రచన: ఎస్. ఎస్. సూర్యనారాయణ శాస్త్రి-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

(మద్రాసు విశ్వవిద్యాలయంలో తత్వశాస్త్ర రీడర్)

ప్రయోజనం అనే భావన మనలో ఎంతగా పాతుకుపోయిందంటే, మనం దాదాపు ప్రతీదాన్నీ దానితోనే పరీక్షిస్తాము. మనం దానిని విలువతో సమానం చేయడమే కాకుండా, విలువకు కూడా దానిని అన్వయించే ధోరణిని కలిగి ఉంటాము. అందువల్ల, విలువగా చెప్పబడిన దానిని గురించి కూడా మనం కొన్నిసార్లు, “దీని వలన ప్రయోజనం ఏమిటి?” అని అడుగుతాము. ఈ విధంగా ఆ భావనకు ఆశించే సార్వత్రికత, దానిని సమర్థించేవారి స్థిరత్వానికి కీర్తిని తీసుకురావచ్చు కానీ, వారి స్పష్టమైన ఆలోచనా విధానానికి కాదు. ఏ భావనకైనా, ప్రయోజన భావనకు కూడా, స్పష్టమైన పరిమితులు ఉంటాయి. ఒకవేళ మనం తిరిగి, “ప్రయోజనం వలన ప్రయోజనం ఏమిటి?” అని అడిగితే, మనం అనంతమైన ప్రయోజనాల పరంపరలోకి నెట్టబడతాము, లేదా సార్వత్రిక ప్రయోజనం నుండి ప్రత్యేక ప్రయోజనాలు (బహువచనంలో) ఉద్భవించే ఒక వలయంలోకి వెళ్తాము, ఇక్కడ ఆ ప్రత్యేక ప్రయోజనానికి సార్వత్రిక ప్రయోజనమే కారణంగా ఉపయోగపడుతుంది; అయితే, దీనితో మనకు ఆ ప్రత్యేక ప్రయోజనాలతో గానీ, ఆ సార్వత్రిక ప్రయోజనాలతో గానీ అంతిమ సంతృప్తి లభించదు. నిజం ఏమిటంటే, మన పరిమిత భావనలు తమకంటే ఉన్నతమైన సత్యాన్ని కలిగి ఉన్నంత వరకు మాత్రమే విలువైనవి. వివిధ రకాల వస్తువులు ఉపయోగకరంగా ఉంటాయి, కానీ ఉపయోగం అనేది ఉపయోగం కంటే ఉన్నతమైనది; విలువలో పాలుపంచుకునేది ఏదైనా విలువైనదే, కానీ విలువ గురించి అదే విషయాన్ని అర్థవంతంగా చెప్పలేము; గ్రహింపులు మరియు ప్రతిపాదనలు సత్యమైనవి, కానీ సత్యం సత్యమని చెప్పడం అర్థరహితం; చర్యలు, ఉద్దేశాలు, సంకల్పాలు మంచివి కావచ్చు లేదా కాకపోవచ్చు, కానీ మంచితనం అనేది కేవలం ఉంటుంది. మరియు ఈ రంగాలలో ప్రతిదానిలో, మనం ఎంత పైకి వెళ్తే, లక్ష్యం మరియు సాధనం అనే వర్గానికి అంత తక్కువ వర్తింపు ఉంటుందని మనం కనుగొంటాము. మనం ప్రపంచాన్ని దాని వైవిధ్యంలో అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, మనం గమనించే వాటిలో సంబంధాలను ఏర్పరుచుకుంటాము; ఇవి ప్రధానంగా యాంత్రిక కారణత్వ స్వభావానికి చెందినవి. “ఇది ఎలా జరిగింది?” అని మనం అడుగుతాము, మరియు A వల్ల B జరిగిందని, లేదా C వల్ల D జరిగిందని చెప్పినప్పుడు సంతృప్తి చెందుతాము. కానీ మనం త్వరలోనే ఈ దశను దాటి, “A వల్ల B ఎందుకు జరిగింది?” అని అడుగుతాము. కారణత్వాన్ని ఒక ప్రేరణగా తీసుకున్నప్పుడు మనం సంతృప్తి చెందడం మానేస్తాము; మనం నెరవేర్చబడిన లక్ష్యాన్ని, సాధించిన ఉద్దేశ్యాన్ని, ఒక ప్రక్రియ లేదా చర్య యొక్క ప్రయోజనాన్ని తెలుసుకోవాలనుకుంటాము. ఈ పురోగతి (కొంతమంది దీనిని ఆదిమ మానవరూపకల్పన వైపు తిరోగమనంగా కూడా భావించవచ్చు) ఎంత స్పష్టమైనదంటే, ప్రయోజనం లేని ఒక ఉద్దేశ్యం వైపు, స్వయం అంతిమ లక్ష్యమైన ఒక గమ్యం వైపు మరింత పురోగమించే అవకాశాన్ని మనం సాధారణంగా మరచిపోతాము. మాయాజాలం నుండి, యాంత్రిక శాస్త్రం నుండి హేతువుకు లభించిన ఈ ద్వంద్వ విముక్తి, తన శక్తి మరియు విజయాల గురించిన భావనతో దానిని ఎంతగా మైమరపింపజేస్తుందంటే, మరింత పురోగమించే అవకాశాలను అది చూడలేకపోతుంది.

ఇటువంటి ఆత్మసంతృప్తి భారతదేశంలో ప్రాచీన కాలంలో కూడా వ్యక్తమయ్యేది. శాస్త్ర ప్రావీణ్యత ఉందని చెప్పబడినప్పటికీ, భారతీయ తత్వవేత్త తన వ్యవస్థను కేవలం పొందిక ప్రమాణాలతోనే కాకుండా, ప్రయోజన ప్రమాణాలతో కూడా సమర్థించుకోవడానికి అతిగా ఆత్రుతపడ్డాడు. వాచస్పతి యొక్క ఒక ప్రసిద్ధ సూక్తి ఈ విషయాన్ని స్పష్టం చేస్తుంది: స్పష్టంగా ఉన్నదాన్ని గానీ, నిరుపయోగమైనదాన్ని గానీ తెలుసుకోవడానికి ఎవరూ ప్రయత్నించరు. దోషరహితమైన కంటికి, ఏకాగ్రతతో కూడిన మనస్సుకు పూర్తి వెలుగులో చూపబడిన కుండ గురించి మరింత తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఉండదు; అలాగే, కాకి పళ్ళను లెక్కించడానికి కూడా ఎవరూ శ్రమపడరు. భారతీయ తత్వశాస్త్రం యొక్క అత్యంత ఆచరణాత్మక స్వభావాన్ని తెలియజేయడానికి ఈ ప్రసిద్ధ సూక్తిని నేటికీ తరచుగా ఉటంకిస్తారు. అయితే, ఈ సూక్తిని సవాలు చేయకుండా వదిలివేయలేము. కనీసం రెండు కారణాల వల్ల ఇది పరిశీలనకు అర్హమైనది. భారతీయ తత్వశాస్త్రం యొక్క ఆదర్శం, సాధారణంగా భారతీయ సంస్కృతి యొక్క ఆదర్శంగా పరిగణించబడవచ్చు; మరియు ఆచరణాత్మకత అనే వాదనను అంగీకరించినప్పటికీ, నిస్వార్థ జ్ఞానాన్వేషణకు భారతీయ సంస్కృతి వ్యతిరేకమని ఒప్పుకోవాలి. అయితే, మానవుడు కాకి పళ్ళ పట్ల కూడా ఉదాసీనంగా ఉండటం మానేశాడు. అలాగే, శాస్త్రీయ జ్ఞానం యొక్క పెరుగుదల కేవలం మానవుని ఆచరణాత్మక ఆసక్తుల పరిధి పెరుగుదలతో సమానంగానే సాగిందని కూడా చెప్పలేము. కాకిని మిత్రునిగానో, శత్రువుగానో చూడటం వల్ల దాని గురించిన జ్ఞానం పెద్దగా ప్రభావితం కాదు; దోమ గురించిన జ్ఞానం కూడా మలేరియా వ్యాధి సంక్రమణపై జరిగిన పరిశోధన తర్వాత కాకుండా, దానికి ముందే వచ్చింది. శాస్త్రీయ జ్ఞానం యొక్క పర్యవసానంగా ప్రయోజనం ఉంటుంది, దాని కారణంగా కాదు. దానికి కారణం, జ్ఞానం యొక్క ఆకర్షణీయతే.

పరిశీలన మరియు ప్రయోగం అనేవి జ్ఞానాన్ని ఒక అంతిమ లక్ష్యంగా భావించి ప్రారంభమవుతాయి; యాదృచ్ఛికంగా అవి ఇతర లక్ష్యాలకు కూడా దారితీస్తాయి. లఘు తరంగాలపై పరిశోధన మరియు లఘు తరంగ వైర్‌లెస్ ప్రసారం యొక్క విజయం మరచిపోలేనంత ఇటీవలివి. ఆచరణాత్మకంగా పనికిరానిదిగా, అందువల్ల ఔత్సాహికులు నిస్వార్థంగా ప్రయోగాలు చేయడానికి అనువైన క్రీడాస్థలంగా కొట్టిపారేసినది, (అక్షరాలా) సుదూర ఆచరణాత్మక పరిణామాలతో ఒక కొత్త అద్భుతంగా మారింది. శాస్త్రీయ జ్ఞాన పురోగతిని గౌరవించే మనలో కొందరు, ఒక ఆచరణాత్మక ఆదర్శాన్ని మన సంస్కృతి లక్షణంగా నిలబెట్టడాన్ని సమచిత్తంగా అంగీకరించలేము.

ఆ ఆదర్శాన్ని సవాలు చేయడానికి మరో కారణం ఏమిటంటే, భారతీయ తత్వశాస్త్రంలోని కొన్ని వ్యవస్థలు దాని పట్ల కేవలం పైపై సానుభూతిని మాత్రమే చూపించాయి. వాచస్పతి యొక్క పైన ఉదహరించిన వాక్యం రెండు గ్రంథాలలో కనిపిస్తుంది, ఒకటి సాంఖ్య తత్వంపై రాసిన గ్రంథం కాగా, మరొకటి అద్వైత వేదాంతంపై రాసిన గ్రంథం. ఈ రెండు వ్యవస్థల లక్ష్యం జ్ఞానమే; మొదటి దానిలో అది పదార్థం నుండి వేరుగా ఉన్న ఆత్మకు సంబంధించిన విచక్షణాపరమైన జ్ఞానం; రెండవ దానిలో ఆత్మే సర్వస్వం అని, పదార్థం అనేది ఆత్మపై అజ్ఞానం యొక్క ఆరోపణ మాత్రమేనని గ్రహించడం. ఏ సందర్భంలోనైనా ఈ గ్రహింపు ఆత్మ కోసమే. ఆచరణాత్మక ప్రారంభ బిందువుకు అనుగుణంగా, ఈ గ్రహింపుకు బహుశా ఒక ఆచరణాత్మక ఉపయోగం ఉండాలి. కానీ విచిత్రంగా, అటువంటి ప్రయోజనం ఏదీ లేదు. గమ్యానికి, సాధనానికి మధ్య భేదం, సాధనాన్ని సాధనంగా ఉపయోగించి గమ్యాన్ని సాధించడానికి చేసే ప్రయత్నం, ఇవన్నీ పదార్థానికి సంబంధించిన లక్షణాలు; ఆత్మకు ప్రయోజనం గానీ, కార్యాచరణ గానీ లేదు; అందువల్ల, ఆ సాక్షాత్కారం బహుశా భౌతిక విషయాలకు తప్ప మరే ప్రయోజనానికీ ఉపయోగపడదు, మరియు ఆత్మలమైన మనకు దానితో సంబంధం లేదు. “నిజానికి, నేను బంధించబడలేదు, విడుదల పొందనూ లేను; బంధించబడి, విడుదల పొందింది భౌతిక పదార్థమే” – ఇది విచక్షణ జ్ఞానం యొక్క స్వభావం. ఇది మొదటి చూపులో కేవలం ఉపయోగకరంగానే కాకుండా, అత్యంత ఉపయోగకరంగా కూడా కనిపించవచ్చు. అయితే, ఇది విశ్లేషణకు నిలబడదు, ఎందుకంటే ఉపయోగం అనేది కార్యాచరణ మరియు ప్రయోజనంతో ముడిపడి ఉంటుంది, అయితే ఆత్మ పనిచేయదు మరియు దానికి సాధించవలసిన ప్రయోజనం ఏదీ లేదు, తన విడుదలను కూడా కాదు, ఎందుకంటే అది వాస్తవానికి ఎన్నడూ బంధించబడదు. ప్రయోజనాన్ని అవాస్తవికమైన దాని పరిధిలోకి నెట్టివేయడం ఇదే విధంగా అద్వైతంలో కూడా కనిపిస్తుంది. భ్రాంతికరమైనది ఆచరణాత్మకంగా ఎలా సమర్థవంతంగా ఉంటుందని (వాస్తవ ప్రపంచం నిస్సందేహంగా సమర్థవంతంగా ఉంటుంది) తరచుగా ఒత్తిడి చేసినప్పుడు, అద్వైతి అటువంటి సమర్థత భ్రాంతికరమైన లేదా అనిర్ధారితమైన వాటికి మాత్రమే చెందుతుందని బదులిస్తాడు. పూర్తిగా అవాస్తవమైనది గొడ్రాలి కొడుకు కంటే ఎక్కువ ఉపయోగకరంగా ఉండదు; అలాగే పూర్తిగా వాస్తవమైనది సమర్థవంతంగా ఉండదు, ఎందుకంటే అది ఇప్పటికే పరిపూర్ణమైనది; అది ఏదీగా మారలేదు లేదా దేనికీ సేవ చేయలేదు; మార్పు, ప్రయోజనం, ప్రయోజనం – ఇవి తప్పనిసరిగా వాస్తవం కాని, అవాస్తవం కాని ఒక మధ్యస్థ స్థితికి చెందినవిగా ఉండాలి. అందువల్ల, వాచస్పతి యొక్క ప్రబోధాత్మక ప్రకటన ఉన్నప్పటికీ, వివరించబడిన రెండు వ్యవస్థలలో దేనిలోనూ అంతిమ లేదా సంపూర్ణ ప్రయోజనం సాధించడం జరగదని మనం గమనిస్తాము. దానికి బదులుగా, ప్రయోజనకర పరిధి నుండి పలాయనం, మరియు ఏకాంతంగా ఉండటానికి లేదా తన స్వభావంలోనే నిలిచిపోవడానికి చేసే ప్రయత్నం మాత్రమే ఉంది. ఫలితానికి మరియు ప్రారంభంలో ఊహించిన దానికి మధ్య ఉన్న ఈ వైరుధ్యం, ప్రయోజనవాద ప్రకటనలను యథాతథంగా అంగీకరించే ముందు ఒకరిని ఆలోచింపజేయడానికి సరిపోతుంది.

ఒక ప్రయోజనం ఆశించకుండా అత్యంత మందబుద్ధి గలవాడు కూడా శ్రమించడు అనేది ఒక పరిమిత అర్థంలో నిజమే; కానీ దీనికి వ్యతిరేకమైనది కూడా అంతే స్పష్టంగా ఉండాలి: ఒక తల్లి తన బిడ్డ కోసం తనను తాను నిస్వార్థంగా అర్పించుకోవడం, ఒక దేశభక్తుడు తన దేశం కోసం తన జీవితాన్ని, స్వేచ్ఛను త్యాగం చేయడం, ఒక ఆదర్శవాది తన సర్వస్వాన్ని దేశానికి అంకితం చేయడం.

ఉపనిషత్తుల జ్ఞానాన్ని అక్కడక్కడా ఒక పరమ గమ్యాన్ని సాధించే సాధనంగా ప్రదర్శించారన్నది నిజమే; ఆత్మజ్ఞాని సమస్త దుఃఖాలకు అతీతుడవుతాడని చెప్పబడింది. అయితే, అటువంటి ప్రకటనలు, ప్రతిఫలాలను ఆశించనంత పరిణతి చెందిన, కానీ ఆత్మజ్ఞానమే పరమ ప్రతిఫలం అని గ్రహించలేనంత వివేకం లేని నవదీక్షకుడి ఆసక్తిని రేకెత్తించడానికి మాత్రమే ఉద్దేశించినవి. బ్రహ్మజ్ఞానం ఒక సాధనంగా దేనికీ దోహదపడదని అద్వైతులు ఎత్తిచూపుతూనే ఉంటారు; దుఃఖం మరియు సంసారం యొక్క నాశనం ఈ జ్ఞానంలో ఒక భాగం మాత్రమే గానీ, దాని ఫలితం కాదు. బ్రహ్మజ్ఞానం ఒక అంతిమ లక్ష్యం, అది ఒక సాధన ప్రయోజనం కాదు. జ్ఞానమే స్వభావంగా గల ఆత్మ, మరేదానికీ అధీనంలో ఉండదు; ఎందుకంటే ఆత్మ తప్ప మరేదీ లేదు. దానిలో అంతిమ లక్ష్యం మరియు సాధనం అనే భావనలు అంతిమంగా అధిగమించబడతాయి.

ప్రపంచ సృష్టిలో బ్రహ్మం యొక్క ఆరోపిత కార్యం, మన కార్యకలాపాలన్నీ ఏ నమూనా ఆధారంగా రూపొందించబడాలో దానికి సరైన నమూనాని అందిస్తుంది. వేదాంతంలోని అన్ని శాఖల ప్రకారం, సృష్టి అనేది కేవలం ఒక క్రీడ; అది ఒక సహజమైన, ప్రేరణ లేని చర్య. మన చర్యలు కూడా అదే విధంగా సహజంగా, స్వేచ్ఛగా ఉండాలి. ఆ పదానికి ఉన్న ఏకైక సరైన అర్థంలో, అవి ‘సృజనాత్మకంగా’ ఉండాలి. సృజనాత్మకత కేవలం ఉత్పత్తి లేదా పునరుత్పత్తిలో ఉండదు; దాని సారం సహజత్వం మరియు స్వేచ్ఛ, ఉద్దేశపూర్వకమైన గణన నుండి, అలాగే యాంత్రిక ప్రేరణ నుండి కూడా స్వేచ్ఛ; ఎందుకంటే, బెర్గ్సన్ చెప్పినట్లుగా, ప్రయోజనవాదం అనేది కేవలం యాంత్రికత వెనక్కి పనిచేయడమే.

అలాంటి దృక్పథంలో, అత్యున్నత జీవితం ప్రయోజనవాదంగా గానీ, సన్యాసిగా గానీ ఉండదు, కానీ ఒక సాధారణమైన లేదా ఇతర చేతివృత్తి నిపుణుడి సృజనాత్మకతతో కాకుండా, దైవిక సృజనాత్మకతతో కూడినదిగా ఉంటుంది. మన వారసత్వం గురించి మనకు తెలియకపోయినా, మనమందరం దేవుని కుమారులమే. మన అంతరంగ స్వభావాన్ని వెలికితీసే నిజమైన విద్య, మనల్ని చీమలలా కాకుండా, దైవికంగా ఉండటానికి బోధించాలి. విద్యావేత్త లక్ష్యం జీవనోపాధికి తగినట్లుగా ఉండటం కాదు, జీవితం పట్ల విశ్వసనీయత అయి ఉండాలి. తనలో గానీ, తన శిష్యునిలో గానీ సంపాదించే సామర్థ్యం అనేది విద్యలో ఒక భాగం మాత్రమే; ఆదర్శాన్ని ఎన్నడూ విస్మరించకపోతే, అది దానంతట అదే సమకూరిపోయే అంశం. చదువుకున్న నిరుద్యోగుల భారీ సంఖ్యను చూపించడం సరైన సమాధానం కాదు. వీరు తమను తాము కనుగొనలేకపోయారు, ఎందుకంటే చాలా సందర్భాలలో ఆత్మశోధన కోసం వీరికి శిక్షణ ఇవ్వబడలేదు. గతంలో (యాదృచ్ఛికంగా, కొన్ని సందర్భాలు మినహా) చేతివృత్తులే ఆదర్శంగా ఉండేవి. శిక్షణ పొందిన కొన్ని చేతివృత్తులు, జరగాల్సిన విధంగానే, కిక్కిరిసిపోయి విలువ లేకుండా పోయాయి. నేటి ప్రయత్నం ఒక కొత్త లేదా విస్తృతమైన ఆదర్శాన్ని ఊహించడం కాదు, కేవలం బోధన లేదా వ్యాపారం కంటే నేతపని లేదా వడ్రంగి పని ఎక్కువ పవిత్రమైనదని, స్ఫూర్తిదాయకమైనదని లేదా లాభదాయకమైనదని నిరాధారమైన ఊహతో, మరింత ప్రాథమికమైనవిగా చెప్పబడే ఇతర చేతివృత్తుల వైపు మళ్లడమే. తిరువళ్లువార్ ఒక నేతపనివాడు, ఏసు ఒక వడ్రంగి కొడుకు అన్నంత మాత్రాన ఈ వృత్తులకు ఒక దివ్య తేజస్సును ఆపాదించలేరు

విద్యా వ్యవస్థలో మార్పులు చేయడం చాలా చెడ్డ విషయం; కానీ ఆ మార్పులను దృక్పథంలో సమూలమైన మార్పుగా ప్రదర్శించినప్పుడు ఆ చెడు మరింత పెద్దది. మన ఉద్యోగాలలో అసలు సమస్య ఏమిటంటే, ఇకపై వృత్తి పట్ల ఒక భావన, ఒక పిలుపుకు స్పందన లేకపోవడం. ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒకటి కావాలని ప్రయత్నిస్తారు, అది అంతర్గత ప్రేరణ వల్ల కాదు, కేవలం ఎంతో కొంత స్థాయిలో ఏదైనా సంపాదించాలనే కోరికతోనే; మరియు విద్యను ఒకే మూసలో పెట్టేయడం వల్ల ఏ పిలుపుకూ వినిపించే అవకాశం లేకుండా పోతుంది, ఇది ఏమాత్రం పరిష్కారం కాదు. ప్రయోజనకరత్వాన్ని పక్కన పెడితే, అటువంటి పద్ధతి యొక్క అతిపెద్ద పాపం, అది యువతలోని సహజత్వాన్ని హరించి, వారి దైవిక వారసత్వాన్ని దోచుకోవడంలోనే ఉంటుంది. కాలదేవత దీనిని కూడా ఒక అభివృద్ధి దశగా అనివార్యం చేయవచ్చు. అయితే, ఇది కేవలం ఒక దశగా ఉండి, మరీ ఎక్కువ చెడుతో నిండి ఉండకపోతే, కనీసం మన సంస్కృతి ఒక భిన్నమైన ఆదర్శానికి నిలుస్తుందని గుర్తుంచుకోవడం మంచిది. ఈ విషయాన్ని ఎంత నొక్కి చెప్పినా తక్కువే, ఎందుకంటే పాశ్చాత్య దేశాలతో మన సంబంధం ఒకటి కంటే ఎక్కువ ఊహించని మరియు అవాంఛనీయ ఫలితాలను ఇచ్చింది. మనం ఇంకా బ్రిటిష్ పార్లమెంటరీ ప్రభుత్వాన్ని అలవరచుకోలేదు, బహుశా ఎప్పటికీ అలవరచుకోలేము; కానీ మన రాజకీయ చైతన్యం మేల్కొనడం ప్రారంభమైనప్పుడు బ్రిటన్‌లో ఆధిపత్యం వహించిన ప్రయోజనవాదం మన మనస్సులను ఆక్రమించింది, మరియు ఆ భావజాలం మనపై బహిరంగంగానూ, రహస్యంగానూ తన ప్రభావాన్ని చూపుతోంది. పాశ్చాత్య విద్యా విధానంలో భాగంగా, మనం పాశ్చాత్య క్రీడలను ఎంత ఉత్సాహంతో స్వీకరించామంటే, ఈనాడు తిండి లేని కూలీ కూడా బ్రాడ్‌మన్ స్కోరుపై ఆసక్తి చూపుతున్నాడు; కానీ దురదృష్టవశాత్తు, క్రీడ యొక్క సారం క్రీడాస్ఫూర్తి అని, ఫలితాల పట్ల సంపూర్ణ ఉదాసీనతతో ఆట ఆడే స్ఫూర్తి అని మనం నేర్చుకోలేదు. ఏదైనా ప్రభుత్వ వ్యవస్థ ఉద్దేశపూర్వకంగా ఇటువంటి ఫలితాన్ని సృష్టించి ఉంటే, అది నిజంగా ‘సైతాను’ అనే బిరుదుకు అర్హమైనది. అయితే, ఈ ఘనత లేదా అపకీర్తిలో అధిక భాగం మనకే చెందాలి. శైవ సిద్ధాంతి భావించిన ఆత్మ వలె, మనం కూడా మన తక్షణ పరిసరాల రంగును పులుముకునే ధోరణిని కలిగి ఉన్నాము. మరియు రంగు బాహ్య స్వరూపానికి సంబంధించినది కాబట్టి, మనం దాని స్ఫూర్తిని గ్రహించకుండా కేవలం రూపాలను అనుకరించడంలోనే చాలా వరకు విజయం సాధించాము. దాని పట్ల మన ప్రతిచర్య ఫలితంగా పర్యావరణం దిగజారుతుంది; అది మళ్ళీ మనపై పరిణామాలను కలుగజేస్తుంది; అలా కొనసాగుతుంది. ఈ చిత్తడిలో కూరుకుపోకుండా మనం ఎప్పుడైనా పైకి లేవాలంటే, మనం ముందుగా…

ఏదేమైనా, ఈ ఘనతలో లేదా అపఖ్యాతిలో అధిక భాగం మనకే చెందాలి. శైవ సిద్ధాంతం ప్రకారం ఆత్మ వలె, మనం కూడా మన తక్షణ పరిసరాల రంగును సంతరించుకోవడానికి మొగ్గుచూపాము. మరియు రంగు బాహ్య స్వరూపానికి సంబంధించినది కాబట్టి, మనం దాని స్ఫూర్తిని గ్రహించకుండా కేవలం రూపాలను అనుకరించడంలోనే చాలా వరకు విజయం సాధించాము. దాని పట్ల మన ప్రతిచర్య ఫలితంగా పర్యావరణం క్షీణిస్తుంది; దాని పర్యవసానాలు మళ్ళీ మనపైనే పడతాయి; ఇలాగే ఈ పరంపర కొనసాగుతుంది. ఈ ఊబిలో కూరుకుపోకుండా మనం పైకి లేవాలంటే, కేవలం ‘ప్రయోజనం’ లేదా ‘ఉపయోగం’ అనే భావనకు బానిసలుగా మిగిలిపోకుండా, ముందుగా మనం అంతర్ముఖులమై నిజమైన సృష్టికర్తలుగా మారాలి.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -26-9-26-ఉయ్యూరు