మరాటీ కవి మాధవ్ జూలియన్ కవితలు కొన్ని(triveni)

(మరాఠీ నుండి అనువదించబడినవి)

(1)

పడవ నడిపేవాడు తన ప్రియురాలితో

నేను ఏమి పాడాలి? నీలాంటి మధురమైన రాగాలను నేను ఎక్కడి నుండి తీసుకురాగలను? బదులుగా, చుక్కానిని పట్టుకుని ఉన్న నువ్వే ఆ ఆహ్లాదకరమైన పాటను పాడాలి.

రాగాల రాణి తన అందమైన పాటలను ఆలపిస్తుండగా, పాండిత్యం కలిగిన నేను ఎందుకు నీరసమైన కథను చెప్పాలి? ఓ కవితా దేవతా (Muse), సంధ్యావేళ అనురాగంతో కూడిన నీ పాటను పాడూ. సాయంకాలపు దీపం మరింత ప్రకాశిస్తోంది: ఆకాశపు ఎత్తులకు ఎగిసిపో.

అక్కడ దూరంగా, బంగారు వర్ణపు జలాల ముద్దులతో పశ్చిమ దిశ రంగులు అద్దుకుంటోంది. నదిపై అలలన్నీ నిశ్శబ్దంలో లీనమైపోయాయి. రెండు ఒడ్డులపైన ఉన్న దట్టమైన చెట్ల సమూహాలు నది ఒడిలో విశ్రమిస్తున్నట్లుగా ఉన్నాయి. కేవలం నీ చీర మడతలలోనూ, నీ పాటలోనూ మాత్రమే అలల కదలికలు కనిపిస్తున్నాయి.

వరుణ దేవుడు గులాబీ రంగు భావనల కాంతిని పైనుండి కురిపిస్తున్న ఇలాంటి మనోహరమైన సాయంత్రం వేళ, పాటను అందుకోవడం నీ జీవన విధానం. శాంతి దొరికినా దొరకకపోయినా, శ్రమతో కూడిన పనే నా జీవితం. నువ్వు పాడుతుండగా నా తెడ్లతో లయను అనుసరించడమే నా గొప్ప అదృష్టం.

(2)

పునఃసమాగమం కోసం పరితపిస్తున్న కొలను

గతంలో, జీవితపు దారాలను అల్లుకుంటూ మనం ప్రేమ నృత్యం చేసిన చోట, ఇప్పుడు నా ప్రియురాలి కోసం చుట్టూ చూస్తూ ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాను. ఆమె ఎక్కడా కనిపించడం లేదు; ఏమిటి, ఆమె నన్ను విడిచిపెట్టిందా? ఒక్కసారి ఉదయించిన ప్రేమ ఎప్పుడైనా అస్తమిస్తుందా?

ఇసుకతో నిండిన, లోతులేని, ఎండిపోయిన నదీ గర్భం మాత్రమే నా కంటికి కనిపిస్తోంది. ప్రియురాలు నాతో లేనప్పుడు, నా ప్రయాణం స్తంభించిపోతుంది. నా లోతైన, రహస్యమైన హృదయం ప్రేమతో నిండి ఉంది, కానీ దానివల్ల ప్రయోజనం శూన్యం. ఎవరో వచ్చి, “చూడండి! అతని భావాలు చచ్చిపోయాయి. అతను నవ్వడు, మాట్లాడడు, ఆడుకోడు!” అని ఎగతాళిగా అంటారు. ఇక, కీడు తలపెట్టిన పెనుగాలి నా వైపు దూసుకొచ్చినప్పుడు, నా ముఖంపై క్షణికమైన అలలు మెరుస్తాయి; కానీ ఆత్మలోని బరువైన నిస్తేజం తొలగిపోదు.

నా ఇంట్లో జీవన జ్యోతి లేదు; అందుకే నేను నల్లని కోటు ధరిస్తాను. మేఘాల గుండా విచారంగానైనా వెన్నెల మాత్రమే చిరునవ్వు చిందిస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. నక్షత్రాలు నా వైపే తదేకంగా చూస్తూ, నాట్యం చేయాలనే తమ ఉత్సాహాన్ని పూర్తిగా కోల్పోతాయి.

ఎండలో మండుటెండలో శ్రమిస్తూ, ఆయాసంతో అలమటిస్తున్న మానవులు, జంతువులు సాయంకాలం నా వద్దకు వస్తారు. వారు కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని తమ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్ళిపోతారు—ఇంటికి, నా హృదయం నిశ్శబ్దంగా కృశించిపోతుంది.

పైన ఆకాశంలో ఇంద్రుని డప్పులు మ్రోగినప్పుడు, ఆ భయంకరమైన స్వర్ణసౌందర్యం మెరిసి మేఘాల మధ్య నవ్వుతూ ఆడుకున్నప్పుడు—ఇంద్రుని వేయి కన్నుల నుండి ఉప్పొంగే ఆనంద ప్రవాహంలో దేవతల హృదయాలు ఏకమవుతాయి.

అప్పుడు నెమలి నాట్యం చేస్తుంది భూమి, మరియు ద్విజన్ములైన కప్పలు తమ బిగ్గరైన గానాన్ని ప్రారంభిస్తాయి–అప్పుడు, ప్రియతమా, నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకోవడానికి వెర్రిగా నా వద్దకు పరుగెత్తుకొస్తావా? అప్పుడు దేవతలు మనపై తమ విజయ తోరణాన్ని నిర్మిస్తారు.

మనం, ఆ శుభప్రదమైన అడవి పాటను పాడుతూ, నిటారుగా ఉండే బండరాళ్లపైకి దూకుదాం; మరియు పరిత్యాగమనే కాషాయ వస్త్రాలను ధరించి, ప్రేమలో ఏకమై కానీ సమస్త లౌకిక పరిగణనల నుండి విడిపోయి–ఆ గృహమైన, ఆనందమనే సముద్రంలో మన గమ్యాన్ని చేరుకుందాం–కానీ అయ్యో! వైశాఖ మాసం ఇంకా ముగియలేదు.

(3)

ప్రేమ యొక్క వాదన

ఓ ప్రియతమా, ఈ ప్రశ్నలను వేయుము:

ఓ పిచ్చుకా, నీవు భూమిని ఎందుకు విడిచిపెడుతున్నావు? ఉదయానికి పాట పాడటానికి ఆకాశంలోకి ఎందుకు ఎగురుతున్నావు?

ఓ గులాబీ, నీ హృదయాన్ని ఎందుకు తెరుస్తున్నావు, మరియు చంచలమైన గాలి దాని సువాసనను దోచుకోవడానికి ఎందుకు అనుమతిస్తున్నావు? బదులుగా నీకు ఏమి లాభం?

ఓ సముద్రమా, చంద్రుడు క్షయగ్రస్తుడు. మరియు సూర్యుని వేడి భరించలేనంతగా ఉంది. ఓ మూర్ఖుడా, ఏ ఆశలతో నృత్యం చేస్తున్నావు? ప్రేమ నిరాశను మాత్రమే మిగులుస్తుంది.

ఓ, నీవు గనక… చంచలమైన మెరుపు, నల్లని మేఘాన్ని పెళ్లాడటమా? సమానత్వపు నియమాలను పాటించని ఆ ప్రేమను ఎలా వర్ణించాలి?

(4)

ప్రేమలోని ఆందోళనలు

పగటిపూట కష్టపడి పనిచేసి సాయంత్రం ఇంటికి వేగంగా తిరిగి వస్తున్నప్పుడు, చెప్పలేనంత ఆందోళన నా మనసును ముంచెత్తుతుంది. నా బిడ్డా, నీ అలికిడి కోసం నా ఆత్రుతగల మనసు చెవులు రిక్కించి వేచి ఉంటుంది. సంకోచంతో కూడిన నా అడుగు గడపపై పడగానే, నీ తల్లితో ఆడుకుంటున్న నీ చిలిపి గొంతుక నాకు వినిపిస్తుంది; వెంటనే, ఓ ప్రాణమా, ఆనందంతో నీ పేరును గట్టిగా పిలుస్తాను. నీ కళ్ళలోని ఆ మాధుర్యాన్ని నాకు అందించేలా నువ్వు పైకి చూసినప్పుడు, నిన్ను పైకి ఎత్తి నా గుండెలకు హత్తుకుని ముద్దు పెట్టుకుంటాను.

ఇంట్లో పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, ఎక్కడి నుంచో వినిపించే అకస్మాత్తు కేక నన్ను ఉలిక్కిపడేలా చేసి, నీ దగ్గరకు పరిగెత్తేలా చేస్తుంది. ఉయ్యాల వైపు చూస్తే, నువ్వు గాఢమైన ప్రశాంత నిద్రలో ఉంటావు. నీ తల మీద నా చేతిని సున్నితంగా ఉంచుతాను, అలాగే సున్నితంగా ముద్దు పెట్టుకుంటాను – కానీ అందులో ఎంతో విషాదభరితమైన మమకారం ఉంటుంది.

ఆకాశం మేఘావృతమై, వర్షంతో రోజు అంతా నిస్తేజంగా ఉంది; అయినా సరే, ఓ బిడ్డా, నీ బంగారు నవ్వులు నా ఇంటిని కాంతిమయం చేస్తున్నాయి.

(5)

నీ మధురమైన వసంత గీతాన్ని విననివ్వు!

ఓ కోకిలా, నీ మధురమైన వసంత గీతాన్ని నాకు వినిపించు!

మైనా, రఘు, సలుంకి, చండోల్ – ఈ గాయక పక్షులేవీ నాకు వద్దు; సంగీతంలోని రకరకాల కృత్రిమ రాగాలు కూడా నాకు అక్కర్లేదు.

నీ గొంతుక మాత్రమే అమూల్యమైనదని నా భావన – అందులో వేదన తాలూకు నిజమైన ధ్వని ఉంది. ఓ కోకిలా, నిన్ను మౌనంగా ఉంచేది ఏమిటి? వసంతకాలం ఇంకా ముగిసిపోలేదు కదా.

వసంతకాలంలో లోకమంతా తిరిగి ప్రకృతిని చూసి ఆనందించు; కానీ ఆకులతో నిండిన దట్టమైన చెట్ల మాటు నుండి వచ్చే నీ చివరి గీతాన్ని నాకు వినిపించు.

వణికే హృదయంతో నేను నీ కోసం ఏడాది పాటు వేచి ఉంటాను; కానీ నువ్వు వెళ్ళిపోయేటప్పుడు, నా ఈ చిన్న ఆశను మాత్రం కాదనకు.

(6)

రా, పక్షీ, మనం ఎగురుదాం

రా, పక్షీ, మనం ఎగురుదాం. మన చుట్టూ విస్తరించి ఉన్న ఈ సుసంపన్నమైన ధరణి ఎంత అందంగా ఉందో చూడు.

ఒకరినొకరు ముద్దులాడుకుంటూ కూనిరాగాలు తీయడంలో ఎంతో ఆనందం ఉంది. కానీ, అలా చేయడం నా స్వార్థమే అవుతుంది; అది తగదు.

మొగ్గలు తమ పొరలను చీల్చుకుని వికసిస్తాయి; పిల్లలు బయట స్వేచ్ఛగా ఆడుకుంటారు; అలాగే నీటి ధార కాంతిని, స్వేచ్ఛా వాయువును అందుకోవడానికి ఉరకలేస్తూ కిందికి జారుతుంది.

ఇక్కడ నీకు మృదువైన ఈకల వెచ్చదనం లభిస్తుంది; ఈ గూడు నీకు ఎంతో ఆకర్షణీయంగా అనిపించినప్పటికీ, ఆకుల పైకప్పుతో కూడిన ఈ నివాసం ఎంతకాలం నిలుస్తుంది? ఓ రెక్కలు కలిగిన పక్షీ, అనంతమైన నీలి ఆకాశమే నీది.

ఓ ఆకాశ యాత్రికుడా, నీ రెక్కలను విదిలించి ఈ భూలోకమనే తోటలో విహరించు; కానీ జీవన గీతాలను ఉత్సాహంగా ఆలపించిన తర్వాత, నా హృదయాన్ని దోచుకున్న ఓ పక్షీ, అమృత రసాన్ని తీసుకుని ఎగిరిపో.

1 ‘మాధవ్ జూలియన్’ అనేది కొల్హాపూర్‌లోని రాజారామ్ కళాశాలకు చెందిన ప్రఖ్యాత మరాఠీ కవి మరియు పండితుడు ప్రొఫెసర్ మాధవ్ టి. పట్వర్ధన్ (M.A.) యొక్క కలం పేరు. ఆయన చాలా ఏళ్లుగా ‘త్రివేణి’ పత్రికకు విలువైన రచనలు అందిస్తున్నారు. ఈ పత్రికలో ప్రచురణ కోసం ఆయన తన కొన్ని కవితలను స్వయంగా ఆంగ్లంలోకి అనువదించారు.

మాధవ్ జూలియన్ గురించిన విశేషాలు

మాధవ్ జూలియన్ (21 జనవరి 1894 – 29 నవంబర్ 1939) అనేది మాధవ్ త్రయంబక్ పట్వర్ధన్ (మరాఠీ: माधव त्र्यंबक पटवर्धन) మరాఠీ కవిత్వం రాయడానికి ఉపయోగించే కలం పేరు.

అతను భారతదేశంలోని మహారాష్ట్రకు చెందినవాడు.

జీవిత చరిత్ర

పట్వర్ధన్ 1894లో బరోడాలో జన్మించారు. బరోడాలోని M.C హైస్కూల్‌లో చదువుకున్నాడు. అతను 1916 మరియు 1918లో వరుసగా తన బ్యాచిలర్ మరియు మాస్టర్స్ డిగ్రీలను పొందాడు, ఫార్సీ (పర్షియన్) మరియు ఆంగ్ల సాహిత్యంలో నైపుణ్యం సాధించడం ద్వారా.[1] 1918-1924 సమయంలో, అతను పూణేలోని ఫెర్గూసన్ కళాశాలలో ఫార్మసీని బోధించాడు మరియు తరువాతి నాలుగు సంవత్సరాలు ఉన్నత పాఠశాల ఉపాధ్యాయునిగా పనిచేసిన తరువాత, అతను కొల్హాపూర్‌లోని రాజారాం కళాశాలలో తదుపరి పదకొండు సంవత్సరాలు (1939లో 45 సంవత్సరాల వయస్సులో అకాల మరణం వరకు) అక్కడ ఫార్సీకి బోధించడానికి చేరాడు.

1926లో, అతను ఫార్సీ-మరాఠీ నిఘంటువును ప్రచురించాడు. త్యాన్నీ రవి కిరణ్ మండల మధ్యమాతూన్ మరాఠీ కవితల ప్రోత్సాహం దిలే. త్యాంచ్యా ఐ కవితల రసికన్ని ఖూప్ మొదటి ప్రతిసాద్ దిలా. ఛందోర్చనా హా త్యాంచా పి హెచ్ డి చ ప్రబంధ జర్మనీ మధీల విద్యాపీఠం తే కేవలం ఒక ఆణి ఆజపర్యంత దుసయ్యా కోణీహి అసే కరూ శకలే నహీ అసే మరాఠీ కవళి

రాజారాం కాలేజీలో చదువుతున్న సంవత్సరాల్లో, పట్వర్ధన్ మరాఠీలో ఛందోరచన (छंदोरचना) అనే పేరుతో ఒక థీసిస్ రాశారు మరియు దానికి డి.లిట్ అందుకున్నారు. ఆయన మరణానికి కొన్ని నెలల ముందు 1939లో ముంబై విశ్వవిద్యాలయం నుండి డిగ్రీ. భారతదేశంలో మరాఠీ సాహిత్య రంగంలో డాక్టరేట్ పొందిన మొదటి వ్యక్తి.

పట్వర్ధన్ 1936లో జల్గావ్‌లో మరాఠీ సాహిత్య సమ్మేళనానికి (मराठी साहित्य सम्मेलन) అధ్యక్షత వహించారు.[2]

కవిత్వం

మరాఠీ సాహిత్యంలో కేశవసుత, గోవిందగ్రాజ్ మరియు భాస్కర్ రామచంద్ర తాంబే వంటి మార్గదర్శకులలో పట్వర్ధన్ ఒకడు, అతను శృంగార కవిత్వాన్ని పరిచయం చేశాడు మరియు మరాఠీ కవిత్వంలో సామాజిక మరియు రాజకీయ సంస్కరణల ఇతివృత్తాలను కూడా పరిచయం చేశాడు. వారు మరాఠీలో సొనెట్‌లు (सुनीते), గజల్స్ (गज़ल) మరియు భావగీతే (భావగీతే)తో సహా కొత్త కవితా రూపాలను పరిచయం చేశారు.

పట్వర్ధన్ తన పది కవితా సంకలనాలను ప్రచురించాడు. అతని మొదటి ప్రచురణ విరహ-తరంగ (विरह-तरंग) (1926) అనేది 234 శ్లోకాలను (శ్లోకం) కలిగి ఉన్న శృంగార ఖండకావ్య (ఖండకావ్య). అతని తదుపరి ప్రచురణ అయిన సుధారక (सुधारक) (1928)లో సామాజిక సంస్కరణల ఇతివృత్తంతో అతని వ్యంగ్య 18-అధ్యాయాల ఖండకావ్య ఉంది.

అతను ఒమర్ ఖయ్యామ్ యొక్క రుబాయి (క్వాట్రైన్ పద్యాలు)ని మరాఠీలోకి అనువదించాడు.[1]

భాషా స్వచ్ఛత ఆలోచన

పట్వర్ధన్ మరాఠీ రచయితలు మరాఠీ రచనలో భాషాపరమైన “స్వచ్ఛత”ని కొనసాగించాలనే ఆలోచనను కలిగి ఉన్నారు. అతను ఆ అంశంపై భాషాశుద్ధి-వివేక్ (భాషాశుద్ది-వివేక్) అనే పుస్తకాన్ని రాశాడు. అతను సమకాలీన మరాఠీ సాహిత్యంలో వివిధ స్థాయిలలో ప్రబలంగా ఉన్న 1,200 పదాలను అందులో జాబితా చేశాడు మరియు మరాఠీ సాహిత్యంలో ఇకపై ఉపయోగించకూడదని అతను భావించాడు.

(పై సందర్భంలో, అతని కవిత్వంలో హృదయ మజా, ఖుర్చీసన్ముఖ, జ్వానీచ్య అరుణోదయం, మరియు అతను “విదేశీ” రుచితో మాధవ్ జూలియన్ అనే కలం పేరును ఎంచుకున్నాడు.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్-26-9-26-ఉయ్యూరు .