తమిళుల దేవుళ్ళు(త్రివేణి)

రచన: వి. నారాయణన్ ఎం.ఏ., ఎం.ఎల్.-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

వైదిక ఆర్యుల మతాన్ని సాధారణంగా బహుదేవతారాధనగాను, కొంతమంది సమర్థులైన పండితులు మానవరూపకమైనదిగాను వర్ణించారు. నిజానికి అది రెండూ కాదు; వైదిక సూక్తాలు ఒకే దేవుడి గురించి చెబుతాయి, అయినప్పటికీ ఆయనను రకరకాలుగా పిలుస్తాయి. ఒక సూక్తం ఇంద్రుడిని స్తుతించినప్పుడు, సకల బుద్ధులు విధేయత చూపే సర్వోన్నతుడు అని ఆయనను పిలుస్తుంది. మరో సూక్తం వరుణుడిని స్తుతించినప్పుడు, ఆయన గురించి కూడా అదే విధంగా చెబుతుంది. వివిధ బుద్ధుల గురించిన ఈ పైకి విరుద్ధంగా కనిపించే స్తుతుల నుండి ఒక సత్యం స్పష్టమవుతుంది, అదేమిటంటే, ఆ సూక్తాలు స్తుతించింది, అవి ప్రత్యేకంగా సంబోధించబడిన ఆ నిర్దిష్ట బుద్ధిని కాదు, కానీ భక్తుడు తాను స్తుతిస్తున్న ఆ నిర్దిష్ట బుద్ధిలో అంతర్లీనంగా ఉన్నట్లు భావించిన, వేరే విధంగా వర్ణించలేని ఆ ఒక్క దేవుడిని. అన్ని రూపాలకు అతీతమైన ఆ గొప్ప అజ్ఞేయాన్ని చేరుకోవడానికి ఉపయోగపడే ఆ ఒక్క బుద్ధిని, అంటే ఇష్టం లేదా బుద్ధులలో నుండి ఎంచుకోవడమనే సిద్ధాంతం వైదిక సూక్తాలలో స్పష్టంగా రూపొందించబడి ఉండకపోవచ్చు; కానీ అది అప్పటికే అక్కడ అంతర్లీనంగా ఉంది. వివిధ స్తోత్రాలలో, కొన్నిసార్లు ఒకే స్తోత్రంలో కూడా, నిర్దిష్టమైన బుద్ధిశక్తుల గుణాలలో ఉన్న భేదాలను సమన్వయం చేయడం అనేది, ఆ గుణాలన్నీ ఆ నిర్దిష్ట బుద్ధిశక్తుల కోసం కాకుండా, వాటికి అతీతంగా మరియు వాటి వెనుక ఉన్న శక్తి కోసం ఉద్దేశించబడ్డాయనే అవగాహనలో ఉంది.

వేద స్తోత్రాలు చాలావరకు యజ్ఞయాగాదుల కోసమే ఉద్దేశించబడ్డాయి;  యజ్ఞాలు కాలానుగుణంగా ఉండేవి కాబట్టి, బుద్ధిశక్తుల ఆరాధన కూడా కాలానుగుణంగానే ఉండేది. కానీ అనేక యజ్ఞాలు యజ్ఞం చేసేవారి ఇష్టానుసారం ఉండేవి, అందువల్ల వారు తమకు అత్యంత నచ్చిన ఇష్టదైవాన్ని లేదా బుద్ధిని సులభంగా ఎంచుకోగలిగేవారు. అదే సమయంలో, ప్రతి యజ్ఞంలోనూ, అన్ని బుద్ధిశక్తులలో వ్యాపించి ఉన్న దైవత్వపు ఏకత్వపు అవగాహనకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. ఒకే ఋషి రచించిన స్తోత్రాలు వేర్వేరు బుద్ధిశక్తులను ప్రశంసిస్తున్నట్లుగా కనిపించడం అసాధారణమేమీ కాదు. ఎందుకంటే, వివిధ బుద్ధిశక్తుల వెనుక ఉన్న శక్తి యొక్క ఐక్యతను, లేదా మరింత కచ్చితంగా చెప్పాలంటే, దాని గుర్తింపును గుర్తించిన తర్వాత, కొన్నిసార్లు ఒకరి స్వంత ఇష్టాలకు అనుగుణంగా, మరికొన్నిసార్లు కీర్తనకారుని యొక్క నిర్దిష్ట సందర్భానికి మరియు బాహ్య పరిస్థితులకు తగినట్లుగా ఆ ఎంపిక ఎలా జరిగిందో మనం అర్థం చేసుకోగలం. తదనంతరం, తాత్విక పాఠశాలలు బ్రహ్మం లేదా దేవుని ఏకత్వాన్ని నొక్కిచెప్పాయి మరియు బహుదేవతారాధనగా కనిపించే ఈ స్తోత్రాల వల్ల కలిగే ఎలాంటి అపార్థాన్నైనా నివారించాయి; కానీ ఒక పొరపాటు వల్ల, ఆ ఏకైక దేవుడు, వారందరి వెనుక ఉన్న శక్తితో కాకుండా, శివుడు లేదా విష్ణువు లేదా తత్వవేత్త యొక్క మరేదైనా ఇష్టంతో ఏకీకరించబడ్డాడు.

తమిళ సాహిత్యంలో కూడా మతపరమైన భావనల పరిణామం ఇలాగే సాగడాన్ని మనం గమనించవచ్చు. సంగమ సాహిత్యంలోనూ, ఆ తర్వాతి కాలం నాటి రచనలలోనూ, ఒకే పరమాత్మను వివిధ రూపాలు లేదా ‘చైతన్య స్వరూపాలు’గా (Intelligences) కీర్తించడం కనిపిస్తుంది. ఆ కాలం నాటి తమిళ రాజుల బిరుదులను బట్టి చూస్తే, వారిలో యజ్ఞయాగాదులు విస్తృతంగా ఆచరణలో ఉండేవని తెలుస్తుంది. కాలక్రమేణా, బహుశా జైన మరియు బౌద్ధ మతాల ప్రభావం వల్ల కావచ్చు, తమిళులు యజ్ఞాలు చేయడం మానేశారు. కానీ, ఆయా చైతన్య స్వరూపాలలో ఏదో ఒకదానిని కీర్తించడం ద్వారా ఆ ఏకైక దేవుడిని చేరుకోవాలనే భావన మాత్రం నిలిచిపోయింది. ఉదాహరణకు, ‘పెరుమ్-దేవనార్’ అనే కవి వివిధ దేవతల గురించి ఎంతో అద్భుతమైన పద్యాలను అందించారు; సంగమ సాహిత్య సంకలనాలను రూపొందించిన తమిళ రాజుల ఆస్థాన కవులు లేదా పండితులు, ఆ సంకలనాలలో చాలా వాటికి ఈ కవి రచించిన స్తుతి పద్యాలనే ప్రారంభిక గీతాలుగా ఉంచేవారు.

ఆయా చైతన్య స్వరూపాలు కేవలం ఆలోచనకు, భక్తి భావన వ్యక్తీకరణకు ఒక మాధ్యమంగా మాత్రమే నిలుస్తాయని, ఆ స్తుతి అంతిమంగా ఆ ఏకైక దేవుడికే చెందుతుందని పాఠకులు గ్రహించారు. దీనివల్ల, కవిత్వంలో ఒక అలంకారంగా (అని) ఒక నియమాన్ని పాటించడం సులభమైంది: అదేమిటంటే, పద్యం ప్రారంభంలో ఆవాహన చేసే చైతన్య స్వరూపం లేదా దైవం, ఆ పద్యం యొక్క ఇతివృత్తానికి తగినట్లుగా ఉండాలి మరియు ఆ పద్యానికి పరిచయంలా నిలవాలి. ఇంతకుముందు ప్రస్తావించిన పెరుమ్-దేవనార్ కవి రచననే ఉదాహరణగా తీసుకుంటే, ఆయన రాసిన ‘భారతం’ కావ్యం గజముఖుడైన గణేశుని స్తుతితో మొదలవుతుంది; ఇందులో గణేశుడిని ‘భారత యుద్ధ గాథను తన దంతంతో లిఖించిన చైతన్య స్వరూపం’గా పేర్కొంటారు. గణేశుని సాహసానికి సంబంధించిన ఆ పౌరాణిక గాథను ప్రస్తావించడం సముచితంగా ఉండటమే కాకుండా, ఏదైనా కార్యాన్ని ప్రారంభించేటప్పుడు గణేశుడిని స్మరించుకునే సాధారణ ఆచారంతో ఆ ప్రస్తావనను మేళవించిన తీరు ఒక గొప్ప కావ్య గుణంగా (అలంకారంగా) పరిగణించబడుతుంది.

వేద కాలపు ఆర్యుల విషయంలో పాటలు పాడే సందర్భాలు (యజ్ఞయాగాదులు వంటివి) కవిత్వ ఇతివృత్తాన్ని పరిమితం చేసేవి; కానీ, ఇక్కడ కవి తన మేధస్సును ఉపయోగించి, కేవలం వ్యాకరణ నియమాలు మరియు తన సొంత కావ్య సౌందర్య భావనల ఆధారంగానే దేనినైనా కీర్తించే స్వేచ్ఛను కలిగి ఉండేవాడు. దీనివల్ల, ఆరాధించదగిన లేదా కీర్తించదగిన అంశాలకు సంబంధించి ప్రత్యేకమైన కావ్య సౌందర్య లక్షణాలు రూపుదిద్దుకుని, అవి కవితా నియమాలుగా స్థిరపడ్డాయి. ఒక ప్రాంతాన్ని లేదా చుట్టుపక్కల దృశ్యాలను వర్ణించేటప్పుడు, అలాగే అక్కడి ప్రజలు, వారి అలవాట్లు మరియు జీవనశైలిని ప్రస్తావించేటప్పుడు, ఆ ప్రాంతానికి మాత్రమే పరిమితమైన ప్రత్యేక లక్షణాలను (స్థానిక విశేషాలను) చిత్రించడం అత్యంత సముచితమని సంగం కవులు గ్రహించారు. భూమిని లేదా నేలను ఐదు రకాలుగా వర్గీకరించారు: 1. కురింజి (కొండలు మరియు కొండ ప్రాంతాలు), 2. ముల్లై (అడవి మరియు వన ప్రాంతాలు), 3. మరుదం (పచ్చిక బయళ్ళు మరియు పంట పొలాలు), 4. నెయ్దల్ (సముద్ర తీరం మరియు తీర ప్రాంతాలు), 5. పాలై (ఎడారులు మరియు ఇసుకతో కూడిన నిర్జన ప్రదేశాలు). ఒక కవి కొండల గురించి వర్ణిస్తున్నప్పుడు, ఆ వర్ణనలోనే కాకుండా ఉపమానాలు మరియు ఇతర అలంకారాలలో కూడా ఆ ప్రాంతానికి ప్రత్యేకమైన పక్షులు, జంతువులు, జలాశయాలు, పూలు, చెట్లు, ధాన్యాలు, సంగీత వాయిద్యాలు వంటి వాటిని ప్రస్తావించి తన కవిత్వ ప్రభావాన్ని పెంచేవాడు. దీనికి ఒక సరళమైన ఉదాహరణ ‘నలడియార్’లోని పదవ పద్యం: “ఆకాశాన్ని తాకేంత ఎత్తైన కొండలకు అధిపతీ! ఆహారం, దుస్తులు లేదా దానధర్మాల కోసం ఏమీ ఖర్చు చేయకుండా, ఆరోగ్యాన్ని పణంగా పెట్టి కేవలం సంపదను కూడబెట్టేవారు చివరికి దానిని కోల్పోతారు; దీనికి నిదర్శనం ఆ తేనెటీగ.” ఇక్కడ ఉదాహరణగా చెప్పబడిన తేనెటీగ ఆ కొండ ప్రాంతానికి సరిగ్గా సరిపోతుంది. ఈ పంచవిధ వర్గీకరణ లేదా ‘ఐన్-తిణై’ (Ain-thinai) అనేది సంగం కవిత్వంలో ఎంతో ప్రశంసనీయమైన అంశం. కవులు కేవలం స్థానిక విశేషాలను చిత్రించడంతోనే ఆగిపోలేదు; వారు భావాలకు మరియు పరిసరాలకు మధ్య ఒక సమన్వయాన్ని సాధించడానికి ప్రయత్నించారు. ఒక నిర్దిష్ట భావాన్ని సమర్థవంతంగా వ్యక్తీకరించడానికి, రోజులోని ఒక ప్రత్యేక సమయం మరియు ఒక ప్రత్యేక ఋతువు అత్యంత అనుకూలంగా ఉంటాయని వారు భావించారు. అందుకే, ఋతువులను మరియు రోజులోని సమయాలను కూడా ఆ ఐదు ‘తిణై’ల (ప్రాథమిక విభాగాల) ఆధారంగా విభజించారు. ఆ వైయాకరణుడు అక్కడితో ఆగకుండా, దైవిక శక్తులను కూడా తన పంచవిధ వర్గీకరణ పరిధిలోకి తెచ్చాడు. తద్వారా మురుగన్ (లేదా సుబ్రహ్మణ్యుడు) కొండలకు, మాల్ (లేదా విష్ణువు) అడవులకు, ఇంద్రుడు పొలాలకు, వరుణుడు సముద్ర తీరానికి, మరియు కాళి ఎడారి ప్రాంతాలకు అధిపతులుగా నిర్దేశించబడ్డారు.

మతాన్ని కవిత్వీకరించడం మరియు ఆయా భౌగోళిక ప్రాంతాల (భూస్వభావం) ఆధారంగా ఆరాధనా దైవాలను వర్గీకరించడం అనే ఈ విధానం, కాలక్రమేణా కేవలం సంప్రదాయవాదంగా మారి క్షీణించింది; ఎందుకంటే కవులు క్రమంగా వైయాకరణుల కృత్రిమ నియమాలకు లొంగిపోయారు. తమిళులు జారిపడుతున్న ప్రాణం లేని, సంప్రదాయబద్ధమైన బహుదేవతారాధనను అంతం చేసిన జైన, బౌద్ధ మతాలు సులభంగా ప్రాచుర్యం పొందడానికి ఇతర కారణాల కంటే ఈ అంశమే ఎక్కువగా దోహదపడింది. బౌద్ధ, జైన మతాలకు వ్యతిరేకంగా ఉద్యమించిన ఆళ్వార్లు మరియు నాయనార్లు, తమిళ కావ్య లక్షణాల నియమాలతో సంబంధం లేకుండా, దేవుని ఏకత్వానికి మరియు ఆయన శివుడు లేదా విష్ణువు (తమకు ఇష్టమైన దైవం) రూపంలో ఉంటాడనే భావనకు అత్యంత ప్రాధాన్యతనిచ్చారు. తమిళ కావ్య లక్షణాలలోని అర్థరహిత నియమాలకు వ్యతిరేకంగా సాగిన ఈ తిరుగుబాటు ధోరణికి తిరు-మంగై-మన్నన్ రచించిన రెండు ‘మడల్’ (Madal) కావ్యాలు ఒక గొప్ప ఉదాహరణ. ‘మడల్ ఊర్దల్’ (అంటే తన ప్రేమికుడి పట్ల తనకు ఉన్న ప్రేమను బహిరంగంగా చాటుతూ ఊరంతా తిరగడం) అనేది తమిళ కావ్య నియమాల ప్రకారం స్త్రీలకు నిషేధించబడిన చర్య; ఒక స్త్రీ తన అసంపూర్ణ ప్రేమను (ప్రతిస్పందన లేని ప్రేమను) బహిరంగంగా ప్రకటించడం అనుచితమని భావించేవారు, మరియు ఏ కవీ అటువంటి ప్రేమను బహిరంగంగా ప్రకటించే స్త్రీ గురించి కవిత్వం రాయలేదు. తిరు-మంగై-మన్నన్ ఆత్మను తన ప్రియుడైన దేవుని కోసం వెతుకుతున్న స్త్రీగా భావించి, ఆమె అసంపూర్ణ ప్రేమ గాథను ‘సిరియ తిరు-మడల్’ అనే చిన్న కావ్యంలో వర్ణించాడు; బహుశా ఒక అహంకారి మరియు సంప్రదాయవాద వైయాకరణుడు కవి చేసిన ఈ ‘అపరాధాన్ని’ ఎత్తిచూపుతూ విమర్శించి ఉండవచ్చు. కవి అయిన ఆళ్వార్ వెంటనే ‘పెరియ-తిరు-మడల్’ (Periya-Tiru-Madal) అనే సుదీర్ఘ కావ్యాన్ని రచించారు. తమిళ ఛందస్సు లేదా కావ్య నియమాలతో తనకు ఏమాత్రం సంబంధం లేదని, కేవలం సత్యం మరియు సంస్కృత సాహిత్యంలో తమ ప్రేమను బహిరంగంగా ప్రకటించడానికి ఏమాత్రం వెనుకాడని మహిళల ఉన్నతమైన ఉదాహరణలే తనకు మార్గదర్శకాలని ఆయన ప్రకటించారు.

అయితే, తమిళ మత పునరుజ్జీవన కాలం నాటి ఈ కీర్తనలు కావ్య రచనకు సంబంధించిన సంప్రదాయ నియమాల నుండి ఇలా సాహసోపేతంగా వైదొలగడం అరుదు. ఆళ్వార్లు మరియు నాయనార్లు తమ మత ప్రచార కార్యకలాపాల కోసం ప్రజల ఆచార వ్యవహారాలను, అలాగే అప్పటికే వాడుకలో ఉన్న కావ్య రూపాలను సాధ్యమైనంత వరకు వినియోగించుకున్నారు. కాబట్టి, సంగం సాహిత్యాన్ని పరిశీలించడం అనేది ఈ భక్తుల కీర్తనలను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడానికి ఎంతో దోహదపడుతుంది.

మీ-గబ్బిట దుర్గాప్రసాద్ –6-10-26-ఉయ్యూరు