అజ్ఞాత సోదరిత్రివేణి)
రచన: శ్రీమతి పద్మావతి-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం
(బాలకవయిత్రి పద్మావతి, బెర్హంపూర్‌కు చెందిన శ్రీ నాభి రామకృష్ణారావు గారితో వివాహం జరిగిన పది రోజుల తర్వాత, ఏప్రిల్ 1920లో కన్నుమూశారు. ఆమె మరణ దుఃఖంలో, ఆ యువకుడు తన ప్రియమైన వధువు యొక్క నోట్-బుక్‌లను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించి, ఆమె కవితలలో అధిక భాగానికి టైప్‌స్క్రిప్ట్ తయారుచేశారు. శ్రీ హరింద్రనాథ్ చటోపాధ్యాయ గారిచే వాటిని సంకలనం చేయించిన తర్వాత ప్రచురించాలని ప్రతిపాదించబడింది. అయితే, ఈలోగా, శ్రీ రామకృష్ణారావు గారు ఎంతో దయతో వాటిలో కొన్నింటిని తన చిన్ననాటి స్నేహితుడైన సంపాదకుడు త్రివేణి గారికి అందజేశారు. ఏప్రిల్ 1928లో, సుప్రసిద్ధ కళాసాహిత్య విమర్శకుడైన శ్రీ జి. వెంకటాచలం గారు “పద్మావతి: బాలకవయిత్రి” అనే శీర్షికతో ఒక వ్యాసాన్ని అందించారని పత్రిక పాఠకులకు గుర్తుండే ఉంటుంది. –సంపాదకుడు, త్రివేణి).
(1)
ఎంత ప్రకాశవంతమైన కళ్ళతో లెవోనా,
విషాదపు కన్నీరు కార్చే లెవోనా,
ఒక చీకటి వేసవి రాత్రి లెవోనా
తాను కోల్పోయిన ప్రియురాలి కోసం దుఃఖించింది.
“ఓ గాలి, ఆమె మధురమైన గుసగుసలు వినేదానా,
నా గర్వించదగిన ప్రేమకు కారణమేమిటి?
గాలి, నీ దయను నాకు చెప్పు.”
ఓ గాలి, నా ప్రియురాలి హృదయం తెలిసినదానా,
అయినా ఆ ఉధృతమైన గాలి ప్రతిధ్వనించింది
“నీ కోసం కాదు లెవోనా,
లేదు, నా ప్రియమైన లెవోనా.”
“ఓ ఆమె ఉదయపు శ్వాసను పీల్చే పువ్వులారా,
ఆమె ఏ ప్రేమ మాటలు గుసగుసలాడింది?
మీరు ఆమె నవ్వుతున్న కళ్ళను చూశారు
ఓ వికసించే పువ్వులారా, అవి నా కోసమేనా?”
“ఓ ఆమె పాదాల చుట్టూ నాట్యం చేసే అలలారా,
ఓ ఆమె స్ఫటికపు కళ్ళకు వెలుగునిచ్చే అలలారా,
నాకు తెలియని ఆ చూపులు ఏవి?
ఆమె నిట్టూర్పుల అర్థం ఏమిటో మీకు బాగా తెలుసు?”
అయినా ఆ ఉధృతమైన అలలు చుట్టూ ప్రతిధ్వనించాయి
నీ కోసం కాదు లెవోనా,
లేదు నా ప్రియమైన లెవోనా!”
“అయ్యో!” అయ్యో!” లెవోనా విలపించింది,
నిన్ను తెలుసుకున్న నాకు ఎంత కష్టమో
నిన్ను ఎంతగానో ప్రేమించాను – చాలా బాగా, చాలా బాగా,
కానీ సోదరీ, నీవు నిజాయితీపరురాలివి కాదు.
(2)
చంద్రుడు పైకి పాకాడు, నేను పాడాను,
నీకోసం ఒక పాట పాడాను;
దగ్గరకూ దూరంగా వెతికాను, వ్యర్థమే
నా దగ్గరకు వస్తావా?
ప్రేమ అంటే ఏమిటో తెలుసుకునేలోపే
నా నుండి చాలా దూరంగా మాయమయ్యావు,
నీ పేరు తెలుసుకునేలోపే
నువ్వు నాకు శూన్యం.
ఒక కలలా మాయమయ్యావు, అయినా ప్రేమిస్తున్నాను,
జ్ఞాపకం ఎంత మధురం.
(3)
తూర్పు గాలి చల్లగా, నిస్తేజంగా వీస్తోంది
నా హృదయం లోపల విచారంగా, అలసిపోయి ఉంది.
ఇసుక వెంబడి సముద్రం ఉప్పొంగుతోంది,
నన్ను ఎగతాళి చేయడానికి వెన్నెల తీరం మెరుస్తోంది.
తిరిగి రా, ఓ! నా దగ్గరకు తిరిగి రా!
నీవు లేనిదే ఈ ప్రపంచం శూన్యం,
పువ్వులు వాడిపోతాయి, గాలి రోదిస్తుంది,
నీవు ఏమై ఉన్నావో అది ఒక కథగా మిగిలిపోతుంది.
నక్షత్రం ఏమై ఉందో, నీవు కూడా అదే.
నా నక్షత్రానికి నేను ఏమి ఇస్తానో, అదే నీకు ఇస్తాను.
నా నక్షత్రం కోసం నేను ఎంతో శ్రద్ధగా ఎదురుచూస్తాను, దానిని ప్రేమిస్తాను;
దాని కోసమే నేను జీవిస్తున్నానో, నీ కోసమే జీవిస్తున్నాను.
(4)
ఓ ప్రపంచమా, ఎంతో మధురంగా శ్వాసించే నా ప్రపంచమా,
ఈ ప్రపంచం నాకు ఎందుకంత చేదుగా ఉంది!
ఓ నక్షత్రాలారా, అస్తమించని నా నక్షత్రాలారా,
మీ చిరునవ్వుల ముఖాలను ఎందుకు దాక్కుంటున్నారు!
చంద్రుడు చల్లగా, ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతున్నాడు,
నాకు అది శాశ్వత రాత్రి.
(5)
దారిపై అడుగుల చప్పుడు వినబడుతోంది,
నీ కోసం ఎంతో కాలంగా ఎదురుచూస్తున్నాను;
ఒక తెల్లని వస్త్రం గది అంతటా మెల్లగా పాకుతోంది,
కానీ నువ్వు ఆమెవి కాదు.
(6)
(కౌగిలించుకొని)…ఎవరి కోసం అడుగుతున్నావు
నా హృదయం ఎవరి కోసం తపిస్తుందో నీకు తెలిసినప్పుడు.
ఇల్లు మధురం, ఓ మధురమైన ఇల్లు!
కానీ నా తల్లి కన్నా మధురమైన దానివి, నువ్వే మధురమైన దానివి.
మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -31-10-26-ఉయ్యూరు —
