అమెరికా స్వర్ణయుగ(గిల్ట్ ఏజ్ ) సాహిత్య కీర్తిపతాక -మార్క్ ట్వైన్ జీవిత చరిత్ర -1

క్లారా క్లెమెన్స్ గాబ్రిలోవిచ్‌కు అంకితం – తన తండ్రి జీవిత చరిత్రను కేవలం పొగడ్తలతో నిండిన రచనగా కాకుండా, వాస్తవిక చరిత్రగా రాయాలన్న రచయిత సంకల్పానికి ఆమె నిరంతరం అండగా నిలిచారు.

కృతజ్ఞతాపూర్వక నివేదన

ప్రియమైన విలియం డీన్ హోవెల్స్, జోసెఫ్ హాప్కిన్స్ ట్విచెల్, జోసెఫ్ టి. గుడ్‌మాన్ మరియు మార్క్ ట్వైన్ ఇతర పాత మిత్రులారా:

ఈ పుస్తకాల రూపకల్పనకు పట్టిన ఆరేళ్లకు పైగా కాలంలో నాకు సహాయపడిన మీకు కృతజ్ఞతలు తెలియజేయకుండా వీటిని ముద్రణకు పంపలేను.

మొదటగా, చాలా కాలం క్రితం మీరు, మార్క్ ట్వైన్ కలిసి సాగించిన ఆ స్వేచ్ఛా విహారయాత్రల (gipsying) అనుభవాలు మీకున్నందుకు నేను ఎంతగానో అసూయపడ్డానో చెప్పాలి. ఆ తర్వాత, తమకు మరియు తమ తర్వాతి తరాల వారికి అట్టి అపురూపమైన జ్ఞాపకాలను, లేఖలను దాచుకోవడం సహజ మానవ నైజం అయినప్పటికీ, వాటిని నాకు నిస్సంకోచంగా అందించిన మీ ఉదారతకు నేను ఆశ్చర్యపోతున్నాను. చివరగా, ఇప్పుడు నాకు మీపై అంతగా అసూయ లేదని చెప్పాలనుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే మీ దయ వల్ల, ఈ పుస్తకంలోని అధ్యాయాల ద్వారా నేను కూడా మీతో కలిసి ఆ స్వేచ్ఛా ప్రయాణంలో భాగమయ్యాను. ఇప్పుడు నాకు ఆశ్చర్యం కూడా కలగడం లేదు; ఎందుకంటే అతనిపై మీకున్న ప్రేమ నుండే ఆ గొప్ప నిస్వార్థ గుణం (లేదా అతను స్వయంగా పిలిచినట్లుగా ‘దైవిక స్వార్థం’) ఉద్భవించిందని, అతని జ్ఞాపకార్థం మీరు చేయగలిగినదంతా పరిపూర్ణంగా చేస్తే తప్ప మీ హృదయాలకు తృప్తి కలిగేది కాదని నేను తెలుసుకున్నాను.

నా కృతజ్ఞత అపారమైనది  ప్రపంచవ్యాప్తమైనది; ఎందుకంటే ఈ కథకు ఉత్సాహంగా తమవంతు సహకారం అందించిన వ్యక్తులు లేని దేశం అంటూ ఏదీ లేదు. కాకపోతే, నా కృతజ్ఞతను మాటల్లో చెప్పడంలో నేను తగినంతగా సమర్థుడిని కానట్లు అనిపిస్తోంది.

ఆల్బర్ట్ బిగెలో పైన్.

ముందుమాట

ఈ రచనలో నమోదు చేయబడిన కొన్ని సంఘటనలు, స్వయంగా మిస్టర్ క్లెమెన్స్ రచనలలో పేర్కొన్న అదే సంఘటనలు మరియు ఘట్టాల కంటే గణనీయంగా భిన్నంగా ఉండటం గమనించవచ్చు. నైతిక ఉద్దేశ్యం వరకు చూస్తే, మార్క్ ట్వైన్ స్ఫూర్తి సత్యం అనే పునాదిపై నిర్మించబడింది. కానీ తన తొలి ఆత్మకథా రచనలలో—వాటిలో చాలా వరకు ఆత్మకథాత్మకమైనవే—కాలం, ప్రదేశం, లేదా పరిస్థితుల ఖచ్చితత్వానికి అతను పెద్దగా ప్రాధాన్యత ఇవ్వలేదు. అతను చెప్పినట్లుగా, “కేవలం ఒక మంచి కథ చెప్పడానికే” ప్రయత్నించాడు. అయితే తరువాతి కాలంలో, ఎల్లప్పుడూ చురుకుగా ఉండే అతని ఊహాశక్తి, చంచలమైన జ్ఞాపకశక్తి చరిత్రను కష్టతరం చేశాయి. తన “ఆత్మకథ” అని పిలవబడే రచనలో వలె, అతని ప్రయత్నం వాస్తవాల వైపు ఉన్నప్పటికీ ఈ పరిస్థితి కొనసాగింది.

“నేను చిన్నవాడిగా ఉన్నప్పుడు, ఏదైనా జరిగిందా లేదా అనేది గుర్తుంచుకోగలిగేవాడిని,” అని అతను ఒకసారి విచిత్రంగా అన్నాడు, “కానీ నాకు వయసు పైబడుతోంది, త్వరలో నేను జరిగినదాన్ని మాత్రమే గుర్తుంచుకుంటాను.”

ఎక్కడైతే వ్యత్యాసాలు కనిపిస్తాయో, అక్కడ ఈ గ్రంథ రచయిత తన సమాచారాన్ని ఉత్తరాలు, డైరీలు, ఖాతా పుస్తకాలు లేదా ఇతర ప్రత్యక్ష మరియు ఖచ్చితమైన ఆధారాల నుండి సేకరించాడని పాఠకులు నిశ్చింతగా ఉండవచ్చు; అంతేకాకుండా, ప్రత్యక్ష సాక్షుల ఏకగ్రీవ సాక్ష్యం నుండి, పరిస్థితులు మరియు వాస్తవాల ఏకత్వం ద్వారా బలపరచబడినది, అంతేగానీ పుకార్లు లేదా అసంబద్ధమైన ముద్రిత అంశాల నుండి కాదు.

మార్క్ ట్వైన్

 జీవిత చరిత్ర

I

పూర్వీకులు

మార్క్ ట్వైన్ తన చివరి శ్వాస వరకు చదివిన సుటోనియస్ పాత సంపుటిలోని 492వ పేజీలో, “శక్తిహీనతకు” విస్తృత ఖ్యాతి పొందిన ఫ్లేవియస్ క్లెమెన్స్ అనే వ్యక్తి గురించిన ప్రస్తావన ఉంది,  ఒక ఉపాంత గమనికలో అతను ఇలా వ్రాశాడు:

“మన వంశం ఇక్కడి నుండే మొదలవుతుందని నేను అనుకుంటున్నాను.”

అలా వ్రాయడం అతని నైజం. అది అతని విచిత్రమైన శైలిలో వినయభావాన్ని, లోపాలను వెంటనే అంగీకరించే తత్వాన్ని తెలియజేసింది; ఇవే అతని ప్రధాన లక్షణాలు, ఇవి అతని వ్యక్తిత్వంలోనూ, పనిలోనూ అతన్ని ప్రేమించదగిన వ్యక్తిగా చేశాయి.

చారిత్రాత్మకంగా, క్లెమెన్స్ వంశం యొక్క ఈ గుర్తింపును మనం అంగీకరించాల్సిన అవసరం లేదు. ఆ పేరుకే ఒక దయగల అర్థం ఉంది,  అది రోమ్‌లో అసాధారణమైనదేమీ కాదు. ఆ పేరుతో ఒక తొలి పోప్ ఉండేవారు, మరియు ఆ పేరు మధ్యయుగాల చరిత్రలో అప్పుడప్పుడు కనిపిస్తుంది. ఇటీవలి కాలంలో, గ్రెగొరీ క్లెమెన్స్ అనే ఒక ఆంగ్ల భూస్వామి ఉండేవారు. ఆయన క్రామ్‌వెల్ హయాంలో పార్లమెంటు సభ్యుడయ్యాడు  మొదటి చార్లెస్ మరణ శాసనంపై సంతకం చేశాడు. ఆ తర్వాత, అతనిపై రాజహంతకుడిగా విచారణ జరిపి, అతని ఆస్తులను జప్తు చేసి, వెస్ట్‌మిన్‌స్టర్ హాల్ పైభాగంలో ఒక స్తంభానికి అతని తలను వేలాడదీశారు. గ్రెగొరీ క్లెమెన్స్ కుటుంబం ఇంగ్లాండ్‌లోనే ఉండిపోకుండా వర్జీనియా (లేదా న్యూజెర్సీ)కి వలస వెళ్లిందని, వారి నుండే మార్క్ ట్వైన్ తండ్రి అయిన జాన్ మార్షల్ క్లెమెన్స్‌తో సహా ‘వర్జీనియా క్లెమెన్స్’ వంశం ఉద్భవించిందని ఒక సంప్రదాయ కథనం చెబుతోంది. ఆ వంశవృక్షాన్ని పరిశీలించి, అందులోని వివిధ దశలను గుర్తించడం సాధ్యమే కావచ్చు; కానీ, ఒక వంశ వారసుడి గురించి కథ రాస్తున్నప్పుడు, పూర్వీకుల వివరాలు ఒకటి అటుఇటుగా ఉన్నంత మాత్రాన పెద్దగా తేడా ఏమీ ఉండదు.

అయితే, మార్క్ ట్వైన్ యొక్క తక్షణ పూర్వీకుల గురించి చెప్పుకోవాల్సిన విషయాలు కొన్ని ఉన్నాయి. ఆయన తండ్రి తరపు తాతగారి పేరు కూడా శామ్యూల్; ఆయన సంస్కారవంతుడు  సాహిత్య అభిరుచి కలిగిన వ్యక్తి. 1797లో ఆయన వర్జీనియాకు చెందిన పమేలా గోగిన్ అనే యువతిని వివాహం చేసుకున్నారు. వారికి కలిగిన ఐదుగురు సంతానంలో, 1798 ఆగస్టు 11న జన్మించిన జాన్ మార్షల్ క్లెమెన్స్ అందరికంటే పెద్దవాడు. ఒక ఇంటి నిర్మాణ సమయంలో (house-raising) ప్రమాదవశాత్తు తండ్రి మరణించడంతో, ఏడేళ్ల వయసులోనే జాన్ మార్షల్ కుటుంబానికి పెద్ద దిక్కుగా మారాల్సి వచ్చింది. ఆ కుటుంబం పేదదేమీ కాదు, కానీ ఆ బాలుడు కష్టపడి పనిచేసే గుణంతో పెరిగాడు. యవ్వనంలో అతను లించ్‌బర్గ్‌లోని ఒక ఇనుము తయారీ కర్మాగారంలో గుమాస్తాగా పనిచేశాడు, అలాగే రాత్రి వేళల్లో చదువుకునేవాడు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, అతను విద్యను అభ్యసించాడు, కానీ ఆ క్రమంలో తన ఆరోగ్యాన్ని దెబ్బతీసుకున్నాడు. ఆ తర్వాత కొంతకాలానికి, తన తల్లి  తోబుట్టువులతో కలిసి కెంటకీలోని అడైర్ కౌంటీకి తరలివెళ్లాడు; అక్కడ అతని తల్లి (వితంతువు) తన పాత ప్రేమికుడిని వివాహం చేసుకుంది.

ఇది 1821వ సంవత్సరం. జాన్ క్లెమెన్స్ అప్పటికి ఇరవై మూడు సంవత్సరాల యువకుడు. అతను ఎప్పుడూ అంత దృఢంగా ఉండేవాడు కాదు, కానీ మంచి వృత్తి, గొప్ప సంకల్పం, మరియు ఆశలు, కలలతో నిండిన హృదయం కలిగి ఉండేవాడు. నిబ్బరంగా, కష్టపడి పనిచేసేవాడిగా,  నిస్సందేహంగా నిజాయితీపరుడిగా ఉండటంతో, అతను తప్పకుండా తనదైన ముద్ర వేస్తాడని ఖచ్చితంగా అనిపించింది. అతను బహుశా కొంత అతి ఆశావాదిగా, ఒకరకంగా ఊహాలోకంలో విహరించేవాడిగా ఉండవచ్చనే విషయాన్ని అప్పట్లో ఒక దురదృష్టంగా పరిగణించలేదు.

రెండు సంవత్సరాల తరువాత అతను జేన్ లాంప్టన్‌ను కలిశాడు; ఆమె తల్లి ఒక కేసీ —మాంట్‌గోమరీ-కేసీ, ఆమె తండ్రి ఇంగ్లాండ్‌లోని డర్హామ్‌కు చెందిన లాంప్టన్‌ల (లాంబ్టన్‌ల) వంశస్థుడు. ఆమె తన గురించి తానే చెప్పుకునే దాని ప్రకారం, కెంటకీ మొత్తంలో అత్యంత అందమైన అమ్మాయిగా, అత్యంత తెలివైనదిగా, అలాగే ఉత్తమ నర్తకిగా పేరు పొందింది. కెంటకీకి చెందిన మాంట్‌గోమరీలు మరియు కేసీలు డేనియల్ బూన్ కాలంలో ఇండియన్ ఫైటర్లుగా ఉండేవారు, మరియు జేన్ మాంట్‌గోమరీగా జన్మించిన వారి అమ్మమ్మ కేసీ, తన బాల్యంలో మోకాసిన్‌లు ధరించి, ఒకసారి కంచె దూకి, తనను వెంబడిస్తున్న రెడ్‌స్కిన్‌ను అధిగమించి తన ప్రాణాలను కాపాడుకుంది. మాంట్‌గోమరీ  కేసీల చరిత్రలు ఒళ్లు గగుర్పొడిచే సాహసాలతో నిండి ఉన్నాయి,  ఈనాడు అడైర్ పక్కన ఒక కేసీ కౌంటీ, దానికి కొంచెం తూర్పున మాంట్‌గోమరీ కౌంటీ ఉన్నాయి. ఇక లాంప్టన్‌ల విషయానికొస్తే, ఆ ఆంగ్ల కుటుంబంలో ఒక ఎర్ల్‌డమ్ ఉంది,  అప్పట్లో అమెరికన్ శాఖలో కూడా వారసత్వ హక్కుదారులు ఉండేవారు. ఈ విషయాలన్నీ కెంటకీలో విలువైనవే, కానీ అరుదైన జేన్ లాంప్టన్ స్వయంగా—ఉల్లాసంగా, చురుకుగా, తన అందానికి  హుందాతనానికి ప్రసిద్ధి చెందింది; అంతేకాదు, రాత్రంతా, పగలూ కూడా నాట్యం చేయగల సామర్థ్యం ఉన్నది—జాన్ మార్షల్ క్లెమెన్స్ హృదయాన్ని గెలుచుకుంది, వారిద్దరూ కలిసిన క్షణంలోనే అతడిని తనవైపు తిప్పుకుంది. మార్క్ ట్వైన్‌ను ప్రసిద్ధిలోకి తెచ్చిన అనేక లక్షణాలు అతని తల్లి నుండి వారసత్వంగా వచ్చాయి. ఆయన హాస్య చతురత, ఆయన తక్షణమే, విలక్షణంగా పలికే తత్వశాస్త్రం – ఇవన్నీ ఆయన కీర్తికి ఆమె అందించిన స్పష్టమైన తోడ్పాటు. ఆ తర్వాత ఒకరోజు ఆమె గురించి మాట్లాడుతూ, ఆయన ఒకసారి ఇలా అన్నారు: “పురుషులలో అరుదుగా, స్త్రీలలో దాదాపుగా లేని ఒక రకమైన సామర్థ్యం ఆమెకు ఉండేది—అది హాస్యమని తనకు తెలియదన్నట్టుగా, ఒక హాస్య విషయాన్ని చెప్పగల పరిపూర్ణమైన హావభావాలు.”

నిస్సందేహంగా, ఆమె ఈ సామర్థ్యాన్ని ఆయనకు వారసత్వంగా ఇచ్చింది; అలాగే ఆమె సున్నితమైన ఛాయ; ఆమె అద్భుతమైన దట్టమైన జుట్టు; ఆమె చిన్న, అందమైన చేతులు, పాదాలు మరియు ఆమె మధురమైన, దీర్ఘమైన మాటతీరు, ఆమె మరియు అతని చమత్కారానికి ఒక ప్రశాంతమైన, పరిపూర్ణమైన నేపథ్యాన్ని ఇచ్చాయి.

జేన్ లాంప్టన్ మరియు జాన్ మార్షల్ క్లెమెన్స్ ల సంక్షిప్త ప్రేమ వ్యవహారం ఒక ఏకపక్ష ప్రేమ వ్యవహారం. జేన్ క్లెమెన్స్ తన జీవితాంతం తన భర్తను గౌరవించింది,  అతను బ్రతికి ఉన్నంత కాలం అతనికి నమ్మకంగా సేవ చేసింది; కానీ ఆమె మనసు కోరుకున్నది లెక్సింగ్టన్‌కు చెందిన ఒక యువ వైద్యుడిని, అతనితో ఆమెకు గొడవ జరిగింది, మరియు జాన్ క్లెమెన్స్‌తో ఆమె తొందరపాటు నిశ్చితార్థం ప్రేమ కన్నా కోపతాపాలకు సంబంధించిన విషయం. పెళ్లి వెంటనే జరగాలని ఆమె షరతు విధించింది, మరియు మే 6, 1823న వారి వివాహం జరిగింది. అప్పుడు ఆమె వయసు ఇరవై; ఆమె భర్త వయసు ఇరవై ఐదు. అరవై సంవత్సరాలకు పైగా గడిచిన తరువాత, జాన్ క్లెమెన్స్ చనిపోయి చాలా కాలం అయ్యాక, ఆమె ఒక పాత స్థిరనివాసుల సమావేశం జరుగుతున్న నగరానికి రైలు ప్రయాణం చేసింది, ఎందుకంటే హాజరైన వారి పేర్లలో ఆమె తన యవ్వన ప్రేమికుడి పేరును గమనించింది. ఇన్నేళ్ల తర్వాత అతని ముందు వినయంగా ఉండి క్షమాపణ అడగాలని ఆమె అనుకుంది. ఆమె చాలా ఆలస్యంగా చేరుకుంది; సమావేశం ముగిసింది, అతను వెళ్ళిపోయాడు. మార్క్ ట్వైన్ ఒకసారి దీని గురించి మాట్లాడుతూ ఇలా అన్నారు: “నా సుదీర్ఘ జీవితకాలంలో నా వ్యక్తిగత అనుభవ క్షేత్రంలోకి వచ్చిన కథలలోకెల్లా ఇది అత్యంత హృదయవిదారకమైన గాథ.”

II

జాన్ మరియు జేన్ క్లెమెన్స్‌ల జీవిత గమనాలు

తనకున్న అపారమైన సామర్థ్యం, కృషి మరియు ఉత్తమ ఉద్దేశ్యాలు ఉన్నప్పటికీ, జాన్ క్లెమెన్స్‌కు వ్యాపారంలో తప్పులు చేసే అలవాటు ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది. నిస్సందేహంగా, అతని ఆశావాద దృక్పథమే—అంటే, త్వరలో రాబోయే శ్రేయస్సుపై అతనికున్న సంపూర్ణ విశ్వాసమే—అతను జీవించినంత కాలం ఒక దురదృష్టకరమైన ప్రదేశం లేదా వ్యాపారం నుండి మరొకదానికి అతన్ని నడిపించింది. పెళ్ళయిన సుమారు ఒక సంవత్సరం తర్వాత, అతను తన యువ భార్యతో కలిసి టెన్నెస్సీలోని కంబర్‌ల్యాండ్ నదిపై ఉన్న ఒక పర్వత పట్టణమైన గెయిన్స్‌బరోలో స్థిరపడ్డాడు, మరియు ఇక్కడే, 1825లో, వారి మొదటి బిడ్డ, ఒక అబ్బాయి జన్మించాడు. వారు అతనికి ఓరియన్ అని పేరు పెట్టారు—బహుశా నక్షత్రరాశి పేరు మీద—అయితే వారు మొదటి అక్షరంపై ఉచ్ఛారణను మార్చి, దానిని ఓరియన్ అని పిలిచారు. గెయిన్స్‌బరో చాలా తక్కువ న్యాయపరమైన కేసులు ఉన్న ఒక చిన్న ప్రదేశం; కానీ, తూర్పు పర్వతాల వైపు ఇంకా దూరంగా ఉన్న, ఫెంట్రెస్ కౌంటీలోని జేమ్స్‌టౌన్ అనే తరువాత ఎంపిక చేయబడిన ప్రదేశం అంత చిన్నదిగా గానీ, లేదా అంత తక్కువ సదుపాయాలు కలిగి ఉన్నదిగా గానీ ఇది ఉండి ఉండదు. అయినప్పటికీ, జేమ్స్‌టౌన్ సరికొత్తది కావడం ఒక ప్రయోజనంగా ఉండేది. జాన్ క్లెమెన్స్ తన ఊహల్లో దానిని తూర్పు టెన్నెస్సీకి భవిష్యత్ మహానగరంగా, తనను తాను దాని అగ్రశ్రేణి న్యాయవాదిగా మరియు పౌరుడిగా నిస్సందేహంగా చూసుకున్నాడు. అతను ఆ ప్రదేశ అభివృద్ధిలో తక్షణమే, చురుకుగా ఆసక్తి కనబరిచాడు, అక్కడ కౌంటీ కేంద్రాన్ని స్థాపించాడు, మొదటి కోర్టు భవనాన్ని నిర్మించాడు, మరియు వెంటనే కోర్టు సర్క్యూట్ క్లర్క్‌గా ఎన్నికయ్యాడు.

అప్పుడే అతను ఫెంట్రెస్ కౌంటీలో భూమిని సంపాదించడం ద్వారా తనకూ, తన పిల్లలకూ ఒక సంపదకు పునాది వేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆ రోజుల్లో ఎకరాకు ఒక సెంట్ కన్నా తక్కువ ఖర్చుతో భూమిని మంజూరు చేయించుకోవచ్చు, మరియు ఆ భూమి విలువ పదివేలు, ఇరవైవేలు, బహుశా లక్ష రెట్లు కూడా పెరిగే సంవత్సరాలు ఎంతో దూరంలో లేవని జాన్ క్లెమెన్స్ నమ్మాడు. ఆ అంచనాలో ఏమాత్రం తప్పు లేదు. అత్యుత్తమ ఆదిమ కలపతో నిండిన భూమి, మరియు నిండిన.. దుకాణం, ఇల్లు ఒకే భవనంలో ఉండేవి. దుకాణం ఒక గదిలో ఉండగా, ఇంటికి రెండు గదులు అవసరమయ్యేవి—స్పష్టంగా ఆ కుటుంబ సంపద క్షీణిస్తోందని అర్థమైంది.

చిన్నారి మార్గరెట్ పుట్టిన సుమారు ఒక సంవత్సరం తర్వాత, జాన్ క్లెమెన్స్ జేమ్స్‌టౌన్‌ను విడిచిపెట్టి, తన కుటుంబాన్ని, సరుకులను తొమ్మిది మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న ‘త్రీ ఫోర్క్స్ ఆఫ్ వోల్ఫ్’ అని పిలువబడే ప్రదేశానికి తరలించాడు. టెన్నెస్సీ భూమి సురక్షితమైనదే, మరియు ఏదో ఒక రోజు దాని విలువ కోట్లలో ఉంటుంది, కానీ ఈలోగా రోజువారీ జీవనం కోసం పోరాటం కష్టంగా మారుతోంది.

అతను త్రీ ఫోర్క్స్‌లో ఎక్కువ కాలం ఉండి ఉండలేడు, ఎందుకంటే 1832లో అతను వోల్ఫ్ నది కుడి ఒడ్డున ఉన్న మరో ప్రదేశంలో ఉన్నట్లు మనకు తెలుస్తుంది. అక్కడ పాల్ మాల్ అనే తపాలా కార్యాలయం స్థాపించబడింది, దానికి జాన్ క్లెమెన్స్ పోస్ట్‌మాస్టర్‌గా ఉండేవాడు, సాధారణంగా అతన్ని “స్క్వైర్” లేదా “జడ్జ్” అని సంబోధించేవారు. తపాలా కార్యాలయానికి అనుబంధంగా ఒక దుకాణం కూడా నడిచేది. 1832, జూన్‌లో పాల్ మాల్‌లో బెంజమిన్ అనే మరో బాలుడు జన్మించాడు.

ఆ సమయంలో ఆ కుటుంబం జాన్ క్లెమెన్స్ స్వయంగా నిర్మించిన ఒక కలప ఇంట్లో నివసిస్తుండగా, నదికి అవతలి ఒడ్డున ఉన్న మరో కలప ఇంట్లో దుకాణం నడిచేది. అతను ఇకపై న్యాయవాద వృత్తిని చేపట్టలేదు. ‘ది గిల్డెడ్ ఏజ్’లో, మార్క్ ట్వైన్ తన తల్లి , సోదరుడు ఓరియన్ తరువాతి సంవత్సరాలలో అందించిన వర్ణనల ఆధారంగా స్క్వైర్ హాకిన్స్ , ఒబెడ్‌స్టౌన్‌ల గురించి చిత్రించిన తీరు మనకు కనిపిస్తుంది;  వివరాలలో ఇది కచ్చితమైనది కానప్పటికీ, ఆ కాలంలోని తూర్పు టెన్నెస్సీ పరిస్థితుల యొక్క అతిశయోక్తి చిత్రణగా దీనిని పరిగణించరు. ఆ అధ్యాయం చాలా పొడవుగా మరియు నిరుత్సాహపరిచేదిగా ఉన్నందున ఇక్కడ పొందుపరచడం కుదరదు. పాఠకుడు కోరుకుంటే, దానిని స్వయంగా వెతుక్కోవచ్చు. అలా చేస్తే, సంవత్సరాలు  వివాహ భారాలతో జేన్ క్లెమెన్స్ యొక్క అందమైన ముఖ కవళికలు కొంత పదునుగా మారడం, ఆమె ప్రవర్తన కాస్త గంభీరంగా మారడం, లేదా ముప్పై ఆరేళ్ల వయసులో జాన్ క్లెమెన్స్—ఆరోగ్యం లేక, తన పరిసరాలతో పొంతన లేక—వేగంగా నిరుత్సాహపడటం వంటి విషయాలలో వారు ఆశ్చర్యపోరు. ప్రారంభంలోని ఉజ్వల భవిష్యత్తు తర్వాత, పరిస్థితులు ఎలాగో తారుమారయ్యాయి,  ఆశ సన్నగిల్లుతున్నట్లు అనిపించింది.

పొడవాటి మనిషి అయిన అతను, సన్నగా  అసాధారణంగా పాలిపోయినట్లు అయ్యాడు; అతను తన వయసు కంటే పెద్దవాడిగా కనిపించాడు. ప్రతి వసంతకాలంలో అతను ‘సన్‌పెయిన్’ అని పిలవబడే తీవ్రమైన తలనొప్పితో కుంగిపోయేవాడు; అది నిరంతర ప్రయత్నాలన్నింటినీ నాశనం చేస్తూ, నరాలను తీవ్రంగా దెబ్బతీసేది. అయినప్పటికీ అతను తన నైతిక  మేధో ప్రమాణాల నుండి వెనుకాడలేదు, లేదా ఆ బాధ్యతారహిత సమాజం యొక్క గౌరవాన్ని కోల్పోలేదు. అతను మొరటు వ్యక్తులకు ఎన్నడూ భయపడలేదు,  అతని కళ్ళు పది మందిలో తొమ్మిది మందిని కలవరపరిచే విధంగా ఉండేవి. దట్టమైన కనుబొమ్మల కింద బూడిద రంగులో, లోతుగా ఉన్న ఆ కళ్ళు, అక్షరాలా మిమ్మల్ని చీల్చి చెండాడేవి. సంపూర్ణ నిర్భయంతో, అతను తన హక్కులను ఎవరూ కాలరాయడానికి అనుమతించలేదు. జేమ్స్‌టౌన్‌లోని జాన్ క్లెమెన్స్ గురించి ఒక కథ ప్రచారంలో ఉంది: ఒకసారి అతను ఒక ఆవును కోల్పోయినప్పుడు, ఆ సమాజ ఆచారం ప్రకారం, ఆదివారం ఉదయం ప్రసంగ వేదిక నుండి చదవమని ఆ నష్టపు ప్రకటనను మతగురువుకు అందజేశాడు. ఏ కారణం చేతనో, మతగురువు ఆ పత్రాన్ని పక్కన పెట్టి నిర్లక్ష్యం చేశాడు. ప్రార్థన ముగిసిన తర్వాత క్లెమెన్స్ లేచి, ప్రసంగ వేదిక వద్దకు వెళ్లి, తన ప్రకటనను స్వయంగా సభికులకు చదివి వినిపించాడు. మార్క్ ట్వైన్‌ను బాగా తెలిసిన వారు అతనిలో అతని తండ్రి యొక్క కొన్ని వారసత్వాలను గుర్తుచేసుకోకుండా ఉండలేరు.

హాకిన్స్ కుటుంబాన్ని మిస్సోరీకి రమ్మని ఆహ్వానిస్తూ “కల్నల్ సెల్లర్స్” నుండి వచ్చిన లేఖ గురించి ‘ది గిల్డెడ్ ఏజ్’లో చెప్పబడింది. వాస్తవానికి ఆ లేఖను జాన్ క్వార్లెస్ రాశాడు. అతను జేన్ క్లెమెన్స్ సోదరి అయిన పాట్సీ లాంప్టన్‌ను వివాహం చేసుకుని, మిస్సోరీలోని ఫ్లోరిడా, మన్రో కౌంటీలో స్థిరపడ్డాడు. ‘ది గిల్డెడ్ ఏజ్’ కాలంలో అది ఒక చారిత్రాత్మక లేఖ, మరియు వాస్తవానికి కూడా అంతే ముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే అది క్లెమెన్స్ కుటుంబ అదృష్టపు మొత్తం రూపురేఖలను మార్చివేసింది. అంతేకాక, అది అమెరికా చరిత్ర ఉన్నంత కాలం నిలిచిపోయే జ్ఞాపకాలున్న ఒక వ్యక్తి యొక్క జన్మస్థలానికి మరియు వృత్తి జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దడానికి సంబంధించినది.

III

ఒక నిరాడంబరమైన జన్మస్థలం

ముప్పైల ప్రారంభంలో మిస్సోరీలోని ఫ్లోరిడా ఒక చిన్న గ్రామం—బహుశా ఇప్పుడున్న దానికంటే చిన్నది, కానీ ఆ రోజుల్లో దానికి కీర్తి తక్కువైనా, భవిష్యత్తు మాత్రం ఎక్కువగా ఉండేది. అప్పుడు పశ్చిమ ప్రాంతం ఇంకా ఏకీకృతం కాలేదు, జీర్ణం కాలేదు, చాలావరకు అపరిచితంగా ఉండేది. అర మిలియన్ కంటే తక్కువ శ్వేతజాతీయులు ఉన్న లూసియానా మరియు మిస్సోరీ అనే రెండు రాష్ట్రాలు మాత్రమే ఆ గొప్ప నదికి ఆవలి వైపున ఉండేవి. పదివేల మంది జనాభా మరియు దక్షిణ ప్రాంతంతో నదీ వాణిజ్యంతో గొప్పగా చెప్పుకునే సెయింట్ లూయిస్, ఆ విశాలమైన, అన్వేషించబడని ప్రాంతమంతటిలో ఏకైక మహానగరంగా ఉండేది. అప్పుడు టెలిగ్రాఫ్ లేదు; అప్పట్లో రైలు మార్గాలు లేవు, చెప్పుకోదగ్గ గుర్రపు బగ్గీల మార్గాలు లేవు—పటాలు కూడా దాదాపుగా లేవు. కంటికి కనిపించినా, ఊహించినా, ఒక ప్రదేశం ఎంత ఆశాజనకంగా ఉందో, మరో ప్రదేశం కూడా అంతే ఆశాజనకంగా ఉంది. ముఖ్యంగా, సాల్ట్ రివర్ అనే అందమైన సెలయేటి సంగమస్థానంలో ఉన్న ఫ్లోరిడా వంటి నివాస ప్రాంతం. ఆ సెలయేరు ఏదో ఒక రోజు నౌకాయానానికి అనుకూలంగా మారి, ఆ ప్రాంతపు సరుకులను మహానది అయిన మిసిసిపీ నదికి, అక్కడి నుండి బయటి ప్రపంచానికి తీసుకువెళుతుందని ఆ తొలి వలసదారులు విశ్వసించారు.

ఆ రోజుల్లో కెంటకీకి చెందిన జాన్ ఎ. క్వార్లెస్, తన భార్య పాట్సీ ఆన్ లాంప్టన్‌తో కలిసి వచ్చారు; ఆ తర్వాత, ఆమె తండ్రి బెంజమిన్ లాంప్టన్, ఇంకా లాంప్టన్ వంశానికి చెందిన ఇతరులు కూడా వచ్చారు. జేన్ క్లెమెన్స్, ఆమె భర్త తూర్పు టెన్నెస్సీలోని ఆ నిరుత్సాహకరమైన ప్రయాణాన్ని వదిలిపెట్టి, ఈ కొత్త, ఆశాజనకమైన భూమిలో తమతో చేరాలని వారు కోరుకోవడం సహజమే. అలాగే, సంతోష హృదయం గల, ఉదారమైన, ఆశావాది అయిన జాన్ క్వార్లెస్ ఆ లేఖ రాయడం కూడా సహజమే. ఫ్లోరిడాలో కేవలం ఇరవై ఒక్క ఇళ్ళు మాత్రమే ఉన్నాయి, కానీ క్వార్లెస్ గుర్రపుశాలలు, ఇతర భవనాలు—పైకప్పు ఉన్న ప్రతిదాన్నీ—లెక్కించాడు.

. బహుశా అతను అలా ఉండి ఉండవచ్చు, ఎందుకంటే ఆ సంవత్సరం ఆకాశంలో ఒక గొప్ప తోకచుక్క ఉంది, మరియు అతను నిశ్శబ్దం కనుగొనబడని సూర్యుల సుదూర ప్రదేశాలలోకి తిరిగి తీసుకువెళ్ళబడే రోజు వరకు అది మళ్ళీ తిరిగి రాదు. కానీ అప్పుడు ఎవరూ దీని గురించి ఆలోచించలేదు

అతను ఏడు నెలలకే పుట్టిన శిశువు; అతని రాకకు ఎలాంటి ఘనమైన స్వాగతం లభించలేదు. బహుశా, ఇప్పటికే జనంతో నిండిన ఆ చిన్న ఇంట్లో అతనికి అసలు అవసరమే లేదని కూడా కొందరు భావించి ఉండవచ్చు. అతనికి మొట్టమొదటిసారిగా దుస్తులు తొడిగినట్లు చెప్పబడే ‘పాలీ ఆన్ బుకానన్’ అనే మహిళ ఆ విషయాన్ని తర్వాత కాలంలో గొప్పగా చెప్పుకునేవారు, కానీ అప్పట్లో ఆమెకు దాని గురించి ప్రత్యేకమైన గర్వం ఏమీ లేదు. అప్పుడు అతను ప్రాణం నిలుస్తుందో లేదో అన్నట్లుగా ఉన్న ఒక బలహీనమైన శిశువు మాత్రమే. అయినప్పటికీ, కొత్త ప్రాంతంలో అదృష్టం ప్రసాదించిన ఈ తొలి కానుకను జాన్ క్లెమెన్స్ సానుకూలంగానే భావించి ఉంటారు; అందుకే ఆ చిన్నారికి తన తండ్రి పేరు మీద ‘శాముయెల్’ అని, అలాగే వర్జీనియాకు చెందిన తన పాత  ఆప్తమిత్రుడు ‘లాంగ్‌హార్న్’ పేరును కలిపి నామకరణం చేశారు. ఆ సమయంలో ఆ కుటుంబ ఆర్థిక పరిస్థితి మెరుగుపడుతూ ఉండవచ్చు, అందుకే మరొక కుమారుడి రాకను ఆయన శుభసూచకంగా భావించి ఉండవచ్చు.

* ఈ గౌరవం మిసెస్ మిల్లీ అప్టన్ మరియు మిసెస్ డామ్రెల్ అనే మహిళలకు కూడా ఆపాదించబడింది. బహుశా వారందరూ అక్కడ ఉండి సహాయపడి ఉండవచ్చు.

ఇప్పుడు జెన్నీ అనే బానిస బాలికతో సహా మొత్తం ఎనిమిది మంది సభ్యులు ఉన్న కుటుంబానికి మరింత స్థలం అత్యవసరమైంది, దాంతో ఆయన ఆలస్యం చేయకుండా నిర్మాణం చేపట్టారు. ఫలితంగా ఏర్పడిన ఇల్లు ఏమీ రాజభవనంలా లేదు—అది కూడా ఒక అంతస్తు పద్ధతిలోనే ఉండేది—కానీ రెండు గదులు మాత్రమే ఉన్న ఆ చిన్న ఇంటి కంటే ఇది చాలా విశాలంగా ఉండేది. గదులు పెద్దవిగా ఉండేవి, మరియు వంటగది, భోజన గది అవసరాల కోసం కనీసం ఒక అదనపు గది (వింగ్ లేదా ఎక్స్‌టెన్షన్) ఉండేది. 1836లో పూర్తయిన ఈ ఇంట్లో ఫ్లోరిడాలో గడిపిన మిగిలిన కాలమంతా క్లెమెన్స్ కుటుంబం నివసించింది; తర్వాతి కాలంలో దీనిని తరచుగా మార్క్ ట్వైన్ జన్మస్థలంగా చూపించేవారు. అయితే, ఆయన పుట్టిన సమయానికి ఈ ఇల్లు ఇంకా సిద్ధం కాలేదు (కొన్ని నెలల తేడా వచ్చింది), కానీ ఆయన బాల్యానికి ఆశ్రయం కల్పించిన ఇల్లుగా దీనికి తగిన గౌరవం దక్కింది.*

* ఈ ఇల్లు ఇప్పుడు లేదు. కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం దీనిని కూల్చివేసినప్పుడు, దాని భాగాలను తీసుకెళ్లి స్మారక వస్తువులుగా (సోవనీర్లుగా) తయారు చేశారు. మార్క్ ట్వైన్ స్వయంగా దీనిని తన జన్మస్థలంగా అంగీకరించలేదు; ఒకసారి దీని ఛాయాచిత్రంపై ఇలా రాశారు: “కాదు, ఇది మరీ ఆధునికంగా (స్టైలిష్‌గా) ఉంది, ఇది నా జన్మస్థలం కాదు.”

IV

ఒక సుదీర్ఘ ప్రయాణం ఆరంభం

అతని బాల్యం దృఢమైన ఆరోగ్యంతో సాగలేదు. ఆ కొత్త శిశువు చలికాలం గండం గట్టెక్కగలిగాడు—ఇది కుటుంబ సభ్యులు మరియు పొరుగువారి మధ్య చర్చనీయాంశమైంది. ఆ తర్వాత అతనికి బలం చేకూరింది, కానీ చాలా నెమ్మదిగా; వారు పిలిచే “లిటిల్ సామ్” ఆ తొలి సంవత్సరాలలో ఎప్పుడూ చాలా సున్నితంగా ఉండేవాడు.

అది ఒక విచిత్రమైన బాల్యం. వింతైన, అద్భుతమైన అనుభవాలు, పరస్పర విరుద్ధమైన ప్రభావాలతో నిండిన ఆ బాల్యం, ఊహాశక్తిని, అలాగే శైశవంతోనే దాదాపుగా మొదలయ్యే జీవిత తత్వానికి బీజరూపాన్ని కూడా ఉత్తేజపరిచింది. జాన్ క్లెమెన్స్ తన పిల్లలతో గడపడానికి చాలా అరుదుగా సమయం కేటాయించేవాడు. తన శక్తికొలది వారి సౌకర్యాన్ని, మానసిక వికాసాన్ని చూసుకుంటూ, అప్పుడప్పుడు సలహాలు ఇచ్చేవాడు. అప్పుడప్పుడు ఒక పుస్తకం కొనేవాడు—కొన్నిసార్లు బొమ్మల పుస్తకం—మరియు పెద్ద పిల్లలకు ఎంతో ఆనందాన్నిచ్చే పీటర్ పార్లీ పత్రికకు చందా కట్టేవాడు, కానీ వారి వినోదాలలో పాలుపంచుకునేవాడు కాదు, మరియు అతను అరుదుగా, లేదా ఎప్పుడూ నవ్వేవాడు కాదు. మార్క్ ట్వైన్ తన తండ్రి నవ్వడం ఎప్పుడూ చూడలేదని లేదా వినలేదని గుర్తుచేసుకున్నాడు. ఆహారాన్ని అందించే సమస్య జాన్ క్లెమెన్స్‌కు ఒక విషాదకరమైనదిగా ఉండేది; అంతేకాకుండా, ఆ కాలంలో అతను ఒక నిరంతర చలన యంత్రంపై పనిచేస్తున్నాడు, అది అతని తీరిక సమయాన్ని పూర్తిగా ఆక్రమించింది, మరియు కనీసం ఆ ఆవిష్కర్తకు అది సంతోషకరమైన పని కాదు. జేన్ క్లెమెన్స్ కూడా తీరిక లేకుండా ఉండేది. ఆమె హాస్య చతురత చనిపోలేదు, కానీ పెరిగిన చింతలు, వయసుతో పాటు ఆమె కోపం, అలాగే ఆమె ముఖ కవళికలు కూడా పదునుగా మారాయి. ఆమె తన పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, ఆమెకు కొంచెం దూరంగా ఉండటమే మేలు.

చిన్న సామ్‌కు తోడుగా అతని అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్లు ఉండేవారు. వారందరూ అతని కంటే పెద్దవారే: అతని కంటే పదేళ్లు పెద్దవాడైన ఓరియన్, ఆ తర్వాత రెండు, మూడు సంవత్సరాల వ్యవధిలో పామెలా, మార్గరెట్, ఆపై బెంజమిన్ అనే దయగల చిన్న బాలుడు. తనకంటే మూడేళ్లు చిన్నవాడైన తమ్ముడిని చూసుకోవడానికే తన సున్నితమైన జీవితాన్ని అంకితం చేసినవాడు. కానీ ఈ సాంగత్యాలకు తోడు, ఆ రోజుల్లో, ఆ ప్రాంతంలో ఉన్న మరింత శక్తివంతమైన ప్రభావాలు కూడా ఉండేవి. అవే బానిసత్వం అనే సన్నిహితమైన, ఆవరించి ఉండే వ్యవస్థ, బానిసలతో నిత్యం ఉండే సాంగత్యం. ఆ కాలంలోని పిల్లలందరూ నీగ్రోలను ఇష్టపడేవారు, వారితో తమ మనసులోని విషయాలు పంచుకునేవారు. నిజానికి, అలాంటి రక్షణ, సాంగత్యం లేకుండా వారు దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉండేవారు.

పిల్లల అసలైన బాధ్యత తీసుకుని, వారికి వినోదాన్ని అందించింది మాత్రం ఇంటి పనిమనిషి జెన్నీ, మరియు మెరుగైన అవకాశాలతో అన్ని పనులు చేసేవాడైన నెడ్ మామయ్య. అదొక అద్భుతమైన వినోదం. అది ఊహలు, కలలు, చిన్న చిన్న కబుర్లు, మూఢనమ్మకాలతో నిండిన కాలం. ఆనాటి సంఘటనలను బట్టి కొత్త అలంకరణలు, మెరుగులు దిద్ది పాత కథలను పదే పదే చెప్పేవారు. సాయంత్రం పూట, జెన్నీ  అంకుల్ నెడ్ కథలు, ఒళ్ళు గగుర్పొడిచే గాథలు చెబుతుండగా, క్లెమెన్స్ పిల్లలందరూ, పెద్ద, చిన్న అనే తేడా లేకుండా, ఆ పెద్ద బహిరంగ అగ్నిగుండం చుట్టూ గుమిగూడేవారు. రెండు, మూడు సంవత్సరాల పసికందు కూడా ఆ ఆదిమ కథనంలోని భావాన్ని గ్రహించగలిగేది, దానిలోని గగుర్పొడిచే ఉత్కంఠకు కలిగే భయం  ఆనందంతో వణికిపోతూ దగ్గరగా అతుక్కుపోయేది. ఆ కథలు ఎప్పుడూ “అనగనగా ఒకానొకప్పుడు” అని ప్రారంభమయ్యేవి, వాటిలో ఒకటి “బంగారు చేయి” కథ. ఆ కథను ఆ చిన్నారి శ్రోత ఒకనాడు అనేక దేశాలలో విస్తృత శ్రోతలకు మరింత వివరంగా చెప్పి వినిపించాడు. క్లుప్తంగా ఆ కథ ఈ విధంగా ఉంటుంది: “అనగనగా ఒకానొకప్పుడు ఒక మనిషి ఉండేవాడు, అతనికి ఒక భార్య ఉండేది, ఆమెకు స్వచ్ఛమైన బంగారు చేయి ఉండేది; ఆమె చనిపోయింది, వారు ఆమెను స్మశానంలో పాతిపెట్టారు; ఒక రాత్రి…

నిస్సందేహంగా, ఇలాంటి వాతావరణం ఒక సున్నితమైన బిడ్డ ఊహాశక్తిని ఉత్తేజపరిచేది. ఆటలన్నీ, రోజువారీ సంభాషణలన్నీ ఊహాత్మకమైన అర్ధ-ఆఫ్రికన్ పరిస్థితులు , వింతైన ఆదిమ అవకాశాల గురించే ఉండేవి. ఆనాటి పిల్లలు మంత్రాలు, తాయెత్తులు, దురదృష్ట సంకేతాలను నమ్మేవారు; ఇవన్నీ తమ నీగ్రో సంరక్షకుల ద్వారానే నేర్చుకున్నారు.

కానీ ఆ నీగ్రోలే పిల్లలకు ప్రధాన సహచరులు, రక్షకులు అయినప్పటికీ, వారు వారికి ఒక ఇబ్బందిగా కూడా ఉండేవారు. పిల్లలకు తెలిసిన అతిపెద్ద నిజమైన భయం, పారిపోయిన బానిసలను ఎదుర్కోవడమే. పారిపోయిన బానిసను క్రూర మృగం కంటే హీనంగా భావించేవారు, పట్టుబడినప్పుడు మరింత దారుణంగా చూసేవారు. ఒకసారి పిల్లలు ఆరుగురు వ్యక్తులు ఒక బానిసను ఫ్లోరిడాకు తీసుకురావడం చూశారు. వారు అతడిని ఒక ఖాళీ గుడిసెలోకి తీసుకెళ్లి, నేలపై పడేసి తాళ్లతో బంధించారు. అతని మూలుగులు బిగ్గరగా, తరచుగా వినిపించాయి. ఇలాంటి విషయాలు జీవితాంతం నిలిచిపోయే ముద్ర వేశాయి.

బానిసలను శిక్షించడం కూడా తెలియని విషయమేమీ కాదు, ఇంట్లో కూడా. ముఖ్యంగా జెన్నీ తరచుగా అమర్యాదగా, మొండిగా ఉండేది. శరీర బలం కన్నా మనోబలం ఎక్కువగా ఉన్న జేన్ క్లెమెన్స్, ఒకసారి జెన్నీ అమర్యాదగా ప్రవర్తించినందుకు ఆమెను శిక్షించడానికి పూనుకుంది, వెంటనే ఆమె చేతిలోంచి కొరడాను లాక్కుంది. హడావిడిగా జాన్ క్లెమెన్స్‌ను పిలిపించారు. అతను వెంటనే వచ్చి, జెన్నీ మణికట్టులను గుర్రపు పగ్గంతో కలిపి కట్టి, ఆవు చర్మంతో ఆమె భుజాలపై దండన విధించాడు. ఇవన్నీ ఒక సున్నితమైన చిన్నారిని ఆకట్టుకోవడానికి ఉద్దేశించిన పనులు.

వాతావరణం ఆహ్లాదకరంగా ఉన్నప్పుడు, పిల్లలు దేశమంతటా తిరుగుతూ, పండ్లు, గింజల కోసం వేటాడుతూ, పంచదార నీళ్ళు తాగుతూ, ప్రేమ తీగలకు ముడులు వేస్తూ, “నన్ను ప్రేమించు-నన్ను ప్రేమించకు” అనే మంత్రాన్ని పాడుకుంటూ డైసీ పువ్వుల రేకులను కోసేవారు. ఎల్లప్పుడూ వారి వెంట ఒకటి లేదా అంతకంటే ఎక్కువ, కొన్నిసార్లు అరడజను మంది వారి చిన్న నల్లని అనుచరులు ఉండేవారు. ఏప్రిల్ మొదటి తేదీన బూట్లు విప్పేవారు. కొంతకాలం పాటు ఒక జత పాత ఉన్ని మేజోళ్ళు ధరించేవారు, కానీ అవి త్వరలోనే మాయమైపోయి, వేసవికాలం మొత్తం పాదాలను చెప్పులు లేకుండా వదిలేసేవారు. పాదంలో తుప్పుపట్టిన మేకు గుచ్చుకునే అవకాశం వారి భయాలలో ఒకటి, ఎందుకంటే దానివల్ల దవడ బిగుసుకుపోయే (లాక్‌జా) వ్యాధి వచ్చే అవకాశం ఉంది. ఆ వ్యాధిని భయభక్తులతో, భీతితో చూసేవారు. లాక్‌జా అంటే ఏమిటో వారికి తెలుసు—జాన్ క్వార్లెస్ మామయ్య యొక్క నల్లజాతి బానిస, డాన్‌కు ఆ వ్యాధి ఉండేది. కొన్నిసార్లు అతను నోరు పూర్తిగా తెరిచినప్పుడు, కీళ్ళు జారిపోతున్నట్లు అనిపించి, తాను తింటున్న మొక్కజొన్న రొట్టెనో, జోల్  ఆకుకూరల కూరనో, లేదా పోసమ్ ముక్కనో కింద పెట్టవలసి వచ్చేది. డాక్టరు వచ్చి, దాదాపు ఒక ఎద్దును ఎత్తగల కండర శక్తిని ప్రయోగించి అతని నోటిని తిరిగి సాధారణ స్థితికి తెచ్చే వరకు, అతని నోరు ఒక బిగుసుకుపోయిన అగాధంలా ఉండేది.

జాన్ క్వార్లెస్ మామయ్య, అతని ఇల్లు, అతని పొలం, అతని బానిసలు, అన్నీ వారికి అంతులేని ఆనందాన్నిచ్చేవి. బహుశా ఆ పొలం ఒక సాధారణ మిస్సోరి పొలం కావచ్చు, ఆ బానిసలు సగటు నీగ్రోలు కావచ్చు, కానీ ఆ పిల్లలకు ఈ విషయాలు ఎప్పుడూ స్పష్టంగా కనిపించలేదు. జాన్ క్వార్లెస్ మామయ్యకు చెందిన ప్రతి వస్తువుకు ఒక దివ్యమైన తేజస్సు ఉండేది. ఆ తేజస్సు ఏమిటంటే, సౌమ్య హృదయం గల, మానవతావాది అయిన ఆ వ్యక్తి యొక్క ఉల్లాసభరితమైన, నవ్వు పుట్టించే దయ. ఆయన ఇంటికి వెళ్లడం అంటే, పిల్లలకు నిరంతరం ఆనందం, అల్లరితో నిండిన స్వర్గంలో ఉన్నట్లే. పిల్లలు గుడ్ల కోసం వచ్చినప్పుడు ఆయన ఇలా అనేవారు:

“మీ కోళ్లు గుడ్లు పెట్టడం లేదు కదూ? అయితే మీ అమ్మకు చెప్పు, వాటికి వేయించిన మొక్కజొన్న గింజలు వేసి కొండ పైకి తోలమని,”  ఇది ఆయన చిన్న శ్రోతలకు ఎల్లప్పుడూ ఒక అద్భుతమైన హాస్యస్ఫురణగా ఉండేది.

అంతేకాకుండా, మొక్కజొన్న రొట్టెల బుట్టను పొయ్యిలో పెట్టే ముందు, దానిని తన ఖాళీ చేతులతో విచిత్రంగా తట్టడం, గాలిలోకి ఎగరవేయడం వంటివి ఎలా చేయాలో ఆయనకు బాగా తెలుసు. ఆయన తన సొంత పిల్లలు మాట వినకపోతే, వారికి అత్యంత భయంకరమైన బెదిరింపులు చేసేవారు, కానీ వారిలో ఎవరినీ ఎప్పుడూ శిక్షించలేదు. వారు చేపలు పట్టడానికి వెళ్లి ఆలస్యంగా తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఆయన ఇలా అనేవారు:

“నువ్వు—చీకటి పడ్డాక మళ్లీ నిన్ను వేటాడాల్సి వస్తే, నీకు కాలిపోయిన కొమ్ము వాసన వచ్చేలా చేస్తాను!”

ఈ బెదిరింపు యొక్క తీవ్రతను మించింది ఏదీ లేదు, మరియు పిల్లలందరూ, ఆనందకరమైన భయం మరియు ఉత్సుకతతో, ఒక బిడ్డకు ఆ విచిత్రమైన అనుభూతిని కలిగించేది అసలు ఏమి జరుగుతుందోనని—ఒకవేళ అది ఎప్పుడైనా జరిగితే—అని ఆలోచించారు. మొత్తమ్మీద, లిటిల్ సామ్‌కు ఒక విచిత్రమైన బాల్యం గడిచింది—కనీసం ఇప్పుడు మాకు అలా అనిపిస్తుంది. నిస్సందేహంగా, ఆ కాలానికి మరియు ఆ ప్రాంతానికి అది చాలా సాధారణమైన విషయమే.

 సశేషం

మె –గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -9-8-26-ఉయ్యూరు .