్యాత్మిక వేత్తలలో పట్టణత్తు పిళ్ళైయార్‌కు ఒక ప్రత్యేక స్థానం ఉంది. ఆయన జీవితానికి సంబంధించి లభించిన ప్రామాణిక ఆధారాల ప్రకారం, ఆయన సుమారు క్రీస్తుశకం తొమ్మిదవ మరియు పదకొండవ శతాబ్దాల మధ్య జీవించినట్లు తెలుస్తోంది. ఆయన తంజావూరులోని కావేరిపట్టణంలో, అత్యంత ధనవంతులైన కుటుంబంలో జన్మించారు. అందుకే తమిళ భక్తి సాహిత్యంలో ఆయనను సంపదకు అధిదేవత అయిన కుబేరుని అవతారంగా పేర్కొంటారు. వివాహ వయస్సు వచ్చినప్పుడు, ఆయన కూడా అంతే సంపన్నమైన కుటుంబానికి చెందిన స్త్రీని వివాహం చేసుకున్నారు. వారికి సంతానం కలగలేదు, కానీ పిళ్ళైయార్ మరియు ఆయన భార్య గౌరవప్రదమైన, ఉన్నతమైన జీవితాన్ని గడుపుతూ అందరిచేత పూజలందుకున్నారు. ఆయన జీవితం ప్రారంభ దశలో జరిగిన ఒక సంఘటన, దైవానుగ్రహం వల్ల ఆయనలో ఉన్నతమైన చైతన్యాన్ని మేల్కొల్పింది. ఆయన తనకున్న ఆస్తులన్నింటినీ పేదలకు దానం చేసి, సన్యాస జీవితాన్ని స్వీకరించారు. ఆయన ఊరి చివర ఉన్న మండపంలో నివసించడం మొదలుపెట్టారు. ఒకసారి రాజు ఆయన వద్దకు వచ్చి, “ఈ జీవన మార్పు వల్ల మీరు పొందిందేమిటి?” అని అడగగా, పిళ్ళైయార్ ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “మార్పు ఏమిటంటే—ఇప్పుడు నేను కూర్చుని ఉన్నాను, మీరు నా ముందు నిలబడి ఉన్నారు.”

తల్లి మరణానంతరం, ఆయన అనేక పుణ్యక్షేత్రాలను సందర్శిస్తూ, ఇంటింటికీ వెళ్లి భిక్ష స్వీకరిస్తూ, దేవుని కీర్తిస్తూ మధురమైన, సరళమైన భక్తి గీతాలను ఆలపించేవారు. చిదంబరంలో ఉన్నప్పుడు ఆయన ‘కోయిల్ నాన్మణిమాలై’ (Koyil Nanmanimalai) అనే అద్భుతమైన భక్తి కావ్యాన్ని రచించి గానం చేశారు. ఈ కావ్యంలో చండేశ్వర నాయనార్, చిరుతొండ నాయనార్ మరియు ఇతర భక్తుల జీవితాలకు సంబంధించిన ప్రస్తావనలు కనిపిస్తాయి. శియాలికి ఆయన చేసిన తీర్థయాత్రను స్మరిస్తూ ‘తిరుక్కళుమల ముమ్మణికోవై’ (Tirukkazhumala Mummanikkovai) అనే అద్భుతమైన కావ్యాన్ని ఆయన రచించారు. కాంచీపురంలో ఆయన తన అత్యంత ప్రసిద్ధ కావ్యాలలో మూడింటిని కూర్చారు. దైవిక ప్రేరణతో ఆయన మద్రాసు సమీపంలోని తిరువొత్తియూరుకు చేరుకుని, ధ్యాన ప్రార్థనలతో కూడిన జీవితాన్ని గడిపారు.

అక్కడే ఆయన భౌతిక జీవితం ముగిసింది. తిరువొత్తియూరులో ఉన్నప్పుడు, ఆయన తరచుగా గొర్రెల కాపరి పిల్లలతో ఆడుకునేవారు. ఒకరోజు ఆయన వారిని తనను ఇసుకలో పాతిపెట్టమని కోరారు. వారు అలాగే చేయగా, ఆయన మరొక చోట ఉన్న ఇసుక కుప్పలోంచి బయటకు వచ్చారు. ఇలాగే మరికొన్నిసార్లు జరగగా, ప్రతిసారీ ఆయన బయటకు వచ్చేవారు. కానీ చివరిసారిగా ఆయన బయటకు రాలేదు. ఆ ఇసుకను తొలగించి చూడగా, అక్కడ ఒక ‘లింగం’ మాత్రమే కనిపించిందని చెబుతారు. నేడు ఆ పవిత్ర స్థలంలో ఒక ఆలయం ఉంది.

ఆయన కవితలలోని విశిష్ట లక్షణాలు ఏమిటంటే—వాటిలోని సరళత, సూటిదనం, మరియు వైరాగ్యంతో కూడిన భక్తిభావాల అద్భుత సమ్మేళనం. ఇవి అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన భాషలో, ఎంతో మధురమైన ఛందస్సులో కూర్చబడ్డాయి. మానవ హృదయంలో ఉండే అల్పత్వం మరియు గొప్పతనాల కలయికను, అలాగే లౌకికత మరియు దైవికతల మధ్య ఊగిసలాడే స్వభావాన్ని ఆయన ఎంతగానో ఎరిగినవారు. అందుకే, నేటికీ వాడుకలో ఉన్న అనేక సామెతలు, లోకోక్తులు ఆయన కవితల నుండే పుట్టాయంటే ఆశ్చర్యం లేదు. అటువంటి కొన్ని కవితలను ఇక్కడ అనువదిస్తున్నాను:

“అంతరాత్మలో ఆనందామృతం ఉప్పొంగి, నా స్వభావంలోని కఠినత్వాన్ని కరిగించివేస్తోంది. ఎవరికీ అగోచరుడైన ఆ పరమాత్ముడు, నా అంతరాత్మనే తన ఆలయంగా చేసుకుని అందులో ప్రవేశించాడు. ఆయన జటాజూటాన్ని, విభూతి పూసిన శరీరాన్ని, సంధ్యాకాలపు ఆకాశంలా మెరిసే స్వర్ణవర్ణాన్ని, మరియు చిదంబరంలో (తిల్లై అంబలం) ఆయన చేసే పరమాద్భుత నృత్యాన్ని నేను దర్శించాను. ఇకపై, నా జీవితకాలంలో ఎవరి ముందునూ యాచకుడిగా నిలబడి, అసత్యమైన పొగడ్తలతో ఇతరులను కీర్తించే పని చేయను.” (కోయిల్ నాన్మణిమాలై)

“పుగలి (శియాలి) లో వెలసిన నా స్వామి కరుణాసముద్రుడు; నా ప్రేమ అనే నది ఆయనలోకే ప్రవహిస్తుంది. ఆయనే సర్వస్వం. నీలకంఠుడైన ఆ స్వామిని ప్రేమించి, ఆరాధించే భక్తుల సాటికి దేవతలు కూడా రారు.” (తిరుక్కళుమల ముమ్మణికోవై)

శివపరమాత్మ యొక్క పాదపద్మాల వర్ణన ఇక్కడ ఉంది:

“ఒక పాదం స్వర్గలోకంలోని వాడని, నూతనంగా వికసించిన పద్మంలా ఎర్రగా ఉంటుంది. దీనికి ధరించిన అందెల (పాయల) ధ్వని మధురంగా ఉంటుంది. ఇది మృత్యుదేవుడైన యముడి శక్తిని సైతం నశింపజేస్తుంది. విష్ణుమూర్తి వరాహరూపం దాల్చి, భూమిని లోతుగా తవ్వుకుంటూ వెళ్ళినా ఆయనకు ఈ పాదం కనిపించలేదు. భక్తులు కేవలం ఒక్క పత్రాన్ని (ఆకును) సమర్పించినా, వారికి పరమపదాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. మరొక పాదం అడుగు భాగంలో ఎర్రగా, కల్పవృక్షపు లేత చిగురును నెయ్యిలో ముంచితే ఎంత మృదువుగా, సుందరంగా ఉంటుందో అలా ఉంటుంది. ఆ పాదానికి ధరించిన అందెల బరువు వల్ల, మరియు దేవతా స్త్రీలు సమర్పించిన దివ్య పుష్పాల బరువు వల్ల అది మరింత ఎర్రగా మారుతుంది.” (తిరువిడైమరుదూర్ ముమ్మణికోవై)

చాలా కాలం పాటు తన వద్ద పెరిగిన ఒక ఆత్మ (జీవి) కోసం వెతుకుతున్న భూదేవికి సమాధానంగా, కవి ఇలా అంటారు. ఈ మాటలు వర్డ్స్‌వర్త్ రాసిన ప్రసిద్ధ ‘ఓడ్ ఆన్ ఇంటిమేషన్స్ ఆఫ్ ఇమ్మోర్టాలిటీ’ (Ode on Intimations of Immortality) కవితను గుర్తుకు తెస్తాయి:

“నీవు నిన్న వచ్చి ఉంటే, మెరుపు తీగలా సున్నితమైన, అందమైన శరీరం కలిగిన ఆ ఆత్మను, మరియు ఆమె ప్రభువును నా గృహంలో చూసి ఉండేదానివి. నేడు వారు ఆ కొండను దాటి కాంచీపురానికి (కాంచీవరం) వెళ్ళిపోయారు. అక్కడ సాక్షాత్తు విష్ణుమూర్తి, వేదాలు బోధించే పరమ సత్య స్వరూపుడైన ఆ దైవాన్ని ఆరాధిస్తుంటాడు.” (తిరువేకంబముడైయార్ తిరువందాది)

సంపద పట్ల మన వైఖరి ఎలా ఉండాలో ఈ పద్యం తెలియజేస్తుంది:

“మనం భూమిపైకి వచ్చేటప్పుడు దేనినీ వెంట తీసుకురాలేదు, అలాగే మరణించేటప్పుడు దేనినీ వెంట తీసుకువెళ్లలేము. మధ్యకాలంలో లభించే ఈ అల్పకాలిక సంపదను, దేవుడు తన ఇతర బిడ్డలకు (ఇతర జీవులకు) పంచమని మనకు ఇచ్చాడనే విషయాన్ని గ్రహించని ఆ మూర్ఖులకు నేనేమని చెప్పాలి? ఆ సంపదను ఎలా వివేకంతో, సముచితంగా ఇతరులకు పంచాలో కూడా వారికి తెలియదే!” (తిరువేకంబమాలై)

ఇక్కడ ఒక అందమైన ప్రార్థనను పేర్కొంటున్నాను:

“ఓ చిదంబర నివాసి, దైవిక గురువు! ఏ జీవిని హింసించకూడదని (చంపకూడదని) నాకు నేర్పండి.” “ఎవరైనా చంపిన ప్రాణి మాంసాన్ని నేను తినకుండా నాకు నేర్పండి. కపటం, చాడీలు చెప్పడం, దొంగతనం చేయడం వంటివి నేర్చుకోకుండా నాకు నేర్పండి. దుర్మార్గులతో కలవకుండా నాకు నేర్పండి. కనీసం నిద్రలో కూడా అబద్ధాలు పలకకుండా నాకు నేర్పండి. కఠినమైన మాటలు వినకుండా నాకు నేర్పండి. స్త్రీల పట్ల మోహమనే వలలో చిక్కుకోకుండా నాకు నేర్పండి. నా జీవితంలో ఇటువంటి దైవిక భాగ్యాన్ని నాకు ప్రసాదించండి.”

ముగింపుగా, భగవంతుని ప్రేమించే భక్తుని హృదయపూర్వక ఆర్తిని ప్రతిబింబించే ‘పట్టినత్తార్ అరుట్-పులంబల్’ (Pattinathar Arut-Pulambal) నుండి కొన్ని అందమైన పద్యాలను ఇక్కడ పేర్కొంటున్నాను. ఇది ఆత్మ తన ప్రియసఖితో జరిపే సంభాషణ (స్వీయగతం) రూపంలో ఉంటుంది:

“నా ఇంద్రియాలను అదుపులోకి తెచ్చి, అనేక జన్మల బంధాలను తెంచే గురువుగా ఆయన వచ్చారు, ఓ నా ప్రియసఖీ!

ఆయన ఈ శరీరమనే కోటను—అందులోని ఆరు చక్రాలను (మూలాధారాది కేంద్రాలు) మరియు యాభై ఒక్క అక్షరాలను (బీజాక్షరాలు)—దహించివేశారు, ఓ నా ప్రియసఖీ!

నాతో పాటు పుట్టిన ఈ తత్వాలన్నీ నశించిపోయాయి. ఇప్పుడు నేను ఒంటరిని. కానీ, నేను ఇక ఒంటరిని కాను, ఓ నా ప్రియసఖీ!

ఆయన గురువుగా వచ్చారా? లేక నా బంధువులందరినీ అంతం చేయడానికి వచ్చారా? ఆయన ఒక రూపంతో వచ్చారా? లేక రూపం లేని స్థితిలో వచ్చారా, ఓ నా ప్రియసఖీ!

నా బంధుమిత్రులందరూ ఒకేచోట అంతమయ్యారు! రాళ్లతో కట్టిన ఈ శరీర కోట ఇప్పుడు కాలిపోయిన బూడిద కుప్పగా మారింది, ఓ నా ప్రియసఖీ!

ఓ! నన్ను నేను తెలుసుకున్నాను! పరమానందాన్ని అనుభవించడం నేర్చుకున్నాను. నా అంతరంగంలో ఇప్పుడు మరెవరూ లేరు. నేను అనంతమైన దైవిక ఆకాశంతో ఏకమయ్యాను. ఈ ప్రపంచమంతా ఒక నిర్మానుష్య అడవిలో పడే వెన్నెల ఆటలా అనిపిస్తోంది.

నేను ఇక ఒంటరి కన్యను కాను; ఆయనతో ఐక్యమైన ఆనందమయిని, ఓ నా ప్రియసఖీ!”

దీపావళి శుభాకాంక్షలతో

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –8-11-26-ఉయ్యూరు .