మారుతున్న విలువలు(త్రివేణి)
రచన: కోలవెన్ను రామకోటీశ్వరరావు-ఆంగ్ల రచనకు నా అనువాదం
జీవితం పట్ల మన దృక్పథం మారినట్లే, విలువలు కూడా మారుతాయి. ఒకప్పుడు అత్యంత ప్రియమైనవిగా భావించిన విషయాలు చిన్నపిల్లలవిగా భావించి పక్కన పెట్టబడతాయి. ఇది వ్యక్తులకే కాక దేశాలకూ వర్తిస్తుంది. ముఖ్యంగా పరివర్తన కాలంలో, ఈ మార్పు ఎంత వేగంగా ఉంటుందంటే, ఒకే తరంలో మనం అనేక శతాబ్దాలను దాటినట్లు అనిపిస్తుంది. ఈ రోజు పశ్చిమ దేశాల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు, వారి పరిసరాల కంటే ఎక్కువగా, మనుషుల మనస్సులలో మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తీసుకువచ్చిన పరివర్తన గురించి ప్రస్తావించడం సర్వసాధారణం. యుద్ధం జరుగుతున్నప్పుడు యువకులుగా ఉన్న చాలా మందికి, యుద్ధానికి ముందు కాలంలోని ఆచారాలు, సంప్రదాయాలు మరియు సంస్థలు ఎటువంటి అర్థాన్ని ఇవ్వవు. అవి ఏ కాలంలోనైనా మనుషుల ప్రవర్తనను తీర్చిదిద్దగలవని నమ్మడం కష్టం. అవి సీజర్ లేదా అలెగ్జాండర్ కాలం నాటి ప్రపంచం వలెనే మృతమైన ప్రపంచానికి చెందినవి.
ఆ యుద్ధంలో భారతదేశం ఒక అధీన పాత్ర పోషించింది; అది ఇంగ్లాండ్ రథచక్రాలకు కట్టబడి ఉంది, మరియు అది తప్పైనా ఒప్పైనా, ఇంగ్లాండ్ పక్షమే దాని పక్షంగా మారింది. ప్రధాన యోధులు చూసిన విధంగా, ఆమె ఆ యుద్ధాన్ని జీవన్మరణ పోరాటంగా చూడటం అసాధ్యం. భారతదేశం విషయంలో, ఆ యుద్ధం రెండు గొప్ప విప్లవాల మధ్య ఒక విరామం వంటిది. యుద్ధానికి ముందు దశాబ్దం బెంగాల్ విభజనకు సంబంధించిన ఉద్యమంతో నిండిపోయింది, కానీ దాని ప్రభావాలు దేశవ్యాప్తంగా ఉన్నాయి. యుద్ధం తర్వాత దశాబ్దంలో సహాయ నిరాకరణ ఉద్యమం ఆవిర్భవించింది. ఈ శతాబ్దం ప్రారంభం నుండి, జాతీయతా స్ఫూర్తి నానాటికీ బలం పుంజుకుంటూ, విభిన్న రూపాలను సంతరించుకుంది. ఇతర దేశాలలో మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం సాధించిన విప్లవాన్ని పోలిన విప్లవాన్ని మన దృక్పథంలో సాధించింది.
సురేంద్రనాథ్ బెనర్జీయాను ఇండియన్ సివిల్ సర్వీస్ నుండి తొలగించడం, ఆ తర్వాత అర్ధ శతాబ్దం గడిచాక సుభాష్ చంద్రబోస్ అదే సర్వీస్ నుండి స్వచ్ఛందంగా రాజీనామా చేయడం మన జాతీయ చరిత్రలో ముఖ్యమైన ఘట్టాలు. మొదటిది ఆ సమయంలో ఒక గొప్ప విపత్తుగా పరిగణించబడింది; రెండవది ఒక గొప్ప ఆదర్శానికి అంకితమైన చర్యగా ప్రశంసించబడింది. ఈ రెండు ఘట్టాల మధ్య, జాతీయ మనస్సు బానిసత్వం నుండి స్వరాజ్యం వరకు పూర్తి దూరాన్ని ప్రయాణించింది. యువ సురేంద్రనాథ్, రమేష్ దత్లు సివిల్ సర్వీస్ అనే ఉన్నత వర్గంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, తాము ఒక దుర్గాన్ని ముట్టడిస్తున్నామని వారు విశ్వసించారు; దేశం కూడా వారితో పాటే విశ్వసించింది. వారిది వ్యక్తిగత ఉన్నతి కోసం చేసిన పని కాదు, దేశభక్తితో కూడిన అంకితభావం. వారు పాలకుల అధికారంలో ఎంత చిన్నదైనా ఒక భాగాన్ని లాక్కుంటున్నారు. భారత జాతీయ కాంగ్రెస్, దాని ఆవిర్భావం నుండి, సివిల్ సర్వీస్కు ఏకకాల పరీక్షలను సాధించడం కోసం తన శక్తిలో అధిక భాగాన్ని, తన దిగ్గజాల వాక్చాతుర్యాన్ని అంకితం చేసింది. 1913లో కూడా మహనీయుడైన గోఖలే ఏకకాల పరీక్షల సంస్థాపన కోసం తీవ్రంగా వాదించారు. ఆయన పనిచేసిన పబ్లిక్ సర్వీసెస్ కమిషన్ కార్యకలాపాలను అత్యంత ఆసక్తితో అనుసరించారు, ఎందుకంటే సేవల భారతీయీకరణే అన్ని స్వయం పరిపాలనలకు పునాది అని నమ్మేవారు. పరిపాలనా శిక్షణ విలువను గానీ, స్వయం పరిపాలన గల భారతదేశంలో శాఖలను నడపడానికి భారతీయులతో కూడిన శాశ్వత ప్రభుత్వ సేవను నిర్మించాల్సిన అవసరాన్ని గానీ ఎవరూ కాదనరు. కానీ, పరిపాలనా పదవుల పట్ల ఉన్న మితిమీరిన ప్రేమ కారణంగా, ఒక స్వేచ్ఛా దేశపు శాసనసభలచే కాకుండా, బ్రిటన్ క్యాబినెట్ మరియు పార్లమెంట్ చేత దేశ ప్రభుత్వం నడపబడుతున్నంత కాలం, ఈ పదవులన్నీ భారతీయులతో నింపబడినప్పటికీ, భారతదేశం స్వరాజ్యానికి ఒక్క అడుగు కూడా దగ్గర కాలేదనే నిజాన్ని ప్రజలు గ్రహించలేకపోయారు. 1921లో సుభాష్ బోస్ రాజీనామా చేసే నాటికి, ఆ స్పృహ కలిగింది.
ఈ దృక్పథ మార్పుతో పాటు, అంతర్జాతీయ వేదికపై భారతదేశం మరియు భారతీయుల హోదాను ఉన్నతీకరించాలనే ప్రగాఢమైన కోరిక కూడా కలిగింది. ఒక శతాబ్దానికి పైగా, భారతీయుల మనసులు, హృదయాలు ఇంగ్లాండ్ వైపే మళ్ళాయి. ఆంగ్ల సాహిత్యం, ఆంగ్ల సంస్థలు, ఆంగ్ల ఆలోచనా విధానాలు మరియు భావప్రకటనా పద్ధతులు ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణను కలిగించాయి. పశ్చిమ దేశాలు అంటే ఇంగ్లాండ్, మరియు ఇతర దేశాల నుండి ఇక్కడికి చేరిన ఏ వెలుగు అయినా నిస్సందేహంగా ఆంగ్ల దృక్కోణంతోనే ప్రభావితమయ్యేది. భారతీయ విద్యార్థులు ఉన్నత విద్య కోసం విదేశాలకు వెళితే, వారు ఆక్స్ఫర్డ్ మరియు కేంబ్రిడ్జ్లలో ఒకదాన్ని ఎంచుకునేవారు. ఫ్రాన్స్, జర్మనీ లేదా అమెరికా గురించి అరుదుగా ఆలోచించేవారు. భారత ప్రభుత్వ సేవ అత్యున్నతమైనదిగా భావించేవారు, మరియు దానిని సాధించడానికి ఆక్స్ఫర్డ్ లేదా కేంబ్రిడ్జ్ డిగ్రీయే మార్గంగా పరిగణించేవారు. కానీ పరిస్థితి త్వరలోనే మారిపోయింది. మన యువతలో మరింత సాహసోపేతమైన, దూరదృష్టి గలవారు హార్వర్డ్, కార్నెల్, బెర్లిన్, పారిస్లలో చాలా సంవత్సరాలు గడిపారు. అంతర్జాతీయ వ్యవహారాలలో భారతదేశానికి పెద్దగా విలువ లేదనే నమ్మకం వారిలో బలంగా నాటుకుపోయింది. చిన్న దేశాల పౌరులు తమకంటే ఉన్నతమైన హోదాను అనుభవించారు. ఆ పరిస్థితిని చక్కదిద్దే శక్తి వారికి లేదు. ఇతర దేశాలతో రాజకీయ సమానత్వం సాధించడానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది, కానీ ప్రస్తుత తరుణంలో భారతీయ ప్రతిభకు మరింత గౌరవాన్ని సంపాదించడం సాధ్యమైంది. విజ్ఞానశాస్త్రం, తత్వశాస్త్రం, కళ మరియు సాహిత్యం వాటి అంతర్గత విలువ కారణంగా పెంపొందించదగినవి. కానీ, భారతీయ పండితులు ఇతర దేశాల పండితులతో సమాన స్థాయిలో పోటీ పడటానికి వీలు కల్పించినప్పుడు, “మరింత శ్రేష్ఠమైన విషయాలు” కూడా మన దృష్టిలో అదనపు శ్రేష్ఠతను సంతరించుకున్నాయి.
రవీంద్రనాథ్ టాగోర్కు సాహిత్యంలో నోబెల్ బహుమతి లభించడం భారతదేశ భవిష్యత్తులో ఒక కీలక మలుపు.
గాంధీ సిద్ధాంతం వ్యాప్తి చెందడంతో, అర్థశాస్త్ర రంగంలోని కొన్ని భావనలు విస్తృతంగా సవాలు చేయబడుతున్నాయి. యంత్రాల వాడకం పెరగడం అనివార్యమా? పారిశ్రామికీకరణే ప్రగతి లక్ష్యమా? పోటీ పద్ధతుల ద్వారా భారీస్థాయి ఉత్పత్తి చేయడం అంటే వస్తువుల సమాన పంపిణీ అని అర్థమా? రాట్నం అనేది ఒక ఏకాంత దృగ్విషయం కాదు; అది పారిశ్రామికీకరణ కోసం ఆధునిక కాలంలో పెరిగిన ఉన్మాదానికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న నిరసనకు చిహ్నం. ఇటీవలి సంవత్సరాలలో ప్రాధాన్యత సంపద నుండి శ్రేయస్సుకు, యంత్రాల నుండి వాటి వెనుక ఉన్న మనిషికి మారింది. ఇది ఎంతమాత్రం మధ్యయుగవాదానికి, అజ్ఞానానికి తిరిగి వెళ్ళడం కాదు. మరోవైపు, ఇది ఆర్థిక వ్యవస్థలో మరింత పురోగతిని, మరింత మానవతావాద వ్యవస్థ వైపు సూచిస్తుంది. గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో విద్యుత్తుతో నడిచే కుటీర పరిశ్రమలు, చిన్న వ్యవసాయ భూములలో పనిచేస్తూ సహకార సంఘాల నుండి ఆధునిక పనిముట్లను సులభంగా అరువుగా తీసుకునే కుటుంబాలు, మరియు సామాన్య ప్రజల జీవితాలతో సన్నిహిత సంబంధం కలిగి గ్రామీణ పరిసరాలలో స్థాపించబడిన విశ్వవిద్యాలయాలు – ఇవన్నీ ఒక భవిష్యత్తు వైపు వేసే అడుగులు. ఆ భవిష్యత్తులో యంత్రం మరియు విజ్ఞాన శాస్త్ర ఆవిష్కరణలు ఆనందాన్ని పంచుతాయి కానీ దానిని నాశనం చేయవు. ఇవి మానవుని సేవకులుగా తమ సరైన స్థానంలో నిలుస్తాయి. ఈ దృక్కోణం ఆమోదం పొందుతుంది, ఎందుకంటే ఇది మానవ ఆత్మను శుద్ధి చేసి, సంస్కరించడానికి, మరియు ప్రాణాంతకమైన కలహాలు ఉన్నచోట సామరస్యాన్ని నెలకొల్పడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.
జాతి చరిత్ర అధ్యయనంలో ఒక కొత్త ధోరణి ఏర్పడుతోంది. గతాన్ని పూర్తిగా ధిక్కరించడం, దానిని అహేతుకంగా కీర్తించడం అనే రెండు తీవ్రతల మధ్య, శతాబ్దాల ఒడిదుడుకుల చరిత్రలో మనం హేతుబద్ధంగా గర్వపడదగిన విజయాలు ఉన్నాయనే అభిప్రాయానికి మనం వస్తున్నాము. మన బలహీనతకు కారణమైన దృక్పథంలోని మరియు వ్యవస్థీకరణలోని లోపాలు గుర్తించబడ్డాయి; ఉత్తమమైన, అత్యంత ఉత్తేజపరిచే అంశాలన్నింటినీ సమీకరించడానికి కొత్త ప్రయత్నం చేయవలసిన అవసరం కూడా గుర్తించబడింది; నేడు ప్రతి ప్రముఖ భారతీయ మేధావి తన ప్రధాన స్ఫూర్తిని జాతి గతం నుండి పొందుతున్నాడు, అదే సమయంలో పాతవైనా, కొత్తవైనా ఇతర దేశాల అనుభవం నుండి ప్రయోజనం పొందడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. భారతదేశం తాను పొందినంతగానే తిరిగి ఇచ్చే ఒక గౌరవనీయమైన మరియు ఉపయోగకరమైన సభ్యురాలిగా ప్రపంచ దేశాల కుటుంబంలోకి ప్రవేశించాలని ఆకాంక్షిస్తోంది. ఆ కుటుంబానికి ఆమె చేసే సేవ, ప్రపంచ శక్తులకు అనుగుణంగా తనను తాను సర్దుబాటు చేసుకోవడం, ఎన్నో ఏళ్లుగా ఉన్న సంస్థలకు కొత్త జీవం పోయడం లేదా అవి చెడ్డవైతే వాటిని నాశనం చేయడం వంటి ఆమె సామర్థ్యంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ఆమె పాత విలువలకు కొత్త అర్థం ఇవ్వాలి.
వివేచించగలిగిన వారికి, భారతదేశంలో రాజకీయ, ఆర్థిక, కళ మరియు సాహిత్య రంగాలలో ఆధునిక ధోరణి, భౌతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక అంశాల ఉన్నతమైన సమ్మేళనం వైపుగా సాగుతున్నట్లు కనిపిస్తుంది. కవి, చిత్రకారుడు, సంగీతకారుడు మరియు నటుడు సౌందర్య సృష్టికర్తలుగా, వ్యాఖ్యాతలుగా గుర్తింపు పొందుతున్నారు. శాస్త్రవేత్త లేదా రాజనీతిజ్ఞుడి విజయంతో పోల్చి వారి విజయాలను మనం ఇకపై తక్కువగా అంచనా వేయడం లేదు. భారత పునరుజ్జీవనం ఉధృతంగా సాగుతోంది. దాని కోణాలు అనేకం మరియు అద్భుతమైన వైభవాన్ని కలిగి ఉన్నాయి. మన ఆశల తుది ఫలం, మన ప్రవక్తలు మరియు కవుల కలల సాకారం ఇంకా భవిష్యత్తులోనే ఉంది. కానీ ఆలోచనే శక్తి: గొప్ప కార్యాలు వాస్తవంగా నెరవేరక ముందే, ఆలోచనల రూపంలోనే సాధించబడతాయి. గొప్పగా సంకల్పించడం, గొప్పగా ప్రణాళిక రచించడం, గొప్ప కలలు కనడం మరియు అద్భుతమైన దర్శనాలను చూడటం – ఇది అన్ని పురోగతులకు శుభప్రదమైన ప్రారంభం మరియు మొదటి షరతు కూడా. ప్రవక్తలు రాజనీతిజ్ఞుల రాకకు వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తారు. సంఘటనలకు ఇంత దగ్గరగా ఉన్న మనం, ఆ దర్శనం వాస్తవరూపం దాల్చడంలో కనబడుతున్న నెమ్మదిని చూసి కలత చెందుతున్నాము. దాని సౌందర్యం మసకబారుతుంది; మనం చీకట్లో తడుముకుంటున్నట్లు అనిపిస్తుంది; బహుశా మనం ఒక అంధకారంలోకి ప్రవేశించామేమో. మనలో చాలా మందికి కలిగిన భావన ఇదే. నష్టాలు ఎంత పెద్దవిగా కనిపిస్తాయంటే, మనం లాభాలను గమనించలేకపోతాము, కనీసం అవి నిజంగా లాభాలేనని కూడా గ్రహించలేకపోతాము. ఆత్మ మరియు మానసిక స్థితిలో కలిగే మార్పుల కంటే బాహ్య మార్పులనే మనం ఎక్కువ సుముఖంగా గ్రహిస్తాము. అయినప్పటికీ, అవే అత్యంత ముఖ్యమైనవి.
మీ-గబ్బిట దుర్గా ప్రసాద్ –22-11-26-ఉయ్యూరు —






