జర్మన్ మహాకవి ,రచయిత ,విమర్శకుడు ,దార్శనికుడు తత్వ వేత్త , , కాళిదాసు శాకుంతలం చదివి పరవశంతో నృత్యం చేసిన -గోథే జీవిత చరిత్ర -4

53 ;

అవి కదులుతున్నాయన్న విషయంలో వారిలో ఒకరి అభిప్రాయం వేరుగా ఉండేది; అయితే, ఆ వాల్‌నట్ చెట్టు, ఫలకం  నీటి బుగ్గ తమ వైపుగా వస్తున్నాయని మరొకరు భావించేవారు. ఇక నాలుగవ వ్యక్తి ఇంకా అద్భుతమైన విషయాన్ని చెప్పాడు: వాల్‌నట్ చెట్లు మధ్యలో ఉన్నాయని, కానీ మిగిలిన వస్తువులు నేను చెప్పిన దానికి సరిగ్గా వ్యతిరేక దిశలలో ఉన్నాయని అతని వాదన. ఆ చిన్న తలుపుకు సంబంధించిన ఆనవాళ్ల విషయంలో కూడా వారి అభిప్రాయాలు బాగా భిన్నంగా ఉండేవి. అత్యంత సాధారణమైన, సులభంగా నిర్ధారించుకోగలిగే విషయాల పట్ల కూడా మనుషులు ఎంత పరస్పర విరుద్ధమైన అభిప్రాయాలను కలిగి ఉంటారో చెప్పడానికి ఇది నాకు ఒక తొలి ఉదాహరణగా నిలిచింది. నా కథను ముందుకు కొనసాగించడానికి నేను మొండిగా నిరాకరించడంతో, తరచుగా మొదటి భాగాన్ని మళ్లీ చెప్పమని అడిగేవారు. అయితే, సంఘటనలలో ఎలాంటి ముఖ్యమైన మార్పులు చేయకుండా జాగ్రత్త వహించాను; ఆ కథనంలోని స్థిరత్వం వల్ల వినేవారి మనసులో ఆ కల్పిత గాథ నిజమైన సంఘటనగా మారిపోయింది.

అయినప్పటికీ, నాకు అబద్ధాలు చెప్పడం లేదా కపట ప్రవర్తన అంటే అస్సలు ఇష్టం ఉండేది కాదు; పైగా, నేను ఏమాత్రం చపలచిత్తుడిని కాను. దానికి భిన్నంగా, నా ఉనికి మరియు ఈ విశ్వం గురించి చిన్నప్పటి నుండే నేను లోతైన గంభీరతతో ఆలోచించేవాడిని; ఆ లక్షణం నా బాహ్య ప్రవర్తనలోనూ కనిపించేది. నాలో కనిపించే ఆ ప్రత్యేకమైన హుందాతనం కారణంగా, స్నేహితులు నన్ను తరచుగా ప్రశ్నించేవారు—కొన్నిసార్లు ఆప్యాయంగా, మరికొన్నిసార్లు ఎగతాళిగా. నాకు మంచి మరియు ఆప్తులైన స్నేహితులు ఉన్నప్పటికీ, మమ్మల్ని ఉద్దేశపూర్వకమైన అసభ్యతతో వేధించేవారి సంఖ్యతో పోలిస్తే మేము ఎప్పుడూ అల్పసంఖ్యాకులమే. ఆ దురుసు ప్రవర్తన వల్ల, మేము లీనమైపోయిన ఆ అద్భుతమైన, ఆత్మసంతృప్తినిచ్చే కలల ప్రపంచం నుండి (నేను కథలు అల్లడం ద్వారా, నా స్నేహితులు వాటిని ఆదరించడం ద్వారా ఆ ప్రపంచంలో మునిగిపోయేవాళ్ళం) వారు మమ్మల్ని తరచుగా కఠినంగా వాస్తవంలోకి తీసుకువచ్చేవారు. తద్వారా, స్త్రీసహజమైన సున్నితత్వంలోనో లేదా కల్పనాలోకపు ఆనందాలలోనో మునిగిపోవడానికి బదులుగా, అనివార్యమైన కష్టాలను భరించడానికి లేదా వాటిని ఎదుర్కోవడానికి మనల్ని మనం దృఢపరుచుకోవడమే సరైనదని మేము మరోసారి తెలుసుకున్నాము.

ఒక బాలుడిగా నేను శ్రద్ధగా అలవర్చుకున్న స్టోయిక్ (సహనశీల) పద్ధతులలో ఒకటి శారీరక నొప్పిని భరించడం. మా ఉపాధ్యాయులు తరచుగా మమ్మల్ని కఠినంగానూ, అనాలోచితంగానూ చూసుకునేవారు; దెబ్బలు, గుద్దులతో హింసించేవారు. ఎదురుతిరిగితే లేదా ప్రతిఘటిస్తే కఠినమైన శిక్షలు ఉంటాయని హెచ్చరించేవారు కాబట్టి, మేము ఆ దెబ్బలను భరించడానికి మరింత దృఢంగా తయారయ్యాము. అంతేకాకుండా, యవ్వనంలో ఆడే అనేక క్రీడలు సహన శక్తి విషయంలో ఒక రకమైన పోటీని రేకెత్తిస్తాయి; ఉదాహరణకు, అవయవాలు మొద్దుబారిపోయేంత వరకు రెండు వేళ్లతో లేదా పిడికిలితో ఒకరినొకరు కొట్టుకోవడం, లేదా కొన్ని ఆటలలో కొరడా దెబ్బల శిక్షను అనుభవించాల్సి వచ్చినప్పుడు దాన్ని ఎంతవరకు ధైర్యంగా భరిస్తారో చూడటం, కుస్తీ లేదా బాక్సింగ్‌లో ఓడిపోతున్న ప్రత్యర్థి చేసే ఎత్తుగడలను నిశ్శబ్దంగా ఎదుర్కోవడం, లేదా ఏదైనా తీవ్రమైన ఎగతాళిని విని బాధను బయటపడకుండా అణచుకోవడం, అలాగే తోటి పిల్లలు సరదాగా చేసే చిటికెలు లేదా గిలిగింతలను కూడా ఏమీ పట్టించుకోనట్లుగా వ్యవహరించడం వంటివి ఇందులో ఉంటాయి. ఇలాంటి అలవాట్ల వల్ల కొన్ని ప్రయోజనాలు చేకూరుతాయి, వాటిని మన నుండి ఎవరూ సులభంగా దూరం చేయలేరు.

కానీ, ఈ భావోద్వేగ రహిత వైఖరిని నేను ఒక గొప్ప విషయంగా భావించి ప్రదర్శించడం వల్ల, ఇతరుల వేధింపులు మరింత పెరిగాయి; క్రూరత్వానికి హద్దులు ఉండవు కాబట్టి, వారు నన్ను సహనానికి మించిన స్థాయికి నెట్టివేసేవారు. అనేక సంఘటనలకు బదులుగా ఒక ఉదాహరణ సరిపోతుంది. ఒకసారి, పాఠం చెప్పాల్సిన సమయానికి ఉపాధ్యాయుడు రాలేదు; మేమంతా కలిసి ఉన్నప్పుడు చాలా సంతోషంగా కాలక్షేపం చేశాము; నా అనుచరులు చాలా సేపు వేచి చూసి వెళ్లిపోయారు; నేను నా ముగ్గురు శత్రువులతో ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను. నన్ను అక్కడి నుండి పంపించేయాలనే ఉద్దేశంతో వారు నన్ను హింసించడం, అవమానించడం మొదలుపెట్టారు. వారు నన్ను గదిలో ఒక్క క్షణం వదిలిపెట్టి, చీపురు పుల్లలతో చేసిన కర్రలను తీసుకుని వేగంగా తిరిగి వచ్చారు. వారి ఉద్దేశం నాకు అర్థమైంది, కానీ గంట కొట్టే సమయం దగ్గరపడిందని భావించి, ఆ సమయం వచ్చే వరకు వారిని ప్రతిఘటించకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను. దాంతో వారు ఏమాత్రం జాలి లేకుండా నా కాళ్ళను, పిక్కలను భయంకరంగా కొట్టడం మొదలుపెట్టారు. నా అంచనా తప్పని, ఆ నొప్పి వల్ల ప్రతి నిమిషం చాలా దీర్ఘంగా అనిపిస్తోందని నాకు అనిపించినప్పటికీ, నేను కదలకుండా ఉండిపోయాను. నా సహనంతో పాటు నా కోపం కూడా పెరిగింది; గంట మొదటిసారి మోగగానే, అస్సలు ఊహించని ఒకడి జుట్టు పట్టుకుని ఒక్క క్షణంలో నేలకేసి విసిరికొట్టి, నా మోకాళ్లతో వాడి వీపును నొక్కిపట్టాను. వయసులో చిన్నవాడు, బలహీనుడు అయిన రెండోవాడు వెనుక నుండి నా మీద పడ్డాడు, కానీ నేను వాడి తలను నా చంకలో ఇరికించి గట్టిగా నొక్కి ఊపిరి ఆడకుండా చేశాను. అప్పుడు అక్కడ మూడోవాడు మిగిలాడు – వాడు ఏమాత్రం బలహీనుడు కాదు, పైగా అప్పటికి నా ఎడమ చేయి మాత్రమే స్వేచ్ఛగా ఉంది. వాడిని బట్టలు పట్టుకుని లాగి, నేను ఒక్కసారిగా బలంగా విసిరిన ధాటికి, వాడు తొందరపడి కదలడం వల్ల కింద పడిపోయేలా చేసి వాడి ముఖాన్ని నేలకేసి కొట్టాను. కొరకడం, చిటికెలు వేయడం, తన్నడం వంటివి అన్నీ జరిగాయి, కానీ నా గుండెలోనే కాదు, నా కండరాలలో కూడా ప్రతీకార వాంఛ రగులుతోంది. నాకు లభించిన ఆధిపత్యంతో, వారి తలలను ఒకదానితో ఒకటి పదే పదే ఢీకొట్టాను; చివరికి వారు “హత్య! హత్య!” అని భయంకరంగా అరిచారు, ఆ అరుపులకు చుట్టుపక్కల ఉన్నవారిలో సగం మంది అక్కడికి చేరుకున్నారు. కానీ ఆ మంత్రగత్తెలు…

అక్కడక్కడా చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి; అలాగే, నేను సాక్సులు తీసేసి బయటపెట్టిన నా కాళ్లు…

బలాన్ని బలంతో అణచివేయవచ్చు; కానీ ప్రేమ, సానుభూతి కలిగిన మంచి స్వభావం గల పిల్లవాడికి అసూయను, ద్వేషాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో తెలియకపోవచ్చు. నా తోటివారి ప్రత్యక్ష దాడులను నేను సమర్థవంతంగానే అడ్డుకున్నప్పటికీ, వారి వ్యంగ్య బాణాలను, దూషణలను ఎదుర్కోవడంలో మాత్రం నేను వారితో సరితూగలేకపోయాను; కేవలం తనను తాను రక్షించుకోవడంతోనే సరిపెట్టుకునేవాడు ఎప్పుడూ నష్టపోతాడు.

అందువల్ల, అటువంటి మాటల దాడులు కోపం తెప్పించే స్థాయికి చేరినప్పుడు, నేను వాటిని శారీరక బలంతో తిప్పికొట్టేవాడిని, లేదా కనీసం భవిష్యత్తులో ఫలితాలను ఇచ్చే దృఢ సంకల్పాలను నాలో కలిగించుకునేవాడిని. నా పట్ల దురభిప్రాయం ఉన్నవారు అసూయపడే విషయాలలో మరొకటి ఏమిటంటే, నా తాతగారి అధికారిక హోదా వల్ల ఏర్పడిన పరిచయాలు, సంబంధాల ద్వారా నేను పొందే ఆనందం; ఆ హోదా నగరంలోనే అత్యున్నతమైనది కావడం వల్ల వారి కుటుంబానికి ఒక ప్రత్యేక గౌరవం లభించేది. ఒకసారి, మిగిలిన సెనేటర్లందరికంటే ఒక మెట్టు ఎత్తులో, చక్రవర్తి చిత్రపటం కింద సింహాసనంపై కూర్చున్నట్లుగా ఉన్న నా తాతగారిని చూసి నేను గర్వపడుతున్నప్పుడు, ఒక బాలుడు నన్ను ఎగతాళి చేస్తూ ఇలా అన్నాడు: “నెమలి తన పాదాలను చూసుకున్నట్లుగా, నువ్వు కూడా వెనక్కి తిరిగి నీ తండ్రి తరపు తాతగారిని చూసుకోవాలి; ఆయన ‘విల్లో ఇన్’ (Willow inn) అనే సత్రం నిర్వాహకుడిగా ఉండేవారు, సింహాసనాలు లేదా కిరీటాల కోసం ఎప్పుడూ ఆశపడలేదు.” దానికి నేను ఇలా సమాధానం ఇచ్చాను: “నాకు దాని గురించి ఏమాత్రం సిగ్గు లేదు; ఎందుకంటే పౌరులందరూ సమానులేనని, తమ సొంత ఆలోచనల ప్రకారం తమ కార్యకలాపాలను తమ సేవ లేదా గౌరవం కోసం మలుచుకోవచ్చని భావించడం మన దేశానికే గర్వకారణం.” ఆ మంచి మనిషి అప్పటికే చాలా కాలం క్రితం చనిపోయారన్నదే నాకు బాధ కలిగించే విషయం; నేను అతన్ని స్వయంగా కలవాలని ఎంతో ఆశపడ్డాను; అతని చిత్రాన్ని అనేకసార్లు చూశాను; నా ఉనికికి కారణమైన ఆ గత జీవితపు సాధారణ స్మారక చిహ్నం వద్దకు వెళ్లి, ఒక రకమైన విషాదభరితమైన సంతృప్తిని పొందేందుకు అతని సమాధిని సందర్శించాను. వారిలో అత్యంత దుర్మార్గుడైన మరొక ప్రత్యర్థి, మొదటి వ్యక్తిని పక్కకు పిలిచి అతని చెవిలో ఏదో గుసగుసలాడాడు; ఆ తర్వాత వారిద్దరూ నా వైపు అసహ్యంతో కూడిన చూపులు విసిరారు. నాకు కోపం కట్టలు తెంచుకుంది, దాంతో వారు అసలు విషయం బయటపెట్టాలని నేను గట్టిగా అడిగాను. “సరే, అసలు విషయం తెలుసుకోవాలనుకుంటే విను,” అని మొదటి వ్యక్తి కొనసాగించాడు, “నీ తాతగారి ఆచూకీ కోసం నువ్వు ఎంత వెతికినా దొరకకపోవచ్చు!” వారు చెప్పదలచుకున్నది స్పష్టంగా వివరించకపోతే తీవ్ర పరిణామాలు ఉంటాయని నేను వారిని గట్టిగా హెచ్చరించాను. అప్పుడు వారు తమ తల్లిదండ్రుల నుండి విన్నట్లుగా ఒక పాత కథను చెప్పారు: నా తండ్రి ఒక ప్రముఖ వ్యక్తి కుమారుడని, కానీ తండ్రి హోదాను అనుభవించిన ఆ సాధారణ పౌరుడికి ఆ హోదాపై కేవలం పైకి కనిపించే హక్కు మాత్రమే ఉండేదని వారు ఆరోపించారు. ఈ విషయంపై రకరకాల వాదనలు వినిపించేంత నిర్లజ్జత వారిలో ఉంది; ఉదాహరణకు, మా ఆస్తులన్నీ కేవలం మా అమ్మమ్మ/నానమ్మ వైపు నుండే సంక్రమించాయని, ఫ్రైడ్‌బర్గ్ మరియు ఇతర ప్రాంతాలలో నివసిస్తున్న నా ఇతర బంధువులందరికీ ఎటువంటి ఆస్తిపాస్తులు లేవని వారు వాదించారు. అయితే, వారి వాదనలకు…

…వారి అసమర్థమైన దుర్మార్గం నుండి పుట్టిన బలం తప్ప, నిజమైన బలం ఏమీ లేదు. కానీ వారు ఊహించిన దానికంటే చాలా ప్రశాంతంగా నేను వాటన్నింటినీ విన్నాను; ఎందుకంటే, నేను వారి జుట్టు పట్టుకునేలా ఏదైనా కదలిక చేస్తే అక్కడి నుండి పారిపోవడానికి వారు అప్పటికే సిద్ధంగా ఉన్నారు. నా సమాధానం చాలా ప్రశాంతంగా, నిశ్చింతగా సాగింది. సారాంశంలో నేను చెప్పినదేమిటంటే—”వారు నాపై చేసిన ఆరోపణ నాకేమీ పెద్ద నష్టం కలిగించలేదు. జీవితం అనేది స్వయంగా ఒక అద్భుతమైన వరం; దానికి ఎవరికి కృతజ్ఞతలు చెప్పాలనే విషయంలో మనిషి ఉదాసీనంగా ఉండవచ్చు, ఎందుకంటే చివరికి దేవుడే దానికి మూలకర్త, ఆయన దృష్టిలో అందరూ సమానమే కదా.” నా మాటల అర్థం వారికి అంతుచిక్కకపోవడంతో, వారు ఆ విషయాన్ని అక్కడితో వదిలేశారు; మేము మళ్ళీ యథావిధిగా కలిసి ఆడుకోవడం మొదలుపెట్టాము—పిల్లల మధ్య విభేదాలను పరిష్కరించుకోవడానికి ఇది ఒక ఆమోదయోగ్యమైన పద్ధతి కదా.

అయినప్పటికీ, ఆ ద్వేషపూరితమైన మాట నాలో ఒక రకమైన నైతిక వ్యాధిని నాటుకునేలా చేసింది; అది నా మనసులో అంతర్లీనంగా ఉండిపోయింది. ఒకవేళ అది పూర్తిగా చట్టబద్ధమైన పద్ధతిలో జరగకపోయినప్పటికీ, ఏదైనా ప్రముఖ వ్యక్తికి మనవడిగా ఉండటం నాకు ఏమాత్రం అసంతృప్తిని కలిగించేది కాదు. నా కుతూహలం ఆ ఆరోపణ వెనుక ఉన్న నిజానిజాలను అన్వేషించడం మొదలుపెట్టింది—నా ఊహకు పదును పెరిగింది, నా తెలివితేటలను దానికి ఉపయోగించాను. నేను ఆ ఆరోపణను పరిశీలించడం ప్రారంభించి, దానికి అనుకూలంగా కొత్త సాధ్యనీయ కారణాలను కల్పించుకోవడం లేదా కనుగొనడం చేశాను. మా తాతగారి గురించి నాకు పెద్దగా ఏమీ తెలియదు; పాత ఇంట్లోని ఒక గదిలో ఆయన, మా అమ్మమ్మల చిత్రపటాలు వేలాడుతూ ఉండటం తప్ప. కొత్త ఇల్లు కట్టిన తర్వాత, ఆ రెండు చిత్రపటాలను పై అంతస్తులోని ఒక గదిలో భద్రపరిచారు. మా అమ్మమ్మ చాలా అందమైన స్త్రీ అయి ఉండాలి, పైగా ఆమె వయసు కూడా మా తాతగారి వయసుతో సమానంగా ఉండేది. వారి గదుల్లో యూనిఫాం ధరించి, నక్షత్రాలు మరియు పతకాలు (orders) అలంకరించుకుని ఉన్న ఒక ఆకర్షణీయమైన వ్యక్తి యొక్క చిన్న చిత్రపటం (miniature) కనిపించడం కూడా నాకు గుర్తుంది. వారు చనిపోయిన తర్వాత, కొత్త ఇల్లు కట్టే సమయంలో జరిగిన గందరగోళంలో, అనేక ఇతర గృహోపకరణాలతో పాటు అది కూడా అదృశ్యమైపోయింది. ఇవన్నీ, ఇంకా అనేక ఇతర విషయాలు నా బాల్యపు మెదడులో ఒకచోట చేరాయి. ఆ విధంగా, చిన్న వయసులోనే నేను ఆ కల్పనా శక్తికి సంబంధించిన సాధనలో నిమగ్నమయ్యాను; మానవ జీవితంలోని కీలకమైన సంఘటనలను విచిత్ర రీతిలో మేళవించడం ద్వారా, ఆధునిక కాలంలో విజ్ఞులైన ప్రపంచం మొత్తాన్ని తమ వైపు ఆకర్షించే సామర్థ్యం ఆ శక్తికి ఉంటుంది.

అయితే, అటువంటి వ్యవహారంలో నేను ఎవరినీ నమ్మలేకపోయాను కాబట్టి…

1757వ సంవత్సరం రాజకీయంగా ఎంతో ప్రశాంతంగా గడిచినప్పటికీ, అది మాకు మానసికంగా ఎంతో ఆందోళనను కలిగించింది. బహుశా నా జీవితంలో మరే ఇతర సంవత్సరం కూడా ఇన్ని సంఘటనలతో నిండి ఉండకపోవచ్చు. విజయాలు, సాధనలు, దురదృష్టకర సంఘటనలు మరియు విపత్తులు ఎంత వేగంగా ఒకదాని తర్వాత ఒకటి సంభవించాయంటే, అవి ఒకదానిని ఒకటి సృష్టిస్తూనే మరొకదానిని మింగేస్తున్నట్లు అనిపించేవి; అయినప్పటికీ, ఫ్రెడరిక్ (Frederick) పేరు మరియు కీర్తి అనే భావన ఆ ఒడిదుడుకులన్నింటి మధ్య చెక్కుచెదరకుండా నిలిచి ఉంది. అతనిని ఆరాధించేవారిలో ఉత్సాహం రోజురోజుకూ బలపడుతూ, తీవ్రతరమవుతూ వచ్చింది; అదే సమయంలో అతని శత్రువులలో ద్వేషం మరింత తీవ్రమైంది. ఈ అభిప్రాయ భేదాలు కుటుంబాలను కూడా విడదీశాయి; ఇతర కారణాల వల్ల అప్పటికే విస్తృతంగా విడిపోయి ఉన్న పౌరులను మరింతగా ఒంటరిని చేయడంలో ఈ విభజన గణనీయమైన పాత్ర పోషించింది. ఎందుకంటే…

ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ వంటి నగరంలో—అక్కడ నివసించే ప్రజలు మూడు మతాల ఆధారంగా మూడు అసమాన వర్గాలుగా విభజించబడి ఉంటారు మరియు అత్యంత ప్రభావవంతమైన వ్యక్తులలో కొద్దిమంది మాత్రమే రాజకీయ అధికారాన్ని పొందగలరు—అనేకమంది సంపన్న మరియు విద్యావంతులు తమ సొంత ప్రపంచానికే పరిమితం కావాల్సి వస్తుంది. వారు అధ్యయనం మరియు కళల పట్ల ఆసక్తి ద్వారా తమను తాము ఒక ప్రత్యేకమైన, వ్యక్తిగత జీవనశైలికి మలుచుకుంటారు. ఆ కాలం నాటి ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ పౌరుడి ప్రత్యేకతలను మనం కళ్ళకు కట్టినట్లుగా చూడాలనుకుంటే, అటువంటి వ్యక్తుల గురించి ఇప్పుడు మరియు భవిష్యత్తులో కూడా మనం మాట్లాడుకోవాల్సి ఉంటుంది.

నా తండ్రి తన ప్రయాణాల నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, నగర సేవకు సిద్ధం కావాలంటే ఏదైనా ఒక చిన్న (అధికారిక) పదవిని చేపట్టాలని తనదైన శైలిలో ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు. ఒకవేళ ఆ పదవిని ఎటువంటి ఓటింగ్ (ballot) ప్రక్రియ లేకుండానే తనకు అప్పగిస్తే, ఎటువంటి వేతనం లేదా ప్రతిఫలం ఆశించకుండానే దాని బాధ్యతలను నిర్వహించడానికి ఆయన సిద్ధంగా ఉండేవారు. తన మంచి ఉద్దేశాల పట్ల ఉన్న నమ్మకంతోనూ, తన గురించి తనకు ఉన్న అభిప్రాయంతోనూ, అటువంటి గౌరవప్రదమైన పదవిని పొందే అర్హత తనకు ఉందని ఆయన భావించారు—అది చట్టానికి లేదా ఆచారానికి పూర్తిగా అనుగుణంగా లేకపోయినప్పటికీ. ఫలితంగా, తన అభ్యర్థన తిరస్కరించబడినప్పుడు, అతను తీవ్ర ఆగ్రహానికి మరియు అసహనానికి గురయ్యాడు. ఇకపై ఏ పదవినీ స్వీకరించకూడదని శపథం చేశాడు. తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకోలేనిదిగా చేసుకోవడానికి, ‘ఇంపీరియల్ కౌన్సిలర్’ (సామ్రాజ్య సలహాదారు) అనే హోదాను పొందాడు; సాధారణంగా ‘షుల్త్‌హీస్’ (నగర మేజిస్ట్రేట్) మరియు సీనియర్ సెనేటర్లు మాత్రమే గౌరవ చిహ్నంగా ఈ హోదాను కలిగి ఉండేవారు. ఈ విధంగా అత్యున్నత స్థాయి వ్యక్తులతో సమానమైన హోదాను పొందిన తర్వాత, మళ్లీ కింది స్థాయి నుండి పనిని ప్రారంభించడం అతనికి అసాధ్యంగా మారింది. అదే ఆలోచనా ధోరణి అతన్ని ‘షుల్త్‌హీస్’ పెద్ద కుమార్తెను వివాహం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించేలా చేసింది, దీనివల్ల మరో కారణంతో అతను కౌన్సిల్ నుండి తొలగించబడ్డాడు. అప్పట్లో ఏ సమూహంలోనూ చేరని ఏకాంతవాసుల వర్గానికి చెందినవాడు అతను. వారు మిగిలిన మానవాళికి ఎంత దూరంగా ఉంటారో, ఒకరికొకరు కూడా అంతే దూరంగా ఉంటారు; పైగా, అటువంటి ఏకాంత జీవనం వారి వ్యక్తిత్వాలను మరింత అసహ్యకరంగా మార్చడం వల్ల, కాలక్రమేణా ఆ దూరం ఇంకా పెరుగుతూనే ఉంటుంది. నా తండ్రి తన ప్రయాణాల ద్వారా మరియు బయటి ప్రపంచంతో జరిపిన వ్యవహారాల ద్వారా, తన తోటి పౌరులలో సాధారణంగా కనిపించే జీవనశైలి కంటే మరింత ఉన్నతమైన మరియు విశాలమైన జీవన విధానం గురించి కొన్ని అవగాహనలను పొందగలిగారు; అయినప్పటికీ, ఈ విషయంలో అతనికి పూర్వీకులు లేదా సహచరులు లేకపోలేదు.

‘ఉఫెన్‌బాక్’ (Uffenbach) అనే పేరు అందరికీ సుపరిచితమే. ఆ కాలంలో ‘షోఫ్ వాన్ ఉఫెన్‌బాక్’ అనే వ్యక్తి ఉండేవారు, ఆయన అందరి గౌరవాన్ని పొందేవారు. ఆయన ఇటలీని సందర్శించారు, ముఖ్యంగా సంగీత కళపై దృష్టి సారించారు మరియు గానం చేసేవారు.

60

ఆయన మంచి గాత్రం కలిగినవారు మరియు అద్భుతమైన సంగీత రచనల సేకరణను సమకూర్చుకున్నవారు; తన ఇంట్లోనే కచేరీలు మరియు ఒరాటోరియోలను (మతపరమైన సంగీత నాటకాలు) నిర్వహించేవారు. అయితే, ఆయన స్వయంగా వాటిలో పాల్గొనడం మరియు సంగీతకారులను ఆదరించడం వంటివి ఆయన హోదాకు తగినవిగా భావించబడలేదు; అందుకే, ఆహ్వానించబడిన అతిథులు మరియు స్థానిక ప్రజలు ఆయనను ఉద్దేశించి రహస్యంగా పరిహాసాలు చేసేవారు.

అంతేకాకుండా, నాకు ‘బారన్ వాన్ హాక్ల్’ అనే ధనవంతుడైన ప్రభువు గుర్తుకొస్తున్నారు. ఆయనకు వివాహమైనా సంతానం లేదు; ఆయన ఆంటోనియస్ వీధిలో, ఉన్నత సామాజిక హోదాకు తగిన అన్ని హంగులతో కూడిన ఒక అందమైన ఇంట్లో నివసించేవారు. ఆయన వద్ద చిత్రపటాలు, చెక్కడం ద్వారా రూపొందించిన కళాఖండాలు (engravings), పురాతన వస్తువులు మరియు కళాభిమానులు సేకరించే ఇతర విలువైన వస్తువులు ఉండేవి. అప్పుడప్పుడు ఆయన ప్రముఖ వ్యక్తులను విందుకు ఆహ్వానించేవారు. ఆయన దాతృత్వం ఒక విలక్షణమైన, కానీ వివేకవంతమైన పద్ధతిలో ఉండేది; పేదవారిని తన ఇంటికి పిలిపించి వారికి కొత్త దుస్తులు ఇచ్చేవారు, వారి పాత చిరిగిన బట్టలను తన వద్ద ఉంచుకునేవారు. అయితే, ఆ కొత్త దుస్తులను ధరించి ప్రతిసారీ శుభ్రంగా, చక్కగా హాజరుకావాలనే షరతుపై వారికి వారపు భత్యాన్ని (సహాయాన్ని) అందించేవారు. ఆయన ఒక స్నేహపూర్వకమైన, సంస్కారవంతుడైన వ్యక్తిగా నాకు అస్పష్టంగా మాత్రమే గుర్తున్నారు; కానీ ఆయన వస్తువుల వేలం పాట మాత్రం నాకు స్పష్టంగా గుర్తుంది. ఆ వేలం కార్యక్రమానికి నేను ఆద్యంతం హాజరయ్యాను; నా తండ్రి ఆదేశం మేరకు మరియు నా స్వంత కారణాల వల్ల, నేను అక్కడ అనేక వస్తువులను కొనుగోలు చేశాను, అవి ఇప్పటికీ నా సేకరణలో ఉన్నాయి.

దీనికి చాలా కాలం క్రితం—అంటే నేను ఆయనను కనీసం చూసి ఉండని వయసులో—సాహిత్య ప్రపంచంలోనూ, ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ నగరంలోనూ ‘జాన్ మైఖేల్ వాన్ లోన్’కు మంచి పేరు ఉండేది. ఆయన ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ స్థానికుడు కానప్పటికీ, అక్కడే స్థిరపడ్డారు. ఆయన నా అమ్మమ్మ ‘టెక్స్టర్’ (ఆమె పుట్టింటి పేరు ‘లిండ్‌హైమర్’) సోదరిని వివాహం చేసుకున్నారు. రాజకీయ మరియు ఉన్నత వర్గాల ప్రపంచంతో పరిచయం కలిగి, పునరుద్ధరించబడిన కులీన హోదాను పొందిన ఆయన, చర్చి మరియు రాజ్య వ్యవహారాల్లో తలెత్తిన వివిధ ఉద్రిక్త పరిస్థితులను తనకు అనుకూలంగా మలుచుకునే చొరవతో మంచి పేరు సంపాదించుకున్నారు. ఆయన “కౌంట్ ఆఫ్ రివెరా” (Count of Rivera) అనే నీతిబోధక నవలను రాశారు; దీని ఉద్దేశ్యం దాని ఉపశీర్షిక ద్వారా స్పష్టమవుతుంది: “లేదా, రాజసభలో నిజాయితీపరుడు” (The Honest Man at Court). సాధారణంగా రాజసభ వ్యవహారాల్లో ‘వివేకం’ (prudence) మాత్రమే ప్రధాన గుణంగా పరిగణించబడే చోట, నైతికతకు ప్రాధాన్యతనివ్వడం వల్ల ఈ రచన మంచి ఆదరణ పొందింది; తద్వారా ఆయనకు ప్రశంసలు మరియు గౌరవం లభించాయి. అయితే, అదే కారణం వల్ల, రెండవ ప్రయత్నం మరింత ప్రమాదకరంగా మారే అవకాశం ఉండేది. ఆయన “ఏకైక నిజమైన మతం” (The Only True Religion) అనే పుస్తకాన్ని రాశారు;

ముఖ్యంగా లూథరన్లు మరియు కాల్వినిస్టుల మధ్య పరస్పర సహనాన్ని పెంపొందించడం దీని ఉద్దేశ్యం. కానీ ఈ విషయంలో ఆయన మతవేత్తల ఆగ్రహానికి గురయ్యారు — ముఖ్యంగా గీసెన్ (Giessen)కు చెందిన డాక్టర్ బెన్నర్ దీనికి వ్యతిరేకంగా సమాధానం రాశారు. వోన్ లియోన్ (Von Leon) దానికి ప్రతిస్పందించారు; ఈ వివాదం తీవ్రరూపం దాల్చి వ్యక్తిగత స్థాయికి చేరింది. ఆ పరిస్థితి వల్ల కలిగిన అసహ్యకరమైన వాతావరణం, ఆయన ‘లింగెన్’ (Lingen)లో ఒక అధ్యక్ష పదవిని స్వీకరించడానికి ఒక కారణంగా మారింది. ఫ్రెడరిక్ II ఆయనను ఒక జ్ఞానోదయం కలిగిన, పక్షపాతం లేని వ్యక్తిగానూ, ఫ్రాన్స్‌లో విస్తృతంగా వ్యాప్తి చెందిన కొత్త భావనలకు సానుకూలంగా స్పందించే వ్యక్తిగానూ భావించి ఆ పదవిని ఆఫర్ చేశారు. ఆయన కొంత అసంతృప్తితో వదిలివచ్చిన తన స్వదేశీయులు మాత్రం, ఆయన అక్కడ సంతోషంగా ఉండలేరని, ఉండలేకపోవచ్చని అభిప్రాయపడ్డారు; ఎందుకంటే లింగెన్ వంటి ప్రదేశాన్ని ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్‌తో పోల్చలేము కదా. మా నాన్నగారు కూడా ఆ అధ్యక్షుడు (President) సంతృప్తి చెందుతారా అని సందేహించారు. ఆ మంచి మామయ్య రాజుగారితో సంబంధం పెట్టుకోకపోతేనే బాగుండేదని ఆయన అభిప్రాయపడ్డారు; ఎందుకంటే, రాజుగారు అనేక విధాలుగా అసాధారణ నాయకుడైనప్పటికీ, ఆయనకు మరీ దగ్గరగా వెళ్లడం అత్యంత ప్రమాదకరం. ప్రష్యన్ ప్రతినిధి ఫ్రీలాగ్ ఆదేశం మేరకు ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్‌లో ప్రఖ్యాత వోల్టేర్‌ను ఎంత దారుణంగా అరెస్టు చేశారో అందరికీ తెలిసిన విషయమే కదా—అంతకుముందు వోల్టేర్ రాజుగారికి అత్యంత ఆప్తుడిగా, ఫ్రెంచ్ కవిత్వంలో ఆయన గురువుగా గౌరవం పొందినప్పటికీ ఆ పరిస్థితి ఎదురైంది. రాజసభలు మరియు రాజుల సేవలో ఉండే ప్రమాదాల గురించి హెచ్చరించేందుకు అటువంటి సందర్భాల్లో జ్ఞానోక్తులు, సమకాలీన ఉదాహరణలకు కొదవ ఉండేది కాదు; అయితే, స్థానిక ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ వాసులకు అటువంటి విషయాలపై కనీస అవగాహన కూడా ఉండేది కాదు.

డాక్టర్ ఓర్త్ అనే ఒక గొప్ప వ్యక్తి కూడా నాకు గుర్తుకొస్తున్నారు. ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్‌లోని యోగ్యులైన పౌరులందరికీ స్మారక చిహ్నాలు నిర్మించాలనే ఉద్దేశంతో కాకుండా, కేవలం నా బాల్యదశపై వారి కీర్తి లేదా వ్యక్తిత్వాలు చూపిన ప్రభావం దృష్ట్యా మాత్రమే నేను వారి గురించి ప్రస్తావిస్తున్నాను. డాక్టర్ ఓర్త్ ధనవంతుడు, కానీ పరిపాలనలో పాల్గొనేందుకు అవసరమైన జ్ఞానం, అంతర్దృష్టి ఉన్నప్పటికీ, ఎప్పుడూ ప్రభుత్వ వ్యవహారాల్లో పాలుపంచుకోని వారిలో ఒకరు. జర్మనీకి సంబంధించిన పురాతన విషయాలు, ముఖ్యంగా ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ చరిత్ర ఆయనకు ఎంతో రుణపడి ఉన్నాయి; ఆయన “ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ సంస్కరణ (Reformation of Frankfort)” అనే గ్రంథాన్ని ప్రచురించారు, ఇందులో ఆ రాజ్యానికి సంబంధించిన చట్టాలన్నీ క్రోడీకరించబడ్డాయి. నేను చిన్నపిల్లవాడిగా ఉన్నప్పుడే ఈ పుస్తకంలోని చారిత్రక అంశాలను ఎంతో శ్రద్ధగా చదివాను.

పైన పేర్కొన్న మా పొరుగువారిలో ముగ్గురు సోదరులు ఉండేవారు, వారిలో పెద్దవారైన వాన్ ఆక్సెన్‌స్టెయిన్ తన ఏకాంత జీవనశైలి కారణంగా తన జీవితకాలంలో పెద్దగా గుర్తింపు పొందలేదు; కానీ ఆయన మరణానంతరం… అతను వెనుక వదిలివచ్చిన ఆ కూడలి; సామాన్య వృత్తికారులు అతన్ని సమాధికి మోసుకెళ్లడం; వేకువజామున.

పురాతన వస్తువుల పట్ల ఆసక్తి గల ఔత్సాహికులకూ కొదవ లేదు. మా దగ్గర చిత్రపటాల సేకరణలు, చెక్కడం ద్వారా రూపొందించిన చిత్రాల (engravings) సమాహారాలు ఉండేవి; అంతేకాక, ముఖ్యంగా మా దేశానికి చెందిన పురాతన అరుదైన వస్తువులను ఎంతో శ్రమతో వెతికి సేకరించి భద్రపరిచేవారు. ఆ సామ్రాజ్య నగరానికి సంబంధించిన పాత చట్టాలు మరియు అధికారిక ఉత్తర్వులు—వాటి సంకలనం అప్పటికి ఇంకా రూపొందించబడలేదు—వాటిని ముద్రిత ప్రతుల రూపంలోనూ, చేతిరాత ప్రతుల రూపంలోనూ జాగ్రత్తగా వెతికి, కాలక్రమానుసారం అమర్చి, దేశభక్తితో కూడిన చట్టాలు మరియు ఆచారాల నిధిగా కాపాడుకునేవారు. ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ నగరవాసుల చిత్రపటాలు పెద్ద సంఖ్యలో ఉండేవి; వాటిని ఒకచోట చేర్చి, ఆ సేకరణలో ఒక ప్రత్యేక విభాగంగా ఏర్పాటు చేశారు.

మా నాన్నగారు అటువంటి వ్యక్తులనే తమకు ఆదర్శంగా తీసుకున్నట్లు అనిపిస్తుంది. ఒక నిజాయితీగల, గౌరవనీయమైన పౌరుడికి ఉండాల్సిన లక్షణాలేవీ ఆయనలో లోపించలేదు. అందుకే, ఇల్లు కట్టుకున్న తర్వాత, ఆయన తనకున్న సమస్త ఆస్తులను ఒక పద్ధతిలో అమర్చుకున్నారు. ఆ కాలంలో భూగోళశాస్త్రంలో ప్రముఖులైన షెంక్ (Schenck) మరియు ఇతరులు రూపొందించిన అద్భుతమైన పటాల సేకరణ, పైన పేర్కొన్న చట్టాలు మరియు ఉత్తర్వులు, ఆ చిత్రపటాలు, పురాతన ఆయుధాల పెట్టె, విశిష్టమైన వెనీషియన్ గాజు వస్తువులు (కప్పులు, బీకర్లు), ప్రకృతి సిద్ధమైన అరుదైన వస్తువులు, ఏనుగు దంతపు కళాఖండాలు, కాంస్య వస్తువులు మరియు మరెన్నో వస్తువులను వేర్వేరుగా అమర్చి ప్రదర్శించేవారు. వేలం పాటలు జరిగినప్పుడల్లా, అటువంటి వస్తువులను సేకరించి ఆయన ఆస్తిని మరింత పెంచే అవకాశం నాకు లభించేది; ఆ అవకాశాన్ని నేను ఎప్పుడూ వదులుకునేవాడిని కాదు. * ‘Ochwiurteia’ అనే పేరుపై ఒక శ్లేష —

నా స్వంత అనుభవాల నుండి…

అయినప్పటికీ, నేను ఒక ముఖ్యమైన కుటుంబం గురించి తప్పక చెప్పాలి. వారి గురించి నేను చిన్నప్పటి నుండే విచిత్రమైన విషయాలు విన్నాను, అంతేకాక ఆ కుటుంబంలోని కొందరు సభ్యుల విచిత్రమైన ప్రవర్తనను స్వయంగా చూసే అవకాశం కూడా నాకు కలిగింది — వారే ‘సెకెన్‌బెర్గ్’ (Seckenberg) కుటుంబం. ఆ తండ్రి గురించి చెప్పడానికి పెద్దగా ఏమీ లేదు, కానీ ఆయన ఆర్థికంగా బాగా స్థిరపడిన వ్యక్తి. ఆయనకు ముగ్గురు కుమారులు ఉండేవారు; వారు చిన్నప్పటి నుండే తమ విచిత్రమైన ప్రవర్తనకు (eccentricities) ప్రసిద్ధి చెందారు. మంచి లేదా చెడు – ఏ విధంగానైనా సరే, ఎవరూ ఇతరులకన్నా భిన్నంగా లేదా ప్రత్యేకంగా కనిపించడానికి అనుమతి లేని ఒక చిన్న, సంకుచిత స్వభావం గల నగరంలో ఇటువంటి ప్రవర్తనను ఎవరూ హర్షించరు. అటువంటి ప్రత్యేకత లేదా విచిత్ర ప్రవర్తన వల్ల సాధారణంగా మారుపేర్లు మరియు వింత కథలు పుట్టుకొస్తాయి, అవి చాలా కాలం పాటు ప్రజల జ్ఞాపకాల్లో నిలిచిపోతాయి. ఆ తండ్రి ‘హేర్ స్ట్రీట్’ (Hare Street / Hasengasse) మూలలో నివసించేవారు; ఆ వీధికి ఆ పేరు రావడానికి కారణం వారి ఇంటిపై ఉన్న ఒక గుర్తు – అందులో కనీసం ఒక కుందేలు (hare), లేదా మూడు కుందేళ్ళ చిత్రం ఉండేది. తత్ఫలితంగా, ప్రజలు ఆ ముగ్గురు సోదరులను ‘మూడు కుందేళ్ళు’ (three Hares) అని పిలిచేవారు; ఆ ఎగతాళి పేరు వారిని చాలా కాలం పాటు వదలలేదు. అయితే, గొప్ప ప్రతిభ తరచుగా యవ్వనంలో విచిత్రమైన ప్రవర్తన లేదా అసాధారణమైన పోకడల రూపంలో బయటపడుతుంది; ఈ విషయంలోనూ అదే జరిగింది. ఆ సోదరులలో పెద్దవాడు తర్వాతి కాలంలో ప్రసిద్ధ కౌన్సిలర్ వాన్ సెకెన్‌బెర్గ్ (Councillor von Seckenberg) అయ్యాడు. రెండవ వ్యక్తి మెజిస్ట్రేట్ పదవిని చేపట్టాడు మరియు అద్భుతమైన సామర్థ్యాలను ప్రదర్శించాడు; కానీ ఆ తర్వాత అతను తన ప్రతిభను అత్యంత నీచమైన, చిల్లర న్యాయవాద ధోరణిలో మరియు అప్రతిష్టాకరమైన రీతిలో దుర్వినియోగం చేశాడు. దీనివల్ల తన సొంత నగరానికి పెద్దగా అపఖ్యాతి రాకపోయినా, తన సహోద్యోగులకు మాత్రం తీవ్ర నష్టం వాటిల్లింది. మూడవ వ్యక్తి వైద్యుడు మరియు అత్యంత నిజాయితీపరుడు; అతను వైద్య వృత్తిని తక్కువగా మాత్రమే, అదీ అత్యంత గౌరవప్రదమైన కుటుంబాలలో మాత్రమే చేపట్టేవాడు. వృద్ధాప్యంలో కూడా అతని ముఖంలో ఒక రకమైన విచిత్రమైన లేదా చమత్కారమైన భావన కనిపించేది. అతను ఎప్పుడూ… అతను ఎప్పుడూ చక్కగా దుస్తులు ధరించి ఉండేవాడు; బూట్లు, మోకాళ్ల వరకు ఉండే పొడవైన సాక్సులు, బాగా పౌడర్ పూసిన విగ్గు (periwig) ధరించి, చంకలో టోపీని పెట్టుకుని తప్ప వీధిలో కనిపించేవాడు కాదు. అతను వేగంగా నడిచేవాడు, కానీ ఒక విచిత్రమైన తూలుడుతో నడిచేవాడు; దీనివల్ల అతను దారికి అప్పుడొక వైపు, అప్పుడొక వైపు తిరుగుతూ జిగ్‌జాగ్ (వంకరటింకర) పద్ధతిలో వెళ్లేవాడు. తనను సరళరేఖలో వెంబడించే అవకాశం ఉన్న ‘మరణించిన ఆత్మల’ నుండి తప్పించుకోవడానికే అతను ఇలా విచిత్రంగా నడిచేవాడని (మొసలికి భయపడేవారు చేసే పనిని పోలి ఉండేలా) కొందరు చమత్కారులు అనేవారు. కానీ, ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ నగర పౌరుల కోసం ప్రత్యేకంగా రూపొందించిన ఆసుపత్రితో పాటు వృక్షశాస్త్ర ఉద్యానవనం, శరీర నిర్మాణ శాస్త్ర మ్యూజియం, రసాయన ప్రయోగశాల, మంచి గ్రంథాలయం మరియు నిర్వాహకుని నివాసం వంటి వాటిని ఏర్పాటు చేస్తూ, ఏ విశ్వవిద్యాలయమైనా గర్వపడదగ్గ స్థాయిలో ఒక వైద్య కేంద్రాన్ని స్థాపించినప్పుడు… ఆ పరిహాసాలన్నీ అతని పట్ల నిజమైన గౌరవంగా మారాయి. ఇందుకోసం అతను ‘బ్షెన్‌హైమర్’ (Bschenheimer) వీధిలోని తన ఆహ్లాదకరమైన నివాసాన్ని—దాని ప్రాంగణాలు, తోటలు మరియు ఇతర ఆస్తులతో సహా—వదులుకున్నాడు.

నాపై తన వ్యక్తిగత ఉనికి కంటే తన రచనలు మరియు స్థానిక కార్యకలాపాల ద్వారా బలమైన ప్రభావం చూపిన మరొక ప్రముఖ వ్యక్తి ‘చార్లెస్ ఫ్రెడరిక్ వాన్ మోజర్’. వ్యాపార రంగంలో ఆయన చురుకుదనం గురించి మా ప్రాంతంలో తరచుగా చర్చించుకునేవారు. ఆయన స్వభావం ప్రాథమికంగా నైతిక విలువలతో కూడినది, కానీ మానవ సహజ బలహీనతలు తరచుగా ఆయనకు ఇబ్బంది కలిగించేవి కాబట్టి, అది ఆయనను దైవభక్తి వైపు మళ్లించింది. రాజసభ జీవనశైలి విషయంలో ‘వాన్ లోన్’ (Von Loen) ఏమి చేయాలని ప్రయత్నించారో, ఆయన వ్యాపార జీవనశైలి విషయంలో అదే చేయాలని భావించారు—అంటే, అందులో మరింత బాధ్యతాయుతమైన పనితీరును ప్రవేశపెట్టాలని ఆయన ఆశించారు. జర్మనీలోని అనేక చిన్న చిన్న సంస్థానాలు పెద్ద సంఖ్యలో పాలకులు (రాజులు) మరియు మంత్రుల ఆవిర్భావానికి దారితీశాయి; వీరిలో పాలకులు సంపూర్ణ విధేయతను ఆశించగా, మంత్రులు మాత్రం చాలా వరకు తమ సొంత అభిప్రాయాలకు అనుగుణంగానే వ్యవహరించేవారు. దీనివల్ల అంతులేని సంఘర్షణలు, అలాగే వేగవంతమైన రాజకీయ మార్పులు మరియు అశాంతి తలెత్తాయి.

66

ఆ వ్యక్తికి అంత విచిత్రమైన పేరు ఉండటం మొదట్లో ఆశ్చర్యం కలిగించినా, త్వరలోనే అందరూ దానికి అలవాటు పడిపోయారు; ఆ పేరులోని అక్షరాల అర్థం గురించి ఇక ఎవరూ పెద్దగా ఆలోచించలేదు. మా నాన్నగారి గ్రంథాలయంలో అప్పటివరకు నాకు కేవలం పూర్వపు కవుల రచనలు మాత్రమే కనిపించేవి; ముఖ్యంగా ఆయన కాలంలో ఉద్భవించి, క్రమంగా పేరు ప్రఖ్యాతులు పొందిన కవుల రచనలు అవి. వారందరూ ప్రాస (rhyme)తో కూడిన కవిత్వాన్నే రాసేవారు, కవితా రచనలలో ప్రాస తప్పనిసరి అని మా నాన్నగారు భావించేవారు. అందమైన ఫ్రెంచ్ బైండింగ్‌లతో కానిట్జ్, హాగెడోర్న్, డ్రోల్లింగర్, గెల్లెర్ట్, క్రూజ్, హల్లర్ వంటి కవుల పుస్తకాలు వరుసగా అమర్చబడి ఉండేవి; వాటికి తోడుగా న్యూకిర్క్ రాసిన ‘టెలిమాకస్’, కొప్పెన్ రాసిన ‘జెరూసలేం డెలివర్డ్’ మరియు ఇతర అనువాద గ్రంథాలు కూడా ఉండేవి. చిన్నతనంలోనే నేను ఆ పుస్తకాలన్నింటినీ చదివేసేవాడిని, కొన్ని భాగాలను కంఠస్థం కూడా చేసేవాడిని; ఇంటికి వచ్చిన అతిథులను అలరించడానికి వాటిని వినిపించమని నన్ను తరచుగా అడిగేవారు. మరోవైపు, క్లోప్‌స్టాక్ రాసిన ‘మెస్సయ్య’ (Messiah) అందరి ప్రశంసలు పొందడం మా నాన్నగారికి ఒక రకమైన అసహనాన్ని కలిగించే కాలంలా మారింది; ఎందుకంటే అది ఒక కొత్త రకమైన ఛందస్సును లేదా శైలిని వాడుకలోకి తెచ్చింది, అది ఆయన దృష్టిలో అసలు కవిత్వమే కాదు. ఆ పుస్తకాన్ని కొనకుండా ఆయన జాగ్రత్త పడుతూ వచ్చారు, కానీ కుటుంబ మిత్రుడైన కౌన్సిలర్ ష్నైడర్ రహస్యంగా దానిని మా అమ్మగారికి, పిల్లలకు అందజేశారు.

వ్యాపార వ్యవహారాల్లో మునిగిపోయి పుస్తక పఠనం పెద్దగా అలవాటు లేని ఆ వ్యక్తిపై, ‘మెస్సయ్య’ పుస్తకం విడుదలైన వెంటనే గాఢమైన ముద్ర వేసింది. అందులోని సహజమైన భావ వ్యక్తీకరణ, భక్తి భావనల అద్భుతమైన ఉదాత్తత, మరియు ఒక రకమైన లయబద్ధమైన వచన శైలిలా అనిపించే ఆ ఆహ్లాదకరమైన భాష… ఇవన్నీ ఆ ఆచరణాత్మక వ్యక్తిని ఎంతగానో ఆకట్టుకున్నాయి. కేవలం మొదటి పది కాండాలను (cantos) మాత్రమే ఆయన ఒక అరుదైన భక్తి గ్రంథంగా భావించేవారు; వ్యాపార పనులన్నీ పక్కన పెట్టి విశ్రాంతి తీసుకునే ‘పాషన్ వీక్’ (యేసు క్రీస్తు శ్రమల వారోత్సవ సమయం) సమయంలో ఏటా ఒకసారి వాటిని చదివి, మిగిలిన ఏడాది అంతటికీ సరిపడా మానసిక ఉల్లాసాన్ని పొందే వారు. మొదట్లో, తన అనుభూతులను తన పాత స్నేహితుడితో పంచుకోవాలని ఆయన అనుకున్నారు; అంత విలువైన విషయం కలిగిన ఒక పుస్తకం పట్ల, కేవలం దాని బాహ్య రూపం అంత ఆకర్షణీయంగా లేదన్న కారణంతోనే, ఒకరు తీవ్రమైన అయిష్టతను పెంచుకోవడం చూసి అతను దిగ్భ్రాంతి చెందాడు. వారి సంభాషణలు తరచుగా ఈ అంశం చుట్టూ తిరిగేవని సులభంగా ఊహించవచ్చు; కానీ వారిద్దరి అభిప్రాయాలు మరింతగా విభేదించాయి, కొన్నిసార్లు వాదోపవాదాలు తీవ్రస్థాయికి చేరాయి. చివరికి, తన చిన్ననాటి స్నేహితుడిని మరియు ఆదివారం నాటి రుచికరమైన విందును కోల్పోకూడదనే ఉద్దేశంతో, వారిలో కాస్త సర్దుకుపోయే స్వభావం ఉన్న వ్యక్తి తనకిష్టమైన రచయిత గురించి మౌనం వహించడానికి అంగీకరించాడు.

ఇతరులను తమ భావాలకు అనుకూలంగా మార్చుకోవడం ప్రతి మనిషి సహజ కోరిక; తనకిష్టమైన ఆ ‘పుణ్యపురుషుడి’ (రచయిత) పట్ల కుటుంబంలోని మిగిలిన వారిలో కూడా అభిమానం ఉండటం గమనించినప్పుడు మన మిత్రుడు అంతర్గతంగా ఎంతో సంతోషించాడు. సంవత్సరంలో కేవలం ఒక వారం మాత్రమే అతను ఉపయోగించే ఆ పుస్తకం, మిగిలిన సమయమంతా మాకు అందుబాటులో ఉండేది. తల్లి దానిని రహస్యంగా ఉంచేది, కానీ మేము పిల్లలం అవకాశం దొరికినప్పుడల్లా దానిని శ్రద్ధగా చదివేవాళ్ళం; ఖాళీ సమయాల్లో ఏదో ఒక మూలకు చేరి, అత్యంత ఆనందదాయకమైన భాగాలను కంఠస్థం చేసేవాళ్ళం, అలాగే సున్నితమైన మరియు ఉద్వేగభరితమైన ఘట్టాలను చాలా వేగంగా మా జ్ఞాపకశక్తిలో ముద్రించుకునేవాళ్ళం.

పోర్సియా కలను మేము ఒకరితో ఒకరు పోటీ పడుతూ వల్లించేవాళ్ళం, కానీ సాతాను మరియు అడ్రిమెలెక్ ఎర్ర సముద్రంలోకి విసిరివేయబడిన తర్వాత వారి మధ్య జరిగిన ఆవేశపూరితమైన, నిరాశాజనకమైన సంభాషణలోని పాత్రలను పంచుకునేవాళ్ళం. మొదటి భాగం అత్యంత ఉధృతంగా ఉండేది కాబట్టి అది నాకు కేటాయించబడింది, ఇక రెండవ భాగం కరుణరసంతో కూడుకున్నది కాబట్టి నా సోదరి దానిని స్వీకరించింది. ఒకరి తర్వాత ఒకరు అన్నట్లుగా సాగే ఆ భయంకరమైన, కానీ వినడానికి లయబద్ధంగా ఉండే శాపనార్థాలు ఎప్పుడూ మా నోళ్లలో నానుతూ ఉండేవి; ఆ నరకప్రాయమైన మాటలతో ఒకరినొకరు సంబోధించుకునే ఏ చిన్న అవకాశాన్ని కూడా మేము వదులుకునేవాళ్ళం కాదు. ఒక శీతాకాలపు శనివారం సాయంత్రం — మరుసటి రోజు చర్చికి వెళ్ళేందుకు వీలుగా మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ ముందు రాత్రే క్షవరం చేయించుకునేవారు — మేము స్టవ్ వెనుక ఉన్న చిన్న పీటపై కూర్చుని, మంగలి గడ్డం మీద సబ్బు నురుగు పూస్తుండగా, మాకు అలవాటైన శాపనార్థాలను నెమ్మదిగా గొణుగుతూ ఉండేవాళ్ళం. అడ్రిమెలెక్ (Adrimeleck) సాతానుపై తన ఇనుప చేతులను ఉంచాల్సిన ఘట్టం రాగానే, నా సోదరి నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని, మొదట మృదువుగా మొదలుపెట్టినా ఆ తర్వాత తీవ్రమైన ఆవేశంతో ఇలా ఉద్వేగంగా పలికింది:

“నాకు సహాయం చేయమని నిన్ను వేడుకుంటున్నాను, ప్రాధేయపడుతున్నాను… ఓ ఘోరమైన నేరస్థుడా!

నాకు సహాయం చేయి, మరణం విధించే శాశ్వత ప్రతీకార వేదనను నేను అనుభవిస్తున్నాను.

ఒకప్పుడు నిన్ను భయంకరమైన, చల్లారని ద్వేషంతో అసహ్యించుకోగలిగేదాన్ని.

కానీ ఇప్పుడు నిన్ను ద్వేషించలేకపోతున్నాను, అదే నా హృదయాన్ని చీల్చే వేదన.”

అప్పటివరకు అంతా బాగానే సాగింది; కానీ ఆమె ఈ క్రింది మాటలను అత్యంత బిగ్గరగా, భయంకరమైన స్వరంతో అరిచినప్పుడు,

“ఓహో! ఎంతటి చిత్రహింసకు గురవుతున్నానో!”

ఆ మంచి సర్జన్ (క్షవరం చేసే వ్యక్తి) ఉలిక్కిపడి, సబ్బు నురుగు ఉన్న గిన్నెలోని ద్రవాన్ని మా నాన్నగారి చొక్కా లోపల, గుండె భాగంలో ఒలికించేశాడు. వెంటనే అక్కడ గందరగోళం నెలకొంది, ఆ ప్రమాదానికి గల కారణంపై తీవ్రమైన విచారణ మొదలైంది, ముఖ్యంగా…

నా స్వంత జీవితం నుండి…

ఒకవేళ ఆ ‘క్షౌర ప్రక్రియ’ (shaving) నిజంగానే కొనసాగి ఉంటే ఎలాంటి అనర్థం జరిగి ఉండేదో అని అప్పుడు ఆలోచించాము. ఈ వ్యవహారంలో మాకు ఎలాంటి దురుద్దేశం లేదని నిరూపించుకోవడానికి, మేము మాలోని ‘సైతాను’ స్వభావాన్ని ఒప్పుకున్నాము; అప్పుడు ‘హెక్సామీటర్’ (hexameter) ఛందస్సు వల్ల కలిగే ప్రమాదకరమైన పరిణామాలు ఎంత స్పష్టంగా కనిపించాయంటే, వాటిని మళ్లీ నిషేధించారు…

మూడవ పుస్తకం.

సత్యం మరియు కవిత్వం;

ఒక స్వతంత్ర నగరానికి (free-town) ఉన్న పాత ఆచారం ప్రకారం, సైనిక దళాలు సమీపిస్తున్నప్పుడు నగర గోపుర కాపలాదారుడు ఒక సంకేత ధ్వనిని (కొమ్ము ఊది) చేసేవాడు. ఆ నూతన సంవత్సర దినాన అతను నిరంతరాయంగా ఆ ధ్వనిని చేశాడు; అంటే అనేక వైపుల నుండి భారీ సైనిక దళాలు కదులుతున్నాయని దానర్థం. నిజంగానే ఆ రోజు భారీ సంఖ్యలో సైనికులు నగరం గుండా వెళ్లారు, వారు కవాతు చేస్తూ వెళ్లడాన్ని చూడటానికి ప్రజలు పరుగులు తీశారు. అంతకుముందు చిన్న చిన్న బృందాలుగా వారు వెళ్లడం మాకు అలవాటే, కానీ క్రమంగా ఆ దళాల పరిమాణం పెరిగిపోయింది; వాటిని అడ్డుకునే శక్తి గానీ, ఆసక్తి గానీ ఎవరికీ లేదు. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, ఒక సైనిక దళం సాక్సెన్‌హౌసెన్ మీదుగా, వంతెన దాటి, ఫార్‌గాస్ (Fahrgasse) గుండా పోలీస్ గార్డ్ హౌస్ వరకు చేరుకుంది. అక్కడ వారు ఆగి, తమకు రక్షణగా వచ్చిన చిన్న సైనిక బృందాన్ని అదుపులోకి తీసుకుని, గార్డ్ హౌస్‌ను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. ఆ తర్వాత ‘జైల్’ (Zeile) వీధిలో ముందుకు సాగారు; అక్కడ ఎదురైన స్వల్ప ప్రతిఘటన తర్వాత, ప్రధాన గార్డు దళం కూడా లొంగిపోక తప్పలేదు. క్షణాల్లోనే ప్రశాంతమైన వీధులు యుద్ధ క్షేత్రంలా మారిపోయాయి. వారికి అధికారికంగా బస ఏర్పాట్లు చేసేంత వరకు ఆ సైనికులు అక్కడే బస చేశారు.

అప్పటివరకు ఎన్నడూ లేని ఈ ఊహించని భారం మా సౌకర్యవంతమైన జీవనం గడుపుతున్న నగరవాసులపై తీవ్ర ప్రభావం చూపింది. నా తండ్రి దీనిని అత్యంత కఠినమైన పరిస్థితిగా భావించారు; ఎందుకంటే, అసంపూర్తిగా ఉన్న తన ఇంట్లోకి విదేశీ సైనికులను చేర్చుకోవాల్సి వచ్చింది. సాధారణంగా మూసి ఉంచే తన సుందరమైన అతిథి గదులను వారికి తెరవాల్సి వచ్చింది, అలాగే ఎంతో శ్రద్ధతో అమర్చుకున్న వస్తువులన్నింటినీ అపరిచితుల ఇష్టాయిష్టాలకు వదిలేయాల్సి వచ్చింది. ఆయన ప్రష్యన్ల పక్షాన ఉన్నప్పటికీ, తన సొంత గదుల్లోనే ఫ్రెంచ్ సైనికుల చేతిలో బందీగా చిక్కుకుపోయారు — ఇది తనకు సంభవించిన అత్యంత దురదృష్టకరమైన విషయమని ఆయన భావించారు. ఒకవేళ ఆయన ఈ విషయాన్ని కాస్త తేలికగా తీసుకుని ఉంటే, తనకు మరియు మాకు ఎన్నో బాధాకరమైన క్షణాలు తప్పేవి; ఎందుకంటే ఆయనకు ఫ్రెంచ్ భాష బాగా వచ్చు మరియు దైనందిన వ్యవహారాల్లో హుందాగా, మర్యాదపూర్వకంగా ప్రవర్తించగల సామర్థ్యం ఆయనకు ఉండేది. రాజుగారి ప్రతినిధి (లెఫ్టినెంట్) మా ఇంట్లోనే బస చేశారు; ఆయన సైనికాధికారి అయినప్పటికీ, పౌర వివాదాలు, సైనికులకు మరియు నగరవాసులకు మధ్య తలెత్తే గొడవలు, అలాగే అప్పులు మరియు వాణిజ్యపరమైన సమస్యలను పరిష్కరించాల్సిన బాధ్యత ఆయనపై ఉండేది. ఆ వ్యక్తి పేరు కౌంట్ థోరాన్ (Count Thorane); ఆయన ప్రోవెన్స్‌లోని గ్రాస్ (Grasse) ప్రాంతానికి చెందినవారు (ఇది యాంటిబ్స్ నగరానికి దగ్గరగా ఉంటుంది). ఆయన పొడవైన, సన్నని మరియు కఠినమైన ఆకృతి కలిగిన వ్యక్తి; మశూచి మచ్చలతో నిండిన ముఖం, నిప్పులు చెరిగే నల్లని కళ్లు మరియు హుందైన, మితభాషి అయిన వ్యక్తిత్వం ఆయన సొంతం. ఆయన ప్రవర్తన ఎంతో హుందాగా ఉండేది. ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే అక్కడి వారిపై ఆయన మంచి ముద్ర వేశారు; ఎందుకంటే, కుటుంబం వదిలిపెట్టాల్సిన గదులు మరియు తమ వద్దే ఉంచుకోవాల్సిన గదుల గురించి ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడు, ఒక ‘చిత్రశాల’ (పెయింటింగ్ గది) గురించి కూడా ప్రస్తావించారు. అప్పటికే చీకటి పడినప్పటికీ, కొవ్వొత్తి వెలుతురులో ఆ చిత్రాలను ఒక్కసారి చూడటానికి అనుమతి ఇవ్వాలని కౌంట్ వెంటనే కోరారు. అటువంటి విషయాల పట్ల ఆయనకు ఎంతో ఆసక్తి ఉండేది. తనతో పాటు వెళ్ళిన మా నాన్నగారిని ఆయన ఎంతో మెచ్చుకున్నారు. ఆ చిత్రాలను గీసిన కళాకారులలో చాలామంది ఇంకా ఫ్రాంక్‌ఫర్ట్ మరియు దాని పరిసర ప్రాంతాల్లోనే నివసిస్తున్నారని తెలుసుకున్నప్పుడు, వారిని కలుసుకోవడం మరియు వారికి పని కల్పించడం తనకు ఎంతో సంతోషాన్నిస్తుందని ఆయన మాకు హామీ ఇచ్చారు.

అయితే, కళ పట్ల ఆయన చూపిన ఈ సానుకూల దృక్పథం కూడా మా నాన్నగారి భావాలను మార్చలేకపోయింది లేదా ఆయన స్వభావాన్ని ప్రభావితం చేయలేకపోయింది. తాను అడ్డుకోలేని వాటిని ఆయన అనుమతించారు, కానీ ఆ పరిస్థితులకు దూరంగా ఉండిపోయారు; ఎందుకంటే, తన చుట్టూ నెలకొన్న ఆ అసాధారణ పరిస్థితులు—అవి ఎంత చిన్న విషయాలైనా సరే—ఆయనకు ఏమాత్రం సహించరానివిగా ఉండేవి.

ఈలోగా, కౌంట్ థోరేన్ అత్యంత ఆదర్శవంతంగా ప్రవర్తించారు. గోడలకు అమర్చిన కొత్త అలంకరణలకు (హ్యాంగింగ్స్‌కు) ఎలాంటి హాని కలగకూడదనే ఉద్దేశంతో, కనీసం తన పటాలను (మ్యాప్స్‌ను) కూడా గోడలకు మేకులతో తగిలించడానికి ఆయన అంగీకరించలేదు. ఆయన సిబ్బంది చురుకుగా, నిశ్శబ్దంగా మరియు క్రమశిక్షణతో మెలిగేవారు. కానీ వాస్తవానికి, ఆయన పగలు మరియు రాత్రిలో కొంత భాగం అస్సలు విశ్రాంతి తీసుకునేవారు కాదు. ఒకరి తర్వాత ఒకరు ఫిర్యాదుదారుల రాకపోకలు, అరెస్టు అయిన వారిని లోపలికి తీసుకురావడం మరియు బయటకు తీసుకెళ్లడం, అధికారులు మరియు సహాయకులు ఆయనను కలవడానికి రావడం, అంతేకాకుండా ప్రతిరోజూ ఆయన అందరికీ భోజన సదుపాయం కల్పించడం (ఓపెన్ టేబుల్)—వీటన్నింటి వల్ల, ఒకే కుటుంబం కోసం ఏర్పాటు చేయబడిన ఆ మధ్యస్థ పరిమాణం గల ఇంట్లో, పై నుండి కింద వరకు ఒకే ఒక మెట్ల దారి ఉన్న ఆ ప్రదేశంలో, తేనెటీగల తుట్టెలో లాగా నిరంతరం సందడి మరియు కోలాహలం నెలకొనేది; అయినప్పటికీ, ప్రతిదీ మితంగా, గంభీరంగా మరియు కచ్చితమైన క్రమశిక్షణతో నిర్వహించబడేది. అదృష్టవశాత్తు, రోజురోజుకీ మరింత రోగభ్రమతో తనను తాను హింసించుకుంటున్న ఆ చిరాకుపడే ఇంటి యజమానికి, మరియు అతని స్నేహపూర్వకమైన, కానీ నిష్ఠురమైన, కచ్చితమైన సైనిక అతిథికి మధ్య మధ్యవర్తిగా వ్యవహరించిన ఒక మంచి స్వభావం గల అనువాదకుడు ఉండేవాడు. అతను ఫ్రాంకిబర్ట్ పౌరుడు, అందమైన, బలిష్టమైన, చురుకైన వ్యక్తి. అతను ఫ్రెంచ్ బాగా మాట్లాడగలడు, దేనికైనా సర్దుకుపోగలడు, మరియు అనేక చిన్న చిన్న చికాకులను సరదాగా మార్చేవాడు. మా అమ్మ కౌంట్‌కు ఒక వినతిపత్రాన్ని పంపింది.

అత్యున్నత న్యాయం, నిజాయితీ మరియు గౌరవప్రదమైన ప్రవర్తన పట్ల ఆయనకు గొప్ప గర్వం ఉండేది. తన బస ఏర్పాటు చేసిన ఇంటి యజమానుల పట్ల ఆదర్శవంతంగా ప్రవర్తించాలని ఆయన నిశ్చయించుకున్నారు; వాస్తవానికి, అక్కడ గడిపిన ఆ కొన్ని సంవత్సరాలలో ఏ పరిస్థితుల్లోనూ ఆయన ఆ పద్ధతి నుండి పక్కకు తప్పుకోలేదు.

మా అమ్మకు ఇటాలియన్ భాషపై కొంత అవగాహన ఉండేది (ఆ భాష మా కుటుంబంలో ఎవరికీ పూర్తిగా తెలియనిది కాదు); కాబట్టి ఆమె వెంటనే ఫ్రెంచ్ నేర్చుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఇందుకోసం ఆమె ఒక అనువాదకుడి సహాయం తీసుకుంది. ఆ సంక్షోభ సమయంలోనే ఆమె ఆ అనువాదకుడి బిడ్డకు ‘గాడ్ మదర్’ (ఆధ్యాత్మిక తల్లి/సంరక్షకురాలు)గా వ్యవహరించింది, దీనివల్ల అతనికి మా ఇంటి పట్ల ప్రత్యేక ఆసక్తి ఏర్పడింది. అతను తనకు దొరికిన ప్రతి ఖాళీ సమయాన్ని ఆ ‘గాడ్ మదర్’కు (అంటే మా అమ్మకు) బోధించడానికే కేటాయించేవాడు — ఎందుకంటే అతను సరిగ్గా మా ఇంటికి ఎదురుగానే నివసించేవాడు. ముఖ్యంగా, కౌంట్‌తో వ్యక్తిగతంగా సంభాషించేటప్పుడు అవసరమయ్యే మాటలను అతను ఆమెకు నేర్పించాడు; వారి ప్రయత్నం అద్భుతంగా ఫలించింది. తన వయసులో ఇంటి యజమానురాలు పడుతున్న శ్రమను చూసి కౌంట్ ముగ్ధుడయ్యాడు. ఆయన స్వభావంలో ఉల్లాసం, చమత్కారం ఉండేవి మరియు ఆయన ఒక రకమైన హుందా అయిన మర్యాదను ప్రదర్శించడానికి ఇష్టపడేవారు; దీనివల్ల వారి మధ్య ఎంతో స్నేహపూర్వకమైన సంబంధం ఏర్పడింది, తద్వారా ఆ ‘గాడ్ పేరెంట్స్’ (పిల్లల సంరక్షకులుగా ఉన్న ఆ జంట) ఆయన నుండి తమకు కావలసినవన్నీ పొందగలిగేవారు.

నేను ఇంతకు ముందే చెప్పినట్లుగా, మా నాన్నగారిని ఉల్లాసపరచడం సాధ్యమై ఉంటే, పరిస్థితుల్లో వచ్చిన ఈ మార్పు మాకు ఏమాత్రం అసౌకర్యంగా అనిపించేది కాదు. కౌంట్ ఎంతో నిష్పక్షపాతంగా ఉండేవారు; తన పదవికి సంబంధించిన బహుమతులను స్వీకరించడానికి కూడా ఆయన నిరాకరించేవారు. లంచంలా అనిపించే చిన్న విషయాన్ని కూడా ఆయన కోపంతో తిరస్కరించేవారు, కొన్నిసార్లు శిక్షించేవారు కూడా. ఇంటి యజమానికి ఏమాత్రం ఖర్చు రాకుండా చూడాలని ఆయన తన సిబ్బందిని కఠినంగా ఆదేశించారు. దానికి భిన్నంగా, వారి భోజనం తర్వాత తినే పండ్లు, మిఠాయిలు (డెజర్ట్) మా పిల్లలకు మాత్రం ధారాళంగా లభించేవి. ఆ కాలపు సరళతకు ఒక ఉదాహరణగా, ఒక సంఘటనను ఇక్కడ ప్రస్తావించాలి. ఒకరోజు మాకు భోజన సమయంలో వచ్చిన ఐస్-క్రీమ్‌ను మా అమ్మ పారేసి మమ్మల్ని బాగా బాధపెట్టింది; ఎందుకంటే, బాగా తీపి కలిపినప్పటికీ, నిజమైన ఐస్‌ను కడుపు తట్టుకోగలదని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

మేము క్రమంగా ఆస్వాదించడం మరియు సులభంగా జీర్ణం చేసుకోవడం నేర్చుకున్న ఆ రుచికరమైన పదార్థాలే కాకుండా, పిల్లలమైన మాకు నిర్ణీత అధ్యయన వేళలు మరియు కఠినమైన క్రమశిక్షణ నుండి కొంతమేర విముక్తి లభించడం చాలా సంతోషాన్నిచ్చింది. మా నాన్నగారి అసహనం పెరిగింది; తప్పనిసరి అయిన ఆ పరిస్థితిని ఆయన అంగీకరించలేకపోయారు. ఆ ‘కౌంట్’ (అధికారి)ను ఎలాగైనా వదిలించుకోవాలని ఆయన మా అమ్మను, అనువాదకుడిని, సెనేటర్లను మరియు తన స్నేహితులందరినీ ఎంతగానో విసిగించేవారు! ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో అలాంటి వ్యక్తి ఇంట్లో ఉండటం నిజానికి ఒక ప్రయోజనమని, ఒకవేళ ఆ కౌంట్‌ను పంపించేస్తే ఆయన స్థానంలో వరుసగా ఇతర అధికారులు లేదా సైనికులు వస్తూనే ఉంటారని వారు ఆయనకు నచ్చజెప్పడానికి ప్రయత్నించారు; కానీ ఆ వాదనలేవీ ఆయనపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు. ఆయనకు ప్రస్తుత బాధే భరించలేనిదిగా అనిపించింది, దాంతో ఆ అసంతృప్తి కారణంగా అంతకంటే అసహ్యకరమైన లేదా బాధాకరమైన విషయం ఏదైనా ఉండవచ్చని ఊహించుకునే స్థితిలో కూడా ఆయన లేకపోయారు.

ఈ కారణం వల్ల, సాధారణంగా మా మీద కేంద్రీకృతమయ్యే ఆయన కార్యశీలత తగ్గింది. ఆయన మాకు చెప్పే పాఠాల విషయంలో మునుపటిలా కచ్చితత్వం అవసరం లేకుండా పోయింది. సైనిక మరియు ఇతర బహిరంగ కార్యకలాపాల పట్ల మాకున్న కుతూహలాన్ని తీర్చుకోవడానికి మేము ఇంట్లోనే కాకుండా వీధిలో కూడా సాధ్యమైనంత ప్రయత్నించేవాళ్ళం; ఇంటి ప్రధాన ద్వారం పగలు రాత్రి తెరిచి ఉండి, అటు ఇటు పరిగెత్తే చంచలమైన పిల్లల గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోని కాపలాదారులు అక్కడ ఉండటం వల్ల ఇది చాలా సులభంగా సాధ్యమయ్యేది. రాయల్ లెఫ్టినెంట్ న్యాయస్థానంలో పరిష్కరించబడిన అనేక వ్యవహారాలు మరింత ఆసక్తికరంగా ఉండేవి; ఎందుకంటే ఆయన తన తీర్పులకు చమత్కారమైన, తెలివైన లేదా ఉల్లాసభరితమైన మెరుగులు దిద్దేవారు. ఆయన ఇచ్చిన తీర్పులు ఖచ్చితంగా న్యాయబద్ధంగా ఉండేవి, కానీ వాటిని వ్యక్తీకరించే విధానం మాత్రం విచిత్రంగానూ, ఆసక్తికరంగానూ ఉండేది. ఆయన డ్యూక్ ఆఫ్ ఒసునాను తన ఆదర్శంగా పెట్టుకున్నట్లు అనిపించేది. మా అమ్మను అలరించడానికి వ్యాఖ్యాత (interpreter) ఏదో ఒక కథనో, సంఘటననో చెప్పని రోజు దాదాపు ఉండేది కాదు. ఉల్లాసభరితమైన స్వభావం గల ఆ వ్యక్తి, ఆ కౌంట్ (Count) ఇచ్చిన ‘సోలమన్ వంటి తెలివైన తీర్పుల’ను ఒక చిన్న సేకరణగా భద్రపరిచేవారు; కానీ నాకు ఆ తీర్పుల వల్ల కలిగిన సాధారణ అభిప్రాయం మాత్రమే గుర్తుంది, ఎందుకంటే ఒక్క నిర్దిష్టమైన కేసు వివరాలు కూడా నాకు ఇప్పుడు గుర్తుకు రావడం లేదు.

క్రమంగా ఆ కౌంట్ యొక్క విచిత్ర స్వభావాలు మాకు బాగా తెలిసొచ్చాయి. ఆయనకు తన ప్రత్యేకతలు స్పష్టంగా తెలుసు; కొన్నిసార్లు ఆయనను ఒక రకమైన నిరాశ లేదా అనారోగ్యకరమైన ఆందోళన (లేదా ఆ దుష్ట స్వభావాన్ని మీరు ఏ పేరుతో పిలిచినా సరే) ఆవహించేది. అటువంటి సమయాల్లో—కొన్నిసార్లు ఆ స్థితి రోజుల తరబడి కొనసాగేది—ఆయన తన గదిలోకి వెళ్లిపోయేవారు, తన సేవకుడు (valet) తప్ప మరెవరినీ కలిసేవారు కాదు. అత్యవసర పరిస్థితుల్లో కూడా ఎవరినీ కలవడానికి ఆయన అంగీకరించేవారు కాదు. కానీ ఆ దుష్ట ప్రభావం తొలగిపోగానే, ఆయన మళ్లీ యథావిధిగా చురుకుగా, మృదువుగా మరియు ఉల్లాసంగా ఉండేవారు. చురుకైన, మంచి స్వభావం గల సన్నని వ్యక్తి అయిన ఆయన సేవకుడు ‘సెయింట్ జీన్’ మాటల ద్వారా ఒక విషయం అర్థమయ్యేది: తన యవ్వనంలో అటువంటి మానసిక స్థితిలో ఉన్నప్పుడు ఆయన ఒక పెద్ద దురదృష్టకర సంఘటనకు కారణమయ్యారట. అందుకే, ప్రపంచం మొత్తం గమనిస్తున్నంత కీలకమైన పదవిలో ఉన్నప్పుడు, అటువంటి తప్పును మళ్లీ జరగకుండా చూసుకోవాలని ఆయన గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నారట.

ప్రకృతి దృశ్యాల చిత్రకారుడైన షుట్జ్‌కు బహుశా ఈ విషయంలో ఎక్కువ ప్రయోజనం చేకూరింది, ఎందుకంటే అతనికి రైన్ ప్రాంతంపైనా, మరియు వేసవి కాలంలో దానికి జీవం పోసే వెచ్చని, ఎండతో కూడిన వాతావరణంపైనా పూర్తి పట్టు ఉంది. అంతేకాక, అతనికి పెద్ద ఎత్తున చిత్రాలు గీయడం కూడా అలవాటే, మరియు అతని చిత్రాలు చక్కగా, సందర్భానికి తగినట్లుగా ఉండేవి.

అతని చిత్రాలు ఉల్లాసభరితమైనవి.

ట్రాట్‌మన్ రెంబ్రాండ్ కొత్త నిబంధన నుండి కొన్ని పునరుత్థాన అద్భుతాలను స్వీకరించి, వాటితో పాటు కొన్ని గ్రామాలకు మరియు మిల్లులకు నిప్పు పెట్టాడు. గదుల డిజైన్లను పరిశీలించగా, ఒక క్యాబినెట్ పూర్తిగా అతనికి కేటాయించబడిందని నేను కనుగొన్నాను. హిర్ట్

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –7-10-26-ఉయ్యూరు ‘–