కావలసింది – ఒక నిజమైన సోషలిజం*(త్రివేణి)

జోసెఫ్ బిబ్బీ-ఆంగ్ల రచనకు నానువాదం

(సంపాదకులు, బిబ్బీస్ యాన్యువల్)

ప్రపంచాన్ని ఎలా సంస్కరిస్తారని కన్ఫ్యూషియస్‌ను అడిగినప్పుడు, “వస్తువులను వాటి సరైన పేర్లతో పిలవడం ద్వారా” అని ఆయన సమాధానమిచ్చారు. నేటికీ, తప్పుడు పేర్లతో పిలవబడే ఉద్యమాల కార్యకలాపాలతో మనం ఇబ్బంది పడుతున్నామన్నది స్పష్టమే. ప్రత్యేకించి, మనం “సోషలిజం” అనే పదాన్ని ఉపయోగించే విషయంలో ఇది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

సామూహిక ఉద్యమాలు తమకు నచ్చిన పేర్లను లేదా నినాదాలను స్వీకరించి, వాటి పేర్లతో ఎటువంటి ప్రత్యేక సంబంధం లేని కార్యకలాపాలకు వాటిని జోడించినప్పుడు, అది ఒక విచారకరమైన మోసపూరిత భావనను సూచిస్తుంది. ఎందుకంటే, సత్యం మరియు నిజాయితీ అనే మార్గదర్శక స్ఫూర్తి లేకుండా ఏ వ్యక్తి, వర్గం లేదా దేశం కూడా ఏ యోగ్యమైన విజయాన్ని సాధించలేదు. మా దృష్టిలో, “సోషలిజం” అని పిలవబడే ఉద్యమం యొక్క బలహీనత ఇక్కడే ఉంది. ఎందుకంటే, దాని కార్యకలాపాలలో చాలా వరకు సామాజిక పురోగతిని పెంపొందించడానికి బదులుగా వాస్తవానికి దానిని వెనక్కి నెడతాయి.

ఒక నిజమైన సోషలిజం, చెప్పనవసరం లేదు, సద్భావన మరియు స్నేహభావం అనే స్ఫూర్తితో ప్రేరేపించబడి, నిర్దేశించబడిన విజయ పద్ధతుల వైపు ఆలోచనలను, దృష్టిని మళ్లించాలి. అలాగే, అది వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ మరియు స్వాతంత్ర్యానికి విఘాతం కలిగించే పద్ధతుల ద్వారా పురోగతిని కోరకూడదు. అది హేతువుకు, న్యాయానికి విజ్ఞప్తి చేస్తుంది, మరియు ఈ విధంగా ఐక్యత మరియు సామరస్య స్థితిని తీసుకురావడానికి ప్రయత్నిస్తుంది, ఇది సామూహిక ఆనందం మరియు పురోగతికి ఎల్లప్పుడూ ఒక అనివార్యమైన షరతు.

మెరుగైన సామాజిక వ్యవస్థను స్థాపించాలనే కోరిక ప్రశంసనీయం, కానీ ఆ లక్ష్యాన్ని సాధించాలంటే, అన్నింటికంటే ముందుగా, కన్ఫ్యూషియస్ “స్వర్గపు శాసనాలు” అని పిలిచిన ప్రకృతి నియమాలపై స్పష్టమైన అవగాహన కలిగి ఉండటం అవసరం. మనుషులు మరియు దేశాలు తమ లోపల లేదా వెలుపల విరోధ స్ఫూర్తిని పెంపొందించుకోవడం ద్వారా కాకుండా, పారిశ్రామిక మరియు సామాజిక సామరస్యాన్ని సమానంగా కలిగించే గుణాలను తమలో తాము అభివృద్ధి చేసుకోవడం ద్వారా ఉన్నత స్థాయికి ఎదుగుతాయి.

మొదటి ముఖ్యమైన ప్రశ్న ఏమిటంటే, సేవలు మరియు వస్తువుల స్వేచ్ఛా మార్పిడి యొక్క ప్రస్తుత వ్యవస్థ ఈ సూత్రానికి పూర్తిగా అనుగుణంగా ఉందా లేదా, మరియు అంతర్గత అభివృద్ధి లేదా బాహ్య ఒత్తిడి, ఈ రెండింటిలో ఏది ఆశించిన పరిస్థితులను తీసుకురావడానికి ఎక్కువ అవకాశం ఉంది. మానవ పురోగతికి మూలమైన వ్యక్తిగత చొరవ, సామర్థ్య నైపుణ్యాల అభివృద్ధిని ప్రోత్సహించడానికి ‘స్వేచ్ఛా వినిమయం’ పద్ధతి ఎంతగానో దోహదపడుతుందని నిజాయితీగా చెప్పవచ్చు; మరోవైపు, బలవంతం మీద లేదా బయటి సహాయంపై ఆధారపడటం మీద ఆధారపడిన కార్యకలాపాలు ఈ లక్ష్య సాధనకు చాలా తక్కువగా దోహదపడతాయనడంలో ఎవరికీ సందేహం లేదు.

గత రెండు దశాబ్దాలుగా ఐరోపా దేశాలు—మన దేశంతో సహా—బలవంతపు పద్ధతులను విస్తృతంగా ప్రయోగించి చూశాయి. అంతర్జాతీయ మరియు సామాజిక శ్రేయస్సును నిర్ణయించే సూత్రాల పట్ల మనందరికీ ఉన్న అజ్ఞానం కారణంగా, నేడు మనం భారీ మూల్యాన్ని చెల్లిస్తున్నాము. ఈ సమస్య మొదట ఒక దేశం తన స్వార్థ ప్రయోజనాలను నెరవేర్చుకోవడానికి పొరుగు దేశాలతో గొడవలకు దిగి, బలవంతంగా తనకు అనుకూలమైన స్థానాన్ని (“better place in the sun”) దక్కించుకోవాలని ప్రయత్నించినప్పుడు మొదలైంది. యుద్ధం ద్వారా అంతర్జాతీయ శ్రేయస్సు లభిస్తుందని ఆశించడం ఎంత అవివేకమో, ఒక కుటుంబంలో కలహాల వల్ల ఆ కుటుంబానికి సంతోషం, క్షేమం కలుగుతాయని ఆశించడం కూడా అంతే అవివేకమని అనుభవం నిరూపించింది. “మనమందరం ఒకరికొకరం భాగస్వాములము” (members one of another) అనే విషయాన్ని మనం ఎప్పటికీ మర్చిపోకూడదు. ఒక సమూహంలోని ఏ ఒక్క సభ్యుడికి హాని జరిగినా, దాని వల్ల కలిగే నష్టాన్ని, బాధను మిగిలిన సభ్యులు కూడా పంచుకోవాల్సిందే. ప్రాణాలను, సంపదను నాశనం చేయడానికి వెచ్చించిన శక్తిని సృజనాత్మక పనుల కోసం ఉపయోగించి ఉంటే, నేడు ఐరోపా ప్రజలు మరింత మెరుగైన, సుసంపన్నమైన జీవితాన్ని గడిపేవారనేది ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు.

ఈ వినాశకరమైన అనుభవం, వ్యక్తుల మాదిరిగానే దేశాలకు కూడా తమ పొరుగువారి శ్రేయస్సుతో సంబంధం లేని ప్రత్యేక ప్రయోజనాలు ఏవీ ఉండవని అందరికీ స్పష్టం చేసిందని మేము భావిస్తున్నాము. అలాగే, ఏదైనా ఒక వర్గం తమ స్వార్థ ప్రయోజనాల కోసం, మొత్తం సమాజ శ్రేయస్సుకు విరుద్ధమైన పద్ధతులను అనుసరించడం ఎంత మూర్ఖత్వమో ఇతర అనుభవాలు కూడా నిరూపించాయి. ఈ వాస్తవం మన పారిశ్రామిక పరిస్థితులకు కూడా వర్తిస్తుంది. పారిశ్రామిక రంగంలో ఒక వర్గం మరొక వర్గంతో గొడవ పడటం అనేది, దేశాల మధ్య జరిగే యుద్ధం ఎంత హానికరమో, అంత హానికరమైనది; ఇది మొత్తం సమాజ శ్రేయస్సుకు విరుద్ధం మాత్రమే కాదు, ఆయా వర్గాల సొంత ప్రయోజనాలకు కూడా ఏమాత్రం ఉపయోగపడదు. దీనిని బట్టి మనం గ్రహించాల్సిన మరో ముఖ్య విషయం ఏమిటంటే, మెరుగైన పారిశ్రామిక పరిస్థితులు ఏర్పడాలంటే, కేవలం మాటల్లోనే కాకుండా ఆచరణలో కూడా నిజమైన ‘సోషలిజం’ (Socialism) అమలు కావాలి. ఇది వర్గ పోరాటాలకు బదులుగా, పరస్పర సద్భావనను, సోదరభావాన్ని ప్రోత్సహించేదిగా ఉండాలి. మనకు ఖచ్చితంగా ఒక జీవన తత్వశాస్త్రం అవసరం; ఇది ప్రపంచ సమాజ శ్రేయస్సును కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి మరియు సామాజిక సద్గుణాల వృద్ధిని, వికాసాన్ని ప్రోత్సహించాలి. ఎందుకంటే, స్వార్థపూరిత ధోరణి అనేది ప్రతి వ్యక్తి, ప్రతి వర్గం మరియు ప్రతి దేశం యొక్క సంక్షేమానికి ఎల్లప్పుడూ హానికరమే.

నేడు ప్రపంచం ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలకు మూలకారణాన్ని వెతకాలనుకునే వారికి, అది వివిధ దేశాల మధ్య, అలాగే ప్రతి దేశంలోని భిన్న సమూహాల మధ్య నెలకొన్న సహృద్భావం మరియు సద్భావన లోపంలోనే కనిపిస్తుంది. దాదాపు ప్రతి దేశం కూడా, కేవలం తమ స్వంత జాతీయ ప్రయోజనాల గురించి ఆలోచించడమే నిజమైన దేశభక్తి అని నమ్ముతోంది; అలాగే, చాలామంది తాము కేవలం తమ సొంత వర్గ ప్రయోజనాలకే ప్రాధాన్యతనివ్వడం ద్వారా నిజమైన ‘సోషలిస్టు’లుగా మారామని భావిస్తున్నారు.

విశాలమైన మరియు ఉదారమైన దృక్పథం అనే ప్రాణవాయువు లేని, మూసివున్న గదుల వంటి విభజిత ప్రపంచంలో మనం ఇకపై జీవించలేము. మనం సంకుచిత ప్రయోజనాల పరిధిని దాటి చూడాలి; మంచి ఫలితాలను సాధించాలంటే ప్రతి దేశం, ప్రతి వర్గం ఒకదానితో ఒకటి సామరస్యంగా పనిచేయాలని గుర్తించాలి.

మన దేశం విషయంలో ఇది మరీ ముఖ్యమైన విషయం. మన భౌగోళిక స్థితి దృష్ట్యా, మన ఉనికి పూర్తిగా మన శ్రమతో తయారైన ఉత్పత్తులను ప్రపంచ బహిరంగ మార్కెట్లలో విక్రయించగల సామర్థ్యంపైనే ఆధారపడి ఉంది. దీన్ని విజయవంతంగా చేయాలంటే, పారిశ్రామిక సంఘర్షణల కోసం శక్తిని వృథా చేసుకోకూడదు. ఆ శక్తిని మన వ్యక్తిగత మరియు సామూహిక సామర్థ్యాలను పెంపొందించుకోవడానికి ఉపయోగిస్తే, అది ఎంతో ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది. ఇది ప్రతి కార్మికుడికి, నిర్వాహకుడికి ఎంత ముఖ్యమో, ప్రజా శ్రేయస్సుకు కూడా అంతే ముఖ్యం. మన దైనందిన పనిలో సేవా దృక్పథాన్ని పెంపొందించుకున్నప్పుడే, ప్రపంచ మార్కెట్‌లో మంచి డిమాండ్ ఉండే నాణ్యమైన మరియు విలువైన వస్తువులను మనం తయారు చేయగలము. సేవలు మరియు వస్తువుల స్వేచ్ఛా మార్పిడి వల్ల కలిగే లోపాల గురించి, లేదా ‘డిమాండ్ మరియు సరఫరా’ సూత్రాల గురించి మనం ఎంత విమర్శించినా, ప్రకృతి నియమాలను మార్చే శక్తి మనకు లేదు. అంతేకాకుండా, స్వేచ్ఛా మార్పిడి కంటే మెరుగైన పద్ధతి ఏదైనా ఉంటుందని అనుకోవడం కష్టం; ఎందుకంటే బలవంతపు పద్ధతులు ఐక్యతకు, సామరస్యానికి అవసరమైన పరిస్థితులను ఏమాత్రం సృష్టించలేవు.

కాబట్టి, మనకున్న ఏకైక ఆశ ఏమిటంటే—సంఘర్షణలను విడనాడి, మన నైపుణ్యాలను మరియు సామర్థ్యాలను మెరుగుపరుచుకోవడం. సాధారణ కార్మికుడికి లేదా సగటు పెట్టుబడిదారుడికి ఈ మాటలు అంతగా నచ్చకపోవచ్చు; కానీ, మనం మన పూర్వపు ఆర్థిక శ్రేయస్సును తిరిగి పొందాలన్నా, మన ఉత్పత్తులకు స్వేచ్ఛా మార్కెట్‌ను కనుగొనాలన్నా, కలహపూరిత ధోరణులను విడనాడి—సమర్థత, పొదుపు మరియు పరస్పర సహకారాల మీద ఎక్కువ ఆధారపడక తప్పదు. మనం మనల్ని ఒక పారిశ్రామిక సమాజంగా భావించుకోవాలి; ఇందులో మెరుగైన పరిస్థితుల వైపు సాగే ప్రయాణంలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక బాధ్యత ఉంటుంది. అటు యజమాని అయినా, ఇటు కార్మికుడైనా—ఎవరైనా సరే, తమ పనిలో నిర్లక్ష్యాన్ని లేదా అసమర్థతను ప్రదర్శిస్తే, అటువంటి ప్రవర్తనను సమాజం ఒక సామాజిక నేరంగా పరిగణిస్తుంది.

నేటి సోషలిస్ట్ ట్రేడ్ యూనియన్ ఉద్యమంలోని అనేక కార్యకలాపాలను గమనించిన ఎవరైనా, అందులో…

మన ప్రస్తుత పరిస్థితిని గంభీరంగా పరిశీలించాల్సిన అవసరం ఉందని ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదు. అదృష్టవశాత్తూ, అన్ని వర్గాలకు చెందిన వివేకవంతులైన వ్యక్తులు ఈ అంశంపై తమ ఆలోచనలను, దృష్టిని కేంద్రీకరిస్తున్నారు. అయితే, ఒక విషయం స్పష్టమైంది: వ్యక్తికి, దేశానికి, మరియు దేశాల సమూహానికి—అంటే మొత్తం మానవాళికి—మరింత సమగ్రమైన, పరిపూర్ణమైన జీవనం లభించాలంటే, మనలో ప్రతి ఒక్కరిలోనూ నిగూఢంగా ఉన్న సామర్థ్యాలను మనం పెంపొందించుకోవాలి. అంతేకాకుండా, ప్రకృతికి సంబంధించిన మౌలిక సూత్రాలను మనం మరింత లోతుగా అర్థం చేసుకోవాలి; ఎందుకంటే, నిజమైన పురోగతి సాధించాలంటే ఈ ప్రకృతి నియమాలను పాటించడం అత్యవసరం.

తెలిసిన విషయాల నుండి తెలియని విషయాల వైపు ఆలోచిస్తూ, ఒక ప్రాథమిక కణంలో ఏ నియమాలు వర్తిస్తాయో, అదే నియమాలు ఒక జీవిలోనూ పనిచేస్తాయని గ్రహిస్తే, ఒక చక్కని కుటుంబ వ్యవస్థ—అంటే ప్రాథమిక సామాజిక సమూహం—ఎంతో విలువైన పాఠాలను అందిస్తుందని చెప్పవచ్చు. పెద్ద పెద్ద సామాజిక వ్యవస్థలలో సరైన స్ఫూర్తిని ఎలా అన్వయించాలో, తద్వారా మంచి ఫలితాలను ఎలా సాధించాలో ఈ కుటుంబ వ్యవస్థ మనకు చూపిస్తుంది. ఇందులో ముఖ్యమైన అంశం ఏమిటంటే, ప్రతి కుటుంబం ‘స్వేచ్ఛా పూర్వక ఇచ్చిపుచ్చుకునే’ (free exchange) సూత్రంపై ఆధారపడి ఉంటుంది, బలవంతంపై కాదు; కుటుంబంలోని ప్రతి సభ్యుడు ఈ వ్యవస్థను తన సొంత ఇష్టంతోనే ఎంచుకుంటాడు. అంతేకాకుండా, ఈ సమూహంలోని ప్రతి వ్యక్తి, తన ప్రస్తుత ఎదుగుదలకు అవసరమైన శిక్షణను పొందడమే కాకుండా, భవిష్యత్తులో జరగబోయే తదుపరి పరిణామ దశకు అవసరమైన లక్షణాలను తన వ్యక్తిత్వంలో పెంపొందించుకుంటున్నాడు.

కుటుంబ వ్యవస్థలో ఏకరూపత కంటే వైవిధ్యమే ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది; ఇది ప్రజాస్వామ్యం కంటే ఒక క్రమానుగత వ్యవస్థ (hierarchy) లాగా ఉంటుంది. ఈ ప్రాథమిక సమూహంలో సభ్యులందరినీ కలిపి ఉంచేది వారి మధ్య ఉండే అనురాగం లేదా ప్రేమభావం. ఈ వైవిధ్యభరితమైన నిర్మాణం ఉన్నప్పటికీ, వారి మధ్య ఉండే ఈ అనురాగమే సామరస్యాన్ని సాధ్యం చేస్తుంది.

మన ఈ ప్రతిపాదన సరైనదే అయితే, తదుపరి ముఖ్యమైన ప్రశ్న ఏమిటంటే—కుటుంబంలోని ఈ స్ఫూర్తిని పారిశ్రామిక లేదా అంతర్జాతీయ స్థాయి వంటి పెద్ద సామాజిక వ్యవస్థలలో కూడా అదే విజయంతో ఎలా అన్వయించవచ్చు? సిద్ధాంతపరంగా చూస్తే, ఇందులో పెద్దగా ఇబ్బందేమీ ఉండకూడదు. ఎందుకంటే, ప్రతి పరిశ్రమ, పరిశ్రమల సమూహం, ప్రతి దేశం, మరియు దేశాల సమూహం—వీటన్నింటిలోనూ వ్యక్తులే ఉంటారు. ఒక సాధారణ కుటుంబంలో లాగే, ఇక్కడ కూడా వ్యక్తులు వివిధ పరిణామ దశలలో, వైవిధ్యభరితమైన లక్షణాలతో ఉంటారు. ప్రతి వ్యవస్థలోనూ పరిణామ క్రమంలో వేర్వేరు దశలలో ఉన్న పురుషులు, మహిళలు కలిసి ఉంటారు. మరియు ప్రతి ఒక్కరూ తమ వ్యక్తిగత మరియు సామూహిక ఆనందం మరియు శ్రేయస్సు కోసం ఒకరిపై ఒకరు సమానంగా ఆధారపడి ఉంటారు.

ప్రతి సామూహిక సమూహంలో ఇప్పుడు ఉన్నత స్థానాల్లో ఉన్నవారందరూ, పెరుగుదల మరియు అభివృద్ధి యొక్క మునుపటి దశల గుండా వెళ్ళారని, మరియు తగిన సమయంలో, వారి స్వంత ప్రయత్నాల కొలమానానికి అనుగుణంగా, క్రమంగా పైకి మరియు ముందుకు సాగుతారని గ్రహించినప్పుడు, ఈ ఏర్పాటులో ఎటువంటి అన్యాయం కనిపించదు. ఏదైనా ఒక నిర్దిష్ట సంస్థలో మనం పరిపాలనా పదవులు అని పిలిచే వాటిని పొందిన వారు, పెరుగుదల మరియు అభివృద్ధి యొక్క క్రమబద్ధమైన ప్రక్రియలకు లోబడి అలా చేశారు. జీవన పాఠశాలలో తదుపరి ఉన్నత స్థాయిలకు వారి భవిష్యత్ పురోగతి, కొత్త పరిస్థితి విధించే పరీక్షలకు వారు సరిసమానంగా ఉన్నారా లేదా అనే దానిపై పూర్తిగా ఆధారపడి ఉంటుంది. ఈ దశలో ఏదైనా వైఫల్యం వ్యక్తిగత పురోగతిని మరింత ఉన్నత స్థాయికి చేరడాన్ని నిరోధించడమే కాకుండా, యావత్ మానవ జాతి నెమ్మదిగా పయనిస్తున్న మానవ పరిపూర్ణత యొక్క ఉన్నత సంపూర్ణత వైపు సాధారణ కదలికను కూడా అడ్డుకుంటుంది.

ఈ సందర్భంలో పెరుగుదల సూత్రాన్ని మహద్గురువు ఇలా చెప్పినప్పుడు చక్కగా వ్యక్తీకరించారు: “ఎందుకంటే ఎవరికి ఎక్కువ ఇవ్వబడిందో, వారి నుండి ఎక్కువ ఆశించబడుతుంది.” తప్పిపోయిన కుమారుని ఉపమానం, తమ సేవను సామూహిక ప్రయోజనాలకు ఉపయోగించడంలో నిర్లక్ష్యం వహించి, ఇతరుల మేలును పరిగణనలోకి తీసుకోకుండా పొరపాటున తమ స్వప్రయోజనాలను మాత్రమే చూసుకునే వారిపై కలిగే వినాశకరమైన ప్రభావాన్ని కూడా హృదయవిదారకంగా వివరిస్తుంది.

ఈ విధంగా, సువ్యవస్థితమైన కుటుంబం, ఇతర సామూహిక సంస్థలు సామాజిక పురోగతికి మరియు తద్వారా ప్రాంతీయ శ్రేయస్సుకు ఏ విధంగా మెరుగైన తోడ్పాటును అందించగలవో అనే నిజమైన పద్ధతులపై ఉపయోగకరమైన సూచనలను అందిస్తుందని చూడవచ్చు. పారిశ్రామిక శ్రేయస్సు చాలా వరకు ఉన్నత పదవులలోకి వచ్చే వ్యక్తుల రకంపై ఆధారపడి ఉంటుందనే వాస్తవాన్ని కూడా ఇది స్పష్టంగా సూచిస్తుంది. ఇది మన పారిశ్రామిక, రాజకీయ మరియు మత సంస్థలకు సమానంగా వర్తిస్తుంది, ఎందుకంటే అవన్నీ కుటుంబ సూత్రంపైనే ఏర్పడ్డాయి. ఉత్తమ ఫలితాలను సాధించాలంటే, వాటి కార్యకలాపాలు సంస్థ లేదా పార్టీ ప్రయోజనాలకు అతీతంగా విస్తృత శ్రేయస్సు గురించి ఆలోచించే కుటుంబ పద్ధతులు మరియు స్ఫూర్తితో నడిపించబడాలి.

న్యాయమైన మరియు క్రమబద్ధమైన చట్టానికి లోబడి ఫలితాలు లభించే ప్రపంచంలో మనం జీవిస్తున్నామనేది ఒక వాస్తవం నుండి స్పష్టమవుతుంది: ఒకవేళ అలా కాకపోయి ఉంటే, ఈ విశ్వం ఒక అస్తవ్యస్తంగా ఉండేది, కానీ వాస్తవానికి ఇది ఒక బృహత్ విశ్వం. మరియు ఈ క్రమబద్ధమైన పురోగతి వ్యవస్థ మానవ అనుభవాలన్నింటికీ వర్తిస్తుంది. వ్యక్తులుగా, వర్గాలుగా, దేశాలుగా మనం విత్తిన దాని ఫలాన్నే చివరికి కోస్తాము.

మన ఆస్థాన కవి ఈ విషయాన్ని చాలా స్పష్టంగా గ్రహించి ఇలా రాశారు: –

“నేను ఆలోచించేది, చేసేది,

లేదా సృష్టించేది, పాడుచేసేది, ఆశీర్వదించేది, లేదా నాశనం చేసేది ఏదైనా,

గతంలోని సోమరితనం మరియు ప్రయత్నానికి

న్యాయంగా రావలసిన శాపమో లేదా ఆశీర్వాదమో.

నా జీవితం అనేది నేను అనుభవించిన లేదా జయించిన దుర్గుణాల మొత్తానికి ఒక నిదర్శనం.”

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –14-11-26-ఉయ్యూరు