జర్మన్ మహాకవి ,రచయిత ,విమర్శకుడు ,దార్శనికుడు తత్వ వేత్త , , కాళిదాసు శాకుంతలం చదివి పరవశంతో నృత్యం చేసిన -గోథే జీవిత చరిత్ర -3

30

నా రెండవ అత్తగారు చాలా గంభీరమైన స్వభావం కలవారు; సెయింట్ క్యాథరిన్ చర్చిలో పాస్టర్‌గా పనిచేసే వ్యక్తిని వివాహం చేసుకోవడం వల్ల ఆ స్వభావం వారికి సరిగ్గా సరిపోయేది. ఆయన తన స్వభావం మరియు వృత్తి రీత్యా చాలా వరకు ఏకాంతంగా గడిపేవారు, అలాగే ఆయన దగ్గర ఒక అద్భుతమైన గ్రంథాలయం ఉండేది. అక్కడే నాకు మొదటిసారిగా హోమర్ రచనలతో పరిచయం ఏర్పడింది—అదీ ఒక వచన అనువాదం ద్వారా. ‘హెర్ వాన్ లోన్’ (Herr Von Loen) సంకలనం చేసిన అత్యంత విశేషమైన యాత్రా విశేషాల పుస్తకంలోని ఏడవ భాగంలో, “ట్రోయ్ రాజ్యం జయించబడటంపై హోమర్ వర్ణన” అనే శీర్షికతో అది ఉండేది; అందులో నాటకీయమైన ఫ్రెంచ్ శైలిలో రూపొందించిన రాగి ఫలకపు చిత్రాలు (copperplates) ఉండేవి. ఆ చిత్రాలు నా ఊహాశక్తిని ఎంతగా ప్రభావితం చేశాయంటే, చాలా కాలం పాటు హోమర్ కాలం నాటి వీరులంటే కేవలం ఆ చిత్రాలలో ఉన్న రూపాలే అని నేను భావించేవాడిని.

ఆ కథలోని సంఘటనలు నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించాయి; కానీ ఆ కథనంలో ఒక లోపం గురించి నాకు అసంతృప్తి ఉండేది—అదేమిటంటే, అందులో ట్రోయ్ నగరం ఎలా వశమైందనే విషయం గురించి ఎక్కడా చెప్పలేదు, పైగా హెక్టర్ మరణంతోనే కథ అకస్మాత్తుగా ముగిసిపోయింది. ఈ లోపం గురించి నేను మా మామయ్యకు చెప్పినప్పుడు, ఆయన నన్ను వర్జిల్ (Virgil) రచనలను చదవమని సూచించారు; అవి నా ఆశయాలకు పూర్తి సంతృప్తిని కలిగించాయి.

పిల్లలుగా మాకు ఇతర పాఠాలతో పాటు మతపరమైన విషయాలపై నిరంతర మరియు క్రమబద్ధమైన బోధన ఉండేదని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు. కానీ ఆ చర్చి మాకు అందించిన ప్రొటెస్టంట్ మత బోధన నిజానికి కేవలం ఒక రకమైన ‘నీరసమైన నైతికత’ మాత్రమే; అందులో ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకత్వానికి ఎలాంటి ప్రాధాన్యత ఉండేది కాదు, అలాగే దాని సిద్ధాంతాలు మా బుద్ధికి గానీ, హృదయానికి గానీ ఏమాత్రం హత్తుకునేవి కావు. అందుకే, అప్పటికే స్థిరపడిన ఆ చర్చి విధానాల నుండి వైదొలిగే ధోరణులు చాలానే కనిపించేవి. సెపరేటిస్ట్‌లు (Separatists), పీటిస్ట్‌లు (Pietists), మొరావియన్లు (Moravians), ‘క్వైట్-ఇన్-ది-లాండ్స్’ (Quiet-in-the-Lands) వంటి వివిధ వర్గాలు లేదా సమూహాలు ఉద్భవించాయి. వీరందరి లక్ష్యం ఒక్కటే—అప్పటి మత విధానాల పరిధిలో సాధ్యమనిపించే దానికంటే మరింత సన్నిహితంగా, ముఖ్యంగా క్రీస్తు ద్వారా దైవాన్ని చేరుకోవడం.

ఆ బాలుడు ఈ అభిప్రాయాలన్నింటినీ విన్నాడు. … తరచుగా చర్చించబడే భావనలు; ఎందుకంటే మతగురువులు  సామాన్య ప్రజలు ఇరువర్గాలుగా (అనుకూల మరియు వ్యతిరేక వర్గాలుగా) విడిపోయారు. భిన్నాభిప్రాయాలు కలిగిన వారు అల్పసంఖ్యాకులుగా ఉన్నప్పటికీ, వారి ఆలోచనా విధానాలు—వాటిలోని మౌలికత, చిత్తశుద్ధి, ధైర్యం మరియు స్వతంత్రత కారణంగా—మాకు ఎంతో ఆకర్షణీయంగా అనిపించేవి. వారి సద్గుణాల గురించి, ఆ గుణాలు ఏ విధంగా వ్యక్తమయ్యేవనే దాని గురించి రకరకాల కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి. ఒక భక్తిగల కంచరి (tinker) చెప్పిన సమాధానం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోదగినది; తన విశ్వాసం విషయంలో అవమానించేలా మరొకరు “అసలు నీ పాపసంకీర్తన వినే గురువు (confessor) ఎవరు?” అని అడిగినప్పుడు, అతను ఎంతో ఉల్లాసంతోనూ, తన సత్కార్యం పట్ల దృఢ విశ్వాసంతోనూ ఇలా బదులిచ్చాడు: “నాకు ఒక గొప్ప గురువు ఉన్నారు—ఆయన రాజు డేవిడ్ గురువు కంటే ఏమాత్రం తక్కువ కాదు.”

ఈ విషయాలు ఆ బాలుడిపై బలమైన ముద్ర వేసి, అతన్ని కూడా అటువంటి మానసిక స్థితి వైపు నడిపించాయి. నిజానికి, ప్రకృతికి అధిపతి అయిన ఆ గొప్ప దేవుడిని—అంటే స్వర్గభూములను సృష్టించి పోషించే ఆ దేవుడిని—నేరుగా సమీపించడం మంచిదని అతను భావించాడు. ప్రపంచ సౌందర్యం మరియు మనం అనుభవించే అనేక వరాల కారణంగా, ఆ దేవుని యొక్క పూర్వపు ఉగ్రరూపాలు అతని మనస్సు నుండి చెరిగిపోయాయి; అయితే, ఆ దేవుడిని చేరుకోవడానికి అతను ఎంచుకున్న మార్గం చాలా విచిత్రమైనది.

అతను ప్రధానంగా విశ్వాసానికి సంబంధించిన మొదటి సూత్రానికే కట్టుబడి ఉన్నాడు. ప్రకృతితో ప్రత్యక్ష అనుబంధం కలిగి ఉండి, దానిని తన సొంత సృష్టిగా గుర్తించి ప్రేమించే దేవుడే నిజమైన దేవుడని అతనికి అనిపించింది. ఇతర సమస్త జీవరాశుల మాదిరిగానే మనిషితోనూ సన్నిహిత సంబంధం కలిగి ఉండి, నక్షత్రాల గమనం, రుతువుల మార్పులు, జంతువులు మరియు మొక్కల పెరుగుదల పట్ల ఎంత శ్రద్ధ వహిస్తారో, మనిషి పట్ల కూడా అంతే శ్రద్ధ వహించే దేవుడు ఆయన అని అతను భావించాడు. సువార్తలలోని కొన్ని వాక్యాలు కూడా ఇదే విషయాన్ని స్పష్టంగా చెప్పాయి. కానీ ఆ బాలుడు ఆ దైవానికి ఎటువంటి నిర్దిష్ట రూపాన్ని ఆపాదించలేకపోయాడు; అందుకే అతను ఆ దేవుడిని ఆయన సృష్టించిన ప్రకృతిలో వెతకసాగాడు… పాత నిబంధన కాలం నాటి పద్ధతిలో, ఆయన కోసం ఒక బలిపీఠాన్ని నిర్మించాలని అనుకున్నాడు. సృష్టికి ప్రతీకలుగా కొన్ని సహజ వస్తువులను అక్కడ ఉంచి, వాటిపై ఒక జ్వాలను వెలిగించడం ద్వారా తన సృష్టికర్త పట్ల మానవ హృదయంలోని ఆకాంక్షలను వ్యక్తపరచాలని భావించాడు. తన వద్ద ఉన్న అనేక సహజ వస్తువుల సేకరణ నుండి అత్యంత అందమైన వాటిని బయటకు తీశాడు, కానీ వాటిని ఒక కుప్పలా ఎలా అమర్చాలో అతనికి అర్థం కాలేదు. మా నాన్నగారి దగ్గర ఎర్రని లక్క పూతతో, బంగారు రంగు పూత పూసిన పూల అలంకరణలతో కూడిన ఒక అందమైన సంగీత పరికరాల స్టాండ్ (music-stand) ఉండేది. అది నాలుగు వైపులా పిరమిడ్ ఆకారంలో ఉండి, మెట్ల వరుసలుగా విభజించబడి ఉండేది; ఇది ఒకప్పుడు నలుగురు సంగీతకారులు కలిసి వాయించే ‘క్వార్టెట్’ (quartet) ప్రదర్శనలకు అనుకూలంగా ఉండేది, కానీ ఇటీవల కాలంలో దాని వాడకం తగ్గిపోయింది. ఆ బాలుడు దానిని తీసుకుని, ఆ మెట్లపై సహజ వస్తువులను ఒకదానిపై ఒకటి అమర్చి ఒక నిర్మాణం చేశాడు; అది చూడటానికి చాలా అందంగా, అర్థవంతంగా కనిపించింది. తెల్లవారుజామున దేవుని ఆరాధన జరపాలని అనుకున్నాడు, కానీ పైకి లేచే ఆ జ్వాలకు మంచి సువాసనను ఎలా జోడించాలో ఆ చిన్న పూజారికి ఇంకా స్పష్టత రాలేదు. చివరకు అతనికి ఒక ఉపాయం తట్టింది; తన వద్ద కొన్ని సువాసననిచ్చే గుళికలు (fumigating pastils) ఉండేవి, అవి మంటతో కాకపోయినా, కనీసం చిన్న వెలుగుతోనైనా మంచి సువాసనను వెదజల్లేవి. వాస్తవానికి, ఆ మృదువైన కాంతి లేదా సువాసన వెలువడే విధానం…

…సాధారణ మంట కంటే, ఆ సూర్యకాంతి మరింత శక్తివంతమైనదిగా అనిపించింది. అప్పటికే సూర్యుడు ఉదయించాడు, కానీ పక్కనే ఉన్న ఇళ్లు తూర్పు దిశను కప్పి ఉంచాయి. చివరకు సూర్యకిరణాలు ఇంటి పైకప్పు మీదుగా ప్రకాశించాయి; అప్పుడు, ఒక చక్కని పింగాణీ పాత్రలో అమర్చిన సుగంధ గుళికలపైకి (pastils) భూతద్దం ద్వారా కాంతిని కేంద్రీకరించాను. అంతా నా కోరిక మేరకు అద్భుతంగా జరిగింది, నా భక్తి పరిపూర్ణంగా సాగింది. ఆ కొత్త ఇంట్లో నాకు కేటాయించిన గదికి ఆ బలిపీఠం ఒక అలంకారంగా నిలిచింది. ఇతరులు దానిని కేవలం ప్రకృతికి సంబంధించిన వింత వస్తువుల చక్కని సేకరణగా మాత్రమే భావించేవారు; కానీ ఆ బాలుడికి మాత్రం అందులో అంతకంటే గొప్పదైన విషయం ఏదో తెలుసు, దానిని అతను తనలోనే దాచుకున్నాడు. ఆ పవిత్రమైన ఆచారాన్ని మళ్లీ నిర్వహించాలని అతను ఆశించాడు. కానీ దురదృష్టవశాత్తు, ఒకసారి అనుకూలమైన ఎండ కాసినప్పుడు, చేతికి పింగాణీ పాత్ర దొరకకపోవడంతో, అతను ఆ గుళికలను స్టాండ్ యొక్క పై అరలో ఉంచి వెలిగించాడు. పూజా కార్యక్రమాల్లో పూర్తిగా లీనమైపోవడం వల్ల, ఆ ‘పూజారి’ (బాలుడు) తన బలి అర్పణ ఎలాంటి అనర్థాన్ని కలిగిస్తుందో ఆలస్యమయ్యే వరకు గమనించలేదు. ఆ నిర్దయమైన గుళికలు సంగీత పరికరాల స్టాండ్‌పై ఉన్న ఎర్రని లక్క పూతను  అందమైన బంగారు పూల అలంకరణను దహించివేశాయి; ఆ స్టాండ్ ఒక దుష్టశక్తిలా మాయమైపోయి, తన నల్లని, చెరగని అడుగుజాడల గుర్తులను మాత్రమే మిగిల్చింది. దాంతో ఆ యువ పూజారి తీవ్ర ఆందోళనకు గురయ్యాడు. ఆ నష్టాన్ని తన ప్రదర్శన వస్తువులలోని పెద్ద ముక్కలతో కప్పిపుచ్చడం సాధ్యమే, కానీ అయ్యో! కొత్తగా అర్పణ చేయాలనే ఉత్సాహం మాత్రం ఆవిరైపోయింది. అంతేకాక, దైవాన్ని ఇలాంటి పద్ధతిలో సమీపించడంలో ఉండే ప్రమాదం గురించి ఆ సంఘటన ఒక హెచ్చరికగా లేదా సూచనగా భావించదగినదిగా అనిపించింది.

రెండవ భాగం. 36;

కుటుంబంలో ఒక భాగం. చాలా ఏళ్లుగా ఆదివారాల్లో ఎటువంటి అంతరాయం లేకుండా జరుగుతూ వచ్చిన మా సమావేశాలు త్వరలోనే కలతలకు గురయ్యాయి. వివాహిత బంధువుల మధ్య సాధారణంగా ఉండే అపార్థాలు బహిరంగంగా వ్యక్తమయ్యే పరిస్థితి ఏర్పడింది. దీనివల్ల వాదనలు, విభేదాలు, మౌనం మరియు విడిపోవడం వంటి పరిణామాలు చోటుచేసుకున్నాయి. సాధారణంగా ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా మరియు సులభ స్వభావంతో ఉండే మా తాతగారు కూడా అసహనానికి గురయ్యారు. మహిళలు ఈ విభేదాల మంటలను చల్లార్చడానికి ప్రయత్నించారు; కానీ కొన్ని అసహ్యకరమైన సంఘటనల కారణంగా మా నాన్నగారు ఆ సమూహం నుండి మొదటగా బయటకు వచ్చారు. అయితే, ఇంట్లో మాత్రం మేము ప్రష్యన్ విజయాల పట్ల ఎటువంటి ఆటంకం లేకుండా సంతోషించేవాళ్ళం; ఉత్సాహవంతురాలైన మా అత్తగారు ఆ విజయాలను గొప్ప ఆనందంతో ప్రకటించేవారు. ఇతర ఆసక్తులన్నీ దీని ముందు వెనుకబడిపోయాయి, ఆ సంవత్సరం అంతా మేము నిరంతర ఉత్కంఠతో గడిపాము. డ్రెస్డెన్ నగరాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవడం, ప్రారంభంలో రాజు చూపిన సంయమనం, కొంత నెమ్మదిగా సాగినా సురక్షితమైన ఆయన ముందడుగులు, లోవోజిట్జ్ (Lowozitz) వద్ద విజయం, సాక్సన్ సైన్యాన్ని బంధించడం – ఇవన్నీ మా పక్షానికి గొప్ప విజయాలుగా నిలిచాయి. మా ప్రత్యర్థులకు అనుకూలంగా ఉండే విషయాలన్నింటినీ మేము తిరస్కరించడం లేదా తక్కువ చేసి మాట్లాడటం చేసేవాళ్ళం; అవతలి పక్షం వారు కూడా మా పట్ల అలాగే ప్రవర్తించడంతో, ‘రోమియో అండ్ జూలియట్’ నాటకంలో లాగా, వీధుల్లో ఎదురైనప్పుడల్లా మేము ఘర్షణ పడే పరిస్థితి ఉండేది.

నా విషయానికొస్తే, నేను పూర్తిగా ప్రష్యన్ పక్షపాతిని, లేదా ఇంకా కచ్చితంగా చెప్పాలంటే ‘ఫ్రిట్జియన్’ (రాజు ఫ్రిట్జ్ లేదా ఫ్రెడరిక్ పక్షపాతి)ని; ఎందుకంటే మాకు ప్రష్యా దేశం పట్ల అంతగా పట్టేముండేది కాదు! ఆ గొప్ప రాజు యొక్క వ్యక్తిత్వమే అందరి మనసులను ఆకట్టుకుంది. మా విజయాల పట్ల నాన్నగారితో కలిసి నేను సంతోషించేవాడిని, విజయ గీతాలను ఉత్సాహంగా అనుకరించేవాడిని, ఇంకా ఉత్సాహంగా ప్రత్యర్థులపై వ్యంగ్య కవితలను (lampoons) రాసేవాడిని – ఆ పద్యాలు ఎంతటి కఠినమైనవైనప్పటికీ సరే. అత్యంత పెద్ద మనవడిగా మరియు వారి ఆధ్యాత్మిక బిడ్డగా (godchild), చిన్నప్పటి నుంచీ ప్రతి ఆదివారం నా తాతయ్య-అమ్మమ్మలతో కలిసి భోజనం చేయడం నాకు అలవాటుగా ఉండేది; ఆ సమయం ఆ వారమంతటిలోనూ అత్యంత ఆనందదాయకంగా గడిచేది. కానీ ఇప్పుడు, నేను తినే ఏ పదార్థమూ రుచికరంగా అనిపించేది కాదు, ఎందుకంటే నా ఆరాధ్య నాయకుడి గురించి అత్యంత దారుణమైన నిందలను వినాల్సి వచ్చేది. అక్కడ ఉండే వాతావరణం, సంభాషణల తీరు మా ఇంట్లో ఉండే వాటికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉండేవి. నా తాతయ్య-అమ్మమ్మల పట్ల నాకు ఉన్న ఇష్టం, గౌరవం కూడా తగ్గిపోయాయి; అయినప్పటికీ, ఈ విషయం గురించి మా తల్లిదండ్రులతో ఏమీ చెప్పలేకపోయాను. నా సొంత భావాల వల్ల మరియు మా అమ్మ హెచ్చరిక వల్ల కూడా నేను ఆ విషయాన్ని ప్రస్తావించకుండా ఉండిపోయాను. ఇలా, నేను నా అంతట నేనే ఆలోచించుకునే పరిస్థితిలో పడ్డాను; నా ఆరవ ఏట లిస్బన్ భూకంపం దేవుని మంచితనంపై సందేహాన్ని కలిగించినట్లే, ఇప్పుడు ఫ్రెడరిక్ II పట్ల ప్రజల వైఖరిలోని న్యాయం గురించి నాకు సందేహం కలగడం మొదలైంది. నా మనస్సు సహజంగానే గౌరవభావం కలిగినది, కాబట్టి పవిత్రమైన లేదా గౌరవనీయమైన విషయాలపై నాకున్న నమ్మకాన్ని కదిలించడానికి ఒక బలమైన ఆఘాతం అవసరమైంది. కానీ, దురదృష్టవశాత్తు! వారు మాకు మంచి ప్రవర్తనను, గౌరవపూర్వకమైన నడవడికను బోధించింది వాటి స్వయం విలువ కోసం కాదు, కేవలం ప్రజల కోసమే అని తెలిసింది. “ప్రజలు ఏమనుకుంటారు?” అనేదే ఎప్పుడూ వినిపించే మాట; ప్రతి విషయాన్నీ సరిగ్గా అంచనా వేయగలిగే మంచి వ్యక్తులు ప్రజలే అని నేను భావించేవాడిని. కానీ నా అనుభవం దానికి పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. అత్యంత గొప్ప, విశిష్టమైన సేవలు కూడా నిందలకు, ఎగతాళికి గురయ్యేవి; అత్యున్నతమైన పనులు వక్రీకరించబడటం లేదా తక్కువ చేసి చూపబడటం జరిగేది. ఈ నీచమైన అన్యాయం సామాన్య ప్రజల వల్ల కాకుండా, నేను గొప్పవారని భావించిన నా తాతయ్య, మా మామయ్యల వంటి ప్రముఖుల వల్లే జరిగింది. వర్గాలు ఉన్నాయన్న విషయం గానీ, లేదా ఆయన స్వయంగా ఒక వర్గానికి చెందినవారన్న విషయం గానీ నా ఆలోచనలోకి ఎప్పుడూ రాలేదు.

»సత్యం మరియు కవిత్వం;

మా ఇంటి పరిసరాల్లోనే… వారు మమ్మల్ని బయటకు వెళ్లనివ్వకుండా ఎక్కువగా ఇంట్లోనే ఉంచేవారు; అలాగే రకరకాలుగా మమ్మల్ని బిజీగా ఉంచడానికి, అలరించడానికి ప్రయత్నించేవారు. ఈ ఉద్దేశంతో, మా అమ్మమ్మగారు ఇచ్చిన తోలుబొమ్మల ప్రదర్శన పెట్టెను మళ్లీ బయటకు తీశారు. దానిని ఎలా అమర్చారంటే—ప్రేక్షకులు నా చిన్న గదిలో (మేడ గదిలో) కూర్చునేవారు, కానీ ప్రదర్శనను నడిపే వ్యక్తి మరియు రంగస్థలం (ముందు భాగం తప్ప) పక్క గదిలో ఉండేవారు. ఒక ప్రత్యేక వెసులుబాటుగా, పొరుగింటి పిల్లలను ఒక్కొక్కరిగా ఆహ్వానించి ప్రేక్షకుడిగా కూర్చోబెట్టే అనుమతి మాకు లభించింది. దీనివల్ల మొదట్లో నాకు చాలా మంది స్నేహితులు దొరికారు; కానీ పిల్లల్లో సహజంగా ఉండే చంచల స్వభావం వల్ల వారు ఎక్కువ సేపు ఓపికగా ప్రేక్షకులుగా ఉండలేకపోయేవారు. వారు ప్రదర్శనకు అంతరాయం కలిగించేవారు, దాంతో మేము ఇంకా చిన్న వయసు పిల్లలను వెతుక్కోవాల్సి వచ్చింది; ఎందుకంటే వారిని ఆయాలు లేదా పనిమనుషుల పర్యవేక్షణలో అదుపులో ఉంచడం సాధ్యమయ్యేది. ఆ బొమ్మలకు సరిపోయేలా రూపొందించిన అసలు నాటకాన్ని మేము కంఠస్థం చేశాము, మొదట్లో దాన్నే ప్రదర్శించేవాళ్ళం. అయితే, అది విసుగు పుట్టించడంతో, మేము బొమ్మల వేషధారణలు, అలంకరణలు మార్చి ఇతర నాటకాలను ప్రదర్శించడానికి ప్రయత్నించాము; కానీ అవి మా చిన్న రంగస్థలానికి మరీ భారీగా ఉండేవి. ఆ అతి ఉత్సాహం వల్ల మేము నిజంగా బాగా ప్రదర్శించగలిగే నాటకాలు కూడా దెబ్బతిన్నప్పటికీ, అటువంటి బాల్యపు సరదాలు మరియు పనులు నా సృజనాత్మకతను, ప్రదర్శనా నైపుణ్యాన్ని అనేక విధాలుగా మెరుగుపరిచాయి. అంత తక్కువ సమయంలో, అంత పరిమిత స్థలంలో, అంత తక్కువ ఖర్చుతో మరే ఇతర పద్ధతిలోనూ అభివృద్ధి చేసుకోలేని ఊహాశక్తిని మరియు సాంకేతిక నైపుణ్యాన్ని అవి నాలో పెంపొందించాయి. కంపాస్ మరియు రూలర్ (అడుగుపట్టి) ఉపయోగించి బొమ్మలు గీయడం నేను చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను; ఎందుకంటే జ్యామితిలో నాకు నేర్పిన పాఠాలను వెంటనే అట్టతో చేసే పనులలో (pasteboard-work) ఉత్సాహంగా ఆచరణలో పెట్టేవాడిని. అయితే, కేవలం జ్యామితీయ ఆకారాలు, చిన్న పెట్టెలు మరియు అలాంటి ఇతర వస్తువులను తయారు చేయడంతో నేను పూర్తిగా సంతృప్తి చెందలేదు; అందుకే స్తంభాలు (pilasters), మెట్లు మరియు చదునైన పైకప్పులతో అలంకరించబడిన అందమైన చిన్న విహార గృహాలను (pleasure-houses) నిర్మించడం మొదలుపెట్టాను. అయినప్పటికీ, ఈ ఆసక్తి వల్ల చెప్పుకోదగ్గ ఫలితం ఏమీ రాలేదు.

మరోవైపు, నాటకాలు మరియు విషాద నాటకాలను ప్రదర్శించడానికి అవసరమైన పరికరాల గదిని (armoury) ఏర్పాటు చేయడంలో నేను చాలా పట్టుదల చూపించాను. వృత్తిరీత్యా టైలర్ అయిన మా ఇంటి పనిమనిషి సహాయంతో దీనిని సిద్ధం చేశాను; తోలుబొమ్మలాటల దశను దాటిన తర్వాత, మేము ఎంతో ఆనందంతో ఈ నాటకాలను ప్రదర్శించేవాళ్ళం. నా ఆటగాళ్లు కూడా తమ కోసం ఇలాంటి గదులనే ఏర్పాటు చేసుకున్నారు  అవి నా వాటితో సమానంగా ఉన్నాయని భావించేవారు; కానీ…

నేను కేవలం ఒక్క వ్యక్తికి మాత్రమే కాకుండా, మా చిన్న బృందంలోని చాలా మందికి అవసరమైన వస్తువులను సమకూర్చగలిగేవాడిని కాబట్టి, మా చిన్న సమూహంలో నేను ఎప్పుడూ అత్యంత కీలకమైన వ్యక్తిగా మారాను. ఇలాంటి ఆటలు వర్గ విభేదాలు, గొడవలు మరియు కొట్లాటలకు దారితీసి, తరచుగా గందరగోళం మరియు నిరాశతో ముగియడం సహజం. అలాంటి సందర్భాల్లో, నా స్నేహితులలో కొందరు నాకు మద్దతుగా నిలిచేవారు, మరికొందరు నాకు వ్యతిరేకంగా ఉండేవారు; అయితే మా వర్గాల కూర్పులో అనేక మార్పులు జరుగుతూ ఉండేవి. ముఖ్యంగా ఒక బాలుడు—నేను అతన్ని ‘పైలేడెస్’ (Pylades) అని పిలుస్తాను—ఇతరుల ప్రేరేపణతో ఒకసారి నా వర్గాన్ని వదిలిపెట్టాడు, కానీ తన వ్యతిరేక వైఖరిని ఒక్క క్షణం కూడా కొనసాగించలేకపోయాడు; ఎందుకంటే మేము త్వరలోనే కన్నీళ్లతో రాజీ పడ్డాము మరియు ఆ తర్వాత చాలా కాలం పాటు నమ్మకమైన స్నేహితులుగా కలిసి మెలిసి ఉన్నాము. నాకు తెలిసిన వారికి, నా శ్రేయోభిలాషులకు నేను చెప్పే కథల ద్వారా ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించేవాడిని; ముఖ్యంగా ఆ కథల్లో నేనే కథానాయకుడిగా ఉన్నప్పుడు వారు ఎంతో ఉత్సాహంగా వినేవారు. తమతో కలిసి ఆడుకునే ఒక స్నేహితుడికి అటువంటి అద్భుతమైన సంఘటనలు ఎదురయ్యాయని తెలుసుకోవడం వారికి ఎంతో సంతోషాన్నిచ్చేది. నా రాకపోకలు, రోజంతా నేను ఎలా గడిపేవాడినో వారికి తెలిసినప్పటికీ, అన్ని సాహసకృత్యాలకు నాకు సమయం, అవకాశం ఎలా దొరికేవని వారు ఏమాత్రం అనుమానించేవారు కాదు. ఆ సంఘటనలు జరిగిన ప్రదేశాలను ఎంచుకునేటప్పుడు కూడా నేను జాగ్రత్త వహించేవాడిని—అవి వేరే లోకంలో కాకపోయినా, కనీసం వేరొక ప్రాంతంలో జరిగినట్లుగా చెప్పేవాడిని; అయినప్పటికీ, అవన్నీ ఈ రోజో లేదా నిన్ననో జరిగినట్లుగానే వివరించేవాడిని. వారు మోసపోవడం కంటే, తమకు తామే ఆ భ్రమలో మునిగిపోయేవారు అని చెప్పాలి. అయినప్పటికీ, నా సహజ ప్రవృత్తికి అనుగుణంగా ఆ ఊహలను, కల్పనలను కళాత్మక రూపాలుగా మలచుకోవడం నేను క్రమంగా నేర్చుకోకపోతే, అటువంటి ఆడంబరపూరితమైన ఆరంభం చివరికి చెడు పరిణామాలకు దారితీసేది.

ఈ ప్రేరణను నిశితంగా పరిశీలిస్తే, కవి తన అసంభవమైన విషయాలను ఎంతో అధికారయుతంగా చెబుతూ, తనకు నిజమనిపించిన దాన్ని అందరూ వాస్తవమని అంగీకరించాలని కోరే ధోరణి లాంటిదే ఇందులోనూ కనిపిస్తుంది.

అయితే, ఇక్కడ సాధారణంగానూ, ఆలోచనాత్మకంగానూ చెప్పిన విషయాలు ఒక ఉదాహరణ ద్వారా మరింత స్పష్టంగా, ఆసక్తికరంగా అర్థమవుతాయి. అందుకే, నా స్నేహితులకు తరచుగా చెబుతూ ఉండటం వల్ల నా ఊహల్లోనూ, జ్ఞాపకాల్లోనూ ఇప్పటికీ స్పష్టంగా నిలిచిపోయిన అటువంటి కథలలో ఒకదానిని ఇక్కడ జతచేస్తున్నాను.

కొత్త పారిస్.

ఒక గొప్ప గాథ. ఈస్టర్ ఆదివారానికి ముందు ఒక రాత్రి, నాకు ఒక కల వచ్చింది. అందులో నేను అద్దం ముందు నిలబడి, ఆ పండుగ కోసం మా అమ్మానాన్నలు నాకు ఇచ్చిన కొత్త వేసవి దుస్తులను ధరిస్తూ ఉన్నాను. ఆ దుస్తులలో మెరుగుపెట్టిన తోలు బూట్లు (పెద్ద వెండి బకిల్స్‌తో), నాణ్యమైన నూలు సాక్సులు, నల్లని ప్యాంటు మరియు బంగారు రంగు అలంకరణలు కలిగిన ఆకుపచ్చని కోటు ఉన్నాయి. బంగారు వస్త్రంతో చేసిన నా లోపలి కోటు (waistcoat) మా నాన్నగారి పెళ్లి కోటు నుండి తయారు చేయబడింది. నా జుట్టును ఉంగరాలుగా చేసి పౌడర్ చల్లారు, ఆ ఉంగరాలు చిన్న రెక్కల్లా తల పక్కలకు పొడుచుకు వచ్చినట్లు ఉన్నాయి; కానీ దుస్తులు ధరించడంలో నేను ఇబ్బంది పడ్డాను, ఎందుకంటే వేర్వేరు వస్తువులను ధరించే క్రమంలో గందరగోళం ఏర్పడింది—ఒకటి వేసుకున్న వెంటనే మరొకటి జారిపోతూ ఉండేది. ఈ సందిగ్ధ స్థితిలో, ఒక అందమైన యువకుడు నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో స్నేహపూర్వకంగా పలకరించాడు. “ఓహో! మీకు స్వాగతం!” అని నేను అన్నాను; “మిమ్మల్ని ఇక్కడ చూడటం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది.” “అయితే, మీకు నేను తెలుసా?” అని అతను మర్యాదగా అడిగాడు. “తెలియకుండా ఎలా ఉంటుంది?” అని నేను కూడా అంతే మర్యాదగా సమాధానం ఇచ్చాను; “మీరు మెర్క్యూరీ (దేవతల దూత)—చిత్రపటాలలో మిమ్మల్ని నేను చాలాసార్లు చూశాను.” “నేనే ఆ వ్యక్తిని,” అని అతను బదులిచ్చాడు; “ఒక ముఖ్యమైన పని మీద దేవతలు నన్ను నీ దగ్గరకు పంపారు. ఈ మూడు ఆపిల్స్ కనిపిస్తున్నాయా?” — అతను తన చేతిని చాచి, మూడు ఆపిల్స్‌ను నాకు చూపించాడు. అవి చేతిలో పట్టనంత పెద్దవిగానూ, అద్భుతమైన అందంతోనూ ఉన్నాయి; వాటిలో ఒకటి ఎరుపు, మరొకటి పసుపు, మూడవది ఆకుపచ్చ రంగులో ఉన్నాయి. అవి పండ్ల రూపంలో ఉన్న విలువైన రత్నాలేమో అని ఎవరైనా అనుకోవచ్చు. నేను వాటిని అందుకోవడానికి ప్రయత్నించాను; కానీ అతను వెనక్కి తగ్గి ఇలా అన్నాడు, “అవి నీ కోసం కాదని తెలుసుకో. వాటిని నువ్వు ఈ నగరంలోని అత్యంత అందమైన ముగ్గురు యువకులకు ఇవ్వాలి; అప్పుడు వారు, తమ తమ…” “అదృష్టం ఉంటే, అతను కోరుకున్నటువంటి భార్యనే పొందుతాడు. వీటిని తీసుకో, నీకు విజయం లభించుగాక!” అని అంటూ అతను వెళ్ళిపోయాడు. నా తెరిచిన చేతుల్లో ఉన్న ఆ యాపిల్స్ నాకు మరింత పెద్దవిగా కనిపించాయి. నేను వాటిని వెలుతురు వైపు ఎత్తి చూశాను, అవి పూర్తిగా పారదర్శకంగా అనిపించాయి; కానీ కాసేపటికే అవి పైకి విస్తరించి, మూడు అందమైన…

…మధ్యస్థ పరిమాణంలో ఉండే బొమ్మలంత చిన్నగా, ఆ యాపిల్స్ రంగుల దుస్తులు ధరించిన ముగ్గురు అందమైన స్త్రీలుగా మారాయి. అవి నా వేళ్ల మీదుగా మెల్లగా జారి బయటకు వచ్చాయి. కనీసం ఒకదానినైనా పట్టుకోవాలని నేను ప్రయత్నించినప్పుడు, అవి దూరంగా ఎగిరిపోయాయి; దాంతో నేను నిరాశను మిగుల్చుకోవాల్సి వచ్చింది. చేతులు పైకి ఎత్తి, వేళ్ల మీద ఇంకా ఏదో చూడాల్సినట్లుగా వాటినే చూస్తూ, నేను ఆశ్చర్యంతో స్తంభించిపోయాను. కానీ అకస్మాత్తుగా, నా వేళ్ల చివర ఒక అత్యంత అందమైన యువతి నాట్యం చేయడం నాకు కనిపించింది. ఆమె మిగిలిన వారి కంటే చిన్నదిగా ఉన్నప్పటికీ, ఎంతో అందంగా, ఉల్లాసంగా ఉంది. ఆమె ఇతరులలాగా ఎగిరిపోకుండా అక్కడే ఉంటూ, ఒక వేలు చివర నుండి మరొక వేలు చివరకు మారుతూ నాట్యం చేస్తూనే ఉంది; నేను ఆమెను ఎంతో ఆశ్చర్యంతో, ఆనందంతో చాలా సేపు చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఆమె నాకు ఎంతో నచ్చడంతో, చివరికి ఆమెను పట్టుకోవాలని అనుకుని, చాలా నేర్పుగా పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ అదే క్షణంలో నా తల మీద బలమైన దెబ్బ తగలడంతో, నేను స్పృహ తప్పి కింద పడిపోయాను. ఆ తర్వాత దుస్తులు ధరించి చర్చికి వెళ్లే సమయం అయ్యేంత వరకు ఆ స్పృహలేని స్థితి నుండి నేను తేరుకోలేదు.

చర్చిలో ప్రార్థన జరుగుతున్నప్పుడు కూడా నాకు తరచుగా ఆ దృశ్యాలే గుర్తుకొచ్చాయి; ఆ తర్వాత, మా తాతగారి దగ్గర భోజనం చేస్తున్నప్పుడు కూడా అవే ఆలోచనలు మెదిలాయి. మధ్యాహ్నం పూట, నేను నా కొత్త దుస్తులను ప్రదర్శించుకోవడానికి… నా చంకలో టోపీ, పక్కన కత్తి ధరించి, వారి రాకకు ప్రతిగా నేను వారిని సందర్శించడానికి బయలుదేరాను. అక్కడ ఎవరూ లేకపోవడంతో, వారు తోటలకు వెళ్లారని తెలుసుకుని, వారిని అనుసరించి ఆ సాయంత్రాన్ని ఆహ్లాదకరంగా గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నా దారి రక్షణ కందకాల (entrenchments) వైపు సాగింది; అలా నేను ‘దెయ్యాల గోడ’ (Haunted Wall) అని పిలువబడే ప్రాంతానికి చేరుకున్నాను—ఎందుకంటే అక్కడ ఎప్పుడూ దెయ్యాల భయం ఉండేది. నేను నెమ్మదిగా నడుస్తూ నా ముగ్గురు దేవతల గురించి, ముఖ్యంగా ఆ చిన్న అప్సరస (nymph) గురించి ఆలోచిస్తున్నాను; ఆమె మళ్లీ అక్కడ వచ్చి నిలబడుతుందేమోనన్న ఆశతో తరచుగా నా వేళ్లను పైకి ఎత్తి చూస్తున్నాను. అటువంటి ఆలోచనలతో వెళ్తుండగా, నా ఎడమ వైపున ఉన్న గోడలో ఒక చిన్న ద్వారం (wicket) కనిపించింది; దానిని ఇంతకు ముందెప్పుడూ గమనించినట్లు నాకు గుర్తులేదు. అది తక్కువ ఎత్తులో ఉన్నట్లు అనిపించినా, దాని పదునైన వంపు (pointed arch) గుండా అత్యంత పొడవైన మనిషి కూడా లోపలికి వెళ్ళగలిగేలా ఉండేది. ఆ వంపు మరియు గోడ రాతి పనితనం, శిల్పకళతో అత్యంత అందంగా చెక్కబడి ఉన్నాయి; కానీ ఆ తలుపుే నా దృష్టిని పూర్తిగా ఆకర్షించింది. పాత గోధుమ రంగు చెక్కతో చేసిన ఆ తలుపుపై చిన్నపాటి అలంకరణలు ఉన్నప్పటికీ, దానిపై వెడల్పాటి ఇత్తడి పట్టీలు ఉబ్బెత్తుగానూ మరియు లోతుగానూ చెక్కబడి ఉన్నాయి. వాటిపై చెక్కిన ఆకులు, వాటి మధ్య సహజంగా కూర్చున్న పక్షుల రూపాలను చూసి…

అయితే, అత్యంత ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, అక్కడ తాళం రంధ్రం (keyhole), గడియ (latch) లేదా తలుపు తట్టే పరికరం (knocker) ఏమీ కనిపించలేదు; కాబట్టి, ఆ తలుపును లోపలి నుండి మాత్రమే తెరవగలరని నేను ఊహించాను. నా ఊహ సరైనదే; ఎందుకంటే ఆ అలంకరణలను తాకడానికి నేను దగ్గరకు వెళ్ళగానే, అది లోపలి వైపుకు తెరుచుకుంది. అప్పుడు పొడవైన, వెడల్పాటి మరియు విచిత్రమైన దుస్తులు ధరించిన ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు. అతని గడ్డం కూడా ఎంతో గౌరవప్రదంగా, పెద్దదిగా ఉంది; దాంతో అతను యూదుడని నేను సహజంగానే భావించాను. కానీ… అతను నా ఆలోచనలను గ్రహించినట్లుగా…

43

గవ్వలు, పగడాలు మరియు ఖనిజపు ముక్కలతో కళాత్మకంగా అలంకరించబడిన గూళ్లు (niches) అక్కడ ఉన్నాయి; వాటిలోని ‘ట్రైటాన్’ (పురాణ జలదేవత) విగ్రహాల నోళ్ల నుండి నీరు ధారాళంగా పాలరాతి తొట్టెలలోకి ప్రవహిస్తోంది. వాటి మధ్య పక్షుల గూళ్లు మరియు జాలీ పనితనం (lattice work) కలిగిన నిర్మాణాలు ఉన్నాయి; అక్కడ ఉడుతలు చురుకుగా అటు ఇటు తిరుగుతున్నాయి, గినియా పిగ్స్ (guinea-pigs) అటూ ఇటూ పరిగెడుతున్నాయి, ఇంకా ఎన్నో ఉల్లాసభరితమైన చిన్న చిన్న జీవులు అక్కడ కనిపిస్తున్నాయి. మేము ముందుకు సాగుతుండగా పక్షులు కిచకిచలాడుతూ మాకు స్వాగతం పలుకుతున్నట్లుగా పాడాయి; ముఖ్యంగా ‘స్టార్లింగ్’ పక్షులు విచిత్రమైన మాటలను స్పష్టంగా పలుకుతున్నాయి. ఒక పక్షి “పారిస్! పారిస్!” అని, మరొకటి “నార్సిసస్! నార్సిసస్!” అని ఒక పాఠశాల విద్యార్థి పలికినంత స్పష్టంగా అరుస్తున్నాయి. పక్షులు అలా అరుస్తున్నప్పుడు ఆ వృద్ధుడు నా వైపు శ్రద్ధగా చూశాడు, కానీ నేను గమనించనట్లు నటించాను; నిజానికి అతని వైపు దృష్టి సారించే సమయం కూడా నాకు లేదు. ఎందుకంటే మేము ఒక వృత్తాకార మార్గంలో తిరుగుతున్నామని, ఆ నీడగల ప్రదేశం వాస్తవానికి ఒక పెద్ద వృత్తమని, అది అంతకంటే ముఖ్యమైన మరొక భాగాన్ని తనలో ఇముడ్చుకుని ఉందని నేను సులభంగా గ్రహించగలిగాను. నిజానికి మేము తిరిగి ఆ చిన్న ద్వారం వద్దకు చేరుకున్నాము, ఆ వృద్ధుడు నన్ను బయటకు పంపేలా అనిపించింది. కానీ నా దృష్టి మాత్రం ఒక బంగారు జాలీ కంచె (golden trellis) వైపు మళ్లింది; అది ఆ అద్భుతమైన తోట మధ్యభాగాన్ని చుట్టుముట్టి ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఆ వృద్ధుడు నన్ను ఎప్పుడూ గోడ వైపుగానే, కేంద్రానికి చాలా దూరంగా ఉంచినప్పటికీ, మా నడకలో నేను దానిని పరిశీలించడానికి తగినంత అవకాశాన్ని పొందాను. ఇప్పుడు, అతను ఆ ద్వారాన్ని తెరుస్తుండగా, నేను అతనికి నమస్కరిస్తూ ఇలా అన్నాను: “మీరు నా పట్ల ఎంతో దయతో ఉన్నారు, కాబట్టి మీ నుండి విడిపోయే ముందు మరో అభ్యర్థన చేయడానికి సాహసిస్తున్నాను. తోట అంతర్భాగాన్ని చుట్టుముట్టినట్లుగా కనిపిస్తున్న ఆ బంగారు జాలీ కంచెను నేను దగ్గరగా చూడవచ్చా?” “తప్పకుండా,” అని అతను బదులిచ్చాడు: “కానీ అలా చేయాలంటే మీరు కొన్ని షరతులకు కట్టుబడి ఉండాలి.” “అవి ఏమిటి?” అని నేను తొందరగా అడిగాను. “మీరు మీ టోపీని, కత్తిని ఇక్కడే వదిలేయాలి,

మరియు నేను మీకు సేవ చేస్తున్నంత సేపు నా చేయి వదలకూడదు.” “సంతోషంగా,” అని నేను బదులిచ్చి, నా టోపీని, కత్తిని దగ్గరలో ఉన్న రాతి బల్లపై పెట్టాను.

వెంటనే అతను తన కుడి చేతితో నా ఎడమ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని,

నన్ను చాలా బలంతో నేరుగా ముందుకు నడిపించాడు. మేము పందిరి దగ్గరకు చేరుకున్నప్పుడు, నా ఆరాధన ఆశ్చర్యంగా మారింది.

ఒక ఎత్తైన పాలరాతి పీఠంపై లెక్కలేనన్ని ఈటెలు, ఖడ్గాలు నిలబడి ఉన్నాయి; వాటి వింతగా అలంకరించబడిన మొనలు ఒకదానికొకటి కలిసేలా, ఆ విధంగా ఒక పూర్తి వృత్తాన్ని ఏర్పరిచేలా అవి అమర్చబడి ఉన్నాయి. నేను ఆ సందుల గుండా చూశాను; వాటి వెనుక మృదువుగా ప్రవహిస్తున్న నీటి ధార కనిపించింది. ఆ ప్రవాహానికి ఇరువైపులా పాలరాతి కట్టడాలు ఉన్నాయి, దాని స్వచ్ఛమైన లోతుల్లో అనేక బంగారు, వెండి రంగు చేపలు అటు ఇటు కదులుతూ కనిపించాయి.

కొన్ని నెమ్మదిగా, మరికొన్ని వేగంగా, కొన్ని ఒంటరిగా, మరికొన్ని గుంపులుగా కదులుతున్నాయి. ఆ కాలువ అవతలి వైపు, అంటే తోట మధ్యలో ఏం జరుగుతోందో చూడాలని నాకు చాలా ఆశగా అనిపించింది. కానీ దురదృష్టవశాత్తు, నీటి అవతలి వైపు కూడా అలాంటి కంచె (జాలీ వంటి నిర్మాణం) ఉండటం గమనించాను. అది ఎంత నైపుణ్యంతో అమర్చబడిందంటే, ఈ వైపు ఉన్న ప్రతి ఖాళీ స్థలం అవతలి వైపు ఉన్న ఒక ఈటె లేదా ఆయుధపు అంచుతో సరిగ్గా కప్పబడి ఉంది. నేను ఎలా నిలబడినా, ఆ అలంకరణల వల్ల అవతలి వైపు చూడటం అసాధ్యంగా మారింది. అంతేకాకుండా, నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని ఉన్న ఆ వృద్ధుడు నన్ను స్వేచ్ఛగా కదలనివ్వలేదు. ఇంత చూశాక నాలో కుతూహలం మరింత పెరిగింది; దాంతో నేను ఆ వృద్ధుడిని అవతలి వైపుకు వెళ్లడం సాధ్యమేనా అని అడిగే ధైర్యం చేశాను. “ఎందుకు కాదు?” అని ఆయన బదులిచ్చారు, “కానీ కొన్ని కొత్త షరతులతో.” అవి ఏమిటని నేను అడిగినప్పుడు, నేను వేరే దుస్తులు ధరించాలని ఆయన సూచించారు. దానికి నేను అంగీకరించాను; ఆయన నన్ను తిరిగి గోడ వైపు, ఒక చిన్న చక్కని గదిలోకి తీసుకెళ్లారు. ఆ గది గోడలకు తూర్పు దేశపు (ఓరియంటల్) శైలిని పోలి ఉండే అనేక రకాల దుస్తులు వేలాడదీసి ఉన్నాయి. నేను త్వరగానే ఆ దుస్తులు ధరించాను. నా జుట్టును బలంగా దులిపి (అది నాకు చాలా భయానకంగా అనిపించింది), రంగురంగుల వలతో కప్పి ఉంచారు. ఒక పెద్ద అద్దం ముందు నిలబడినప్పుడు, ఆ వేషధారణలో నేను చాలా అందంగా కనిపించాను; నా సాధారణ ఆదివారం దుస్తుల కంటే ఈ వేషంలోనే నాకు ఎక్కువ సంతృప్తి కలిగింది. జాతరలోని థియేటర్‌లో నృత్యకారులు చేసినట్లుగా నేను సైగలు చేస్తూ గెంతుతూ ఉన్నాను. అలా చేస్తున్నప్పుడు అద్దంలో చూసుకున్నాను… నా వెనుక ఉన్న ఒక గూడు (niche) వంటి నిర్మాణాన్ని నేను గమనించాను. దాని తెల్లని నేపథ్యంపై మూడు ఆకుపచ్చని తాడులు వేలాడుతూ ఉన్నాయి; అవి ఏ విధంగా చుట్టబడి ఉన్నాయో దూరం నుండి నాకు స్పష్టంగా తెలియలేదు. అందుకే నేను త్వరగా వెనక్కి తిరిగి, ఆ గూడు మరియు తాడుల గురించి ఆ వృద్ధుడిని అడిగాను. ఆయన ఎంతో మర్యాదగా ఒక తాడును కిందకు తీసి నాకు చూపించారు. అది మధ్యస్థ మందం కలిగిన ఆకుపచ్చని పట్టు పట్టీలా ఉంది; దాని చివరలు ఆకుపచ్చని చర్మపు ముక్కతో (leather) రెట్టింపు మడతగా కలపబడి ఉండటం వల్ల, అది ఏదో అవాంఛనీయమైన పనికి ఉపయోగించే పరికరంలా అనిపించింది. ఆ వస్తువు నాకు అనుమానాస్పదంగా అనిపించడంతో, దాని ఉద్దేశ్యం ఏమిటని ఆ వృద్ధుడిని అడిగాను. ఆయన చాలా ప్రశాంతంగా, దయతో ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “ఇక్కడ తమపై ఉంచిన నమ్మకాన్ని దుర్వినియోగం చేసేవారి కోసం ఇది ఉద్దేశించబడింది.” ఆయన ఆ తాడును తిరిగి దాని స్థానంలో వేలాడదీసి, వెంటనే తనను అనుసరించమని నన్ను కోరారు; ఈసారి ఆయన నన్ను పట్టుకోలేదు, కాబట్టి నేను ఆయన పక్కన స్వేచ్ఛగా నడిచాను.

ఆ ద్వారం ఎక్కడ ఉందో తెలుసుకోవాలన్నదే ఇప్పుడు నా ప్రధాన కుతూహలంగా ఉండేది…

ట్రెల్లిస్ (తీగపాదుల చట్రం) గుండా  కాలువ మీదుగా వెళ్ళడానికి ఏదైనా వంతెన ఉంటుందేమోనని నేను చూశాను; కానీ అప్పటివరకు నాకు అలాంటిదేదీ కనిపించలేదు. అందుకే, మేము ఆ బంగారు కంచె వైపు వేగంగా వెళ్తున్నప్పుడు నేను దానిని చాలా నిశితంగా గమనించాను. కానీ ఒక్క క్షణంలో నా దృష్టి మసకబారింది; ఈటెలు, బల్లెంలు, హాల్‌బర్డ్‌లు మరియు పార్టిసాన్‌లు (ప్రాచీన ఆయుధాలు) అన్నీ ఒక్కసారిగా చప్పుడు చేస్తూ కదలడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ విచిత్రమైన కదలిక చివరకు వాటన్నింటి మొనలు ఒకదానికొకటి ఎదురుగా నిలవడంతో ముగిసింది—అచ్చం ఈటెలు అమర్చిన రెండు ప్రాచీన పడవలు యుద్ధానికి తలపడుతున్నట్లుగా అనిపించింది. ఆ గందరగోళాన్ని నా కళ్లు భరించలేకపోయాయి, ఆ కోలాహలాన్ని నా చెవులు తట్టుకోలేకపోయాయి; కానీ వాటన్నింటినీ మించిన అద్భుత దృశ్యం మరొకటి కనిపించింది—అవి కిందికి దిగి కాలువ వృత్తాన్ని కప్పివేసి, మనిషి ఊహించగలిగే అత్యంత అద్భుతమైన వంతెనను ఏర్పరిచాయి. ఎందుకంటే ఇప్పుడు నా కళ్లకు ఒక రంగులమయమైన తోట కనిపించింది. అది వంపులు తిరిగిన పూలమడులతో తీర్చిదిద్దబడి, ఒకదానితో ఒకటి అనుసంధానించబడి, అలంకారప్రాయమైన ఒక చిక్కుదారి (labyrinth) లాంటి ఆకృతిని ఏర్పరిచింది. అవన్నీ నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడని, పొట్టిగా ఉండి మెత్తని రోమాలు కలిగిన మొక్కల పచ్చని అంచులతో చుట్టబడి ఉన్నాయి; అవన్నీ పూలతో అలంకరించబడి ఉన్నాయి. ప్రతి విభాగం వేర్వేరు రంగులలో ఉండి, మొక్కలు పొట్టిగా ఉండటం వల్ల ఆ తోట యొక్క నమూనాను సులభంగా గుర్తించగలిగేలా ఉంది. ప్రకాశవంతమైన సూర్యకాంతిలో నేను ఆస్వాదించిన ఆ అద్భుత దృశ్యం నా కళ్లను పూర్తిగా మంత్రముగ్ధులను చేసింది. కానీ అడుగు ఎక్కడ వేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు; ఆ వంకరటింకర దారులు నీలిరంగు ఇసుకతో అత్యంత సున్నితంగా తీర్చిదిద్దబడి ఉన్నాయి; ఆ ఇసుక నేల మీద ఒక ముదురు రంగు ఆకాశాన్ని సృష్టించినట్లు, నీటిలో ప్రతిబింబించే ఆకాశంలా అనిపించింది. కాబట్టి, నేను నా మార్గదర్శి పక్కన నడుస్తూ, నా దృష్టిని నేల మీదే ఉంచాను. అలా నడుస్తుండగా, పూలమళ్లు మరియు పూల వరుసల మధ్యలో సైప్రస్ లేదా పాప్లర్ వంటి చెట్లతో ఏర్పడిన ఒక పెద్ద వృత్తాకారం నాకు కనిపించింది; ఆ చెట్ల కింది కొమ్మలు నేల నుండే మొలిచినట్లు ఉండటం వల్ల, వాటి గుండా అవతలి వైపు ఏముందో కనిపించేది కాదు. నా మార్గదర్శి నన్ను నేరుగా లేదా అతి తక్కువ దూరంలో ఉండే మార్గంలో కాకుండా, వెంటనే ఆ కేంద్రం వైపు తీసుకువెళ్లాడు. ఆ ఎత్తైన చెట్ల సమూహంలోకి అడుగుపెట్టగానే, నా ముందు ఒక అద్భుతమైన తోటమంటపం (arbour) యొక్క స్తంభాల వరుస (peristyle) కనిపించింది; దానికి ఇతర వైపులా కూడా అలాంటి ద్వారాలు, ప్రవేశ మార్గాలు ఉన్నట్లు అనిపించింది! అయితే, ఆ భవనం నుండి వెలువడుతున్న దివ్యమైన సంగీతం, ఆ నిర్మాణ శైలి కంటే ఎక్కువగా నన్ను పరవశింపజేసింది. ఒకసారి ల్యూట్ (lute), మరోసారి హార్ప్ (harp), ఆ తర్వాత గిటార్, ఆపై ఆ వాయిద్యాలన్నింటికంటే భిన్నంగా గంటానాదంలా వినిపించే ఏదో శబ్దం… ఇలా రకరకాల సంగీత ధ్వనులు నాకు వినిపిస్తున్నట్లు అనిపించింది. మేము సమీపించిన ద్వారం, ఆ వృద్ధుడు దానిని తేలికగా తాకగానే తెరుచుకుంది. కానీ బయటకు వచ్చిన ఆ ద్వారపాలకురాలిని చూసినప్పుడు నా ఆశ్చర్యానికి అంతులేకుండా పోయింది…

నా కలలో నా వేళ్లపై నాట్యం చేసిన ఆ సుకుమారమైన యువతి ఆమెనే! మేము పాత పరిచయస్తులమన్నట్లు ఆమె నన్ను పలకరించి, లోపలికి ఆహ్వానించింది. ఆ వృద్ధుడు బయటే ఉండిపోయాడు; నేను ఆమెతో కలిసి, అందంగా అలంకరించబడిన ఒక తోరణం వంటి మార్గం గుండా మధ్య హాలులోకి వెళ్లాను. ఆ హాలులోని అద్భుతమైన గోపురం (dome) నేను లోపలికి అడుగుపెట్టగానే నా దృష్టిని ఆకర్షించి, నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించింది. అయితే, అంతకంటే ఆకర్షణీయమైన మరొక దృశ్యం నా దృష్టిని మళ్లించడంతో, నా చూపు ఆ గోపురంపై ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. ఆ గోపురం మధ్యలో నేలపై పరిచిన తివాచీపై ముగ్గురు స్త్రీలు త్రిభుజాకారంలో కూర్చుని ఉన్నారు; వారు మూడు వేర్వేరు రంగుల దుస్తులు ధరించి ఉన్నారు – ఒకరు ఎరుపు, మరొకరు పసుపు, మూడవవారు ఆకుపచ్చ రంగు దుస్తులలో ఉన్నారు. వారు కూర్చున్న ఆసనాలు బంగారు పూత పూయబడి ఉన్నాయి, ఆ తివాచీ అచ్చం పూల పాన్పులా కనిపిస్తోంది. బయటి నుండే నేను గుర్తించగలిగిన ఆ మూడు సంగీత వాయిద్యాలు వారి చేతుల్లో ఉన్నాయి; నా రాకతో ఆశ్చర్యపోయి, వారు తమ వాయిద్యాల వాయినాన్ని ఆపివేశారు. “స్వాగతం!” అని మధ్యలో కూర్చున్న మహిళ పలికింది; ఆమె ఎరుపు రంగు దుస్తులు ధరించి, ముఖం ద్వారం వైపు ఉంచి, చేతిలో ‘హార్ప్’ (harp) వాయిద్యాన్ని పట్టుకుని ఉంది. “మీరు సంగీత ప్రియులైతే, ఇక్కడ కూర్చుని వినండి.”

అప్పుడే వారి ముందు ఏటవాలుగా ఉంచిన ఒక పొడవైన బెంచ్ నా దృష్టికి వచ్చింది, దానిపై ఒక ‘మాండోలిన్’ (mandolin) ఉంది. ఆ అందమైన యువతి దానిని తీసుకుని కూర్చుని, నన్ను తన పక్కన కూర్చోమని పిలిచింది. ఆ తర్వాత నా కుడివైపున ఉన్న రెండవ మహిళ వైపు చూశాను. ఆమె పసుపు రంగు దుస్తులు ధరించి, చేతిలో ‘గిటార్’ (guitar) పట్టుకుని ఉంది; హార్ప్ వాయిస్తున్న మహిళ ఆకృతిలో హుందాతనం, ముఖకవళికలలో గొప్పతనం, నడవడికలో రాజసం ఉట్టిపడగా, గిటార్ వాయిస్తున్న మహిళ మాత్రం సహజమైన లాలిత్యంతో… ఉల్లాసం. ఆమె సన్నని, బంగారు రంగు జుట్టు గలది — అయితే మరొకరికి ముదురు గోధుమ రంగు జుట్టు ఉంది. వారి సంగీతంలోని వైవిధ్యం, సామరస్యం నన్ను మూడవ అందగత్తెను గమనించకుండా ఆపలేకపోయాయి. ఆ పచ్చని దుస్తులలో ఉన్న ఆమె వీణ వాయిద్యం ఒకేసారి హృద్యంగా, వింతగా ఉంది. నన్ను అందరికన్నా ఎక్కువగా గమనిస్తున్నట్లు, తన సంగీతాన్ని నా వైపే మళ్ళిస్తున్నట్లు అనిపించింది; కానీ ఆమె గురించి నేను ఒక నిర్ణయానికి రాలేకపోయాను; ఎందుకంటే ఆమె తన హావభావాలను, వాయించే విధానాన్ని మార్చుకున్న కొద్దీ, నాకు ఒకసారి సౌమ్యంగా, మరోసారి రహస్యంగా, ఆ తర్వాత నిష్కపటంగా, వెంటనే చపలచిత్తుగా కనిపించింది. కొన్నిసార్లు ఆమె నన్ను కదిలించాలని, మరికొన్నిసార్లు నన్ను రెచ్చగొట్టాలని కోరుకుంటున్నట్లు అనిపించింది; కానీ ఆమె ఎంత ప్రయత్నించినా, నా మనసును పెద్దగా గెలుచుకోలేకపోయింది; ఎందుకంటే నేను భుజం భుజం రాసుకుంటూ కూర్చున్న నా పొరుగున ఉన్న ఆ చిన్నమ్మాయి నన్ను పూర్తిగా తనవైపు తిప్పుకుంది; ఆ ముగ్గురు యువతులలో నా కలలోని సిల్ఫైడ్‌లను స్పష్టంగా చూసినప్పటికీ, ఆపిల్ పండ్ల రంగులను గుర్తించినప్పటికీ, వారిని ఆపి ఉంచే హక్కు నాకు లేదని నేను భావించాను

47

ఆ అందమైన చిన్న కన్యను నేను బంధించి ఉంచుకునేవాడినేమో, కానీ నా కలలో ఆమె నాకు ఇచ్చిన దెబ్బ నాకు ఇంకా బాగా గుర్తుంది కాబట్టి అలా చేయలేదు. అంతవరకు ఆమె తన మాండొలిన్ వాయిద్యంతో చాలా ప్రశాంతంగా గడిపింది; కానీ ఆమె యజమానురాళ్లు ఏదైనా ఆహ్లాదకరమైన చిన్న పాటను అద్భుతంగా వాయించమని ఆమెను ఆదేశించారు. ఆమె ఉల్లాసభరితమైన నృత్య సంగీతాన్ని వాయించడం మొదలుపెట్టగానే, ఒక్కసారిగా పైకి లేచి నిలబడింది; నేను కూడా అలాగే చేశాను. ఆమె వాయిస్తూ నృత్యం చేసింది; ఆమె అడుగులకు అనుగుణంగా కదలక తప్పలేదు, దాంతో మేము ఒక చిన్నపాటి బ్యాలెట్ (నృత్య ప్రదర్శన) లాంటిది చేశాము. అది చూసి ఆ స్త్రీలు సంతోషించినట్లు అనిపించింది; ఎందుకంటే అది ముగియగానే, రాత్రి భోజనం సిద్ధమయ్యేలోపు నాకు ఏదైనా మంచి పదార్థంతో ఉపశమనం కలిగించమని వారు ఆ చిన్నారిని ఆదేశించారు. ఈ స్వర్గతుల్యమైన ప్రదేశం బయట ప్రపంచం ఒకటి ఉందన్న విషయాన్నే నేను మర్చిపోయాను. ‘అలెర్ట్’ నన్ను వెంటనే నేను లోపలికి వచ్చిన దారి గుండా తిరిగి తీసుకువెళ్లింది. ఆ దారికి ఒక వైపున చక్కగా అలంకరించిన రెండు గదులు ఉన్నాయి. ఆమె నివసించే గదిలో, ఆమె నా ముందు నారింజలు, అంజూరాలు, పీచ్ పండ్లు మరియు ద్రాక్షలను ఉంచింది; విదేశీ పండ్లతో పాటు మన దేశంలో ఇంకా సీజన్ రాని పండ్లను కూడా నేను ఎంతో ఆనందంగా ఆస్వాదించాను. అక్కడ రుచికరమైన పదార్థాలు పుష్కలంగా ఉన్నాయి; ఆమె మెరిసే స్ఫటికపు పాత్రలో నురుగుతో కూడిన వైన్‌ను కూడా నింపింది, కానీ పండ్లతోనే నా దాహం తీరిపోవడంతో నేను దాన్ని తాగాల్సిన అవసరం రాలేదు. “ఇప్పుడు మనం ఆడుకుందాం” అని చెప్పి, ఆమె నన్ను మరో గదిలోకి తీసుకువెళ్లింది. అక్కడ అంతా ఒక క్రిస్మస్ సంతలా అనిపించింది; కానీ క్రిస్మస్ దుకాణాల్లో కూడా అంత ఖరీదైన మరియు అద్భుతమైన వస్తువులు ఎప్పుడూ కనిపించలేదు. అక్కడ రకరకాల బొమ్మలు, బొమ్మల దుస్తులు మరియు అలంకరణ సామాగ్రి ఉన్నాయి; అలాగే బొమ్మల వంటగదులు, గదులు, దుకాణాలు మరియు లెక్కలేనన్ని విడి బొమ్మలు కూడా ఉన్నాయి. ఆ అద్భుతమైన బొమ్మల నమూనాలను భద్రపరిచిన గాజు పెట్టెలన్నింటినీ ఆమె నాకు చూపించింది. కానీ ఆమె వెంటనే ఆ మొదటి పెట్టెను మూసివేసి ఇలా అంది — “అది నీకు సరిపడదని నాకు తెలుసు. కానీ ఇక్కడ,” అంటూ ఆమె చూపించింది, “భవన నిర్మాణ సామాగ్రి, గోడలు, బురుజులు, ఇళ్లు, రాజభవనాలు, చర్చిలు… ఇలా ఒక గొప్ప నగరానికి ఉండాల్సినవన్నీ ఇందులో ఉన్నాయి. అయితే, ఇది నాకు అంతగా ఆసక్తిని కలిగించదు. మనమిద్దరికీ సమానంగా ఆనందాన్నిచ్చే మరొక దానిని ఎంచుకుందాం.” అప్పుడు ఆమె రెండు పెట్టెలను బయటకు తీసింది; వాటిలో ఒకదానిపై ఒకటిగా పేర్చబడి ఉన్న చిన్న సైనికుల సైన్యం కనిపించింది. నిజం చెప్పాలంటే, అంత అందమైన వాటిని నేను అంతకు ముందెన్నడూ చూడలేదు. ప్రతి సైనికుడినీ నిశితంగా పరిశీలించే సమయం కూడా ఆమె నాకు ఇవ్వలేదు; ఆమె ఒక పెట్టెను తన చంకలో పెట్టుకోగా, నేను రెండో దానిని తీసుకున్నాను. “మనం బంగారు వంతెన మీదకు వెళ్దాం,” అని ఆమె అంది. “అక్కడ సైనికుల ఆటను చాలా బాగా ఆడవచ్చు; అక్కడి ఈటెలు (లేదా ఆయుధాలు) రెండు సైన్యాలు ఒకదానితో ఒకటి ఎలా తలపడాలో సూచిస్తాయి.”

మేము ఆ బంగారు వంతెన వద్దకు చేరుకున్నాము; నా కాలి కింద నీటి గలగలలు, చేపల చప్పుడు వినిపిస్తుండగా, నేను నా సైనిక దళాలను వరుసలో అమర్చడానికి మోకాళ్లపై కూర్చున్నాను. నేను గమనించినంత వరకు, అవన్నీ అశ్వదళ సైనికులే (troopers). తన స్త్రీ సైన్యానికి నాయకురాలిగా ‘అమెజాన్ల రాణి’ (Queen of the Amazons) ఉందని ఆమె గొప్పగా చెప్పుకుంది. దీనికి భిన్నంగా, నా దగ్గర అకిలీస్ (Achillea) మరియు గ్రీకు అశ్వికదళం ఉన్నాయి. ఆ సైన్యాలు ఒకదానికొకటి ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నాయి; ఆ దృశ్యం అత్యంత అందంగా ఉంది. అవి మన దగ్గర ఉండే చదునైన, సీసంతో చేసిన బొమ్మలలా కాకుండా, మనిషి మరియు గుర్రం ఆకారాలతో గుండ్రంగా, దృఢంగా మరియు అత్యంత నైపుణ్యంతో చెక్కబడినట్లుగా ఉన్నాయి. వాటికి పాదాల కింద ఎటువంటి ఆధారం లేకపోయినా అవి ఎలా నిలబడగలిగాయో, ఎలా సమతుల్యతను కాపాడుకున్నాయో అర్థం చేసుకోవడం కూడా కష్టమే.

మేము ఎంతో ఆత్మసంతృప్తితో మా సైన్యాలను పరిశీలించాము, ఆ తర్వాత ఆమె ఆట మొదలుపెట్టమని చెప్పింది. మా పెట్టెలలో ఆయుధాలు ఉన్నాయి – అంటే, బాగా మెరుగుపెట్టిన అగేట్ (agate) రాళ్లతో నిండిన చిన్న గొట్టాలు. ఒక నిర్దిష్ట దూరం నుండి వాటితో మేము ఒకరిపై ఒకరం పోరాడాలి; అయితే, బొమ్మలకు ఎటువంటి హాని కలగకూడదు కాబట్టి, వాటిని పడగొట్టడానికి అవసరమైనంత శక్తితో మాత్రమే విసరాలనేది కచ్చితమైన షరతు. ఇప్పుడు ఇరువైపులా ఫిరంగి దాడులు మొదలయ్యాయి, మొదట్లో ఆట మాకు ఎంతో సంతృప్తినిచ్చింది. కానీ, ఆమె కంటే నా గురి కచ్చితంగా ఉండటం, చివరికి ఎక్కువ బొమ్మలు నిలబడి ఉండటంపై ఆధారపడిన విజయం నాకే దక్కేలా అనిపించడం గమనించిన ఆమె, మరింత దగ్గరకు వచ్చింది; ఆమె విసిరే ఆ బాల్యపు పద్ధతి ఆమెకు ఆశించిన ఫలితాన్ని ఇచ్చింది. ఆమె నా అత్యుత్తమ సైనికులలో చాలామందిని నేలకూల్చింది; నేను ఎంతగా అభ్యంతరం చెప్పినా ఆమె ఉత్సాహం అంతగా పెరిగింది. ఇది చివరికి నాకు చిరాకు తెప్పించింది, దాంతో నేను కూడా ఆమెలాగే చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నిజానికి, నేను దగ్గరకు వెళ్లడమే కాకుండా, కోపంతో బలంగా విసిరాను; ఫలితంగా, ఆమెకు చెందిన చిన్న ‘సెంటారెస్’ (centauresses – సగం మనిషి, సగం గుర్రం ఆకారం గల స్త్రీలు) బొమ్మల జంట ముక్కలైపోయింది. ఆవేశంలో ఆమె అది వెంటనే గమనించలేదు, కానీ ఆ విరిగిన బొమ్మలు వాటంతట అవే తిరిగి అతుక్కుపోవడం చూసి నేను స్తంభించిపోయాను; ఆమెకు చెందిన ‘అమెజాన్’ (Amazon) యోధురాలు మరియు గుర్రం కూడా పూర్తిగా సజీవంగా, యథాతథ స్థితికి వచ్చాయి. అంతేకాదు, అవి సున్నపు చెట్ల (lime trees) కింద ఉన్న బంగారు వంతెన నుండి వేగంగా పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాయి. వేగంగా అటూ ఇటూ పరిగెడుతూ, ఆ కదలికలో పడి నేను గోడ వైపుగా ఎటు వెళ్తున్నానో నాకే తెలియకుండా పోయాను. నా ప్రత్యర్థి అయిన ఆ యువతి ఈ విషయాన్ని గమనించగానే, పెద్దగా ఏడుస్తూ… నేను ఆమెకు మాటల్లో చెప్పలేనంతటి తీరని నష్టాన్ని కలిగించానని ఆవేదనతో అరిచింది. కానీ అప్పటికే నాకు కాస్త కోపం వచ్చి ఉండటంతో, ఆమెను మరింత చికాకు పెట్టాలనే ఉద్దేశంతో నేను ఆలోచించకుండానే వాటిలో రెండింటిని విసిరికొట్టాను.

నా జీవితం నుండి…

మిగిలి ఉన్న గోళీలను ఆమె సైన్యం మధ్యలోకి బలంగా విసిరాను. దురదృష్టవశాత్తు, ఆట నియమాల ప్రకారం అప్పటివరకు దాడుల నుండి మినహాయింపు పొందిన రాణికి నా విసిరిన గోళీ తగిలింది. ఆమె ముక్కలైపోయింది, ఆమె దగ్గర ఉన్న అధికారులు కూడా ధ్వంసమయ్యారు. కానీ వారు వెంటనే మళ్లీ నిలదొక్కుకుని, మిగిలిన వారిలాగే సున్నపు చెట్ల (lime-trees) కింద ఉల్లాసంగా పరిగెత్తుతూ గోడ వైపు మాయమైపోయారు. నా ప్రత్యర్థి నన్ను తిట్టింది, దూషించింది; కానీ ఆ ఆటలో లీనమైన నేను, బంగారు ఈటెలపై దొర్లుతున్న గోళీలను ఏరుకోవడానికి తప్ప మరేదానికీ ఆగలేదు. ఆమె సైన్యాన్ని పూర్తిగా నాశనం చేయడమే నా కఠిన సంకల్పం. మరోవైపు ఆమె ఊరికే ఉండిపోలేదు; నా మీదకు దూకి, నా చెంపపై గట్టిగా కొట్టింది, దాంతో నా తల గిర్రున తిరిగింది. అమ్మాయి చెంపదెబ్బకు గట్టి ముద్దుతో సమాధానం ఇవ్వాలని విన్న నేను, ఆమె చెవులను పట్టుకుని పదే పదే ముద్దు పెట్టుకున్నాను. కానీ ఆమె పెట్టిన తీక్షణమైన అరుపు నన్నే భయపెట్టింది; నేను ఆమెను వదిలేశాను, అలా చేయడం అదృష్టమే అయ్యింది; ఎందుకంటే ఆ మరుక్షణమే నేను ఎక్కడ ఉన్నానో తెలియని స్థితిలో పడ్డాను. నా కింద ఉన్న నేల కంపించడం, గడగడలాడటం మొదలైంది; కంచెలు మళ్లీ కదలడాన్ని నేను గమనించాను; కానీ ఆలోచించడానికి సమయం లేదు, పారిపోవడానికి కనీసం నిలబడటానికి కూడా స్థలం దొరకలేదు. పైకి లేచిన ఈటెలు, బల్లెాలు అప్పటికే నా బట్టలను చీల్చేస్తుండటంతో, ఎక్కడ వాటికి గుచ్చుకుంటానోనని ప్రతి క్షణం భయపడ్డాను; ఎలా జరిగిందో తెలియదు కానీ, నా వినికిడి, చూపు అప్పటికి ఆగిపోయాయి; పైకి లేచిన ఆ బల్లెాలు నన్ను విసిరికొట్టిన సున్నపు చెట్టు మొదలు దగ్గర, స్పృహ కోల్పోయిన స్థితి నుండి నేను తేరుకున్నాను. నాకు స్పృహ తిరిగి రాగానే కోపం కూడా మళ్లీ ముంచుకొచ్చింది. నాకంటే కాస్త చురుకుగా కిందకు చేరిన నా ప్రత్యర్థి ఎగతాళి మాటలు, నవ్వులు వినిపించడంతో ఆ కోపం మరింత తీవ్రమైంది. వెంటనే నేను ఒక్క ఉదుటున లేచి నిలబడ్డాను. అడ్డుగా ఉన్న కంచెలు పైకి లేవడంతో నాతో పాటు అటువైపు విసిరివేయబడి, నా చుట్టూ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న ఆ చిన్న సైన్యాన్ని—వారి నాయకుడు అకిలిస్‌తో సహా—చూశాను. నేను ముందుగా ఆ వీరుడిని పట్టుకుని ఒక చెట్టుకేసి విసిరికొట్టాను. అతను తేరుకుని పారిపోవడం నాకు రెట్టింపు ఆనందాన్ని ఇచ్చింది; ప్రపంచంలోనే అత్యంత అద్భుతమైన దృశ్యాన్ని చూస్తున్నానన్న భావనతో పాటు, ఒక రకమైన దుష్టానందం కూడా కలిగింది. మిగిలిన గ్రీకు యోధులను కూడా అతని వెంటే పంపాలని అనుకుంటుండగా, అకస్మాత్తుగా రాళ్లు, గోడలు, నేల మరియు చెట్ల కొమ్మల నుండి నలువైపులా నీళ్లు నా మీద చిమ్మడం మొదలయ్యాయి; నేను ఏ వైపు తిరిగినా నీటి ధారలు అడ్డదిడ్డంగా వచ్చి పడుతున్నాయి.

కొద్ది సేపట్లోనే నా పలుచని దుస్తులు పూర్తిగా తడిసిపోయాయి; అవి అప్పటికే చిరిగిపోయి ఉన్నాయి, దాంతో వాటిని పూర్తిగా ఒంటి మీద నుండి తీసి పారేయడానికి నేను ఏమాత్రం సంకోచించలేదు. నా చెప్పులను, ఆ తర్వాత ఒక్కో వస్త్రాన్ని విసిరి పారేశాను…

అంతటి ఉక్కపోతతో కూడిన రోజున ఇలాంటి జలధార స్నానం చేయడం నాకు చాలా హాయిగా అనిపించింది. ఇప్పుడు పూర్తిగా నగ్నంగా ఉన్న నేను, ఆ ఆహ్లాదకరమైన నీటి ధారల మధ్య గంభీరంగా నడుస్తూ కొంతసేపు ఆనందించాలనుకున్నాను. నా కోపం చల్లారింది, నా చిన్న శత్రువుతో రాజీ పడటం తప్ప నాకు వేరే ఏ కోరికా లేకుండా పోయింది. కానీ, రెప్పపాటు కాలంలోనే నీటి ప్రవాహం ఆగిపోయింది, నేను తడిసి ముద్దయిన నేల మీద తడిసిన శరీరంతో నిలబడిపోయాను. అకస్మాత్తుగా నా ముందు ప్రత్యక్షమైన ఆ వృద్ధుడిని చూడటం నాకు ఏమాత్రం సంతోషాన్నివ్వలేదు; కనీసం దాక్కోలేకపోయినా, కనీసం ఒంటి మీద బట్టలైనా ఉంటే బాగుండేదనిపించింది. సిగ్గు, చలికి వణకడం, శరీరాన్ని పాక్షికంగానైనా కప్పుకోవడానికి పడే తపన… ఇవన్నీ నన్ను అత్యంత దీనమైన స్థితిలో నిలబెట్టాయి. ఆ వృద్ధుడు నన్ను తీవ్రంగా నిందించడానికి ఆ సందర్భాన్ని వినియోగించుకున్నాడు. “ఆ ఆకుపచ్చని తాడులలో ఒకదాన్ని తీసుకుని, దానిని నీ మెడ చుట్టూ కాకపోయినా కనీసం నీ వీపు చుట్టూనైనా కొలవకుండా నన్ను ఆపేది ఎవరు?” అని అతను గట్టిగా అన్నాడు. ఆ బెదిరింపు నాకు ఆగ్రహం తెప్పించింది. “అటువంటి మాటలు, కనీసం అటువంటి ఆలోచనలు కూడా మానుకో; లేకపోతే నువ్వు, నీ యజమానురాళ్లు సర్వనాశనం అవుతారు,” అని నేను అరిచాను. “అయితే, ఇలా మాట్లాడే ధైర్యం చేస్తున్న నువ్వు ఎవరు?” అని అతను గర్వంగా అడిగాడు. “నేను దేవతల అనుగ్రహం పొందినవాడిని; ఆ స్త్రీలకు తగిన భర్తలు దొరుకుతారా లేక వారు తమ మాయా గదిలో కృశించిపోతూ మిగిలిపోతారా అనేది నా మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది,” అని నేను చెప్పాను. ఆ వృద్ధుడు కొన్ని అడుగులు వెనక్కి వేసాడు. “ఆ విషయం నీకు ఎవరు చెప్పారు?” అని అతను ఆశ్చర్యంతోనూ, ఆందోళనతోనూ అడిగాడు. “మూడు ఆపిల్ పండ్లు,” అని నేను అన్నాను — “మూడు రత్నాలు.” “అయితే నీకు ఎలాంటి బహుమతి కావాలి?” అని అతను అడిగాడు. “అన్నిటికంటే ముందుగా, ఆ చిన్న జీవి కావాలి,” అని నేను బదులిచ్చాను, “నన్ను ఈ శాపగ్రస్త ప్రాంతానికి నడిపించిన జీవి అది.” ఆ వృద్ధుడు తడి, బురదతో కూడిన నేలను ఏమాత్రం లెక్కచేయకుండా నా ముందు మోకాళ్లపై కూలబడ్డాడు; ఆ తర్వాత అతను ఏమాత్రం తడవకుండా లేచి నిలబడి, ఆప్యాయంగా నా చేయి పట్టుకుని నన్ను లోపలి హాలులోకి తీసుకెళ్లాడు. అక్కడ త్వరగా నాకు దుస్తులు తొడిగి, నా ‘ఆదివారం నాటి’ (ఉత్సవాల నాటి) ప్రత్యేక వేషధారణలో, చక్కగా అలంకరించుకున్న నా రూపాన్ని మళ్లీ చూసుకునేలా చేశాడు. ద్వారపాలకుడు మరో మాట మాట్లాడలేదు; కానీ నన్ను బయటకు వెళ్లనిచ్చే ముందు, అతను నన్ను ఆపి, ఎదురుగా ఉన్న గోడపై కొన్ని వస్తువులను చూపించాడు, అదే సమయంలో వెనుక వైపున ఉన్న తలుపు వైపు కూడా సైగ చేశాడు. అతని ఉద్దేశం నాకు అర్థమైంది; నా వెనుక అకస్మాత్తుగా మూసుకుపోయిన ఆ తలుపును నేను కచ్చితంగా గుర్తించి తిరిగి కనుగొనగలిగేలా, ఆ వస్తువుల రూపాన్ని నా మనసులో బలంగా ముద్రించాలని అతను కోరుకున్నాడు. ఇప్పుడు నేను ఎదురుగా ఉన్న వాటిని శ్రద్ధగా గమనించాను. ఒక ఎత్తైన గోడకు పైన పురాతనమైన నట్-చెట్ల (nut-trees) కొమ్మలు పైకి లేచి, గోడ పైభాగంలోని అంచును (cornice) పాక్షికంగా కప్పి ఉంచాయి. ఆ కొమ్మలు కింద ఉన్న ఒక రాతి ఫలకం వరకు విస్తరించి ఉన్నాయి; ఆ ఫలకం అంచులపై ఉన్న అలంకరణను నేను స్పష్టంగా గుర్తించగలిగాను, కానీ దానిపై ఉన్న రాతను మాత్రం చదవలేకపోయాను…

51

అది ఒక గూడు (niche) యొక్క ఆధార శిల (corbel) పై అమర్చబడి ఉంది; ఆ గూటిలో, చక్కగా చెక్కబడిన ఒక ఫౌంటెన్ (నీటి ధార) ఒక పాత్ర నుండి మరొక పాత్రలోకి నీటిని వదులుతూ, చివరకు ఒక పెద్ద తొట్టిలో (అది ఒక చిన్న కొలనులా ఉండేది) పడి, అక్కడి నుండి భూమిలోకి ఇంకిపోయేలా ఉండేది. ఫౌంటెన్, శాసనం, వాల్‌నట్ చెట్లు – అన్నీ ఒకదానిపై ఒకటి నిలువు వరుసలో ఉండేవి; అప్పుడు నేను వాటిని చూసినట్లుగానే ఇప్పుడు కూడా చిత్రించగలను.

ఆ సాయంత్రం మరియు ఆ తర్వాత వచ్చిన అనేక రోజులు నేను ఎలా గడిపానో, అలాగే నమ్మశక్యం కాని ఆ కథను నాలో నేను ఎన్నిసార్లు తలచుకున్నానో మీరు ఊహించగలరు. ఆ గుర్తులను మళ్లీ చూసి నా జ్ఞాపకాలను తాజాగా చేసుకోవడానికి, అలాగే ఆ విలువైన తలుపును చూడటానికి నేను వీలైనంత త్వరగా మళ్లీ ఆ ‘దెయ్యాల గోడ’ (Haunted Wall) దగ్గరకు వెళ్లాను. కానీ, నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగించేలా, అక్కడ అంతా మారిపోయి కనిపించింది. వాల్‌నట్ చెట్లు గోడ కంటే ఎత్తుగా ఉన్నప్పటికీ, అవి గోడకు నేరుగా ఆనుకుని లేవు. గోడలో ఒక ఫలకం (tablet) కూడా అమర్చబడి ఉంది, కానీ అది చెట్లకు కుడివైపున, ఎటువంటి అలంకరణ లేకుండా, స్పష్టంగా చదవగలిగే అక్షరాలతో ఉంది. ఎడమవైపు దూరంగా ఫౌంటెన్‌తో కూడిన ఒక గూడు కనిపించింది, కానీ అది నేను ఇంతకు ముందు చూసిన దానితో ఏమాత్రం పోలిక లేకుండా ఉంది; దాంతో, మొదటి అనుభవం లాగే ఈ రెండవ అనుభవం కూడా ఒక కల అని నేను దాదాపు నమ్మాల్సి వచ్చింది; ఎందుకంటే అక్కడ ఆ తలుపు ఆనవాళ్లు అస్సలు లేవు. నాకు కాస్త ధైర్యాన్నిచ్చే విషయం ఏమిటంటే, ఆ మూడు వస్తువులు ఎప్పుడూ తమ స్థానాలను మార్చుకుంటున్నట్లు నాకు అనిపించడం. ఎందుకంటే, ఆ ప్రదేశానికి తరచుగా వెళ్తున్నప్పుడు, వాల్‌నట్ చెట్లు కొంచెం దగ్గరకు జరగడాన్ని, అలాగే ఫలకం మరియు ఫౌంటెన్ కూడా దగ్గరకు వస్తున్నట్లు అనిపించడాన్ని నేను గమనించాను. బహుశా అవన్నీ మళ్లీ ఒకచోట చేరినప్పుడు, ఆ తలుపు కూడా మళ్లీ కనిపిస్తుందేమో; అప్పుడు ఆ పాత అనుభవపు దారాన్ని మళ్లీ పట్టుకోవడానికి నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తాను. ఇక ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో మీకు చెప్పగలనో లేదో… “అదొకవేళ నాకు దొరుకుతుందో, లేక అది నాకు ఖచ్చితంగా నిషేధించబడుతుందో నేను చెప్పలేను.”

నా ఆటగాళ్లు నిజమని బలంగా నమ్మడానికి ప్రయత్నించిన ఈ కథకు మంచి ఆదరణ లభించింది. వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ నాకు గానీ, ఇతరులకు గానీ చెప్పకుండానే ఆ ప్రదేశాన్ని సందర్శించారు; అక్కడ ఆ వాల్‌నట్ చెట్లు, ఆ శిలాఫలకం మరియు ఆ నీటి ఊటను కనుగొన్నారు (అయితే అవి ఒకదానికొకటి దూరంగా ఉండేవి). చిన్న వయసులో ఏ విషయాన్నీ దాచడం సాధ్యం కాదు కాబట్టి, వాళ్లంతా ఆ తర్వాత ఈ విషయాలను నాకు చెప్పారు. కానీ ఇక్కడే ఒక వివాదం తలెత్తింది. ఒకరు ఆ వస్తువులు ఉన్న చోటు నుండి కదలలేదని, వాటి మధ్య దూరం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉందని వాదించారు; మరొకరు అవి కదిలాయని, అదీ ఒకదానికొకటి దూరంగా జరిగాయని చెప్పారు; మూడవ వ్యక్తి దీనితో ఏకీభవించారు.

సశేషం

మీ- గబ్బిట దుర్గాప్రాసాద్ –7-10-26-ఉయ్యూరు .–