–సోషలిజం మరియు పరోపకారం(త్రివేణి)

స్వామి ఈశ్వరానంద-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

నిస్వార్థం, ప్రేమ, సోదరభావం మరియు సమానత్వాన్ని పెంపొందించడమే మత స్ఫూర్తి. ప్రతి మతం వీటినే తన ప్రధాన బోధనలుగా పరిగణిస్తుంది; అలాగే, ఏ మత వర్గంలోనైనా సరే, తాము విశ్వసించే ఆదర్శాలకు అనుగుణంగా జీవించిన నిజాయితీ గల భక్తులు అనేకులు ఉన్నారన్నది కాదనలేని సత్యం. భారతదేశం త్యాగనిరతికి మరియు దానధర్మాలకు నిలయం; ఇక్కడ పేదలు, వికలాంగులు మరియు రోగులకు అన్నం, వస్త్రాలు, విద్య మరియు వైద్య సేవలు అందించడం వంటి సేవా కార్యక్రమాల కోసం ప్రతి ఏటా లక్షలాది రూపాయలు వెచ్చిస్తారు. దేశవ్యాప్తంగా అనేక సేవా సంస్థలు వెలుస్తున్నాయి, అలాగే సేవ చేయడానికి ఉత్సాహం చూపే స్వచ్ఛంద సేవకుల సంఖ్య కూడా పెరుగుతోంది; అయితే, సాధారణంగా తాము ఏమి చేయాలి లేదా ఎలా చేయాలి అనే విషయంలో వారికి స్పష్టమైన అవగాహన ఉండకపోవచ్చు.

ఆత్మశుద్ధి లేదా కరుణాభావంతో కూడిన ఆత్మసంతృప్తి కోసం చేసే పనైనప్పటికీ, స్వయం త్యాగంతో బాధను నివారించడం మరియు దానధర్మాలు చేయడం నిజంగా మంచి విషయమే. కానీ, ఆ దానధర్మాలు అహంకారపూరితమైన ఆధిపత్య భావన లేదా అవమానకరమైన ధోరణి లేకుండా, ‘మానవ రూపంలో ఉన్న దేవుడికి సేవ చేస్తున్నామనే’ భావనతో చేసినప్పటికీ, అవి సేవ పొందే వ్యక్తిలో కలిగే న్యూనతా భావాన్ని పూర్తిగా తొలగించలేవు. సహాయం లేదా ఉచిత సేవ పొందే వ్యక్తి, తాను ఇతరుల జాలికి పాత్రుడినయ్యాననే భావనను తప్పక కలిగి ఉంటాడు; ఇది అతనిలో స్వావలంబన మరియు ఆత్మగౌరవం పెంపొందడానికి ఏమాత్రం దోహదపడదు. పురుష లక్షణానికి (వ్యక్తిత్వ వికాసానికి) ఆత్మగౌరవం అత్యవసరం మరియు ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో అది ఒక గొప్ప సంపద. ఎందుకంటే, శరీరం, మేధస్సు, ఆస్తులు లేదా ప్రతిభ వంటి భౌతిక స్థాయిలలో కనిపించే గర్వం లేదా అహంకారం కూడా—నిజమైన ‘స్వ’ (ఆత్మ లేదా అంతరాత్మ) పట్ల ఉండే గౌరవానికి వికృత రూపాలే. ఆ నిజమైన ఆత్మ సమస్త కోరికలకు అతీతమైనది, అందుకే అది బయటి నుండి దేనినీ స్వీకరించడానికి ఇష్టపడదు. నైతిక కోణంలో చూస్తే, సేవ లేదా వస్తువుల రూపంలో తగిన ప్రతిఫలం చెల్లించి సంపాదించని దానిని ఇతరుల నుండి స్వీకరించడానికి నిరాకరించడం అనేది ఈ ఆత్మగౌరవానికి ఒక నిదర్శనం. మనిషిలో ఉండే ఇటువంటి గర్వం ధర్మబద్ధమైనది. కాబట్టి, ఈ గర్వాన్ని (ఆత్మగౌరవాన్ని) కాపాడి పెంపొందించడం ధర్మం యొక్క బాధ్యత; మనిషిలోని ఆత్మగౌరవాన్ని అణచివేసే లేదా మందగింపజేసే ఏదీ సరైన మతం అనిపించుకోదు. ఒక వ్యక్తి మరొకరిలోని దైవాన్ని స్వేచ్ఛగా సేవించడం మంచి ధర్మమే కావచ్చు, కానీ దానిని పొందే వ్యక్తి ఆధ్యాత్మికంగా ఉన్నత స్థితిని పొందలేడు. అతను తనను తాను కేవలం దానాన్ని స్వీకరించేవాడిగా మాత్రమే భావిస్తాడు; దాత యొక్క అంతర్గత భావనను లేదా ఆలోచనను గ్రహించలేకపోవడం వల్ల, తనను దేవుడిగా భావించి పూజిస్తున్నారన్న విషయం అతనికి తెలియదు. ఈ రకమైన సేవలో అవమానకరమైన దానం లేదా ఆధిపత్య ధోరణి తాలూకు బాధను అతను అనుభవించకపోయినా, తనను తాను జాలికి పాత్రుడిగా భావించడం నుండి మాత్రం తప్పించుకోలేడు. వస్తువుల రూపంలో గానీ లేదా సేవల రూపంలో గానీ ఎటువంటి ప్రతిఫలం చెల్లించకుండానే తాను ఏదో పొందుతున్నానని అతనికి తెలుసు. తనకు పొందే హక్కు లేని దానిని తాను స్వీకరిస్తున్నానని అతను భావిస్తాడు. భారతదేశంలో దానాన్ని స్వీకరించే వారిలో, న్యూనతా భావానికి లోనుకాకుండా ఉన్న ప్రధాన వర్గం పూజారులు; వారు దానాన్ని తమ హక్కుగా భావిస్తారు. సమాజం యొక్క మతపరమైన అవసరాలను తీర్చడం ద్వారా వారు సమాజానికి అందించిన సేవల నుండే ఈ ధోరణి ఉద్భవించి ఉండాలి. కాలక్రమేణా, వారు తమను తాము భూమిపై చిన్న దేవుళ్లుగా (భూదేవతలుగా) భావించడం నేర్చుకున్నారు, తద్వారా సేవ చేసినా చేయకపోయినా, పుట్టుకతోనే తమకు పూజలు పొందే హక్కు ఉందని వాదించసాగారు. ఈ న్యూనతా భావం లేని మరో వర్గం కూడా ఉంది – వారే ఆధ్యాత్మికవేత్తలు మరియు సన్యాసులు. వీరు సమాజానికి అందించే ఆధ్యాత్మిక సేవలను ‘ఆత్మత్యాగం’గా భావించరు; అలాగే, తమకు లభించే వాటిని మనుషుల నుండి పొందే బహుమతిగా కాకుండా, దేవుని ప్రసాదంగా స్వీకరిస్తారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, తాము పొందే దానిపై తమకు హక్కు ఉందనే దృఢమైన నమ్మకం మాత్రమే, ఏదైనా స్వీకరించేటప్పుడు కలిగే న్యూనతా భావాన్ని తొలగించగలదు.

కాబట్టి, నిజమైన ధర్మం మరో అడుగు ముందుకు వేసి, సమాజంలోని ఏ వ్యక్తి కూడా తనకు హక్కు లేని దానం, జాలి లేదా ఉచిత సేవలకు పాత్రుడిగా భావించాల్సిన పరిస్థితి రాకుండా చూడాలి. సమాజంలో అందుబాటులో ఉన్న భౌతిక, మేధోపరమైన, సౌందర్యపరమైన మరియు ఆధ్యాత్మిక వస్తువులు మరియు సేవలన్నింటిలోనూ ప్రతి పురుషుడు, స్త్రీ మరియు బిడ్డకు వాటా పొందే హక్కు ఉండాలి. అటువంటి వస్తువులు మరియు సేవల సృష్టిలో పాలుపంచుకునే హక్కు సమాజంలోని ప్రతి విభాగానికి ఉండాలి. ఉమ్మడి వస్తువుల ఉత్పత్తి కోసం ఇతరులతో కలిసి పనిచేసే అవకాశపు హక్కును ప్రతి ఒక్కరికీ కల్పించాలి. ఎందుకంటే, అవకాశాలు లేక ఎవరైనా ఉత్పత్తిలో పాలుపంచుకోనంత కాలం, తాను ఇతరుల శ్రమ ఫలాలను దుర్వినియోగం చేస్తున్నాననే వాస్తవాన్ని గ్రహించకుండా ఉండలేరు, తద్వారా వారు ఆత్మగౌరవాన్ని కోల్పోతారు. అంతిమంగా దీని అర్థం ఏమిటంటే, సంపదకు సంబంధించిన అన్ని వనరులను, ఉత్పత్తి సాధనాలను సమాజం మొత్తపు ఉమ్మడి ఆస్తిగా మార్చాలి మరియు ఉన్నవాళ్ల దయాదాక్షిణ్యాలపై ఆధారపడి జీవించే పేదవాళ్లు ఎవరూ ఉండకూడదు. ఇది సామ్యవాదానికి దారితీస్తుంది, ఎందుకంటే ప్రతి సాధారణ మనిషి ఆత్మగౌరవానికి అత్యంత అవసరమైన హక్కుల భావన, సామ్యవాద సమాజంలో మాత్రమే ప్రతి ఒక్కరికీ లభిస్తుంది. దానం స్వీకరించడం అనేది నిజమైన ధర్మ స్ఫూర్తికి ఎంత విరుద్ధమో, సామ్యవాద స్ఫూర్తికి కూడా అంతే విరుద్ధం.

దాతృత్వం మరియు స్వార్థరహిత సేవలు ఎంత వాంఛనీయమైనవో, సోషలిజం అంతకంటే ఎక్కువ వాంఛనీయమైనది అనే సత్యాన్ని నొక్కి చెప్పాలి; ఎందుకంటే సోషలిజం మరియు దాతృత్వ ప్రయత్నాల లక్ష్యం ఒకటే అయినప్పటికీ, దాతృత్వం చిన్న స్థాయిలో అస్తవ్యస్తంగా మరియు పద్ధతి లేకుండా చేయడానికి ప్రయత్నించే పనులను, సోషలిజం ప్రణాళికాబద్ధంగా మరియు పద్ధతి ప్రకారం విస్తృత స్థాయిలో సాధిస్తుంది. ఇతర దేశాలలో దాతృత్వం సాధించాలని ఆశించి విఫలమైన పనులను, సోషలిస్ట్ జీవన విధానంలో సాధించవచ్చని ఆధునిక రష్యా నిరూపించింది. దాతృత్వానికి ప్రత్యామ్నాయంగా అంతకంటే మెరుగైనది ఏదీ లేనంత కాలం మాత్రమే సామాజిక జీవితంలో దాతృత్వానికి స్థానం ఉంటుంది; సోషలిజం స్థాపించబడినప్పుడు, దాతృత్వం తన లక్ష్యం అప్పటికే నెరవేరినట్లు గుర్తిస్తుంది మరియు దానికి ఇకపై ఎటువంటి ఉపయోగం ఉండదు. సోషలిజం లక్ష్యాన్ని సాధించే దిశగా దాతృత్వం అనేది ఒక మధ్యంతర దశ మాత్రమే; నిజానికి సోషలిజం అనేది దాతృత్వం నెరవేర్చాలని కోరుకునే వాటన్నింటికీ సహజమైన మరియు సంపూర్ణమైన పరిపూర్ణత.

సేవ మరియు దాతృత్వం అనేవి సమాజ అభ్యున్నతి కోసం కాకుండా, వ్యక్తి యొక్క స్వయం అభ్యున్నతి లేదా ఆధ్యాత్మిక వికాసం కోసం ఉద్దేశించబడ్డాయని అనవచ్చు; ఒకవేళ పరిపూర్ణతను సాధించడం సాధ్యమైనా, సమాజాన్ని ఎప్పటికీ పరిపూర్ణంగా ఉంచడం లేదా ఎక్కువ కాలం ఆ స్థితిలో ఉంచడం అసాధ్యం (ఎందుకంటే ఈ ప్రపంచం ఎప్పటికీ తిన్నగా చేయలేని కుక్క తోక వంటిది); అలాగే బాహ్య ప్రపంచం యొక్క శాశ్వత అభ్యున్నతిపై ఎటువంటి నిశ్చయత లేనందున, బాహ్య దృక్పథం కంటే వ్యక్తిగత (ఆంతరిక) దృక్పథమే ముఖ్యమైనది, ఎందుకంటే వ్యక్తిగత వికాసం అనేది ఆత్మకు శాశ్వతమైన లాభం. సమాజంలోని ప్రతి వ్యక్తి ఏకకాలంలో పరిపూర్ణతను సాధించడం అనే అంశం (ఇది ఒక అసాధ్యమైన భ్రమ కావచ్చు) పక్కన పెడితే, ఈ వ్యక్తిగత దృక్పథం వెనుక స్వార్థం అనే అంశం ఉందని మనం గమనించాలి; ఎందుకంటే ‘స్వయం విస్మరణ’ (అహంకారాన్ని వదిలిపెట్టడం) అనేది వ్యక్తి యొక్క ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధికి ఉపయోగపడేలా ఉద్దేశించబడింది, కాబట్టి ఇందులో ఒక అంతర్గత వైరుధ్యం ఉంటుంది. ఇందులో నైతికపరమైన లోపం కూడా ఉంది: ఇది సమాజంలో సంరక్షణ అవసరమైన పేదలు, అజ్ఞానులు, రోగులు మరియు నిస్సహాయులు ఉన్నారనే విషయాన్ని అంగీకరించడమే కాకుండా, వారు సామాజిక జీవితంలో శాశ్వత భాగంగా ఉండిపోవాలని కూడా సూచిస్తుంది. ఎందుకంటే, ఇవి లేకుండా, ఆత్మాశ్రయ నైతిక ఆదర్శవాదికి దానధర్మాలు మరియు ఉచిత సేవలో నిమగ్నమవ్వడానికి అవకాశం ఎక్కడ ఉంటుంది? అందువల్ల ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాది, కొంతమంది ప్రజలను ఎల్లప్పుడూ ఆస్తిహీనులుగా, పేదలుగా, అజ్ఞానులుగా, రోగులుగా మరియు నిస్సహాయులుగా ఉంచాలని చెప్పవలసి వస్తుంది, తద్వారా ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాదులు అటువంటి ప్రజలకు సేవ చేయడం ద్వారా తమ మోక్షాన్ని పొందగలరు. అందువల్ల, కేవలం ఆత్మాశ్రయ దృక్పథం, ఉద్దేశపూర్వకంగా కాకపోయినా, ఒక రకమైన హేయమైన అన్యాయాన్ని మరియు స్వార్థాన్ని కలిగి ఉంటుంది; మరియు దాని సంపూర్ణ నిర్దోషత్వం కారణంగా నిందార్హం కావచ్చు, అయినప్పటికీ అది తన తక్షణ లక్ష్యానికి విరుద్ధంగా ఉంటుంది, ఆ లక్ష్యం ఎవరి కోసం అయితే ఇది ఒక విధమైన ఆత్మత్యాగాన్ని కలిగిస్తుందో వారి శ్రేయస్సు. కేవలం ఆత్మాశ్రయ వైఖరిలోని ఈ స్వీయ-వైరుధ్యాలను వస్తునిష్ఠ వైఖరికి సమాన ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం ద్వారా మాత్రమే పరిష్కరించవచ్చు. వస్తునిష్ఠ ఆదర్శవాదం యొక్క ప్రాథమిక ఉద్దేశ్యమైన ఇతరుల శ్రేయస్సును కంటే, ఆత్మత్యాగానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనిచ్చే ఆత్మాశ్రయ నైతిక ఆదర్శవాదం కూడా, చివరికి తన ఆత్మ మోక్షాన్ని పూర్తిగా విస్మరించినప్పుడే తార్కిక పరిపూర్ణతను పొందుతుంది. ఇది చివరికి దానిని తిరిగి వస్తునిష్ఠ ఆదర్శవాదం వైపే మళ్లిస్తుంది. ఆత్మ యొక్క ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధిని నిర్లక్ష్యం చేసే కేవలం వస్తునిష్ఠ ఆదర్శవాదం, దానిలోని కొన్ని అంశాలు ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాద పరిధిలోకి వస్తాయి, తన ఉద్దేశ్యాన్ని తానే విఫలం చేసుకుంటుంది. ఎందుకంటే అది ఆత్మను దాని అత్యుత్తమ స్థితిలో కూడా సామాజిక సేవకు సరిపోని సాధనంగా మాత్రమే మారుస్తుంది. అందువల్ల, ఈ రెండు రకాల తీవ్రతలు అటువంటి ఆదర్శవాదం యొక్క అసలు లక్ష్యానికే హానికరమైనవి మరియు వాటిని తప్పక నివారించాలి. ఆత్మత్యాగం మరియు బాధల ద్వారా ఆత్మ-అభివృద్ధిని ప్రాథమికంగా పరిగణించే ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాదం ఎంత అవసరమో, అలాగే వ్యక్తుల మరియు సమాజం యొక్క సంపూర్ణ నైతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక ఆరోగ్యాన్ని కాపాడటానికి, తన ఆధ్యాత్మిక లాభంతో సంబంధం లేకుండా ఇతరుల సంక్షేమమే ప్రాథమికంగా పరిగణించే వస్తునిష్ఠ నైతిక ఆదర్శవాదం కూడా అంతే అవసరం. స్వప్రయోజనం, సమాజ ప్రయోజనం, అలాగే సమాజ ప్రయోజనం స్వప్రయోజనంతో అంతిమంగా ఏకీభవించే ఆదర్శం కంటే ఉన్నతమైన నైతిక ఆదర్శం మరొకటి ఉండదు – ఇదే సామ్యవాదం ఊహించిన ఆదర్శం. ఆత్మత్యాగం, ఆత్మత్యాగం ద్వారా ఆత్మాభివృద్ధిని సాధించడం కోసం ఇతరులకు సేవ చేయాలనే ఆదర్శంతో ప్రారంభమయ్యే కర్మ యోగం, ఇతరుల మేలులో తన మేలును కనుగొనడంలో పరిపూర్ణమవుతుంది. ‘నేను’ అనే ప్రయోజనం నశించినప్పుడు, మిగిలింది ఇతరుల ప్రయోజనమే; లేదా, ఇతరుల నుండి వేరుగా ‘నేను’ అనే అహం లేదు; అంతా ‘నేను’ లేదా అంతా ‘నువ్వు’. అందువల్ల, ప్రతి ఆత్మత్యాగం, సమాజం యొక్క సామ్యవాద ఆదర్శాన్ని దాని ఆరోగ్యకరమైన వ్యక్తీకరణ మరియు నెరవేర్పు కోసం, ప్రారంభంలోనే ఊహించాలి మరియు ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శవాదం యొక్క అంతర్గత వైరుధ్యాలను నివారించాలి.

ఈ దేశంలో వస్తునిష్ఠ ఆదర్శాన్ని విస్మరించి, ఆత్మాశ్రయ ఆదర్శానికి అధిక ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం వల్ల, కొద్దిమంది గొప్ప సాధువులు మరియు పరోపకారులు మాత్రమే తయారైనప్పటికీ, దేశంలోని అసంఖ్యాక ప్రజలు వారి విధికి వదిలివేయబడ్డారు.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -26-9-26-ఉయ్యూరు