ప్రపంచ ప్రసిద్ధ సాంఘిక నవలా రచయిత చార్లెస్ డికెన్స్ -3

CHAPTER IV

ఇప్పుడు, డికెన్స్‌తో కలిసి అతని ఇటాలియన్ యాత్రకు వెళ్ళే ముందు, వీడ్కోలు సందర్భంగా జరిగిన ఒకటి రెండు సంఘటనలను అతని లేఖల నుండి వివరిస్తాను.

గత వేసవిలో లేడీ బ్లెస్సింగ్టన్ కోసం వ్రాసిన ఒక ఆలోచనాత్మకమైన చిన్న కవితను మునుపటి పేజీలో ఉదహరించడం జరిగింది:

ఆమె పట్ల, మరియు గోర్‌హౌస్‌లోని నివాసులందరి పట్ల అతనికి ఎంతటి గాఢమైన అభిమానం ఉండేదో;

వారితో అతని సాంగత్యాలు ఎంత నిరంతరంగా ఆనందకరంగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉండేవో;

మరియు ఇటలీకి అతని సన్నాహాలలో వారు ఇప్పుడు ఎంతటి విలువైన సహాయం అందించారో ఇక్కడ చెప్పడానికి అది నాకు గుర్తుచేయవచ్చు.

మనం చూసినట్లుగా, ఈ కవితను యార్క్‌షైర్‌లో, తన తొలి సహచరుడైన మిస్టర్ మిట్టన్ భాగస్వామిగా ఇప్పటికే పేర్కొనబడిన మిస్టర్ స్మిత్సన్ ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు వ్రాశారు;

మరియు ఈ పర్యటనను అతను ప్రస్తుత సంవత్సరంలో (ఏప్రిల్ 1844) మిస్టర్ స్మిత్సన్ అంత్యక్రియలకు హాజరైనప్పుడు, మరింత విచారకరమైన పరిస్థితులలో పునరావృతం చేశారు.

ఈ స్నేహితుని కుటుంబ సభ్యులు లేదా బంధువులతో అతని సంబంధాలు చాలా కాలం కొనసాగాయి. గత ఫిబ్రవరిలో, వరుసగా 26 మరియు 28 తేదీలలో, అతను లివర్‌పూల్‌లోని మెకానిక్స్ ఇన్‌స్టిట్యూషన్ మరియు బర్మింగ్‌హామ్‌లోని పాలిటెక్నిక్ ఇన్‌స్టిట్యూషన్ అనే రెండు గొప్ప సమావేశాలకు అధ్యక్షత వహించారు,

ఈ విషయాన్ని అతను 21వ తేదీ నాటి ఒక లేఖలో ప్రస్తావించారు.

నేను ఆ ప్రస్తావనను ఉదహరిస్తున్నాను, ఎందుకంటే అది ఒక సాహిత్యవేత్తగా తన స్థానం పట్ల ఆయనకున్న సున్నితమైన గౌరవాన్ని,

మరియు తన వర్గం యొక్క ప్రయోజనాలతో పాటు వారి భావాల పట్ల కూడా ఆయన చూపిన నిశితమైన శ్రద్ధను ఇంత తొందరగా తెలియజేస్తుంది.

ఈ లక్షణాలను ఆయన తన జీవితాంతం అనేక రకాలుగా మరియు తరచుగా గొప్ప ఆత్మత్యాగంతో కూడిన మార్గాలలో ప్రదర్శించారు. ఈ క్రింది విషయంలో నాకు సలహా ఇవ్వండి. ఈ రాత్రే నేను సమాధానం రాయాల్సి ఉంది (ఇప్పటికే ఒక పోస్ట్ సమయం దాటిపోయింది), కాబట్టి ఈ లేఖను తీసుకువచ్చిన వ్యక్తి ద్వారానే మీ సలహాను పంపండి. లివర్‌పూల్‌లోని ఈ సంస్థ చాలా సంపన్నమైనది; ఇందులో ఒక ఉన్నత స్థాయి వ్యాకరణ పాఠశాల (గ్రామర్ స్కూల్) ఉంది, అక్కడ పనిచేసే ఉపాధ్యాయులకు ఏడాదికి 2000 పౌండ్లకు పైగా జీతాలు అందుతాయి. (నిజం చెప్పాలంటే, ఈ సంస్థ ఎంత విస్తృతమైనదో చూస్తుంటేనే నాకు ఆశ్చర్యం, భయం కూడా వేస్తున్నాయి; ఈ ఉదయం నేను వారి పత్రాలను పరిశీలిస్తూ సతమతమవుతున్నాను). నిన్న, ఆ సంస్థ కార్యదర్శి నుండి నాకు ఒక వ్యాపార లేఖ అందింది; అందులో సోమవారం జరగబోయే కార్యక్రమాల క్రమం గురించి పేర్కొంటూ, ఇలా మొదలుపెట్టారు: “మా కమిటీ తరపున మీకు గౌరవపూర్వకంగా తెలియజేస్తున్నాము—మీరు లివర్‌పూల్‌కు వచ్చేటప్పుడు అయ్యే ఖర్చుల నిమిత్తం, ఇక్కడ 20 పౌండ్ల బ్యాంక్ డ్రాఫ్ట్‌ను జత చేస్తున్నాము.” నిజంగానే, ఆ డ్రాఫ్ట్ అందులో ఉంది. నాకైతే, దీన్ని తిరిగి ఇచ్చేయాలనే ఆలోచన బలంగా ఉంది—ఇప్పటికీ అదే అనిపిస్తోంది. 20 పౌండ్లు నాకేమీ పెద్ద విషయం కాదు; కానీ నా స్వేచ్ఛకు, స్వతంత్రతకు భంగం కలిగించే ఏ చిన్న విషయమైనా, దానికంటే ఎన్నో రెట్లు ఎక్కువ విలువైనది. అయితే, ఇలా తిరిగి ఇచ్చేయడం సరైనదేనా, లేక ఇది ఏదో అహంకారంతో కూడిన ప్రవర్తనగా కనిపిస్తుందా అని నా మనసులో ఒక సందిగ్ధత మొదలైంది. అంతేకాకుండా, ఒక రచయితగా, ఆ సంస్థతో సంబంధం ఉన్న ఇతర సాహిత్య అధ్యాపకులకు సాధ్యం కాని ఒక ప్రత్యేక హోదాను నేను స్వీకరించడం ఎంతవరకు సమంజసం? మీకు అర్థమవుతోంది కదా? ఖచ్చితంగా అర్థమవుతుందనే అనుకుంటున్నాను. అసలు విషయం ఏమిటంటే: మాంచెస్టర్ సంస్థ ఆర్థిక ఇబ్బందుల్లో ఉంది, వారు ఒక రకంగా పేదరికంలో ఉన్నవారిలా నా సహాయాన్ని కోరారు, వారు ఎటువంటి ఆర్థిక ఏర్పాట్లు చేయలేదు. బర్మింగ్‌హామ్ సంస్థ కూడా చాలా కష్టాల్లో ఉంటూ, అదే విధంగా నా సహాయాన్ని కోరింది. కానీ లీడ్స్ సంస్థ (చాలా బాగా అభివృద్ధి చెందుతోంది) మాత్రం, నా ఖర్చుల గురించి ఒక వ్యాపారపరమైన అంశంగా స్పష్టంగా పేర్కొంది. ఇక లివర్‌పూల్ సంస్థ విషయానికి వస్తే, వారు చాలా సున్నితమైన పద్ధతిలో, చివరి నిమిషం వరకు ఏమీ చెప్పకుండా, అకస్మాత్తుగా ఈ డబ్బును పంపారు. ఇప్పుడు, నిజంగా నేను ఏమి చేయాలి? ‘కర్నల్ జాక్’ తన దగ్గర ఉన్న బంగారాన్ని చూసి ఎంత అయోమయానికి గురయ్యాడో, ఇప్పుడు నేను కూడా ఈ చెక్కును చూసి అంతే అయోమయంలో ఉన్నాను. ఒకవేళ నిన్ననే దీన్ని నిప్పులో వేసి కాల్చేస్తే సమస్య పరిష్కారమవుతుందంటే, నేను ఖచ్చితంగా అలానే చేసేవాడిని. అది.

మీ అభిప్రాయం కోరడమైనది. బ్రుమ్మాగెమ్‌లో చాలా మంచి ప్రసంగం చేయడానికి నాకు తగిన కారణాలు ఉంటాయని నేను భావిస్తున్నాను; కానీ లివర్‌పూల్ గురించి నాకు అంత ఖచ్చితంగా తెలియదు:

అతి మర్యాదపై అనుమానాలు ఉన్నాయి.” నా అభిప్రాయం స్పష్టంగా డబ్బును వెనక్కి పంపడానికే, అందుకే అలా చేయడం జరిగింది.

పేర్కొన్న ప్రదేశాలలో ఉత్సాహభరితమైన శ్రోతలకు సక్రమంగా అందించబడిన రెండు ప్రసంగాలు బాగున్నాయి, మరియు రెండూ, తగిన మార్పులతో, ఒకే ఇతివృత్తాన్ని కలిగి ఉన్నాయి: బర్మింగ్‌హామ్‌లోని తన ప్రజాదరణ పొందిన ప్రేక్షకులకు వారి సంస్థ యొక్క సూత్రం, అంటే సమగ్రమైన మరియు మతాతీతమైన విద్య, మాత్రమే సురక్షితమైనదని చెప్పడం, ఎందుకంటే సద్గుణం అంటే ఏమిటో తెలుసుకునే మార్గాలను వారికి ఇవ్వకుండా, సద్గుణం కంటే దుర్గుణాన్ని ఇష్టపడినందుకు ఏ సమాజం కూడా ప్రమాదం లేకుండా మనుషులను శిక్షించలేదని చెప్పడం; మరియు లివర్‌పూల్‌లోని తన ఉన్నత వర్గ ప్రేక్షకులకు గుర్తుచేయడం, అదృష్టవశాత్తూ వారే మంచి విద్యను పొందినట్లయితే, వారు ఆ ప్రయోజనాన్ని అందరికీ మరింతగా విస్తరించడానికి ప్రయత్నించాలని, ఎందుకంటే, హోదా, సంపద లేదా తెలివితేటలకు ఎంత ప్రాధాన్యత ఇవ్వాల్సి ఉన్నప్పటికీ, వాటికి అతీతమైన ఒక ఔన్నత్యం ఇంకా ఉందని, అది కవి పద్యంలో సహజంగా మరియు విద్య ప్రసాదించగల శక్తిలో వ్యక్తమవుతుందని చెప్పడం.

ఏది ఏమైనప్పటికీ, నాకు అనిపిస్తుంది,

మంచిగా ఉండటమే గొప్పతనం:

నిజమైన హృదయాలు కిరీటాల కన్నా గొప్పవి,

మరియు నిరాడంబరమైన విశ్వాసం నార్మన్ రక్తం కన్నా గొప్పది.

తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అతను స్వయంగా తప్పించుకోగలిగిన కొంత బాధను అనుభవించాడు.

అడెల్ఫీలో జరిగిన ఆ చిన్న కథ యొక్క నాటకీయ ప్రదర్శన గురించి అతను నాకు ఇలా రాశాడు: “నిన్న రాత్రి నేను ‘కారోల్’ చూశాను. మామూలు కన్నా బాగుంది, మరియు

రైట్ బాబ్ క్రాచిట్‌ను ఆస్వాదిస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది, కానీ నాకు మాత్రం ‘హృదయ విదారకంగా’ ఉంది. ఓ దేవుడా! దీని గురించి ఏమైనా ముందస్తు సూచన నా మనసులో ఉంటే ఎంత బాగుండేది! అయినా ఓ. స్మిత్ నేను ఊహించిన దానికంటే

విసుగు పుట్టించేంత బాగా నటించాడు. ఆ రకమైన మాంసం సగం ఉడికి ఉండటం గొప్ప ఊరటనిస్తుంది; మరియు అతని ముఖం చాలా పరిపూర్ణంగా ఉంది.”

వీటి నుండి అతను అనుభవించిన బాధల గురించి

డికెన్స్ ఒక విషాదకరమైన పిచ్చివాడి పాత్రలో (అతనికే తెలియకుండానే చాలా సమర్థవంతంగా) ఒక లేఖ రాసిన దానికి ఒక నెల ముందు, ఆయన నాకు ఒక లేఖ రాశారు. ఆ సమయంలో ఆయన తన ప్రసిద్ధ నవలలోని ఒక అధ్యాయాన్ని రాస్తున్నారు; అందులో పెక్‌స్నిఫ్ (Pecksniff) పాత్రకు తగిన శాస్తి జరుగుతుంది. అయితే, ఆ లేఖలోని చివరి భాగంలో ఉన్న కొన్ని ముఖ్యమైన మాటల కోసం నేను దానిని ఇక్కడ ఉదహరిస్తున్నాను: “‘హిబెర్నియా’ (Hibernia) నౌక ద్వారా మాక్రీడీ (Macready) నుండి నాకు లేఖ అందింది. నేను నిరంతరం కష్టపడి పనిచేస్తున్నాను, కానీ వాతావరణం అనుకూలించకపోవడంతో పని వేగంగా సాగడం లేదు. మీరు సూచించినట్లుగా ఒక చిన్న పొరపాటును సరిదిద్దాను; మీకు నచ్చని ఆ సన్నివేశాన్ని తొలగించి, అక్కడ ఆ సందర్భంలోని తొందరపాటును ప్రతిబింబించేలా కొన్ని పదాలను చేర్చాను. న్యూ ఆర్లిన్స్‌లో బానిసత్వం గురించి మాక్రీడీ ఒక చిన్న సందేహాన్ని వ్యక్తం చేస్తూ, ‘కానీ…’ (but) అని ఆగిపోయారు. న్యూ ఆర్లిన్స్‌లోనే కదా, ఒక వ్యక్తికి మరణశిక్ష పడింది? దేవుడంటే భయం లేక, బానిసగా ఉన్న ఒక వ్యక్తిని హింసకు అప్పగించనందుకు అతనికి ఈ శిక్ష పడింది! ఆ దేశంలో ఉన్న అతిపెద్ద ఫిరంగి ఇంకా పేలలేదు—కానీ అది ఖచ్చితంగా పేలుతుంది. మనకు దగ్గరగా కూడా ఇలాంటి పేలుళ్లు జరగకుండా దేవుడే కాపాడాలి! నిజం చెప్పాలంటే, ‘సమాజం’ అని పిలవబడే ఆ వర్గంలోకి వెళ్ళినప్పుడల్లా నాకు విసుగు, అసహ్యం, ద్వేషం కలుగుతాయి; అందుకే నేను దానిని పూర్తిగా తిరస్కరిస్తాను. వారిలో ఉన్న అపారమైన అహంకారాన్ని, బయటి ప్రపంచంలో ఏం జరుగుతుందో తెలియని వారి అజ్ఞానాన్ని చూస్తుంటే, ఆ సమాజం తనను తాను సంస్కరించుకోలేని స్థితికి చేరుకుందని నాకు అనిపిస్తుంది. ఇక వేరే మార్గం లేక, ఇతరుల చేత సంస్కరించబడటానికి లేదా ఈ భూమి మీద నుండి తుడిచిపెట్టుకుపోవడానికి అది సిద్ధం కావాల్సిందే.” దీనిని బట్టి, ఆ సమయంలో ఆయనలో పాత రాడికల్ (మార్పును కోరుకునే) భావజాలం మళ్ళీ బలంగా ఉద్భవించిందని అర్థమవుతోంది. అంతేకాకుండా, ఇటీవల ఆయన ‘మార్నింగ్ క్రానికల్’ (Morning Chronicle) పత్రికలో కొన్ని వ్యాసాలు రాయడం ద్వారా తన ఈ అభిప్రాయాలను వ్యక్తం చేసేవారు.

ఆయన రాసిన కొన్ని వ్యాసాలు ప్రజల్లో చర్చకు దారితీయడంతో, ఆ పత్రికా యాజమాన్యం ఆయనను క్రమంగా వ్యాసాలు రాయమని కోరింది; అందుకు ప్రతిఫలంగా ఒక్కో వ్యాసానికి పది గినియాలు (ten guineas) చెల్లించేందుకు అంగీకరించారు. అయితే, అతని పాత మిత్రుడు ‘బ్లాక్’ స్థానంలో వచ్చిన సంపాదకుడు చాలా వివేకంతో ఒక విషయాన్ని ఎత్తిచూపాడు. అప్పట్లో అతను రాసిన వ్యాసాలు విజయవంతం కావడంతో, ఆ సమయంలో అడిగినంత మొత్తాన్ని ఇచ్చే అవకాశం ఉన్నప్పటికీ, భవిష్యత్తులో కూడా అంత మొత్తాన్ని నిరంతరాయంగా చెల్లించడం కష్టమని ఆయన పేర్కొన్నాడు (1844 మార్చి 7 నాటి లేఖలో ఆయన స్వయంగా రాసిన దాని ప్రకారం). దీనిపై ఒక అవగాహనకు వచ్చారు: అతను స్వచ్ఛందంగా వ్యాసాలు రాస్తాడు, ఆ తర్వాత వచ్చే ఫలితాలను బట్టి పారితోషికం నిర్ణయించుకుంటారు. “అప్పుడు ఆ సంపాదకుడు ఇలా అన్నాడు—దీని గురించి మీరు తీరికగా ఆలోచించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను—ఒకవేళ నేను విదేశాలకు వెళ్తే, అక్కడ నాకు అనిపించిన విషయాలు, కలిగిన అనుభూతులు, చిన్న చిన్న వర్ణనలతో కూడిన లేఖలను—నాకు నచ్చిన పేరుతో—వారానికి ఒకటి చొప్పున రాయడం సాధ్యమేనా? ఒకవేళ సాధ్యమైతే, నేను వాటిని ‘క్రానికల్’ (Chronicle) పత్రిక కోసం రాస్తానా? అలా రాస్తే, దానికి ప్రతిఫలంగా ఎంత ఆశించవచ్చు?” అని అడిగాడు. ఇలాంటి రచనల కోసం ‘ఈస్ట్‌హోప్’ (Easthope) ఎంతైనా చెల్లించడానికి సిద్ధపడతాడని ఆయన భావించాడు. అటువంటి ఆలోచన నాకు ఎప్పుడూ రాలేదని, పైగా అటువంటి రచనల విలువ ఎంత ఉంటుందో ఆయనకు సరిగ్గా తెలియదేమోనని నాకనిపించిందని నేను అతనితో చెప్పాను. అతను తన మాటనే మళ్ళీ చెప్పాడు; అటువంటి లేఖలు రాయడం నాకు సరైనదేనా కాదా అని ఆలోచిస్తానని నేను అతనికి మాట ఇచ్చాను. దీనికి ఉన్న లాభనష్టాలను చాలా జాగ్రత్తగా బేరీజు వేసుకోవాలి. నేను ఏ వైపు మొగ్గు చూపుతున్నానో ఇప్పుడే చెప్పను, కానీ ఒకవేళ మన అభిప్రాయాలు భిన్నంగా ఉన్నా లేదా ఏదైనా విషయంలో సందిగ్ధత ఏర్పడినా, మనం బ్రాడ్‌బరీని, ఎవాన్స్‌ను సంప్రదిద్దాం. మన ఇద్దరి ఆలోచనలు ఒకేలా ఉండే అవకాశం చాలా ఎక్కువగా ఉంది, కానీ మీకు అన్ని విషయాలు తెలిసి ఉండాలనే ఉద్దేశంతోనే ఈ సుదీర్ఘ వివరణ రాస్తున్నాను.” ఈ వివరణ ఏమాత్రం తక్కువ ప్రాముఖ్యత కలిగినది కాదు; ఎందుకంటే, ‘క్రానికల్’ పత్రికకు ‘కాదు’ అని చెప్పడం ఎంతవరకు వివేకవంతమైనదో అనే విషయంలో మా మధ్య అభిప్రాయ భేదాలు లేనప్పటికీ, ప్రస్తావించబడిన ఆ ‘సదస్సు’ ఏదేమైనా జరిగింది.

మరియు దానిలోనే, పన్నెండు నెలల తర్వాత అతను చేపట్టబోయే మరో వార్తాపత్రికా సంస్థకు బీజం పడింది. దానికి కూడా ‘కాదు’ అని సమాధానమిచ్చి ఉంటేనే అతను మరింత వివేకవంతుడై ఉండేవాడు.

బయలుదేరడానికి సన్నాహాలు ఇప్పుడు చురుకుగా సాగుతున్నాయి,

ముఖ్యంగా దానికి అవసరమైన రెండు ముఖ్యమైన అనుబంధాల కోసం, ఒక కొరియర్ మరియు ఒక బండి కోసం అతను చేస్తున్న విచారణలు. ఇక బండి విషయానికొస్తే, తక్కువ డబ్బుకే “ఏదైనా మంచి పాత, చిరిగిన రంపపు బండి—’పాంటెక్నికన్’ పత్రిక మూలల్లో దాక్కునే ఆ భారీ మాయారూపాలలో ఒకటి”—దొరకవచ్చని అతనికి తట్టింది; మరియు సరిగ్గా అలాంటిదే అతనికి అక్కడ దొరికింది; దాని నిర్వాహకుడూ దాని చరిత్రను చెబుతుండగా, అతను ఒక సంపూర్ణ భావోద్వేగ యాత్రికుడిలా దానిలోపల కూర్చున్నాడు. సౌకర్యం విషయానికొస్తే–చూద్దాం–అది దాదాపు మీ గ్రంథాలయం అంత పరిమాణంలో ఉంటుంది; రాత్రి దీపాలు, పగటి దీపాలు, జేబులు, ఇంపీరియల్ సైజు అక్షరాలు, తోలు నేలమాళిగలు, ఇంకా అత్యంత అసాధారణమైన ఏర్పాట్లతో. పరిహాసం పక్కన పెడితే, అదొక అద్భుతమైన యంత్రం. మీరు దాన్ని చూసినప్పుడు (ఒకవేళ మీరు దాన్ని చూస్తే) మొదట దాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోతారు, ఆ తర్వాత ‘అద్భుతంగా ఉంది, మిత్రమా’ అని ప్రకటిస్తారు.

దానిపై అరవై పౌండ్లు అని రాసి ఉంది; అతను దాన్ని నలభై ఐదు పౌండ్లకు కొన్నాడు; దాని పట్ల నాకున్న భావాలను అతను ముందుగానే చాలా సరిగ్గా వర్ణించాడు. ఒక దూతను కనుగొనడంలో అతను మరింత అదృష్టవంతుడయ్యాడు; ఈ విజయాల తర్వాత మూడవది కూడా వచ్చింది, అది చాలా ఆశాజనకంగా కనిపించినా, ఫలితం అంత సంతృప్తికరంగా లేదు. అతని ఇల్లు అంత జాగ్రత్త లేని వారికి అద్దెకు ఇవ్వబడింది.

ఆ కౌలుదారు ఊహించని విధంగా డెవాన్‌షైర్-టెర్రస్‌ను తీసుకోవడానికి ముందుకు రావడంతో,

ఇంగ్లాండ్‌లో అతను ఉన్న చివరి వారం లేదా రెండు వారాలలో అతను

ఓస్నాబర్గ్-టెర్రస్‌లో తాత్కాలిక వసతిలోకి వెళ్ళాడు; మరియు అతను

HAPTER V.

ఆ యాత్రా బృందం జూలై 14వ తేదీ, ఆదివారం సాయంత్రం మార్సెయిల్స్‌కు చేరుకుంది. పారిస్‌లో వెటురినో గుర్రాలు దొరక్కపోవడంతో, వారు తపాలా ద్వారా వచ్చారు; తొమ్మిది గుర్రాలకు డబ్బు చెల్లించి, కేవలం నాలుగు మాత్రమే తీసుకువచ్చారు,

తద్వారా ఇంగ్లాండ్‌లో ఆ నాలుగు గుర్రాలకు అయ్యే ఖర్చుతో పోలిస్తే మైలుకు ఒక షిల్లింగ్ ఆదా చేశారు.

అయితే, అప్పటివరకూ ప్రయాణ ఖర్చు ఎంత ఎక్కువగా ఉందంటే,

“దూరం, సరుకుల బండి, చూడదగ్గ ప్రదేశాలు, ఇంకా అన్నిటితో కలిపి,” వారు తమ గమ్యస్థానానికి చేరేలోపే రెండు వందల పౌండ్లు దాదాపుగా ఖర్చయిపోయాయి. మిగతా విషయాల్లో విజయం సంపూర్ణంగా ఉంది.

పిల్లలు తమ తీవ్రమైన కష్టాల్లో ఏడవలేదు,

భయంకరమైన రోడ్లపైన కూడా బండి తేలికగా ప్రయాణించింది,

ఆ దూత ఒక రత్నంలాంటివాడని నిరూపించుకున్నాడు.

“వింతైన మరియు పూర్తిగా కొత్త పరిస్థితుల మధ్య,” డికెన్స్ మార్సెయిల్స్ నుండి నాకు రాశారు, “నా పాత తల పక్కనే ఒక కొత్త తల పెట్టినట్లు అనిపిస్తోంది.”

తన ప్రయాణంలోని ప్రతి దశలో ఆ వృద్ధుడు తన తెలివైన, దయగల పరిశీలనతో తనకు ఎలా సహాయపడ్డాడో, అతను ప్రచురించిన యాత్రా గ్రంథం చెబుతుంది. వాటన్నిటి గురించి ఇక్కడ చెప్పడానికి ఏమీ ఉండదు; కానీ, తన ప్రయాణం ప్రారంభంలో జరిగిన రెండు అనుభవాలు మాత్రం ప్రస్తావించదగినంత ప్రత్యేకతను కలిగి ఉన్నాయి. వాటి గురించి అతను నాకు తర్వాత చెప్పాడు.

కొద్దికాలం క్రితమే, నాణేలు దొంగిలించాడనే అనుమానంతో పట్టుబడిన ఒక బౌలోన్ స్టీమర్ కెప్టెన్ గురించి ప్రజల్లో కొంత ఆసక్తి నెలకొంది. అయితే, యజమానులు బహిరంగంగా క్షమాపణ చెప్పిన తర్వాత, వారు అతన్ని తిరిగి విధుల్లోకి తీసుకున్నారు. వారిని అవతలి ఒడ్డుకు తీసుకువెళ్లాల్సిన పడవలో డికెన్స్ అడుగుపెట్టగానే, దాని కెప్టెన్ రూపాన్ని చూసి ఆకర్షితుడయ్యాడు. కొన్ని నిమిషాల సంభాషణ తర్వాత, అతనే ఆ కెప్టెన్ అని కనుగొన్నాడు. తన రహస్యాలను పంచుకున్న సాదాసీదా మాటలను నాకు అనుకరిస్తూ, “ఇంత నిజాయితీపరుడైన, నిరాడంబరమైన, మంచి వ్యక్తిని నేను ఎన్నడూ చూడలేదు,” అని డికెన్స్ అన్నాడు. బౌలోన్ (Boulogne) ప్రజలు అతనికి ఒక వెండి పాత్రను బహుకరించారని ఆయన చెప్పారు. “కానీ దేవుడా! అతని మనసు మళ్లీ కుదుటపడటానికి అంతకంటే ఎంతో ఎక్కువ అవసరమైంది; వారాల తరబడి అతను చాలా కుంగిపోయి, నిరాశలో మునిగిపోయాడు. చూడండి, అది ‘న్యూగేట్’ (Newgate – జైలు)! సముద్రయానం చేసే ఒక వ్యక్తికి, ఒకప్పుడు అందరిలోనూ తల ఎత్తుకుని తిరిగినవాడికి, ఈ ప్రాంతంలోనే కాదు—ఎక్కడైనా సరే—మరెవరికీ లేనంత మంది స్నేహితులు ఉన్న వ్యక్తికి, అదెంతటి దారుణమైన పరిస్థితి!”

అతను విదేశీ భాషను మొదటిసారిగా ఎదుర్కొన్నది అక్కడికి చేరుకోగానే జరిగింది. డబ్బు కోసం బ్యాంకుకు వెళ్ళిన అతను, కౌంటర్ వెనుక ఉన్న గుమాస్తాతో ఫ్రెంచ్ భాషలో చాలా శ్రమపడి, స్పష్టంగా సుదీర్ఘమైన మాటలు చెప్పాడు. కానీ, ఆ గుమాస్తా లండన్‌లోని ‘లంబార్డ్ స్ట్రీట్’ (Lombard-street) శైలిలో, చాలా ప్రశాంతంగా, “సార్, మీకు డబ్బు ఎలా కావాలి?” అని అడగడంతో అతను ఒక్కసారిగా అయోమయంలో పడిపోయాడు. చివరకు, అందరిలాగే అతను కూడా ఐదు ఫ్రాంకుల నాణేల రూపంలో డబ్బు తీసుకున్నాడు. అయితే, ఆ నాణేలు చాలా అసౌకర్యంగా అనిపించాయి; ఎందుకంటే అతనికి చాలా ఎక్కువ మొత్తంలో డబ్బు అవసరమై, వాటిని రెండు చిన్న సంచులలో మోయాల్సి వచ్చింది. ఆ సంచులు ఎక్కడో పోగొట్టుకున్నాననే భయం అతనికి పదేపదే కలిగేది, అప్పుడు అతను ఒక్కసారిగా కంగారుపడి, వేడెక్కిపోయినట్లుగా ఆందోళన చెందేవాడు.

జూలై 16, మంగళవారం సాయంత్రానికి అతను జెనోవా (Genoa) శివారు ప్రాంతమైన అల్బారో (Albaro) లోని ఒక విల్లాకు చేరుకున్నాడు. ‘గోర్-హౌస్’ (Gore-house) మిత్రుల సలహా మేరకు, నగరంలో నివాసం ఏర్పాటు చేసుకోకముందు వేసవి నెలలను ఇక్కడ గడపాలని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు. అక్కడ లార్డ్ బైరాన్ (Lord Byron) నివసించిన ఇంటిని తీసుకోవాలని అతను ఆశించాడు, కానీ అది నిర్లక్ష్యానికి గురై, ఇప్పుడు ఒక సాధారణ, నాసిరకం వైన్ షాపుగా మారిపోయింది. అప్పుడు ఆ బాధ్యతను అంగస్ ఫ్లెచర్ (Angus Fletcher) అనే వ్యక్తికి అప్పగించారు; అతను అప్పట్లో జెనోవా సమీపంలోనే నివసిస్తుండేవాడు. అతను ఒక నివాసాన్ని అద్దెకు తీసుకున్నాడు, కానీ దాని అసలు విలువ కంటే చాలా ఎక్కువ అద్దె చెల్లించాల్సి వచ్చింది. ఆ ఇల్లు ఏమాత్రం ఆకర్షణీయంగా గానీ, ఆసక్తికరంగా గానీ లేదు; పైగా, అది చూడగానే ఒక ‘గులాబీ రంగు జైలు’లా అనిపించి, కొత్తగా వచ్చిన అతనికి మొదటి చూపులోనే చెడు అభిప్రాయాన్ని కలిగించింది. “ఇది,” అని ఆయన నాతో అన్నారు,

“మీరు ఊహించగలిగే దానికంటే అత్యంత ఏకాంతమైన, తుప్పు పట్టిన, స్తంభించిపోయిన, పాతబడిన ప్రదేశం ఇది. మీరు ఒక్కసారి ఆ ప్రాంగణాన్ని చూడగలిగితే ఎంత బాగుండు! నేను ఇంటికి ఆ వైపు వెళ్ళినప్పుడల్లా కిందకు చూస్తుంటాను; అక్కడ ఉన్న గుర్రపు శాల నిండా రకరకాల ‘కీటకాలు, చిన్న చిన్న జీవులు’ (నా అద్భుతమైన స్నేహితుడి మాటలను ఉటంకిస్తున్నందుకు క్షమించండి) ఉంటాయి. వాటిని చూస్తుంటే, ఎప్పుడైనా ఒక గుర్రపు బండిని, లెక్కలేనన్ని చురుకైన ఈగలు (fleas) పూన్చుకుని, తమకు నచ్చిన చోటికి లాక్కెళ్ళిపోతాయేమో అనిపిస్తుంది! మా ఇంట్లో ఇద్దరు ఇటాలియన్ పనివాళ్లు ఉన్నారు. వారిలో ఎవరో ఒకరు మా పనివాళ్లతో జెనోవా మాండలికంలో చాలా వేగంగా, ఉద్వేగంగా మాట్లాడుతుంటే, దానికి ప్రతిగా మా పనివాళ్లు ఇంగ్లీషులో అంతే ధారాళంగా (మరియు చాలా గట్టిగా—ఎదుటివారు ఇటాలియన్లు మాత్రమేనని కాకుండా, వారికి వినికిడి శక్తి కూడా లేదని భావించినట్లుగా!) సమాధానం ఇస్తుంటారు. ఇది చూడటానికి చాలా హాస్యాస్పదంగా ఉంటుంది. జెనోవా ప్రజల సంభాషణ శైలి చాలా ఉత్సాహంగా, సైగలతో కూడి ఉంటుంది; వీధిలో ఇద్దరు సామాన్య వ్యక్తులు ఎంతో స్నేహపూర్వకంగా మాట్లాడుకుంటున్నా, వారు ఇప్పుడే ఒకరినొకరు పొడుచుకోబోతున్నారేమో అన్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. ఇది చూసే కొత్త వ్యక్తులకు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది—వారు నిజంగానే ఒకరినొకరు పొడుచుకోకపోవడం చూసి!”

అక్కడ ఉన్న వేడి ఆయన ఊహించిన దానికంటే తక్కువగానే అనిపించింది; అయితే ‘సిరోకో’ (సముద్రం వైపు నుండి వీచే వేడి గాలులు) మాత్రం భిన్నం. వారు సముద్రానికి దగ్గరగా ఉండటం, ఆ గాలులు నేరుగా ఇంటి వైపు వీచడం వల్ల, గాలి లేని సమయాల కంటే అప్పుడు మరింత వేడిగా అనిపించేది. “ముఖ్యంగా ఉదయాన్నే నిద్రలేచినప్పుడు ఈ వేడి తీవ్రత ఎక్కువగా తెలుస్తుంది. అప్పుడు వాతావరణం ఎంత ఉక్కపోతగా ఉంటుందంటే, దుస్తులు ధరించడం కొనసాగించాలంటేనే చాలా దృఢ సంకల్పం కావాలి; లేదంటే, ఎక్కడ పడితే అక్కడ పడిపోయి అలాగే ఉండిపోవాలనిపిస్తుంది.” ఆయనకు అలా అనిపించింది.

అల్బారోలో ఆయనకు అత్యంత విలువైన పరిచయస్థుడు ఫ్రెంచ్ కాన్సల్-జనరల్. ఆయన మన సాహిత్య అధ్యయనకర్త; ఫ్రెంచ్ పత్రికల్లో ఒకదానిలో మన సాహిత్యంపై వ్యాసాలు కూడా రాశారు. ఆయన తన ఆంగ్ల భార్యతో కలిసి పక్కనే ఉన్న విల్లాలో నివసించేవారు. అయితే, ఆ విల్లా చుట్టూ ద్రాక్ష తోటలు ఎంత విచిత్రంగా అడ్డుగా ఉండేవంటే, పక్కపక్కనే ఉన్న ఆ రెండు ఇళ్ల మధ్య ప్రయాణించాలంటే ఒక మైలు దూరం చుట్టూ తిరిగి వెళ్లాల్సి వచ్చేది.[82] ఆగస్టు నెలలో రాసిన ఒక లేఖలో, తనకు పరిచయమైన ఈ కొత్త మిత్రుడి రాక గురించి ఆయన ఎంతో ఆసక్తికరంగా పేర్కొన్నారు. ఫ్రెంచ్ సత్రాల గురించి సరదాగా వివరిస్తూనే, ఆ విషయాన్ని పక్కన పెట్టి, ఫ్లెచర్ గీసిన పెన్సిల్ చిత్రం ఆధారంగా ఒక విల్లా గురించి ఆయన నాకు పరిచయం చేశారు. దానికి ‘విల్లా డి బెల్లా విస్టా’ (Villa di Bella vista) అనే గొప్ప పేరు ఉన్నప్పటికీ, దాని యజమాని పేరును బట్టి ఆయన దానిని ‘బగ్నెరెల్లో’ (Bagnerello) అని పిలిచేవారు. మిత్రమా, ఇది చాలా ఖచ్చితంగా ఉంది.

దీని గురించి మీకు వివరిస్తాను. మీరు ఇప్పుడు మా ద్రాక్ష తోటలో, ద్రాక్షలు మరియు అంజూరపు చెట్ల మధ్య నిలబడి ఉన్నారు. మీరు ఇంటి వైపు చూస్తున్నప్పుడు, మీ వెనుక మధ్యధరా సముద్రం ఉంది. ఇక్కడ కనిపిస్తున్న చిత్రంలో, నాలుగు వైపులకు గాను రెండు వైపులా కనిపిస్తున్నాయి. కింది అంతస్తు (ఇది దాదాపు తీగలతో కప్పబడి ఉంది) లో హాలు, వైన్ నిల్వ చేసే గది (వైన్-సెల్లార్) మరియు కొన్ని నిల్వ గదులు ఉన్నాయి. మొదటి అంతస్తులో ఎడమ వైపున ఉన్న మూడు కిటికీలు ‘సాలా’ (పెద్ద గది)కి చెందినవి; ఇది చాలా ఎత్తుగా ఉండి, తెల్లని సున్నం పూయబడి ఉంటుంది. దీనికి మూల తిరిగిన తర్వాత మరో రెండు కిటికీలు కూడా ఉన్నాయి. నాలుగవ కిటికీ ఒకప్పుడు భోజన గదికి చెందినది, కానీ గాలి వెలుతురు బాగా ఉండాలని నేను పిల్లల గదుల్లో (నర్సరీలలో) ఒకదానిని మార్చాను; ఇప్పుడు ఆ కిటికీ ఆ గదికి చెందుతుంది. కుడివైపున ఉన్న ఐదవ మరియు ఆరవ కిటికీలు నా గదికి (మరియు నా భార్య గదికి) వెలుతురును అందిస్తాయి; కుడివైపు మూల తిరిగిన తర్వాత కనిపించే మొదటి కిటికీ—ఇది నీడలో ఉంది—కూడా మా గదిలో భాగమే. ఆ తర్వాత నీడలో ఉన్న కిటికీ, మిస్ హెచ్ (Miss H.) గారి గదికి చెందినది. ఆ పక్కనే పిల్లల గదికి చెందిన కిటికీ ఉంది; దీనికి మూల తిరిగిన తర్వాత మరికొన్ని కిటికీలు కూడా ఉన్నాయి. ఇంటికి ఎడమ వైపున విస్తరించి ఉన్న భాగం ఒక టెర్రస్ (అరుగు); ఇది అదే అంతస్తులో ఉన్న డ్రాయింగ్ రూమ్‌లోని ఒక పెద్ద తలుపు (ఫ్రెంచ్ విండో) ద్వారా బయటకు వస్తుంది. ఇది ప్రాంగణానికి (కోర్ట్‌యార్డ్‌కు) ఒక వైపుగా ఉంటుంది. పై అంతస్తులో ఉన్న కిటికీలు అక్కడ ఉన్న అనేక గదులకు చెందినవి; వీటిలో నాలుగవ కిటికీ మిగిలిన వాటి కంటే పొడవుగా ఉండి, ఎఫ్. (F.) గారి పడకగదికి చెందినది. అక్కడ ఒకటి లేదా రెండు వంటగదులు మరియు నా డ్రెస్సింగ్ రూమ్ కూడా ఉన్నాయి, కానీ ఈ కోణం నుండి అవి మీకు కనిపించవు. ప్రస్తుతం వాడుకలో ఉన్న వంటగదులు మరియు ఇతర గదులు కింద అంతస్తులో, ఇంటి పైకప్పు ఎక్కడైతే పొడవుగా ఉంటుందో, ఆ భాగంలో ఉన్నాయి. మీ ఎడమ వైపున, సుమారు రెండు మైళ్ల దూరంలో ఉన్న జెనోవా అఖాతం అవతల, ఆల్ప్స్ పర్వత శ్రేణులు సుదూర క్షితిజం వరకు విస్తరించి ఉన్నాయి; మీ కుడివైపున, మూడు లేదా నాలుగు మైళ్ల దూరంలో, పర్వత శిఖరాలు కనిపిస్తున్నాయి… కోటలు ఉన్నాయి. వాటి మధ్య ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశంలో అక్కడక్కడా విల్లాలు కనిపిస్తాయి—కొన్ని ఆకుపచ్చగా, కొన్ని ఎర్రగా, కొన్ని పసుపు రంగులో, కొన్ని నీలం రంగులో, మరికొన్ని (మాది కూడా వీటిలో ఒకటి) గులాబీ రంగులో ఉన్నాయి. నేను చెప్పినట్లుగా, మీ వెనుక వైపు సముద్రం ఉంటుంది; దాని ముందు, కఠినమైన రాళ్ల కుప్పపై, సెయింట్ జాన్ ది బాప్టిస్ట్ అనే శిథిలమైన చర్చికి చెందిన సన్నని ఇటాలియన్ శైలి టవర్ పైకి లేచి కనిపిస్తుంది. మీరు ప్రాంగణం గుండా వెళ్లి, గేటు దాటి, ఒక ఇరుకైన దారి వెంట సముద్రం వైపు వెళ్లవచ్చు. గమనించండి: ప్రధాన హాలు (సాలా) నేరుగా ఇంటి పైకప్పు వరకు ఉంటుంది; దీని పైకప్పు శంకువు ఆకారంలో ఉండి, దాని వంపు మొదలయ్యే చోట చిన్న పడకగదులు నిర్మించబడ్డాయి. మా ఇంట్లో వాస్తుపరమైన వైభవం ఏమీ లేకపోయినా, చాలా విశాలమైన స్థలం ఉందని మీరు గమనించవచ్చు. ఇక్కడ నేను రోజులు తరబడి కేవలం ద్రాక్ష తీగలను, సముద్రాన్ని మాత్రమే చూస్తూ గడుపుతున్నాను… దేవుడా! మీరు ఒక వారం లేదా రెండు వారాల పాటు ఇక్కడికి వస్తే ఎంత బాగుండు! ఇక్కడ దొరికే తెల్లని వైన్‌ను రుచి చూడవచ్చు—ధర కూడా చాలా తక్కువ, పింట్ (సుమారు అర లీటరు)కు చాలా తక్కువ పైసలే పడుతుంది. ఇది చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది! ఆ తర్వాత, ఏడు రోజుల గడిచిన మీదట: “నా దగ్గర ఇప్పుడు కాగితాలు, సిరాబుడ్డి, ఇతర పరికరాలు ఉన్నాయి (ఒస్నాబర్గ్ టెర్రస్ నుండి వచ్చిన పెట్టె గత గురువారమే చేరింది). ఇప్పుడు నేను క్రిస్మస్ పుస్తకం గురించి—ప్రతిరోజూ ఉదయం చేస్తున్నట్లుగానే—ఒక వృత్తిపరమైన దృక్పథంతో ఆలోచించగలను. నా కాగితాలను సర్దుకున్నాను, కలాలను ఎప్పటిలాగే అమర్చుకున్నాను. ఆ అమరిక మీకు తెలిసే ఉంటుంది, కదూ? నా పుస్తకాలు ఇంకా కస్టమ్స్ కార్యాలయం నుండి బయటకు రాలేదు; వోల్టేర్ రాసిన కొన్ని సంపుటాల విషయంలో నాకు ఆందోళనగా ఉంది… నేను ఇంటిలోని ప్రధాన పడకగదిలో కూర్చుని రాస్తున్నాను. మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటలు దాటిన కొద్దిసేపటికే, ఇంటి పక్కన ఉన్న మూల కిటికీ నుండి సూర్యరశ్మి తొలగిపోతుంది. అప్పుడు నేను కిటికీ తెరలను పూర్తిగా తెరిచి, నా కాగితాల నుండి తల ఎత్తి సముద్రాన్ని, పర్వతాలను, రంగు వెలిసిపోయిన విల్లాలను, ద్రాక్ష తోటలను, ఎండ వేడికి తెల్లగా మెరిసిపోతున్న కోటను—అక్కడ డ్రా-బ్రిడ్జ్ మీద తన తుపాకీ వెడల్పు మాత్రమే ఉన్న నీడలో నిలబడిన కావలివాడిని—మరియు ఆకాశాన్ని, నాకు నచ్చినన్నిసార్లు చూస్తూ ఉండవచ్చు. ఇది ఎంతో ప్రశాంతమైన, అదే సమయంలో ఎంతో ఉల్లాసకరమైన దృశ్యం. అత్యంత నిశ్శబ్దమైన వాతావరణం.”

అయితే, అప్పటికి ఇంకా రాయడం మొదలుపెట్టే సమయం రాలేదు. ఆయన చిన్న కుమార్తె కేట్‌కు తీవ్ర అనారోగ్యం కలగడంతో ఆయన చాలా ఆందోళనకు గురయ్యారు. ఆ తర్వాత, ఇటాలియన్ వ్యాకరణాన్ని స్వయంగా నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టినప్పటికీ, చివరకు ఒక ఉపాధ్యాయుడి సహాయం తీసుకోవాల్సి వచ్చింది; ఈ భాషాభ్యాసానికి కొంత సమయం పట్టింది. కానీ, ఆయనకు భాష నేర్చుకోవడంలో మంచి నైపుణ్యం ఉంది. ఒక నెల రోజుల కృషి తర్వాత (ఆగస్టు 24న), ఆయన నాతో ఇలా చెప్పారు: ఇప్పుడు తాను ఏదైనా దుకాణంలో లేదా కాఫీ హౌస్‌లో తనకు కావలసిన దానిని ఇటాలియన్ భాషలోనే అడగగలనని, అంతేకాకుండా ఆ భాషను బాగా చదవగలనని తెలిపారు. “నేను ఇక్కడ ఒంటరిగా తిరుగుతుంటే, మీకు తెలియకుండానే మీరు నన్ను చూడగలిగితే బాగుండును” (సెప్టెంబర్ 16న ఆయన ఇలా రాశారు), “ఇప్పుడు వీధుల్లో నేను సింహంలా ధైర్యంగా తిరుగుతున్నాను. వేరే మార్గం లేనప్పుడు, మనిషి ఎంత ధైర్యంగా కొత్త భాషలో మాట్లాడటం మొదలుపెడతాడో చూస్తుంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది!”

అతను మత సంస్థల గురించి తొందరగా చాలా విచారణలు చేశాడు, మరియు వాటిలో ఒకటి, అది నిజంగా ఏమిటో అతను కనుగొనక ముందే, అతని ఉత్సుకతను రేకెత్తించి, గందరగోళానికి గురిచేసింది. వీధి నుండి కనిపించేదల్లా ఒక పెద్ద ఎత్తైన గోడ, అది చూడటానికి ఒంటరిగా ఉన్నట్లు అనిపించింది, ఒక ఉమ్మడి గోడ కంటే మందంగా లేదు,

దానికి జాలీ కిటికీలు ఉన్నాయి, వాటికి ఇనుప తెరలు మరింత రక్షణను ఇచ్చాయి. మొదట అతను అక్కడ అగ్నిప్రమాదం జరిగిందని అనుకున్నాడు; కానీ క్రమంగా అవతలి వైపు ఒకదానిపై ఒకటి, ఇంకొకదానిపై ఇంకొకటి… ఇలా గ్యాలరీలు ఉన్నాయని, మరియు సన్యాసినులు ఎప్పుడూ వాటిలో అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉంటారని తెలుసుకున్నాడు. బయట రాకెట్-గ్రౌండ్ గోడలా, అది ఒక చాలా పెద్ద సన్యాసినుల మఠం లోపల ఉంది; మరియు ఆ పేద సన్యాసినులు ఎంత నడిచినా, వారు గానీ, అటుగా వెళ్లేవారు గానీ ఒకరినొకరు చూసుకోలేరు. అది అక్వా సోలాకు కూడా దగ్గరగా ఉంది; అది ఇంకా చిన్నవైనప్పటికీ చాలా అందమైన చెట్లు, మరియు తాజాగా, ఉల్లాసంగా ఉండే ఫౌంటైన్‌లతో కూడిన ఒక చిన్న ఉద్యానవనం, జెనోవా వాసులు ఆదివారం నాడు అక్కడ విహరిస్తారు; మరియు

దాని కింద పెద్ద ప్రజా తొట్టెలు ఉన్న ఒక తోరణం ఉండేది, అక్కడ, అన్ని

సాధారణ సమయాల్లో, ముప్పై లేదా నలభై మంది చాకలి స్త్రీలు కలిసి బట్టలు ఉతుకుతూ ఉండేవారు.

ఈ విషయంలో అల్బారోలో వారి పరిస్థితి ఇంకా దారుణంగా ఉండేది: అక్కడ బట్టలను ఒక చెరువులో ఉతికి, సొరకాయలతో కొట్టి, సున్నం మిశ్రమంతో తెల్లగా చేసేవారు: “అందువల్ల,” అతను నాకు (ఆగస్టు 24న) రాశాడు, “ఆ కొట్టడం మరియు కాల్చడం మధ్యలో అవి అనుకోకుండా గుంతలలో పడిపోతున్నాయి, మరియు నా తెల్లటి ప్యాంటు, ఆరు వారాలు ఉతికిన తర్వాత, చాలా మంచి చేపలు పట్టే వలలుగా పనికొస్తాయి.

ఇది ఎంత తీవ్రమైన నష్టమంటే, మేము పెస్కియెర్‌కు వెళ్ళినప్పుడు ఇంట్లోనే ఉతకాలని అనుకుంటున్నాము.”

ఈ తేదీకి సరిగ్గా పక్షం రోజుల ముందు, అతను వచ్చే అక్టోబర్ మొదటి తేదీ నుండి పెస్కియెర్‌లో గదులను అద్దెకు తీసుకున్నాడు; మరియు అలా, తన శీతాకాలపు నివాసం కోసం అతన్ని చాలాసార్లు నగరానికి తీసుకువెళ్ళిన ఇల్లు వెతకడం ముగిసింది. జెనోవాలో అద్దెకు ఇవ్వబడిన అతిపెద్ద రాజభవనం పెస్కియెరే,

పట్టణానికి దూరంగా ఒక ఎత్తైన ప్రదేశంలో ఉండటం మరియు దాని చుట్టూ సొంత తోటలు ఉండటం అనే ప్రయోజనాన్ని కలిగి ఉంది. అద్దెకు తీసుకున్న గదుల్లో అంతకుముందు ఒక ఆంగ్లేయ కల్నల్ ఉండేవారు; ఆయన గడువులో మిగిలిన కాలాన్ని డికెన్స్ నెలకు 500 ఫ్రాంకుల (20 పౌండ్లు) చొప్పున అద్దెకు తీసుకున్నారు. కొన్ని రోజుల తర్వాత (ఆగస్టు 20న), తనతో పాటు అదే భవనంలో ఉంటున్న మరొక వ్యక్తి గురించి ఆయన నాకు ఇలా చెప్పారు: “పెస్చియెరేలో నా గదికి కింద ఉన్న గదిని ఒక స్పానిష్ డ్యూక్ అద్దెకు తీసుకున్నారు. ఆయనతో చాలా ఏళ్లుగా సహజీవనం చేస్తున్న ఆ డచెస్, ఆయనకు ఆరుగురు కుమార్తెలకు (బహుశా) జన్మనిచ్చారు. ఒకవేళ ఆమె కొడుకుకు జన్మనిస్తే, ఆమెను వివాహం చేసుకుంటానని ఆయన ఆమెకు మాట ఇచ్చి ఉండేవారు. చివరకు వారికి ఒక కుమారుడు జన్మించగా, ఆయన ఆమె పడకగదిలోకి వెళ్లి—’డచెస్, మిమ్మల్ని అభినందించడానికి నేను ఎంతో సంతోషిస్తున్నాను!’ అని అన్నారు. ఆ తర్వాత ఆయన ఆమెను నిజంగానే వివాహం చేసుకున్నారు, అంతేకాకుండా స్పానిష్ చట్టం ప్రకారం ఆ మిగిలిన పిల్లలందరికీ చట్టబద్ధమైన హోదాను కల్పించారు.” ఆయన అక్కడ నివాసం ఏర్పరచుకున్నాక, ఆ కొత్త నివాస స్థలం ఎంత అందంగా ఉందో వివరిస్తే బాగుంటుంది. అంతలో, అల్బారోలో ఆయన గడిపిన చివరి వారాలకు సంబంధించిన ఒకటి రెండు సంఘటనలను ఇక్కడ పేర్కొనవచ్చు.

ఆగస్టు మధ్యలో ఆయన ఫ్రెంచ్ కాన్సల్-జనరల్‌తో కలిసి భోజనం చేశారు; ఆ విందు గురించి ఆయన రాసిన ఆసక్తికరమైన వివరణను ఇప్పుడు ప్రచురించడంలో ఎలాంటి అభ్యంతరం ఉండదు. అక్కడ ఇతర జెనోవా వాసులతో పాటు, మార్క్విస్ డి నెగ్రి కూడా ఉన్నారు: అతను

చాలా లావుగా, వయసులో చాలా పెద్దవాడైన ఒక జర్మన్. అతని మాటల్లోనూ అదే మందత్వం,

అదే నాలుక పరిమాణం ఉన్నాయి. అతను బైరన్ స్నేహితుడు, ఇక్కడ తన ఇంటి తలుపులు అందరికీ తెరిచి ఉంచుతాడు,

కవిత్వం రాస్తాడు, అప్పటికప్పుడు అల్లి చెబుతాడు, ఇంకా అతను ఒక మంచి పాతకాలపు బ్లండర్‌బోర్; ఎక్కడైనా ఒక ఆర్టీజియన్ బావిని తవ్వడానికి సరిగ్గా సరిపోయే సాధనం లాంటివాడు. సరే, అయ్యా, భోజనం తర్వాత, కాన్సుల్ నా యోగక్షేమాలు అడిగారు. నేను ఇటలీ యొక్క

అందమైన వాతావరణాన్ని స్వయంగా అనుభవించడానికి వచ్చానని, ఇటాలియన్

సూర్యునికి, అతని సందర్శకుడికి మధ్య ఒక పోలిక ఉందని, సూర్యుడు చీకటి ప్రదేశాలలోకి కూడా ప్రవేశించి తన దయగల ప్రభావంతో వాటిని

ప్రకాశవంతంగా, సంతోషంగా మారుస్తాడని, నా పుస్తకాలు కూడా మనుషుల వక్షోజాలతో అలాగే చేశాయని, ఇలాంటివన్నీ చెబుతూ, కాస్త ఫ్రెంచ్ అహంకారంతో మాట్లాడారు. దానికి బ్లండర్‌బోర్ తన మెరిసే గుండీలున్న నీలి కోటును ఛాతీపై గట్టిగా చరుచుకుని, తన చేపలాంటి కన్ను పైకెత్తి, తన చేతిని చాచాడు. ఆస్లీస్ వద్ద మెరుపును ధిక్కరిస్తూ నిలబడిన సజీవ విగ్రహం, నా గౌరవార్థం ఆశువుగా నాలుగు పద్యాలు వినిపిస్తుంది, వాటికి అందరూ మంత్రముగ్ధులవుతారు, అందరికన్నా ఎక్కువగా నేనే—బహుశా అదే సరైన కారణం కావచ్చు, ఎందుకంటే వాటిలో ఒక్క ముక్క కూడా నాకు అర్థం కాలేదు.

అప్పుడు కాన్సల్ తన ఛాతీ నుండి ఒక కాగితపు చుట్టను తీసి, ‘నేను వాటిని చదువుతాను!’ అని అంటాడు. అప్పుడు బ్లండర్‌బోర్, ‘వద్దు!’ అని అంటాడు. కానీ కాన్సల్

అలాగే చేస్తాడు, మరియు బ్లండర్‌బోర్ బల్లపై తన పిడికిళ్లతో ఆ పద్యాల సంగీతానికి తాళం వేస్తాడు; మరియు తనకూ నాకూ మధ్య కూర్చున్న ఒక మహిళ టోపీ మీదుగా చూడటానికి నిరంతరం ముందుకు వంగుతాడు, వాటి గురించి నేను ఏమనుకుంటున్నానో తెలుసుకోవడానికి. నేను తీవ్రమైన భావోద్వేగాన్ని ప్రదర్శిస్తాను. ఆ పద్యాలు ఫ్రెంచ్ భాషలో ఉన్నాయి–చిన్న పంక్తులు–ప్రిన్స్ డి జాయిన్‌విల్లే చేత టాంగియర్స్ నగరాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవడం గురించి; మరియు వాటికి గొప్ప ప్రశంసలు లభించాయి; ముఖ్యంగా అక్కడ ఉన్న ఒక ప్రభువు నుండి, అతనికి చదవడం రాయడం రాదని చెబుతారు. నా మనసులో (వాటిని వేగంగా వచనంలోకి అనువదిస్తూ) అవి ఈ విధంగా ముగుస్తాయి,–

‘ఫ్రాన్స్ ఫిరంగులు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతూ

స్వర్గానికి పునాదులను కంపింపజేస్తాయి.

విస్మయానికి గురైన సముద్రంలో, రాజు

తీరంలోని ఫిరంగిదళం మరియు రాజకుటుంబం అంతా

నిశ్శబ్దమయ్యారు. కన్నీళ్లలో తడిసిపోయారు

జాయిన్‌విల్లేకు గౌరవం.

మరియు ఆ ధైర్యవంతులు! వారు పిలుస్తారు

మార్క్విస్‌కు ఒక అద్భుతమైన నివాసం ఉండేది. అయితే, అక్కడ ఉన్న ప్రాంగణాన్ని గుహలు, విచిత్రమైన నడక మార్గాలుగా తీర్చిదిద్దిన తీరు చూస్తుంటే, అది డికెన్స్‌కు లండన్‌లోని ‘వైట్-కాండ్యూట్-హౌస్’ (White-conduit-house) గుర్తుకు వచ్చేలా చేసింది. కాకపోతే, అక్కడ ఒక వెయిటర్ వచ్చి “ఏం కావాలి బాబూ?” అని అడిగి ఉంటే బాగుండేదని ఆయనకు అనిపించింది; ఎందుకంటే, కేవలం ఐస్‌క్రీములు, రంగురంగుల దీపాల మధ్యే రాత్రంతా గడపడం ఆయనకు అంత సులభమైన విషయం కాదు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, కొంతసేపటి వరకు ఆ దృశ్యం బాగానే అనిపించింది. ముఖ్యంగా మార్క్విస్ స్వయంగా ఎంతో ఆనందంతో, అటు ఇటు తిరుగుతూ—చీకటి మూలల్లోకి, పూల కుండీల మధ్యలోకి, లాటిస్ పనితనం ఉన్న చోటకి దూసుకువెళ్తూ—చేతులు రుద్దుకుంటూ, గట్టిగా నవ్వుతూ ఆ వినోదాన్ని ఆస్వాదిస్తుంటే, ఆ వాతావరణం మరింత సరదాగా అనిపించింది. అయితే, ఇలాంటి వినోదం మరో నాలుగు గంటల పాటు కొనసాగితే భరించడం కష్టమని డికెన్స్‌కు ఒక్కసారిగా అనిపించింది. అదీకాక, రాత్రి పన్నెండు గంటలకు జెనోవా నగర ద్వారాలు మూసివేస్తారు. నృత్య కార్యక్రమం ముగిసి, ద్వారాలు తిరిగి తెరిచే సమయానికి వచ్చేలా బండిని ఏర్పాటు చేసుకున్నందున, తాను అల్బారోకు తిరిగి వెళ్లాలంటే, వెంటనే అక్కడి నుండి బయలుదేరాల్సిందేనని ఆయన గ్రహించారు. “అర్ధరాత్రి లోపు గేటు చేరుకోవడానికి నాకు చాలా తక్కువ సమయం మాత్రమే ఉంది,” అని ఆయన నాతో చెప్పారు. “నేను కొండ దిగువన, అసమానమైన నేల మీద, ‘స్ట్రాడా సెవ్రా’ (strada Sevra) అనే కొత్త వీధిలో వీలైనంత వేగంగా పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్తున్నాను. అకస్మాత్తుగా, వీధికి అడ్డంగా, దాదాపు రొమ్ము ఎత్తులో ఒక కర్ర కట్టి ఉండటాన్ని గమనించాను. అక్కడ ఎటువంటి వెలుతురు లేదు, కాపలాదారు కూడా లేడు—ఇది పూర్తిగా ఇటాలియన్ శైలి! నేను దానిపై పడి, వేగంగా దొర్లుకుంటూ వెళ్ళాను; నా బట్టలన్నీ చిరిగిపోయాయి, శరీరం అంతా దుమ్ముతో నిండిపోయింది. కానీ, మోకాలి దగ్గర చిన్న గీత పడటం తప్ప, నాకు పెద్దగా గాయాలేమీ కాలేదు. అప్పుడు దాని గురించి ఆలోచించే సమయం లేదు, ఎందుకంటే గేటును చేరుకోవాలనే తొందరలో వెంటనే లేచి మళ్ళీ పరుగందుకున్నాను. కానీ, గోడ దాటి బయటకు వచ్చాక నా పరిస్థితి చూసుకుంటే, నా మెడ విరిగిపోనందుకు ఆశ్చర్యమేసింది! ఆ తర్వాత కాస్త నెమ్మదించి, నిర్మానుష్యమైన దారుల గుండా ఎవరికీ ఎదురుపడకుండా ఇంటికి చేరుకున్నాను. ఇటలీలోని ఈ ప్రాంతంలో అర్ధరాత్రి వేళ నడవడం వల్ల పెద్దగా ప్రమాదమేమీ ఉండదని నా నమ్మకం. ఇతర ప్రాంతాల్లో అయితే పొరపాటున ఎవరైనా కత్తితో పొడిచే ప్రమాదం ఉండవచ్చు, కానీ ఇక్కడి ప్రజలు చాలా ప్రశాంతంగా, మంచి స్వభావంతో ఉంటారు; అల్లరి పనులు అస్సలు చేయరు.”

అయితే, ఇలాంటి సాహసాలు తరచుగా కొన్ని పరిణామాలకు దారితీస్తుంటాయి. ఈ సందర్భంలో కూడా, ఆయనకు స్వల్పకాలం పాటు తీవ్రమైన అనారోగ్యం కలిగింది. పాత గిడ్డంగిలో ఉన్నప్పుడు బాబ్ ఫేగిన్ వేడి నీళ్ల సీసాలతో చికిత్స చేసిన, ఆ పాత “భరించలేని, తీవ్రమైన పక్కటెముకల నొప్పి” మళ్ళీ మొదలైంది. అయితే, శక్తివంతమైన మందులు వాడటంతో అది త్వరగానే తగ్గిపోయింది. ఆ తర్వాత కొన్ని రోజుల పాటు ఆయన ‘అల్బారో’ (Albaro) లోని చిన్న చిన్న దృశ్యాలను చూస్తూ కాలం గడపాల్సి వచ్చింది. ప్రతిరోజూ సముద్ర తీరంలో ఉన్న శిథిలావస్థలో ఉన్న ప్రార్థనా మందిరం (chapel) నీడలో కూర్చునేవారు. ఒక చిన్న గ్రామీణ చర్చిలో జరుగుతున్న ఉత్సవాన్ని (festa) కూడా ఆయన గమనించారు; అక్కడ ఒక గాయకుడు, ఒక ‘సెరాఫిన్’ (సంగీత వాయిద్యం), మరియు నలుగురు పూజారులు బలిపీఠం పక్కన వరుసగా కూర్చుని ఉన్నారు. వారు పూల డిజైన్లు ఉన్న శాటిన్ వస్త్రాలు, చిన్న టోపీలు ధరించి ఉండటాన్ని చూస్తుంటే, ఏదో ఒక వింత జంతు ప్రదర్శనశాల (wild-beast-caravan) లోని సంగీత బృందంలా అనిపించారు! అతనికి వైన్ తయారీ ప్రక్రియ పట్ల, అలాగే గ్రామీణ కౌలుదారులు తమ భూస్వాముల కోసం ఏటా సమర్పించే కానుకలను సిద్ధం చేయడం పట్ల ఆసక్తి ఉండేది. ఆ కానుకల్లో ద్రాక్షలు, ఇతర పండ్లు ఉండి, వాటిని పూలతో అందంగా అలంకరించేవారు. ద్రాక్ష పండ్లు పక్వానికి వచ్చే కాలంలో, సాయంత్రం వేళల్లో వాటిని తినడానికి ఎలుకల గుంపులు వచ్చేవి. వాటిని అరికట్టడానికి రైతులు తుపాకులతో వేటకు దిగేవారు. ఆ తుపాకుల మోతలు, వాటి ప్రతిధ్వనులు వింటుంటే, అతనికి ఏదో ‘అల్బారో’ (Albaro) నగరంపై ముట్టడి జరుగుతోందేమోనన్న భ్రమ కలిగేది. అంతేకాకుండా, ఈగలు, దోమల బెడద కూడా ఎక్కువగా ఉండేది; రాత్రిపూట ఆయన దోమతెర కింద, ఏదో ఆహార పదార్థాన్ని భద్రపరిచినట్లుగా, పూర్తిగా కప్పుకుని పడుకోవాల్సి వచ్చేది.

ఇంగ్లాండ్ నుండి వచ్చే వార్తలు, ముఖ్యంగా ఇటలీలో పర్యటిస్తున్న ఆంగ్ల మిత్రుల రాక ఆయనకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చేవి. ఆ సంవత్సరమే, ‘హౌస్ ఆఫ్ లార్డ్స్’లో జరిగిన అప్పీలు విచారణ ద్వారా ఓ’కాన్నెల్ (O’Connell) జైలు నుండి విడుదలయ్యారు. “ఈ పరిణామంతో ఓ’కాన్నెల్ ఒక గొప్ప స్థానాన్ని అధిష్టించగలరని నేను నమ్మడం లేదు; ఎందుకంటే ఆయన ఎప్పుడూ అహంకారంతో చుట్టుముట్టబడి ఉంటారు. డెన్‌మన్ (Denman) నాకు ఎంతో నచ్చుతారు. ఆయనను నేను ఎప్పుడూ ఇష్టపడుతూ వచ్చానన్న ఆలోచనే నాకు సంతోషాన్నిస్తుంది. ఆయన ఏదైనా పొరపాటు చేశారంటే, అది నిజంగానే ఒక పొరపాటు మాత్రమే అని నేను నమ్ముతాను. నీచమైన, పిరికితనంతో కూడిన పనుల పట్ల ఆయన చూపే తిరస్కార భావం మరెవరిలోనూ ఉండదు; ఆయన అంతటి గొప్ప, ఉన్నతమైన వ్యక్తిత్వం కలవారు. ఆయనకు బహిరంగంగా గౌరవ సూచకమైన నివాళి అర్పించడం సముచితంగా ఉంటే బాగుండు అనిపిస్తుంది… ఓ’కాన్నెల్ ప్రసంగాలు ఎప్పటిలాగే ఉన్నాయి: అసహనంతో, గొప్పలు చెప్పుకుంటూ, అర్థరహితమైన ఆవేశంతో, జనసమూహంలోని విమర్శకులపై కోపంతో నిండి ఉంటాయి—వీటిలో ఏమాత్రం నిజమైన గొప్పతనం లేదు… కార్లైల్ (Carlyle) రాసిన ఆ అద్భుతమైన లేఖను చదవడం ఎంత ఉపశమనాన్ని ఇచ్చిందో!” (ఈ లేఖలో కార్లైల్, మాజినీ (Mazzini) యొక్క నిజాయితీని, గౌరవప్రదమైన వ్యక్తిత్వాన్ని సమర్థిస్తూ సాక్ష్యమిచ్చారు). “ఆ లేఖను ఎంత పొగిడినా తక్కువే. ఆయనకు నా ప్రేమను తెలియజేయండి.” ఆయనను సందర్శించిన వారిలో మిస్టర్ టాగార్ట్ (Mr. Tagart) కుటుంబం కూడా ఉంది; వారు మిలాన్‌లో జరిగిన ఒక శాస్త్రీయ సదస్సు నుండి తిరిగి వస్తూ ఆయనను కలిశారు. మరియు రోమ్ నుండి వచ్చిన పీటర్ రాబర్ట్‌సన్ (అప్పటికి ఆయన ‘లార్డ్’ హోదా పొందారు) గురించి ఆయన ఎంతో ఆసక్తికరంగా రాశారు. వేసవి కాలంలో ఎడిన్‌బర్గ్‌లో ‘బర్న్స్ ఫెస్టివల్’ (Burns Festival) పేరుతో బర్న్స్ కుమారులకు ఒక కార్యక్రమం నిర్వహించారు. అక్కడ హాజరైన జెరోల్డ్ ద్వారా నేను ఆయనకు ఆ కార్యక్రమం గురించి అంత సానుకూలమైన అభిప్రాయాన్ని తెలియజేయలేదు; ఇప్పుడు రాబర్ట్‌సన్ కూడా అదే విషయాన్ని ధృవీకరించారు. విల్సన్ చేసిన ప్రసంగం గురించి, అలాగే ఇతర విషయాల గురించి రాబర్ట్‌సన్ రాసిన లేఖల్లో చాలా భయంకరమైన (లేదా విస్మయపరిచే) వివరాలు ఉన్నాయి.

తన విచిత్ర స్వభావం గల స్నేహితుడు చేజార్చుకున్న ఒక అవకాశం గురించి అతను విచారించాడు, దాని గురించి అతను ఇటలీ నుండి బయలుదేరే ముందు నాకు వివరించాడు. నేను నిన్న రాత్రి, ఇక్కడి నుండి ఆరు మైళ్ళ దూరంలో, సముద్రం ఒడ్డున ఉన్న డోరియా వారి ఒక పాత భవనాన్ని చూశాను.

అతను ఆ అసహ్యకరమైన బాగ్నెరెల్లో విల్లాను తీసుకోవాలని పట్టుబట్టినప్పుడు, డె లా రూ మన కోసం ఆ భవనాన్ని తీసుకోమని ఫ్లెచర్‌ను ఒత్తిడి చేశాడు;

ఆ విల్లాను జెనోవా వాళ్ళు, నేను చెల్లించిన దానిలో నాలుగో వంతుకే, ఎప్పుడో అద్దెకు తీసుకున్నారు. అతను ఒప్పందం చేసుకోవడానికి ముందు వాళ్ళు అతనికి ఈ విషయం పదే పదే చెప్పారు.

ఇది ఇటలీలోని అత్యంత విచిత్రమైన పాత భవనాలలో ఒకటి.

దాని చుట్టూ కొన్ని మైళ్ళ విస్తీర్ణంలో పెద్ద పెద్ద చెట్లతో కూడిన అందమైన అడవులు ఉన్నాయి (ఇక్కడ ఇది చాలా అరుదు):

మరియు దాని డాబాపై ఒక ఎత్తైన గోపురం ఉంది, అది పూర్వం

కుటుంబానికి వ్యతిరేకంగా నేరం చేసినవారికి జైలుగా మరియు సముద్రపు దొంగల నుండి రక్షణగా ఉండేది.

ప్రస్తుత డోరియా దానిని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా సంవత్సరానికి 40 ఇంగ్లీష్ పౌండ్లకు అద్దెకు ఇచ్చారు.

మరియు దాని ఆవరణ నిర్వహణకు పెద్దగా ఖర్చు ఉండదు;

డోరియా దానిని గర్వంగా నిర్వహిస్తారు,

అతను ఆ అద్దె వచ్చినప్పుడు, దానిని పైకప్పు మరియు కిటికీల మరమ్మతులకు ఖర్చు చేస్తారు.

అది ఒక అద్భుతమైన ఇల్లు; అత్యంత వివరించలేని చిత్రాలతో మరియు అత్యంత నమ్మశక్యంకాని ఫర్నిచర్‌తో నిండి ఉంది: అందులోని ప్రతి గది కాటర్‌మోల్ చిత్రాలలోని అత్యంత విచిత్రమైన మరియు ఊహాత్మకమైన దానిలా ఉంది; మరియు ఎన్ని గదులు ఉన్నాయో చెప్పడానికి నేను భయపడుతున్నాను.” జూన్ 2, 1845.

[79] “ఈ రోజు వరకు మాకు లండన్ ఆకాశం ఉంది,” అని అతను జూలై 20న రాశాడు, “మీకు నచ్చినట్లుగా బూడిద రంగులో మరియు మేఘావృతమై ఉంది: కానీ సాయంత్రాల విషయంలో నేను చాలా నిరాశ చెందాను, అవి చాలా సాధారణంగా ఉన్నాయి; ఎందుకంటే సంధ్యా సమయం లేదు, మరియు నక్షత్రాలు ఇక్కడ ఇతర చోట్ల కంటే ఎక్కువ కాంతిని ఇస్తాయనేది శుద్ధ అబద్ధం.”

అయితే, 1844 వేసవికాలం అసాధారణంగా తుఫానులతో కూడిన మరియు తడి కాలంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది.

వారు ఇటలీకి వచ్చినప్పటి నుండి కేవలం నాలుగు రోజులు మాత్రమే నిజంగా నిర్మలంగా ఉన్నాయని అతను అక్టోబర్ 21న నాకు రాశాడు.

[80] “ఆ విషయంలో నా విశ్వాసం నిశ్చయంగా కదిలిపోయింది, అందుకే నేను మిమ్మల్ని అడగాలనుకుంటున్నాను

మీరు ఎప్పుడైనా సిమండ్ యొక్క ‘టూర్ ఇన్ ఇటలీ’ చదివారా అని. అది చాలా

ఆకర్షణీయమైన పుస్తకం, మరియు దాని అద్భుతమైన వివేకానికి, మరియు

సాంప్రదాయ అబద్ధాలకు లొంగిపోకూడదనే దాని దృఢ నిశ్చయానికి అది విశేషంగా చెప్పుకోదగినది.” తర్వాతి లేఖలో అతను ఇలా అంటాడు: “సిమండ్ పుస్తకం తప్ప మరే పుస్తకం కూడా సహజంగా మరియు సత్యంగా లేదు, అది దాని ధైర్యంతో, మరియు ఒక వ్యక్తి ఇతరుల కపట అభిప్రాయాలను దయనీయంగా మరియు బానిసలా అనుసరించకుండా

తనకంటూ సొంత అభిప్రాయాలను ఏర్పరచుకోవడానికి వీలు కల్పించే ఆ అరుదైన మరియు ప్రశంసనీయమైన గుణాన్ని నిష్కపటంగా ప్రదర్శించడంతో నన్ను మరింతగా ఆకర్షిస్తుంది. ప్రముఖ చిత్రాలపై అతని సమీక్షలు నన్ను మంత్రముగ్ధుడిని చేస్తాయి. అవి చాలా ఖచ్చితంగా న్యాయబద్ధంగా, విశ్వసనీయంగా, మరియు చాలా చమత్కారంగా తెలివిగా ఉంటాయి.”

రోమ్, మార్చి 9, 1845.

[81] నా హృదయాన్ని నీ వద్దకు పంపుతున్నాను, నా హృదయపూర్వకంగా

ఈ నా గానంలో!

ఎందుకంటే నక్షత్రాలు నాకు సహాయం చేస్తాయి, మరియు సముద్రం నాకు తోడుగా ఉంటుంది;

రాత్రి దట్టంగా అతుక్కుని ఉంది

వెనిస్ వీధులకు మరింత దగ్గరగా వచ్చి నా పైన ఒక ఖాళీని వదిలింది, అక్కడి నుండి నీ ముఖం

నా ఆనందభరిత హృదయానికి నీవే నివాస స్థానమనే వెలుగును ప్రసరింపజేయగలదు.

అకాడమీ కేటలాగ్‌లో మాక్లీస్ యొక్క విషయాన్ని వ్యక్తీకరించడానికి వ్రాయబడింది.

[82] “వారి ఇల్లు మా ఇంటి పక్కనే కుడివైపున ఉంది, మధ్యలో ద్రాక్షతోట ఉంది;

కానీ ఆ ప్రదేశం ఎంత విచిత్రంగా నిర్మించబడిందంటే, వారి ఇంటి గుమ్మం వరకు వెళ్లాలంటే

ఒక మైలు మొత్తం చుట్టూ తిరిగి వెళ్ళాలి.”

[83] అయితే, అదృష్టవశాత్తూ, మరో ముఖ్యమైన విషయంలో అలా కాదు, ఎందుకంటే

వారు ఇంగ్లాండ్‌కు తిరిగి వెళ్ళే ముందు రోజు రాత్రి ఆమె అక్కడే ఉండి ఒక ఇటాలియన్‌ను పెళ్లి చేసుకోవాలనే తన ఉద్దేశాన్ని ప్రకటించింది. “ఆమె ఫ్లోరెన్స్‌కు వెళ్లాల్సి ఉంటుంది” (1845 మే 12), “అక్కడ లార్డ్ హాలండ్ ఇంట్లో వివాహం జరగాలి. అయితే, ఆ వివాహం కేవలం ఇంగ్లీష్ చట్టం ప్రకారం మాత్రమే చెల్లుబాటు అవుతుంది; ఫ్రాన్స్‌లో గానీ, ఇటలీలో గానీ దీనివల్ల ఆమెకు ఎటువంటి చట్టపరమైన హక్కులు లభించవు. ఆ వ్యక్తి దగ్గర చిల్లిగవ్వ కూడా లేదు. ఒకవేళ జెనోవాలో ఏదైనా మంచి, పరిశుభ్రమైన రెస్టారెంట్ పెట్టే అవకాశం ఉన్నా—అలాంటి అవకాశం ఉంటుందని నేను అనుకోను, ఎందుకంటే జెనోవా ప్రజలకు మురికి, వెల్లుల్లి, నూనె అంటేనే అమితమైన ఇష్టం—అయినా సరే, అది చాలా ప్రమాదకరమైన ప్రయత్నం అవుతుంది. ఎందుకంటే, ఒక ప్రొటెస్టంట్ మహిళను వివాహం చేసుకున్నందుకు, వీలు దొరికితే మతగురువులు ఖచ్చితంగా ఆ వ్యక్తికి హాని తలపెడతారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఒకవేళ అటువంటి క్లిష్ట పరిస్థితి ఎదురైతే, ఆమె తిరిగి ఇంగ్లాండ్‌కు చేరుకోవడానికి అవసరమైన ఆర్థిక సహాయం అందేలా చూడటం మాత్రమే నేను చేయగలను. మా నాన్నగారు చెప్పినట్లుగా, ‘ఏది విత్తితే అదే కోయాలి’ కదా!”

[84] ఇక్కడ ఒక విషయం చెప్పాలి—ఆయన ఇటలీలోని వివిధ ప్రాంతాల్లో ఉన్న వ్యక్తులకు పరిచయ లేఖలను (letters of introduction) తనతో పాటు తీసుకెళ్లారు, కానీ వాటిలో ఒక్కటి కూడా ఆయన ఎవరికీ ఇచ్చినట్లు లేదు. ఆయన ఆ దేశం విడిచిపెట్టడానికి రెండు నెలల ముందు నాకు రాసిన లేఖలో, ఈ విషయాన్ని తలచుకుని ఆయన సంతోషం వ్యక్తం చేశారు: “మేము చాలా ప్రశాంతంగా జీవిస్తున్నాం. స్థానికులతో పరిచయాలు పెంచుకోకుండా, దూరంగా ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నందుకు, అలాగే ఆ పరిచయ లేఖలను ఎవరికీ ఇవ్వనందుకు ఇప్పుడు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఒకవేళ నేను వాటిని ఇచ్చి ఉంటే, ఏమీ చూసేవాడిని కాదు, ఏమీ తెలుసుకునేవాడిని కూడా కాదు. విదేశీయులను వివాహం చేసుకున్న ఇంగ్లీష్ మహిళలు, తమకు లభించిన స్వేచ్ఛను అత్యంత ధైర్యంగా, హద్దులు దాటి ఉపయోగిస్తుంటారని నేను గమనించాను. ఒక ఉదాహరణ చెప్తాను—ఒక మహిళ, రాజసభలోని ఒక అధికారిని (ఇక్కడ కాదు, వేరే చోట) వివాహం చేసుకుంది. ఒకసారి మేము కలిసి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, ఆ మహిళ ఇంటి యజమానితో ఇలా అంది: ‘మీరు ఇచ్చిన *శాటిరిస్ట్* (Satirist) పత్రికను తిరిగి తెచ్చాను, కానీ ఇందులో పాత రోజుల్లో ఉన్నంత ‘సరదా’ (fun) ఏమీ లేదు.’ ఆ తర్వాత నేను ఆ పత్రికను చూశాను; అందులో ఎంత అసహ్యకరమైన, అశ్లీలమైన విషయాలు ఉన్నాయంటే, అవి చదివితే ఒళ్లు గగుర్పొడుస్తుంది!” [85] అతని పాపం ఆ చిన్న కుక్క పడిన బాధలను, యజమాని ఎదుర్కొన్న కష్టాల జాబితా నుండి విస్మరించకూడదు.

సశేషం

మీ -గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -24-10-26-ఉయ్యూరు —