మొదటి దూత(త్రివేణి)

శ్రీమతి కె. సావిత్రి-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

మొన్న అద్దం ముందు నిలబడి జుట్టు దువ్వుకుంటుండగా, నా నల్లని, అలల వంటి కేశాల మధ్య ఏదో తెల్లగా మెరిసినట్లు అనిపించింది. అది మేఘాల మధ్య మెరిసే మెరుపు తీగలా ఒక్క క్షణం మెరిసి, వెంటనే కనుమరుగైపోయింది. అంతకుముందెన్నడూ గమనించని ఆ దృశ్యం నాలో ఏదో తెలియని, అసహ్యకరమైన మార్పు జరిగిందనే అనుమానాన్ని కలిగించింది; నా చేతులు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి. అయితే, “బహుశా నేను పొరబడి ఉంటాను” అని నన్ను నేను ఓదార్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. ఈ విషయంలో నా కంటి చూపు అంత ఖచ్చితమైనదేమీ కాదని కూడా అనుకున్నాను.

“బహుశా ఏదైనా దారం ముక్క జుట్టులో చిక్కుకుని ఉంటుందిలే” అని ఆశాభావంతో అనుకున్నాను. కానీ, నా అంతరాత్మ మాత్రం, “ఇది కేవలం నీ భ్రమ మాత్రమే, నువ్వు ఏదో భ్రమలో బతుకుతున్నావు” అని హెచ్చరిస్తోంది. లేదు, అది పొరపాటు కాదు. అది నిజంగానే అక్కడ ఉంది—నాకు ఇంతటి అశాంతిని కలిగిస్తున్న ఆ తెల్ల వెంట్రుక! దాన్ని తాకినప్పుడు అది చాలా బలంగా, దృఢంగా అనిపించింది; మిగిలిన నల్లని వెంట్రుకలతో సమానంగా, ఎంతో ధీమాగా అక్కడ నిలబడి ఉంది.

“ఒక్క చిన్న తెల్ల వెంట్రుకలో అంత భయపడాల్సిన విషయం ఏముంది?” అని ఎవరైనా అడగవచ్చు. నిజమే, అది ఒక్కటే ఉన్నంత వరకు దానిని సులభంగానే అదుపులో ఉంచవచ్చు. ఎందుకంటే, అక్కడ ఉన్న లెక్కలేనన్ని నల్లని వెంట్రుకలు దానిని కప్పి ఉంచి, ఇతరుల కంట పడకుండా దాచగలవు.

కానీ, ఇది అంత తేలికైన విషయం కాదు. ఆ వెంట్రుకను చూసినప్పుడు, అది కేవలం ఒక వెంట్రుకగా మాత్రమే కాకుండా, అది దేనికి సంకేతమో అన్న కోణంలో ఆలోచిస్తాం. ఇది మనం ఇంతకాలం పూర్తిగా మర్చిపోయిన జీవితంలోని మరో కోణాన్ని గుర్తు చేస్తుంది—చీకటి నుండి భయంకరంగా మన కళ్ల ముందు నిలబడుతుంది. ఇది వృద్ధాప్యం అనే ప్రయాణంలో మనకు ఎదురయ్యే మొదటి దూత; మనం కోరుకున్నా, కోరుకోకపోయినా, మన ప్రయాణంలో మనతో పాటు రావడానికి బలవంతంగా ప్రవేశిస్తుంది. తగిన సమయంలో ప్రత్యక్షమై, ఆ దృశ్యంపైకి గుంపుగా తరలివచ్చే లెక్కలేనన్ని దూతల గురించిన ఒక తీవ్రమైన దర్శనం, మొత్తం వాతావరణాన్ని మార్చేయాలి – అందుకే చిన్న వయసులోనే జుట్టు నెరవడం అంత అశుభ సూచకంగా కనిపిస్తుంది. నిజానికి, నునుపైన అలలపై ఆనందంగా ప్రయాణించే ఏ ఓడ కూడా, క్షితిజంపై కనిపించే ఆ చిన్న చీకటి మచ్చను, వయసుకు చిహ్నమైన ఈ తెల్లని భాగాన్ని మనం చూసేంత ఆందోళనతో గమనించలేదు.

దాని ఉనికి గురించిన స్పృహ మరియు అది సూచించే అర్థం, ఇతరులు దానిని గమనిస్తున్నారన్న జ్ఞానం కన్నా మనసుకు చాలా ఎక్కువ వేదనను కలిగిస్తుంది. మనం అస్సలు ఊహించని సమయంలో, అది ఎల్లప్పుడూ ఒక ఆశ్చర్యంగా, అదీ ఒక బాధాకరమైన ఆశ్చర్యంగా ఎదురవడమే, భవిష్యత్తు మనకు అంత నిరాశాజనకంగా మరియు ఆమోదయోగ్యం కానిదిగా కనిపించడానికి కారణమని నేను భావిస్తున్నాను. అయితే, నేను ఈ మాట అంటున్నప్పుడు, పొద్దున్నే ఇలాంటి ఇబ్బందికరమైన అతిథులు చాలామందిని ఎదుర్కోవలసి వచ్చి, వారిని సంతోషంగా పట్టించుకోకుండా సహించడం తప్ప మరో మార్గం లేని వారి గురించి నేను చెప్పడం లేదు. బహుశా, వీటికి అలవాటుపడిన ఈ వ్యక్తులు, ఆశ్చర్యం నుండి తప్పించుకున్నందుకు నష్టపోవడమే కాక, పోల్చి చూస్తే మెరుగ్గానే ఉన్నారని చెప్పవచ్చు – ఎందుకంటే, మొదట వచ్చిన కొద్దిమంది చొరబాటుదారులు, తాము మొదట్లో చూపినంత ఉత్సాహంతో తమ సంఖ్యను పెంచుకోకపోవడంతో, వారి పరిస్థితి మరింత దయతో కూడుకున్నదిగా ఉంటుంది.

చార్లెస్ లాంబ్ తన ‘ఎస్సేస్ ఆఫ్ ఎలియా’లో, కాలంతో సగం దూరం ప్రయాణించే వారిని తాను ద్వేషిస్తానని చెబుతాడు. అతను ఏమి చెప్పాడో, అతని ఫిర్యాదులోని పూర్తి సారాంశం మనకు తెలుసు. కాలంతో సర్దుకుపోవడానికి బదులుగా, లాంబ్ ఉద్దేశించిన దానికి భిన్నంగా, దానిని పూర్తిగా విస్మరించాలని ఎంచుకునే వ్యక్తులు కొందరు ఉంటారు. వారు చాకచక్యంగా శత్రువు కంట పడకుండా తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు, అరవై ఏళ్ళ వయసులోనూ ఏమాత్రం సంకోచం లేకుండా ముప్పై ఏళ్ళ వారిలా నటించడానికి కుట్ర పన్నుతారు. కానీ, ఒకసారి ఆ ముసలితనం వారిపై పట్టు బిగించి, ఉక్కు బిగింపులో చిక్కుకున్నప్పుడు, ఆ ముసలి చేతిని ఎవరు గమనించకుండా ఉండగలరు? వేగంగా పారిపోతున్న యవ్వనాన్ని వారు నిస్సహాయంగా పట్టుకుని వేలాడే తీరు, కొంత జాలిని కలిగించని దృశ్యం కాదు.

ఈ ‘తప్పనిసరి వినాశకుడి’ నుండి తప్పించుకోవడం అసాధ్యం. మన విజయం శత్రువును జయించడంలో లేదు, ఎందుకంటే అది సాధ్యం కాదు. కానీ, సాధ్యమైనంత ఉత్తమమైన హుందాతో, ఉత్సాహంతో అతని ఆధిపత్యాన్ని అంగీకరించడంలో ఉంది. అతను మన స్ఫూర్తిని క్షీణింపజేయడానికి నిరాకరించడంలోనే మన బలాన్ని మనం కనుగొంటాము.

వృద్ధాప్యంలో అంత వికర్షణీయమైనది ఏముంది, దాని రాకను చూసి ప్రజలు సహజంగానే వెనకడుగు వేస్తారు? అది కూడా జీవిత ప్రయాణంలో ఒక భాగమే. ఉదయపు గులాబీ తాజాదనంతో మొదలై, మధ్యాహ్నపు ప్రచండ కాంతిగా వికసించిన అదే రోజులో, మృదువైన సాయంకాలపు వెలుగు కూడా ఒక భాగమే.

వయస్సుకు దాని ప్రయోజనాలతో పాటు ఆనందాలు కూడా ఉన్నాయి. దాని ఆపదను చూసినప్పుడు జాలి అనే సహజ ప్రవృత్తి మేల్కొనకుండా ఉండదు. లీర్ కేవలం ఒక రాజు, ఒక తండ్రి మాత్రమే కాకుండా, ఎనభై శీతాకాలాల భారాన్ని తన తలపై మోస్తున్న ఒక నిస్సహాయ వృద్ధుడు కూడా కాకపోతే, అతని విషాదం పరాకాష్టకు చేరదు. వృద్ధాప్యం చుట్టూ ఉన్న దయాగుణానికి ఒక ఆకర్షణ, గౌరవం తోడవుతాయి మరియు తరచుగా దానికి మేలు చేస్తాయి. వయసు పెరిగే కొద్దీ మరింత ప్రియమైనవారిగా మారే ఇలాంటి దయగల వృద్ధుల ఆత్మలు లేకుండా ఈ ప్రపంచం ఉండాలని మనం ఎప్పుడైనా కోరుకోగలమా? యవ్వనపు కాంతి మధ్యలో ముడతలు పడిన వృద్ధురాలిగా ఉన్న తన అమ్మమ్మను వదులుకోవడానికి ఇష్టపడతావా అని ఆ చిన్న పిల్లాడిని అడగండి. లేదు, ఆమెను విడిచిపెట్టడానికి అతను అస్సలు ఒప్పుకోడు. ఎందుకంటే, వారిద్దరి మధ్య ఒక పరిపూర్ణమైన సానుభూతి, అవగాహన ఉన్నాయి, మరియు అది అతనికి తెలుసు. ముడతలు, నెరిసిన జుట్టు ఉన్నప్పటికీ, ఆ ప్రియమైన వృద్ధ ముఖాన్ని అతను ప్రేమించడం నేర్చుకున్నాడు. బహుశా ఆమె కూడా సంతోషంగా ఉండి, తన చుట్టూ చిన్నపిల్లలను చేర్చి, బాల్యం మరియు వృద్ధాప్యం యొక్క పరిపూర్ణ చిత్రాన్ని ఆవిష్కరించే ఈ ధన్యమైన స్థితికి దేవుడికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటూ ఉంటుంది – ఈ రెండూ మానవ జీవితపు ఒక సంపూర్ణ చక్రాన్ని సూచిస్తాయి.

రచయిత్రి కె.సావిత్రి అమ్మాళ్ గురించి విశేషాలు

కె. సావిత్రి అమ్మాళ్ (మే 5, 1898 – అక్టోబర్ 16, 1992) ఒక తమిళ రచయిత్రి, అనువాదకురాలు మరియు తొలితరం మహిళా రచయిత్రులలో ఒకరు. ఆమె వారపత్రికలలో సామాన్య పాఠకుల కోసం కథలు రాసేవారు.

జననం, విద్యాభ్యాసం

కె. సావిత్రి అమ్మాళ్, మద్రాసు హైకోర్టులో సుప్రసిద్ధ న్యాయమూర్తిగా పనిచేసిన, ఇండియన్ బ్యాంక్ వ్యవస్థాపకులలో ఒకరైన వి. కృష్ణస్వామి అయ్యర్ కుమార్తె. ఆమె భారత జాతీయ ఉద్యమంలో చురుగ్గా పాల్గొన్నారు; మితవాద నాయకుడైన గోఖలేకు మద్దతుదారుగా ఉండేవారు (ఆమె వైఖరిని విమర్శిస్తూ సి. సుబ్రహ్మణ్య భారతి వ్యాసాలు కూడా రాశారు). కృష్ణస్వామి అయ్యర్ మరియు బాలంబాల్ దంపతులకు ఇద్దరు కుమారులు, నలుగురు కుమార్తెలు ఉండేవారు. వారు: కె. బాలసుబ్రహ్మణ్యన్, కె. చంద్రశేఖరన్, కె. బాలసుందరి అమ్మాళ్, కె. సావిత్రి అమ్మాళ్, కె. సుబ్బులక్ష్మి అమ్మాళ్ మరియు కె. సరస్వతి అమ్మాళ్. వీరిలో కె. చంద్రశేఖరన్ కథా రచయితగా ఉండేవారు; ఆయన తన తండ్రి జీవిత చరిత్రను కూడా రాశారు. సావిత్రి అమ్మాళ్ చెల్లెలు కె. సరస్వతి అమ్మాళ్ కథలు, నవలలు రచించేవారు. కె. సావిత్రి అమ్మాళ్ 1898 మే 5న జన్మించారు. ఆమె మైలాపూరులోని రాణి విజయనగరం పాఠశాలలో ప్రాథమిక విద్యను మాత్రమే అభ్యసించారు; తమిళం, ఆంగ్లం మరియు సంస్కృత భాషలను ఇంట్లోనే నేర్చుకున్నారు.

వ్యక్తిగత జీవితం

1908 జూన్‌లో, పదేళ్ల వయసులో, సావిత్రి అమ్మాళ్‌కు తంజావూరుకు చెందిన శివరామ అయ్యర్ కుమారుడు పట్టాభిరామ అయ్యర్‌తో వివాహం జరిగింది. సావిత్రి అమ్మాళ్ సోదరుడు కె. బాలసుబ్రహ్మణ్యం అయ్యర్ తన భార్యను చిన్న వయసులోనే కోల్పోయారు. సంతానం లేని సావిత్రి అమ్మాళ్, తన భర్తతో కలిసి సోదరుని ఇంట్లోనే ఉంటూ, ఆయన పిల్లలకు సంరక్షకురాలిగా వ్యవహరించారు.

1958లో, సావిత్రి అమ్మాళ్ తన ఆస్తిలో ఎక్కువ భాగాన్ని మైలాపూరులో ‘ఓరియంటల్ స్కూల్’ స్థాపన కోసం విరాళంగా ఇచ్చారు. అలాగే, మైలాపూరులోని ‘విద్యా మందిర్ స్కూల్’ మరియు ‘లేడీ శివస్వామి గర్ల్స్ హైస్కూల్’కు 12 లక్షల రూపాయలను విరాళంగా అందించారు. 1975 నుండి 1986 వరకు ఆమె విద్యా మందిర్ పాఠశాల నిర్వహణ బాధ్యతలను చూసుకున్నారు. 1958 నుండి 1982 వరకు ఆమె లేడీ శివస్వామి గర్ల్స్ స్కూల్ పాలకమండలిలో సభ్యురాలిగా పనిచేశారు.

సాహిత్య జీవితం

కె. సావిత్రి  అమ్మాల్

కె.  సావిత్రి  అమ్మాల్ పదిహేనేళ్ల వయసులో రాయడం ప్రారంభించారు. ఆమె ‘హేమలతై’ అనే పేరుతో ఒక ఆంగ్ల డిటెక్టివ్ నవలను అనువదించి ప్రచురించారు. ఆమె ఎఫ్.డబ్ల్యూ. బెయిన్స్ రచించిన ‘డిజిట్ ఆఫ్ ది మూన్’ను ‘కలై పిరై’ అనే పేరుతో అనువదించారు, దీనికి కి.వా. జగన్నాథన్ ముందుమాట రాశారు. ఆమె 1956లో ‘కల్పకం’ నవలను రాశారు. ఆమె కథలు ‘కల్కి’ మరియు ‘కలైమగళ్’ పత్రికలలో ప్రచురితమయ్యాయి.

కె. సావిత్రి  అమ్మాల్ తన కుటుంబ మిత్రుడు కె. రామ కోటేశ్వరరావు ప్రచురించిన ‘త్రివేణి క్వార్టర్లీ’ అనే ఆంగ్ల పత్రికలో క్రమం తప్పకుండా రాసేవారు. ఆమె రైట్ హానరబుల్ వి.ఎస్. శ్రీనివాస శాస్త్రి రచించిన రామాయణ గ్రంథాల వ్యాఖ్యానాలను అనువదించారు.

రామబత్రనిన్ కోట్టై (చిన్న కథ)

సంగీతం

కె. సావిత్రి అమ్మాల్ శిక్షణ పొందిన సంగీత విద్వాంసురాలు మరియు వీణా వాద్యకారిణి. 1937లో ముత్తుసామి దీక్షితార్ పాటలను పరిచయం చేస్తూ ఆమె రేడియోలో ఉపన్యసించారు.

మరణం

కె. సావిత్రి  అమ్మాళ్ అక్టోబర్ 16, 1992న కన్నుమూశారు.

నవలలు

కండ్రిన్ కురల్

కల్పకం

అనువాదాలు

హేమలతై

కలై పిరై (F.W. బెయిన్స్)

రామాయణంపై వ్యాఖ్యానం (V.S. శ్రీనివాస శాస్త్రి)

వీడుం వెలియుమ్

జనరల్

వంబు పేచు

ఇంగ్లీష్

కల్పకం మరియు ఇతర కథలు

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ -28-10-26-ఉయ్యూరు .