అతిగా చదవడం గురించి(త్రివేణి)

రచన: కె. చంద్రశేఖరన్, ఎం.ఏ., బి.ఎల్.-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

పుస్తకాలు చదవడానికి వెచ్చించే సమయమే అత్యంత ఫలవంతమైనదని భావించే సహజ ప్రవృత్తి మనలో చాలామందిలో ఉంటుంది. పుస్తకాలకే అంకితమైన జీవితమే ఉత్తమమైనదని చాలామంది అనుకుంటారు. నిస్సందేహంగా, పండితునికి, రచయితకు వారి దైనందిన జీవనం కోసం నిరంతర పఠనం అవసరం. అలాగే, ప్రొఫెసర్ తన అధ్యయన గదిలో, న్యాయవాది తన గ్రంథాలయంలో తప్పనిసరిగా చదువుతారు, లేకపోతే వారి వృత్తికి ఎంతో ఉపయోగపడే జ్ఞాన పరిధిని, పాండిత్యాన్ని పెంచుతారు.

కానీ, అటువంటి ఆవశ్యకత లేని సామాన్యుడు, పుస్తకాలు తనకు జీవితం కంటే ఎక్కువ అందిస్తాయని నమ్మి తనను తాను మోసగించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. పుస్తక జ్ఞానం వల్ల కలిగే ఆత్మసంతృప్తితో సంతృప్తి చెందని ఒక వివేకవంతుడైన రచయిత ఇటీవల ఇలా రాశారు: ‘సాహిత్యం కంటే జీవితమే మేలు’. అలా చెప్పడం చౌకబారు వ్యంగ్యమో లేక పైకి కనిపించే కొత్తదనమో కాదు. అది ఆధునిక రచయితలలో అరుదుగా కనిపించే నిజమైన మానసిక సమతుల్యత యొక్క ఫలితం.

అనుభవాల ప్రపంచంలోకి రావడానికి సాధారణంగా ఇష్టపడని మనసుపై పుస్తకాలు ఒక మత్తుమందులా పనిచేస్తాయి. అది మానసిక రుగ్మతకు దారితీస్తుంది లేదా సరైన పని నుండి తప్పించుకోవడానికి ఒక మార్గంగా ఉంటుంది. పుస్తకపు పుటల మధ్య వేళ్లు లేకుండా సంతోషంగా ఉండలేని కొందరికి చదవడం దాదాపు ఒక వ్యాధిగా మారుతుంది. మరికొందరు, మంచి సాంగత్యంలో ఉన్నప్పుడు కూడా ఎల్లప్పుడూ పుస్తకాలలో మునిగిపోవాలనే కోరికతో, చురుకుగా మరియు తెలివిగా ఉండే సామర్థ్యాన్ని కోల్పోయారు. కొందరు తేలికపాటి శారీరక శ్రమను, ఇంటి పనులను కూడా, పుస్తకాలు చదవడం అనే మేధోపరమైన శ్రమ కంటే తక్కువగా భావిస్తారు. అటువంటి వ్యక్తులు వాస్తవికత స్పృహను పూర్తిగా కోల్పోయి, అవాస్తవికత వెనుక తమను తాము పాతుకుపోయేలా చేసుకుంటారు. పుస్తకాలపై వారికున్న ఉత్సాహంలో, మనలో విశ్వవిద్యాలయ విద్యనభ్యసించిన వారు, యువతను అనుభవం లేనివారిని జీవితాన్ని స్వయంగా అనుభవించి, అర్థం చేసుకోకుండా నిరోధిస్తున్నారు. పిల్లల తాజా మనస్సును, ఆరోగ్యకరమైన ఉత్సుకతను పుస్తక అధ్యయనానికే పరిమితం చేయాలనే ఈ తీవ్రమైన ప్రయత్నంలో చిన్న వయసులోనే అణచివేస్తారు.

పుస్తకాల అలవాటు మనసును అత్యంత చురుకుగా ఉంచేంత వరకు అవసరం. నిజానికి, అది మందకొడితనాన్ని నివారిస్తుంది  యవ్వనంలో అనారోగ్యకరమైన ఊహాశక్తిని ఎదిరించడానికి మనల్ని సిద్ధం చేస్తుంది. ‘చదవడం మనిషిని పరిపూర్ణుడిని చేస్తుంది’ అని ఎప్పుడో చాలా కాలం క్రితం బేకన్ అన్నారు. కానీ ఆయన సూచించిన పఠనంలో ఆలోచన కూడా ఇమిడి ఉంటుంది; ఎందుకంటే ఆలోచన లేకుండా చదవడం, పెళ్లికూతురు లేని పెళ్లిలాంటిది.

ఎంపిక చేసిన కొన్ని పుస్తకాలను చదవడం వల్ల మన సాహిత్యాభిరుచి మెరుగుపడుతుందనే సత్యాన్ని ఎవరూ కాదనలేరు. నిజమే, కవిత్వం మన ఊహాశక్తిని నిరపాయమైన ఆనందాలతో నింపుతుంది. గతాన్ని గురించిన మన ఆలోచనలలోని అరుదైన, శాశ్వతమైన విషయాలు పుస్తకాల ద్వారా మాత్రమే మనకు వెల్లడవుతాయన్నది కూడా నిజమే. మనకంటే శ్రేష్ఠమైన హృదయాలు, శ్రేష్ఠమైన మెదళ్ళు అచ్చులో భద్రపరచబడినప్పుడు, అవి ఎన్నడూ ఎదురు సమాధానం ఇవ్వవు, కానీ మన పిలుపు కోసం ఎదురుచూస్తూ, మనం అనుభవించే అల్పత్వాన్ని కొంతసేపు మరచిపోయేలా చేస్తాయి. అవి మన గాయాలను మాన్పుతాయి, మన ఆందోళనను శాంతపరుస్తాయి, మన ఊహాశక్తిని ఉత్తేజపరుస్తాయి. కానీ మంచి చదువుకు, చెడు చదువుకు, అవసరమైన చదువుకు, అనవసరమైన చదువుకు మధ్య జాగ్రత్తగా ఒక గీత గీయాలి. లేకపోతే, మన సూక్ష్మమైన గ్రహణశక్తి పాతబడిన జ్ఞానంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి కావచ్చు. అందువల్లనే పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడు, ఇంట్లో తల్లిదండ్రులు మొదటి నుంచే మనపై ఆరోగ్యకరమైన ప్రభావాన్ని చూపడం ప్రారంభించాలి. మొట్టమొదటి పుస్తకం జీవిత గ్రంథమే అయి ఉండాలి. పిల్లలలో సూక్ష్మమైన ప్రకృతి పరిశీలనను, జీవితంలో సాధారణ కార్యకలాపాలను ప్రోత్సహించాలి. పఠనం పరిమితంగా ఉండాలి; ఎందుకంటే అన్ని రకాల పఠనాలు మానసిక క్రమశిక్షణకు దోహదపడవు.

సమృద్ధమైన జీవితం, సమృద్ధిగల ప్రకృతి, మధురమైన స్నేహం – ఇవన్నీ మనం చదివే గుడ్డి పరుగులో దాటిపోతాయి. వార్తాపత్రికలు ప్రతిరోజూ ఆ క్షణానికి మరిన్ని పుస్తకాలను, ఆ నిమిషానికి మరిన్ని రచయితలను ప్రకటిస్తూనే ఉంటాయి. ప్రతి పత్రిక, ప్రతి మ్యాగజైన్ సాహిత్యపు సారాన్ని ఏమాత్రం తాకని ఎన్నో రచనలను బహిర్గతం చేస్తుంది. ఒక కొత్త ప్రచురణకు సంబంధించిన ప్రతి మెరిసే ప్రకటన, దానిలోని భావసారం యొక్క క్షీణతను కప్పిపుచ్చడానికే ఉపయోగపడుతుంది. అయినా పాఠకుడు మరిన్ని పుస్తకాల కోసం అడుగుతూనే ఉంటాడు. ఇటీవలి రచయితల గురించి చర్చించగల తన సామర్థ్యమే అతని గర్వానికి నిదర్శనంగా ఉంటుంది. తాజా రచయితల రచనలు తన వద్ద ఉండటమే అతని గొప్ప ఘనతగా భావిస్తాడు. ఈ స్వీయ భ్రమ, అహంకారంలో అతను, సకల మంచి జ్ఞానానికి మూలమైన విషయాలను, సకల నిజమైన అభ్యసనం యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని, పఠనా అలవాటు యొక్క అంతిమ లక్ష్యాన్ని మరచిపోతాడు.

కవిత్వపు, స్వచ్ఛమైన కళల శిఖరాగ్రం నుండి, వాల్మీకి తన తపస్సు ఫలాలను మన పాదాల చెంత ఉంచడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. మన కవుల పాటలు నిరంతరం మన చుట్టూ మారుమోగుతూ ఉంటాయి. కానీ మనం, కోయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న గులాబీలను నిర్లక్ష్యం చేస్తూ, ప్రకాశవంతమైన రంగుల బొగన్‌విల్లా తీగల వైపు అజాగ్రత్తగా ఎగిరిపోతాము. అత్యంత ఆధునిక లఘు కథలోనో లేదా అతి పెద్ద దీర్ఘ కథలోనో ప్రవహించే ఉత్సాహం కోసం మనం ఆరాటపడతాము. ప్రాణదాత అయిన జ్ఞానమనే విటమిన్ల కోసం అక్షరమాలలోని అక్షరాలలోనూ, విదేశీ వైద్యుల సూచనలలోనూ మనం వ్యర్థంగా వెతుకుతాము. ఎంతో చదివిన తర్వాత, చదవడానికి ఇంకా మరిన్ని ముద్రిత గ్రంథాలు మాత్రమే కావాలని మనకు అనిపిస్తుంది. పుస్తకాల దుకాణాలు, గ్రంథాలయాల అరలు మనల్ని సుపరిచితమైన ముఖాల నుండి, స్నేహపూర్వక సంభాషణల నుండి దూరం చేస్తాయి. తోట నుండి వచ్చే స్వచ్ఛమైన గాలి కోసం మనం కిటికీలను అరుదుగా తెరిచి ఉంచుతాము. బయట ఉన్న మృదువైన, అందమైన వెన్నెలను అడ్డుకోవడానికే గదిలో దీపాలు వెలిగించి ఉంచుతాము. నిరంతరం ప్రకాశించే నక్షత్రాలు, పిలిచే సాయంకాలం, ఒక క్రమ పద్ధతిలో ఉప్పొంగి తగ్గే సముద్రం, స్వేచ్ఛగా నవ్వుతూ నాట్యం చేసే సెలయేరు మన దృష్టికి రావు. పిల్లలకు అంతులేని తరగతులు, చదువుల గంటలు ఉంటాయి, అవి వారిని జీవితపు కొత్త మొలకలను, సౌందర్యపు తాజా పుష్పాలను ఆస్వాదించడానికి అనుమతించవు. ‘ధూపం వెదజల్లే ఉదయం’ ఇకపై మన జాగరూకతతో కూడిన, పూజనీయమైన వైఖరిని కోరడం లేదు. మనం చేసే మొట్టమొదటి స్నానం, ఉదయపు దినపత్రికను చదవడానికి గంభీరమైన వైభవంతో కూర్చోవడమే. మన దినచర్యలో చివరి అంశం, నిద్రపోయే ముందు మనకు ఇష్టమైన రచయిత యొక్క అతి పెద్ద నవలను పూర్తి చేయడం.

తెలియని, అజ్ఞానులకు చదవడంలో దాని విలువ ఉంది. అక్షరాస్యత ఉద్యమం ప్రతిచోటా సగటు మనిషికి చదవడం, రాయడం యొక్క ఆవశ్యకతను సూచిస్తుంది. అది ఆధునిక ప్రజాస్వామ్యానికి అతని పాస్‌పోర్ట్. సినిమా పోస్టర్‌లను, వార్తాపత్రికలలోని పెద్ద శీర్షికలను చదవగల సామాన్యుడి సామర్థ్యం అతనికి ఓటు హక్కును కల్పిస్తుంది. జీవితంలోని కీలక అవసరాలపై తన అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తపరచడానికి అతని ఓటు ఒక శక్తివంతమైన సాధనంగా పరిగణించబడుతుంది.

చదువుకున్న ఆ పట్టభద్రుడు తన బలహీనమైన శరీరానికి లోపభూయిష్టమైన మెదడును, మసకబారిన దృష్టిని కూడా జతచేసుకుంటాడు. ఆధునిక జ్ఞానంలో అతనికున్న పరిజ్ఞానం, తన సొంత ప్రాచీన గ్రంథాలకు అతన్ని పరాయివాడిని చేసింది. వాస్తవాల గురించిన అతని నిజమైన అవగాహనకు చదవడం వల్ల పెద్దగా ప్రయోజనం ఉండదు. ముద్రణ అనే క్యాన్సర్ అతని ఆత్మను తినేసింది. ముద్రిత పేజీకి వెలుపల ఉన్న ఏ జ్ఞాన వనరు కూడా అతన్ని ఆకట్టుకోదు. ఒంటరిగా ఆలోచనలో ఒక్క గంట గడపడానికి కూడా అతను ఇష్టపడడు. కేవలం పుస్తక జ్ఞానంతో నిండిన అతని మెదడుపై మౌలికతకు సంబంధించిన స్వచ్ఛమైన గాలి సోకదు. అతని చేతిలో పిల్లలు, పూలు రెండూ నిర్లక్ష్యానికి గురవుతాయి. బాతు వీపుపై నీరు ఎలాగైతే నిలవకుండా జారిపోతుందో, అలాగే అతనిలో విచక్షణ జ్ఞానం కూడా నిలవకుండా జారిపోతుంది.

మనలో మార్పు రావాలి. మితిమీరిన పఠనాసక్తి స్థానంలో సమస్త జీవరాశి పట్ల గౌరవభావం చోటుచేసుకోవాలి. ఈ ప్రపంచంలో కొత్తగా అడుగుపెట్టే ప్రతి ఒక్కరికీ సహజత్వపు సౌందర్యాన్ని, జీవన కళను నేర్పించాలి. ‘అత్యల్ప పఠనం – అత్యధిక జీవనం’ అనేదే నూతన ప్రపంచ వ్యవస్థలో మన మంత్రం కావాలి.

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -22-7-26–ఉయ్యూరు —