సౌందర్య సారం(త్రివేణి)

రచన: ఎర్నెస్ట్ వుడ్-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం

మానవాళి తన అనేక రకాల కలహాలను విరమించి, శాంతి సమస్యను పరిష్కరించుకున్నప్పుడు ఈ ప్రపంచంలో ఏం జరుగుతుందన్న ప్రశ్నను నేను తరచుగా వేసుకుంటూ ఉంటాను. శాస్త్రీయ దృక్పథాన్ని పెంపొందించుకోవడం ద్వారా మనం ఆ దిశగా ఇప్పటికే ఒక గొప్ప అడుగు వేశాము. ఆహారం, దుస్తులు, నివాసం మరియు విద్య, వినోద సాధనాల వంటి భౌతిక వస్తువుల కోసం కలహించుకోవాల్సిన అవసరాన్ని ఇది తొలగించింది; ఎందుకంటే దీని ద్వారా మనం అపారమైన ఉత్పాదకతను సాధించడం నేర్చుకున్నాము.

ప్రస్తుతం మానవాళి రెండవ అడుగు వేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తోంది. కల్పనాత్మక ఆలోచనలకు భిన్నంగా, సహజమైన ఆలోచనా విధానం భౌతిక సంపదకు ద్వారాలు తెరిచింది. కానీ మనిషికి ఇంకా సహజమైన, నిజమైన మానవీయ మరియు హేతుబద్ధమైన భావనలు అలవడలేదు; పైగా భయం, అహంకారం, అత్యాశ వంటి భయంకరమైన భావోద్వేగాల ప్రభావంలోనే అతను కొట్టుమిట్టాడుతున్నాడు. అందుకే, ఆ భౌతిక సంపద అందరికీ సౌకర్యాన్ని, ఆనందాన్ని కలిగించే శాంతియుత ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టలేకపోతున్నాడు. ఆలోచనలో హేతుబద్ధతకు సమానమైన ‘సోదరభావం’ అనే స్ఫూర్తి, మానవ నాయకుల భావోద్వేగాలను శాసించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఆ అడుగు పడుతుంది; అప్పుడు మానవాళి త్వరలోనే శ్రేయస్సును మరియు శాంతిని సాధిస్తుంది. అప్పుడు—నేను ఇంతకు ముందే చెప్పినట్లుగా—ఆలోచన మరియు ప్రేమ కలిసి మానవ జీవితాన్ని భూతల స్వర్గంగా మార్చినప్పుడు ప్రపంచంలో ఏం జరుగుతుందన్న విషయాన్ని నేను ఊహించుకుంటూ ఉంటాను.

ఆకాశంలో ఉండే స్వర్గం కోసం ఎదురుచూసే వారిలో చాలా తక్కువ మంది మాత్రమే, ఆ పుణ్యస్థలానికి చేరుకున్నాక తమ సమయాన్ని ఎలా గడుపుతారో నిర్ణయించుకోగలగడం ఆసక్తికరమైన విషయం. మన ముందు ఉంచబడిన చిత్రణలు చాలా వరకు నిరుత్సాహపరిచేలా ఉంటాయి. అనంతమైన కాలాన్ని గడపడానికి వరుసలలో కూర్చుని ‘హార్ప్’ (ఒక రకమైన వీణ) వాయిద్యం వాయించడం సంతృప్తికరమైన పని అని కొందరు భావించారు. నా స్నేహితుడొకరు (చైనీయుడు) వాస్తవానికి దగ్గరగా ఉండే ఒక మాట చెప్పారు: తనకు ట్రాఫిక్ పోలీసుగా పనిచేసే అవకాశం ఉంటే తప్ప అక్కడ సంతోషంగా ఉండగలనని అనుకోవడం లేదని ఆయన అన్నారు; ఎందుకంటే ట్రాఫిక్ పోలీసు కావడం ఆయన హృదయపూర్వక కోరిక. అందులో ఒక గొప్పతనం—అంటే, ఒక రకమైన ముడి సౌందర్యం—ఉంది. ధర్మరాజు అయిన యముని నగరానికి దారితీసే మార్గాల గురించి ప్రాచీన గ్రంథాలలో కనిపించే వర్ణనలు చాలా వరకు ఇతర వాటికంటే మెరుగైనవి; ఆ మార్గాలలో అద్భుతమైన వృక్షాలు, ఏనుగులు, గుర్రాలు మరియు హంసలు, బాతులతో కళకళలాడే చెరువులు ఉంటాయి. వాటిలో సౌందర్యం ఎక్కువగా ఉండటమే అందుకు కారణం.

ఇదంతా నా ప్రశ్నకు సమాధానమిస్తుంది. శ్రేయస్సు, శాంతి భూమిపై స్వర్గాన్ని సృష్టించలేవు. దానిని సాధించడానికి ముందు, మనిషి నుండి ఆలోచన, ప్రేమలకు మించినది ఏదో వెలువడాలి. ఆ మించినదే సౌందర్యం, స్వచ్ఛమైన లేదా పరిపూర్ణమైన కర్మలోని ఆనందం.

కళ మాత్రమే శాశ్వతమని, సౌందర్య వస్తువు ఎప్పటికీ ఆనందాన్నిస్తుందని చెప్పే సూక్తులు మనందరికీ సుపరిచితమే. ప్రకృతిలో కూడా మనం ఇదే ధోరణిని చూస్తాము. ఎందుకంటే, అగ్నిపర్వత విస్ఫోటనాలు, భూకంపాలతో నాశనమైన భూమి కూడా త్వరలోనే మళ్ళీ పువ్వు సౌందర్యంతో వికసిస్తుంది. అత్యంత విలువైన వస్తువులు అత్యంత పెళుసుగా ఉంటాయని షేక్‌స్పియర్ విలపించాడు; తాను దుఃఖించిన సౌందర్యమే ప్రపంచంలో జీవం యొక్క అత్యున్నత సృష్టి అని, ప్రతి ప్రతికూల సంఘటన నుండి జీవం మరింత గొప్ప సౌందర్యంతో పునరుత్థానం చెందగలదని అతను గుర్తుచేసుకోలేదు. సౌందర్యమే జీవితంలో అత్యంత లోతైన విషయం అని నేను అంటాను. ఎందుకంటే మానవ ఆలోచన, భావాల యొక్క అత్యున్నత విజయాలు దానికి, దానిలోని ఆనందానికి మార్గాన్ని మాత్రమే సిద్ధం చేస్తాయి. అది యోగా యొక్క పరాకాష్ట – అంతర్గత ఐక్యతను వ్యక్తపరిచే బాహ్య సామరస్యం. నిజానికి యోగం అంటే కర్మలో నైపుణ్యం అని గీత చెబుతుంది.

సౌందర్యం యొక్క ఈ స్వచ్ఛమైన స్వభావాన్ని చాలా అరుదుగా అర్థం చేసుకోవడం లేదా అభినందించడం విచిత్రం. ఉదాహరణకు, నా స్నేహితులలో చాలామంది, తాము అర్థం చేసుకునేలా విద్యాభ్యాసం చేసిన ఒక సంగీతానికి పరవశించిపోవడం నేను గమనించాను; అది తమకు ఎంతో అర్థాన్ని ఇస్తుందని, రాజభవనాలు, తోటలు, జలధారలు, మేఘాలు మరియు గాలి గురించి ఒక రకమైన విశ్వ భాషలో తమతో మాట్లాడుతుందని వారు నాతో చెబుతారు. అదంతా నాలో ఎలాంటి భావనను కలిగించదు.

ఒక పచ్చని పచ్చిక బయలును అకస్మాత్తుగా చూసిన ఒక మహిళ, ‘ఓ, ఎంత మనోహరంగా ఉంది, అచ్చం ఒక అందమైన పచ్చని తివాచీలా ఉంది!’ అని ఆశ్చర్యపోయిన దానికంటే ఇది కేవలం ఒక్క మెట్టు తక్కువ అసహ్యకరమైనది.

ఒక అడవి జింకను చూసి, చప్పట్లు కొడుతూ, ‘అమ్మా, జంతుప్రదర్శనశాలలోని వాటిలాగే ఇది నిజమైనదేనా?’ అని అరిచిన చిన్నారి విషయంలో దీనిని క్షమించవచ్చు. కానీ ఆలోచనాపరులు కళతో ఆటలాడకూడదు. అదంతా చాలా మానసికమైనది, మరియు సౌందర్యానికి లభించే సంపూర్ణ స్పందనలో ఇది చాలా తక్కువగా ఉంటుంది. ఆ సంపూర్ణ స్పందన అంటే, తెరచాటున ఉన్న విశ్వ సంకల్పాన్ని ప్రత్యక్షంగా గ్రహించడం, అంటే కంటితో ఆ పరిస్థితిని ఛేదించుకొని మూలరూపాన్ని చేరుకోవడం. సౌందర్యం అనేది ఇంద్రజాల విద్యలకు సంబంధించినది కాదు, అది జీవితానికి సంబంధించినది. దానిని కుంచెతో ఎన్నడూ పూయలేము. కానీ, భయంతో నిగ్రహించబడకుండా, దురాశ లేదా అహంకారంతో పెరగకుండా, జీవితం క్రియల రూపంలో వ్యక్తమైనప్పుడు, సౌందర్యం సహజంగానే ఏర్పడుతుంది. ఉదాహరణకు, ఒక పందెం గుర్రం యొక్క సౌందర్యాన్ని – దాని అవయవాల సౌందర్యాన్ని, దాని కదలికను తీసుకుందాం. ఇవి క్రియలలోని నిజమైన నైపుణ్యానికి ఫలితాలు. పరుగు ప్రారంభించే స్థానం వద్ద పరుగెత్తడానికి ఉత్సాహంగా ఉన్న గుర్రం; పరుగుకు సంకేతం వచ్చే వరకు దానిని ఆపడం ఎంత కష్టం! ఆ తర్వాత, రేపు ఏమి తినాలి లేదా నిన్న ఏమి తిన్నాము అనే ఆలోచన లేకుండా, ఆ క్రియలో ఎంతటి ఆనందం, ఎంతటి స్వచ్ఛమైన మరియు సంపూర్ణమైన ఏకాగ్రత!

దీనిని చూస్తుంటే, మనిషి కూడా రేపటి గురించి తక్కువగా ఆలోచించి, భయం లేదా అహంకారం లేకుండా వర్తమానంలో ఏదైనా ఒక పరిపూర్ణమైన క్రియలో నిమగ్నమైనప్పుడు, అతని సౌందర్యం కూడా ఎంత గొప్పగా ఉంటుందో అనిపిస్తుంది. అతను కూడా అందంగా తయారవుతాడు – అతని పనులన్నీ కూడా. మరియు అది క్రియలోని ఉద్దేశ్యానికి విరుద్ధంగా ఉండదు. ప్రస్తుత కాలంలో ప్రచారంలో ఉన్నట్లుగా, భవిష్యత్తు వర్తమానాన్ని విషపూరితం చేయవలసిన అవసరం లేదు. భవిష్యత్ కాలంలోని, అరుదుగా వర్తమాన కాలంలోని ఒక విద్యార్థిని నేను ఊహించగలను. అతను ఒక విషయంలో సంపూర్ణ జ్ఞానాన్ని లేదా ప్రావీణ్యాన్ని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నప్పటికీ, తన చదువులో పూర్తిగా నిమగ్నమై, ఆ క్రమంలో ఆనందిస్తూ ఉంటాడు. ఆ చర్య అపవిత్రమైనప్పుడు, ఆ జ్ఞానం ఇతర ప్రయోజనాల కోసం అవసరమైనప్పుడు, మరీ ముఖ్యంగా వేరే దానికి దారితీయాలని ఉద్దేశించిన పరీక్షలలో ఉత్తీర్ణత సాధించడం కోసం అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే, ఆ చదువులు వికారంగా, బాధాకరంగా ఉంటాయి. అంతేకాకుండా అవి సాపేక్షంగా ప్రభావహీనంగా, మనసుకు హానికరంగా కూడా ఉంటాయి.

సౌందర్యం ఒక దేవత. అది ఏ పోటీదారుడినీ సహించదు; బాహ్య పరిగణన లేకుండా, సంపూర్ణమైన ఆరాధన ఉన్నప్పుడు మాత్రమే తనను తాను ప్రదర్శించుకుంటుంది. పందెం గుర్రం యొక్క సౌందర్యాన్ని ఏదీ సృష్టించలేదు. ఏ బాహ్య శక్తి ఆ అవయవాలను తీర్చిదిద్దలేదు; ఏ అనుకరణ వాటికి సమానమైనదాన్ని సృష్టించలేదు. భక్తి, ఆరాధన కూడా ఆ యువ పందెం గుర్రానికి వాటిని కొనివ్వలేవు. అవి కేవలం పరుగెత్తడం వల్ల, అంటే జీవించడం వల్ల, దాని సొంతమవుతాయి. అదే నిజమైన జీవితం. విగ్రహంలాంటి జీవితం అంటూ ఏదీ లేదు. జీవితం అంటే జీవించడం, అందుకే స్వచ్ఛమైన కర్మయే జీవితపు మూలానికి తాళంచెవి. ఆ మూలమే అంతర్గత ఆనందం, బాహ్య సౌందర్యం.

నేను తలచుకుంటున్న ఈ భూలోక స్వర్గం, అంటే సౌందర్యంతో నిండిన మానవ జీవితం, మనం ఇప్పుడు మన మానసిక కిటికీల ద్వారా చూస్తున్నట్లుగా సౌందర్యాన్ని అంతగా గ్రహించలేకపోవచ్చు. ఇది అందమైనది, అది అందమైనది అనే స్పృహ చాలా తక్కువగా ఉంటుందని నేను భావిస్తున్నాను; అది కర్మలో మన నైపుణ్యానికి సహజమైన వ్యక్తీకరణగా ఉంటుంది; నైపుణ్యంగా విలువ కట్టబడదు, కానీ అది కూడా స్వచ్ఛమైన కర్మ యొక్క ఆనందం యొక్క ఫలితమే. మన కాలపు అసమర్థమైన, పాతకాలపు కళలో కూడా నైపుణ్యం ఒక ఆవశ్యకత, మరియు ఆ నైపుణ్యం వెనుక సంకల్పం ఉంటుంది, సంకల్పం అంటే జీవితం తప్ప మరేమీ కాదు. కళాకారుడి కంటే ఎక్కువగా తన సంకల్పాన్ని ఉపయోగించేవారు గానీ, సాధించేవారు గానీ ఎవరూ లేరు.

ఏకాగ్రతను, రెండూ ఒకటే, ఎవరూ అంతగా ఉపయోగించరు. మీరు ఏకాగ్రతను—బలవంతంగా కాకుండా, ఏకాగ్రత చూపాల్సిన విధంగా సరళమైన నిబ్బరంతో—ఏదైనా ఒక సాధారణ సహజమైన వస్తువుపై, బహుశా ఒక గీతపై, లేదా ఒక ఆకు అంచుపై కేంద్రీకరించినప్పుడు, మీరు ఒక ప్రపంచాన్ని గమనిస్తున్నట్లు గ్రహించలేదా?

కళ మరియు సౌందర్యం అనేవి స్వచ్ఛమైన కార్యాచరణలో జీవితం యొక్క ఫలితమని నేను చెప్పాను, అయినప్పటికీ గ్రీస్‌లో కూడా కళ అనుకరణ అని వాదించబడింది. ఈ విధంగానే ఒక దైవిక మనస్సు ఉనికికి అనుకూలంగా ఒక వాదన ఉద్భవించింది. కళాకారుడు మరియు తత్వవేత్తలలో కనిపించే అత్యున్నత మానవ మనస్సు మరియు గొప్ప మేధస్సు, మనకు అనుకరణ యొక్క అత్యంత పరిపూర్ణమైన ఉదాహరణలను మాత్రమే చూపిస్తాయని చెప్పబడింది. తత్వవేత్త తాను నేర్చుకున్న సత్యాలను మాత్రమే చెప్పగలడు; సహజంగానే అవి అతని కల్పనలు కావు. మరియు కళాకారుడు కూడా తాను చూసిన వాటిని సాధ్యమైనంత పరిపూర్ణంగా కాపీ చేయగలడు. అప్పుడు, తమ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులను కేవలం కాపీ చేయడానికి, అది కూడా అపరిపూర్ణంగా, అత్యుత్తమ మానవ మేధస్సు అవసరమైతే, అసలైన వాటిని సృష్టించిన మనస్సు ఎంత గొప్పదై ఉండాలి అని చెప్పబడింది. అది ఒక మోసపూరిత వాదన, ఎందుకంటే కళాకారుడు సాధారణ మానవుని కళ్ళతో చూడడు. అతని కన్ను బాహ్య సౌందర్యం గురించిన ఆలోచన లేకుండా, ఆనందం నుండి లేదా జీవించడం నుండి దానిని సృష్టించిన ఆత్మతో లేదా జీవితంతో కలిసిపోతుంది. అందువల్ల కళాకారుని పని మన మ్యూజియంలను, బహిరంగ ప్రదేశాలను విగ్రహాలతో నింపడం కాదు; స్వచ్ఛమైన కర్మఫలంగా ఈ ప్రపంచంలోకి వచ్చిన రూప భాగాలను వేరు చేసి, భయం, అహంకారం, దురాశల వల్ల కలిగే వికారపు గందరగోళం నుండి వేరుగా మనుషులు వాటిని చూడగలిగేలా నిలబెట్టడం. కాబట్టి కళాకారుడు ఒక నిజమైన గురువు; అతను మనుషులు సౌందర్యాన్ని తన సృష్టిలో కాకుండా, తాను మొదట వాటిని కనుగొన్న చోటనే కనుగొనేలా చేస్తాడు.

గతంలో, కళ భక్తితో గాఢంగా ముడిపడి ఉండేది. అంతులేని అచేతన సహనంతో మనుషులు తాము ప్రేమించే వస్తువుకు సౌందర్య రూపంలో ప్రాతినిధ్యం వహించడానికి కృషి చేశారు, మరియు వారి పనిలో వారు ఒక రకమైన ఆరాధనను లేదా ఐక్యతను కనుగొన్నారు. దానిలో కూడా వారు దేవుడిని దూరంగా, వేరుగా నిలబెట్టారు; కానీ సౌందర్యం యొక్క నిజమైన రహస్యం తెలిసి, దాని ఉనికిని అనుభూతి చెందినప్పుడు, ఆ ఐక్యత ఏకత్వంగా మారుతుంది మరియు ఒకే జీవం అన్నింటిపై ఆవహిస్తుంది.

ఎవరు  ఈ ఎర్నెస్ట్ వుడ్?

ఎర్నెస్ట్ ఎగర్టన్ వుడ్ (18 ఆగస్టు 1883 – 17 సెప్టెంబర్ 1965) ఒక ప్రముఖ ఆంగ్ల యోగి, థియోసోఫిస్ట్, సంస్కృత పండితుడు మరియు అనేక పుస్తకాల రచయిత. వాటిలో ‘కాన్సంట్రేషన్ – యాన్ అప్రోచ్ టు మెడిటేషన్’, ‘యోగా’ మరియు ‘ది పినాకిల్ ఆఫ్ ఇండియన్ థాట్’ (1967) వంటివి ఉన్నాయి.

యవ్వనం మరియు విద్య

ఇంగ్లాండ్‌లోని మాంచెస్టర్‌లో జన్మించిన వుడ్, మాంచెస్టర్ మునిసిపల్ కాలేజ్ ఆఫ్ టెక్నాలజీలో విద్యనభ్యసించారు. అక్కడ ఆయన రసాయన శాస్త్రం, భౌతిక శాస్త్రం మరియు భూగర్భ శాస్త్రం అభ్యసించారు. బౌద్ధమతం మరియు యోగా పట్ల ఉన్న ఆసక్తి కారణంగా, ఆయన తన కౌమారదశ చివరిలో సంస్కృతం అభ్యసించడం ప్రారంభించారు. 1907లో, 24 ఏళ్ల వయసులో, ఆయన తన స్థానిక థియోసోఫిస్ట్ విభాగానికి అధ్యక్షుడయ్యారు. ఆ తర్వాత 1908లో, సొసైటీ ప్రపంచ ప్రధాన కార్యాలయమైన భారతదేశంలోని అడయార్‌కు తరలివెళ్లి, విశాల ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టారు.

థియోసఫీ

థియోసఫీపై శ్రేణిలో ఒక భాగం

థియోసఫికల్ సొసైటీ చిహ్నం: సొలొమోను ముద్రలో అంఖ్ చిహ్నం, దాని చుట్టూ ఊరోబోరోస్, పైన స్వస్తిక మరియు ఓం అక్షరాల కలయిక, మరియు చుట్టూ నినాదం (నినాదం చూపబడలేదు, శీర్షికలో ఉంది)

సత్యం కంటే గొప్ప మతం లేదు

యువకుడిగా ఉన్నప్పుడు, థియోసఫిస్ట్ అయిన అన్నీ బెసెంట్ యొక్క ఉపన్యాసాలు విన్న తర్వాత వుడ్‌కు థియోసఫీపై ఆసక్తి కలిగింది, ఆమె వ్యక్తిత్వం అతన్ని ఎంతగానో ఆకట్టుకుంది. అతను సొసైటీ యొక్క మాంచెస్టర్ లాడ్జ్‌లో చేరాడు మరియు 1908లో, అప్పటికే థియోసఫికల్ సొసైటీ అడయార్ అధ్యక్షురాలిగా మారిన బెసెంట్‌ను అనుసరించి భారతదేశానికి వచ్చాడు. 1909లో అడయార్‌కు వచ్చిన బెసెంట్ మరియు చార్లెస్ వెబ్‌స్టర్ లీడ్‌బీటర్‌లతో కలిసి పనిచేస్తూ, వుడ్ ఆమె సహాయకులలో ఒకరిగా మారారు.

లీడ్‌బీటర్ బాలుడైన జిడ్డు కృష్ణమూర్తిని కనుగొనడాన్ని వుడ్ గమనించారు, ఆ బాలుడైన కృష్ణమూర్తి త్వరలోనే “రాబోయే ప్రపంచ గురువు”కు వాహకుడని ప్రకటించారు. ఈ ఆవిష్కరణకు సంబంధించిన వుడ్ యొక్క వివరణ, 1936లో ప్రచురించబడిన అతని ఆత్మకథ ‘ఇజ్ దిస్ థియోసఫీ…?’లో మరియు ఆ తర్వాత వ్రాసిన రెండు వ్యాసాలలో ఉంది

బేసంత్ సూచన మేరకు, వుడ్ విద్యారంగంలో పాలుపంచుకున్నారు, మరియు 1910 తర్వాత, థియోసాఫికల్ సొసైటీ స్థాపించిన అనేక పాఠశాలలు మరియు కళాశాలలకు ఆయన ప్రధానోపాధ్యాయుడిగా పనిచేశారు. బొంబాయి మరియు మద్రాస్ విశ్వవిద్యాలయాలకు చెందిన బోధనా కళాశాలలైన సింధ్ నేషనల్ కాలేజ్ మరియు మదనపల్లె కాలేజ్‌లలో వుడ్ భౌతికశాస్త్ర ప్రొఫెసర్‌గా, ప్రిన్సిపాల్‌గా మరియు అధ్యక్షుడిగా అయ్యారు. వుడ్ థియోసాఫికల్ భావనలను ప్రోత్సహించారు, ఉపన్యాస పర్యటనలు నిర్వహించారు మరియు హెలెనా పి. బ్లావట్‌స్కీ యొక్క ‘సీక్రెట్ డాక్ట్రిన్’ సంగ్రహంతో సహా వివిధ థియోసాఫికల్ విషయాలపై అనేక వ్యాసాలు, గ్రంథాలు మరియు పుస్తకాలను ప్రచురించారు. ఆయన భారతదేశమంతటా ఉపన్యాసాలు ఇచ్చారు మరియు ఆసియా, యూరప్, మరియు అమెరికా ఖండాలలోని అనేక దేశాలకు ప్రయాణించారు, అక్కడ ఏప్రిల్ 1932లో కాంటే రోస్సో అనే ఓడలో ఆధ్యాత్మిక గురువు మెహర్ బాబాను కలుసుకున్నారు.ఆయన రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ముగిసే వరకు భారతదేశంలోనే నివసించారు, ఆ తర్వాత యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు తరలివెళ్లారు.

థియోసాఫికల్ సొసైటీ భవిష్యత్తుపై వుడ్ భ్రమలు వీడి, యోగ క్లాసిక్స్‌ను అధ్యయనం చేయడం ప్రారంభించారు. సమాజంలో చీలికకు కారణమైన కృష్ణమూర్తి ఉదంతం తర్వాత, 1933లో అన్నీ బెసెంట్ మరణానంతరం వుడ్ అధ్యక్ష ఎన్నికల కోసం ప్రచారం చేశారు. చార్లెస్ లీడ్‌బీటర్ యొక్క సన్నిహితులలో ఒకరైన జార్జ్ అరుండేల్ చేతిలో ఆయన ఓడిపోయారు. ఆ ప్రచారాన్ని వుడ్ తరువాత అన్యాయమైనదిగా మరియు సందేహాస్పదమైనదిగా అభివర్ణించారు. సమాజం యొక్క దిశ పట్ల నిరాశ చెందినా, అప్పటికి పరిణతి చెంది స్వతంత్రంగా ఉన్న కృష్ణమూర్తి పట్ల ప్రభావితుడై, వుడ్ యోగా వైపు మళ్లారు.

యోగా

భారతదేశంలో, వుడ్ అనేక మంది యోగులను మరియు హిందూ పండితులను కలుసుకున్నారు. తన బాల్యంలో సర్ ఎడ్విన్ ఆర్నాల్డ్ రచించిన ‘ది లైట్ ఆఫ్ ఆసియా’ చదివిన తర్వాత ఈ జీవనశైలిని అవలంబించిన, యోగాను ఆచరించే, శాకాహారి మరియు మద్యపానం చేయని వ్యక్తిగా, ఆయనను భారతీయ యోగులు ఆప్యాయంగా స్వీకరించారు. వారిలో చాలామంది వుడ్‌కు స్నేహితులుగా మరియు సలహాదారులుగా మారారు. ఎర్నెస్ట్ తన జీవితాంతం బ్రహ్మచర్యం పాటించారు మరియు ఆయనకు పిల్లలు లేరు. అడయార్‌లో అతని తొలి సంవత్సరాలలో, మైసూర్ ప్రావిన్స్‌లోని శ్రీ శృంగేరి శివగంగ సంస్థానం వేదాంత మఠం అధిపతి, శ్రీ జగత్ గురు శంకర చార్య స్వామి, భారతీయ విద్యార్థులకు సంస్కృతాన్ని పరిచయం చేయడానికి అతను చేసిన ప్రయత్నాలకు గుర్తింపుగా వుడ్‌కు “శ్రీ సత్వికాగ్రగన్య” అనే బిరుదును ప్రదానం చేశారు.

వుడ్ అధికారికంగా ఏ భారతీయ గురువు వద్ద శిష్యుడిగా చేరలేదు. అయితే, 1928(?)లో న్యూయార్క్ పర్యటన సందర్భంగా, అతను కృష్ణమూర్తిని మళ్ళీ కలిశాడు. కృష్ణమూర్తి, సొసైటీ నాయకత్వం సృష్టించిన ఆచారాలు మరియు క్షుద్ర సోపానక్రమాలను త్యజించి, ఒక స్వతంత్ర గురువుగా మారడానికి థియోసాఫికల్ సొసైటీని విడిచిపెడుతున్నారు. ఈ సమావేశం వుడ్‌ను తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసింది, మరియు అతను స్ఫూర్తి కోసం ప్రాచీన యోగ సాహిత్యం వైపు తిరిగి చూశాడు. దాదాపు ఇదే సమయంలో, తాను మంత్రగత్తెనని మరియు తనకు ఆహారం అవసరం లేదని చెప్పుకుంటున్న ఒక భారతీయ మహిళను వుడ్ బహిర్గతం చేశాడు. ఆమె ఒక చిన్న గ్రామంలోని ప్రజలపై ఆధిపత్యం చెలాయించింది, మరియు తనను బహిర్గతం చేసినందుకు ప్రతీకార చర్యగా వుడ్‌కు విషం పెట్టింది. విషప్రయోగం కారణంగా ఎర్నెస్ట్ దాదాపు మరణించాడు, మరియు తన జీవితాంతం ఘన ఆహారం చాలా తక్కువగా తినగలిగాడు. వుడ్ తన మిగిలిన సంవత్సరాలను యోగాపై రచనలు చేస్తూ, ప్రచురిస్తూ గడిపాడు. అతను యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు వెళ్ళాడు, అక్కడ శాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలోని అమెరికన్ అకాడమీ ఆఫ్ ఏషియన్ స్టడీస్‌కు కొంతకాలం అధ్యక్షుడిగా మరియు డీన్‌గా పనిచేశాడు, ఆ తర్వాత టెక్సాస్‌లోని హ్యూస్టన్‌కు వెళ్లి, హ్యూస్టన్ విశ్వవిద్యాలయంలో పనిచేశాడు.

భారతదేశానికి వచ్చిన కొద్దికాలానికే, వుడ్ గరుడ పురాణం వంటి భారతీయ క్లాసిక్‌లను అనువదించడం ప్రారంభించాడు. 1920ల చివరలో, అతను యోగా తరగతులపై సమగ్ర అధ్యయనాన్ని ప్రారంభించాడు.

మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –8-10-26-ఉయ్యూరు .–