జర్మన్ మహాకవి ,రచయిత ,విమర్శకుడు ,దార్శనికుడు తత్వ వేత్త , , కాళిదాసు శాకుంతలం చదివి పరవశంతో నృత్యం చేసిన -గోథే జీవిత చరిత్ర -6

106

కానీ చివరికి, దాని పై కప్పును తొలగిస్తే, దానికి మరింత స్పష్టమైన వివరణ లభించవచ్చని నాకు తోచింది. అలాగే చేశాను,

అయినప్పటికీ దానివల్ల నాకేమీ జ్ఞానం చేకూరలేదు, ఎందుకంటే ఆ నగ్నమైన నిర్మాణం నాకు ఇంకేమీ నేర్పలేదు. ఆ తర్వాత దాన్ని కూడా తీసివేశాను, అప్పుడు నా చేతిలో ఆ సరళమైన పరికరం ఉంది. దానితో నేను పొడిపొడిగా ఉన్న రేకులు, సూదులపై ప్రయోగాలు చేయడంలో ఎన్నడూ విసుగు చెందలేదు— ఆ ప్రయోగాలు నా అనుభవాలను వైవిధ్యపరచడం తప్ప, నా యవ్వనపు ఉత్సాహానికి పెద్దగా ప్రయోజనం చేకూర్చలేదు. నేను ఆ యంత్రాంగాన్ని పునర్నిర్మించలేకపోయాను; భాగాలు త్వరలోనే చెల్లాచెదురయ్యాయి, మరియు ఆ పరికరంతో పాటు దాని ఫలితంగా ఏర్పడిన దృగ్విషయాలను కూడా నేను కోల్పోయాను.

ఒక విద్యుత్ యంత్రాన్ని సమీకరించే ప్రయత్నంలో కూడా నేను అంత అదృష్టవంతుడిని కాలేదు. విద్యుత్తు అందరి మనసులను ఆవరించిన ఆ రోజుల్లో యవ్వనం గడిపిన మా కుటుంబ స్నేహితుడు, చిన్నప్పుడు తాను అలాంటి యంత్రాన్ని సొంతం చేసుకోవాలని ఎలా కోరుకున్నాడో, దానికి కావలసిన ప్రధాన వస్తువులన్నీ ఎలా సమకూర్చుకున్నాడో, మరియు ఒక పాత రాట్నం, కొన్ని మందుల సీసాల సహాయంతో గణనీయమైన ఫలితాలను ఎలా సాధించాడో మాకు తరచుగా చెప్పేవాడు. అతను ఆ కథను ఉత్సాహంగా మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పడం, మరియు విద్యుత్తు విషయంపై మాకు కొంత సాధారణ సమాచారం అందించడంతో, ఆ విషయం మాకు నమ్మశక్యంగా అనిపించింది. మేము ఒక పాత రాట్నం, కొన్ని మందుల సీసాలతో చాలా కాలం పాటు ప్రయోగాలు చేశాము, కానీ ఏమాత్రం ఫలితం పొందలేకపోయాము. అయినప్పటికీ మేము మా నమ్మకానికే కట్టుబడి ఉన్నాము. జాతర సమయంలో, ఇతర మాయాజాల, అద్భుతాలు చేసే అరుదైన వస్తువులతో పాటు, అయస్కాంతత్వం వలె ఆ రోజుల్లో సర్వసాధారణంగా కనిపించే విచిత్రమైన ఫలితాలను ప్రదర్శించే ఒక విద్యుత్ యంత్రాన్ని కనుగొని మేము అమితానందపడ్డాము.

ప్రభుత్వ పాఠశాలలపై నమ్మకం సన్నగిల్లడం రోజురోజుకూ పెరుగుతూ పోయింది. ప్రజలు ప్రైవేట్ ట్యూటర్ల కోసం వెతకవలసి వచ్చింది, కానీ

ఒక్కో కుటుంబం ఎల్లప్పుడూ ఈ ఖర్చును భరించలేకపోయేది,

కాబట్టి తమ లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి వారిలో చాలామంది ఏకమయ్యేవారు. అయినప్పటికీ అటువంటి సందర్భాలలో పిల్లలు ఏకీభవించలేకపోయేవారు, ఆ యువకుడు తన అధికారాన్ని సమర్థవంతంగా ఉపయోగించలేకపోయేవాడు, మరియు సాధారణంగా, పదేపదే వేధించిన తర్వాత, ఆ వ్యవహారం అంతా హడావిడిగా ముగిసిపోయేది. అందువల్ల శాశ్వతంగా మరియు ప్రయోజనకరంగా ఉండే ఇతర ఏర్పాట్ల గురించి ఆలోచించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు.

ఫ్రెంచ్ భాషలో మౌఖిక బోధన మరియు సంభాషణ యొక్క ఆవశ్యకతను ప్రతి ఒక్కరూ అనుభవించడంతో, వారు బోర్డింగ్ పాఠశాలలను (పెన్స్‌మెన్) స్థాపించాలనే ఆలోచనకు వచ్చారు. మా నాన్నగారు ఒక యువకుడిని పెంచారు, అతను వంతులవారీగా ఆయనకు సేవ చేసేవాడు.

అతను ఇంటి పనివాడిగా, గుమస్తాగా, కార్యదర్శిగా మరియు గృహ నిర్వాహకుడిగా పనిచేశాడు. అతని పేరు ఫైల్ (Pfeil); అతను ఫ్రెంచ్ భాషను అనర్గళంగా మాట్లాడటమే కాకుండా, దాని సూత్రాలపై కూడా పూర్తి అవగాహన కలిగి ఉండేవాడు. వివాహం తర్వాత, అతనికి సహాయం చేయాలనే బాధ్యతను అతని పోషకులు భావించారు. తద్వారా ఒక బోర్డింగ్ పాఠశాలను స్థాపించాలనే ఆలోచన వారికి కలిగింది. ఆ పాఠశాల క్రమంగా విస్తరించి ఒక ‘అకాడమీ’గా మారింది; అక్కడ గ్రీక్ మరియు లాటిన్ భాషలతో పాటు ఇతర అవసరమైన పాఠ్యాంశాలు బోధించబడేవి. ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ నగరానికి ఉన్న విస్తృతమైన సంబంధాల వల్ల, జర్మన్ భాష నేర్చుకోవాలనుకునే లేదా తమ విజ్ఞానాన్ని పెంపొందించుకోవాలనుకునే యువ ఫ్రెంచ్ మరియు ఆంగ్లేయుల దృష్టిలో ఈ పాఠశాల పడింది. అద్భుతమైన శక్తిసామర్థ్యాలు మరియు చురుకుదనం కలిగిన, యవ్వనపు ఉత్సాహంతో ఉన్న ఫైల్ దీనిని అద్భుతంగా నిర్వహించేవాడు. పని పట్ల అతనికి ఎప్పుడూ తృప్తి ఉండేది కాదు; సంగీత ఉపాధ్యాయులను నియమించాల్సిన సందర్భం వచ్చినప్పుడు, అతను స్వయంగా సంగీతంపై దృష్టి సారించాడు. ‘క్లావియర్’ (ఒక రకమైన కీబోర్డ్ వాయిద్యం) వాయించడంలో ఎంతో శ్రద్ధ చూపిన అతను, సంగీత స్వరాల గురించి ఏమాత్రం ప్రాథమిక పరిజ్ఞానం లేకపోయినప్పటికీ, తక్కువ సమయంలోనే దానిని అత్యంత నైపుణ్యంతో మరియు ఉత్సాహంతో వాయించగలిగే స్థాయికి చేరుకున్నాడు. యువతను ప్రోత్సహించడానికి మరియు వారిలో ఉత్సాహాన్ని నింపడానికి ఒక ఉత్తమ మార్గం ఉందని నా తండ్రి నమ్మేవారు—అదేమిటంటే, వయసులో పెద్దవారైన వారు కూడా యువతతో కలిసి పాఠాలు నేర్చుకోవడం. కొత్త నైపుణ్యాలను నేర్చుకోవడం కష్టంగా ఉండే వయసులో కూడా, పెద్దవారు తమ పట్టుదల మరియు శ్రద్ధను యువత యొక్క సహజ సామర్థ్యంతో పోటీపడేలా చేయడం ద్వారా వారిని ఉత్తేజపరచవచ్చని ఆయన భావించేవారు. ఫైల్ కూడా ఇదే విధానాన్ని అనుసరించినట్లు కనిపిస్తుంది.

క్లావియర్ వాయించడంపై ఉన్న మక్కువ అతని దృష్టిని ఆ వాయిద్యం వైపు మళ్లించింది. ఒక మంచి వాయిద్యాన్ని సమకూర్చుకునే ప్రయత్నంలో, అతను ‘గెరా’కు చెందిన ఫ్రెడెరిచితో (Frederici) పరిచయం పెంచుకున్నాడు; ఫ్రెడెరిచి తయారుచేసే వాయిద్యాలకు అప్పట్లో ఎంతో పేరుప్రతిష్టలు ఉండేవి. అతను అటువంటి వాయిద్యాలను కొన్నింటిని అమ్మకం కోసం తెప్పించుకున్నాడు. తన ఇంట్లో అంత పెద్ద సంఖ్యలో క్లావియర్‌లను చూడటమే కాకుండా, వాటిని వాయించడం మరియు వాటి సంగీతాన్ని ఆస్వాదించడం అతనికి ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.

అతనిలోని ఆ ఉత్సాహం మా కుటుంబంలో సంగీతపరమైన సందడిని సృష్టించింది. వివాదాస్పద విషయాలలో కూడా మా నాన్నగారు మరియు నేను మంచి సంబంధాన్ని కొనసాగించేవాళ్ళం. మా కోసం ‘ఫ్రెడెరిసి’ (Frederici) తయారీకి చెందిన ఒక పెద్ద పియానోను కొనుగోలు చేశారు. నాకు ‘క్లావియర్’ (clavier) వాయిద్యం అంటేనే ఎక్కువ ఇష్టం కాబట్టి, నేను ఆ పియానోను దాదాపుగా తాకేదాన్ని కాదు. కానీ అది నా సోదరికి మాత్రం చాలా ఇబ్బందులను తెచ్చిపెట్టింది; ఆ కొత్త వాయిద్యానికి తగిన గౌరవం ఇవ్వాలనే ఉద్దేశంతో ఆమె ప్రతిరోజూ అదనంగా కొన్ని గంటల పాటు సాధన చేయాల్సి వచ్చేది. ఆ సమయంలో మా నాన్నగారు పర్యవేక్షకుడిగానూ, ‘ఫైల్’ (Pfeil) ఒక ఆదర్శప్రాయుడిగా మరియు ప్రోత్సాహకుడిగానూ ఆమె పక్కన వంతులవారీగా కూర్చునేవారు.

మా నాన్నగారికి ఉన్న ఒక విచిత్రమైన అభిరుచి మా పిల్లలకు చాలా అసౌకర్యాన్ని కలిగించేది. అది పట్టు పురుగుల పెంపకానికి సంబంధించిన విషయం; భవిష్యత్తులో పట్టు వినియోగం విస్తృతంగా పెరిగినప్పుడు దానివల్ల కలిగే ప్రయోజనాలపై ఆయనకు చాలా గొప్ప అభిప్రాయం ఉండేది. హనావు (Hanau) ప్రాంతంలో పట్టు పురుగుల పెంపకం చాలా శ్రద్ధగా సాగేది, అక్కడి పరిచయస్తుల ద్వారా ఆయనకు ఈ ఆలోచన కలిగింది. సరైన సమయంలో అక్కడి నుండి ఆయనకు పురుగుల గుడ్లు పంపేవారు. మల్బరీ చెట్లు తగినన్ని ఆకులు తొడిగిన వెంటనే, ఆయన ఆ ఆకులను కోయించి, కంటికి సరిగ్గా కనిపించని ఆ చిన్న జీవుల కోసం ఎంతో ఆత్రుతతో ఎదురుచూసేవారు. వాటికి అనుకూలమైన వసతి కల్పించడానికి ఇంటి పైఅంతస్తు గదిలో బల్లలు, అరలు ఏర్పాటు చేసేవారు; ఎందుకంటే అవి చాలా వేగంగా పెరిగేవి. గుడ్డు నుండి బయటకు వచ్చిన తర్వాత వాటి ఆకలి తీర్చడం దాదాపు అసాధ్యం అన్నట్లుగా ఉండేది. వాటికి పగలు, రాత్రి ఆహారం అందించాల్సి వచ్చేది, ఎందుకంటే అవి అద్భుతమైన మరియు రహస్యమైన రూపాంతర ప్రక్రియలో ఉన్నప్పుడు పోషకాహార లోపం లేకుండా చూడటం చాలా ముఖ్యం. వాతావరణం అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడు ఈ పని ఒక ఆహ్లాదకరమైన కాలక్షేపంగా అనిపించేది, కానీ చలి కారణంగా మల్బరీ చెట్లు దెబ్బతింటే మాత్రం ఇది చాలా ఇబ్బందికరంగా ఉండేది. అయితే, ఈ ప్రక్రియ చివరి దశలో వర్షం పడటం అన్నిటికంటే ఎక్కువ అసౌకర్యాన్ని కలిగించేది. ఈ జీవులు తేమను అస్సలు తట్టుకోలేవు; తడిసిన ఆకులను తుడిచి ఆరబెట్టాల్సి ఉంటుంది, కానీ ఆ పని ఎప్పుడూ సంపూర్ణంగా జరగదు. దీనివల్ల అవి వ్యాధుల బారిన పడే అవకాశం ఉంది; ఆ కారణం చేతనో లేదా మరేదో కారణం చేతనో, వేలకొద్దీ పురుగులు చనిపోయి తుడిచివేయబడేవి. అలా చనిపోయిన వాటి కుళ్ళిన కళేబరాల నుండి భయంకరమైన దుర్వాసన వెలువడేది. ఆరోగ్యకరమైన పురుగుల మధ్య నుండి చనిపోయిన మరియు వ్యాధిగ్రస్తులైన వాటిని వేరు చేయడం అత్యంత శ్రమతో కూడిన, అసహ్యకరమైన పనిగా మారేది; ఇది మా పిల్లలకు ఎన్నో బాధాకరమైన క్షణాలను మిగిల్చేది.

వసంత మరియు వేసవి కాలాల్లోని అత్యంత అందమైన వారాలన్నింటినీ ఈ పట్టు పురుగుల పెంపకంలో గడిపిన తర్వాత, మా నాన్నగారికి మరో పనిలో సహాయం చేయాల్సిన పరిస్థితి వచ్చింది. ఆ పని అంతకుముందు దానికంటే సరళమైనదే అయినప్పటికీ, అంతే ఇబ్బందికరంగా ఉండేది. పాత ఇంట్లో గోడలకు వేలాడదీసిన ‘రోమన్ దృశ్యాల’ చిత్రపటాలు (వాటి పైభాగం మరియు అడుగు భాగం నల్లని కడ్డీలతో బిగించబడి ఉండేవి) కాంతి, ధూళి మరియు పొగ ప్రభావంతో పసుపు రంగులోకి మారాయి, పైగా ఈగలు వాటిని మరింత వికారంగా మార్చేశాయి. కొత్త ఇంట్లో అటువంటి అపరిశుభ్రతను ఏమాత్రం సహించేవారు కాదు; మరోవైపు, ఆ చిత్రాలలో ఉన్న ప్రదేశాలకు దూరంగా చాలా కాలం గడపడం వల్ల మా నాన్నగారి దృష్టిలో వాటి విలువ పెరిగింది. ఎందుకంటే, మొదట్లో అటువంటి చిత్రాలు కేవలం అప్పుడే పొందిన అనుభూతులను లేదా జ్ఞాపకాలను తాజాగా ఉంచడానికి మాత్రమే ఉపయోగపడతాయి.

అసలు దృశ్యాలతో పోల్చినప్పుడు అవి పనికిరానివిగా లేదా అసలు వాటికి కేవలం ఒక విచారకరమైన ప్రత్యామ్నాయాలుగా మాత్రమే అనిపిస్తాయి. కానీ అసలు దృశ్యాల గురించిన జ్ఞాపకాలు లేదా భావనలు క్రమంగా మసకబారుతున్న కొద్దీ, వాటి నకళ్లు (చిత్రాలు) తెలియకుండానే…

అతను ఆ పట్టణంలోనే ఉంటూ, మంచి పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నందున, అప్పుడప్పుడు మమ్మల్ని పలకరించడానికి లేదా మాకు సహాయం చేయడానికి వచ్చేవాడు. తనను మొదటగా నమ్మిన వారిలో మేము ఉన్నందుకు అతను కృతజ్ఞతతో ఉండేవాడు, అలాగే తన విజయానికి నిదర్శనాలుగా మమ్మల్ని పేర్కొనగలగడం పట్ల గర్వపడేవాడు.

దీనివల్ల, నా ఇతర భాషా సంబంధిత అధ్యయనాల సాధారణ పాఠ్యక్రమంలో ఆంగ్లాన్ని కూడా చేర్చాలనే కొత్త ఆసక్తి మా నాన్నగారిలో కలిగింది. అయితే, ఒకసారి ఒక వ్యాకరణ పుస్తకం లేదా పదబంధాల పుస్తకం నుండి, మరొకసారి వేరొక పుస్తకం నుండి చదవడం; ఒక రచయిత నుండి మరొక రచయితకు మారుతూ, ప్రతి గంటకూ ఒక విషయంపై నా ఆసక్తిని మళ్లించడం నాకు ఎప్పుడూ కష్టంగా అనిపించేదని నేను ఒప్పుకోవాలి. అందుకే, ఒకేసారి వాటన్నింటినీ అధ్యయనం చేయడానికి ఒక ఉపాయం నాకు తట్టింది: ఒక కుటుంబంలోని పలువురు సభ్యుల గురించి ఒక కథను (నవల వంటి దానిని) అల్లడం. ఆ సభ్యులు ఒకరికొకరు దూరమై ప్రపంచవ్యాప్తంగా వేర్వేరు ప్రాంతాల్లో స్థిరపడి, తమ పరిస్థితులు మరియు భవిష్యత్తు అవకాశాల గురించి ఒకరితో ఒకరు ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు జరుపుకునేలా ఆ కథను రూపొందించాలనుకున్నాను. పెద్ద సోదరుడు తన ప్రయాణంలోని అనేక విశేషాలు మరియు సంఘటనల గురించి చక్కని జర్మన్ భాషలో వివరిస్తాడు. ఒక సోదరి కుటుంబంలోని ఎవరికో ఒకరికి—స్త్రీలకు సహజమైన శైలిలో, అంటే చిన్న చిన్న వాక్యాలు మరియు విరామ చిహ్నాలతో (తరువాత ‘సీగ్‌బర్ట్’ రచనలో కనిపించినట్లుగా)—ఇంటి వ్యవహారాలు మరియు పొరుగింటి ప్రేమ వ్యవహారాల గురించి రాస్తుంది. మరొక సోదరుడు వేదాంతశాస్త్రాన్ని అభ్యసిస్తూ, చాలా అధికారికమైన లాటిన్ భాషలో ఉత్తరాలు రాస్తాడు; దానికి తరచుగా గ్రీకు భాషలో ఒక అనుబంధ సందేశాన్ని (postscript) జతచేస్తాడు. హాంబర్గ్‌లో గుమస్తాగా పనిచేస్తున్న తర్వాతి సోదరుడికి సహజంగానే ఆంగ్ల ఉత్తరప్రత్యుత్తరాల బాధ్యత దక్కుతుంది, అలాగే మార్సెయిల్స్‌లో ఉన్న ఇంకా చిన్న సోదరుడికి ఫ్రెంచ్ భాషా బాధ్యత అప్పగించబడుతుంది. ఇక ఇటాలియన్ భాషా బాధ్యత ఒక సంగీతకారుడికి—అతను ప్రపంచంలో తన తొలి సాహసయాత్రను చేపట్టినప్పుడు—అప్పగించబడుతుంది. అందరిలోనూ చిన్నవాడైన, కాస్త చురుకైన మరియు ఇతరుల వ్యవహారాల్లో తలదూర్చే స్వభావం గల ఆ బాలుడు, ఇతర భాషలన్నీ నేర్చుకోవడం పూర్తయ్యాక ‘జ్యూ-జర్మన్’ (యూదు-జర్మన్ మిశ్రమ భాష) నేర్చుకోవడంలో నిమగ్నమయ్యాడు; తన విచిత్రమైన సంకేత లిపి (cyphers) ద్వారా మిగిలిన వారిని విసిగించి విసుగుచెందేలా చేసేవాడు, అలాగే తన అహంకారపూరిత చేష్టలతో పెద్దలను మనస్ఫూర్తిగా నవ్వించేవాడు.

నా రచనలకు నేపథ్యంగా నిలిచిన దేశాల భౌగోళిక పరిస్థితులను అధ్యయనం చేస్తూ, ఆ విచిత్రమైన స్థూల చిత్రణను (outline) వివరాలతో నింపడానికి నేను ప్రయత్నించాను; నా కథానాయకుల వ్యక్తిత్వాలు మరియు వృత్తులకు తగినట్లుగా, రకరకాల మానవ సంఘటనలతో ఆ నిర్జీవమైన ప్రాంతాలకు జీవం పోశాను. దీనివల్ల నా అభ్యాస పుస్తకం (exercise-book) చాలా పెద్దదిగా తయారైంది, మా నాన్నగారు మరింత సంతృప్తి చెందారు, అలాగే నాకు ఏయే నైపుణ్యాలు లేదా విషయాలలో లోపం ఉందో నేను త్వరగా తెలుసుకోగలిగాను. ఇలాంటి పనులు ఒకసారి మొదలైతే వాటికి అంతం ఉండదు కదా,

110 సత్యం మరియు కవిత్వం;

ఈ విషయంలోనూ అలాగే జరిగింది; ఉచ్చరించడానికి కష్టమైన ఆ ‘యూదు-జర్మన్’ (Jewish-German) భాషను నేర్చుకుని, దాన్ని చదవగలిగినంత సులభంగా రాయడానికి నేను ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, ఒక విషయం నాకు త్వరగానే అర్థమైంది: ఆ ఆధునిక వికృత మాండలికం (dialect) ఏ మూల భాష నుండి పుట్టిందో, ఆ హీబ్రూ భాషను కూడా నేను కచ్చితంగా తెలుసుకోవాలి. అప్పుడే నేను ఆ మాండలికాన్ని పట్టుదలతో, స్పష్టతతో నిర్వహించగలను. కాబట్టి, నా మనసులో అంతకంటే గొప్ప లక్ష్యం ఒకటి ఉన్నప్పటికీ, హీబ్రూ నేర్చుకోవాల్సిన అవసరాన్ని మా నాన్నగారికి వివరించి, అందుకు వారి అనుమతిని కోరాను. మూల భాషలు తెలియకుండా పాత లేదా కొత్త నిబంధన గ్రంథాలను (Old or New Testaments) ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేరని అందరూ అనేవారు. కొత్త నిబంధనలోని గ్రీకు భాష నాకు అప్పటికే పరిచయం; ఎందుకంటే ఆదివారాల్లో చర్చి కార్యక్రమాల తర్వాత, నా అభ్యాసానికి అంతరాయం కలగకుండా ఉండేందుకు, ఆ రోజుకు సంబంధించిన సువార్త మరియు పత్రికలను (gospel and epistles) మళ్ళీ చెప్పడం, అనువదించడం మరియు కొంతవరకు వివరించడం నాకు తప్పనిసరిగా ఉండేది. ఇప్పుడు పాత నిబంధన విషయంలోనూ అదే పని చేయాలని నేను అనుకున్నాను; ఎందుకంటే దానిలోని విశేషాలు ఎప్పుడూ నా మనసును విచిత్రంగా ఆకర్షించేవి.

ఏ పనినైనా సగం సగం చేయని మా నాన్నగారు, మా పాఠశాల (జిమ్నేసియం) ప్రధానోపాధ్యాయులైన డాక్టర్ ఆల్బ్రెచ్ట్‌ను అడిగి నాకు వారానికి ఒకసారి ప్రైవేట్ పాఠాలు చెప్పించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఆ భాష చాలా సరళమైనది కాబట్టి, దాని ప్రాథమికాంశాలను నేర్చుకోవడానికి ఇంగ్లీష్ నేర్చుకోవడానికి పట్టిన సమయం కంటే కాస్త ఎక్కువ సమయం—అంటే గరిష్టంగా రెట్టింపు సమయం—పట్టవచ్చని ఆయన ఆశించారు.

రెక్టర్ ఆల్బ్రెచ్ట్ ప్రపంచంలోనే అత్యంత విలక్షణమైన వ్యక్తులలో ఒకరు; ఆయన పొట్టిగా, వెడల్పుగా (కానీ మందంగా కాకుండా) ఉండేవారు. అంగవైకల్యం లేకపోయినా విచిత్రమైన ఆకృతిని కలిగి ఉండేవారు; క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, గౌన్ మరియు విగ్ ధరించిన ‘ఈసప్’ (Aesop) లా ఉండేవారు. డెబ్బై ఏళ్లకు పైబడిన ఆయన ముఖం ఎప్పుడూ ఒక వ్యంగ్యపు చిరునవ్వుతో వంకర తిరిగి ఉండేది, అలాగే పెద్దగా విప్పిన కళ్లతో… అతని కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నప్పటికీ, అవి ప్రకాశవంతంగానూ, మేధస్సును ప్రతిబింబించేవిగానూ ఉండేవి. అతను ‘బేర్‌ఫుట్ ఫ్రయర్స్’ (Barefoot Friars) యొక్క పాత మఠంలో నివసించేవాడు; ఆ భవనం అప్పట్లో ఒక విద్యాసంస్థగా (జిమ్నేసియంగా) ఉండేది. చిన్నతనంలో, నేను తరచుగా నా తల్లిదండ్రులతో కలిసి అతన్ని సందర్శించేవాడిని. అక్కడ ఉండే పొడవైన, చీకటిగా ఉండే కారిడార్లు, అతిథి గదులుగా మార్చబడిన ప్రార్థనా మందిరాలు (చాపెల్స్), శిథిలమైన మెట్లు మరియు వంకర తిరిగిన దారుల గుండా వెళ్తుంటే నాకు ఒక రకమైన వణుకుతో కూడిన ఆనందం కలిగేది. మేము కలిసినప్పుడల్లా అతను నాతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడేవాడు, నన్ను మెచ్చుకుని ప్రోత్సహించేవాడు. ఒక రోజు, బహిరంగ పరీక్ష తర్వాత తన విద్యార్థులకు గ్రేడ్లు కేటాయిస్తున్న సమయంలో, అతను ‘ప్రతిభ మరియు శ్రద్ధకు ఇచ్చే బహుమతులను’ (praemia virtutis et diligentiae) పంపిణీ చేస్తుండగా, నేను అతని వేదిక (ట్రైపాడ్)కు దగ్గరగా ప్రేక్షకుల మధ్య నిలబడి ఉండటం అతను గమనించాడు. అతను వెండి పతకాలను తీస్తున్న చిన్న సంచి వైపు నేను ఆసక్తిగా చూస్తూ ఉండి ఉండవచ్చు; ఎందుకంటే అతను నాకు తల ఊపి సైగ చేశాడు.

అతను కాస్త కిందకు దిగి వచ్చి, ఆ పతకాలలో ఒకదానిని నా చేతిలో పెట్టాడు. నా ఆనందానికి అవధులు లేవు, అయితే ఒక బాలుడికి అటువంటి బహుమతి ఇవ్వడం…

అదృష్టవశాత్తూ, ఆయనతో సత్సంబంధాలు లేనివారి విషయంలో ఆయన ఎప్పుడూ నేరుగా విషయాన్ని ఎత్తిచూపే వారు కాదు; బదులుగా, తాను ఎవరినైతే మందలించాలనుకునేవారో వారిలోని లోపాన్ని సూచనలు, సంకేతాలు, ప్రసిద్ధ సామెతలు మరియు లేఖన వచనాల ద్వారా పరోక్షంగా ప్రస్తావించేవారు. అంతేకాకుండా, ఆయన ప్రసంగం (ఆయన ఎప్పుడూ తన ఉపన్యాసాలను చూసి చదివేవారు) వినడానికి ఇబ్బందిగా, అర్థం చేసుకోవడానికి కష్టంగా ఉండేది. అన్నిటికంటే దారుణమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆయన మాటల మధ్యలో గొంతు సవరించుకునే దగ్గు లేదా—అంతకంటే తరచుగా—పొట్ట కదిలిపోయేలా నవ్వే నవ్వు అడ్డుపడేవి; ముఖ్యంగా ఘాటైన లేదా వ్యంగ్యమైన విషయాలను చెప్పేటప్పుడు ఆయన ఇలా చేసేవారు. నా పాఠాలు మొదలయ్యాక, ఈ విచిత్రమైన వ్యక్తి చాలా మృదుస్వభావిగా, సహాయకారిగా ఉండేవారని నేను గ్రహించాను. నేను ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఆరు గంటలకు ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళేదాన్ని; వీధి వైపు ఉన్న తలుపు నా వెనుక మూసుకుని, ఆ మఠం (convent) లోని పొడవైన, చీకటిగా ఉండే దారుల గుండా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నప్పుడు నాకు ఎప్పుడూ ఒక రహస్యమైన ఆనందం కలిగేది. మేము ఆయన గ్రంథాలయంలో ఆయిల్-క్లాత్ (oilcloth) కప్పిన బల్ల దగ్గర కూర్చునేవాళ్ళం; అక్కడ ఎప్పుడూ చేతికి అందుబాటులో బాగా వాడి అరిగిపోయిన ‘లూసియన్’ (Lucian) పుస్తకం ఉండేది.

నేను శ్రద్ధగా నేర్చుకోవాలని అనుకున్నప్పటికీ, అసలు విషయానికి రావడంలో నాకు కొంత ఇబ్బంది కలిగింది; ఎందుకంటే హీబ్రూ భాష వాస్తవ స్వభావం గురించి ఆయన వేసే కొన్ని జోకులను ఆయన ఆపుకోలేకపోయేవారు. ‘జ్యూ-జర్మన్’ (యూదు-జర్మన్) నేర్చుకోవాలనే నా ఉద్దేశం గురించి నేను మౌనంగా ఉంటూ, కేవలం మూల భాషను (హీబ్రూను) బాగా అర్థం చేసుకోవడం గురించే మాట్లాడేదాన్ని. దానికి ఆయన నవ్వి, కేవలం చదవడం నేర్చుకుంటే చాలు అని అన్నారు. అది నాకు కొంత అసహనాన్ని కలిగించినా, అక్షరాల విషయానికి వచ్చేసరికి నేను పూర్తి శక్తితో ప్రయత్నించాను. ఆ అక్షరమాల గ్రీకు అక్షరమాలను పోలి ఉండటాన్ని నేను గమనించాను; వాటి ఆకారాలను అర్థం చేసుకోవడం సులభం, పైగా వాటి పేర్లు కూడా చాలా వరకు నాకు తెలిసినవే.

వాటిని నేను త్వరగా నేర్చుకుని గుర్తుంచుకోగలిగాను, ఇక తదుపరి దశలో చదవడం మొదలుపెడతామని అనుకున్నాను. ఆ భాషను కుడి నుండి ఎడమకు చదువుతారని నాకు తెలుసు; అకస్మాత్తుగా, చిన్న చిన్న అక్షరాలు మరియు గుర్తుల (చుక్కలు, గీతలు వంటివి) ఒక కొత్త సమూహం ప్రత్యక్షమైంది. ఇవి అచ్చులను సూచిస్తాయని చెప్పినప్పుడు నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది; ఎందుకంటే ప్రధాన వర్ణమాలలో అప్పటికే కొన్ని అచ్చులు ఉన్నాయి, మరికొన్ని వింత పేర్ల వెనుక దాగి ఉన్నట్లు అనిపించేవి. యూదు జాతి తమ వైభవ కాలంలో మొదటి రకం గుర్తులనే ఎక్కువగా ఇష్టపడేదని, వాటిలోనే చదవడం మరియు రాయడం తెలిసినవారని కూడా నాకు బోధించారు. కాబట్టి, ఆ పురాతనమైన మరియు నాకు సులభంగా అనిపించిన మార్గంలోనే ముందుకు సాగాలని నేను ఎంతగానో కోరుకున్నాను; కానీ ఆ వృద్ధుడు మాత్రం, అధికారికంగా ఆమోదించబడిన వ్యాకరణ నియమాలనే పాటించాలని కచ్చితంగా చెప్పారు. ఆ చిన్న గుర్తులు (చుక్కలు, గీతలు) లేకుండా చదవడం చాలా కష్టమని, అది నిపుణులకు మాత్రమే సాధ్యమని, అందుకే నేను ఎటువంటి తర్జనభర్జనలు లేకుండా వాటిని నేర్చుకోవాలని ఆయన అన్నారు. కానీ ఈ విషయం నన్ను మరింత గందరగోళానికి గురిచేసింది. కొన్ని పెద్ద ప్రాథమిక అక్షరాలు వాటి స్థానాల్లో ఉన్నప్పటికీ ఎటువంటి విలువను కలిగి ఉండేవి కావు; దీనివల్ల వాటి పక్కన ఉన్న చిన్న గుర్తులు నిష్ప్రయోజనంగా మిగిలిపోకుండా ఉండేవి. ఒక్కోసారి అవి మృదువైన ఉచ్ఛారణను (aspirate), మరికొన్నిసార్లు గొంతులో పలికే కఠినమైన శబ్దాన్ని (guttural) సూచించేవి, లేదా కేవలం పదానికి ముందు లేదా చివర చేరే అక్షరాలుగా (prefixes or affixes) ఉండేవి. చివరగా, అన్నీ అర్థమయ్యాయని అనుకునే సమయానికి, ఆ పెద్ద మరియు చిన్న అక్షరాలన్నీ తమ పనితీరును కోల్పోయేవి; దీనివల్ల కళ్లకు ఎక్కువ పని ఉండేది కానీ పెదవులకు మాత్రం చాలా తక్కువ పని ఉండేది.

నాకు అప్పటికే విషయం తెలిసిన పాఠాన్ని, వింతైన ఉచ్ఛారణతో—ముక్కుతో పలికే శబ్దాలు మరియు గొంతులో చేసే గురక వంటి శబ్దాలను అత్యుత్తమమైనవిగా భావించే ఆ విచిత్ర భాషలో—పలకాల్సి రావడంతో, నా ఆసక్తి గణనీయంగా తగ్గింది. దాంతో, ఆ అనేక గుర్తుల విచిత్రమైన పేర్లతో పిల్లల మాదిరిగా ఆడుకుంటూ కాలక్షేపం చేసేవాడిని. అక్కడ చక్రవర్తులు, రాజులు మరియు డ్యూక్‌లు ఉండేవారు; ఉచ్చారణ మారినప్పుడు వారు నాకు ఎంతో వినోదాన్ని పంచేవారు. కానీ ఆ పైపైన ఉండే హాస్యం త్వరలోనే తన ఆకర్షణను కోల్పోయింది. అయినప్పటికీ, చదవడం, అనువదించడం, పునశ్చరణ చేయడం మరియు కంఠస్థం చేయడం వంటి ప్రక్రియల ద్వారా ఆ పుస్తకంలోని సారాంశం నా మనసులో బలంగా ముద్రించబడటంతో నాకు కొంతవరకు తగిన ప్రతిఫలం లభించినట్లయింది. సరిగ్గా ఈ అంశం గురించే నా పాత గురువుగారు వివరణ ఇవ్వాలని నేను కోరుకున్నాను; ఎందుకంటే సంప్రదాయానికి, వాస్తవికతకు లేదా సాధ్యతకు మధ్య ఉన్న వైరుధ్యం నన్ను చాలా కాలంగా ఆలోచింపజేస్తూ ఉండేది. గిబియోన్ వద్ద నిలిచిపోయిన సూర్యుడు లేదా అజలోన్ లోయలో నిలిచిన చంద్రుడి గురించి—ఇతర అసంభవమైన మరియు వింత కథల సంగతి పక్కన పెడితే—నేను అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పడంలో నా వ్యక్తిగత గురువులు తరచుగా ఇబ్బంది పడేవారు. ఇప్పుడు హీబ్రూ భాషపై పట్టు సాధించే క్రమంలో నేను పూర్తిగా ‘పాత నిబంధన’ (Old Testament) అధ్యయనానికే అంకితమయ్యాను, దాంతో ఆ పాత కుతూహలం మళ్లీ తలెత్తింది. నేను దానిని ఇకపై లూథర్ అనువాదంలో కాకుండా, మా నాన్నగారు నా కోసం సమకూర్చిన సెబాస్టియన్ ష్మిడ్ యొక్క ‘ఇంటర్‌లీనియర్’ (మూల పాఠ్యం మరియు అనువాదం పక్కపక్కనే ఉండే) వెర్షన్‌లో చదివాను. కానీ దురదృష్టవశాత్తు, భాషా అభ్యాసం విషయానికి వస్తే ఇది మా పాఠాలకు కొంత అంతరాయం కలిగించింది. చదవడం, అర్థం చేసుకోవడం, వ్యాకరణం, కాపీ చేయడం వంటి పనులకు అరుదుగా మాత్రమే పూర్తి అరగంట సమయం పట్టేది; ఎందుకంటే నేను వెంటనే అసలు భావాన్ని గ్రహించడానికి ప్రయత్నించేవాడిని. మేము మోషే రాసిన మొదటి పుస్తకానికే పరిమితమైనప్పటికీ, తర్వాతి పుస్తకాలలోని అంశాల ఆధారంగా అనేక సందేహాలను లేదా అభ్యంతరాలను లేవనెత్తేవాడిని. మొదట్లో, ఆ మంచి వృద్ధుడు నన్ను ఇలాంటి అవాంతరాల నుండి (ప్రధాన విషయం నుండి పక్కకు వెళ్లడం నుండి) ఆపడానికి ప్రయత్నించేవాడు, కానీ కొంతకాలం తర్వాత అవి అతనికి వినోదాన్ని కలిగించేవిగా అనిపించాయి. తన సహజమైన దగ్గును మరియు నవ్వును అణచుకోవడం అతనికి అసాధ్యంగా ఉండేది…

నాలుగు నదులలో రెండైన యూఫ్రటీస్, టైగ్రిస్ ఇంకా వాటి నదీగర్భాలలో ప్రవహిస్తూనే ఉన్నాయి. మొదటి నది పేరు నిలిచిపోయింది; రెండవది దాని ప్రవాహ మార్గాన్ని సూచిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. అటువంటి పెను ప్రకంపన తర్వాత స్వర్గం యొక్క సూక్ష్మమైన ఆనవాళ్లు కనిపించలేదు. పునరుజ్జీవనం పొందిన మానవ జాతి రెండవసారి బయలుదేరింది: అది తనను తాను పోషించుకోవడానికి మరియు ఉపాధి పొందడానికి అనేక మార్గాలను కనుగొంది, కానీ ప్రధానంగా పెంపుడు జంతువుల మందలను పోగుచేసి, వాటితో అన్ని దిశలలో తిరగడంలో నిమగ్నమై ఉంది.

ఈ జీవన విధానం, జనాభా పెరుగుదలతో పాటు, త్వరలోనే ప్రజలను చెల్లాచెదురుగా వెళ్ళేలా చేసింది. అయినప్పటికీ, తమ బంధువులను మరియు స్నేహితులను శాశ్వతంగా విడిచిపెట్టాలని వెంటనే నిర్ణయించుకోవడం అంత సులభమైన విషయం కాదు; మరియు వారు…

. సి.(ఎం1^^|.- )

స్వంత జీవితం నుండి. 116

తమ తప్పుడు మార్గాల నుండి తమను వెనక్కి నడిపించే ఒక ఎత్తైన గోపురాన్ని నిర్మించాలనే ఆలోచన వారికి తట్టింది. కానీ ఈ ప్రయత్నం, వారి మొదటి ప్రయత్నంలాగే, విఫలమైంది. వారు ఒకే సమయంలో సంతోషంగా, జ్ఞానంతో, సంఖ్యాపరంగా అధికంగా మరియు ఐక్యంగా ఉండలేకపోయారు. ఎలోహిమ్ వారి మనస్సులను గందరగోళపరిచాడు — ఆ కట్టడం అసంపూర్తిగా మిగిలిపోయింది — మనుషులు చెల్లాచెదురయ్యారు — ప్రపంచం జనంతో నిండిపోయింది, కానీ రెండుగా చీలిపోయింది.

మన దృష్టి మరియు ఆసక్తులు ఇప్పటికీ ఈ ప్రాంతాలపైనే కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయి. చివరకు, మరొక జాతి స్థాపకుడు ముందుకు వస్తాడు, అతను తన వారసులపై ఒక ప్రత్యేకమైన ముద్ర వేయగలడు, మరియు ఆ విధంగా వారిని రాబోయే కాలమంతటికీ ఒక గొప్ప మరియు సంఘటిత జాతిగా ఏకం చేయగలడు, స్థలం లేదా విధిలో ఎలాంటి మార్పులు వచ్చినా విడదీయరాని విధంగా.

అబ్రహాము, దైవిక మార్గదర్శకత్వంలో, ఈ ప్రాంతం నుండి సంచరిస్తాడు. యూఫ్రటీస్ నది పడమర వైపుగా సాగింది. అతని ప్రయాణానికి ఎడారి ఏ అభేద్యమైన అడ్డంకినీ ఇవ్వలేదు. అతను జోర్డాన్ నదిని చేరుకుని, దాని జలాలను దాటి, పాలస్తీనాలోని సుందరమైన, సారవంతమైన ప్రాంతాలలో విస్తరించాడు. అది అంతకుముందు పాలించబడి, కొంతవరకు జనావాసాలున్న భూమి. మరీ అంత ఎత్తు కాకపోయినా, రాతిమయంగా, నిస్సారంగా ఉన్న పర్వతాలు, సాగుకు అనువైన జలమయ లోయలచే వేరు చేయబడ్డాయి. పట్టణాలు, గ్రామాలు, మరియు ఏకాంత నివాసాలు మైదానం అంతటా, మరియు జోర్డాన్‌లో కలిసే ఆ గొప్ప లోయ యొక్క వాలు ప్రాంతాలలో చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. ఆ విధంగా ఆ భూమి జనావాసాలతో, స్థావరాలతో నిండి ఉంది; కానీ ప్రపంచం ఇంకా చాలా విశాలంగానే ఉంది, మరియు మనుషులు చుట్టుపక్కల ఉన్న దేశం మొత్తాన్ని ఒకేసారి ఆక్రమించుకునేంత వివేకవంతులుగా, అవసరమైనవారుగా, లేదా సాహసోపేతంగా లేరు.

వారి వారి ఆస్తుల మధ్య విశాలమైన పొలాలు విస్తరించి ఉన్నాయి, వాటిలో వారి పశువుల మేత బృందాలు స్వేచ్ఛగా తిరగగలిగేవి. ప్రతి దిశలోనూ. ఈ ప్రదేశాలలో ఒకదానిలో, అబ్రహాము తన సోదరుడైన లోతు దగ్గర ఆగుతాడు; కానీ వారు ఎక్కువ కాలం ఉండలేరు. జనాభా నిరంతరం మారుతూ ఉండే, మరియు ఉత్పత్తి-అవసరాలు ఎన్నడూ సమతుల్యంగా ఉండని దేశం యొక్క పరిస్థితి, ఊహించని కరువులకు దారితీస్తుంది, దీనిలో అపరిచితుడు తన అనుకోని ఉనికితో భారంగా భావించిన నివాసితో సమానంగా బాధపడతాడు. కల్దీయ సోదరులు ఈజిప్టుకు ముందుకు సాగుతారు, తద్వారా లక్షలాది సంవత్సరాల పాటు ప్రపంచంలోని అత్యంత ముఖ్యమైన సంఘటనలు జరగబోయే రంగస్థలాన్ని మనకు వెల్లడిస్తారు. టైగ్రిస్ నుండి యూఫ్రటీస్ వరకు, యూఫ్రటీస్ నుండి నైలు వరకు, భూమి ఇప్పుడు జనంతో నిండి ఉండటాన్ని మనం చూస్తాము; మరియు ఈ ప్రదేశం గుండా కూడా ఒక సుప్రసిద్ధుడు, దైవప్రియుడు, మరియు యోగ్యుడైన వ్యక్తి, తన సరుకులు మరియు పశువులతో ప్రయాణిస్తాడు, అవి అప్పటికే కొద్ది కాలంలోనే సమృద్ధిగా పెరిగాయి. సోదరులు తిరిగి వస్తారు. కానీ,

,,కూగ్క్”

116 ట్రోత్ అండ్ పోయెటావ్;

గతంలో ఎదురైన ఇబ్బందుల దృష్ట్యా, వారు విడిపోవాలని నిర్ణయించుకుంటారు. ఇద్దరూ దక్షిణ కనాను ప్రాంతంలోనే ఉన్నప్పటికీ, అబ్రాహాము హెబ్రోన్‌లోని మమ్రే వనం సమీపంలో నివసిస్తుండగా, లోతు సొదొమ లోయ వైపు వెళ్తాడు. ఒకవేళ యొర్దాను నదికి భూగర్భ మార్గం ద్వారా అక్కడికి నీరు చేరేదని, తద్వారా ప్రస్తుతం ఉన్న ‘మృత సముద్రం’ (Dead Sea) స్థానంలో పొడి నేల ఉండేదని మనం ఊహించగలిగితే, ఆ లోయ రెండవ స్వర్గధామంలా కనిపించేది (మరియు అలాగే ఉండేది) అని చెప్పవచ్చు. ఈ ఊహకు బలం చేకూర్చే విషయం ఏమిటంటే, ఆ ప్రాంత నివాసులు స్త్రీసహజమైన సున్నితత్వానికి మరియు దుర్మార్గపు ప్రవర్తనకు ప్రసిద్ధి చెందారు; దీనిని బట్టి వారు విలాసవంతమైన, సుఖమయమైన జీవితాన్ని గడిపేవారని మనం భావించవచ్చు. లోతు వారి మధ్యే నివసించినప్పటికీ, వారితో కలవకుండా ప్రత్యేకంగా ఉంటాడు.

అయితే, హెబ్రోన్ మరియు మమ్రే వనం అనేవి దేవుడు అబ్రాహాముతో సంభాషించిన మరియు అతని కంటికి కనిపించేంత భూమిని అతనికి వాగ్దానం చేసిన ముఖ్యమైన ప్రదేశాలుగా మనకు కనిపిస్తాయి. దైవిక శక్తులతో సహవాసం చేస్తూ, వారికి ఆతిథ్యం ఇస్తూ, వారితో సంభాషణలు జరిపే గొర్రెల కాపరుల తెగలు నివసించే ఈ ప్రశాంతమైన ప్రాంతం నుండి, మనం మళ్ళీ తూర్పు దిశ వైపు దృష్టి సారించాల్సి ఉంటుంది. అక్కడ చుట్టుపక్కల ఉన్న ప్రపంచ పరిస్థితులను పరిశీలిస్తే, అవి మొత్తంగా చూస్తే కనాను పరిస్థితులకు పెద్దగా భిన్నంగా లేవని అనిపిస్తుంది.

కుటుంబాలు కలిసిమెలిసి ఉంటాయి మరియు పరస్పర ఒప్పందాలను ఏర్పరచుకుంటాయి; ప్రతి తెగ యొక్క జీవన విధానం వారు ఆక్రమించిన లేదా నివసిస్తున్న ప్రాంతంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. టైగ్రిస్ నదికి నీటిని అందించే పర్వత ప్రాంతాలలో యుద్ధతత్పరులైన ప్రజలు కనిపిస్తారు. వీరు భవిష్యత్తులో రాబోయే ప్రపంచ విజేతలు మరియు ఆక్రమణదారుల లక్షణాలను అప్పుడే ప్రదర్శిస్తారు; ఆ కాలానికి అనుగుణంగా భారీ సంఖ్యలో సాగే వారి దాడులు లేదా దోపిడీ యాత్రలు, భవిష్యత్తు సైనిక విజయాలకు నాంది పలుకుతాయి. ఏలాము రాజు అయిన కెదోర్లామెర్ తన మిత్రపక్షాలపై అప్పటికే బలమైన ప్రభావాన్ని కలిగి ఉంటాడు. అతను సుదీర్ఘకాలం పాటు పరిపాలిస్తాడు. అబ్రాహాము కనానుకు రావడానికి ముందు పన్నెండు సంవత్సరాల పాటు, జోర్డాన్ నది వరకు ఉన్న ప్రజలందరినీ అతను తనకు కప్పం చెల్లించేలా చేసుకున్నాడు. చివరకు వారు తిరుగుబాటు చేయగా, అతని మిత్రపక్షాలు యుద్ధానికి సన్నద్ధమయ్యాయి. అబ్రాహాము జోర్డాన్ నదిని చేరుకోవడానికి బహుశా ఉపయోగించి ఉండవచ్చునని భావించే మార్గంలోనే, వారు ఆ ప్రజలను ఆకస్మికంగా ఎదుర్కోవడం కనిపిస్తుంది. జోర్డాన్ నదికి ఎడమ వైపున మరియు దిగువన ఉన్న ప్రజలు అణచివేయబడ్డారు. కెదోర్-లావోమెర్ తన దళాలను దక్షిణాన ఎడారి ప్రాంత ప్రజల వైపు నడిపించాడు; ఆ తర్వాత ఉత్తర దిశగా సాగి అమాలేకీయులను ఓడించాడు. అమోరీయులను కూడా జయించిన పిమ్మట కనానుకు చేరుకుని, సోదొమ్ లోయ రాజులపై దాడి చేసి వారిని ఓడించి చెదరగొట్టాడు. ఆపై, లెబనాన్ వరకు తన విజయాలను విస్తరించే ఉద్దేశంతో, భారీ యుద్ధ సామాగ్రిని (దోచుకున్న సంపదను) తీసుకుని జోర్డాన్ నది వెంబడి వెనుదిరిగాడు.

117

బందీలుగా పట్టుకోబడిన వారిలో, తన ఆస్తిని కోల్పోయి బలవంతంగా తీసుకువెళ్లబడుతున్న లోతు ఒకడు; తాను కేవలం ఒక అతిథిగా నివసిస్తున్న ఆ దేశం ఎదుర్కొన్న దుస్థితినే అతడు కూడా అనుభవించాల్సి వచ్చింది. ఈ విషయం అబ్రాహాముకు తెలిసింది; ఆ తర్వాత మనం ఆ కులపెద్దను ఒక యోధుడిగా, వీరుడిగా చూస్తాము. అతను తన సేవకులలో అత్యుత్తమమైన వారిని సమీకరించి, వారిని దళాలుగా విభజించి, శత్రువు వెనుక నుండి దాడి చేస్తాడని ఏమాత్రం ఊహించని ఆ విజేతలపై (వారు అప్పటికే దోచుకున్న సొత్తుతో భారమై ఉన్నారు) దాడి చేసి వారిని ఓడిస్తాడు. ఆపై తన సోదరుడిని, అతని ఆస్తిని, అలాగే ఓడిపోయిన రాజులకు చెందిన మరిన్ని సంపదలను తిరిగి తీసుకువస్తాడు. ఈ చిన్న పోరాటం ద్వారా అబ్రాహాము ఆ ప్రాంతం మొత్తాన్ని తన ఆధీనంలోకి తెచ్చుకుంటాడు. అక్కడి ప్రజలు అతన్ని ఒక రక్షకుడిగా లేదా విముక్తి ప్రదాతగా భావిస్తారు, అలాగే అతని నిస్వార్థ గుణం కారణంగా ఒక రాజుగా కూడా చూస్తారు. లోయలోని రాజులు అతన్ని కృతజ్ఞతతో ఆహ్వానిస్తారు; ముఖ్యంగా రాజు మరియు యాజకుడు అయిన మెల్కీసెదెకు అతన్ని ఆశీర్వదిస్తాడు.

ఇప్పుడు, అంతులేని సంతానం కలుగుతుందన్న ప్రవచనాలు పునరుద్ధరించబడతాయి, అంతేకాక అవి మరింత విస్తృతమైన పరిధిని సంతరించుకుంటాయి. యూఫ్రటీస్ నదీ జలాల నుండి ఈజిప్టు నదుల వరకు ఉన్న దేశం మొత్తం అతనికి వాగ్దానం చేయబడుతుంది; అయినప్పటికీ, అతనికి ప్రత్యక్ష సంతానం లేకపోవడంలో ఒక వైరుధ్యం కనిపిస్తుంది. అతనికి ఎనభై ఏళ్లు వచ్చినా, కొడుకు మాత్రం లేడు. అబ్రాహాముతో పోలిస్తే దేవునిపై తక్కువ విశ్వాసం కలిగిన సారా అసహనానికి లోనవుతుంది; తూర్పు దేశాల ఆచారాల ప్రకారం, తన పనిమనిషి ద్వారా సంతానాన్ని పొందాలని ఆమె కోరుకుంటుంది. కానీ హాగరును ఇంటి యజమానికి అప్పగించిన వెంటనే, వారి మధ్య విభేదాలు తలెత్తుతాయి. భార్య తన ఆధీనంలో ఉన్న ఆ పనిమనిషిని వేధిస్తుంది. హాగరు ఇతర తెగల మధ్య మెరుగైన జీవితం కోసం పారిపోతుంది. కానీ దైవిక సంకేతాలు పొందిన తర్వాత ఆమె తిరిగి వస్తుంది, ఆపై ఇష్మాయేలు జన్మిస్తాడు.

అబ్రాహాముకు ఇప్పుడు తొంభై తొమ్మిది ఏళ్లు; విస్తారమైన సంతానం కలుగుతుందన్న వాగ్దానాలు పదేపదే వినిపించడంతో, ఆ దంపతులు వాటిని హాస్యాస్పదంగా భావించడం మొదలుపెడతారు. అయినప్పటికీ, చివరికి సారా గర్భవతి అయి ఒక కుమారుడికి జన్మనిస్తుంది; అతనికి ‘ఇస్సాకు’ అని పేరు పెడతారు. చరిత్ర అనేది ప్రధానంగా మానవజాతి యొక్క చట్టబద్ధమైన వృద్ధిపై ఆధారపడి ఉంటుంది. అత్యంత ముఖ్యమైన సంఘటనలను కుటుంబ సంబంధాల ద్వారానే అర్థం చేసుకోవాల్సి ఉంటుంది; అందుకే, పితృపురుషుల (కులపెద్దల) వివాహాలు కొన్ని ప్రత్యేకమైన ఆలోచనలకు తావిస్తాయి. మానవాళి భవితవ్యాన్ని తన చేతుల్లో ఉంచుకున్న దైవం, ఈ సందర్భంలో అన్ని రకాల వైవాహిక పరిణామాలకు ఒక ముందస్తు సూచనను ఇవ్వాలని కోరుకున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. చాలామంది ఆశపడిన ఒక అందమైన స్త్రీతో ఎంతో కాలం సంతానం లేకుండా గడిపిన అబ్రాహాము, తన నూరవ ఏట ఇద్దరు భార్యలకు భర్తగా, ఇద్దరు కుమారులకు తండ్రిగా నిలిచాడు; కానీ ఆ స్థితి ఏర్పడిన వెంటనే, అతని కుటుంబ శాంతి భగ్నమైంది. అంత దగ్గరి సాన్నిహిత్యంలో ఇద్దరు స్త్రీలు, వేర్వేరు తల్లులకు పుట్టిన ఇద్దరు కుమారులు… వీరు ఎల్లప్పుడూ సామరస్యంగా ఉండటం సాధ్యం కాదు. చట్టం, ఆచారాలు మరియు సామాజిక దృక్పథం ప్రకారం ఏ పక్షం తప్పుగా పరిగణించబడుతుందో, ఆ పక్షం తప్పక వెనక్కి తగ్గాల్సిందే. అబ్రాహాము హాగరు మరియు ఇష్మాయేలుల పట్ల తనకు ఉన్న అనుబంధాన్ని త్యాగం చేయాల్సి వచ్చింది. వారిద్దరూ పంపించివేయబడ్డారు; ఒకప్పుడు స్వచ్ఛందంగా పారిపోతూ మొదలుపెట్టిన ప్రయాణాన్ని, అనిష్టంగానైనా మళ్లీ కొనసాగించాల్సిన పరిస్థితి హాగరుకు ఎదురైంది. మొదట్లో ఆమె మరియు ఆమె బిడ్డ ఇద్దరూ మరణిస్తారేమో అనిపించింది; కానీ, అంతకుముందే ఆమెను తిరిగి వెనక్కి పంపిన దేవుని దూత ఆమెను మళ్లీ రక్షించాడు. తద్వారా ఇష్మాయేలు ఒక గొప్ప జాతికి మూలపురుషుడు కాగలిగాడు మరియు అత్యంత అసంభవమనిపించిన ఆ దైవిక వాగ్దానం ఎటువంటి పరిమితులు లేకుండా నెరవేరింది.

వృద్ధాప్యంలో ఉన్న తల్లిదండ్రులు, వారి ముసలితనంలో పుట్టిన ఒక కుమారుడు — ఇక్కడ, కనీసం ఇకనైనా కుటుంబ ప్రశాంతత మరియు లౌకిక సుఖం లభిస్తాయని మనం ఆశించవచ్చు కదా! కానీ అస్సలు అలా జరగలేదు. ఆ పితృపురుషుని కోసం దైవం అత్యంత కఠినమైన పరీక్షను సిద్ధం చేస్తోంది. అయితే, దీని గురించి మాట్లాడే ముందు కొన్ని విషయాలను ముందుగా ప్రస్తావించాల్సి ఉంది. ఒకవేళ సహజమైన విశ్వవ్యాప్త మతం ఉద్భవించి, దాని నుండి ఒక ప్రత్యేకమైన ‘దైవదత్త’ (ప్రత్యక్షంగా వెల్లడి చేయబడిన) మతం రూపుదిద్దుకోవాల్సి వస్తే, అందుకు అత్యంత అనువైనవి మనం ఇంతకుముందు ప్రస్తావించిన దేశాలు, అక్కడి జీవన విధానాలు మరియు ప్రజల ప్రత్యేక స్వభావాలే అని చెప్పాలి. కనీసం, ప్రపంచంలో మరెక్కడా ఇంతటి అనుకూలమైన మరియు ప్రోత్సాహకరమైన పరిస్థితులు కనిపించవు. సహజ మతం మానవ మనస్సులో ముందుగా ఉద్భవించిందని భావిస్తే, అందులో భావనల పరంగా ఎంతో సున్నితత్వం ఉంటుందనడంలో సందేహం లేదు; ఎందుకంటే, ఇది సమస్త ప్రపంచ గమనాన్ని నడిపించే ఒక విశ్వవ్యాప్త దైవిక సంరక్షణ (providence) పట్ల ఉండే నమ్మకంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. అదే సమయంలో, ఏదో ఒక నిర్దిష్ట ప్రజలకు దైవం స్వయంగా వెల్లడించిన మతం, దైవం కొన్ని ప్రత్యేక వ్యక్తులు, కుటుంబాలు, జాతులు లేదా సమూహాలపై చూపే ప్రత్యేక అనుగ్రహం లేదా సంరక్షణపై విశ్వాసాన్ని కలిగి ఉంటుంది. ఇటువంటి విశ్వాసం మనిషి అంతర్గత స్వభావం నుండి సహజంగా ఉద్భవించడం కష్టం; దీనికి సంప్రదాయాలు, ఆచారాలు మరియు ప్రాచీన కాలం నాటి ఆమోదం అవసరం.

అందుకే, ఈ దైవిక సంరక్షణను విశ్వసించిన తొలి వ్యక్తులను ‘విశ్వాస వీరులు’గా ఇశ్రాయేలీయుల సంప్రదాయం చిత్రించడం ఎంతో అద్భుతంగా ఉంటుంది. వారు ఆ సర్వోన్నత శక్తికి విధేయులై సేవ చేస్తూ, ఆయన ఆజ్ఞలన్నింటినీ పాటిస్తారు; అలాగే, ఆయన ఇచ్చిన వాగ్దానాలు నెరవేరే వరకు నిరీక్షించడంలో ఏమాత్రం అలసిపోరు.

ఒక వ్యక్తిపై మరొకరి కంటే దైవం ఎక్కువ అనుగ్రహం చూపగలడనే భావనపై ప్రత్యేక దైవదత్త మతం ఎలాగైతే ఆధారపడి ఉంటుందో, అలాగే ప్రజల జీవన పరిస్థితులలో ఉండే తీవ్రమైన వ్యత్యాసాల నుండి కూడా అది ప్రధానంగా ఉద్భవిస్తుంది. ప్రారంభంలో మనుషులు పరస్పరం సన్నిహితంగా ఉండేవారు; కానీ వారి వృత్తులు లేదా పనులు త్వరలోనే వారిని వేరు చేశాయి…

119

వారిలో, వేటగాడు అందరికంటే స్వేచ్ఛగా ఉండేవాడు; అతని నుండే యోధుడు మరియు పాలకుడు ఉద్భవించారు. పొలం దున్ని, భూమికి కట్టుబడి, తాము సంపాదించిన దానిని కాపాడుకోవడానికి నివాసాలు మరియు కొట్టాలు నిర్మించుకున్నారు, మరియు తమ స్థితి స్థిరత్వం మరియు శాంతికి హామీ ఇస్తుందని భావించి, తమను తాము చాలా ఉన్నతంగా భావించుకున్నారు. పశువుల కాపరి అత్యంత సంపూర్ణమైన స్థానాన్ని మరియు అపరిమితమైన ఆస్తిని సంపాదించుకున్నాడు. వారి మందల పెరుగుదల అంతులేకుండా కొనసాగింది, మరియు వాటికి ఆశ్రయం కల్పించిన స్థలం అన్ని వైపులా విస్తరించింది.

ఈ మూడు వర్గాలు మొదటి నుండి ఒకరినొకరు అయిష్టంగా మరియు ధిక్కారంతో చూసుకున్నట్లు కనిపిస్తుంది; మరియు, పశువుల కాపరి పట్టణవాసులకు అసహ్యకరమైనవాడు కాబట్టి, అతను కూడా ఇతరుల నుండి వేరుపడ్డాడు. వేటగాళ్ళు కొండల మధ్య మన దృష్టి నుండి అదృశ్యమై, విజేతలుగా మాత్రమే తిరిగి కనిపిస్తారు.

పితృస్వాములు గొర్రెల కాపరి వర్గానికి చెందినవారు. అరణ్యాలు, పచ్చిక బయళ్లనే విశాల సముద్రాలపై వారి జీవన విధానం వారి మనస్సులకు విశాలతను, స్వేచ్ఛను ఇచ్చింది. వారు నివసించిన ఆకాశమండలం, దానిలోని ప్రకాశవంతమైన నక్షత్రాలతో వారి భావాలను ఉన్నతీకరించింది.

చురుకైన, నైపుణ్యం గల వేటగాడి కన్నా, లేదా శ్రద్ధగా, జాగ్రత్తగా ఇంటిని చూసుకునే రైతు కన్నా, ఒక దేవుడు తమ ప్రక్కన నడుస్తాడని, తమను సందర్శిస్తాడని, తమను సంరక్షిస్తాడని, తమకు మార్గనిర్దేశం చేసి, తమను రక్షిస్తాడనే అచంచలమైన విశ్వాసం వారికి ఎక్కువగా అవసరమైంది.

మిగిలిన చరిత్రను ప్రస్తావిస్తూ మనం మరోసారి ఆలోచించవలసి వస్తుంది. పితృపురుషుల మతం మానవతాపూర్వకంగా, అందంగా, ఉత్సాహాన్నిచ్చేదిగా ఉన్నప్పటికీ, దానిలో క్రూరత్వం, అనాగరికత లక్షణాలు కూడా కలిసిపోయి ఉన్నాయి. వాటి నుండి మానవుడు ఉద్భవించవచ్చు లేదా వాటిలో లీనమైపోవచ్చు.

ద్వేషం, ఓడిపోయిన శత్రువు యొక్క రక్తం ద్వారా, మరణం ద్వారా తనను తాను శాంతింపజేయాలని చూడటం సహజం; యుద్ధభూమిలో, చంపబడిన వారి మధ్య మనుషులు శాంతి ఒప్పందం కుదుర్చుకున్నారని సులభంగా ఊహించవచ్చు; అదే విధంగా, ఒక జంతువును వధించడం ద్వారా ఒప్పందాలకు చట్టబద్ధత కల్పించాలని వారు ఆశించడం, ఇప్పుడే చెప్పిన దాని నుండి స్పష్టమవుతుంది; మరియు వారు ఎల్లప్పుడూ తమ పక్షపాతులుగా, ప్రత్యర్థులుగా లేదా మిత్రులుగా భావించే దేవతలను ఆకర్షించడానికి, ప్రసన్నం చేసుకోవడానికి మరియు వారి అనుగ్రహాన్ని పొందడానికి ప్రయత్నించడం అనేది ఏమాత్రం ఆశ్చర్యం కలిగించని భావన. కానీ, మన దృష్టిని బలికి మాత్రమే పరిమితం చేసి, ఆ ఆదిమ యుగాలలో దానిని సమర్పించిన విధానాన్ని పరిశీలిస్తే, మన భావనలకు విరుద్ధమైన ఒక విచిత్రమైన ఆచారాన్ని మనం గమనిస్తాము, ఇది బహుశా ఆచారాల నుండి ఉద్భవించి ఉండవచ్చు.

గూగుల్ ద్వారా ప్రచారం చేయబడింది

లావో టిబుత్ అండ్ పోబ్టార్ట్జ్

యుద్ధానికి సంబంధించిన ఒక ఆచారం ఏమిటంటే—బలి ఇవ్వడానికి నిర్ణయించిన జంతువులను (అవి ఎన్ని ఉన్నా సరే) రెండుగా నరికి, ఆ భాగాలను ఇరువైపులా ఉంచేవారు; ఆ మధ్య ఏర్పడే దారి లేదా ఖాళీ స్థలాన్ని దైవంతో ఒప్పందం కుదుర్చుకోవాలనుకునే వారి కోసం కేటాయించేవారు.

ఆ సుందరమైన ప్రపంచంలో వ్యాపించి ఉన్న మరో భయంకరమైన, రహస్యమైన మరియు అశుభ సూచకమైన అంశం ఏమిటంటే—పవిత్రం చేయబడిన లేదా దైవానికి అంకితం చేయబడిన ప్రతిదీ తప్పక మరణించాలి. ఇది బహుశా శాంతి సమయంలోనూ కొనసాగిన ఒక యుద్ధ ఆచారం కావచ్చు. ధైర్యంగా తమ నగరాన్ని రక్షించుకునే ప్రజలకు ఇటువంటి ప్రమాదకరమైన శపథం (అంకితం చేసే ప్రతిజ్ఞ) వల్ల ముప్పు వాటిల్లేది; శత్రువుల దాడి లేదా ఇతర కారణాల వల్ల వారు ఓడిపోయినప్పుడు, ఏ ప్రాణీ మిగిలేది కాదు. పురుషులే కాకుండా—చాలా సందర్భాలలో స్త్రీలు, పిల్లలు మరియు పశువులు కూడా—ఈ భయంకరమైన విధి నుండి తప్పించుకోలేకపోయేవారు. దేవతలకు ఇటువంటి బలులను అవివేకంతో మరియు మూఢనమ్మకంతో వాగ్దానం చేసేవారు; తద్వారా, వారు ప్రాణాలతో ఉంచాలని కోరుకునే అత్యంత ఆప్తులు—అంటే వారి స్వంత పిల్లలే—ఆ భ్రమకు బలిపశువులుగా మారేవారు.

అబ్రాహాము యొక్క సౌమ్యమైన మరియు నిజమైన పితృతుల్య స్వభావంలో, అటువంటి అనాగరిక ఆరాధనకు ఏమాత్రం తావు లేదు; అయినప్పటికీ, మానవాళిని పరీక్షించడానికి—వారు దేవునికి ఆపాదించే లక్షణాలనే తాను ధరించినట్లు కనిపించే ఆ దైవం—అతనిపై ఒక భారీ బాధ్యతను ఉంచింది. ఒక కొత్త ఒప్పందానికి చిహ్నంగా అతను తన కుమారుడిని బలి ఇవ్వాల్సి వచ్చింది; ఆ ఆచారం ప్రకారం అయితే, అతను తన కుమారుడిని చంపి దహనం చేయడమే కాకుండా, శరీరాన్ని రెండుగా నరికి, పొగలు కక్కుతున్న ఆ అంతర్భాగాల మధ్య నిలబడి, ప్రసన్నుడైన దైవం నుండి కొత్త అనుగ్రహం కోసం వేచి ఉండాల్సి వచ్చేది. అబ్రాహాము ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, గుడ్డిగా ఆ ఆజ్ఞను పాటించడానికి సిద్ధపడ్డాడు; ఆ పని చేయాలనే అతని సంకల్పాన్నే దైవం సరిపోతుందని భావించింది. ఇక ముందుకు సాగించలేని ఆ పరీక్షలు ముగిశాయి. కానీ సారా మరణించింది, మరియు ఇది అతనికి కనాను దేశాన్ని ప్రతీకాత్మకంగా స్వాధీనం చేసుకునే అవకాశాన్ని కల్పించింది. అతనికి ఒక సమాధి అవసరమైంది, అందుకే అతను ఈ భూమిపై ఒక స్థలాన్ని పొందడానికి ప్రయత్నించాడు. అంతకుముందే అతను మమ్రే తోటలోని ఒక గుహను (రెండు గదులు కలిగిన దానిని) ఎంపిక చేసుకుని ఉంటాడు; దానిని, దానికి ఆనుకుని ఉన్న పొలాన్ని అతను కొనుగోలు చేశాడు. ఆ సందర్భంలో అతను పాటించిన చట్టపరమైన పద్ధతి ఆ ఆస్తి యొక్క ప్రాముఖ్యతను సూచిస్తుంది—బహుశా అతను స్వయంగా ఊహించిన దానికంటే అది ఎంతో ముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే అక్కడ అతను, అతని కుమారులు మరియు మనుమలు శాంతియుతంగా విశ్రాంతి తీసుకోవాల్సి ఉంది; తద్వారా, ఆ మొత్తం భూమిపై హక్కు మరియు తన సంతతి వారు అక్కడ ఒకచోట చేరాలనే శాశ్వతమైన ఆకాంక్ష సరైన పునాదిని పొందగలిగాయి.

అప్పటి నుండి కుటుంబ జీవితంలోని సంఘటనలు…

…మరింత వైవిధ్యభరితంగా మారాయి. అబ్రాహాము స్థానిక ప్రజలకు దూరంగానే ఉంటూ వచ్చాడు; ఐగుప్తీయురాలి కుమారుడైన ఇష్మాయేలు అదే జాతికి చెందిన స్త్రీని వివాహం చేసుకున్నప్పటికీ, ఇస్సాకు మాత్రం తనతో సమాన హోదా కలిగిన తన బంధువులలో ఒకరిని వివాహం చేసుకోవాల్సి వచ్చింది. అబ్రాహాము తాను మెసొపొటేమియాలో వదిలివచ్చిన బంధువుల వద్దకు ఒక సేవకుడిని పంపాడు.

—తమ పట్ల మరియు తమ కుటుంబాల పట్ల ఆయనకు ఉన్న ప్రత్యేక శ్రద్ధపై అచంచలమైన విశ్వాసం.

సాధారణ లేదా సహజ మతానికి నిజానికి విశ్వాసం అవసరం లేదు; ఎందుకంటే, ఒక గొప్ప సృష్టికర్త మరియు మార్గదర్శి ప్రకృతిలో తనను తాను దాచుకుని ఉంటాడనే భావన—తద్వారా ఆయనను సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు అనేది—ప్రతి మనస్సులోనూ సహజంగానే ముద్రించబడుతుంది. జీవిత ప్రయాణంలో మనకు దారి చూపే ఈ సూత్రాన్ని మనం ఒక్క క్షణం కోల్పోయినా, దానిని ఏ సమయంలోనైనా వెంటనే తిరిగి అందుకోవచ్చు. కానీ ఒక ప్రత్యేక మతం విషయంలో పరిస్థితి వేరు; ఆ మతం, ఆ గొప్ప శక్తి ఒక నిర్దిష్ట వ్యక్తిని, కుటుంబాన్ని, జాతిని లేదా దేశాన్ని ప్రత్యేకంగా మరియు అత్యున్నత ప్రాధాన్యతతో అంగీకరిస్తుందని ప్రకటిస్తుంది. అటువంటి మతం విశ్వాసంపై ఆధారపడి ఉంటుంది; ఆ విశ్వాసం చలించనిదిగా ఉండాలి, లేకపోతే అది వెంటనే దెబ్బతింటుంది. దానిపై కలిగే ఏ చిన్న సందేహమైనా వినాశకరమే. ఒక వ్యక్తి తన దృఢ విశ్వాసాలకు (convictions) తిరిగి రావచ్చు, కానీ ఆ అచంచలమైన ‘విశ్వాసానికి’ (faith) మాత్రం తిరిగి రాలేడు. అందుకే, తరచుగా ఇవ్వబడిన వాగ్దానాల నెరవేర్పులో ఎదురైన అంతులేని పరీక్షలు మరియు జాప్యాల మధ్య మన పూర్వీకులు ప్రదర్శించిన మతపరమైన నిబద్ధత ఎంతో గొప్పగా కనిపిస్తుంది.

అటువంటి విశ్వాసంతోనే యాకోబు తన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభిస్తాడు. అతని కుయుక్తి, అసత్య ప్రవర్తన మనకు నచ్చకపోవచ్చు, కానీ రాహేలు పట్ల అతను చూపిన పట్టుదల మరియు చెక్కుచెదరని ప్రేమ మనల్ని ఆకట్టుకుంటాయి; ఎలియాజర్ తన యజమాని కోసం రిబ్కాను ఎలాగైతే కోరుకున్నాడో, యాకోబు కూడా రాహేలును అలాగే కోరుకుంటాడు. అపారమైన సంతానాన్ని పొందుతాడన్న వాగ్దానం మొదట అతనిలోనే నెరవేరాల్సి ఉంది; అతని చుట్టూ అనేకమంది కుమారులు ఉద్భవిస్తారు, కానీ వారి ద్వారా మరియు వారి తల్లుల ద్వారా అతను అనేక హృదయ వేదనలను అనుభవించాల్సి వస్తుంది.

తన ప్రియురాలి కోసం అతను ఏమాత్రం అసహనం లేదా చలనం లేకుండా ఏడేళ్లపాటు సేవ చేస్తాడు. అతని మామ—అతనిలాగే కుయుక్తిపరుడు మరియు లక్ష్య సాధన కోసం ఏ మార్గాన్నైనా సమర్థించుకునే స్వభావం కలవాడు—అతన్ని మోసం చేస్తాడు; తద్వారా యాకోబు తన సోదరుడి పట్ల గతంలో ప్రవర్తించిన తీరుకు తగిన ఫలితాన్ని పొందుతాడు. యాకోబుకు తాను ప్రేమించలేని భార్య లభిస్తుంది. కొంతకాలం తర్వాత లాబాను తనకిష్టమైన కుమార్తెను ఇచ్చి ఆ తప్పును సరిదిద్దుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాడు, కానీ దానికి మరో ఏడేళ్ల సేవ చేయాలనే షరతు విధిస్తాడు. కష్టాల మీద కష్టాలు చుట్టుముడతాయి. అతను ప్రేమించని భార్యకు సంతానం కలుగుతుంది, కానీ మరొకరికి కలగదు; సంతానం లేని భార్య, సారా లాగే తన దాసి ద్వారా తల్లి కావాలని కోరుకుంటుంది; కానీ మొదటి భార్య ఆ అవకాశాన్ని కూడా సహించదు. ఆమె కూడా అతనికి తన దాసిని ఇస్తుంది; కానీ…

నా జీవితం నుండి. 133

యాకోబు లాబాను వద్ద పనిచేసిన పద్నాలుగు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి, కానీ లాబాను తన అత్యంత నమ్మకస్తుడైన సేవకుడిని వదులుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు. వారు ఒక కొత్త ఒప్పందానికి వచ్చి, తమ మందలను పంచుకున్నారు; లాబాను ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉన్న తెల్లని పశువులను తీసుకున్నాడు, యాకోబుకు మచ్చలున్నవి లేదా మిగిలిపోయినవి (తక్కువ విలువైనవి) దక్కేలా చేశారు. కానీ యాకోబు తన ప్రయోజనాన్ని కాపాడుకోవడంలో కూడా నేర్పరి; గతంలో తను కుయుక్తితో జ్యేష్ఠత్వపు హక్కును, మోసంతో తండ్రి ఆశీర్వాదాన్ని ఎలాగైతే పొందగలిగాడో, అలాగే ఇప్పుడు కూడా తన తెలివితేటలు మరియు వ్యూహాలతో మందలలోని అత్యుత్తమమైన, పెద్ద భాగాన్ని తన వశం చేసుకున్నాడు. ఈ విషయంలో కూడా అతను ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు తగిన పూర్వీకుడిగా, తన తర్వాతి తరాల వారికి ఆదర్శంగా నిలిచాడు. లాబానుకు మరియు అతని కుటుంబానికి ఈ వ్యూహం గురించి తెలియదు, కానీ దాని ఫలితాలను వారు గమనించారు. లాబానుకు కోపం వచ్చింది; యాకోబు తన కుటుంబం మరియు ఆస్తిపాస్తులతో పారిపోయాడు, తన తెలివితేటలు లేదా అదృష్టం వల్ల లాబాను వెంటాడకుండా తప్పించుకోగలిగాడు. రాహేలు అతనికి ఒక కుమారుడిని ప్రసాదించే సమయంలోనే ప్రసవ వేదనలో మరణించింది; ‘దుఃఖపు బిడ్డ’ అయిన బెన్యామీన్ మాత్రం బ్రతికి మిగిలాడు. అదే సమయంలో, ఆ వృద్ధ తండ్రి తన కుమారుడు యోసేపును కోల్పోయినట్లుగా భావించి మరింత తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని అనుభవించాల్సి వచ్చింది.

బహుశా ఎవరైనా నన్ను ఇలా అడగవచ్చు: అందరికీ తెలిసిన, అనేకసార్లు వివరించబడిన ఈ కథలను ఇంత వివరంగా మళ్లీ చెప్పడంలో అర్థం ఏమిటి? అడిగే వారికి నా సమాధానం ఇది: అస్తవ్యస్తమైన నా జీవితం మరియు క్రమపద్ధతి లేని నా విద్యాభ్యాసం మధ్యలో కూడా, నా మనస్సు మరియు భావాలు ఒకే లక్ష్యంపై ప్రశాంతమైన కార్యాచరణతో ఎలా కేంద్రీకరించబడ్డాయో చూపించడానికి నాకు వేరే మార్గం కనిపించలేదు. బయట అంతా ఒక రహస్యమైన గందరగోళం మరియు ఉద్వేగంతో నిండి ఉన్నప్పటికీ, నా చుట్టూ నెలకొన్న ప్రశాంతతను వివరించడానికి నాకు వేరే మార్గం దొరకలేదు. నా ‘బాయ్స్ లెజెండ్’ (Boy’s Legend)*లో చూపినట్లుగా, నా చురుకైన ఊహాశక్తి నన్ను రకరకాల దిశల్లోకి నడిపించినప్పుడు—అంటే కల్పనలు, చరిత్ర, పురాణాలు మరియు మతపరమైన విషయాల మిశ్రమం నా మెదడును గందరగోళానికి గురిచేయడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు—ఆ ప్రాచ్య దేశాల (తూర్పు ప్రాంతాల) గాథలే నాకు సురక్షితమైన ఆశ్రయంగా నిలిచాయి. నేను మోషేకు సంబంధించిన తొలి గ్రంథాలను లోతుగా అధ్యయనం చేశాను; అక్కడ, విస్తారమైన గొర్రెల కాపరుల తెగల మధ్య, నేను ఏకాంతాన్ని మరియు విశాలమైన సామాజిక జీవనాన్ని ఒకేసారి అనుభవించాను.

యూదు జాతి చరిత్రలో కలిసిపోయే ముందు, ఈ కుటుంబ సంఘటనలు మన ముందు ఒక ఆసక్తికరమైన వ్యక్తిత్వాన్ని ఆవిష్కరిస్తాయి—ఇది ముఖ్యంగా యువత ఆశలకు మరియు ఊహలకు ఆహ్లాదకరమైన ప్రేరణనిస్తుంది—ఆయనే గాఢమైన దాంపత్య ప్రేమకు ప్రతిరూపంగా జన్మించిన ‘యోసేపు’.

అతను మనకు ప్రశాంతంగా, నిశ్చలంగా కనిపిస్తాడు; తన కుటుంబంలోని మిగిలిన వారందరికంటే ఉన్నతమైన స్థానాన్ని అధిరోహించడానికి ఉద్దేశించబడిన వ్యక్తిగా తనలో తాను ఆ భవిష్యత్తును ముందే ఊహించుకున్నట్లుగా ఉంటాడు. తన సోదరుల వల్ల కష్టాల పాలైనప్పటికీ, బానిసత్వంలోనూ అతను తన దృఢత్వాన్ని, సత్యనిష్ఠను కాపాడుకుంటాడు; అత్యంత ప్రమాదకరమైన ప్రలోభాలను తిప్పికొడతాడు, తనకున్న భవిష్యత్తును దర్శించగల శక్తి (దివ్యదృష్టి) ద్వారా రక్షించబడతాడు మరియు తగిన విధంగా అత్యున్నత గౌరవాలను పొందుతాడు. అతను మొదట ఒక గొప్ప రాజ్యానికి, ఆ తర్వాత తన సొంత బంధువులకు రక్షకుడిగా మరియు ఆధారంగా నిలుస్తాడు. ప్రశాంతత మరియు గొప్పతనంలో అతను తన పూర్వీకుడైన అబ్రాహామును పోలి ఉంటాడు; మౌనం మరియు అంకితభావంలో ఇస్సాకును పోలి ఉంటాడు. తన తండ్రి నుండి వారసత్వంగా వచ్చిన వ్యాపార నైపుణ్యాన్ని అతను మరింత విస్తృతమైన రంగంలో ప్రదర్శిస్తాడు. ఇకపై మామగారి నుండి గొర్రెల మందలను సంపాదించడం కాదు, ఒక రాజు కోసం ప్రజలందరినీ వారి ఆస్తులతో సహా సమకూర్చాల్సిన పరిస్థితి అతనికి ఎదురవుతుంది.

బైబిల్ పాత్రలు మరియు సంఘటనల స్థూల రూపాలకు ఇలాంటి పరిపూర్ణమైన రూపాన్ని (వివరాలను) జోడించడం జర్మన్లకు కొత్తేమీ కాదు. క్లోప్‌స్టాక్ పాత మరియు కొత్త నిబంధనల (Old and New Testaments)లోని పాత్రలను ఎంతో సున్నితమైన, ఆప్యాయతతో కూడిన దృక్పథంతో చిత్రించారు; ఇది ఆ బాలుడికి (నాకు), అలాగే నా సమకాలీనులకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించింది. ఈ విషయంలో బోడ్మర్ చేసిన కృషి గురించి నాకు పెద్దగా తెలియదు; కానీ మోజర్ రాసిన “సింహాల గుహలో డేనియల్” (Daniel in the Lion’s Den) నా చిన్ననాటి హృదయంలో గాఢమైన ముద్ర వేసింది. ఆ రచనలో, ఒక వివేకవంతుడైన వ్యాపారవేత్త మరియు ఆస్థానికుడు అనేక కష్టాల ద్వారా అత్యున్నత గౌరవాలను పొందుతాడు; అతన్ని నాశనం చేయడానికి కారణమైన ఆ దైవభక్తే అతనికి ఎల్లప్పుడూ రక్షణ కవచంలా నిలుస్తుంది. జోసెఫ్ (యూసుఫ్) కథను విస్తృతంగా రాయాలని నాకు చాలా కాలంగా అనిపించేది, కానీ దానికి తగిన రూపాన్ని నేను కనుగొనలేకపోయాను; ముఖ్యంగా అటువంటి రచనకు సరిపోయే పద్య రచనలో నాకు నైపుణ్యం లేకపోవడం ఒక కారణం. అప్పుడు దానిని వచన రూపంలో (prose) రాయడం సరైనదని నాకు అనిపించింది, దాంతో నేను నా శక్తియుక్తులన్నింటినీ దాని రచనలో వినియోగించాను. పాత్రల స్వభావాలను వేరుగా చూపిస్తూ చిత్రించడానికి, అలాగే వివిధ సంఘటనలు మరియు ఉప-కథలను జోడించడం ద్వారా ఒక కొత్త, స్వతంత్ర రచనను సృష్టించడానికి నేను ప్రయత్నించాను. కానీ, యువత తరచుగా మర్చిపోయే ఒక విషయాన్ని నేను గమనించలేదు: అటువంటి రచనకు తగిన ఇతివృత్తం (subject-matter) అవసరం, అది కేవలం విస్తృతమైన అనుభవం ద్వారానే లభిస్తుంది. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, ఆ కథలోని సంఘటనలన్నీ అత్యంత సూక్ష్మమైన వివరాలతో సహా నా మనసులో స్పష్టంగా ఉండేవి, మరియు వాటిని ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా నేను నాలో నేనే ఖచ్చితంగా చెప్పుకునేవాడిని.

ఈ పనిని చాలా సులభతరం చేసిన ఒక విషయం ఏమిటంటే—అది నా రచనను, అలాగే సాధారణంగా నా రచనా వ్యాసంగాన్ని విపరీతంగా విస్తరించేలా చేసే అవకాశం ఉన్నప్పటికీ—ఒక ప్రత్యేక పరిస్థితి నాకు సహాయపడింది. మంచి సామర్థ్యం ఉన్నప్పటికీ, అతిగా శ్రమించడం మరియు అహంకారం వల్ల మానసిక సమతుల్యత దెబ్బతిన్న ఒక యువకుడు మా ఇంట్లో ఆశ్రయం పొందుతూ ఉండేవాడు. అతను కుటుంబంతో సత్సంబంధాలు కలిగి ఉండేవాడు; అతని పద్ధతులకు ఎవరూ అడ్డుపడనంత వరకు అతను సంతృప్తిగా, సంతోషంగా ఉండేవాడు. అతను జాగ్రత్తగా నోట్స్ రాసుకున్నాడు.

బైబిల్ ఇతివృత్తంతో కూడిన నా ఆ గద్య-కావ్య రచన అంతటి భారీ పనిని అంతకుముందెన్నడూ నేను చేపట్టలేదు. ఆ కాలం చాలా ప్రశాంతంగా గడిచింది; పాలస్తీనా మరియు ఈజిప్టుల వైపు మళ్ళిన నా ఊహాశక్తిని మరల్చే ఆటంకాలు ఏవీ లేవు. నేను మనసులోనే పఠిస్తూ కాగితంపై పొందుపరుస్తున్న ఆ కావ్యం విస్తరిస్తూ పోవడంతో, నా రచనల ప్రతులు రోజురోజుకూ పెరుగుతూ వచ్చాయి; అప్పుడప్పుడు కేవలం కొన్ని పేజీలను మాత్రమే తిరిగి రాయాల్సి వచ్చేది.

ఆ రచన పూర్తయినప్పుడు — అది ముగింపునకు రావడం నాకు ఎంతో ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది — నా పాత కవితలు కొన్ని ఇంకా భద్రంగా ఉన్నాయని నాకు గుర్తొచ్చింది. అవి మరీ అంత తీసికట్టుగా ఏమీ అనిపించలేదు; వాటిని ‘జోసెఫ్’ (Joseph) కావ్యంతో కలిపి ఒకే సంపుటిగా చేస్తే, “వివిధ కవితలు” (Miscellaneous Poems) అనే శీర్షికతో ఒక చక్కని పుస్తకం తయారవుతుందనిపించింది. ప్రసిద్ధ మరియు ఆదరణ పొందిన రచయితల శైలిని నిశ్శబ్దంగా అనుకరించే అవకాశం లభించినందుకు నాకు సంతోషం కలిగింది. నేను ‘అనాక్రియోంటిక్స్’ (Anacreontics) అని పిలువబడే కవితలను గణనీయమైన సంఖ్యలో పూర్తి చేశాను; వాటి ఛందస్సు మరియు ఇతివృత్తం అనుకూలంగా ఉండటం వల్ల వాటిని చాలా సులభంగా చదవగలిగేవాడిని. కానీ వాటిని స్వీకరించడానికి నేను పెద్దగా ఆసక్తి చూపలేదు, ఎందుకంటే వాటిలో అంత్యప్రాసలు (rhyme) లేవు; పైగా, నా తండ్రికి నచ్చేలా ఏదైనా చూపించాలన్నదే నా ప్రధాన కోరిక. అందువల్ల, ఎలియాస్ ష్లేగెల్ (Elias Schlegel) రాసిన “చివరి తీర్పు” (Last Judgment) అనే రచనను ఉత్సాహంగా అనుకరిస్తూ రాసిన నా ఆధ్యాత్మిక గీతాలు (spiritual odes) మరింత సముచితమైనవిగా నాకు అనిపించాయి. వాటిలో ఒకటి—క్రీస్తు నరకానికి దిగివెళ్లడం (Descent into Hell) అనే ఇతివృత్తంతో రాసిన ఒక గీతం—నా పెద్దల మరియు స్నేహితుల నుండి ఎంతో ప్రశంసను పొందింది;

అంతేకాక, అది చాలా సంవత్సరాల పాటు నా స్వంత అభిరుచికి కూడా తగినట్లుగా అనిపించింది.

ఆదివారపు చర్చి సంగీతం కోసం ఉపయోగించే సాహిత్యం (పాటల పాఠ్యభాగం) ఎప్పుడూ ముద్రిత రూపంలో ఉండేది,

వాటిని నేను శ్రద్ధగా అధ్యయనం చేసేవాడిని. నిజానికి అవి నాసిరకంగా ఉండేవి;

అందువల్ల, నిర్దేశిత పద్ధతిలో నేను రాసిన పద్యాలు కూడా సంగీతానికి అనుగుణంగా మలచడానికి,

అలాగే విశ్వాసుల ఆధ్యాత్మికోన్నతి కోసం ప్రదర్శించడానికి సమానమైన అర్హత కలిగి ఉన్నాయని నేను భావించేవాడిని.

అటువంటి రచనలన్నింటినీ నేను ఏడాది క్రితమే స్వయంగా కాపీ చేసుకున్నాను,

ఎందుకంటే ఈ వ్యక్తిగత అభ్యాసం నన్ను రాత ఉపాధ్యాయుడి పర్యవేక్షణ నుండి విముక్తినిచ్చేది.

ఇప్పుడు, వాటన్నింటినీ సరిదిద్ది ఒక క్రమ పద్ధతిలో అమర్చాను;

రచనల పట్ల అమితమైన ఆసక్తి ఉన్న ఆ యువకుడితో ఒక చక్కని ప్రతిని (transcript) తయారు చేయించడానికి పెద్దగా ప్రోత్సాహం అవసరం లేకపోయింది.

నేను వాటిని తీసుకుని పుస్తకాలు బైండింగ్ చేసే వ్యక్తి దగ్గరకు పరిగెత్తాను,

ఆ తర్వాత త్వరలోనే ఒక చక్కని పుస్తకాన్ని మా నాన్నగారి చేతికి అందించాను.

ఆయన ఎంతో ఆనందంతో, ప్రతి సంవత్సరం ఇలాంటి ‘క్వార్టో’ (quarto) పరిమాణంలో ఒక పుస్తకాన్ని తయారు చేయమని నన్ను ప్రోత్సహించారు;

నేను ఆ పనినంతా నా ఖాళీ సమయాల్లోనే పూర్తి చేశానన్న వాస్తవం ఆయనలో మరింత నిజాయితీతో కూడిన అభినందన భావనను కలిగించింది.

మరొక సంఘటన ఈ దైవసంబంధిత, లేదా బైబిల్ అధ్యయనాల పట్ల నా ఆసక్తిని మరింత పెంచింది.

అక్కడి ప్రధాన మతగురువు (senior minister) జాన్ ఫిలిప్ ఫ్రెసెనిక్స్ మరణించారు.

ఆయన సౌమ్య స్వభావం మరియు ఆకర్షణీయమైన వ్యక్తిత్వం కలిగినవారు;

తమ సంఘం వారిచేత ఎంతో గౌరవించబడేవారు,

అంతేకాక, ఒక ఆదర్శవంతమైన పాస్టర్‌గా మరియు మంచి ప్రసంగీకుడిగా నగరం మొత్తంలోనూ మంచి పేరు తెచ్చుకున్నారు.

అయితే, ‘హెర్న్‌హుటర్స్’ (Herrnhuters) అనే వర్గానికి వ్యతిరేకంగా నిలబడటం వల్ల,

కఠినమైన నీతినియమాలు పాటించే వారి దృష్టిలో ఆయనకు అంత మంచి అభిప్రాయం ఉండేది కాదు.

మరోవైపు, ఒక నాస్తికుడైన జనరల్‌ను విశ్వాసిగా మార్చినందుకు,

సామాన్య ప్రజల దృష్టిలో ఆయన ప్రసిద్ధి చెందడమే కాక దాదాపు పవిత్రమైన వ్యక్తిగా కూడా భావించబడేవారు. …ప్రాణాంతకమైన గాయానికి గురైన వ్యక్తి. ఇక, ఆయన వారసుడు ‘ప్లిట్’ (Plitt) విషయానికొస్తే—ఆయన దృఢమైన ఆకృతి, హుందాతనం కలిగిన వ్యక్తి. మార్బర్గ్‌లో ప్రొఫెసర్‌గా పనిచేసిన అనుభవంతో, కేవలం సమాచారాన్ని అందించడం కాకుండా నిజంగా బోధించే (అవగాహన కల్పించే) నైపుణ్యం ఆయన సొంతం. ఆయన వెంటనే ఒక క్రమబద్ధమైన మతపరమైన ఉపన్యాస పరంపరను ప్రకటించారు. చర్చికి వెళ్లడం తప్పనిసరి కాబట్టి, నేను అప్పటికే ఆయన అంశాల విభజనను గమనించేవాడిని; ఆయన ప్రసంగాలను దాదాపు పూర్తిగా తిరిగి చెప్పగలగడం నాకు గర్వకారణంగా ఉండేది. ఆ కొత్త సీనియర్ పాస్టర్ గురించి సంఘంలో భిన్నాభిప్రాయాలు ఉండేవి—చాలామంది ఆయన అలంకారికమైన బోధనలకు పెద్దగా ప్రాముఖ్యత ఇచ్చేవారు కాదు. కానీ నేను వాటిని మరింత వివరంగా రాయాలని నిర్ణయించుకున్నాను; అంతకుముందు ఒక సౌకర్యవంతమైన, అదే సమయంలో ఎవరికీ కనిపించని స్థలం నుండి చిన్న ప్రయత్నాలు చేసి ఉండటం వల్ల ఈ పనిలో నాకు మంచి విజయం లభించింది. నేను చాలా శ్రద్ధగా, అప్రమత్తంగా ఉండేవాడిని; ఆయన ‘ఆమెన్’ అనగానే చర్చి నుండి బయటకు పరుగెత్తేవాడిని…

…నా జ్ఞాపకశక్తిలో లేదా కాగితంపై నమోదు చేసుకున్న అంశాలను వేగంగా చెప్పి రాయించుకోవడానికి రెండు గంటల సమయం వెచ్చించేవాడిని. తద్వారా భోజనానికి ముందే ఆ లిఖితపూర్వక ప్రసంగాన్ని మా నాన్నగారికి అందించగలిగేవాడిని. ఈ విజయం పట్ల ఆయన చాలా గర్వపడేవారు, అలాగే మా కుటుంబానికి మంచి మిత్రుడైన, తరచుగా మాతో కలిసి భోజనం చేసే వ్యక్తి కూడా ఆనందాన్ని పంచుకునేవారు. నిజానికి, ఆ మిత్రుడికి నాపై ఎప్పుడూ మంచి అభిప్రాయం ఉండేది. నా ‘కోట్స్-ఆఫ్-ఆర్మ్స్’ (వంశ చిహ్నాల) సేకరణ కోసం ముద్రల (seals) నమూనాలను తీసుకోవడానికి నేను ఆయనను తరచుగా కలిసేవాడిని. ఆ సమయంలో ఆయన రాసిన ‘మెస్సయ్య’ (Messiah) కావ్యాన్ని నేను ఎంతగా ఆకళింపు చేసుకున్నానంటే, అందులోని సుదీర్ఘ భాగాలను కంఠస్థంగా చెప్పి ఆయన కళ్ళలో నీళ్లు తెప్పించగలిగేవాడిని.

తర్వాతి ఆదివారం కూడా నేను అదే ఉత్సాహంతో ఆ పనిని కొనసాగించాను. అయితే, నాకు ప్రధానంగా ఆ పనిలోని యాంత్రిక ప్రక్రియ (రాయడం) పట్లనే ఆసక్తి ఉండేది తప్ప, నేను రాసి భద్రపరిచిన విషయాల అర్థం గురించి పెద్దగా ఆలోచించేవాడిని కాదు. మొదటి త్రైమాసికంలో, ఇవి… ఆ చర్చలు దాదాపు అలాగే కొనసాగాయి; కానీ చివరికి, బైబిల్ గురించి ప్రత్యేకమైన జ్ఞానోదయమో లేదా మత సిద్ధాంతాలపై స్పష్టమైన అవగాహనో వాటి ద్వారా లభించవని నా అహంభావంతో భావించాను. ఆ చిన్నపాటి అహంకారాన్ని తృప్తిపరుచుకోవడం కోసం నేను చెల్లించిన మూల్యం చాలా ఎక్కువైంది, కాబట్టి ఆ విషయాన్ని ఇకపై కొనసాగించడం నాకు తగదనిపించింది.

198 సత్యం మరియు కవిత్వం;

ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వేగంగా సాగిపోయిన, లెక్కలేనన్ని రకరకాల పనులు మరియు వ్యాపకాల మధ్య కూడా, మా నాన్నగారు తన ప్రధాన లక్ష్యంపైనే దృష్టి నిలిపి ఉంచారు. న్యాయశాస్త్రం వైపు నా జ్ఞాపకశక్తిని మరియు ప్రతిభను మళ్లించి, కేంద్రీకరించడానికి ఆయన ప్రయత్నించారు. ఫలితంగా, ‘ఇన్‌స్టిట్యూషన్స్’ (న్యాయశాస్త్ర ప్రాథమిక సూత్రాల గ్రంథం) యొక్క స్వరూప స్వభావాలను కలిగి ఉండి, ప్రశ్న-జవాబుల (కాటెకిజం) శైలిలో రూపొందించబడిన ‘హాప్’ (Hopp) రాసిన ఒక చిన్న పుస్తకాన్ని నా చేతికి ఇచ్చారు. నేను త్వరలోనే ఆ ప్రశ్నలు, జవాబులను కంఠస్థం చేశాను; అంతేకాక, బోధకుడి పాత్రను మరియు అభ్యాసకుడి పాత్రను కూడా సమర్థవంతంగా పోషించగలిగే స్థాయికి చేరుకున్నాను. అప్పట్లో మతపరమైన బోధనలో పవిత్ర గ్రంథాలలోని అంశాలను సందర్భోచితంగా అన్వయించుకోవడం ఎంత ముఖ్యమో, ‘కార్పస్ జ్యూరిస్’ (రోమన్ న్యాయశాస్త్ర సంహిత) విషయంలోనూ అటువంటి పరిచయం అవసరమని భావించారు; ఆ విషయంలో కూడా నేను త్వరలోనే అసాధారణమైన నైపుణ్యాన్ని సాధించాను. నా చదువును మరింత ముందుకు తీసుకెళ్లాలనే ఉద్దేశంతో మా నాన్నగారు ‘స్ట్రూవ్’ (Struve) రాసిన చిన్నపాటి గ్రంథాన్ని సమకూర్చారు, కానీ ఇక్కడ విషయాలు అంత వేగంగా సాగలేదు. ఆ పుస్తక నిర్మాణం ప్రారంభ దశలో ఉన్నవారికి స్వయంగా చదువుకుని అర్థం చేసుకునేలా అనుకూలంగా లేదు, అలాగే మా నాన్నగారి బోధనా పద్ధతి కూడా ఆ విషయం పట్ల ఆసక్తిని కలిగించేంత సరళంగా లేదా ఉదారంగా లేదు.

మేము గతంలో గడిపిన సైనిక జీవన విధానమే కాకుండా, పౌర జీవనం, చరిత్ర మరియు కాల్పనిక గాథల పఠనం వంటివన్నీ కలిసి మాకు ఒక విషయాన్ని స్పష్టం చేశాయి: చట్టం మౌనంగా ఉండి, వ్యక్తికి ఎటువంటి సహాయం చేయని సందర్భాలు అనేకం ఉంటాయి; అటువంటి పరిస్థితుల్లో ఆ వ్యక్తి తనకున్న శక్తిమేర కష్టాల నుండి బయటపడాల్సి ఉంటుంది. ఆ తర్వాత, పాతకాలపు ఆచారం ప్రకారం, కత్తిసాము మరియు గుర్రపు స్వారీ నేర్చుకోవడంపై దృష్టి సారించాల్సిన దశకు మేము చేరుకున్నాము; తద్వారా అప్పుడప్పుడు దాడుల నుండి మనల్ని మనం రక్షించుకోవడం మరియు కేవలం పాండిత్య ధోరణిలో కాకుండా, నిజమైన స్వారీ నైపుణ్యంతో గుర్రంపై కూర్చోవడం సాధ్యమవుతుంది. మొదటి అంశం (కత్తిసాము) విషయానికొస్తే, ఆ అభ్యాసం నాకు ఎంతో ఆనందదాయకంగా అనిపించింది; ఎందుకంటే, చేతులకు రక్షణగా ‘ఓసియర్’ (ఒక రకమైన విల్లో) తీగలను చుట్టి, ‘హేజిల్’ కర్రలతో కత్తులను (రేపియర్స్) తయారు చేసుకోవడం మేము ఎప్పుడో నేర్చుకున్నాము. ఇప్పుడు మేము నిజమైన ఉక్కు కత్తులతో సాధన చేయడానికి సాహసించాము; వాటితో చేసే చప్పుడు ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉండేది.

ఆ నగరంలో ఇద్దరు కత్తిసాము గురువులు ఉండేవారు: ఒకరు దృఢమైన మరియు స్థిరమైన శైలిలో శిక్షణనిచ్చే నిష్ఠా గల వృద్ధ జర్మన్; మరొకరు ఫ్రెంచ్ వ్యక్తి, ఆయన పద్ధతిలో వేగంగా ముందుకు వెళ్లడం, వెనక్కి తగ్గడం మరియు తేలికగా, చురుకుగా పొడవటం వంటివి ఉండేవి, అలాగే ఎప్పుడూ ఏదో ఒక అరుపు వినిపిస్తూ ఉండేది. ఎవరి పద్ధతి ఉత్తమమైనది అనే విషయంలో భిన్నాభిప్రాయాలు ఉండేవి. నేను శిక్షణ తీసుకున్న చిన్న బృందం ఫ్రెంచ్ గురువు వైపు మొగ్గు చూపింది; మేము త్వరగానే ముందుకు వెనుకకు పొడవటం, కత్తి విన్యాసాలు చేయడం, తిరిగి యథాస్థితికి రావడం మరియు ఆ సమయంలో సాధారణంగా చేసే అరుపులు అరవడం వంటి వాటికి అలవాటు పడ్డాము.

అయితే, మాకు తెలిసిన మరికొందరు జర్మన్ గురువు దగ్గరకు వెళ్లి, దానికి పూర్తిగా భిన్నమైన పద్ధతిని అభ్యసించారు. ఒక ముఖ్యమైన విద్యను నేర్చుకోవడంలో ఈ విభిన్న పద్ధతులు, మరియు తమ గురువే గొప్పవారని ఎవరికి వారు బలంగా నమ్మడం వల్ల, దాదాపు ఒకే వయస్సు గల యువకుల మధ్య విభేదాలు తలెత్తాయి; పరిస్థితి ఎంత తీవ్రమైందంటే, ఆ రెండు కత్తిసాము పాఠశాలల మధ్య పెద్ద గొడవ జరిగేలా కనిపించింది. మాటల యుద్ధం కాస్తా కత్తుల యుద్ధంగా మారే ప్రమాదం ఏర్పడింది. కానీ చివరకు ఆ సమస్యను పరిష్కరించడానికి, ఆ గురువుల మధ్య నైపుణ్య పరీక్షను ఏర్పాటు చేశారు; దాని ఫలితాల గురించి నేను వివరంగా చెప్పను. జర్మన్ గురువు ఒక గోడలా నిలబడి, సరైన అవకాశం కోసం వేచి చూస్తూ, తన కత్తి దెబ్బలతో ప్రత్యర్థి చేతిలోని కత్తిని సులభంగా కింద పడేసేవారు. అవతలి వ్యక్తి (ఫ్రెంచ్ గురువు) మాత్రం దానిని పెద్దగా పట్టించుకోకుండా, తన చురుకుదనంతో ప్రత్యర్థికి ఆయాసం వచ్చేలా చేయడంలో నిమగ్నమయ్యారు. ఆయన జర్మన్ గురువు వైపు అనేకసార్లు వేగంగా కత్తిని విసిరి పొడిచే ప్రయత్నం చేశారు; ఒకవేళ అవి నిజమైన యుద్ధంలో జరిగి ఉంటే, అవతలి వ్యక్తిని నేరుగా పరలోకానికి పంపించేవి. మొత్తం మీద, మాలో కొందరు మా దేశస్థుడైన గురువు దగ్గరకు మారడం తప్ప, ప్రత్యేకంగా ఏమీ నిర్ణయించబడలేదు లేదా మెరుగుపడలేదు. కానీ మొదటి గురువు దగ్గర నేను ఎంతో నేర్చుకుని ఉండటం వల్ల, రెండవ గురువు పద్ధతులకు అలవాటు పడటం నాకు కష్టంగా అనిపించింది; కొంతకాలం గడిచాక, ఆయన పాత శిష్యులకు ఆ పద్ధతులు నచ్చినంతగా, ఆయన దగ్గరకు మారిన మాకు అవి అంత సంతృప్తికరంగా అనిపించలేదు.

ఇక గుర్రపు స్వారీ విషయానికొస్తే, నా పరిస్థితి ఇంకా అధ్వాన్నంగా ఉండేది. శరదృతువులో నన్ను శిక్షణకు పంపడం వల్ల, చల్లని మరియు తేమతో కూడిన వాతావరణంలోనే నేను ఆ విద్యను ప్రారంభించాల్సి వచ్చింది. ఆ గొప్ప కళను వారు బోధించే అతి పండితధోరణి నాకు విపరీతమైన అసహ్యాన్ని కలిగించేది. ఆద్యంతం గుర్రంపై కూర్చునే విధానం గురించే చర్చ జరిగేది, కానీ అసలు విషయం అదే అయినప్పటికీ, సరైన కూర్పు అంటే ఏమిటో వారిలో ఒక్కరు కూడా చెప్పలేకపోయేవారు; ఎందుకంటే వారు ‘స్టరప్స్’ (కాళ్లు ఉంచే పట్టీలు) లేకుండానే గుర్రంపై అటు ఇటు తిరిగేవారు. పైగా, ఆ శిక్షణ విద్యార్థులను మోసం చేయడానికి, వారిని కించపరచడానికే ఉద్దేశించినట్లు అనిపించేది. ఎవరైనా ‘కర్బ్-చైన్’ (గుర్రం కళ్ళెం గొలుసు)ను తగిలించడం లేదా వదులు చేయడం మర్చిపోయినా, చేతిలోని బెత్తం లేదా టోపీ కింద పడినా సరే—ప్రతి ఆలస్యానికి, ప్రతి చిన్న పొరపాటుకు జరిమానా కట్టాల్సి వచ్చేది, అంతేకాకుండా అందరి ముందు నవ్వులపాలయ్యే పరిస్థితి ఉండేది. ఇది నాకు తీవ్రమైన అసహనాన్ని కలిగించేది, ముఖ్యంగా ఆ శిక్షణా స్థలం కూడా భరించలేనంత అసహ్యంగా ఉండటంతో నా చిరాకు మరింత పెరిగేది. ఎప్పుడూ తడిగా లేదా దుమ్ముతో నిండి ఉండే ఆ విశాలమైన, అపరిశుభ్రమైన ప్రదేశం, అక్కడి చలి, బూజు వాసన—అన్నీ కలిసి అత్యంత అసహ్యకరంగా ఉండేవి. అదీకాక, అల్పాహారాలు లేదా ఇతర బహుమతులకు లంచం తీసుకుని కావచ్చు, లేదా ఇతరులు ఎక్కువ నైపుణ్యం కలిగి ఉండటం వల్ల కావచ్చు, ఆ అశ్వశాల నిర్వాహకుడు ఎప్పుడూ వారికి ఉత్తమమైన గుర్రాలను, నాకు మాత్రం అత్యంత అధ్వాన్నమైన గుర్రాలను ఇచ్చేవాడు; నన్ను ఎక్కువ సేపు వేచి ఉండేలా చేసేవాడు మరియు నన్ను తక్కువ అంచనా వేసేవాడు.

130 సత్యం మరియు కవిత్వం;

నా సామర్థ్యాలను తక్కువగా అంచనా వేయడం వల్ల, ప్రపంచంలోనే అత్యంత ఆహ్లాదకరమైన అనుభవంగా ఉండాల్సిన ఒక విషయంలో నేను ఎంతో విసుగు పుట్టించే అనుభవాన్ని ఎదుర్కొన్నాను. వాస్తవానికి, ఆనాటి పరిస్థితుల ప్రభావం నా మనసులో ఎంత బలంగా నాటుకుపోయిందంటే—తరువాతి కాలంలో నేను అత్యంత ఉత్సాహవంతుడైన, సాహసోపేతమైన అశ్వారోహకుడిగా మారి, రోజుల తరబడి గుర్రం దిగకుండా ప్రయాణించినప్పటికీ—ఆ గుర్రపు స్వారీ శిక్షణా కేంద్రాన్ని (riding-school) మాత్రం చాలా జాగ్రత్తగా తప్పించుకునేవాడిని; లేదా దాని పక్కన వెళ్లేటప్పుడు ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఆగేవాడిని కాదు. ఏదైనా ఒక కళలో శిక్షణ ప్రారంభించినప్పుడు, అది తరచుగా బాధాకరమైన లేదా అసహ్యకరమైన పద్ధతిలో సాగడం సహజం. అటువంటి శిక్షణ అలసటను కలిగిస్తుందనీ, హానికరం అనీ భావించే ఆ పాత దృక్పథం స్థానంలో, నేటి కాలంలో “యువత ప్రతి విషయాన్నీ తేలికగా, సులభంగా మరియు ఆహ్లాదకరమైన రీతిలో నేర్చుకోవాలి” అనే విద్యా సూత్రం వచ్చింది; కానీ దీనివల్ల కూడా ఇతర సమస్యలు మరియు ప్రతికూలతలు తలెత్తుతున్నాయి.

వసంతకాలం సమీపించడంతో మా జీవితంలో ప్రశాంతత నెలకొంది. గతంలో నేను ఆ నగరాన్ని—అక్కడి మతపరమైన, పౌర, ప్రభుత్వ మరియు ప్రైవేట్ భవనాలను—చూడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, అలాగే అక్కడ ఇంకా మిగిలి ఉన్న పురాతన కట్టడాలను పరిశీలించడంలో ఎంతో ఆనందాన్ని పొందినప్పుడు కలిగిన ఆసక్తి లాగే, ఆ తర్వాత ‘లెమ్స్నర్ క్రానికల్’ (Lemsner Chronicle) మరియు మా నాన్నగారి పాత ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ పుస్తకాలు, కరపత్రాల ద్వారా గత కాలపు వ్యక్తుల జీవితాలను మళ్లీ కళ్ళకు కట్టినట్లుగా ఊహించుకోవడంలో ఆసక్తి చూపించాను. ఆయా కాలాల విశేషాలు, ఆచార వ్యవహారాలు మరియు ప్రముఖ వ్యక్తుల గురించి అధ్యయనం చేయడం ద్వారానే ఆ లక్ష్యాన్ని ఉత్తమంగా సాధించవచ్చని నాకు అనిపించింది. నా చిన్నతనం నుండే నా దృష్టిని విశేషంగా ఆకర్షించిన పురాతన అవశేషాలలో ఒకటి—వంతెన గోపురంపై అమర్చిన ఒక రాజద్రోహి పుర్రె. అక్కడ ఉన్న మూడు లేదా నాలుగు ఇనుప కడ్డీలలో (అవి అప్పటికే సున్నం పూత మరియు వాతావరణ ప్రభావాలను తట్టుకుని 1616 నుండి నిలిచి ఉన్నాయి) ఇది ఒకటి. సాక్సెన్‌హాసెన్ నుండి ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్‌కు తిరిగి వచ్చేటప్పుడు ఎవరికైనా ఆ గోపురం కళ్ళకు కట్టినట్లు కనిపించేది, అలాగే ఆ పుర్రె కూడా నేరుగా దృష్టిలో పడేది. చిన్నప్పుడు, ఫెల్ట్‌మిల్చ్ మరియు అతని అనుచరుల తిరుగుబాటుకు సంబంధించిన కథను వినడం నాకు ఇష్టంగా ఉండేది—వారు నగర పాలన పట్ల అసంతృప్తి చెంది, దానికి వ్యతిరేకంగా లేచి, తిరుగుబాటుకు పథకం పన్ని, యూదుల నివాస ప్రాంతాలను దోచుకుని, భయంకరమైన అల్లర్లను సృష్టించడం; కానీ చివరికి చక్రవర్తి ప్రతినిధి చేతికి చిక్కి, మరణశిక్షకు గురికావడం వంటి విషయాలు. అయితే, తర్వాతి కాలంలో, ఈ సంఘటనల గురించి మరింత వివరంగా తెలుసుకోవాలని, వారు ఎలాంటి వారో అర్థం చేసుకోవాలని నాకు అనిపించింది. అప్పుడు, చెక్కతో చెక్కిన చిత్రాలతో (woodcuts) అలంకరించబడిన ఒక పాత సమకాలీన పుస్తకం…

ఆ వ్యక్తులకు మరణశిక్ష విధించబడిన సమయంలోనే, అప్పటి అరాచకం మరియు చట్టరాహిత్యం కారణంగా చాలా మంది కౌన్సిలర్లను కూడా పదవుల నుండి తొలగించారని ఆ పుస్తకం ద్వారా తెలిసింది. వారి పరిస్థితిని గమనించినప్పుడు, ఆ దురదృష్టవంతుల పట్ల నాకు జాలి కలిగింది; భవిష్యత్తులో మెరుగైన వ్యవస్థ (రాజ్యాంగం) ఏర్పడటానికి వారు బలిపశువులుగా మారారని భావించక తప్పదు. ఆ సమయం నుండే ఆ నిబంధన అమల్లోకి వచ్చింది; దీని ప్రకారం న్యాయవాదులు, వ్యాపారులు మరియు చేతివృత్తుల వారితో పాటు, ఒక క్లబ్ నుండి ఉద్భవించిన ‘ఫ్రావెన్‌స్టెయిన్’ (Frauenstein) అనే గౌరవనీయమైన పాత ‘లింపుర్గ్’ (Limpurg) వంశం కూడా పాలనలో పాల్గొనే అవకాశం పొందింది. అలాగే, ఇది సంక్లిష్టమైన వెనీషియన్ తరహా ఓటింగ్ విధానాన్ని విస్తరించింది; అయితే, తప్పు చేయడానికి ఎటువంటి ప్రత్యేక అధికారాలు కోరకుండా కేవలం న్యాయం చేయడానికి నియమించబడిన పౌర సంఘాలు (civil colleges) దీనిని నియంత్రించేవి.

ఆ బాలుడిలో సందేహాలను రేకెత్తించి, అతని బాల్య మనసుపై భారాన్ని మోపిన అంశాలలో నగరంలోని యూదుల నివాస ప్రాంతం (దీనిని ‘యూదుల వీధి’ అని పిలిచేవారు) పరిస్థితి ఒకటి. ఇది కేవలం ఒకే ఒక వీధిగా ఉండేది; పూర్వ కాలంలో ఇది ఒక జైలు మాదిరిగా నగర గోడలు మరియు కందకాల మధ్య ఇరుక్కుపోయి ఉండేదని అనిపించేది. ఆ ద్వారం గుండా వెళ్లేటప్పుడు లోపలికి చూస్తే కనిపించే ఆ ఇరుకుదనం, అపరిశుభ్రత, జనసమ్మర్ధం మరియు వారి కఠినమైన భాషా ఉచ్చారణ అన్నీ కలిసి అత్యంత అసహ్యకరమైన భావనను కలిగించేవి. ఒంటరిగా లోపలికి వెళ్లడానికి నాకు చాలా కాలం పట్టింది; తమ వద్ద ఉన్న వస్తువులను అమ్మడానికి లేదా మార్పిడి చేయడానికి ప్రయత్నించే అనేకమంది వ్యక్తుల విసుగు పుట్టించే పట్టుదల నుండి ఒకసారి బయటపడ్డాక, మళ్లీ అక్కడికి వెళ్లడానికి నేను అంతగా సాహసించలేదు. క్రైస్తవ పిల్లల పట్ల యూదులు ప్రదర్శించే క్రూరత్వం గురించి ‘గాడ్‌ఫ్రే క్రానికల్స్’ (Godfrey’s Chronicles)లో చూసిన పాత గాథలు నా చిన్నారి మనసులో అస్పష్టంగా మెదులుతూ ఉండేవి. ఆధునిక కాలంలో వారి పట్ల అభిప్రాయం మెరుగుపడినప్పటికీ, వంతెన టవర్ యొక్క వంపు గోడలపై వారిని అవమానించేలా కనిపించే వ్యంగ్య చిత్రాలు మరియు అపఖ్యాతి పాలైన బొమ్మలు వారికి వ్యతిరేకంగా బలమైన సాక్ష్యాలుగా నిలిచేవి; ఎందుకంటే అవి ఏ ఒక్క వ్యక్తి యొక్క వ్యక్తిగత ద్వేషం వల్లనో కాకుండా, బహిరంగ వ్యవస్థ (ప్రభుత్వపరమైన నిర్ణయం) ద్వారా రూపొందించబడినవి.

అయినప్పటికీ, వారు దేవునిచే ఎన్నుకోబడిన ప్రజలుగానే నిలిచిపోయారు మరియు ఎలా జరిగిందన్నది పక్కన పెడితే, అత్యంత ప్రాచీన కాలానికి చెందిన ఒక సజీవ చిహ్నంగా పరిగణించబడ్డారు. అంతేకాకుండా, వారు చురుకైన మరియు ఆహ్లాదకరమైన వ్యక్తులు; తమ ప్రత్యేకమైన ఆచారాలను పట్టుదలగా పాటించే వారి తీరుకు ఎవరైనా గౌరవం ఇవ్వక తప్పదు. పైగా, వారి స్త్రీలు అందంగా ఉండేవారు మరియు ఎంతో ఆప్యాయంగా, మర్యాదపూర్వకంగా వ్యవహరించడానికి ఇష్టపడేవారు.

138

ఈ పనులు నాకు ఎంతో ఆనందదాయకమైన సమయాన్ని అందించడమే కాకుండా, పనిని నిర్వహించే వివిధ పద్ధతులపై నాకు అవగాహన కల్పించాయి; అలాగే, ఆయా జీవనశైలులకు సంబంధించిన అనివార్య పరిస్థితులలో ఎలాంటి సుఖదుఃఖాలు, లాభనష్టాలు ఉంటాయో కూడా నాకు తెలిసింది. సమాజంలోని అట్టడుగు మరియు ఉన్నత వర్గాల మధ్య వారధిగా నిలిచే క్రియాశీలక వర్గానికి నేను మరింత దగ్గరయ్యాను. ఎందుకంటే, ఒక వైపు అత్యంత సాధారణమైన లేదా ముడి వస్తువుల తయారీలో నిమగ్నమైన వారు ఉంటే, మరోవైపు ఇప్పటికే తయారైన వస్తువులను వినియోగించుకోవాలనుకునే వారు ఉంటారు; కాబట్టి, తన నైపుణ్యం మరియు చేతి పనితనంతో ఆ రెండింటినీ అనుసంధానించి, వారి కోరికలను వారి పద్ధతిలో తీర్చుకునేలా చేసే మధ్యవర్తిగా తయారీదారు వ్యవహరిస్తాడు. వివిధ వృత్తులకు సంబంధించిన గృహ నిర్వహణ తీరు—అది ఆయా వృత్తుల స్వభావం ఆధారంగా రూపుదిద్దుకుంటుంది—కూడా నా నిశిత పరిశీలనకు విషయమైంది. తద్వారా, మనుషులందరూ సమానం కాకపోయినా, వారి జీవన పరిస్థితులలో సమానత్వం ఉంటుందనే భావన నాలో బలపడింది; కేవలం ఉనికిలో ఉండటమే ప్రధానమైన విషయమని, మిగిలినవన్నీ అప్రధానమైనవి లేదా యాదృచ్ఛికమైనవని నాకు అనిపించింది.

క్షణికమైన ఆనందం కోసం చేసే ఖర్చులను మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ అనుమతించేవారు కాదు—మేము కలిసి విహారయాత్రకు వెళ్లడం గానీ, వినోద కార్యక్రమాల కోసం డబ్బు ఖర్చు చేయడం గానీ నాకైతే గుర్తులేదు—అదే సమయంలో, అంతర్గత విలువతో పాటు బాహ్య సౌందర్యం కూడా కలిగిన వస్తువులను సమకూర్చుకోవడంలో మాత్రం ఆయన ఏమాత్రం వెనుకాడేవారు కాదు. యుద్ధం చివరి రోజుల్లో ఆయనకు ఎలాంటి ఇబ్బందీ కలగకపోయినప్పటికీ, శాంతిని ఆయన అంతగా కోరుకునేవారు. ఈ భావనతోనే, శాంతి అధికారికంగా ప్రకటించబడగానే మా అమ్మకు అందజేసేలా, వజ్రాలు పొదిగిన ఒక బంగారు పెట్టెను తయారు చేయిస్తానని ఆయన మాటిచ్చారు. ఆ సంతోషకరమైన సందర్భం కోసం ఎదురుచూస్తూ, వారు గత కొన్నేళ్లుగా ఆ బహుమతి తయారీలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. తగినంత పరిమాణం కలిగిన ఆ పెట్టె ‘హనౌ’ (Hanau) నగరంలో తయారైంది; అక్కడ మా నాన్నగారికి స్వర్ణకారులు మరియు పట్టు వస్త్రాల తయారీదారుల మధ్య మంచి పేరు ఉండేది. దాని కోసం అనేక నమూనాలు రూపొందించబడ్డాయి; పెట్టె మూతపై పూల బుట్ట అలంకరణ ఉండేది, దాని పైన ఆలివ్ కొమ్మను నోట పట్టుకుని ఒక పావురం ఎగురుతున్నట్లుగా చిత్రీకరించారు. రత్నాలను పొదగడానికి అక్కడ కొంత ఖాళీ స్థలాన్ని వదిలిపెట్టారు—ఆ రత్నాలను పావురం మీద మరియు పెట్టె తెరిచే చోట అమర్చాల్సి ఉంది. ఆ పెట్టె తయారీ బాధ్యతను, అలాగే దానికి అవసరమైన రత్నాలను సమకూర్చే పనిని ‘లాటెన్‌సాక్’ (Lautensaolc) అనే ఆభరణాల తయారీదారునికి అప్పగించారు. అతను చురుకైన, నైపుణ్యం కలిగిన వ్యక్తి; చాలా మంది కళాకారుల మాదిరిగానే, అతను తప్పనిసరి పనులను చేయడానికి ఇష్టపడేవాడు కాదు, కానీ అనవసరమైన అలంకారిక పనులను (fancy-work) చేయడంలో గొప్ప ఆనందాన్ని పొందేవాడు. ఆ రత్నాలను పెట్టెపై అమర్చాల్సిన ఆకారంలోనే నల్లని మైనం పలకపై చాలా త్వరగా అమర్చారు, అవి చూడటానికి చాలా బాగున్నాయి; కానీ వాటిని అక్కడి నుండి బంగారానికి ఎప్పటికీ మార్చలేదు. మొదట్లో, మా నాన్నగారు ఆ పనిని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా వదిలేశారు; కానీ శాంతి స్థాపనపై ఆశలు బలపడినప్పుడు, మరియు ముఖ్యంగా షరతులు — ప్రత్యేకించి ఆర్చ్‌డ్యూక్ జోసెఫ్‌ను రోమన్ సింహాసనంపై అధిష్ఠించే విషయం — స్పష్టంగా తెలిసినప్పుడు, ఆయనకు చాలా అసహనం కలిగింది. దాంతో, ఆ మందకొడిగా సాగుతున్న కళాకారుడిని త్వరపెట్టడానికి నేను వారానికి చాలాసార్లు, నిజానికి దాదాపు ప్రతిరోజూ వెళ్లాల్సి వచ్చేది. నా నిరంతర ఫిర్యాదులు మరియు ఒత్తిడి కారణంగా పని ముందుకు సాగింది, కానీ చాలా నెమ్మదిగా జరిగింది; ఎందుకంటే అది మనకు నచ్చినప్పుడు చేపట్టగలిగే లేదా పక్కన పెట్టగలిగే రకానికి చెందిన పని కాబట్టి, ఎప్పుడూ ఏదో ఒక అత్యవసర పని వచ్చి దీనిని పక్కన పడేసేలా చేసేది.

అతని ఈ ప్రవర్తనకు ప్రధాన కారణం, అతను స్వయంగా చేపట్టిన మరొక పని. చక్రవర్తి ఫ్రిట్జ్‌కు రత్నాలంటే, ముఖ్యంగా రంగు రాళ్లంటే చాలా ఇష్టమని అందరికీ తెలుసు. లాటెన్‌సాక్ అటువంటి రత్నాల కోసం భారీ మొత్తాన్ని — వాస్తవానికి తన ఆర్థిక స్తోమతకు మించి — ఖర్చు చేశాడు. వాటితో అతను ఒక పూలగుచ్ఛం (nosegay) ఆకారాన్ని రూపొందించడం ప్రారంభించాడు; అందులో ప్రతి రాయిని దాని ఆకారం మరియు రంగుకు అనుగుణంగా ఎంతో అభిరుచితో అమర్చాల్సి ఉంది, తద్వారా అది చక్రవర్తి ఖజానాలో భద్రపరచదగిన ఒక అద్భుత కళాఖండంగా మారాలి. అతను తనదైన అస్తవ్యస్తమైన పద్ధతిలో దానిపై చాలా ఏళ్లుగా శ్రమిస్తూ వచ్చాడు; అయితే ఇప్పుడు — ఆశించిన శాంతి ఒప్పందం తర్వాత చక్రవర్తి పట్టాభిషేకానికి హాజరవుతారని భావిస్తున్న తరుణంలో — అతను ఆ పనిని పూర్తి చేయడానికి తొందరపడ్డాడు. ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్‌లో ఉన్న తన కుమారుడి వద్ద ఆ పనిని పూర్తి చేయించి, దానిని ఒక రూపంలోకి తీసుకురావడానికి… అటువంటి విషయాల పట్ల నాకు ఉన్న ఆసక్తిని అతను చాలా చాకచక్యంగా వాడుకున్నాడు; తద్వారా నన్ను బెదిరింపుల విషయం నుండి మళ్లించి, నా ఉద్దేశాలను విఫలం చేయగలిగాడు. ఆ రాళ్ల గురించిన పరిజ్ఞానాన్ని నాకు అందించడానికి అతను ఎంతో కృషి చేశాడు; వాటి లక్షణాలు, విలువలను వివరంగా వివరించాడు. ఫలితంగా, చివరికి ఆ రత్నాల సమూహం (బోకే) గురించిన వివరాలన్నీ నాకు కంఠతా వచ్చాయి, అంతేకాక ఒక వినియోగదారుడికి వాటి విశిష్టతలను అతనంత సమర్థవంతంగా వివరించగలిగే స్థాయికి నేను చేరుకున్నాను. ఆ రత్నాల సమూహం ఇప్పటికీ నా కళ్ల ముందు కదలాడుతూనే ఉంది; ఆ తర్వాత నేను అంతకంటే ఖరీదైన వాటిని చూసినప్పటికీ, అటువంటి రకంలో వాటికి సాటి వచ్చేంత ఆకర్షణీయమైన లేదా అద్భుతమైన వాటిని మాత్రం చూడలేదు. అంతేకాకుండా, తన కాలక్షేపం కోసం అతను చక్కని చెక్కడం ద్వారా రూపొందించిన చిత్రాలు (engravings) మరియు ఇతర కళాఖండాల సేకరణను కలిగి ఉండేవాడు; నేను అతనితో గడిపిన అనేక గంటలు నాకు ఎంతో ప్రయోజనకరంగా ఉండేవి. చివరగా, హుబెర్ట్‌స్‌బర్గ్ సమావేశం (Congress of Hubertshurg) జరిగినప్పుడు…

వాస్తవానికి, ఆ సమయంలో ఆయన నా కోసం తన బాధ్యతకు మించి ఎంతో కృషి చేశారు; ‘శాంతి ఉత్సవం’ (Peace celebration) జరిగిన రోజే ఆయన నా తల్లి చేతుల్లో పావురాన్ని మరియు పూలను ఉంచారు.

ఆర్డర్ చేయబడిన చిత్రాల విషయంలో చిత్రకారులకు సూచనలు ఇవ్వడానికి నాకు ఇలాంటి బాధ్యతలు చాలానే అప్పగించబడేవి. కేవలం కాన్వాస్‌పై వేసిన చిత్రం కంటే చెక్కపై వేసిన చిత్రమే ఎంతో శ్రేష్ఠమైనదని మా నాన్నగారు బలంగా నమ్మేవారు (ఆ కాలంలో చాలామందికి ఈ అభిప్రాయం ఉండేది). అందుకే, మంచి ఓక్ చెక్క పలకలను సమకూర్చుకోవడం ఆయనకు ఒక ముఖ్యమైన ఆందోళనగా ఉండేది; ఎందుకంటే, అజాగ్రత్తగా ఉండే కళాకారులు ఈ విషయంలో తరచుగా వడ్రంగులపై (cabinet-makers) ఆధారపడతారని ఆయనకు బాగా తెలుసు. అందువల్ల, అత్యంత పాత చెక్క పలకలను వెతికి పట్టుకునేవారు; వాటిని వడ్రంగులు రంపపు పనిముట్లు (plane) మరియు జిగురుతో సిద్ధం చేసి, ఒకటి రెండు సంవత్సరాల పాటు పై గదిలో నిల్వ ఉంచేవారు, తద్వారా అవి బాగా ఆరిపోయేవి. అటువంటి ఒక విలువైన చెక్క పలకను చిత్రకారుడు జునీక్‌కు (Juneek) అప్పగించారు; దానిపై ఒక పూల కుండీని, అందులో ప్రకృతిని అనుకరిస్తూ అత్యంత కళాత్మకంగా మరియు సున్నితంగా పూలను చిత్రించమని ఆయనకు చెప్పారు. అది వసంతకాలం కావడంతో, నాకు దొరికిన అత్యంత అందమైన పూలను వారానికి కొన్నిసార్లు ఆయన దగ్గరకు తీసుకువెళ్లడంలో నేను ఏమాత్రం వెనుకాడలేదు; ఆయన వాటిని వెంటనే చిత్రించి, క్రమంగా అత్యంత శ్రద్ధతో మరియు కచ్చితత్వంతో ఆ చిత్రం మొత్తాన్ని రూపొందించారు. ఒకసారి నేను ఒక ఎలుకను పట్టుకుని ఆయన దగ్గరకు తీసుకెళ్లాను; అది చాలా అందమైన జంతువుగా అనిపించడంతో ఆయన దానిని చిత్రించాలనుకున్నారు. పూల కుండీ అడుగున ఒక మొక్కజొన్న కంకిని కొరుకుతున్నట్లుగా ఆయన దానిని చాలా కచ్చితంగా చిత్రించారు. సీతాకోకచిలుకలు మరియు పెద్ద పురుగులు (cock-chaffers) వంటి హానిచేయని అనేక ఇతర జీవులను కూడా తీసుకువచ్చి చిత్రించారు; ఫలితంగా, అనుకరణ మరియు చిత్రణ పరంగా చూస్తే, అది ఒక అత్యంత విలువైన చిత్రంగా మారింది. ఆ చిత్రం అప్పగించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న తరుణంలో, అది తనకు నచ్చలేదని ఆ పెద్దమనిషి ఒకరోజు అధికారికంగా ప్రకటించినప్పుడు నేను ఎంతగానో ఆశ్చర్యపోయాను. ఆ చిత్రం వివరాల పరంగా చక్కగా రూపుదిద్దుకున్నప్పటికీ, దానిని దశలవారీగా పూర్తి చేయడం వల్ల మొత్తం కూర్పులో లోపం ఏర్పడింది; అంతేకాక, ప్రారంభంలోనే కాంతి-నీడలు మరియు రంగుల వినియోగానికి సంబంధించి ఒక స్థూల ప్రణాళికను రూపొందించుకుని, దానికి అనుగుణంగా విడివిడి పూలను అమర్చుకుని ఉంటే బాగుండేదని, అలా చేయకపోవడం ఒక పొరపాటని ఆయన అభిప్రాయపడ్డారు. అర సంవత్సరం పాటు నా కళ్ల ముందు రూపుదిద్దుకున్న ఆ చిత్రంలోని అత్యంత సూక్ష్మమైన అంశాలను అతను నాతో కలిసి పరిశీలించాడు. ఆ చిత్రం అనేక విధాలుగా ఆకట్టుకునేలా ఉన్నప్పటికీ, అతను చెప్పిన విషయాలు నన్ను పూర్తిగా ఒప్పించేలా ఉండటం నాకు కొంత అసంతృప్తిని కలిగించింది. అందులో చిత్రించిన ఎలుకను అతను ఒక పొరపాటుగా భావించాడు; ఎందుకంటే అటువంటి జంతువులు చాలా మందికి అసహ్యంగా అనిపిస్తాయి, పైగా ఆనందాన్ని కలిగించే ఉద్దేశంతో చిత్రాన్ని రూపొందించేటప్పుడు వాటిని అస్సలు చేర్చకూడదు. ఏదైనా పక్షపాతం లేదా అపోహ నుండి బయటపడి, తాము ఇంతకు ముందు కంటే ఎంతో తెలివైనవారమని భావించే వారికి సాధారణంగా కలిగే భావనలాగే, ఆ కళాఖండం పట్ల నాకు చిన్నచూపు కలిగింది. అదే పరిమాణం గల మరొక ఫలకాన్ని (tablet) సిద్ధం చేయాలన్న కళాకారుడి నిర్ణయంతో నేను పూర్తిగా ఏకీభవించాను. ఆ కొత్త చిత్రంలో అతను మరింత చక్కని ఆకృతి గల పాత్రను, కళాత్మకంగా అమర్చిన పూలగుచ్ఛాన్ని ప్రదర్శించవచ్చు; అలాగే, అందులో చేర్చే చిన్న చిన్న జీవరాశులను (ఎలుక వంటి వాటిని) మరింత ఆకర్షణీయంగా మరియు ఆహ్లాదకరంగా ఎంపిక చేసి అమర్చవచ్చు. ఆ రెండవ ఫలకం కూడా అత్యంత శ్రద్ధతో చిత్రించబడింది; అయితే అది పూర్తిగా మునుపటి అనుకరణల ఆధారంగా లేదా జ్ఞాపకశక్తితోనే రూపొందించబడింది—అయినప్పటికీ అతని సుదీర్ఘమైన, నిరంతర సాధన అతనికి ఎంతో సహాయపడింది. ఇప్పుడు రెండు చిత్రాలు సిద్ధమయ్యాయి; ఆ రెండింటిలోనూ కళాత్మకంగానూ, ఆకట్టుకునేలానూ ఉన్న రెండవ చిత్రానికే మేము స్పష్టమైన ప్రాధాన్యతనిచ్చాము. ఒక చిత్రానికి బదులుగా రెండు చిత్రాలను చూసి మా నాన్నగారు ఆశ్చర్యపోయారు, వాటిలో ఒకదాన్ని ఎంచుకునే బాధ్యతను ఆయన స్వీకరించారు. మా అభిప్రాయాలను, వాటి వెనుక ఉన్న కారణాలను, అలాగే మా ఉత్సాహాన్ని మరియు చొరవను ఆయన మెచ్చుకున్నారు; కానీ ఒక రోజు ఆ రెండు చిత్రాలను పరిశీలించిన తర్వాత, తన ఎంపికకు గల కారణాలను వెల్లడించకుండానే మొదటి చిత్రానికే మొగ్గు చూపారు. ఆ కళాకారుడు తన రెండవ ప్రయత్నాన్ని (అది మంచి ఉద్దేశంతో చేసినదే అయినప్పటికీ) తిరిగి తీసుకున్నాడు, కానీ అసహనంతో నాతో ఇలా అనకుండా ఉండలేకపోయాడు: “మంచి ఓక్ చెక్కతో చేసిన ఆ ఫలకం మీద…” మొదటి చిత్రాన్ని గీసిన విధానం మా నాన్నగారి నిర్ణయంపై ఖచ్చితంగా ప్రభావం చూపి ఉంటుంది.

చిత్రలేఖనం గురించి ప్రస్తావిస్తున్నప్పుడు, నాకు ఒక పెద్ద సంస్థ గుర్తుకొస్తోంది; అక్కడ నేను చాలా సమయం గడిపేవాడిని, ఎందుకంటే ఆ సంస్థ మరియు దాని నిర్వాహకుడు ఇద్దరూ ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉండేవారు. అది చిత్రకారుడు నార్త్‌నాగెల్ (Northnagbl) స్థాపించిన ఆయిల్-క్లాత్ (oil-cloth) కర్మాగారం; ఆయన ఒక నిపుణుడైన కళాకారుడే అయినప్పటికీ, లలిత కళల కంటే పారిశ్రామిక కళల వైపే ఎక్కువ మొగ్గు చూపే స్వభావం కలవారు. విశాలమైన ప్రాంగణాలు మరియు తోటలతో కూడిన ఆ ప్రదేశంలో రకరకాల ఆయిల్-క్లాత్‌లు తయారయ్యేవి — సామాను బండ్లు మరియు ఇతర అవసరాలకు వాడే, తాపీతో పూత పూసే అత్యంత గరుకైన రకాల నుండి మొదలుకొని, ఆకర్షణీయమైన డిజైన్లు కలిగిన కార్పెట్ల వరకు, అలాగే అత్యంత నాణ్యమైన వాటి వరకు అక్కడ తయారయ్యేవి. ఆ నాణ్యమైన వస్త్రాలపై చైనీస్ శైలి చిత్రాలు, విచిత్రమైన ఆకారాలు లేదా సహజమైన పూల నమూనాలను చిత్రించేవారు; అంతేకాక, అత్యంత నైపుణ్యం కలిగిన పనివారల చేత ఆకారాలు మరియు ప్రకృతి దృశ్యాలు కూడా అక్కడ రూపుదిద్దుకునేవి. ఆ వైవిధ్యం…

140 సత్యం మరియు కవిత్వం; “నన్ను…!” తన కుమార్తెను మరియు మనవడిని కలుసుకోవడానికి అంగీకరించేలా ఒప్పించడానికి చాలా సమయం పట్టింది; ఇక అల్లుడు మాత్రం ఆయన సమక్షంలోకి రావడానికి ఎప్పుడూ సాహసించలేదు.

ఈ ధైర్యవంతుడైన, కానీ దురదృష్టవంతుడైన వ్యక్తిపై నా రాకపోకలు చాలా సానుకూల ప్రభావాన్ని చూపాయి; ఎందుకంటే నాతో సంభాషించడం, ముఖ్యంగా రాజ్యాలు మరియు దేశాల వ్యవహారాల గురించి నాకు వివరించడం ద్వారా ఆయన ఎంతో ఉపశమనాన్ని, ఉల్లాసాన్ని పొందేవాడు. ఆయన చుట్టూ ఇంకా మిగిలి ఉన్న కొద్దిమంది పాత స్నేహితులు, ఆయన నిరాశాజనకమైన మానసిక స్థితిని మార్చడానికి లేదా ఏదైనా వినోదంలో పాల్గొనేలా ఒప్పించడానికి నా సహాయం తీసుకునేవారు. వాస్తవానికి, ఆయన ఇప్పుడు మాతో కలిసి చాలాసార్లు బయటకు వెళ్ళేవాడు మరియు ఎన్నో ఏళ్లుగా చూడని ఆ ప్రాంతాన్ని తిరిగి చూసేవాడు. ఆయన పాత నివాసితులను గుర్తుచేసుకుంటూ, వారి వ్యక్తిత్వాలు మరియు పనుల గురించి కథలు చెప్పేవాడు; ఆ కథల్లో ఆయన కఠినంగా కనిపించినప్పటికీ, తరచుగా ఉల్లాసంగా మరియు చమత్కారంగా ఉండేవాడు. మేము ఆయనను మళ్లీ ఇతర వ్యక్తులతో కలపడానికి ప్రయత్నించాము, కానీ ఆ ప్రయత్నం విఫలమయ్యే పరిస్థితికి వచ్చింది.

దాదాపు ఆయన వయసులోనే, లేదా ఇంకా పెద్దవారైన ‘హెర్ వోక్ మాలాపెర్ట్’ అనే ఒక ధనవంతుడు ఉండేవాడు. ఆయనకు ‘రాస్ మార్క్ట్’ (Rossmarkt) దగ్గర ఒక చక్కని ఇల్లు ఉండేది మరియు ఉప్పు వ్యాపారం ద్వారా బాగా డబ్బు సంపాదించేవాడు. ఆయన చాలా ఏకాంతంగా జీవించేవాడు; కానీ వేసవి కాలంలో ‘బోకెన్‌హీమ్ గేట్’ (Bockenheim gate) దగ్గర ఉన్న తన తోటలో ఎక్కువ సమయం గడిపేవాడు, అక్కడ ఆయన ‘గిల్లిఫ్లవర్’ (gilliflowers) పూల మొక్కలను చూసుకుంటూ, వాటికి సేవ చేసేవాడు.

వోన్ రైనెక్ (Von Reineck) కూడా ఈ విషయంలో ఆసక్తి కలిగి ఉండేవాడు; పూల సీజన్ రావడంతో, వీరిద్దరినీ ఒకరినొకరు కలుసుకునేలా చేస్తే ఎలా ఉంటుందనే ఆలోచన వచ్చింది. మేము ఆ విషయాన్ని ప్రస్తావించాము మరియు ఒక ఆదివారం భోజనం తర్వాత మాతో కలిసి బయటకు రావడానికి వోన్ రైనెక్ అంగీకరించే వరకు పట్టుబట్టాము. ఆ ఇద్దరు వృద్ధుల పలకరింపు చాలా క్లుప్తంగా, దాదాపు మాటలు లేకుండా కేవలం సైగలతో జరిగినట్లుగా ఉండేది; వారు గులాబీ రంగు రెయిలింగ్ (కంచె) ఉన్న ఆ పొడవైన దారిలో అటూ ఇటూ నడిచారు… నిజమైన దౌత్యపరమైన…

ఆ పొలం అద్భుతంగా అందంగా ఉంది; అక్కడి పూల ఆకారాలు, రంగులు, వాటిలో ఒకదాని పట్ల మరొకదానికున్న ప్రాధాన్యత మరియు వాటి వైవిధ్యం గురించి జరిగిన చిన్నపాటి సంభాషణ ఆసక్తికరంగా మారుతున్నట్లు అనిపించింది. మాలో మిగిలిన వారికి ఇది సంతోషాన్ని కలిగించింది, ఎందుకంటే పక్కనే ఉన్న ఒక తోటమంటపంలోని బల్లపై అద్భుతమైన పాత రైన్ వైన్, పండ్లు మరియు ఇతర మంచి పదార్థాలు అమర్చి ఉండటం మేము చూశాము. కానీ అయ్యో! అవి మా నోటికి అందే అదృష్టం మాకు లేదు. దురదృష్టవశాత్తు, వోన్ రైనెక్ తల వాలి ఉన్న ఒక ‘పింక్’ (ఒక రకమైన కార్నేషన్ పువ్వు)ను గమనించాడు; అతను చాలా జాగ్రత్తగా దాని కాడను పువ్వు అడుగు భాగం (కాలిక్స్) దగ్గర తన చూపుడు మరియు మధ్య వేళ్ల మధ్య పట్టుకుని, దాన్ని బాగా పరిశీలించడానికి వీలుగా పైకి ఎత్తాడు. అయితే, అతను అంత సున్నితంగా వ్యవహరించినప్పటికీ ఆ పువ్వు యజమానికి అది నచ్చలేదు; అతను చాలా మర్యాదగా, కానీ కాస్త కఠినంగా మరియు తన గొప్పతనాన్ని ప్రదర్శించుకునే ధోరణిలో, అతనికి “Oculis non manibus” (కళ్లతో చూడాలి, చేతులతో తాకకూడదు) అనే సూత్రాన్ని గుర్తుచేశాడు. వోన్ రైనెక్ అప్పటికే ఆ పువ్వును వదిలేశాడు, కానీ ఆ మాటలకు కోపగించుకుని, తనదైన నిర్లిప్తమైన మరియు గంభీరమైన శైలిలో, “ఒక ఔత్సాహికుడు పువ్వును తాకడంలో లేదా చూడటంలో పెద్దగా నష్టం ఏమీ లేదు కదా” అని అన్నాడు. ఆ వెంటనే, అతను ఆ విషయాన్ని మళ్ళీ ప్రస్తావిస్తూ, ఆ పువ్వు కాడను తిరిగి తన వేళ్ల మధ్య పట్టుకున్నాడు. ఇరు పక్షాల మిత్రులు — ఎందుకంటే అక్కడ వోన్ మాలాపెర్ట్ మిత్రులు కూడా ఉన్నారు — తీవ్ర గందరగోళంలో పడ్డారు. వారు పరిస్థితిని చక్కదిద్దడానికి ప్రయత్నించారు (సంభాషణను మధ్యలో ఆపి వేరే మలుపు తిప్పడానికి మేము వాడే పద్ధతి అది), కానీ అది ఫలించలేదు; ఆ వృద్ధ పెద్దమనుషులు అలిగిపోయారు. వోన్ రైనెక్ మళ్ళీ అదే పని చేస్తాడేమోనని, అప్పుడు పరిస్థితి చేయి దాటిపోతుందేమోనని మేము భయపడ్డాము. వారి మిత్రులు వారిని వేరుగా ఉంచి, ఏదో ఒక పనిలో నిమగ్నమయ్యేలా చూశారు; కానీ అసలు సమస్య ఏమిటంటే, మేము అక్కడి నుండి వెనుదిరిగి వెళ్లాల్సి వచ్చింది… ఆకర్షణీయమైన సైడ్-బోర్డ్ (అలంకరణ మరియు వస్తువుల నిల్వ కోసం ఉండే బల్ల).

హాఫ్‌రాత్ హుస్సెన్ (Hofrath Hussen) ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్‌లో జన్మించలేదు మరియు ‘రిఫార్మ్డ్’ మతానికి చెందినవాడు కావడం వల్ల ప్రభుత్వ పదవిని చేపట్టే అర్హత అతనికి లేదు; అతను ఒక గొప్ప న్యాయ నిపుణుడిగా గౌరవం పొందినప్పటికీ, న్యాయవాద వృత్తిని ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ మరియు ఇతర సామ్రాజ్య న్యాయస్థానాలలో మారుపేర్లతో రహస్యంగా నిర్వహించాల్సి వచ్చేది. నేను అతని కుమారుడి వద్ద రచనలో పాఠాలు నేర్చుకుంటున్నప్పుడు మరియు తద్వారా అతని పరిచయం కలిగినప్పుడు, అతనికి సుమారు అరవై ఏళ్లు ఉంటాయి. అతని ఆకృతి పెద్దదిగా ఉండేది; సన్నగా లేకుండా పొడవుగా, అలాగే స్థూలకాయం లేకుండా వెడల్పాటి భుజాలతో ఉండేవాడు. మశూచి మచ్చలు ఉండి, ఒక కన్ను లేని అతని ముఖాన్ని మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఎవరైనా సరే కొంత ఆందోళనకు గురయ్యేవారు. అతను తన బట్టతల మీద ఎప్పుడూ గంట ఆకారంలో ఉండే పూర్తిగా తెల్లని టోపీని ధరించేవాడు, దాని పైభాగం రిబ్బన్‌తో కట్టబడి ఉండేది. ‘కలమాంకో’ లేదా ‘డమాస్క్’ వస్త్రంతో చేసిన అతని ఉదయపు గౌన్లు (morning gowns) ఎంతో శుభ్రంగా ఉండేవి. అతను ‘అలీ’ (Allee) వీధిలోని ఒక ఆహ్లాదకరమైన బేస్‌మెంట్ గదుల సముదాయంలో నివసించేవాడు; అక్కడ ఉన్న ప్రతి వస్తువు యొక్క శుభ్రత అతని వ్యక్తిత్వానికి సరిపోయేలా ఉండేది. అతని పత్రాలు, పుస్తకాలు, పటాలు మొదలైన వాటి అద్భుతమైన అమరిక మంచి అభిప్రాయాన్ని కలిగించేది. కళా విషయాలపై రాసిన అనేక రచనల ద్వారా తర్వాతి కాలంలో ప్రసిద్ధి చెందిన అతని కుమారుడు హెన్రిచ్ సెబాస్టియన్, తన యవ్వనంలో పెద్దగా ఆశాజనకమైన లక్షణాలు ఏమీ చూపించలేదు. మంచి స్వభావం కలవాడు కానీ మందబుద్ధి గలవాడు, మొరటువాడు కాకపోయినా సూటిగా మాట్లాడేవాడు, మరియు చదువు లేదా బోధన పట్ల ప్రత్యేక ఆసక్తి లేనివాడు; తనకు కావాల్సినవన్నీ తన తండ్రి నుండే పొందగలిగేవాడు కాబట్టి, అతను తన తండ్రికి దూరంగా ఉండటానికే ప్రయత్నించేవాడు.

విశ్వాసం మరియు కవిత్వం;

అమ్మ. మరోవైపు, అతని గురించి నాకు తెలిసిన కొద్దీ, నేను ఆ వృద్ధుడితో మరింత సన్నిహితంగా మారాను. అతను అత్యంత ముఖ్యమైన కేసులను మాత్రమే స్వీకరించినందున, ఇతర విషయాలలో నిమగ్నమవ్వడానికి, ప్రవేశించడానికి మరియు తనను తాను నిమగ్నం చేసుకోవడానికి అతనికి తగినంత సమయం ఉండేది. నేను అతని ఇంటికి తరచుగా వెళ్లడం, అతని సిద్ధాంతాలను వినడం ప్రారంభించిన కొద్ది కాలానికే, అతనికి దేవుడితో మరియు ప్రపంచంతో ఏదో సమస్య ఉందని నేను గ్రహించాను. అతని ఇష్టమైన పుస్తకాలలో ఒకటి ‘అగ్రిప్పా డి వానిటేట్ సాంటుయిరమ్’, దానిని అతను నాకు గట్టిగా సిఫార్సు చేశాడు, తద్వారా నా లేత మెదడును చాలా కాలం పాటు ఒక పెద్ద గందరగోళంలో పడేసింది. యవ్వనపు ఉత్సాహంలో నేను ఒక రకమైన ఆశావాదానికి మొగ్గుచూపాను మరియు దేవుడితో లేదా దేవతలతో మంచి సంబంధాలను కలిగి ఉన్నాను; ఎందుకంటే, ఎన్నో ఏళ్ల అనుభవం నాకు నేర్పినదేమిటంటే, చెడును ఎదుర్కోవడానికి శక్తి ఉందని, మనిషి దురదృష్టం నుండి త్వరగా కోలుకుంటాడని, ప్రమాదాల నుండి రక్షించబడతాడని, మరియు ఎప్పుడూ తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టడని. మనుషులు చేసిన, ప్రయత్నించిన వాటిని కూడా నేను సహనంతో చూశాను, మరియు మా పెద్దాయన ఏమాత్రం సహించలేని ఎన్నో ప్రశంసనీయమైన విషయాలను కనుగొన్నాను. నిజానికి, ఒకసారి ఆయన ప్రపంచాన్ని నాకు కాస్త విమర్శనాత్మక కోణం నుండి వివరించినప్పుడు, ఆయన ఒక బ్రహ్మాస్త్రంతో ఆటను ముగించాలనుకుంటున్నారని నేను ప్రస్తావించాను. అలాంటి సందర్భాలలో ఆయనకు అలవాటైనట్లుగా, ఒక కన్ను గట్టిగా మూసుకుని, మరో కన్నుతో సూటిగా చూస్తూ, గొణుగుతున్న స్వరంతో నాతో ఇలా అన్నారు, “కానీ దేవుడిలో కూడా నేను లోపాలను కనుగొంటాను.” « టిమోనిక్

నా గురువు కూడా ఒక గణిత శాస్త్రవేత్త, అయినప్పటికీ ఆయన ఆచరణాత్మక దృక్పథం ఆయన్ని యాంత్రిక శాస్త్రం వైపు నడిపించింది, కానీ ఆ రంగంలో ఆయన స్వయంగా పెద్దగా శ్రమించలేదు. ఆ రోజుల్లో చాలా విచిత్రమైన విషయంగా పరిగణించబడే ఒక గడియారం ఆయన నైపుణ్యానికి ఫలితాలలో ఒకటి. ఎందుకంటే అది రోజులు, గంటలను మాత్రమే కాకుండా, సూర్యచంద్రుల కదలికలను కూడా సూచించేది.

ఆదివారం ఉదయం సుమారు పది గంటలకు, ఆయన ఎల్లప్పుడూ దానికి స్వయంగా తాళం వేసేవారు. ఆయన ఎప్పుడూ చర్చిలోకి అడుగు పెట్టకపోవడం వల్ల, ఆ పనిని మరింత క్రమం తప్పకుండా చేయగలిగేవారు. నేను ఆయన ఇంట్లో ఎప్పుడూ అతిథులను గానీ, ఇతరులను గానీ చూడలేదు; పదేళ్లలో కేవలం రెండుసార్లు మాత్రమే ఆయన ఇంటి నుండి బయటకు రావడం చూసినట్లు నాకు గుర్తుంది.

ఈ వ్యక్తులతో నా వివిధ సంభాషణలు అల్పమైనవి కావు, మరియు వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ తమదైన రీతిలో నన్ను ప్రభావితం చేశారు. ప్రతి ఒక్కరూ నన్ను తమ ఏకైక సంతానంలా, అంతకంటే ఎక్కువగానే భావించారు. ఒక ప్రియమైన కుమారునిపై ఉన్నంత ఆనందాన్ని నాపై పెంచుకోవడానికి ప్రయత్నించారు, అదే సమయంలో నన్ను తమలాగే తీర్చిదిద్దాలని ఆకాంక్షించారు.

ఓలెన్‌స్లాగర్ నన్ను ఒక ఆస్థానీకుడిగా, మరియు వాన్ ఇల్సినెక్ నన్ను ఒక దౌత్యవేత్తగా చేయాలనుకున్నారు; మరియు వారిద్దరూ, ముఖ్యంగా రెండవ వ్యక్తి, నాకు కవిత్వం మరియు రచనా నైపుణ్యంపై విరక్తి కలిగించాలనుకున్నారు. హోగేటి నన్ను తన పద్ధతిలో ఒక టిమోన్‌గా, ఇంకా సమర్థుడైన న్యాయ సలహాదారుడిగా ఉండాలని కోరుకున్నాడు. అతని వృత్తి, అతని ఆలోచన ప్రకారం, తనను మరియు తన స్నేహితులను మానవాళి నుండి రక్షించుకోవడానికి, పీడితులకు సహాయం చేయడానికి, మరియు అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా దుర్మార్గుల అన్యాయాలకు ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి అవసరం. చివరిది రెండూ కానప్పటికీ

సశేషం

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ -8-10-26-ఉయ్యూరు.