–నిరుద్యోగులు(త్రివేణి)
– ఎస్. వి. రామమూర్తి, ఐ.సి.ఎస్.-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం
‘నిరుద్యోగులు’ అని మనం అన్నప్పుడు, మనకు మొదటగా గుర్తుకు వచ్చే వర్గం ఆంగ్ల విద్యనభ్యసించిన వారిలోని నిరుద్యోగులు. పంతొమ్మిదవ శతాబ్దంలో ఐరోపాలో ఆర్థిక, రాజకీయ మరియు సామాజిక రంగాలలో భారీ మార్పులు సంభవించాయి. అదే శతాబ్దంలో భారతదేశ పరిపాలనా బాధ్యతలను ఇంగ్లాండ్ చేపట్టినప్పుడు, అది భారత పరిపాలనా వ్యవస్థలో ఐరోపా పద్ధతులను ప్రవేశపెట్టింది. ఈ పద్ధతులను అమలు చేయడానికి ఆంగ్ల విద్య ఒక సాధనంగా ఉపయోగపడింది. ఆంగ్ల విద్య ద్వారా మంచి ఆదాయం లభించే ఉద్యోగాలు పొందవచ్చని భారతీయ మేధావి వర్గాలు గ్రహించాయి. దీనితో, పాత విద్యా విధానం నుండి కొత్త విద్యా విధానం వైపు యువత పెద్ద సంఖ్యలో తరలివచ్చారు. అయితే, గత ప్రపంచ యుద్ధం ఈ పరిణామాలకు అడ్డుకట్ట వేసింది. గత రెండు దశాబ్దాలుగా, పరిపాలనా అవసరాలకు అవసరమైన దానికంటే ఎక్కువ సంఖ్యలో విద్యావంతులు తయారయ్యారు. ఇది భారతదేశంలోనే కాకుండా ప్రపంచవ్యాప్తంగా జరిగింది. ఉదాహరణకు, గత రెండు దశాబ్దాలలో ఉన్నత విద్యను అభ్యసించే వారి సంఖ్య భారతదేశంలో మరియు అమెరికాలో రెండు నుండి మూడు రెట్లు పెరగగా, జపాన్‌లో ఆరు రెట్లు పెరిగింది. ఉన్నత విద్య పెరగడానికి, తద్వారా విద్యావంతులలో నిరుద్యోగం ఏర్పడటానికి దారితీసిన కారణాలు భారతదేశంలోనూ, ప్రపంచవ్యాప్తంగానూ దాదాపు ఒకేలా ఉన్నాయి. కానీ, భారతదేశంలో దీని ప్రభావం మరింత తీవ్రంగా ఉంది. ఆంగ్ల విద్య, భారత్‌ను తమ పద్ధతుల్లో పాలించడానికి బ్రిటీషర్లకు తోడ్పడటమే కాకుండా, భారతీయులు పాశ్చాత్య సంస్కృతితో మమేకం కావడానికి కూడా ఒక మార్గంగా నిలిచింది. భారతదేశంలో వేల సంవత్సరాలుగా పేరుకుపోయిన అపారమైన అనుభవాలు, జ్ఞాన సంపదలు; ప్రాచీన ఐరోపా సంపదలతోనూ, ముఖ్యంగా పునరుజ్జీవనోద్యమం (Renaissance) తర్వాత ఐరోపాలో వచ్చిన శక్తివంతమైన మార్పులతోనూ సంపర్కంలోకి వచ్చాయి. ఒక సామ్రాజ్యం కామన్వెల్త్‌గా పరిణామం చెందుతున్న తరుణంలో జరిగిన ఈ కలయిక, ప్రపంచ సంస్కృతి వికాసానికి ఎంతో ఆశాజనకంగా అనిపించింది. అయితే, ఆంగ్ల విద్యనభ్యసించిన వారిలో నిరుద్యోగం పెరగడం వల్ల, ఈ సాంస్కృతిక కలయిక కష్టతరం కావడమే కాకుండా, దానికి వ్యతిరేకమైన ధోరణులు కూడా తలెత్తుతున్నాయి.
ఇటీవలి కాలంలో మనం తరచుగా వింటున్న మరో నిరుద్యోగ వర్గం ఉంది—అదే ఆధునిక పారిశ్రామిక పట్టణ కార్మిక వర్గం. గత ప్రపంచ యుద్ధం తర్వాత, భారతదేశంలో పారిశ్రామిక అభివృద్ధి వేగవంతమైంది. భారీ పరిశ్రమలకు సంబంధించిన ఆవర్తన ఉపాధి మరియు నిరుద్యోగ సమస్య భారతదేశంలో కూడా కనిపిస్తోంది. భారతీయ కర్మాగార కార్మికులు అనుభవించే బాధ అత్యంత వాస్తవమైనది; వారు దీనికి వ్యతిరేకంగా తీవ్రంగానే తిరుగుబాటు చేస్తారు. గ్రామంలో ఉన్నప్పుడు ఉమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థ ద్వారా కార్మికుడికి లభించిన భద్రత, అతను కొత్త ఉపాధి కోసం పట్టణానికి తరలివెళ్లినప్పుడు ఇక లభించదు. గ్రామంలో ఉన్నట్లుగా తక్కువ ఖర్చుతో, సరళంగా జీవించడం అతనికి సాధ్యం కాదు. పట్టణాల్లోని అవకాశాలు అతనికి కొత్త రకమైన భోగవిలాసాల పట్ల కోరికలను కలిగిస్తాయి. గ్రామాలతో పోలిస్తే, పట్టణాల్లో నిరుద్యోగాన్ని భరించడం మరింత కష్టతరంగా ఉంటుంది.
తరువాత, పాతకాలపు పారిశ్రామిక కార్మికులలోని నిరుద్యోగుల విషయం ఉంది, వీరు కొన్నిసార్లు పట్టణాలలో, కానీ తరచుగా గ్రామీణ ప్రాంతాలలో ఉంటారు. చేనేత కార్మికుల నిరుద్యోగం ప్రత్యేకంగా దృష్టిని ఆకర్షిస్తోంది, ఎందుకంటే అత్యధిక ప్రజలకు ఉపాధి కల్పించే ఏకైక పాతకాలపు పరిశ్రమ ఇదే. కానీ నూలు వడికేవారు, కమ్మరివారు, వడ్రంగివారు మొదలైన ఇతర చేతివృత్తులవారు కూడా బాధపడుతున్నారు. వారు తయారుచేసే వస్తువులు యంత్రాలతో తయారైన వస్తువులంత చౌకగా ఉండవు. వారు తయారుచేసే వస్తువుల మోజు తగ్గిపోతోంది. గ్రామీణ పారిశ్రామిక జీవనం యొక్క విచ్ఛిన్నం గ్రామాన్ని ఒక క్యాన్సర్ లాగా తినేస్తోంది. పని తక్కువగా ఉండే కాలాల్లో పరిశ్రమల నుండి వ్యవసాయానికి లభించే జీవనాధారం తొలగిపోతుంది. వికేంద్రీకృత గ్రామీణ పరిశ్రమ వ్యవసాయ ఉత్పత్తులకు అందించగల చలనశీలత కోల్పోతుంది. ఎవరి ద్వారా పాత విజ్ఞానం, పాత కళలు గ్రామంలోకి ప్రవహించాయో ఆ గ్రామ చేతివృత్తులవారు కృశించిపోయినప్పుడు, గ్రామంలోకి కొత్త ఆలోచనలు ప్రవహించే మార్గాలు మూసుకుపోతాయి. పరిశ్రమల అభివృద్ధి ద్వారా గ్రామ వనరులకు గ్రామంలోని మేధస్సును అన్వయించుకునే అవకాశం కనుమరుగైంది.
తరువాత, గ్రామీణ రైతులలోని నిరుద్యోగుల వంతు వచ్చింది. వారు చాలా కాలంగా సహనంతో కూడిన బాధలను, దీర్ఘకాలిక అల్ప ఉపాధిని అనుభవిస్తున్నారు. ప్రతి సంవత్సరం ఒక సంక్షోభమే, ఎందుకంటే పంటకాలం అనుకూలంగా ఉండవచ్చు లేదా ఉండకపోవచ్చు. ఒకప్పుడు వర్ధిల్లి, ఇప్పుడు కుటీర పరిశ్రమలను చేపట్టలేని రైతుకు, సంవత్సరంలో సగం కాలం చేయడానికి పని ఉండదు. అయినప్పటికీ, గ్రామాల చుట్టూ కొత్త ఆలోచనలు, జీవనవిధానం ఉద్భవిస్తున్నాయి. గ్రామం యొక్క నిరాడంబరత, దాని సంతృప్తి, దాని స్వయం సమృద్ధి, దాని జీవన నిర్మాణం – ఇవన్నీ కలత చెందుతున్నాయి. గతంలో రైతులు ప్రతికూల రుతువులు, చెడ్డ పాలకులు, తప్పుడు పద్ధతుల వల్ల బాధపడ్డారు. కానీ గ్రామం అటువంటి చెడుల నుండి రక్షణ కవచాలను నిర్మించుకుంది. అటువంటి రక్షణ కవచాలు ఇప్పుడు పనిచేయడం లేదు.
చివరగా, పాత విజ్ఞానాన్ని అనుసరించే పండితులు, వైద్యులు, కళాకారులు వస్తారు. వీరి వస్తువులు భారతదేశంలోని కొత్త ధనవంతుల మధ్య ఆదరణ పొందడం లేదు, అమ్ముడుపోవడం లేదు. కొత్త విజ్ఞానం యొక్క ఉధృతి కారణంగా ఈ రకమైన నిరుద్యోగం గమనించబడదు. అయినప్పటికీ, ఇది అత్యంత విషాదకరం. ఇక్కడ గాలి, వెలుతురు, ఆహారం లేకపోవడం వల్ల భారతీయ జీవనపు ఆకులు, కొమ్మలు మాత్రమే కాకుండా, దాని మూలాలే ఎండిపోతున్నాయి. శతాబ్దాలుగా భారతదేశం జీవితాన్ని అన్వేషించి, అర్థం చేసుకుని, దానిపై ప్రయోగాలు చేసిన చరిత్రను తుడిచిపెట్టేస్తుందని ఎవరూ ఆశించలేరు. మన జీవితాన్ని పునర్నిర్మించకుండా, దానికి అనుబంధంగా, పునఃసర్దుబాటు చేయడానికి, పునఃదిశానిర్దేశం చేయడానికి ఐరోపా సహాయపడుతుందని మనం ఆశించవచ్చు. అయినప్పటికీ, అవివేకంతో కూడిన దుబారాతో, మనం మన జీవితంలోని సృజనాత్మక మూలాలను నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాము.
ఇక్కడ నిరుద్యోగంతో బాధపడుతున్న ఐదు వర్గాల సమూహం ఉంది. ఒకవైపు, పట్టణాలలో నివసిస్తూ, విజ్ఞాన శాస్త్రాన్ని ఆరాధిస్తూ, ఉన్నత జీవన ప్రమాణాలను కోరుకుంటూ, వ్యక్తి స్వేచ్ఛను నొక్కిచెప్పే ఆధునిక పరిపాలకులు, ఆధునిక చేతివృత్తి కళాకారులు ఉన్నారు. మరోవైపు, ప్రధానంగా గ్రామాలలో నివసిస్తూ, మత ఆచారాలను పాటిస్తూ, నిరాడంబరమైన, దాదాపు నిరాడంబరమైన జీవితాన్ని గడుపుతూ, ఉమ్మడి కుటుంబంలో భద్రతను పొందే పాతకాలపు చేతివృత్తి కళాకారులు, సాంప్రదాయ పద్ధతులను అనుసరించే రైతులు, పాత విజ్ఞానాన్ని నిలబెట్టేవారు ఉన్నారు. వారు పరస్పర విరుద్ధమైన ఆలోచనలు, వైఖరులతో కూడిన రెండు ప్రపంచాలకు, రెండు జీవన విధానాలకు చెందినవారు. భారతదేశం ఈ రెండు జీవన విధానాలలో ఒకదానితో ఏర్పడిందని మనం ఊహించగలిగితే, దేశవ్యాప్తంగా ఒకే జీవన ప్రమాణాన్ని కలిగి ఉండటం సాధ్యమవుతుంది. ఉపాధి రూపంలో దేశ వనరులను, ఆ నమూనా అనుమతించే వ్యత్యాసాలకు లోబడి సమానంగా పంపిణీ చేయవచ్చు. ప్రజలు ఒకరితో ఒకరు పోల్చుకుంటే మంచి ఉపాధి పొందుతారు, కానీ మరో దేశ పౌరులతో పోలిస్తే వారు తక్కువ ఉపాధిలో ఉండవచ్చు. యూరప్‌లోని కొన్ని దేశాలలో, వారి నియంతలు ఒక నిర్దిష్ట జీవన విధానాన్ని వారిపై రుద్దడం వల్ల, నిరుద్యోగం లేకపోవడం అనేది ఆ దేశ జనాభాకు సాపేక్షంగా ఉంటుంది తప్ప, మరో దేశ జనాభాకు కాదు.
కానీ ఇంతటి సరళమైన పరిష్కారం ఆచరణ సాధ్యం కాదు. మనుషుల లాగే సత్యానికి కూడా రెండు పార్శ్వాలు ఉంటాయి. విరుద్ధాల కలయికే జీవానికి ఆధారం. స్తబ్దతకు, నిరుద్యోగానికి దారితీసే కొత్త మరియు పాత జీవన విధానాల మధ్య ఉన్న సంఘర్షణను విస్మరించడం ద్వారా భారతదేశంలోని సమస్యను పరిష్కరించలేము.
ఇతర చోట్ల లాగే, భారతదేశంలో కూడా మన నిరుద్యోగ సమస్యలకు తాత్కాలిక ఉపశమనాలను అందించడానికి ప్రయత్నించాము. ఉన్నత విద్యను అభ్యసించే వారి సంఖ్యను తగ్గించడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. కానీ శిక్షణ పొందిన వారి సేవల కోసం ఎన్నో సమస్యలు ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు, ఇది అంత తెలివైన పని కాదనిపిస్తుంది. చదువుకున్న వారిని, వారి చదువు ప్రయోజనం లేని రంగాల వైపు మళ్లించడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి. కానీ చదువుకున్న వారు రైతులుగా, వడ్రంగులుగా, నేతపనివారుగా మారడానికి కాదు, వారిని ఇప్పుడున్న దానికంటే మెరుగైన కార్మికులుగా తీర్చిదిద్దడానికే అవసరమని అనిపిస్తుంది. పారిశ్రామిక కార్మికుల నిరుద్యోగాన్ని, లాభాలను మెరుగ్గా పంపిణీ చేయడం ద్వారా, భీమా వ్యవస్థల ద్వారా నయం చేయాలని చూస్తున్నారు. ఇవి దుష్పరిణామాన్ని నివారించకపోగా, దాని తర్వాతే వస్తాయి. రైతుల స్వల్ప ఆదాయాలను, మెరుగైన పద్ధతులను ప్రవేశపెట్టడం ద్వారా, రక్షణాత్మక సుంకాలను విధించడం ద్వారా పెంచాలని చూస్తున్నారు. అయితే, రైతు తన ముసలి శరీరంలోకి కొత్త మెదడును నింపుకోవడం కష్టంగా భావిస్తాడు, మరియు సుంకాలు కొన్నిసార్లు రెండు వైపులా పనిచేస్తాయి. పాత జ్ఞానం ఉన్నవారు ఇప్పటికీ ఒక అస్పష్టమైన స్థితిలోనే ఉన్నారు.
మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –11-11-26-ఉయ్యూరు .
